Velomobieltreffen Borkum 2e dag

Om stipt 8.00 uur rijdt Marcel van Eijk van de camping weg. Enkele Duitse deelnemers kennen Marcel nog niet goed en zitten nog voor hun tentje koffie te drinken. Zij zullen de Eemshaven, het doel van de deze dag, zelf moeten zien te vinden. Marcel heeft een route uitgestippeld en deze door middel van een groot aantal waypoints geschikt gemaakt voor de GPS. De route lijkt een nogal willekeurige lijn door het landschap. 'Routing in de Oregon GPS aanzetten Wim' zegt Marcel en daarna loopt het als vanzelf.
De GPS rekent continue de beste route uit.
Wij rijden vaak onderaan de dijk van de Waddenzee. Yvonne heeft haar Border Colly Astra mee. Bij een plaspauze geeft ze een demonstratie schapen drijven. Yvonne stuurt haar hond enkele honderden meters weg en geeft Astra daarna door roepen aan dat de schapen naar haar toe gedreven moeten worden. Dat lukt fantastisch en is een wonderbaarlijk mooi gezicht. Enkele fietsers maken zich zorgen dat de voortgedreven schapen het veerooster over zullen komen. Dat doen de beesten evenwel niet. Astra wordt bedankt voor de diensten en mag weer in de Quest uitrusten.
De geur van schapenstront is alom aanwezig. De schapen zijn heel onberekenbaar. Er loopt er één letterlijk een meter voor me de weg over, dom schaap.
In Noordpolderzijl vallen we een uitspanning binnen voor de lunch. Nou, daar is niet op gerekend. We kunnen kiezen wat we willen maar de wat ontstemde waardin wil uitsluitend koffie met appeltaart serveren. Ook goed natuurlijk.
We vervolgen onze weg door het prachtige Noord-nederlandse landschap. Opvallend is dat het formaat van de woningen bijzonder klein is. Niet voor niets heet zelfs een dorp 'Kleine huisjes'. Wel staan er hier en daar prachtige herenboerderijen. Arm en rijk waren voorheen duidelijk gescheiden.
Op de dijkweg blijkt soms dat hekken de weg versperren. Voor 'normale' fietsen is er een hek dat open kan. Voor de veel bredere duoquest is er geen doorgang. Dan maar er over heen. Met voldoende handen is de de duo snel het hek over. Even later blijkt het nogmaals nodig om de handen uit de mouwen te steken. Ook dit keer is de duo snel over het rijkelijk met scherpe punten voorziene hek getild.
Eemshaven blijkt een weinig gezellig oord. Veel windmolens, bedrijven en ander weinig sfeervols.
Bij de rederij blijkt dat wij veel meer moeten betalen voor onze fietsen. Het maakt de rederij AG EMS niks uit dat we moeiteloos mee kunnen. Ook interesseert het hen niets dat Marcel keurig heeft aangegeven dat wij met 'dreiräder' komen. De mail werd keurig bevestigd. Marcel komt de stoom uit de oren, maar het helpt allemaal niks. Of ik daar wat aan kan veranderen? Helaas niet. Wel laat Marcel op de rekening aantekenen dat de betaling onder protest is en wij eisen de naam van de verantwoordelijke man bij de rederij. Die krijgen wij en het muisje zal zeker een staartje krijgen.
Het inschepen verloopt verder vlot en een rustige overtocht volgt.
In Borkum worden wij welkom geheten door een bord op een voetgangers loopbrug.
We worden ingekwartierd in wat waarschijnlijk de grootste jeugdherberg, 600 bedden, van Duitsland is. We slapen met vier man op een kamer, in ons geval met Kees van Hattem, Kees Roozendaal, Ben Wichers en ondergetekende. Na het avondeten, best redelijk met gepaneerde vis, broccoli en gekookte piepertjes, vinden we een 'Backpackers Inn' op het terrein van de voormalige kazerne van de Wehrmacht. Wij zijn de enigen die de 'kneipe' weten te vinden en vermaken ons prima met elkaar en het uitstekende Duitse bier en wijn.

Velomobieltreffen Borkum 1e dag

Vandaag is de eerste etappe naar Borkum voor het traditionele velomobieltreffen. Bij het laden van de bagage realiseer ik me dat Kees zijn Super Moto band heeft vervangen omdat deze aanliep. De Quest maar even opgetild om te kijken of het bij mijn fiets wel gaat. Helaas, ook mijn band loopt aan. Daarom vlak voor vertrek de Vredestein Perfect Moiree 54 gemonteerd en alles draait vrij.
Om even voor twaalf uur meld ik me ten huize van de familie Van Hattem in Heerhugowaard. Daar zijn Katinka en Ron Dekker en Yvonne van der Stok al present. Het is prachtig weer, 3 Bft uit westen en volle zon. Met een comfortabel gangetje rijden we richting Afsluitdijk. Onderweg voegt Jan Geel zich bij de groep. Jan had Kees gezegd dat ie de stilste Quest had gemaakt, onder meer door alle kettingbuizen te verwijderen en te vervangen door rolletjes en derailleur wieltjes. Zoals mijn vaste lezers wel weten heb ik juist alle rolletjes weer verwijderd en een goed gevormde kettingbuis weer teruggeplaatst. Na deze laatste aanpassing hoor ik in mijn Quest geen aandrijving geluiden meer. 'The proof in the pudding is in the eating', reden waarom ik Jan voorstel om in mijn Quest te gaan rijden en ik een stuk in de zijne. Jan vindt het prima en we wisselen van fiets. Direct hoor ik het kenmerkende lawaai van de kettingrolletjes. Na een aantal kilometers wisselen we weer van fiets. Jan geeft volmondig toe dat mijn Quest toch een stuk stiller is.
We raken de groep kwijt en rijden door naar de parkeerplaats in Den Oever. Wij komen er het eerst aan en rijden naar de camper van Marian van Hattem. Er is koffie of thee en koek. We ontmoeten er Henk van Sinderen uit Vrouwenparochie die ons met Quest 160 tegemoet is gereden. Hij komt naar me toe en zegt;'Jij bent Wim Schermer'. Henk blijkt mijn blog dagelijks te lezen en ja dan ken je de scribent wel.
Na de thee rijden we met een snelheid van tussen 32 en 34 km/u de Afsluitdijk over. Onderweg zien we een skeeler die een kinderkar voor zich uitduwt.
Op camping de Zeehoeve is onze komst niet bekend, ondanks bevestingsemail aan Marcel van Eijk. Geen nood, de camper krijgt een mooi plekje en na een douche komen de andere deelnemers uit Dronten aan. De meesten zetten een tent op, een enkeling verblijft in een trekkershut. We genieten van het laatste zonnetje en ook van de heerlijke warme maaltijd die Marian ons voorzet.
Wij kunnen de hele camping overzien en zien hoe Allert vriendin Eva voert. Ik maak een foto van de duifjes. Hoewel ik niet flits, de sluitertijd is 1/6 sec, blijft het niet onopgemerkt. Eva maakt ook een foto, van mij. Zou deze ook gelukt zijn?
Na het consumeren van de gebruikelijke twee flessen Port, er zijn plotseling voldoende meedrinkers, is een goede nachtrust verzekerd.
De nacht wordt doorgebracht in de camper, heel comfortabel.
97 km

Fluister Quest en onwetende Hermandad

Vanmorgen rij ik naar Velomobiel.nl om een nieuwe kettingbuis te halen. Na de teleurstellend verlopen proef met de extra kettingrollen, bel ik eerst met Ymte. Hij heeft mijn blog van gisteravond vanmorgen vroeg al gelezen en verwacht me.
Ik ga met de auto en dat wordt geen prettige rit. Al bij het oprijden van de snelweg in Westzaan staat het muurvast. Er is een modderstroom de Coentunnel ingelopen en op alle toeleidende wegen staat 15 tot 18 kilometer file. Ik verlaat de file, rij een stukje achteruit over de vluchtstrook en neem de afslag om terug langs De Woude te rijden. Dan maar via de dijk Enkhuizen - Lelystad. Na 2 uur sta ik voor de werkplaats in Dronten. Met de fiets zou ik er maar ruim een uur langer over doen.
Ik neem een tweede kettingbuis mee, je weet maar nooit.
Kees is al onderweg naar De Woude maar maakt nog maar een ommetje. Thuis blijkt hij zich goed voorbereid te hebben. Zelfs een trekveer op maat heeft ie bij zich. Na een goed half uur sleutelen is de heel mooi ogende kettingloop weer terug bij af. Feitelijk is nu alleen de kettingbuis rond de trekkende ketting verwijderd. Dit is zeker een blijvertje.
We rijden een stukje om te kijken of alles nu Ok is. Dat blijkt, op een al aanwezig incidenteel tikje na, helemaal perfect. De Quest is nu een fluister Quest.
In Wormer rijden we over de rijbaan. Een politieman geeft ons een stopteken en dirigeert ons naar een 'opvangteam' van vier politiemensen. Er wordt vastgesteld dat wij een overtreding hebben gepleegd. Kees reageert onmiddellijk met een A4tje waarop het wetsartikel staat dat wij op de rijbaan mogen rijden. De drie politiemannen en één politievrouw kennen geen van allen het betreffende wetsartikel. Ze reageren heel spontaan 'dan hebben we vandaag weer wat geleerd'.
We praten nog even met hen en vervolgen dan onze weg.
Via de Zaanse Schans rijden we naar Neck, klimmen een grote houten brug over en koersen op De Woude af.

Velomobiel.nl is niet gek

Vandaag samen met Kees de aanpassing gemaakt met twee extra kettingrolletjes. Ymte stuurde me een aangepast asje waarover de beide rolletjes kunnen schuiven. Het lipje waar nu alleen nog de derailleurkabel achter moet blijven, is een kleine centimeter meer naar rechts gelast. Ik heb uit aluminium 8 mm een asje gemaakt waarover de achterste rol kan schuiven. Twee gaatjes van 4 mm worden links en rechts naast de tunnel geboord. Het asje is zover afgekort dat het dunne kettingkapje er zonder contact overheen kan vallen. De kettingbuis wordt door midden gesneden en het grootste deel verwijderd. Het kortste stukje tromp ik met de föhn uit en de ketting wordt door Kees weer aan elkaar gezet.
Na inbouw, we hebben de stoel eerst verwijderd, ziet het er allemaal fraai uit.
Werkt het ook?
Nee!
De heerlijke rust die, op een soms tikkende geluidje bij de derailleur na, aan boord heerste, is op slag verdwenen. De kettingrolletjes maken een ratelend geluid. Wel fietst het uitstekend. Ik denk niet dat 1 Watt minder weerstand vast te stellen is, maar tussen de oren .... Kennelijk is de zeer vlakke hoek waaronder de onbelaste ketting het kettingwiel raakt de oorzaak. Ik probeer vanavond het rolletje vlak achter de andere twee rollen te monteren. Dit gebeurt provisorisch met wat ducktape. Deze wijze van monteren kan op deze plek overigens niet, de stoel landt er op. Het levert geen verbetering op. Blijkbaar is het gemis aan druk op de rol een nog belangrijkere oorzaak dan alleen de vlakke hoek.
Vandaar de kop boven dit artikel:'Velomobiel.nl is niet gek'. Die vermaledijde kettingbuis doet zijn werk wel degelijk goed en in alle rust.
Morgenochtend rij ik naar Dronten om .... weer een volledige kettingbuis te halen en te monteren.

Drie min één bezienswaardigheden

Vandaag is het schitterend weer, volle zon, 20 gr. C en Bft 3 uit het noord-oosten. Met Kees rijden we naar Volendam, Marken en de Zaanse Schans. Drie bezienswaardigheden op een rij. Het is altijd leuk naar deze plaatsen te fietsen, al lijkt het er wel op dat de toeristen die rondlopen in die plaatsen ons met onze Questen een nog grotere bezienswaardigheid vinden. We worden er continue door velen gefotografeerd.
Kees rijdt voorop en neemt de populaire route langs het Noord-Hollands kanaal naar Purmerend. Vandaar langs de mooie hoge Oostdijk van de Beemster naar Oosthuizen. Dan rechtsaf naar Edam-Volendam. Als we Volendam binnenrijden hebben we al 36 km op de teller, 11 km meer dan de kortste weg van De Woude naar Volendam. Kees maalt niet om een paar kilometer, als ie maar ongehinderd door kan rijden.
Het is vrij rustig in Volendam en we kunnen redelijk doorrijden. Kees stopt voor een broodje.... 500 meter voor de ijssalon van Willem Honingh. Doet ie natuurlijk om met een gevulde maag niet aan de calorierijke verlokkingen van het heerlijke schepijs ten prooi te vallen. Een mevrouw met twee Jack Russels komt langs lopen. De hondjes zijn woest en willen de Quest aanvallen. Als ik naar de mormels toeloop blijken het allerliefste hondjes te zijn die onmiddellijk vrede met me sluiten.
Via het slaperige Monnickendam, de dienstertjes van de restaurants hangen verveeld in de deuropening, rijden we naar Marken. Ik wil een soort panorama foto maken van Marken met Kees in de voorgrond. Kees krijgt daar altijd een aanval van snelheid en dwingt me om de foto met ruim 40 km/u te maken. Als dit lukt is het een wonder.
We rijden naar het havenhoofd en genieten van het mooie weer en het prachtige uitzicht. Een mevrouw schiet me aan en meldt enorm geschrokken te zijn. We hebben haar gepasseerd met grote snelheid, maar maar één van ons heeft getoeterd. Ik beloof, mede namens Kees, beterschap.
Op naar Durgerdam. Het fietspad bovenop de dijk is heel smal, maar we willen ons de unieke vergezichten niet onthouden. De tegenliggers en fietsers die we inhalen maken netjes voldoende ruimte en we bedanken de medefietsers uitvoerig. Ik maak weer enkele foto's, niet helemaal zonder risico met een fietspad van een meter breed, links het IJsselmeer, rechts een steil talud. Het lukt toch weer redelijk goed, ik word er een beetje handig in.
In Durgerdam stoppen we even voor een drankje en sturen dan rechtsaf Waterland in. De weidse uitzichten vanaf de IJsselmeerdijk zijn ingewisseld voor knusse dorpjes, mooie vaarten, veel grasland en gelukkig ook koeien. Het is inmiddels 16.00 uur en het bezoeken van de Zaanse Schans is te ambitieus. Niet voor Kees, als ie 'te vroeg' thuiskomt is ie keukenprins. Komt ie 'te laat' dan kan ie zo aanschuiven. Overmacht noemt Kees dit dan.
In Ilpendam rij ik de pont op, iets te hard met als gevolg dat ik met de tunnel over de oprij klep schuur.
Nu niet via het Twiske dus, maar rechtstreeks naar Purmerend. Het laatste stuk krijgt Kees de geest. Hij geeft gas en blijft rond 45 km/u rijden. Even wordt zelfs de 50 km/u aangetikt. Met de wind in de rug kost me dit kortstondig hartslag 133, dus van uitputting is nog geen sprake.
Kees gaat in de Starnmeer rechtsaf, ik linksaf naar De Woude. Kees rijdt nog een extra blokje om, een echte keukenprins is Kees niet.
109 km

Optillen Quest aan achterzijde

Vaak is het nodig om de Quest aan de achterzijde op te tillen. Veel Quest eigenaren hebben daartoe een handgreep, knop of andere lelijke knobbel boven het achterlicht geschroefd. Dat ziet er niet uit en om die reden til ik de Quest aan de rand van het instapgat op. Dat is niet ideaal, in ieder geval zwaar als de Quest is beladen.
Kan dat nou niet anders? Ja, dat kan. De firma Onkenhout in Amsterdam maakt verschillende zogenaamde 'verborgen handgrepen'. Twee varianten laat ik hier zien. De handgreep linksboven op de foto komt met een druk op de knop naar buiten en maakt een oog vrij waar je met twee vingers de Quest kan optillen. Weegt heel weinig en kan tot ongeveer 62 kg belasting verdragen. De breeksterkte is 85 kg, dus ruim voldoende om de helft van het gewicht van de Quest op te tillen. Alles wat aan de buitenkant van de fiets is te zien is niet groter dan 2 x 8 cm. De hoogte is 2,5 mm.
De fabrikant zal mij de beide versies opsturen. Uiteraard hou ik jullie op de hoogte van de verdere ervaringen.

Paraplu, paarden en verbrand duin

Kees is tegen de middag op De Woude. Eerst gaan we een paraplu kopen. Een paraplu kopen? Voor in de Quest? Jazeker. Na mijn eerdere experimenten met een anti-zon pluutje, wil ik nu kijken of er twee vliegen in één klap te slaan zijn. Sloeg mijn baby-pluutje bij snelheden van 30 km per uur om, de paraplu's van Senz moeten van Bft 7 tot 10, afhankelijk van het model, overeind blijven. In Wormerveer hebben ze een zilverkleurige mini-Senz op voorraad. Het regent, dus meteen de plu opgezet. Heel verrassend is dat de plu zonder enige moeite vast te houden is en zich automatisch met de afgeknotte voorzijde naar de wind richt. Het lijkt nauwelijks extra moeite te kosten om ook op hogere snelheden met de paraplu te rijden. Ik accelereer naar ruim 40 km per uur en de plu geeft geen krimp. De klap wind van tegemoet komende vrachtauto's doen de mini wel wat fladderen, maar verder gebeurt er niks. Nu nog even bekijken of er een bevestigingsmogelijkheid te maken valt. Het pluutje laat zich opvouwen tot een pakje van 25 x 6 cm met een gewicht van 270 gram.

We rijden naar de duinen bij Castricum aan Zee waar Kees een tweetal oud-collega's ontmoet. Onderweg liggen de Schotse Hooglanders te herkauwen en keuren ons geen blik waardig.
In het Woud is enige paniek, er lopen twee paarden op de rijbaan. Een doortastend meisje weet de dieren van de weg te krijgen. Ze lopen nu op een terreintje met nogal wat openingen. Ik zet de Quest voor de doorgang naar de straat zodat de beesten niet direct de weg op kunnen. Even later arriveert de eigenaresse en worden de paarden naar hun weide geleid en het hek, dit keer goed, gesloten.
Kees wil wel even naar de duinen bij Schoorl, prima idee. We rossen weer over de schelpenpaden, maximum snelheid dit keer 55 km/u. Kees glundert van oor tot oor, het ging mooi hard.
Het door de vlammen verteerde bos en duin maakt veel indruk. Wel mooi is te zien dat de natuur nu al weer onstuimig aan het herstel werkt. Een verkoolde graspol laat al weer nieuw uitgelopen bladeren zien. Terwijl Kees staat te praten met een viertal oudere wandelaars, rij ik de Quest naar beneden voor een paar foto's.
Via Schoorl dorp rijden we naar het Noord-Hollands kanaal om via Alkmaar vlot terug te zijn op De Woude.
78 km

Stilste Quest ooit 2

Nadat Velomobiel.nl de voorste kettingbuis heeft vervangen door een U-vormig aluminium bakje, is de voorlaatste dissonant het kettingwieltje. De laatste is de kettingbuis om de terugkerende ketting. Afhankelijk van de gekozen versnelling achter, maakt het wieltje een licht ratelend geluid, goed hoorbaar op het grootste blad achter, vrijwel onhoorbaar als het kleinste kransje is geschakeld. Dit heeft alles met de kettingsnelheid te maken. Hoe hoger de kettingsnelheid, hoe meer geluid is er hoorbaar.
In Dronten wordt zoals altijd nuchter maar welwillend gereageerd op mijn wensen. Wat betreft overgevoeligheid voor geluidjes heb ik inmiddels een reputatie, al is er volgens Theo een neuroot die mij ver overtreft. In Dronten zijn enkele medewerkers van Velomobiel.nl wel heel pragmatisch als het gaat om geluid. 'Doe gewoon je oordoppen in'. Oordoppen hebben ze daar natuurlijk allemaal al om de trommelvliezen te beschermen tegen machine lawaai. Ze blijken ook uitstekend het windgeruis tijdens het fietsen te filteren.
Omdat ik geluid het liefst bij de bron bestrijd, moet uiteindelijk ook geprobeerd worden of het licht ratelende kettingwiel toch het veld zal moeten ruimen. Vraag is wel waarom dit geluid zich voordoet. Dit komt vooral omdat de hoek waaronder de ketting het wieltje raakt heel vlak is. De hoek waaronder de ketting het wieltje verlaat is nog vlakker. De ketting gaat dan ook nooit mooi aanliggen in de vertanding zoals dit gebeurt bij voor- en achtertandwielen en blijft tikkende geluiden maken. Zoals eerder genoemd, hoe sneller de ketting rond gaat, hoe meer lawaai.

Vanmiddag meldt Kees zich voor enkele experimenten. Allereerst wil ik weten of het weghalen van de 65 cm lange kettingbuis iets heeft opgeleverd voor wat betreft weerstand. De Quest wordt op een verhoging gezet en hetzelfde potje met schroeven wordt aan de pedaalas gehangen. Op het middelste blad voor en de derde versnelling achter, was het gewicht waarmee de crank vanuit horizontale positie naar beneden bewoog 266 gram. Omdat ik me licht bezeerde aan een los stukje polyester, pakte ik een werkhandschoen uit de kast. Tot mijn verrassing valt er een heel klein heel koud diertje uit. Een salamander of hagedis, wie het weet mag het zeggen.
Vanmorgen doen wij de meting weer zonder kettingbuis.
Al snel blijkt dat er geen verschil is. Na de aanvankelijke lichte teleurstelling dat het qua weerstand niks oplevert, komt al snel in beeld waarom dit zo is. Trek een stuk ketting door een horizontaal liggende kettingbuis en je meet weerstand. Hou ditzelfde stuk ketting in dezelfde kettingbuis schuin en ..... de ketting glijdt er vanzelf uit.
Die situatie doet zich ook voor bij de kettingbuis van de trekkende ketting.

Ik had voor het experiment ter voorkoming van kettinggeluid enkele kettingrollen uit Dronten meegenomen. Deze kettingrollen, ze kosten € 12,50 per stuk, zijn niet te vergelijken met de brede witte nylon rollen van weleer. De ongelagerde witte nylon rollen, ze zaten in mijn Mango en eerste Quest, waren een bron van lawaai. De nieuwe rollen, het zijn de twee voor in beeld, zijn gemaakt door Flevobike en voorzien van een enkele neopreen O-ring. Het 7x zo dure TerraCycle kettingwiel heeft centraal een tandwiel met daarnaast aan iedere kant een O-ring. De kettingrollen zijn gelagerd met 2 stuks 608 lagers. De standaard lagers tik ik eruit en vervang deze door vol-keramische lagers. Hoewel er momenteel nogal wat te doen over het nut van keramische lagers, ik kom daar binnenkort op terug, loopt het kettingrolletje nu schitterend rond.
Na de montage rij ik enkele kilometers en stel tevreden vast dat dit weer een hele grote stap in de goede richting is. Stiller was de Quest nog nooit.
Wel zal de efficiency een fractie afnemen, de ketting drukt zich enigermate in de O-ring, maar dat neem ik graag voor lief. Ook zal de levensduur van de O-ring een stuk minder zijn dan van het TerraCycle kettingwiel. Allemaal niet erg, de eventuele vervanging is goedkoop en snel te doen.
Wel is een absolute voorwaarde dat het kettingrolletje precies in het midden van de kettingbaan loopt. Een afwijking van meer dan een centimeter doet de ketting tegen de flens tikken en is alles voor niets geweest.

West-Friese Omringdijktocht 2009

07.19 uur wordt ik gewekt door een SMS van Marcel Beekmans. 'Ik heb me verslapen en rij nu weg uit Amsterdam. Wil je wachten, ik heb geen GPS'. Om kwart over acht weer een SMS. 'Ik sta voor de pont'. Hij heeft dus binnen een uur de afstand van Amsterdam naar De Woude afgeraffeld.
Samen rijden we naar de Waerdse Tempel waar een flinke groep ligfietsers, meest Questen, maar ook drie gewone liggers al zijn gearriveerd. Later sluit ook een roeifietser aan. De ploeg is zo'n 20 man/vrouw groot.
Ik rag een grintbak in en schakel tegelijk terug. Niet echt slim, de ketting maakt dan rare sprongen en ligt er prompt naast. Samen met Jan Geel hebben we dit snel opgelost. Meest opvallende verschijning is Yvonne met haar hond Astra. Ze heeft haar Quest zelf in de meest verschrikkelijke kleur mat rose/rood gespoten. De digitale camera's krijgen deze kleur niet goed op de sensor.
Kees van Hattem heeft zich vandaag de functie van generaal aangemeten. Hij heeft twee adjudanten, Kees Roozendaal en Pé Koomen, opgedragen alle kruisingen af te zetten zodat de groep veilig en snel kan oversteken. Dit werkt inderdaad formidabel goed. De automobilisten laten zich zonder morren tot stoppen dwingen.
Om precies 9.00 uur zet generaal ReesKees zijn glanzende helm op en verordonneert 'fietsen'.
Het waait licht uit het noorden en de lucht ziet er in het noorden dreigend uit. Meer dan een paar kleine spatjes komt er niet uit zwerk. Naar het oosten wordt het helderder.
De eerste stop is Valkoog. Aan de voet van de kerk deelt de generaal koffie uit aan zijn manschappen.
Daarna slingeren wij in een grote sliert over de dijken van het West-Friese land. Je hebt maar weinig besef van historie nodig om de eeuwigdurende strijd tegen het water in het landschap waar te nemen. Grote 'wielen' geven evenzoveel dijkdoorbraken aan. Men legde gewoon op een afstand een nieuwe dijk aan, in het diepe stroomgat was geen eer te behalen en zitten nu, 450 jaar later, hengelaars te vissen.
Het tempo is rond de dertig kilometer per uur, heerlijk relaxed en er zijn volop mogelijkheden om met elkaar te kletsen.
In Medemblik overvallen we Ted de Lange. Toch vindt ie het leuk dat we even langs komen. Hij kijkt met grote tevredenheid terug op de Noord-Hollands Dagblad zomertoer.
Iedereen begint zijn boterhammen naar binnen te werken. Generaal ReesKees laat een oekaze uitgaan:'In Oostwoud in het museum van Jan en Annie Baan is alles voor de lunch gereed. Kees zet zijn helm op en dat betekent fietsen.
In Oostwoud is het hele gezin van Jan en Annie compleet en de ontvangst is werkelijk allerhartelijkst. De liefhebbers die het museum van Jan nog niet gezien hebben krijgen een 'sneak preview'. Een rondleiding duurt normaal zeker anderhalf uur. De generaal wil weer richting Onderdijk en 'off we go'.
Het rijden bovenop de dijk is als altijd weer magnifiek. Links het weidse IJsselmeer, rechts het oude land met zijn strakke verkaveling. Na de vuurtoren De Ven krijgen we de wind in de rug en in no-time rijden we onder grote belangstelling Enkhuizen binnen. Buiten dit fraai behouden historische stadje zoeken we al snel weer de IJsselmeer dijk op. Het eerste, vernieuwde stuk, is heerlijk om te rijden. Het laatste stuk is door generaal Kees kennelijk geselecteerd om de manschappen enige 'kastijding' te laten ondervinden. Onverharde weg, met grote brokken los steenslag doen de Quest heen en weer schudden. Af en toe een harde klap onder de Quest doen weinig goeds vermoeden. Het loopt allemaal goed af, al verzuchten de M5 rijders Elly en Jules Boetekees dat deze dijk niet op hun wensen lijstje voorkomt.
We snellen door Hoorn waar Kees Schouten afzwaait, met toestemming van generaal Kees.
De laatste etappe komt de wind weer wat voorlijk in. De generaal marcheert iets te ver voor de troepen. Martje is haar laatste oortje aan het versnoepen en krijgt van mij een handje aan het instapgat van de Mango. Ze is snel weer in het bereik van Kees. Ik verzoek als nederig meefietser of Kees het tempo iets wil laten zakken. Kees vindt het prima en Martje krijgt nieuwe moed.
Om 16.30 uur rijden we het terrein van de Waerdse Tempel op. Mooi op tijd om nog bloemen en een cadeautje voor Marian, ze is morgen jarig, te kopen.
Het laatste stuk van Alkmaar naar De Woude heb ik de wind schuin rechts achter. Met rond 46 km/u, hartslag 126, ben ik heel snel weer in De Woude. Daar drinken we op de eerste twee eieren van onze Noord-Hollandse blauwen kippen een goed glas.
Heerlijke tocht, goed georganiseerd en met deze ploeg mensen een groot genoegen om mee te rijden.
178 km.