vrijdag 17 mei 2019

Ligfiets Jan Reus, het verhaal



Nooit eerder gezien, Maar wat is het? Hebben jullie een idee?
Meerdere oplossingen zijn genoemd en ook de goede zat erbij. Nu het complete verhaal.
Jan schrijft zelf:

Hier nog een tekening van de fiets.
Heb deze eens van internet gehaald, een gebouwde fiets heb ik nooit kunnen vinden.... nu dus wel.😀.
Heb hem gebouwd van Carbon en 5 mm dik sandwich. 
Is niet in de mal gebouwd omdat ik er maar een wilde bouwen.
Het is gebouwd als een doos constructie, eerst de binnen vlakken beplakt onder vacuüm met Carbon,toen de vlakken aan 
elkaar verlijmd en het geheel weer onder vacuüm bekleed met Carbon.
Zitten 26 inch wielen onder met hydraulische remmen.
Ben nog niet helemaal klaar, ophanging van kettinglijn moet ik nog Carbon ophang punten voor maken.
Er zal later ook nog zeker een gestroomlijnde koffer achterop komen maar eerst maar kilometers gaan maken.



woensdag 1 mei 2019

Rondje Texel 2019 - video


Naast het gebruikelijke bericht met foto's van het rondje Texel 2019 heb ik ook de Sony videocamera op het dak van de racekap laten meedraaien. Ik heb een aantal beeldfragmenten bij elkaar geraapt en tot een filmpje van 11 minuten gemaakt. Gewoon zonder geluid en ook zonder Steadycam. Dat laatste levert wel mooiere beelden op maar beperkt de beeldhoek van 170 tot 120 graden. En voor de functie waarvoor de camera op de racekap staat is 170 graden natuurlijk beter.
Als de weg een beetje redelijk is worden de beelden toch best goed.

maandag 22 april 2019

Rondje Texel 2019



Het rondje Texel is dit jaar voor mij een waagstuk. Na de trombose in mijn rechterlies bleef een hardnekkige pijn in mijn knieholte mij hinderen. Het leek alsof spieren en pezen te kort waren geworden. De internist meldde dat dat inderdaad een bijeffect kan zijn van een slechtere doorbloeding. De specialist vroeg mij bij dat bezoek ook of ik epo gebruik. Mijn hematocriet waarde is met 0,54 veel te hoog. Hij vertelt me dat als ik professioneel zou sporten ik er bij een dopingcontrole zonder meer uitgehaald zou worden. Dat verklaart, achteraf, veel. Dat ik altijd hard heb kunnen fietsen is met deze bloedwaarden begrijpelijk. Ook begrijpelijk is een eerdere dubbele longembolie. Bloed wordt bij deze waarden dikker en vormt eerder stolsels en dus trombose. Mijn moeder is aan een dubbele longembolie overleden, genetisch bepaald dus.


De weersverwachting is fantastisch. Volle zon, rond de 20 graden C. en een windje 3 Bft uit het oosten. Niet gaan fietsen is eigenlijk geen optie. Ik heb de afgelopen twee maanden maar twee keer een rondje van 30 km gefietst. Mogelijk gaat het toch lukken, al is 170 km een heel eind. Ik kan altijd nog eerder omdraaien.

Ik vertrek om kwart over 8, een half uur eerder dan normaal. Met 30 tot 35 km/u kan ik op mijn gemak genieten van de prachtige bloeiende bollen. Vooral de tulpen staan er prachtig bij. Ik stop dan ook enkele keren om wat foto's te maken. Ruim voor half elf ben ik al in de Veerhaven van Texel en zie André als eerste. Daarna volgen nog twaalf deelnemers en is het weerzien hartelijk.


We rijden de inmiddels bekende route, eerst langs de Waddenzee dijk naar het noorden. Bij de vuurtoren genieten we van de bekende versnaperingen. Dan gaat het weer zuidwaarts. Jan en Arnold rijden de route door de duinen niet mee. Medische redenen maken het voor beiden verstandig om het gerammel over de slechte wegen door de duinen en het bos dit keer links, nou ja feitelijk rechts, te laten liggen. 


De kokmeeuwen en visdiefjes zijn al volop aan het broeden, prachtig om te zien hoeveel Texel over heeft om deze natuur mogelijk te maken.


Het rijden door de duinen is prachtig, net een achtbaan. Er zijn nogal wat fietsers die tijdens het passeren van onze groep meestal even aan de kant gaan staan. Nu merk ik wel dat mijn rechter knie dit klimmen en dalen minder fijn vindt. Ik rij achteraan de groep en kan het tempo net volgen.


Uiteraard maken we bij de vuurtoren weer de traditionele groepsfoto. Daar tel ik 13 velomobielen, 5 minder dan vorig jaar. Niet getreurd, wie er was heeft ervan genoten.


Wij zijn op tijd voor de boot van 15.00 uur en kunnen bij aankomst direct aan boord rijden. Matthijs heeft zijn ketting eraf gereden en dat moet even worden verholpen. George wisselt een voorband en om half vier zijn we weer op het vasteland. Daar is het nog een heel gesteggel om door de lange file voor de veerboot heen te komen. Een medewerker van de TESO helpt ons gelukkig een handje. Als we Den Helder uit zijn slaat de groep af naar het oosten. Ik vervolg mijn weg alleen langs het Noord-Hollands kanaal. Dit jaar laat ik me niet verleiden de route van de Fietsrouteplanner binnendoor te volgen. Langs het kanaal gaat het echt veel sneller.


Ik kan de snelheid er met 35 tot 39 km/u redelijk in houden. Tot de calorieën op zijn en een paar minimarsjes dat weer aanvullen. Verrassend steeds weer dat je zo moeilijk zelf vaststelt dat je energie op is. Ik zie het zelf eigenlijk steeds aan de sterk dalende snelheid. Je werkt even hard en komt veel minder snel vooruit. De oplossing is simpel en daarna gaat met ogenschijnlijk dezelfde moeite de snelheid weer 10 km/u omhoog. 


Na twee uur fietsen ben ik weer op De Woude en zet tevreden de Quest in de garage. Moe, heel moe, maar uiterst voldaan dat ik de hele 166 km zonder problemen heb kunnen fietsen.

vrijdag 22 februari 2019

Noodverlichting


Het gebeurt maar zelden dat de verlichting in mijn Quest het laat afweten. Ik heb sowieso altijd een reserve accu mee met Eneloop batterijen. Terug naar huis rijdend na de Oliebollentocht in Schermerhorn in 2011, viel mijn verlichting uit in de inktzwarte nacht op de onverlichte Noorddijk in de Schermer polder. Met de grootste moeite kon ik via de hoge slingerdijk terugrijden naar de wel verlichte kaarsrechte Noorderkade. Via de brede ventweg langs het Noord-Hollands kanaal kon ik, met een zaklantaarn naast me schijnend, de weg naar huis vinden.

Enkele weken geleden overkwam het me weer een keer. Een breuk in de kabel bij de zekering maakte een snelle reparatie onmogelijk. Daar moest wat op gevonden worden. Bij voorkeur maak ik gebruik van al aanwezige spullen. Op Marian's fiets zit een Büchel Vancouver lamp van 40 Lux, inclusief een mooi led achterlichtje. Die lampset, 33 euro bij Amazon.de, zit er goeddeels voor de show op, in de avond fietst Marian liever niet. Dat mooie setje ga ik zo hergebruiken dat het eventueel snel weer teruggezet kan worden.


De verlichting moet uiteraard zo hoog mogelijk worden aangebracht. De racekap, ik rij nooit meer zonder, is de ideale plek. Maar ... daar zit al de Sony camera die tijdens het rijden altijd opneemt. Er moet dus iets bedacht worden dat boven de camera uit kan schijnen.
Ik bestel in China bij AliExpress een nep GoPro knikarmpje en een statiefmoer. Totale investering 4,20 euro. Het flitsschoenplaatje aan de statiefmoer past precies in een uitsparing in de Büchel lamp. Met de dubbele schroefmoer kan deze muurvast worden aangedraaid. Achter de voet van de Sony camera plak ik de GoPro voet.


De GoPro constructie, inclusief de beide lampjes, weegt 210 gram, prima. De Büchel Vancouver heeft een mooie lichtbundel die absoluut niet verblindt. Veel beter dan het felle LED zaklampje dat ik tot nu toe in een houdertje aan de rechter spiegel klemde. Die LED lamp heeft een ronde lichtbundel waar sommige automobilisten en motorrijders last van blijken te hebben.

De nieuwe lampset heb ik nu standaard bij me. De met USB te laden Li-ion accu's in de beide lampjes lopen niet leeg en zijn in een handomdraai op de racekap te klikken. Bij mist en regen zal ik de lampjes naast mijn normale verlichting ook gaan gebruiken. Je kan maar beter gezien worden en zelf ook beter zien.


 Alleen de standaardverlichting aan. Dit is vóór de E3 Supernova Pro en achter de standaard LEDs


Alleen de Büchel Vancouver noodverlichting aan. Hiermee is in het donker uitstekend te rijden.


De standaard verlichting én de noodverlichting aan. Dit geeft een flink hogere lichtopbrengst dan alleen de standaard verlichting.



De tot nu toe gebruikte zaklantaarn aan de spiegel, veel licht voor zo'n klein lampje, maar wel verblindend voor tegenliggers. Kijk maar eens naar de boom op het grasveld achter de buxus haag. Deze is bij de normale verlichting en de noodverlichting onzichtbaar.

vrijdag 15 februari 2019

Ford S - max - 4-TFX-59 ramt bijna Quest bij wegversmalling


Vanmiddag rij ik mijn trainingsrondje rond de Schermer polder. Prachtig weer, nauwelijks wind en volmaakt zicht. Als ik op de Noordervaart rij kom ik een aantal wegversmallingen tegen. Tegenliggers die duidelijk eerder bij de wegversmalling hebben het recht die hindernis eerder te nemen. Tegenliggers die later aankomen moeten snelheid minderen en desnoods stoppen om de tegenligger te laten passeren.

Onderstaande video is later gemaakt, op 26 februari 2019. Op dezelfde weg en hetzelfde type wegversmalling maar dan aan de oostkant van het dorp Stompetoren. Deze video laat zien hoe het wel hoort. De video bewijst ook dat een velomobiel prima van grote afstand is te zien. De bestuurder geeft zelfs met lichtsignalen aan dat ik door mag rijden en gaat keurig naar rechts om elk gevaar te vermijden.


Onderstaande reeks foto's zijn gemaakt uit de film waarbij de Ford S-max mij geen voorrang geeft en en passant ook nog 35 km/u te hard rijdt.







Althans zo hoort het. Maar vanmiddag presteert een meneer met een Ford S - max het om mij bijna aan te rijden. Als ik al op de wegversmalling rij geeft de Ford extra gas en is met hoge snelheid bijna onmiddellijk bij mij. Gelukkig kan ik al een beetje naar rechts sturen en zo een aanrijding voorkomen.

De Sony camera boven op de racekap, na de bewuste aanrijding door een busje van Pilkes, staat altijd aan als ik rij. Daarom kan ik de beelden en dus ook het kenteken van de Ford, nu haarscherp terugzien.

Morgen ga ik naar de Politie om aangifte te doen van dit levensgevaarlijke verkeersgedrag.

Aanvulling maandag 18 februari 2019

Vanmorgen contact gehad met het Verkeershandhavingsteam van de Politie. Zij vroegen mij de beelden op te sturen en dat heb ik direct gedaan.

Vanmiddag reed ik weer langs de wegversmalling. Ik zie nu dat de auto ruim honderd meter voor de wegversmalling een 30 km bord is gepasseerd. De auto had dus maximaal 30 km per mogen rijden.
Hij reed evenwel zeker 60 tot 70 km per uur. De precieze snelheid van de roekeloze bestuurder kan ik uitrekenen aan de hand van het aantal beelden per seconde (30) en de lengte van de strepen op het wegdek en de tussenliggende ruimten. Die afmetingen ga ik de komende dagen opnemen en de berekende snelheid zal ik aan de Politie meedelen.

Aanvulling dinsdag 19 februari 2019


T.b.v. een snelheidsmeting van de auto uit de videobeelden ben ik zojuist ter plaatse gegaan om de lengte van de strepen op het wegdek en de tussenruimte tussen de strepen op te meten.
De strepen zijn, evenals de spaties, 1 meter lang.
Daaruit is eenvoudig door het aantal strepen en spaties te tellen, in relatie tot het aantal beelden per seconde, de snelheid uit te rekenen.
Ik heb dit twee keer uitgerekend, één keer met 15 beelden, een halve seconde dus, en één keer met 30 beelden, 1 seconde dus.

Uit beide berekeningen blijkt de bestuurder van de Ford maar liefst 65 km per uur te hebben gereden. Dat is 35 km per uur te hard, meer dan dubbel zo snel als toegestaan.

Ik heb de berekening en enkele foto's van de situatie vanmorgen naar de Politie gestuurd. Tevens daarbij het verzoek gedaan de bestuurder te verbaliseren.


Deze foto, gezien in de rijrichting van de auto, bewijst dat de toegestane maximum snelheid 30 km/u is.

Aanvulling donderdag 7 maart 2019
Wij zijn nu 2,5 week verder en de Politie is nog diep in slaap. Ik heb, ondanks twee telefoontjes en twee herinnering emails, nog niks gehoord. Nog maar eens bellen en ook nu weer vindt de medewerker van het Politie Support team het onacceptabel dat ik geen enkele reactie heb ontvangen.

Vandaag krijg ik onze bloedeigen wijkagent aan de telefoon. Ik zou een klacht hebben ingediend over  de Politie. Ik moet even nadenken en bedenk dan dat het over het incident bij de wegversmalling gaat. Pim, zo heet ie, hoort mijn verhaal aan en belooft te bellen met het Verkeershandhaving team.
Dan gaat het snel. Al snel hoor ik dat het Politie Support team mij een verkeerd mailadres heeft gestuurd. Dit mailadres wordt door het Verkeershandhaving team nauwelijks nog gelezen.

Weer even later krijg ik bericht dat het hoofd van het Verkeershandhaving team de zaak zal oppakken en mij begin volgende week zal berichten.

Aanvulling maandag 25 maart 2019
Vorige week dinsdag krijg ik het hoofd van het Verkeershandhavingsteam, de heer Dekker, aan de telefoon. Hij heeft het missende mailbericht gevonden maar kan het filmpje niet downloaden. Dat stuur ik hem via WeTransfer alsnog toe.
Een teleurstelling is dat ze de snelheidsberekening niet willen gebruiken. Snelheidsmetingen moeten door de Politie zelf worden gedaan. Dan is het de vraag of ze de bestuurder kunnen vinden, ze hebben geen telefoonnummer van hem. Dat lijkt me toch wel heel simpel uit te vogelen, ze krijgen naam en adres van de bestuurder via het RDW kentekenregister.

De heer Dekker wil eerst de bestuurder spreken, van een proces-verbaal is dus nog geen sprake.

Update maandag 3 juni 2019
Het duurde enkele weken na het vorige contact met de Politie, maar zij hebben zij de bestuurder gevonden. Het is een inwoner van Stompetoren. De politie heeft contact met de eigenaar gehad en heeft mij het 06 nummer van de eigenaar gegeven. Ik heb meerdere keren gebeld maar krijg geen gehoor met uitzondering van het antwoordapparaat.
Weer een week later blijk ik toch teruggebeld te zijn. Een mevrouw spreekt een minutenlange boodschap in. Zij weten niet wie er gereden heeft maar het spijt ze enorm dat het voorgevallen is. Is beslist niet de bedoeling geweest. Ik ben eigenlijk redelijk tevreden met deze reactie.

Twee weken geleden toch nog maar eens gebeld. Weer het antwoordapparaat aan de lijn dat ik inspreek. Dan blijft het weer stil tot afgelopen vrijdag 31 mei. Dan ontvang ik een SMS van de bestuurder met de mededeling dat hij me vandaag nog zal proberen te bellen.
Ook nu weer blijft een belletje uit. Het is kennelijk moeilijk om me te bellen.

Ik laat het er nu bij zitten. Mijn doelstelling dit niet zo maar voorbij te laten gaan is bereikt. De Sony camera op het dak van de racekap blijft mijn trouwe vriend.










dinsdag 25 december 2018

Serieuze zaak, trombose

Ik heb al een aantal weken last van een vreemd soort spierpijn, eigenlijk meer kramp in mijn rechterbeen. Het fietsen gaat ook moeizamer. Dat wijt ik aan de lagere temperaturen en aan het lagere aantal kilometers dan vroeger.
Tegen Piet Kunis, hij kwam op de koffie en om GoCycle banden te halen, vertel ik dat ik momenteel genoegen neem met snelheden van 32 tot 37 km per uur. Ik zei er natuurlijk niet bij dat ik daar toch wel mijn best voor deed.


Afgelopen donderdag fiets ik met de Quest naar MacRepair in de Amsterdamse Jordaan. Mijn tien jaar oude Apple MacBook Pro 17, ik kan daar maar geen afscheid van nemen, blijkt niet overweg te kunnen met een goedkope Chinese accu. Na 4 laadcycli geeft deze accu de geest, fake rotzooi dus. Zowel op de heen- als terugweg gaat het fietsen tamelijk moeizaam en ik vraag me af waaraan het ligt. De banden zijn op spanning en het is met 8 graden ook niet erg koud. Wel regent het zo nu en dan. Ik kom er even niet uit.

Als ik thuis kom en me omkleed ziet mijn vrouw Marian dat mijn rechter kuit een stuk dikker is dan de linker kuit. Ook is de rechter kuit roder en glimt meer dan de linker kuit. Marian weet, als voormalig assistente van een longarts dat dit duidt op trombose. En daar ben ik helaas ook mee bekend. Vijftien jaar geleden viel ik met mijn Hurricane ligfiets en kwam, met het stuur ik mijn buik, tegen een dikke meidoorn tot stilstand. Een enorme bloeduitstorting was het gevolg.

Een week na de val met de Hurricane, ik zou net naar bed gaan, overviel me een vreselijke pijn in de borst. Ik riep Marian die al boven was. Dat was ongeveer het laatste waarvan ik me bewust was. Ik raakte buiten kennis en kwam weer bij toen er ambulance broeders en politiemensen om me heen stonden. Hartslag 29 slagen per minuut en ik was heel erg benauwd. In het ziekenhuis, daar was ik heel snel, bleek dat een dubbele longembolie me bijna fataal was geworden.


Overleg vrijdagavond met de huisartsenpost in het Rode Kruis ziekenhuis in Beverwijk maakt me duidelijk dat wachten op mijn eigen huisarts maandagmorgen weer dezelfde gevolgen kan hebben als vijftien jaar geleden. Meteen naar het ziekenhuis waar bloedonderzoek wijst op een groot risico op trombose. Ook blijkt mijn kuit 6 cm in diameter groter te zijn dan de linker.
De volgende ochtend ziet de radioloog, ik mag meekijken, binnen een minuut dat de hoofdader in mijn rechterlies dicht zit, trombose. Oops da's geen lekkere.

Meteen aan de bloedverdunner Apixaban en een wel heel stevige drukkous om mijn onderbeen.
En zo ben je patiënt met beperkingen en verplichtingen waar ik rekening mee moet houden.

Inmiddels is ook duidelijk waar de gemene pijn in mijn linker oogkas vandaan kwam, toch een embolie. Deze pijn die met 3 paracetamol niet te bestrijden viel, kwam op in precies dezelfde periode als waarin mijn kuit problemen begon op te leveren.
De pijn in mijn oogkas verdwijnt met de bloedverdunners ook weer in precies dezelfde mate als de druk/pijn in mijn onderbeen.
Zo komt het wel erg dichtbij, het geeft een gevoel alsof ik door het oog van de naald ben gekropen.

vrijdag 30 november 2018

Lexan windgeleiders


Voetengaten voorzien van Lexan windgeleiders
Er zijn meerdere manieren om in de winter de koude wind uit de voetengaten te houden. Daarvoor is in de webwinkel Lycra te koop. Ook siliconenrubber doet het prima. Met al die vormen van afdichting van de voetengaten wordt het soms wel vochtig en klam in de fiets. Ik rij nu drie jaar, zomer en winter, met speciaal gevormde Lexan windgeleiders aan de voorkant van de voetengaten. Deze geleiders zijn licht en onverwoestbaar, ze overleven vele harde aanrakingen met stenen drempels moeiteloos. Je plakt ze met 5 cm brede PVC tape in een minuut om je voetengaten, heerlijk. Voordeel is ook dat je zonder probleem achteruit kunt flintstonen.


De windgeleiders houden tussen 80 en 90% van de wind uit de voetengaten. Dat levert wat meer snelheid op en vooral nog enige luchttoevoer. Samen met de goede luchtafvoer aan de achterzijde van de racekap, wordt de vochtige warme lucht afgevoerd. Dat is heel comfortabel en voorkomt ook effectief dat vizieren van racekappen aan de binnenzijde beslaan.

Bestel gelijk ook een rol 50 mm brede PVC tape mee. Deze PVC tape laat bij verwijderen geen lijmresten achter zoals bij ducttape. Kan met briefpost worden verzonden.
De Lexan windgeleiders kosten € 22,95 per set van 2 en kun je hier bestellen.



dinsdag 27 november 2018

Wijnandt de Vries overleden


Op 24 november is onze fietsvriend Wijnandt de Vries overleden.
Op zijn blog verhaalde Wijnandt regelmatig over zijn strijd tegen prostaatkanker. Die moedige strijd heeft hij nu definitief verloren.

Zes weken geleden ontving ik - in een al onvast handschrift - het laatste briefje van Wijnandt.

Ik zal hem blijven herinneren als een uiterst sympathieke man die altijd lichtpuntjes bleef zien terwijl de werkelijke situatie heel zorgelijk was.

Op zijn overlijdensbericht staat de tekst:

Herinner mij niet in sombere dagen
Herinner mij in de stralende zon,
hoe ik was toen ik nog alles kon.

Ik wens Willy sterkte met dit grote verlies.

Wijnandt wordt vrijdag 30 november om 11.00 uur gecremeerd in uitvaartcentrum Oost-Groningen, Acacialaan 61 te Winschoten.

dinsdag 20 november 2018

Veilig de winter door I


We hebben een warme zomer achter de rug. Daar is met een flinke dreun een einde aan gekomen. De temperaturen gaan overdag al weer naar enkele graden boven nul en 's nachts wil het al weer licht vriezen

Ik wil het even hebben over de winter. Hoe bereid je je voor op een veilig en comfortabel winterseizoen? Ik wil een aantal belangrijke onderdelen belichten die voor een veilig en comfortabel winterseizoen van groot belang zijn.

De onderdelen die daarvoor van belang zijn:
-Risse achterdemper
-GoCycle banden
-Race/toer kap
-Stormstrips
-Lexan windgeleiders bij voetengaten. Introductie van dit nieuwe product.

Van ieder van de bovengenoemde onderdelen zal ik een aparte blogpost maken.
Maar als teaser alvast een foto van de nieuwe Lexan windgeleiders. Ik rij hier nu drie winters mee en de praktijk leert dat zo'n 90% van de koude wind wordt afgeleid. Als bonus wordt de fiets er ook wat sneller door.

De Lexan windgeleiders staan inmiddels in de webwinkel.




zondag 9 september 2018

Stangkop


Raar woord eigenlijk, stangkop. En veel velomobilisten zullen niet weten dat zij er twee van in hun fiets hebben. Een stangkop verbindt de beide einden van de schokbreker aan de fiets. Dit onderdeel is vrijwel altijd gemaakt van ABS, een veredelde plastic soort.


De 8 mm schroefdraad in de stangkop is gevoelig voor slijtage. Bij het indraaien van de schokbreker in de onderste stangkop kan het gebeuren dat je dat niet recht doet. Dan verniel je de draad en zit de schokbreker niet goed vast.


Van de stangkop is nu ook een degelijke metalen versie te koop. Met 47 gram wel iets zwaarder dan het plastic exemplaar. En niet duurder. De metalen versie heeft een bronzen lager dat geen smering nodig heeft.



Velomobielonderdelen heeft nu enkele keren een vraag gehad om een betere stangkop. Daarom maar een partij ingekocht, dan blijft de prijs binnen de perken.

Vanaf nu te koop in de webwinkel voor € 8,95 per stuk. Wil je deze degelijke stangkop aan beide kanten monteren, dan krijg je extra korting en kosten de twee samen € 14,95.

Deze stangkoppen zijn te gebruiken op de Strada en alle Quest modellen met uitzondering van de 3 x 20" Quest. Ook op de Mango past het niet.

Wil je één bestellen, klik dan hier:
https://www.velomobielonderdelen.nl/product/2039346/stangkop-metaal

Wil je er twee bestellen, klik dan hier: https://www.velomobielonderdelen.nl/product/2039347/stangkop-metaal-set-van-2-stuks

donderdag 2 augustus 2018

Pedaalsleutel, goedkoop is duurkoop


Naast de Quest zijn er in huize Schermer nog meer fietsen. Behalve een Giant Halfway vouwfiets zijn er een Gazelle Speed Pedelec en recent een Van Raam Balance voor mijn vrouw. De Van Raam, met starthulp, wordt de opvolger van de Gazelle Balance. In de Quest heb ik nog steeds de helaas niet meer verkrijgbare Bebop pedalen. Om wat extra ruimte voor mijn rechterkuit te krijgen om langs de carbon kettingafscherming te bewegen, zit daar een zogenaamde kneesaver. Dit is een RVS verlengstukje van enkele centimeters. Die kneesavers komen ook op de Van Raam Balance als aanpassing voor mijn vrouw. De Gazelle Balance, nu op Marktplaats.nl, moet dus ontdaan worden van de kneesavers.

De kneesavers moeten met een sleutel 18 worden aan- en losgedraaid, normale pedalen met 15 mm. Pedalen willen soms muurvast zitten. Zo ook de kneesavers aan de Gazelle Balance. Nou heb ik wel een steeksleutel 18, maar hoe hard ik er ook trek, ik krijg ze niet los. Mijn fraaie originele Bahco wil ik er ook niet aan opofferen. Laten schrikken door erop te tikken met een hamer lukt ook niet.
Uiteraard weet ik dat het rechterpedaal linksom moet worden losgedraaid, het linkerpedaal rechtsom.

Pedaalsleutels zijn voor weinig geld te koop. Deze 15 mm sleutels zijn meestal uit staalplaat gestanst maar sneuvelen vaak al bij de eerste poging om een pedaal los te draaien.


Maar hoe krijg ik nou die kneesavers los? Een gewone steeksleutel heeft bekken aan twee kanten. Het is moeilijk om daar een pijp over te schuiven voor meer hefboomwerking. Het juiste werktuig heet machinesteeksleutel. Deze steeksleutels hebben maar aan één kant een bek en een vrij lange greep.
Ze zijn volgens DIN norm 894 gesmeed en kunnen de krachten die nodig zijn om pedalen los te draaien prima aan. Door de rechte greep kun je er makkelijk een pijp over heen schuiven om door de hefboom voldoende kracht uit te oefenen.


De machinesteeksleutels ogen wat iel maar zijn oersterk. Komt mede door de nogal zware kwaliteit van de chroom steeksleutel op de foto. Meestal gaan pedalen en verbreders steeds vaster zitten. In mijn Quest gaat het precies andersom, ze lopen soms los. Dan is het prettig om de twee machinesteeksleutels mee te hebben. De beide sleutels samen wegen 114 gram, de twee normale steeksleutels wegen samen 270 gram.

Hoewel goedkoop meestal duurkoop is, kosten deze machinesteeksleutels minder dan 2 euro. Ik bestel zowel een 15 als een 18 mm.
Het klusje is nu zo geklaard.


vrijdag 27 juli 2018

34 graden hitte en rijden met racekap naar Jan Geel


Vandaag, donderdag 26 juli, wordt één van de heetste dagen van het jaar. En wat gaat Wim doen?
80 km fietsen in de Quest ... met racekap. Gekkenwerk? Nou dat valt erg mee.

In ons huis wordt het nooit warmer dan 24 tot 25 graden C. De warmtepomp stuurt koud water door de vloerverwarming en dat is heerlijk. Eerst een paar klusjes aan de Quest doen. Ook de garage is heerlijk koel, daar doet dezelfde koeling zijn werk.


Ik hoor al een tijdje toenemend lawaai onder mijn stoel. Daar zit maar één verdacht onderdeel, het kettingtandwiel. Als ik de twee boutjes van de deelbare ashouder los draai is direct duidelijk wat er aan de hand is. De metalen tandkrans zit niet meer vast in het kunststof van het tandwiel. Oudere versies van het Alligt kettingtandwiel hebben soms onvoldoende houvast voor het metalen tandkransje. De huidige kettingtandwielen zijn robuuster en komt dit euvel niet meer voor.


Ik heb een flink aantal meer of minder gebruikte kettingtandwielen in een doos. Daar zit een vrijwel nieuwe tussen met de goede SKF E2 lagers. Die zit er in een minuut in en ik rij even ter controle. Tik, tik, tik, tik is het enige dat ik hoor. En dan herinner me dat een klant dit tandwiel eerder terug stuurde.
Ik vervang ook dit defecte exemplaar door een versie met kunststof tanden en goedkope Chinese lagertjes. Man, wat een rust. Werkelijk totaal stil, een verademing. Natuurlijk zal me dit 0,1 km per uur snelheid kosten, maar ik rij geen wedstrijden meer.


Ik heb al een tijdje last van een pijnlijke onderarm op de plek waar de armsteun zit. Als ik het steuntje eraf haal blijkt dat het schuimrubber tegen de binnenkant van de fiets heel ruw en scherp te zijn geworden. Een stukje fleece en een paar druppeltjes secondelijm brengen het comfort weer terug. Let wel goed op als je het zelf een keer doet. Secondelijm reageert op schuimrubber met een enorme warmteontwikkeling. Het fleece doekje dus niet met de onbeschermde hand aandrukken.

Om 14.00 uur, de thermometer geeft 34 graden Celsius aan, ga ik op weg naar Oostwoud. Jan Geel is vandaag uit het ziekenhuis gekomen en hij vindt het leuk als ik even langskom. De racekap gaat er natuurlijk op, ik rij namelijk al vele jaren nooit meer zonder. Als ik stil sta wordt het gauw heel heet in de fiets. Dan leg ik de kap op de neus. Zo gauw ik rij de kap erop en dat gaat perfect. Het vizier 8 cm open zorgt voor een continue sterke luchtstroom in mijn gezicht. Ook het Nacaduct doet prima zijn werk, de lucht op hals en borst richten. Ik blijf zelf geheel uit de zon en dat is heel comfortabel. Ik neem me voor om niet te hard te rijden. Tegen wind is 35 km/u een prima snelheid.

Als ik na ruim een uur bij Jan Geel in Oostwoud arriveer ben ik nauwelijks bezweet en ik hoef mijn reserve fietsshirt dan ook niet aan. Jan is zoals bekend hard aangereden door een taxibusje. Daarbij is nogal wat schade aangericht aan zijn lijf. Daaronder ook een gebroken sleutelbeen. De artsen dachten dat het wel zelf zou helen, maar dat blijkt niet te lukken. Jan moest dus alsnog het ziekenhuis in om het sleutelbeen met een plaatje echt vast te zetten.

Jan laat me zijn nieuwe groene Quest zien, een echt mooie fiets van een jaar jong. Helaas duurt het nog wel een paar weken voor hij de fiets in gebruik kan nemen.

Na een paar koppen koffie klim ik weer in de Quest en rij met de wind deels achter huiswaarts. Om dezelfde mate van koeling te krijgen moet de snelheid wat hoger zijn. Geen probleem, met 38 tot 42 km/u rij ik zonder veel moeite naar De Woude. Daar is het inmiddels 35 graden Celsius. Al met al uitstekend te doen. De meer dan 10 graden lagere temperatuur in huis is wel een forse overgang. Maar ... wel heel prettig.




vrijdag 22 juni 2018

Pikuponcho No torq FWD Piet Kunis


Piet Kunis is, naast Bram Smit, één van de creatieve technici van het VeloTilt project. Nu de VeloTilt min of meer uit ontwikkeld is en er een commerciële introductie wordt onderzocht, is Piet niet stil gaan zitten.


Piet wilde al heel lang een gestroomlijnde tweewieler maken met voorwielaandrijving. Maar dan wel met een voorwielaandrijving waarbij de gebruikelijke torsiekrachten in het stuur door de aandrijving, volledig zullen ontbreken. De fiets is vervaardigd van carbon. Heel knap hoe dit allemaal gemaakt is. Natuurlijk is Jan Reus, een ander lid van het VeloTilt team, nooit ver weg om wat advies te geven.


De torsiekrachten zijn door Piet geëlimineerd door het balhoofd onder een hoek te plaatsen. Dit resulteert in een volkomen neutraal stuurgedrag waarbij de fiets zonder handen aan het stuur tijdens het trappen volledig rechtuit doorrijdt.


Ik zal een aantal foto's maken van de nieuwe boreling van Piet. CycleVision is daar natuurlijk een mooie plek voor. Piet gaat aan de 1-uurs race meedoen en daarvóór is alle tijd om de fiets te fotograferen.


Deze foto toont het dashboard met twee spiegels en de snelheidsmeter. Mooi is de welving in de neus te zien die het zicht vooruit sterk verbetert.


Tijdens de race gaat Piet voortvarend van start. De snelheid in het begin is met 42 tot 43 km per uur nogal hoog. Piet is ruim in de 70 jaar en dat zijn geen snelheden voor een bejaarde.


Na tien minuten stabiliseert de snelheid op 41 km/u en dat houdt Piet tot het eind vol. Dit is een heel mooie snelheid die rond 6 km per uur hoger ligt dan zonder stroomlijn.


In strijklicht is te zien dat de afwerking nog wat strakker kan. Dat kan altijd nog, eerst maar eens rijden zegt Piet. 


Al met al is het een zeer geslaagd project. Zeer tevredenstellend ook als je weet dat ieder onderdeel zelf is bedacht en vervaardigd. Chapeau Piet!