zaterdag 12 augustus 2017

Duurzaam rijden en leven


In een recente blogpost van Belle Prinsen, zij schrijft over de aanschaf van een bestelauto op CNG, wordt deze aanschaf door Belle verdedigd met argumenten waar ik, en met mij nog een aantal anderen, op reageren. In de stellingen van Belle en de reacties daarop worden diverse onderwerpen aangeroerd waarmee ik zelf ervaring heb. Ik vind het belangrijk, mede omdat er nogal wat voor discussie vatbare reacties zijn, om hier wat van mijn ervaringen neer te schrijven.
Begrijp me goed dat ik de aanschaf van de auto van Belle niet veroordeel. Zij hebben er goed over nagedacht en uit milieu overwegingen de minst slechte keus gemaakt. Ook realiseer ik me dat elektrische auto's met een groot bereik voor de meesten niet haalbaar zijn. Daar komt met de Tesla Model 3 wel verandering in, deze kost de helft van mijn Tesla Model S.

Degradatie Tesla accu’s
Er wordt gesteld dat accu’s voor auto’s materialen bevatten die deels uit conflictgebieden komen. Dat is overigens met de accu in je smartphone niet anders. Elon Musk, de baas van Tesla, is bezig dit allemaal uit de VS te halen. Een accu, in ieder geval een Tesla accu, gaat vrijwel onbeperkt mee. De resultaten tot nu toe laten zien dat na 350.000 km er nog maar 6 tot 7% van de accucapaciteit is verdwenen. Van die 6 tot 7% is er 5% in de eerste 100.000 km gedegradeerd. De degradatie neemt daarna af tot vrijwel onmeetbaar lage waarden. De accu zal dan ook de 1.500.000, ja je leest het goed, 1,5 miljoen km hebben gereden voor deze tot 85% is gedegradeerd. En zelfs dan kan ie nog tientallen jaren mee als opslag voor je zonnepanelen thuis.
En weet je wat zo mooi is? Na al die jaren, we zijn dan al zeker 30 jaar verder, zijn de materialen in die oude accu voor 98% te recyclen. Je moet eens uitrekenen hoeveel benzine en olie er gedurende 1.500.000 km wordt verstookt in brandstofauto’s.
Dit nog even afgezien van het feit dat er in die 1.5 miljoen km maar één elektromotor wordt versleten tegen zeker 5 tot 10 benzine- of dieselmotoren. Het is vandaag de dag, met de kleine turbomotoren, een wonder als ze 150.000 km meegaan.

Vervuiling banden en remmen door Tesla
Eén reactie ging over de vermeende extra bandenslijtage door het grote gewicht van de Tesla.
Ik rij met mijn nieuwe Tesla nu 19.000 km en mijn banden hebben rondom nog 6 mm profiel. Ze moeten bij 2 mm vervangen worden en dat betekent dat ik een kleine 60.000 km met mijn banden doe. Toch normale waarden?
De nieuwe Model 3 die Tesla nu is gaan bouwen, ze hebben er al 500.000 bestellingen voor, is 500 kg lichter en zal nog langer met de banden kunnen doen. Die nieuwe Model 3 is ook nog weer zuiniger dan mijn Tesla Model S. De nieuwe zal zeker 6 tot 7 km op een kWh kunnen rijden, ik kom op 5 km per kWh.

Ik gebruik mijn gewone remmen vrijwel niet. Als ik wil remmen laat ik gewoon het ‘gas’pedaal los en de auto remt gecontroleerd sterk af. De remenergie die daarbij vrijkomt, gaat direct de accu weer in. Ik ken een Nederlandse Tesla rijder die inmiddels 330.000 km met zijn Tesla heeft afgelegd sinds 2013. Hij rijdt nog met de eerste set remblokken. Dus remstof, een fors probleem omdat het zo fijn is, komt bij een Tesla in zeer veel mindere mate voor dan bij brandstofauto's die geen remenergie kunnen opslaan in een accu. Dat er enkele idioten zijn die met een Tesla hard optrekken zal zeker zo zijn. Maar onder Audi en BMW rijders zijn er zeker nog veel meer.

Toch op grijze stroom?
Veel mensen denken dat elektrische auto’s op grijze stroom rijden. Natuurlijk kan dat, maar ik ken vele tientallen Tesla rijders die hun stroom zelf opwekken. Zelf wek ik, door investeringen in zon- en windenergie, de elektriciteit op voor totaal 63 gezinnen. En dat zal in de komende periode waarschijnlijk een veelvoud daarvan worden.
Het is echt een dooddoener dat ik dan toch op grijze stroom rij. Ieder kWh die duurzaam opgewekt wordt betekent dat er een kWh minder met fossiele energie wordt opgewekt. In Nederland wordt een zogenaamde ‘base-load’, zeg maar de bulk van de benodigde elektriciteit opgewekt met kolen aangevuld met gas. Zo gauw er wind- of zonne-energie op het net komt schakelen gascentrales omlaag of uit. Duurzame stroom krijgt 100% voorrang op het net ten koste van fossiele stroom.

Miljarden in netverzwaring?
Het verhaal als zou met het toenemen van het elektrisch rijden het net verzwaard moeten worden is een complete fabel. Als alle auto's in Nederland elektrisch gaan rijden wordt er totaal 20% meer stroom verbruikt. Als die auto's netjes worden geladen gedurende stille en goedkope nachturen, dan hoeft er aan het net helemaal niks te gebeuren. En nog mooier, dit gebeurt al met honderden Tesla's die door Jedlix, gestuurd door het aanbod, op het net slim worden geladen. Weet bijvoorbeeld dat 's nachts tussen 01.00 en 04.00 uur de stroom vaak 0,00 cent per kWh kost. Goed voor de portemonnee en goed voor het net omdat dat daarmee uitstekend kan worden gebalanceerd.

Dure verzwaring elektrische aansluiting?
En dan de aansluiting op het net waar de overheid veel geld zou opstrijken voor een noodzakelijke verzwaring? Ik ken vele tientallen Tesla eigenaren, waaronder ik, zonder gasaansluiting die hun auto thuis laden, die een warmtepomp en een inductiekookplaat hebben. Daar gaan de stoppen er met 3 x 25A helemaal niet uit.
Gewoon een kwestie van smart chargen. Verschillende systemen zijn daarvoor op de markt, o.a. van Maxem. Als de warmtepomp aanslaat en tegelijkertijd de kookplaat en bijv. een haarföhn, dan gaat het laden van de Tesla met bijv. 3 x 23 A onmiddellijk naar 3 x 6 A . Zo gauw het verbruik in huis weer is gedaald gaat de Tesla weer meer laden. Overigens worden 's nachts kookplaten en föhns niet zo intensief gebruikt.

Waterstof
Als laatste even iets over waterstof. Waterstof is de slechtst denkbare vorm van energiegebruik.
Waterstof wordt nu uitsluitend met de ‘baseload’ van energiecentrales worden gemaakt, dus uit kolen of gas. Met wind- en zonne-energie, deze fluctueert teveel, wordt geen waterstof gemaakt. Maar al zou waterstof duurzaam gemaakt kunnen worden dan is dit nog steeds een zeer slecht idee.
Het rendement om waterstof te gebruiken voor bijv. een auto is extreem slecht. Niet meer dan 21 tot 23% van de energie die voor het maken van waterstof wordt gebruikt komt uiteindelijk aan de voorstuwing ten goede. Met elektriciteit uit accu’s ligt het rendement met 70% een factor drie hoger.
Het is toch doodzonde om van energie tweederde gewoon weg te gooien?
Je hoort de autofabrikanten het laatste jaar niet meer over waterstof. Deze fabrikanten, Toyota en Hyundai moeten constateren dat de dure waterstof brandstofcel in hun auto's 10x zo snel degradeert dan een Tesla accu. Op dit moment zijn de werkelijke kosten van een kilometer rijden op waterstof € 0,30. Een waterstof station kost 2,5 miljoen euro en daar kunnen maximaal 48 auto's per 24 uur worden geladen.

Duitse autofabrikanten versus Tesla
De grote Duitse autofabrikanten zijn als gekken bezig om te kijken of ze het zinkende benzine- en dieselschip, desnoods met gesjoemel en kartelafspraken, nog even boven water kunnen houden.
De achterstand op een bedrijf als Tesla is gigantisch. Tesla maakt zijn accu’s in een Gigafactory zelf. De grote Duitse fabrikanten zijn volledig afhankelijk van accufabrikanten in Azië. Ook over laadinfrastructuur hebben de Duitse fabrikanten nog niet nagedacht. In elk geval doen ze zelf niks en laten het over aan oliemaatschappijen.
Met een Tesla rij je via hun eigen SuperCharger netwerk, in 20 minuten laad je weer voor 250 km aan elektriciteit, van de Noordkaap in Noorwegen tot aan Gibraltar en van Ierland tot aan Moskou. Dit gigantische netwerk wordt in enorm snel tempo verder uitgebreid. Naast SuperChargers zijn er in Europa inmiddels ook al duizenden zogenaamde Destination Chargers. Deze laders, ze laden met 100 km/u, worden door Tesla gratis verstrekt aan hotels, supermarkten, vakantieparken enz.


zondag 23 juli 2017

Speed Pedelec


Langzamerhand moet ik wennen aan het gegeven dat mijn rug niet meer zo fris en fruitig is als in mijn jonge jaren. Het wedstrijden heb ik dit jaar eraan gegeven maar om de dag een 32 km kort rondje fietsen met de Quest blijft erin. Bij dit wennen is zo veelzijdig mogelijk blijven bewegen een absolute voorwaarde. Fietsen is daarbij natuurlijk prima, maar fietsen in een velomobiel nou net wat minder. In een velomobiel is de gehele rug min of meer gefixeerd op de stoel, alleen de benen doen het werk.


Ik bezorg dagelijks pakjes voor velomobielonderdelen.nl bij het Post.NL kantoor in Akersloot. Dat is heen en weer met de fiets 14 km. Dat kan natuurlijk heerlijk comfortabel met de Tesla, maar dat voelt echt verkeerd. Sinds jaar en dag doe ik dit met de Quest als de omvang van de pakjes niet te groot is.
Betekent wel steeds omkleden in wielrenkleding en schoenen. Natuurlijk geen probleem, ware het niet dat ik niet langzaam in de Quest kan rijden om transpireren te voorkomen. Na een paar honderd meter betrap ik me erop dat ik al weer ruim in de 40 rij, helemaal als ik omlaag van het viaduct de polder in rij. Betekent toch transpireren en thuis omkleden en douchen.


Al een tijdje zit ik te kijken naar een Speed Pedelec. Zou makkelijk 45 km/u rijden. Zonder omkleden even op en neer naar Akersloot met een flinke steun in de rug zal overmatig zweten voorkomen. Op Marktplaats staan veel Pedelecs te koop. Vaak nog zonder kenteken omdat de eigenaren geen helm op willen en ook de verplichte WA verzekering een brug te ver vinden. Na aardig wat zoekwerk op het internet moet het een Gazelle Cityzen speed pedelec worden. Er staat in Almere een mooie te koop van anderhalf jaar oud en maar 1.728 km op de teller. De Gazelle past makkelijk in de Tesla en de Gazelle heeft zijn eerste paar honderd kilometer al afgelegd.


De Cityzen voelt zeer degelijk aan, je hebt echt het gevoel met een oersolide fiets onderweg te zijn. Twee hydraulische schijfremmen laten de fiets uitstekend vertragen, met dank aan het lage zwaartepunt van de zwaarste onderdelen, de motor en de accu. De Bosch Performance middenmotor van 350 Watt drijft via een 10 speed derailleur het achterwiel aan. De accu voldoet nog aan de specificaties van een nieuwe en heeft een bereik van 40 km in de turbo stand tot 110 km in de eco stand.
Het knalharde zadel begint een beetje te wennen, maar wie eenmaal velomobiel rijdt weet dat een zadel kiezen voor zadelpijn is. Daar is wel een oplossing voor, een SQlab SQ621 active zadel is zeer veel comfortabeler en laat de onderrug maximaal meewerken tijdens het trappen. Die is besteld en zal komende week gemonteerd worden. Ook de behoorlijk voorover liggende houding is niks voor mij. Een andere stuurpen maakt dat het stuur wat hoger en meer naar achter in te stellen is.

En is die 45 km/u nu makkelijk haalbaar? Nee, niet makkelijk. Bij 41 km/u begint de ondersteuning te verminderen en bij 43 km/u is er geen ondersteuning meer. Om 45 km/u of nog harder te rijden moet er gewoon flink doorgetrapt worden. Ik schat in dat ik met de Quest bij dezelfde inspanning ook 45 km/u rij, zeker als de racekap erop staat.
Natuurlijk zijn er speed pedelecs die veel meer ondersteuning bieden, denk bijv. aan de Stromer fietsen. Deze hebben een motor van minimaal 500 Watt tot wel 1000 Watt. Daar kun je gewoon gas mee geven. Dat kan ik met de Tesla ook en dat zou ik nou net niet doen.


vrijdag 23 juni 2017

Witte Quest 454 verkocht


De witte Quest van Velomobielonderdelen.nl is verkocht.

 De fiets is uit 2011 en is vrijwel uitsluitend gebruikt om racekappen te passen. De fiets is in uitstekende staat en ziet er als nieuw uit.
De Quest heeft unieke echte aerodynamische spiegelkapjes met ingebouwde richtingaanwijzer leds.
Dus geen fietslampenkapjes.

Verder heeft de Quest een bijzondere carbon verstijving van de crankbuis. Voor een geluidarme fiets is de kettingbuis van de trekkende ketting vervangen door een carbon hoekprofiel. Ook een deelbare kettingashouder is aan boord.

dinsdag 2 mei 2017

Spezi 2017

Spezi 2017 is dit jaar gehouden met prachtige weersomstandigheden. Dat maakt het rijden er naar toe een uiterst comfortabele gebeurtenis. Dit jaar zijn Jan Geel, Bram Smit en Auke van Andel, de broer van Theo van Velomobiel.nl bij mij aan boord. Wel is het even slikken dat Rijkswaterstaat dit hele weekend de A1 afsluit. Bram woont in Naarden en dat ligt aan de A1. Betekent een stuk omrijden om vervolgens in Naarden nog een keer een aantal omleidingen te moeten nemen. Met het mooie weer en de hogere temperatuur in vergelijking met vorig jaar kunnen we vanaf huis in één keer naar de SuperCharger in Erftstadt in Duitsland rijden. We hoeven daarna nog maar één keer 20 minuten te laden om in Germersheim te komen.

Wij verblijven in hotel Maurer in Karlsruhe, comfortabel, rustig en we mogen de Tesla aan een 220 Volt stopcontact laden. Dat gaat met 11 km per uur langzaam maar toch is er de volgende ochtend 160 km bijgeladen. Net als de gratis SuperChargers van Tesla wil de eigenaar van het hotel geen vergoeding voor de elektriciteit ontvangen. Wel wil ie alles over de Tesla weten, ik leg hem graag alles uit.


Zoals ieder jaar maak ik een willekeurige fotocompilatie van dingen die me opvallen. Daar zitten ieder jaar weer bijzondere technische hoogstandjes bij. Ook een aantal lompe dingen waarvan je je afvraagt wat een mens bezielt om zoiets te maken.
Op bovenstaande foto is een Pinion traploze versnellingsnaaf te zien die in de naaf zit. Er is helemaal geen ketting of riem nodig. Een bijzondere constructie waarbij je in een bocht wel met je been tegen de band komt.


Kervelo, de maker van bovengenoemde driewieler heeft ook een kantelende driewieler ontwikkeld. En wat zie ik onder de framebuis zitten om het kantelen te fixeren? Inderdaad een remtrommel. Kervelo heeft, net als wij bij het VeloTilt project, al vergeefs geëxperimenteerd met schijfremmen en hydraulische locks. In deze remtrommel zit een systeem met in elkaar grijpende kartels, ook iets dat wij eerder zagen mislukken. De ontwerper geeft toe dat ie het probleem nog niet heeft opgelost. Ik heb hem onze oplossing laten zien met de kantelende klemmende plaatjes en daar heeft ie uitgebreid naar zitten kijken.


Een velomobiel met een vier cilinder Sterling motor. Je gelooft je ogen niet als je het ziet. En toch is dat precies wat je hier zit. Het vermogen is 80 Watt en dat is volgens de ontwerper precies genoeg om altijd met de wind in rug te rijden. De bierblikjes zijn alleen bedoeld om afkoeling op die plaats van de cilinders te voorkomen.



Letterlijk alle soorten fietsen zijn te bewonderen. Hier een hoge Bi, de fiets die voor ontelbare ongevallen met vaak zware verwondingen heeft gezorgd. Maar deze fiets is wel de moeder van de menselijke mobiliteit.


Een fraai staaltje techniek is de Schlumpf drive. Een mechanisch schakel- en tandwielsysteem waarmee je òf een versnelling met een factor 2,5 realiseert òf een vertraging met een factor 2,5. Dit mooi compacte systeem bedien je door met je hak tegen de centrale as te duwen. 



Bastiaen.de maakt uiterst fraaie en compacte bakfietsen met een prachtige voorwielophanging. Ik heb er verschillende mensen mee zien fietsen en het rijdt letterlijk als een gewone fiets.



Steinerdesign maakt fietsen die meer weg hebben van een motorfiets. Je verwacht op dit soort apparaten eigenlijk geen trappers.



CyclesJV Fenioux toont zijn buitengewoon fraaie superracer waarmee in de VS in Battle Mountain ver boven de 100 km/u wordt gereden. Voor dagelijks gebruik hebben zij de Mulsanne ontwikkeld. Mooie ronde vormen maken het een genoegen om naar te kijken.


Er is een stand met bamboe fietsen, allemaal rechtop fietsen. Dit meisje heeft een bamboe ligfets met voorwielaandrijving. Knap gemaakt.



Een oervader van de velomobiel is de Leitra van de Deense ontwerper Carl George Rasmussen. Ontworpen eind zeventiger jaren van de vorige eeuw om een antwoord te bieden voor de oliecrisis.
Rasmussen, inmiddels 82 jaar, rijdt nog dagelijks met zijn Leitra rond.


De Spezi is het domein van de speciale fietsen. Veel fietsen voor gehandicapten hebben meer dan twee wielen. Maar de ontwikkeling van driewielers heeft ook geleid tot uiterst verfijnde trikes van onder meer ICE, Windcheetah, Azub en vele anderen.


De fraaie trike van Mike Burrows, de Windcheetah wordt niet gelamineerd maar geheel geschroefd. Het prijskaartje is niet voor de poes, maar als je iets heel moois wil, alles kan.


Ook bij trikes worden fraaie staaltjes techniek toegepast. Azub maakt deze wielophanging geheel van titanium, uiterst licht en extreem sterk.


eCvelo is met een aantrekkelijke velomobiel op de beurs. Deels open rijden en met een dakje ook dicht te maken.


De Podbike is zo'n product waarvan ik me afvraag wie hier op zit te wachten. Elektrisch ondersteund natuurlijk, maar wel 40 tot 50 kg zwaar. Ziet er overigens met carrosserie wel leuk uit.



Op een heel smal standje, er kan net één velomobiel staan, staat InterCityBike met zijn DF. Ook het prototype van de vierwieler, nu met een staartje, rijdt intensief met belangstellenden rond.



Wie dacht dat de Alleweder dood is, komt bedrogen uit. De fiets wordt, in bouwpakket, nog steeds gemaakt en door de firma Akkurad meestal voorzien van elektrische trapondersteuning.


Velomobiel.nl is er uiteraard met de Quattrovelo, maar ook met de Quest, Quest XS en Strada.
De drie eerstgenoemde fietsen zijn letterlijk de hele dag in gebruik voor het testrijden door belangstellenden. Vermakelijk is te zien hoe een rond 130 kg zware Duitser zich in de Quattrovelo wurmt, vaststelt dat ie er niet mee kan trappen en zich met immense moeite weer uit de fiets weet te worstelen. Eerst maar eens 40 kg afvallen en dan nog maar eens proberen.
De rode kleur van de Quattrovelo is zeldzaam fraai. Opgebouwd met 7 laklagen.

Voor Velomobiel.nl heb ik een testapparaat voor Risse dempers mee. Wil je je Risse demper laten testen, dan kan dat tijdens een onderhoudsbeurt of reparatie nu in Dronten worden gedaan. Let op: Velomobiel.nl kan alleen testen en dus de Risse dempers niet repareren. Dat blijft gewoon door mij via Velomobielonderdelen.nl worden gedaan.


Buiten staan veel fietsen van gebruikers en kleine ontwerpers. Hier een eerste versie van de Windcheetah van Mike Burrows die al naar gelang het seizoen open kan rijden of met gesloten stroomlijn.


Azub, een grote firma waar het gaat om trikes, maakt voor ieder wat wils. Met deze trike kun je het strand op of de duinen in. Ook een moeras is geen probleem.


Hier weer een voertuig waarvan ik me afvraag wie hier in gaat rijden. Het is een 'Kabinenroller', een rollende cabine dus. Lijk wel wat op een elektrische TukTuk.


Bij Schwalbe hadden Bram en ik een prettig gesprek met één van de product specialisten. Op mijn vraag waarom de Shredda van de markt is gehaald kwam het eerlijke antwoord dat die band in de BMX wereld geen marktaandeel kreeg. Dat ie in de velomobielwereld wel goed werd verkocht stelt qua aantallen niks voor en dus einde Shredda. De nog vrij nieuwe G-One band is min of meer de opvolger van de Super Moto. Moet heel snel zijn, maar is ook gauw lek zegt de man van Schwalbe.
Aan het eind van het gesprek kregen wij een heel fraai gereedschapsetje waar alle ventielen mee kunnen worden gedemonteerd, verlengd en vastgeschroefd.


De markt voor tweewielige ligfietsen maakt al jaren een moeilijke tijd door. Toch weerhoudt dat een jonge Zwitserse firma, Wolf & Wolf er niet van om een heel innovatief nieuw ontwerp te maken. Een mooie eenzijdige voorvork en vooral het goede idee om het zitje tegen twee naar voren aangebrachte buizen van het frame te monteren. Dit maakt het geheel stijf en toch eenvoudig.



De Duitse ontwerper Bodo Sitko heeft een bijzonder aardige velomobiel gemaakt van triplex. Er kan een eenvoudig Lexan ruitje bovenop worden gezet om helemaal dicht te rijden.


Voor Marian kijk ik rond naar driewielige fietsen. Het mag niet te laag zijn en moet er liefst aardig uitzien. Vanraam, een Nederlands bedrijf uit Varsseveld is met een grote stand aanwezig. Ronald Ruesink brengt me direct naar hun Easy Rider. 'Of ik er een rondje op mag rijden'. 'Prima!' Ik rij zo van de stand weg naar buiten en heb in no-time de snelheid er goed in. Het rijdt stil en met de gaasrugleuning zit je er heel comfortabel op. Als je terug trapt rijdt ie elektrisch aangedreven langzaam achteruit. Draaien doe ie bijna binnen zijn eigen lengte. Marian vind hem ook mooi en we gaan proefrijden. Dat is gisteren gebeurd en komende vrijdag wordt een Easy Rider opgehaald. Missie geslaagd.

Spezi 2017 is weer verleden tijd. Een prachtige beurs met voldoende noviteiten en een unieke gemoedelijke sfeer.

De terugrit verloopt, dankzij de AutoPilot van de Tesla, weer in alle rust. Door de hoge temperatuur, wind in de rug en een van 400 meter hoogte langzaam dalende weg, hoeven we maar één keer te laden in Duitsland. Daarna laden we nog een kwartier in Eindhoven alvorens we de laatste etappe naar Noord-Holland afleggen. Ook nu weer zonder A1.


zaterdag 15 april 2017

Rondje Texel 2017

Allereerst een verontschuldiging dat ik al even weinig of niet blog. In huize Schermer zijn helaas nare medische problemen de oorzaak dat de focus op wat andere zaken ligt dan bloggen. Was het eerder alleen Marian, nu ben ik ook aan de beurt. Nou ja, was ik al een tijdje. Rug en heupgewrichten blijken zo'n 15 jaar verder versleten dan mijn leeftijd zou rechtvaardigen.

We moeten het ermee doen en gelukkig gaat het fietsen nog redelijk goed. Ook wat minder dan voorheen, en de gevolgen daarvan zullen vandaag merkbaar worden. Niet getreurd verder, we gaan fietsen, het Rondje Texel gaat vandaag plaats vinden. Net als vorig jaar ga ik rechtstreeks naar de boot in Texel, scheelt anderhalf uur slapen.
Het weer is rustig, bewolkt, 10 graden C. en droog.


Zoals altijd rij ik langs het Noord-Hollands kanaal naar Den Helder. Het altijd zo mooie brede fietspad is door werkzaamheden van het PWN, ze leggen nieuwe hoofdwaterbuizen aan, op veel plaatsen beschadigd en soms provisorisch gerepareerd. Er wordt duidelijk geen rekening gehouden met idioten die van Alkmaar naar Den Helder fietsen. Ik sta plompverloren voor een wit bord met rode rand. Een omleiding wordt niet aangegeven, ik snap in elk geval de cryptische tekens op een eerder langs de weg staand geel bord niet, en ik ben blij dat de Garmin Montana GPS op mijn stuur me helpt om via de Schoorlse Zeedijk een omweg te vinden.


Dankzij het mooie weer kan ik steeds ruim 40 km per uur blijven rijden. Even zie ik een glimp van een velomobiel op de brug over de weg bij het Texaco benzinestation. Ik heb niet in de gaten dat op dat moment de hele groep die is gestart bij organisator Matthijs Leegwater in Twisk, over de brug rijdt. Dat ontlokt Ymte terecht de vraag waarom ik niet met de groep wilde oprijden. Er zijn totaal 18 velomobielen die de overtocht op de nieuwe veerboot Texelstroom maken. Een snelle boot die wel wat meer lawaai en trillingen veroorzaakt. Yvonne, alias De Muis, heeft vanmorgen bij Matthijs afgezegd, ze moet werken. Teleurgesteld memoreert Matthijs dat het hem spijt dat ie nou een lekkere knuffel misloopt. Ja Matthijs, kan gebeuren. Helaas is ook George Krug niet van de partij. Ook hij heeft rugproblemen. Sterkte George, ik denk regelmatig aan je nu we lotgenoten bij de orthopeed zijn.



Het rijden op Texel is altijd een feest. Lucht, ruimte, lammetjes, eindeloos veel vogels en mooie bollenvelden. In een kalm tempo rijden we naar de vuurtoren. Eén van de deelnemers heeft veel te zachte banden en kan de snelheid er niet in krijgen. Geen nood, Jan Geel blijft bij hem en uiteindelijk komen ze gewoon samen aan bij de rode vuurtoren.


Dat rustige tempo geeft me de tijd om te stoppen om een aantal foto's te maken van de vogels. Maak ik normaal nogal eens foto's met de iPhone 6s, voor de vogels is een echte camera nodig. Ik heb de Panasonic FZ1000 mee en op 400 mm  zijn de gevederde vrienden beter in beeld te krijgen.


Ik rij zo'n drie keer in de week mijn rondje van 30 km. Lange tochten zitten er even niet in. Toch is dat wel nodig. Ik krijg, voor eerst in vele jaren, last van een zeurende rechterknie. Als ik omhoog stump bij de vuurtoren geeft ook mijn linkerknie middels een fel pijnscheutje aan dat zoveel extra kilometers op één dag zonder training niet OK zijn. Gelukkig is het tempo laag en kan ik de groep zonder problemen volgen.


Bij het restaurant onder de vuurtoren is de koffie met appeltaart prima in orde en als ik als laatste afreken weet de caissière precies wat ik moet hebben gehad. Iedereen heeft voor mij dus correct afgerekend.


Na de traditionele groepsfoto voor de vuurtoren, met een beetje geroep komt er wat orde in de chaos, gaan we de duinen in. Ik ga achteraan de groep hangen om wat foto's te maken en mocht ik meer last krijgen van mijn knie en wat langzamer rij, valt dat niemand op. Gelukkig zet de pijn in mijn rechterknie niet door en kan ik goed bijblijven.


Het mooie kerkje van Den Hoorn is een plaatje waard en ik stop even om wat foto's te maken. Direct ben ik de groep kwijt. Geen probleem, ik ken de weg goed en ik weet zelfs een veel kortere weg naar de veerboot. In de verte zie ik de groep in zuidelijke richting rijden. Ik ben ze op een gegeven moment een stuk voor en ik rij als eerste deelnemer de om 15.00 uur vertrekkende veerboot op. Tot mijn verrassing blijkt even later ook Pé Koomen aan boord te zijn. De 16 andere deelnemers moeten de boot van half vier nemen.


De thuisreis verloopt een stuk trager dan de heenreis. De rechter knie hindert me en met 35 km/u is het voor wat de snelheid betreft wel gezien. Ik rij nu weer langs het Noord-Hollands kanaal en geniet van de weeïge zoete geur van bloeiende hyacinten. Wat een kleurenpracht. Ik stop even voor drie bossen mooie tulpen, voor 5 euro geen geld. Even later blijkt het nog goedkoper te kunnen. In het hart van het tulpengebied staan de verkoopstalletjes huis aan huis. Daar blijken de tulpen helemaal € 1,20 per bos te kosten. Kom daar bij de bloemist maar eens om.


Ik probeer zo lang mogelijk langs het Noord-Hollands kanaal te blijven totdat ik de omleiding in zicht krijg waar ik vanmorgen ook gestrand ben. Als ik die volg kom ik ... aan de noordzijde van de blokkade tot stilstand. Ook hier is weer geen fatsoenlijke omleiding gemaakt die je om de werkzaamheden heen helpt. Slechte beurt PWN. Dinsdag zal ik ze eens bellen en vragen of dit niet beter kan.


Ik moet nu weer een stuk terugrijden en volg de backtrack functie van de GPS die mij dezelfde omweg van vanmorgen voorschotelt. In Alkmaar stuit ik ook op wegwerkzaamheden op de Noorderkade waardoor ik een paar keer een nieuwe route moet zien te vinden. Dat is normaal al vervelend, met een zere knie wil je dit al helemaal niet.

Na 176 km ben ik weer thuis. Prachtig mooie trip, wat gehinderd door fysiek ongemak en vervelende omleidingen. Volgende keer, mits me dit gaat lukken, wat meer kilometers maken in het vroege voorjaar.