TerraCycle fabrikant reageert

In de vorige post meldde ik de problemen met de TerraCycle kettingtandwielen. Arnold Ligtvoet heeft contact met de fabrikant.

Arnold schrijft:
naar aanleiding van het lawaai van de Terracycles denk ik dat je vandaag of morgen een mail krijgt van Pat Franz. Hij is de eigenaar van Terracycle en wil graag kijken of jouw probleem opgelost kan worden.

Hij kwam al via mail met de tip: "Also, I noticed that the idler in Wim's photo is a 13z. The 14z fits in the Quest perfectly. A 14z Sport would be a very good idler for a Quest since they are less expensive and are not visible in the bottom of a Velomobil.

The inside width on an Elite idler is 10mm. The inside width on a Sport idler is 10,5mm, so the Sport is a little bit bigger inside. Also, if the chain rubs on the inside of a Sport idler, there will be less sound and it will not be visible. So, for applications where the idler cannot float, and the chain must come in from the side, a Sport idler might be a better choice."

NB. De foto toont de Sportversie van het kettingtandwiel. Met een soort nylon flenzen zal deze duidelijk minder lawaai maken als de ketting niet zuiver in lijn ligt.

Geluidsbronnen in de Quest

Na het vervangen van het TerraCycle kettingtandwiel door een standaard kettingwiel is mijn Quest weer fluisterstil. Het is echt mogelijk dat je alleen de banden op het wegdek hoort suizen. Boven 25 km/u komt er uiteraard windgeruis bij. Als alles goed is, hoef je de fiets absoluut niet te horen.
Het blijkt in de praktijk niet mogelijk om een ketting - tand - wiel, in dit geval een TerraCycle, met metalen tanden stil te krijgen. De hoek waaronder de ketting het tandwiel raakt is gewoon te klein. De ketting wordt afgeremd en direct daarna weer versneld. Metaal op metaal maakt dan herrie. De TerraCycle heeft daarnaast de nare eigenschap om de ketting aan de binnenzijde van de flenzen aan te laten lopen. Dit gaat al mis bij heel kleine afwijkingen in de kettinglijn. Dit is goed te zien aan het wegvreten door de kettingschalmen van de aluminium binnenkant van de TerraCycle. De oorzaak hiervan is dat de ketting dieper in het kettingtandwiel ligt dan het originele kettingwiel met O-ring. De flenzen bij de TerraCycle lopen zuiver parallel, bij het originele kettingwiel lopen deze flenzen aan de binnenkant taps.
Dat ik niet de enige ben en dat het probleem ook bij normale ligfietsen opgaat blijkt uit onderstaande reactie van Arnold Ligtvoet.

Wim,
heb je een idee waarom de TerraCycles zo'n lawaai maken in de Quest? Ik kan de power idler op mijn lage racer ook niet goed gebruiken. Dit komt vooral omdat de ketting soms net te schuin aankomt op de idler, waardoor de ketting langs de 'wangen' van de idler schampt. Dit geeft inderdaad geen lekker geluid en laat kleine witte plekjes aan de binnenkant van de wang over.
Ik heb via Icletta gevraagd of TerraCycle daar eens over na wilden denken. Als dat ook 'jouw' probleem is zal ik dat zeker even melden.
Arnold.

Ik denk Arnold dat dit verhaal jouw ervaringen haarfijn bevestigt.

Recept voor een stille Quest
1. Vervang de kettingbuis om de trekkende ketting door een vrijhangende aluminium of carbon kettingafscherming. Dit is een forse geluidsbron.
2. Vervang een ketting - tand - wiel door een kettingwiel met O-ring. Eenieder die een TerraCycle 'stil' vindt moet naar de orendokter of heeft zoveel andere herriemakers aan boord dat het geluid niet thuis te brengen is.
3. Controleer of de retour lopende ketting recht de lange kettingbuis inloopt. Als dit niet zo is, tikt iedere schalm tegen de nylon voorzijde van de buis en maakt een ratelend geluid.

Tenslotte is het zinvol het kettingwiel schuifbaar te maken op het asje. De ketting zoekt dan makkelijker een rechte loop. Het standaard aanwezige opsluitbusje van 1,5 cm kan precies doormidden worden gezaagd en de helft kan worden teruggeplaatst.
Wel is het nodig om de beide lagers met montagekit vast te lijmen in het kettingwiel. Doe je dit niet of doe je dit met bijv. Locktite, dan lopen de lagers onder de hoge belasting uit het kettingwiel. Metalen lagers overleven dit soms, keramische lagers meestal niet.

Voor de statistiek: Het kettingwiel met de nieuwe Dupont Viton O-ring is gemonteerd bij kilometerstand 3330 km.
Vanmiddag een testrondje gemaakt nadat ik de ketting eerst heb geolied. Tot mijn grote genoegen is het gezaag, geratel en getingel geheel en al verdwenen. Op de Westdijk langs het Noord-Hollands kanaal met een lekkere rugwind, de snelheid opgevoerd tot 61 km/u. Alleen het geluid van de wind, heerlijk.

Kneesavers

De nieuwe Bebop pedalen zijn een openbaring, echt fantastisch. Wel is de kortere afstand tot de crank voor mij niet ideaal. Mijn voorvoeten staan enkele centimeters naar buiten, een soort eendenpoten zeg maar. Heeft tot gevolg dat mijn hielen soms de binnenrand van de voetengaten raken. Links heeft Velomobiel.nl het gat een centimeter ruimer gezaagd. Rechts is dat ook nodig, maar mijn kuiten raken soms de carbon kettingafscherming en daardoor kan mijn rechterhiel de rand niet raken.
Een dikke ring van 3 mm tussen crank en pedaal is niet voldoende. Allert van Velomobiel.nl wil wel een aanpassing maken aan mijn cranks. Dit is veel werk.
Ymte maakt mij attent op pedaalasverlengers. Die blijken alleen in de VS als 'kneesavers' volop te koop te zijn. Echter, alle verkopers doen dit via Ebay en vertikken het buiten de VS en Canada te verzenden. Het argument is dat de verzendkosten hoog zijn en dat Europese kopers dit als een negatief punt aan Ebay melden. Dat verlaagt de rating van de verkoper en .... dus exporteren ze niet.
Een Amerikaan wil zijn Kneesavers wel verkopen. De RVS versie met een verbreding van 20 mm wil ie voor 10 US dollar aan mij overdoen, uiteraard exclusief verzendkosten.

TerraCycle kettingtandwiel definitief verbannen

Enkele weken geleden gaf mijn tweede O-ring in het standaard kettingwieltje de geest. Gemiddeld gaan ze maar 1000 tot 1500 km mee. In afwachting van betere O-ringen monteerde ik het TerraCycle kettingtandwiel opnieuw. Meteen was het kenmerkende zagende geluid weer terug.
Marcel Beekmans was vorige week hier omdat zijn Quest zoveel lawaai maakte. Ook bij hem was de O-ring verdwenen en dan is het geluid inderdaad irritant. Omdat ik nog geen goede nieuwe O-ringen had heb ik tijdelijk één van mijn TerraCycle kettingtandwielen gemonteerd. Het geluid was minder dan met een standaard kettingwiel zonder O-ring, maar Marcel werd er alsnog niet goed van.
Bij Velomobiel.nl is weer een standaard kettingwiel gemonteerd. Marcel meldt dat de fiets weer muisstil is. Prima natuurlijk, maar dat plezier is maar van korte duur.
Ook Eduard Botter meldt lawaai uit zijn TerraCycle kettingtandwiel. Na schoonmaken is dit ogenschijnlijk beter geworden.

Al met al is voor mij het afscheid van TerraCycle kettingtandwielen nu definitief. Mogelijk dat ik in de toekomst nog een keer het vezelversterkte kunststof kettingtandwiel van Alligt ga proberen. Een waarschijnlijk ook goed alternatief voor de rubber O-ringen is Poly-cord. Bert Messchendorp gebruikte dit 10 jaar succesvol in zijn Alleweder. Nu gebruikt ie het wederom in zijn Quest en ook daarin blijft het heel. Wel heeft ie de kleine groef van de O-ring iets groter gedraaid en de Poly-cord aan de bovenkant afgevlakt om te voorkomen dat de ketting kantelt. Bert stuurde me vandaag een monsterje, bedankt Bert.
De verwerking is bijzonder. Het spul is in allerlei dikten te koop. Je moet de goede afmeting afsnijden en met een vlammetje 'las' je de uiteinden aan elkaar.
Vanavond heb ik de vanmiddag ontvangen Dupont Viton O-ring gemonteerd. Morgen maar eens kijken of het lawaai nu weer verdwenen is.

Ronde IJsselmeer verloopt anders

Vanmorgen sta ik om half acht voor de pont te wachten. Er staat een grote ronde IJsselmeer op het programma, samen met Paula en Arie Kastelein, Jan Geel, René van den Berg, Mathijs Leegwater, Kees van Hattem en mijzelve. Marian en dochter Wanda zullen ons met de camper volgen.
Het weer is prima, 17 gr. C. en de zon zal er al ras bij komen. De westelijke wind is nu Bft 4 maar zal in het noordelijk kustgebied in de loop van de middag toenemen tot 5 à 6 Bft uit het noordwesten.
Paula heeft op het internet een route gevonden die zij deels heeft aangepast. Via Purmerend bereiken wij snel de Schellingwouder bruggen. Daar zegt de track dat wij de Quest op de nek moeten nemen en de trappen omhoog naar het brugdek moeten lopen. Gelukkig ken ik daar de weg en bereiken we vlot de voet van de brug.
Dan ontspint zich het gebruikelijke hilarische tafereel tussen Kees en Marian van Hattem om een rendez-vous te arrangeren. Kees is geen navigatie expert en Marian staat vlak bij Durgerdam, aan een weg waar wij helemaal niet langs komen. Het loopt zo hoog op dat Kees een verblijf in de echtelijke sponde wel op zijn buik kan schrijven. Gelukkig weten we dat de soep niet zo heet wordt gegeten als ie wordt opgediend :).
We vervolgen onze weg door het Gooi. De route blijkt behoorlijk toeristisch en voert ons over schelpenpaden en andere onverharde paden, prachtig om te rijden, maar snel is het niet. Op een gegeven moment lopen we vast op een enorme bouwplaats en moet er flink omgereden worden. Hoewel we op het 'oude land' zouden blijven, rijden we nu de Stichtse Brug op en belanden midden in een Tri-athlon wedstrijd. Na enig wachten mogen we op de race baan meerijden en zien veel dikke kuiten aan ons voorbij trekken.
Harderwijk is het volgende rendez-vous en uiteraard zijn daar weer de bekende schermutselingen tussen Kees en Marian. Er is brood, drinken en snacks. Het is al twee uur als wij weer vertrekken. De hele ronde rijden, die gaat langs Kampen en Sneek, is een brug te ver geworden. Ik reken snel uit dat het voor mij rond middernacht zal worden als ik de 360 km zou completeren. Na overleg blijk ik er niet als enige zo over te denken. Wij bekorten de route en gaan via Lelystad en Enkhuizen huiswaarts. In Lelystad is de bebording als vanouds een complete ramp. Een heel stuk gaat het goed en dan ontbreekt op een haakse splitsing van twee wegen een verwijzing. Dan ben je in Lelystad goed zuur, je komt er niet meer uit. Na een kilometer fout te zijn gereden vraag ik aan twee jochies de weg. Ze gaan me op hun waveboards voor door een steegje en zie daar, de bekende afslag naar Dronten is bereikt.
Het is een goede beslissing om af te snijden, op de dijk naar Enkhuizen moet Paula er vol aan trekken om 26 km/u tegen de harde wind te rijden. Boven het Noord-Hollandse vasteland hangt een wat dreigende rolwolk. Het blijft evenwel droog al doet de harde wind de Quest soms flink bewegen.
In Enkhuizen haken Jan en Matthijs af en gaan noordwaarts, in Schardam gaan Paula en Arie naar Oosthuizen.
Na 232 fijne kilometers ben ik - op tijd voor een verjaardag - weer thuis.
Voor een volgende lange route rond het IJsselmeer mogelijk beter de planner van de Fietsersbond gebruiken. Vroeg vertrekken, zeg 05.00 uur, maakt het wel mogelijk om zo'n lange tocht op één dag te rijden.
Totaal 3300 km (in 2,5 maand)

Kettingwiel of kettingtandwiel?

De geleiding van de ketting onder de stoel van Quest, Strada, Mango en veel andere velomobielen, gebeurt met een kettingwiel of een kettingtandwiel. Een kettingwiel bestaat uit twee flenzen met een rubber O-ring. De ketting loopt over de rubber O-ring en levert de stilste oplossing op. Wel is de aandrijving een heel klein beetje sponzig en waarschijnlijk gaat er als gevolg daarvan een klein beetje vermogen verloren. Toch heeft deze oplossing mijn voorkeur, het blijft stil in de fiets.

Een vervelend fenomeen dat ik bij mijn nieuwe Quest waarneem, en ik niet alleen, is dat de O-ring door de smeerolie van de ketting oplost, ruimer wordt en kapot gaat. Dit gebeurt al na 1000 km. Na mijn tweede kapotte O-ring in mijn kettingwiel ben ik daarom maar weer overgeschakeld naar een TerraCycle kettingtandwiel. Dit is een duurzame maar bepaald geen geluidloze oplossing. Vooral bij het optrekken in de lagere versnellingen, de kettingsnelheid is dan hoog, is het raspende, ratelende geluid niet van de lucht.

Een mogelijk stillere oplossing wordt momenteel getest bij Velomobiel.nl. Dit is een kettingtandwiel uit kunststof, gemaakt door Alligt. De eerste exemplaren waren binnen 2000 km versleten. Alligt heeft de tandwielen nu versterkt met vezels die de slijtvastheid moeten verbeteren. Dit lijkt inderdaad goed te gaan, maar hoge kilometrages zijn er nog niet mee gemaakt. Wie hier mee wil experimenteren, de versterkte kunststof tandwielen worden door Velomobiel.nl voor € 25,- geleverd.

Vandaag ga ik maar eens op onderzoek uit of er O-ringen te koop zijn die niet oplossen in smeerolie. De NBR Nitrile O-ring waarvan ik vermoed dat deze nu om het kettingwiel zit, is eenvoudig te vervangen door hoogwaardiger materiaal. Dit is Dupon Viton®.

Dupon Viton® O-ringen kunnen tegen hoge temperaturen, zijn bestand tegen de meeste chemische producten en hebben een grote weerstand tegen drukvorming. Neopreen zou ook geschikt kunnen zijn, maar is minder bestand tegen olie en vooral minder bestand tegen de hoge druk die de ketting erop uitoefent. Viton® O-ringen zijn ook duurder omdat de kwaliteit van het materiaal beter is dan Nitrile. Temperaturen van -20 °C tot + 200° C zijn geen probleem voor Viton®.
Viton® is geschikt voor:
Diëstersmeermiddelen
Gehalogeneerde koolwaterstoffen
Petroleumvloeistoffen
Fosfaatestervloeistoffen
Siliconenvloeistoffen
Sommige zuren.

Viton® kan slecht tegen:
Waterstof sulphide
Furfaral, formaldehyd methanol,
Keton, kalium hydroxyde

Uiteraard hou ik jullie hier op de hoogte van de resultaten.

Foto's tijdens en na 1-uurs wedstrijd

Van de 1-uurs tijdrit zijn enkele foto's van mij genomen. Ik weet helaas niet wie de makers zijn, omdat er op de link naar de foto's alleen maar een voornaam staat. Wel denk ik dat de foto's na de race van Thomas van Schaik zijn. Mag ik ze zo plaatsen Thomas?
Als de andere makers zich willen melden zal ik onmiddellijk naamsvermelding doen. Uiteraard hoop ik dat de foto's op mijn blog mogen blijven staan.
Opvallend op de foto van de Quest is dat de schaduw van de racekap aantoont dat de kap slecht aansluit op de rand van het instapgat. Als Kees nog weer een keer komt zal ik dat probleem, met Kees onder de kap, van buiten bekijken en proberen op te lossen. Nu steekt de kap aan de achterkant meerdere centimeters omhoog en zal dat de snelheid geen goed doen.
Op de foto's is heel goed te zien hoe helder het nieuwe viziermateriaal is. Dit maakt ook het zicht op het minispiegeltje zo goed dat dit een voortreffelijk beeld oplevert van snellere deelnemers die mij tijdens het aansnijden van een bocht links zouden willen passeren.

Nieuwe banden- én wielentest

Veel lezers van deze blog vragen wanneer er weer nieuwe banden worden getest. Het is bekend dat Continental mij een serie banden heeft toegezonden. Graag wilde ik ook de Schwalbe Furious Fred banden testen. De Ligfietsgarage Groningen zegde mij drie van deze banden toe. Na een maand werd de toezegging ingetrokken. Wel zou de Ligfietsgarage 3 wielen sponsoren. Helaas, ook deze toezegging werd niet in daden omgezet. Velomobiel.nl zal de wielen nu leveren.

Waarom andere wielen testen? Uit mijn blog is de lezers al wel duidelijk dat de 25 mm brede velgen (binnen de velg gemeten) vooral voor brede banden een uitstekende keus is. Vooral ook een veilige keuze omdat de Quest in een te snel gereden bocht waarbij een wiel van de grond komt, uitstekend bestuurbaar blijft. Als de Quest op twee wielen rijdt, vervormt de voorband met een 19 mm velg sterk. Deze vervorming remt de Quest sterk af en het hellend koppel neemt toe. Gevolg, de Quest slaat om. Bij een 25 mm vervormt de band niet of nauwelijks en de Quest landt, door af te remmen, snel weer op drie wielen.

Tevens wil ik graag weten of er een verschil in rolweerstand is tussen 19 en 25 mm velgen.
Als de wielen binnen zijn gaan de testers weer aan het werk.

Mini Quest klaar op tekentafel

Wie de afgelopen CV wedstrijden niet alleen oog heeft gehad voor de razendsnelle heren, maar ook heeft gelet op de prestaties van de dames, zal het opgevallen zijn dat de snelste dames in een Quest of Milan hebben gereden. Wat te denken van Swannette Tempelman met 47,1 km/u tijdens de 1-uurs tijdrit of 44,1 km/u door Eva Navratilova. Dat zijn prestaties waar menig man zich niet voor hoeft te schamen.
Ingewijden weten dat de Quest is ontworpen rond het grote postuur van Ymte Sybrandy. Een mini vrouwtje als Eva Navratilova kan met veel moeite net over de rand van de kap kijken. Een Quest is voor haar gewoon veel te groot al heeft ze tijdens de 6-uurs wedstrijd bijna 250 km weten af te leggen. Kan dat niet anders?
Ja, dat kan en belangrijke stappen daarvoor zijn al gezet. Allert Jacobs, de ontwerper van Quest, Mango en Strada, heeft de tekeningen voor een mini Quest al klaar.

Na het tekenen volgt normaal gesproken het arbeidsintensieve maken van een model. Dat was voorheen handwerk. Dat hoeft evenwel niet meer. Met de goede apparatuur kan een tekening in korte tijd tot een uiterst nauwkeurig 3D model worden gefreesd. Hans van Vugt van Elan heeft de beschikking over deze apparatuur en biedt graag zijn hulp aan.

In zo'n compacte Quest, met een kleiner frontaal oppervlak en uiteraard uit carbon gemaakt, zal Eva volgend jaar zeker nog harder rijden. Ook zullen veel kleinere rijders, dames zowel als heren, nieuwe klandizie opleveren voor Velomobiel.nl.

Cycle Vision 6-uurs race

Rond de middag rij ik naar Sloten om een groot deel van de 6-uurs race te bekijken. De rit gaat per auto omdat mijn schoonvader op de intensive care ligt en ik snel naar huis wil kunnen rijden. Als ik arriveer heeft Ymte Sybrandy zijn kwelgeest Daniel Fenn in de Evo-R al aan barrels gereden. Daniel houdt zijn rechterhand voortdurend bij het raampje om wat verse zuurstof naar binnen te loodsen. Later moet Daniel tot twee keer de kap eraf gooien om oververhitting te voorkomen.
Ymte rijdt uiteindelijk 322 km in zes uur, onwaarschijnlijk veel en door niemand zelfs maar te benaderen.

Het eskader uit Noord-Holland heeft aangelegd bij het moederschip, de camper van Marian en Kees van Hattem. Koffie en soep gaan er in als koek. Jan, Jan, Nico, Kees, Rob en Mathijs rijden in de middag weer naar huis, ik kijk de hele wedstrijd af.
De racekap op de Quest levert enkele kilometers per uur snelheidswinst op, maar als het te warm wordt lever je snel 4 tot 6 kilometer snelheid in. Reden waarom ik een racekap heb met een vizier zoals op een motorhelm. Wordt het te warm, dan kan ik het vizier een stukje open zetten en de broodnodige koeling binnen laten. Zelfs het kleinste kiertje levert direct snelheidsverlies op, maar alles is beter dan oververhitting oplopen.

In het Velodrome is het rustig. Veel bezoekers zijn er niet en de handelaren hebben weinig business.

Al met al is Sloten met zijn nieuw geasfalteerde baan voor de wedstrijden fantastisch. De exposanten zijn gemiddeld niet erg tevreden. Mogelijk kunnen de exposanten beter een soort ligfiets paviljoen betrekken op Bike Motion. De wedstrijden zouden dan uitstekend weer in Sloten kunnen worden gehouden.

Cycle Vision 1-uurs race, 49,7 km/u

Vandaag is de eerste wedstrijddag van Cycle Vision 2010. Ik heb me ingeschreven voor de 1-uurs race. De andere races vandaag zijn in het velodrome en dat is me te link. Morgen is de 6-uurs race, een brug te ver, al lijkt het met mijn Quest zoals die er nu bij staat wel goed te doen.
Vanmorgen rij ik met de Quest op de Foldycar naar Sloten. 'k had ook kunnen fietsen, maar veel fietsers hebben gevraagd of ik Lexan voor ze mee wil nemen naar CV. In Sloten blijkt de baan opnieuw geasfalteerd. Betekent dat de lichtlopende GoCycle banden, deels bedoeld voor een goede wegligging op de voorheen ruwe baan, nu minder voordelig zullen zijn. Durano's zullen het nu zeker zo goed doen. Een tweetal eerste rondjes bewijzen dat het wel heel mooi licht rijdt. Alle gaten zijn mooi geëgaliseerd en het is een feest om hier te rijden.
Om kwart over negen komt de Muis (Yvonne) - te laat - op de wedstrijdbaan. Snel wordt alles uit de Quest gesmeten en moeten op het laatste moment de tie-wraps nog worden afgeknipt.
Om half tien is mijn starttijd. Met de racekap erop maak ik gang en zoef al snel met 53 km/u op de rechte stukken over het asfalt. Die snelheid betekent wel continue grote aantallen deelnemers inhalen. Gemiddeld verloopt dat goed, al moet ik meerdere malen in de remmen om veilig een bocht door te komen. Ik probeer een ideale lijn te rijden, dat wil zeggen voor de bocht naar de buitenkant van de baan, dan de bocht aansnijden en met een ruime boog de buitenbocht weer opzoeken. Meestal lukt dit, vaak rijden daar al andere deelnemers en moet ik improviseren.
De racekap is qua temperatuur nog doenlijk, al zet ik enkele malen het vizier op een kier. Dat kost direct snelheid dus dat beperk ik tot een minimum. Ik haal enkele erkend snelle rijders in en dat geeft de burger moed. De tijd vliegt voorbij en als ik voor de laatste keer over de lijn kom heb ik maar een twintigtal seconden teveel gereden.
De afgelegde afstand is 49,7 km. Hiermee word ik 16de in een veld van 102 deelnemers. Daar ben ik wel blij mee. Dat het nog veel sneller kan bewijzen Daniel Fenn met zijn Evo-R. Hij brengt het tot 61 km/u. Ook Ymte Sybrandy doet het met zijn carbon Quest met 58 km/u heel goed.
De Muis is met haar ruim 42,6 km/u niet tevreden, zeker niet omdat ze zich realiseert dat Eva Navratilova 44,6 km/u heeft gereden en Swannette Tempelman zelfs 47,1 km/u.

Totaal doorweekt, ik heb alleen een sportonderbroek aan, ga ik op zoek naar mijn autosleutels om een handdoek en kleding te pakken. Ik meen de sleutel aan Herman Blanken gegeven te hebben. Niet dus. Na een uurtje zoeken naar Herman vind ik de sleutels op de bodem van de Quest.

In en om het Velodrome is het gezellig druk. Hoewel het elk jaar een opgave is om voldoende vrijwilligers te krijgen, lijkt dit weer prima gelukt. Alles loopt op rolletjes, een bewijs dat de organisatie wederom goed werk heeft geleverd. Buiten is een snack wagen met koele drank, heerlijk. Voor de liefhebbers is er een trapwagen die muziek ten gehore brengt.

Ik heb voor vijftien fietsers een rol Lexan meegenomen. Ventisit is zo vriendelijk de uitgifte te doen, nogmaals hartelijk dank. Het is leuk om te zien hoe verschillende fietsers allerlei vormen van vizieren hebben gemaakt. Op de foto de fiets van Theo van Soest die een strip Lexan tussen de spiegels heeft gemaakt waarop een vizier is vastgemaakt met klittenband.

Na vele prettige gesprekken met even zoveel medefietsers rij ik voldaan weer naar huis.

25 kg Quest voor Ymte klaar. Nieuwe lagers

Vandaag rijden we naar Dronten, in principe om samen met Matthijs zijn nieuwe Quest op te halen. Ik rij met een iets andere agenda naar Dronten.
Kees van Hattem rijdt eerst naar Middenmeer om samen met Pé Koomen Matthijs Leegwater op te halen. Dat wordt voor mij, met de wedstrijd a.s. zaterdag in het vooruitzicht, een te lange rit. Ik rij rechtstreeks naar het begin van de dijk Enkhuizen - Lelystad.
Daar staat Jan Geel al te wachten. Even later komt ook Henk Katee van de brug terugrijden, hij wachtte iets verder op de dijk. Henk zal na een aanrijding zijn gehavende Quest voor reparatie bij Velomobiel.nl inleveren.
Als de groep compleet is gaat het met 35 km/u richting Lelystad. Matthijs rijdt tijdelijk in de Mango van de fam. Kastelein. Bij iedere trap waggelt het fietsje als een badeendje.
Enkele kilometers voor de sluizen in Lelystad geef ik gas en zie Pé meekomen. Ik versnel tot 60 km/u, je zou niet zeggen dat ik voor het vervangen van lagers naar Dronten onderweg ben. Dat wordt Pé te bar en hij wordt snel kleiner in mijn spiegels.

In Dronten wordt hard gewerkt om de nieuwe volledig van carbon gemaakte Quest voor Ymte voor de wedstrijden van komende weekend klaar te maken. Wij zijn er getuige van dat de Quest volledig klaar is en op de weegschaal wordt gezet. Zonder top komt er iets minder dan 22,5 kg op de digitale schaal. Met de top erop resulteert een 25 kg lichte Quest. Ymte maakt een eerste rondje en komt zeer tevreden terug.
Eind deze maand zal een Quest plug naar Tsjechië worden gebracht. De Tsjechische fabrikant zal er mallen van maken waarna de eerste carbon Quest uit Tsjechië kan komen.

Links voor hoor ik mijn wiellagers geluid maken. Hoewel het wiel nog behoorlijk licht rond draait, is het voor tussen de oren niet goed. De wiellagers zijn snel vervangen. Direct zie ik dat ook deze vol-keramische lagers door vervuiling met remstof niet meer optimaal functioneren. Afspoelen met water lost het probleem al op, maar ik kies er voor de lagers niet terug te plaatsen.
Ik heb tot nu toe de lichtste versnelling achter niet kunnen schakelen. Als het kapje eraf is blijkt dat ook inderdaad niet te kunnen. De kooi loopt vast tegen de polyester scheidingsplaat tussen wiel en cassette. Daarvoor moet de achterbrug eruit, het achterwiel moet enkele millimeters verplaatst worden.
De mannen hadden dit oponthoud niet verwacht en willen graag fietsen. Ook Pé kan niet veel langer wachten. Ik wens de mannen, en met name Matthijs, een fijne thuisreis en zwaai ze uit.

Als het achterwiel vrij draait blijken ook de achterwiel lagers niet helemaal stil. De achterbrug is er uit en het vervangen van de lagers is dan goed te doen. Een prettige bonus is dat de kleine scheefstand van het achterwiel ook aangepakt wordt. De fiets trok namelijk naar rechts en het is fijn dat dat verholpen wordt. Nadat de aanpassingen zijn doorgevoerd, loopt de aandrijftrein prima.

Na de thee rij ik om kwart over vier in mijn uppie noordwaarts. In Lelystad rij ik een twintigtal jonge amazones achterop. Als de paarden de Quest in de gaten krijgen spurten ze er vandoor. De jonge meisjes gillen het uit en jagen de paarden verder op.
De leidster verontschuldigt zich en vraagt me even stil te staan.

De wind is flink aangetrokken en vooral op de dijk staan de schuimkoppen op het IJsselmeer water. Mede dankzij de aanpassingen en de lichtlopende banden kan ik continue 32 km/u blijven rijden. Om precies kwart over zeven rij ik ons eiland weer op.

Handleiding en modellen vizieren

Morgen gaan een aantal dozen met Lexan naar de diverse bestellers. De vierkante doos is prima om het Lexan in te bewaren. Lexan is licht UV gevoelig en zal zonder bescherming t.z.t. craquelé kunnen gaan vertonen. De rol in de doos is met drie plakbandjes vastgeplakt. Snij deze plakbandjes door en trek de tape er niet af. Doe je dit wel, dan zal de beschermfolie eraf gaan.

De foto hierbij toont enkele modellen. Drie stuks voor op de rand van het instapgat, één voor op de schuimkap. Je kunt deze versie verlengen, staat ook aangegeven, om zijwind uit oren en hals weg te houden. Alle vizieren hebben lippen die je kunt ombuigen in de gewenste hoek. Praktisch is om de lip precies op de buignaad te pakken met een combinatie tang. Dan ombuigen en vervolgens met de hand doordrukken tot op het Lexan. Om een hoek van 45 graden te verkrijgen, moet het Lexan wel helemaal doorbuigen tot het plat tegen het Lexan van het ruitje stuit. Dit buigen kan koud gebeuren. Tot nu toe zit de plastic beschermfolie aan weerskanten op het Lexan. Pas als het vizier helemaal klaar is dan pas de beide folies verwijderen.

Het kopiëren van de tekening die hier boven staat kost € 3,60. Daarom heb ik de schets nauwkeurig gefotografeerd en kun je de foto afdrukken op de goede maat. Je hoeft niet de hele tekening af te drukken. Het kan in delen, en zelfs de helft is al goed. Als je één helft afdrukt en een tweede afdruk spiegelt, heb je hetzelfde resultaat. De modellen zijn niet loupe zuiver, en louter een uitgangspunt. De werking is in alle gevallen wel prima.
Wil je een grotere afbeelding van de tekening, deze staat hier:

Als je met een scherpe schaar het vizier hebt uitgeknipt, buig je de lippen de goede kant om. Vervolgens plak je klittenband op de lip en ook het contra klittenband met schutpapier kleef je alvast op het klittenband. Dan de kuiprand schoonmaken met thinner of wasbenzine. Verwijder nu het schutpapier van de klittenband en kleef de klittenbandjes op de kuiprand. Als laatste verwijder je de beschermfolies aan beide kanten. Veel succes.

NB. Allert Jacobs van Velomobiel.nl wijst me er terecht op dat het schoonmaken met thinner van een standaard polyester velomobiel prima gaat. Een gespoten fiets kan zeker niet met thinner worden schoongemaakt. De thinner lost lak namelijk direct op. Wasbenzine kan op goed gedroogde lak wel worden gebruikt.

Vizieren en racekap

Vandaag staat in het teken van vizieren. Majoor Kees heeft nog geen vizier en ik knip een middelhoge versie voor op de rand van het instapgat. Ook het helmvizier van Kees is aan vervanging toe. Dat ziet er allemaal heel fraai uit.
Voor een aantal bestellers snij ik steeds een halve meter van de rol af. Hoewel het met de hand knippen goed gaat, is het handmatig knippen van vele meters Lexan vermoeiend. Sinds deze week heb ik de hulp ingeroepen van een Bosch Xeo snijmachientje. Dat gaat inderdaad een stuk makkelijker.
De eerste 5 meter is al op, morgen komt er weer 10 meter en kunnen alle bestellingen de deur uit. Ook neem ik een tiental kokers mee naar Cycle Vision voor verschillende bestellers.
De zoektocht naar optisch perfect Lexan heb ik eigenlijk ondernomen om een nieuw vizier te maken voor mijn racekap. Een nieuw vizier is snel geknipt en ook dit ziet er heel mooi uit.

Een klusje dat nog moet gebeuren is het oranje spuiten van het draagoog. Na afplakken spuit ik het oog eerst wit en daarna oranje. Wel zijn er veel laagjes nodig, maar het resultaat is netjes.
De oude 1.75 inch brede Primo Comets hebben me goed de winter doorgeholpen. Voor meer snelheid tijdens de uurs-race monteer ik snellere banden om de voorwielen.
Vanavond na 20.00 uur maak ik nog een trainingsrondje van ruim 30 km. Met de racekap en de snelle banden rijdt het merkbaar makkelijker. Met een gemiddelde van 40 km/u ben ik heel tevreden. Wel is het gebruik van de racekap bij hoge temperaturen discutabel. Als er onvoldoende koeling is, lopen de prestaties hard terug.

GoCycle banden geplaatst bij km stand 2500.

Molentocht 2

Majoor Kees heeft vanmorgen 11 deelnemers geronseld voor de Molentocht. Een rit door de kop van Noord-Holland met een pittige wind uit het zuiden. De zon is er aanvankelijk even, verdwijnt dan weer achter de wolken om tegen het middaguur weer volop te schijnen. Eerst gaat het naar Burgerbrug waar Yvonne, na haar crash gehavend, ons ontvangt met koffie, thee, vers fruit en nog veel meer lekkers.
Een fraai rit langs de Groote Sloot voert ons naar Oudesluis. We stoppen even bij een particulier die een complete windmolen op zijn huis heeft gebouwd, schitterend. De molen 'maalt voor de prins', d.w.z. hij draait loos rond. Er zijn veel auto's onderweg die aan een of andere 'challenge' meedoen.
We kruisen de Wieringerwaard. Het kan niemand ontgaan dat de polder dit jaar 400 jaar bestaat. Letterlijk ieder huis is gepavoiseerd. Dan pikken we de West-Friese zeedijk op, een nooit te versmaden rit over een schitterend stuk erfgoed.
We gaan even langs de camping van Juffrouw Katje, zij fietst vandaag een goed stuk mee, en drinken fris of bier.
Via Petten en Groet rijden we een stuk langs het Noord-Hollands kanaal. Via Alkmaar koersen we tenslotte langs een mooi fietspad naar Heerhugowaard. Mooie rit met alleen een enkel spatje regen als ik vlakbij huis ben.
141 km

Nieuwe Geax Tattoos gehaald bij Beukers in Petten

Vanmorgen heeft Kees van Hattem huisarrest, de timmerman komt en vrouwlief speelt middeleeuwen in IJsselstein. Vandaag kunnen er nieuwe Geax Tattoos worden gehaald bij Beukers Bike in Petten. Na de recente test waren alle banden verdeeld en de mijne is daarna ontploft. Kees meldt dat ie vanmiddag wel even mee kan.
Langs de Westdijk komt ie me al tegemoet rijden en keert om om de achtervolging in te zetten. Als we na enkele minuten bij Ranzijn in Alkmaar zijn blijkt de timmerman alsnog onderweg te zijn en Kees moet alweer terug naar huis.
Het waait windkracht 5 tot 6 Bft. Zonder al te veel moeite fiets ik er tegenin met 32 km/u. Het 4 cm hoge viziertje draagt bij aan de snelheid.
Langs het Noord-Hollands kanaal wordt aan een nieuw wegtalud gewerkt. Bij het beladen van een zandwagen rolt er het nodige zand overheen en ik krijg wat zand over me heen. Even later mag ik weer zandhappen, de vrachtwagens werpen veel stof op als ze over de droge zandbedden rijden.
Na een goed uur heb ik de 32,5 km naar Petten achter de rug en meld me bij Marcel Beukers. De 6 Tattoos, waarvan 3 gratis als sponsoring, liggen al klaar. Helaas zijn de binnenbanden niet de SV13F, maar de SV13. Dit euvel maak ik bij alle fietshandelaren mee. De groothandel doet maar wat en levert rustig een band die er op lijkt :(.
Ik stop de 6 stuks 26 inch banden achterin, er ligt ook nog een reserve 20" Primo Comet, en ga voor de wind weer naar De Woude. Continue gaat het tussen de 40 en 48 km/u. Tot mijn ergernis krijg ik, voor het eerst dit jaar, weer kramp in mijn rechterkuit. Als ik de snelheid op 43 km/u hou zakt het weer weg. Ik hoop dat het me tijdens de uurs-race op Cycle-Vision niet zal opbreken.
In Alkmaar wordt er achter me gescholden dat ik aan de kant moet. Er komt een scooter met blauw plaatje voorbij met 45 km/u, maar liefst 20 km/u harder dan toegestaan. Voor de stoplichten spreek ik de ongehelmde man aan vertel hem dat als ik al 40 km/u rij ik niet verwacht dat ie er met zijn snorfiets nog voorbij wil. Hij is niet voor reden vatbaar, zoals zoveel jongelui op scooters.
Na precies 2 uur en 5 minuten heb ik de 65 km afgelegd.

Lexaan gehard of toch niet?

Standaard polycarbonaat of Lexan is een redelijk taaie kunststof. Zo taai zelfs dat het in kogelwerende vesten en voertuigen wordt gebruikt. Voor ligfietsers is dat minder belangrijk. Ligfietsers die dit materiaal gebruiken voor vizieren willen dat het materiaal glashelder is en optisch niet vervormt. Ook moet het zo min mogelijk krassen. Krassen hinderen het doorzicht en zijn vooral 's avonds bij het tegenlicht van auto verlichting zeer hinderlijk.

Er is naast standaard Lexan ook gehard Lexan. Dit materiaal is voorzien van een harde coating en daardoor - veel - minder gevoelig voor krassen. Da's mooi, maar het kost wel 3x zoveel als normaal Lexan. Dan wil ik eerst wel eens zien of de claims waargemaakt worden. De fabrikant GE is bereid mij een proefmonster op A4 formaat te sturen zodat er getest kan worden.

Eerst eens kijken of de folies even helder zijn. Dat is OK, er is geen verschil en sowieso is het lichtverlies met 8% uitermate gering. De foto toont dat ook aan. Dan maar eens testen op krasbestendigheid. Op een dikke glasplaat plak ik een vel schuurpapier met korrel 320.
Van de drie te testen samples, t.w. Bayer Makrolon, GE Lexan standaard en GE Lexan HP, snij ik 5 cm brede en 20 cm lange stroken. Dan kleef ik een plakbandje aan één zijde waaraan ik kan trekken zonder de Lexan op te tillen. Totaal 20 x beweeg ik de met een Hotronic accuutje verzwaarde Lexan 10 cm over het schuurpapier. Bayer Makrolon lijkt wat zachter en krasgevoeliger. Tot mijn verbazing is er nauwelijks verschil tussen de geharde en standaard Lexan van GE. De fabrikant vraagt of ik wel de gecoate kant heb beproefd. Oooh... ik dacht dat beide kanten waren gecoat. Nadat GE heeft uitgelegd dat de geharde kant de zijde is waar de coating moeilijk van af gaat, doe ik nogmaals een proef. Ook nu weer is er nauwelijks of geen verschil tussen de ongeharde en geharde versie. GE is heel verbaasd, maar wil de al klaarstaande order voor 6 m2 gehard Lexan wel annuleren en omzetten naar 10 m2 standaard Lexan.

Vandaag zijn de vierkante verzenddozen binnen gekomen. Vierkant omdat Lexan op de rol in een ronde koker muurvast gaat zitten tegen de binnenkant. Totale kosten van 50x92 cm Lexan, doos en verzending per TNT pakketdienst zijn € 21,40. Daar kunnen 7 tot 10 vizieren van geknipt worden.
De eerste zendingen gaan begin volgende week op de post. Afhalen op De Woude of eventueel door mij mee te nemen naar Cycle Vision kost € 14,65 (incl. stevige vierkante doos).

Verwerking
Knippen met een scherpe huishoudschaar, ik doe het met een Fiskars, gaat uitstekend. Enkele lezers stelden voor om de vizieren te snijden met laser. Guus van Schoot heeft dit geprobeerd, maar dit is niet goed gelukt. Knippen gaat evenwel heel makkelijk en er ontstaan geen scherpe randen. Standaard vizieren zullen niet voor iedereen goed blijken. De één zit wat dieper in de fiets en kan een lager vizier gebruiken, anderen zitten wat hoger en zullen een hoger vizier op prijs stellen. Bij iedere levering zal ik enkele modellen en een handleiding meesturen.

Allerlei en vooral veel vizier activiteit

Vanmorgen zijn Kees en Rob op tijd voor de koffie. Ik maak even een nieuw vizier voor Rob en plak dat op zijn fiets. Hij is er later erg enthousiast over en zal, hij neemt een rolletje lexaan mee, zelf nog een iets hogere knippen.
Elly en Jules Boetekees liggen met de boot in de Woudhaven. Elly komt op de step en neemt ook een halve m2 lexaan mee. Die step is trouwens een heerlijk speeltje.
Na de koffie rijden we gezamenlijk naar Oosthuizen. Kees moet bij de fam. Kastelein een 52 tands voorblad afleveren. Ook Paula en Arie gaan de bergen in, zij fietsen naar Oostenrijk, en dan is een 57-tands voorblad een brug te ver. Niet omdat je dat grote tandwiel niet af en toe kan gebruiken, maar omdat je nu het 30-tands blad niet of heel moeilijk kan schakelen.
Voor de wind gaat het heerlijk licht langs het Noord-Hollands kanaal. Bij wijze van training doe ik wat interval sprints en haak aan bij een bromfietser die 47 km/u rijdt. De man voelt dat ik achter hem zit, maar hij ziet me niet. Te dik en te dik in de kleren kan de man niet goed omkijken. Hij slaat af en ik zet nog een tandje bij. Bij 52 km/u loop ik wat uit op Rob, althans ik verdenk hem ervan in mijn wiel te willen komen :).
Via de Beemster rijden we weer westwaarts. In De Rijp marcheert een grote colonne ruiters en open wagens de historische dorpskern in. Da's voor ons niet pluis en we rijden tot aan Spijkerboor.
Als we binnen twee uur weer op De Woude arriveren voor een kop thee is Marian verbaasd dat we al weer terug zijn.
45 km.

Alle bestellers van lexaan aub nog even geduld. Ik moet nog goede verzendkokers organiseren. Ook is de 5 m2 die ik voor liefhebbers beschikbaar heb, al op. Nieuwe zal ik morgen bestellen. Ook zal ik morgen speciaal gecoat lexaan bestellen. Deze versie is wel 3x zo duur, maar is zeer krasbestendig. Brillen en dure motorvizieren bijv. worden hiervan gemaakt.

Twee escortes

Vanmorgen rijden Bart van Crasbeek, mister Ventisit, Kees van Hattem en ik naar Enkhuizen. Bart gaat zijn nieuwe Strada in Dronten halen. Wim Rutten uit Zutphen vraagt deze week of ik een mooie route weet in Noord-Holland. Nou, dat moet wel lukken. Een kilometer of acht op de dijk van Enkhuizen naar Lelystad worden we een hemelsblauwe Quest gewaar. Bart rijdt door, Kees en ik draaien om en gaan weer richting Enhuizen. Dan over de dijk naar Medemblik. Het is bewolkt en het waait pittig uit het noordwesten. Dankzij de goede aero-dynamische vorm van de Quest en de hoge vegetatie hebben we er weinig last. We rijden zonder probleem steeds 32 km/u. Ik ervaar nog een extra voordeel van het lage vizier, de miljoenen muggen worden omhoog gestuwd en waaien allemaal over mijn hoofd.
Net buiten Enkhuizen krijgt een kortharige grijze Weimaraner (met dank aan Rob Kaag) de schrik van zijn leven, 3 Questen. Het doodsbenauwde beest rent voor Kees uit en is niet te bewegen zijn bazin, die inmiddels achter ons staat, te volgen. Als Kees lang aan de kant stil staat komt het dier met de staart tussen de poten langs rennen.
Direct na kasteel Radbout rijden we langs de winkel van Ted de Lange. Ted komt enthousiast vertellen dat ie ook velomobilist is geworden. Hij heeft een Mango Sport gekocht. Volgende week heeft ie 10 Whikes en iedereen is welkom om er mee te komen rijden en zeilen.
In Medemblik serveert restaurant De Kwikkel ons heerlijke koffie en een Franse soes. Dit is een wafel, slagroom en aardbeien, een traktatie. Kees stelt aan Wim voor om een rondje te rijden via de Afsluitdijk. Wim is een kilometervreter en ziet het wel zitten. We rijden samen naar Den Oever en nemen daar afscheid. Voor Wim wordt de rit totaal wel 340 kilometer.
Dan is het nog een 60 kilometer naar De Woude. Voor de verandering laat ik de Oregon de koers bepalen. Steeds wil het apparaat dat ik linksaf sla. Dat weiger ik een paar keer, maar Kees meent dat de kortste afstand naar De Woude echt via de Langereis, Spanbroek, Opmeer en Ursem loopt. We nemen afscheid en ik gooi flink kolen op het vuur. Ik wil voor vijf uur nog even bij Gamma langs. Vandaag is het 15% korting dag en ik heb nog een paar tuinspullen nodig. Om kwart over twee rijden we weg van de haven van Den Oever. Om precies vijf over vier rij ik de pont naar ons eiland op. Mooi snelle tocht.
165 km, totaal nu 2210 km in 7 weken.

Mini vizier verfijnd, Lexaan te koop

Na het eerste mini vizier met lexaan steuntjes heeft Eduard Botter een variant bedacht met aluminium steuntjes. Heel sterk, maar ze staan wel in je gezichtsveld en zijn mogelijk niet ongevaarlijk bij een frontale botsing.
Bij mijn tweede uitvoering van het vizier, zijn de steuntjes helemaal niet meer nodig. Ik heb deze week een hele rol 0.75 mm van bijna één meter breed GE polycarbonaat gekocht, dus ik kan naar hartelust experimenteren. Op de beschermfolie teken ik het nieuwe vizier, met 4 cm hoog nog iets lager dan de eerste, af. Dan knip ik het model helemaal uit met een scherpe huishoudschaar. De uitstekende lippen buig ik koud om waardoor het schermpje in een hoek van ongeveer 45 graden komt te staan. Dan plak ik op de ontstane lippen een wit klittenband rondje, jaja die van de Action :). Het klittenbandje dat op de kuiprand moet komen plak ik op het rondje dat al op de lip zit. Dan even positioneren en het geheel op de kuiprand vastdrukken. Als alles naar wens is mag de beschermfolie aan weerszijden eraf en resulteert een wel heel fraai geheel.
Het schermpje is nauwelijks te zien en zelfs heel moeilijk goed in beeld te brengen.

Polycarbonaat te koop
Als particulier kleine hoeveelheden Polycarbonaat in een wat grotere breedte kopen is onmogelijk. Daarom heb ik bij GE een rol gekocht met een groot aantal vierkante meters Polycarbonaat. Veel te veel voor mij alleen, ik kan nu wel 1000 vizieren maken. Reden waarom ik voor de liefhebbers een stuk beschikbaar heb. Reken op ongeveer € 12,50 voor een stuk van 50 x 92 cm. Afhalen kan, toesturen ook, maar dan komen de netto verzendkosten er nog wel bij. De kwaliteit is echt onberispelijk.