maandag 22 augustus 2016

Velox 6 presentatie Delft


Vrijdag 19 augustus 2016 wordt de Velox 6 aan den volke getoond. Een mooi moment om daar bij te zijn. Met de Tesla op de Autopilot zoef ik in een uurtje naar Delft. De TU Delft studenten hebben de Provinciale weg over enkele kilometers kunnen laten afzetten. Het is met 24 graden C. prima weer en er is weinig wind.


Even na elven komt de Velox aangereden. Het oogt zeer stabiel en het bekende slingeren van de vorige versie is nu volledig verdwenen. Wel zit de lederen hoes nog om de romp, je weet maar nooit.


TU Delft studenten bemannen een info standje op het viaduct vanwaar de verrichtingen van het team goed te volgen zijn. Inmiddels zijn ook Piet Kunis en Bram Smit, beiden op hun recent aangeschafte vintage Honda motorfietsjes, gearriveerd. Ook Jan van Zelderen met zijn vierwiel gestuurde ligfiets is er.


Een blauwe reiger komt overvliegen om te kijken of er voor hem wat te eten valt. Nee, er is hier niks halen.


De tweede run is de hoes van de fiets gehaald en worden de heel fraaie lijnen zichtbaar. Het moet gezegd, de fiets ziet er heel strak uit. De snelheid die gehaald wordt is niet zo hoog, 59 km/u. Echt hoge snelheden zijn pas haalbaar als de Velox een aantal kilometers kan versnellen. Toch kost het in korte tijd op 59 km/u komen even 580 Watt.


Het interieur van de fiets zit er ogenschijnlijk hetzelfde uit als de vorige versie. Er zijn evenwel veel wijzigingen die het geheel nog stijver en effectiever maken.


Na iedere run moet de fiets door een goed getraind 'catchteam' worden opgevangen. Er is daarvoor radiocontact met de fietser en er wordt afgeteld om het juiste moment van stilstand te coördineren.


Nadat de fiets is gevangen en stil staat moet de kap eraf. Dit kan uitsluitend door binnenin de fiets een set grendels los te maken. Ik hoop dat de jongens en meisjes daar goed over nagedacht hebben. Wat namelijk te doen als na een ongeval de fietser niet bij machte is dit zelf te doen?


Als de kap eraf is blijkt Jan Bos de rijder te zijn. Rick Flens is als oud profrenner de tweede renner die in Battle Mountain USA de Velox 6 naar een nieuw wereldrecord moet gaan rijden.



Zo aalglad als de buitenkant is, de binnenkant oogt wat minder gepolijst. Heeft direct te maken met de bouwwijze van veel onderdelen. Een schuimvorm wordt omwikkeld met carbon, een mal komt er niet aan te pas. 


Jan Bos ziet er afgetraind uit. Wij praten wat bij, de laatste keer dat wij elkaar zagen was in Battle Mountain in 2013. Jan reed toen in de Velox S van team Elan.


De wijzigingen in de fiets zijn onder meer de ophanging van de crank. Die was in de vorige versie enkelzijdig, nu is deze dubbelzijdig opgehangen. Lichter maar toch sterker. Leuk is ook te zien dat het stabiliseren van de voorvork, een draaiend halfrond segment tussen drie lagers, ook hier weer is toegepast. Een vinding van Piet Kunis en als eerste toegepast in de VeloTilt.


De aandrijving geschiedt met twee kettingen. De primaire ketting drijft een 11-speed derailleur aan die op zijn beurt weer de secondaire ketting naar het wiel aandrijft. De naafversnelling in de vorige versie heeft dus het veld moeten ruimen. Loopt de ketting bij de lagere snelheden nogal schuin, op de hogere versnellingen loopt ie mooi recht.


De wielen zijn voorzien van de bekende Michelin radiaalbanden. Op mijn vraag of zijn wisten welke de snelste versie van die banden is bleken zij inderdaad te weten dat het jaartal 2009 de laagste rolweerstand heeft. Zij hebben er daar nog enkele van en die worden uiteraard alleen in Battle Mountain voor de echte recordpogingen gebruikt.


Als laatste opname een groepsfoto van het hele team.

Heel veel succes volgende maand in Battle Mountain.

zondag 21 augustus 2016

Loek fietst mee


Na de laatste aanpassingen aan de hoofdsteun, kortere cranks van 10 cm en een 1 mm dikkere aandrijfsnaar is de zijspan klaar voor gebruik. Ook heeft Bram de schade aan de combinatie die ontstond bij de laatste val hersteld.

Marijke, de moeder van Loek schrijft ons:
Geweldig!!! 
Gordels erin en fietsen maar!!
Enorm bedankt voor alle moeite! En bijzonder dat jullie dit voor ons gedaan hebben!! Jullie hebben ons ongelofelijk blij gemaakt! Nu kunnen we weer heerlijk fietsen met het gezin waarbij Loek ook echt beweegt en aan zijn gezondheid wordt gewerkt!!
1000x bedankt!!


Als dank krijgen Bram, Piet en ik ieder een prachtige metalen sculptuur van een ligfietser. Dit is een werkelijk prachtig kunstwerkje in metaal. 

Het heeft een groot aantal uren gekost om de zijspan om te vormen tot een veilig fitness apparaat voor Loek. Wij hebben het met heel veel plezier gedaan. Dank aan Piet Kunis voor onder meer de ontwerptekeningen. Met name ook dank aan Bram Smit, hij heeft het leeuwendeel van het werk voor zijn rekening genomen.


woensdag 3 augustus 2016

VeloTilt, hoe staan we ervoor


De ontwikkeling van de VeloTilt is het laatste jaar op een laag pitje komen te staan. Wat is daarvan de oorzaak? Er zijn helaas meerdere redenen, ik zal deze de revue laten passeren.

Na de eerste serieuze test op de RDW baan in juni 2015 bleek dat de VeloTilt niet aan de hooggespannen verwachtingen voldeed. Er bleek meer vermogen nodig dan verwacht om bepaalde snelheden te halen. Geen nood, we hebben geen haast en we gaan stap voor stap uitzoeken waar het aan ligt.
Na de test geeft David Wielemaker, de ontwerper van de VeloTilt, aan dat ie het team gaat verlaten, hij heeft er onvoldoende vertrouwen in dat dit team een succesvolle commerciële versie kan ontwikkelen. Jammer, want het hele team heeft heel veel goed werk verzet om te komen waar we nu zijn. Uiteraard is het heel vervelend geweest, vooral voor David, dat tijdens de ontwikkeling van de VeloTilt David aan een hersentumor is geopereerd en lang geen bijdrage heeft kunnen leveren aan de ontwikkeling van de fiets.

We gaan zonder David verder en bedenken een plan om de oorzaak van de teleurstellende prestaties boven water te krijgen. Er zijn drie mogelijke hoofdoorzaken:
- te hoge rolweerstand
- problemen in de aandrijving
- aerodynamische problemen.

Eerst maar eens de rolweerstand. We gebruiken aanvankelijk per wiel één groot lager met een dubbele rij kogels onder een hoek. Hoewel de wielen vrij draaiend niet zwaar lopen zou dit onder belasting mogelijk wel kunnen. Bram Smit en Piet Kunis maken een doorlopende as met twee Quest wielen. De rolweerstand vermindert een heel stuk en is nog maar 10% hoger dan bij de - lichtere -Quest. De VeloTilt naven in de Flevobike wielen worden ook van een systeem voorzien met twee lagers. De rolweerstand loopt nu toch weer op. We zien dat de wielen licht slingeren, een gevolg van de montage van het wiel met één bout en verschuiningen om het wiel op vast te trekken. Ook blijkt de schijfrem heel licht aan te lopen.

Bram bedenkt een oplossing in de vorm van nieuwe 5-poots naven, zie bovenstaande foto. Een razendsnelle wielwisseling kan nu niet meer, maar slingeren doen de wielen nu niet meer. Nu is het wachten op een windstille dag om opnieuw uit te rollen.

Als de rolweerstand OK is gaan we de VeloTilt en de Quest samen slepen achter een auto en tegelijkertijd loslaten en uitrijden tot stilstand. Dan kunnen we de aerodynamische weerstand uitrekenen.

Tenslotte de aandrijving. Piet en Bram hebben een fraaie derailleur met schuivende cassette ontworpen met een extreem lage weerstand. Op dit moment wordt er door Piet aan gewerkt om dit systeem te optimaliseren.

Helaas zijn niet alleen de techniek en het vertrek van David een factor, ook het thuisfront van zowel Piet als ik hebben voor zorgen aanleiding gegeven. Mijn vrouw brak een bestaande heupprothese uit haar dijbeenbot, Piet's vrouw viel ernstig en brak een rugwervel en een arm uit de kom. In beide gevallen verloopt de revalidatie heel erg langzaam.

Al met al gaan we zeker door met de VeloTilt.

Een laatste weetje. De vestiging in Enkhuizen waar Jan Reus werkt, is overgenomen door Stefan Franzen van carbon-reparatie.nl. Jan werkte al vrijwel dagelijks voor de reparatie van carbon racefietsen en MTB's voor Stefan en is op hetzelfde adres in Enkhuizen nu in dienst van Stefan. Velomobielen blijven er gewoon gerepareerd worden. Heb je schade die professioneel hersteld moet worden, achter deze link vind je alle contactgegevens. 
De VeloTilt blijft in de werkplaats in Enkhuizen en er kan ook aan gewerkt worden door het team.




zaterdag 30 juli 2016

Super Mango nu meer Super


Piet Kunis, lid van het VeloTilt team, rijdt al jaren met een Mango. Die Mango wordt telkens veelzijdiger, sneller en comfortabeler. Zo kunnen Mango's geen F-lite banden gebruiken, de wielkasten zijn te krap. Piet maakt ruimere wielkasten waarin de lichtlopende en snelle F-lite banden wel goed passen. En passant maakt ie ook meedraaiende platen onderin de wielkasten voor een betere aerodynamische aanstroming.

De staart van de Mango is een van de mooiste en effectiefste die er is. De Mango is altijd een beetje een 'lelijk eendje' met de korte tunnel achter het hoofd. Piet's Mango, inmiddels heet ie Super Mango, is geen lelijk eendje meer.

Een ander groot project is de voorover klappende 'motorkap'. Daar kan naar wens de racekap aan worden vastgeklikt. Een makkelijke instap en makkelijk sleutelen zijn het goede resultaat.


Piet is nog niet tevreden en op zijn wensenlijstje staat nog het verwijderen van alle kettingbuizen en stilstaand schakelen. Ook dat wordt weer met veel inventiviteit aangepakt en het resultaat is super.
Ik laat Piet graag zelf aan het woord:

Super Mango, nu ook veel schakelgemak
Deze keer heb ik de aandrijving van de Super Mango aangepakt en daarbij heb ik goed gekeken hoe Harry Lieben, maar ook Mick Leemans dat hebben opgelost.
Allereerst heb ik heb ik de kettingloop gewijzigd, waardoor ik nu geen kettingbuizen meer nodig heb.
Daarvoor moest ik wel de positie van de geleidewielen iets verplaatsen.
Omdat het achterste geleidewiel verschuifbaar is (om de kettingloop te volgen), maar dat niet altijd correct deed, heb ik een carbon vorkje gemaakt, waardoor het geleidewiel nu gedwongen wordt, de bewegingen van de kettinglijn te volgen.
Hierdoor is de kettinglijn nu vrijwel zonder weerstand ... en stil.
Verder heb ik een Sachs 3 x 7 naaf ingebouwd op de plaats van de tussen-as.
Deze naaf heb ik (in samenspraak met Wim de Koeier van Perima Cycles) eerst omgebouwd naar een 2 x 8,  met daar tussenin een vrijloop.
stand 1 = reductie van 25 %,   
stand 2 = vrijloop  waardoor ik nu in stilstand (gewoon vooruit trappend) terug kan schakelen met mijn derailleur.
stand 3 = prise –direct, waarbij vrijwel geen verlies optreedt








woensdag 27 juli 2016

Bandentest Schwalbe Almotion 26



Het is alweer even geleden dat ik een bandentest publiceerde. Toch wordt er redelijk intensief van de pendel gebruik gemaakt. Enkele bandenfabrikanten willen graag weten of hun nieuwe ontwikkelingen ook echt waarmaken wat ze verwachten. Het is begrijpelijk dat ze van me verlangen dat ik er niet over publiceer. Ook een asfaltfabrikant heeft een aantal asfaltmengsels door mij laten testen met de pendel.

De revalidatie van mijn vrouw gaat heel langzaam. Gelukkig kan ze steeds meer zelf en de uitgebreide huishoudelijke taken raak ik één voor één weer aan haar kwijt. Er is dan ook nu weer meer tijd voor testen.

Regelmatige lezers van mijn blog kennen mijn voorkeur voor de Schwalbe Super Moto. Heerlijk comfortabel en snel. Niet erg lekbestendig, maar met één lekke band in gemiddeld 10.000 km is dat geen probleem. Wel is het probleem dat de dure Super Moto gevoelig is voor hoogteslag. De hieldraad is niet erg sterk en wil lokaal soms iets uitrekken. De band wordt dan onrond en is het rijden ermee geen plezier meer.


De Schwalbe Almotion had ik in de winter van 2015 al eens gependeld in het kader van een onderzoek naar het gedrag van de band bij koude. De band bleek toen al heel snel te zijn. Voor ik mogelijk afscheid neem van mijn geliefde Super Moto wil ik de Almotion nogmaals, samen met de Furious Fred en de Vredestein Black Panther pendelen.

Velomobiel.nl stelt twee Almotions beschikbaar en de test kan beginnen. De testresultaten liegen er niet om. De Almotion blijkt de snelste van de vier geteste banden. Bij 4.0 bar pendelt de band maar liefst 80,5 seconden. Bij 5 bar blijkt de band iets trager, terecht dus dat Schwalbe de maximum druk op 4.0 bar adviseert. De Furious Fred is met 72,1 seconden nummer drie. De vrij grove Black Panther 55 mm is  met 59,2 seconden bij 4.0 bar duidelijk wat trager. 



De SuperMoto testen is wat lastig nu, ik heb er maar één en die is nog gebruikt ook. Geen nood, op de pendel blijft één Almotion zitten en de andere band wordt de SuperMoto. Het geheel pendelt bij 4.0 bar 78,8 seconden. Dit betekent dat deze combi 1,7 seconden trager is dan de set met twee Almotions. Zouden er dus twee Super Moto's worden gependeld dan zou zo'n combinatie dus 77,1 seconden pendelen. 

Als ik de Almotion op mijn Quest monteer en ga rijden voelt de band inderdaad als heel snel aan.  De band is mooi rond. Onder optimale omstandigheden, vrijwel windstil weer en een temperatuur van rond 20 graden C., bereik ik op mijn standaard trainingsrondje heel snelle tijden. Bij 120 hartslag wordt dat op mijn 30 km lange trainingsrondje in de Schermer polder een gemiddelde snelheid van 45,4 km/u. Een rondje op maximale snelheid levert een gemiddelde snelheid van 49,8 km/u op. De hartslag is dan gemiddeld 143 slagen per minuut. De kruissnelheid bij 120 hartslag is 47 tot 48 km/u en bij hartslag 143 is dit 53 tot 54 km/u.

Al met al is de Almotion een meer dan uitstekende band voor dagelijks gebruik. De band is zeer goed lekbestendig, maakt geen lawaai en is zeer comfortabel. Dat ie ook nog snel is, is een mooie bonus.

De Almotion is bij Velomobiel.nl in voorraad voor 40 euro per stuk.


Wat een chaos is er te zien op bovenstaande foto. Dit is een deel van de in de laatste jaren geteste banden. Veel banden zijn speciaal hiervoor aangeschaft, een deel ook van fabrikanten gekregen. Het wordt tijd een beetje orde in de chaos te scheppen. Ik ben nu bezig te inventariseren wat er allemaal is. In de komende weken zal ik overzichten maken en deze publiceren. De banden zullen voor een aantrekkelijke prijs worden verkocht.

maandag 4 juli 2016

Cycle Vision 2016


CycleVision 2016 is weer een mooi evenement geworden. De aanloop is voor mij fysiek wat uitdagend. Er dreigt een periode van draaiduizeligheid aan te komen. Ik merk dat aan een licht gestoord evenwicht en een wat misselijk gevoel. Ik besluit de laatste week voor CV de training te staken en zoveel mogelijk rust te nemen. Dat doe ik toch al omdat ik niet veel zin heb om dingen te ondernemen.


Wel heb ik woensdag bij Jan Reus in Enkhuizen mijn nu compleet zwart gespoten dakrek opgehaald. Ziet er wat chiquer uit zo. Na de vele regen van de afgelopen week ziet het er voor zaterdag en zondag beter uit. De zaterdagmorgen begint met zon en af en toe een licht buitje. Wel is het met 15 graden C. koel en het waait 5 tot 6 Bft. 


De organisatie laat de snelsten als eersten starten. Dat is natuurlijk prettig, de baan is dan nog vrijwel leeg. Daniel Fenn mag als een van de eersten van start. Zoals vaak heeft Daniel de zaken nog niet helemaal op orde. Nog voor de start heeft ie al een lekke band. Hij rent naar zijn bus en komt terug met een ... totaal versleten band. Die gaat ook lek en dat herhaalt zich nog eens.
Ik mag als vijfde van start en doe voor mijn gevoel niet mee voor de prijzen. Meedoen is belangrijker.


De start verloopt moeizaam omdat je zonder aanvangssnelheid tegen de heuvel op moet rijden. Dan maak ik snelheid en dat gaat aardig goed. Op de rechte stukken haal ik 53 tot 54 km/u en moet voor alle bochten wat snelheid minderen. Vooral de bocht in het zuidwestelijk deel van de baan kan niet sneller dan met 45 km/u worden genomen. Ik neem de bochten zoveel mogelijk langs de ideale lijn. Voor de bocht zoveel mogelijk naar de buitenkant en dan in de bocht naar binnen snijden. Vervolgens weer de buitenbocht opzoeken. Ik word door de verschillende DF's binnendoor ingehaald en zij kunnen allemaal veel meer snelheid houden in de bocht. Het wedstrijd speelveld is de laatste jaren radicaal gewijzigd. Rijders die ik, toen zij nog een Quest bereden, moeiteloos achter me liet, rijden me nu gewoon voorbij. Misschien toch Ymte maar eens vragen naar een snelle DF :).


Na een half uur komen er steeds meer deelnemers in de baan en is het goed opletten in de bochten. Mijn hartslag wil niet op de normaal gemiddelde waarde van 150 slagen per minuut komen. Het wordt een gemiddelde van 144 slagen per minuut en het is duidelijk dat het oude lijf vandaag niet optimaal functioneert. Bij de laatste ronde is het even spannend of ik net voor of net na het uur de finishlijn zal passeren. 33 seconden na het uur passeer ik de finishlijn en ik kan de laatste ronde rustig uitrijden.


Mijn uurgemiddelde komt op 49,5 km/u, precies 0,2 km/u langzamer dan in 2010. Ik word hiermee 22ste van 89 finishers, in 2010 bereikte ik de 16e plek. Dat is, gegeven de omstandigheden redelijk goed. Ik besluit om de 3-uurs race van zondag niet mee te rijden. Het is in deze conditie verstandiger om rust te nemen. Na de race is het leuk om naar de andere deelnemers te kijken. De  mooie blauwe Super Mango van Piet Kunis is ook in de baan en ik kan er een paar goede foto's van maken. Piet komt op 44,1 km/u, uitstekend voor een Mango, en helemaal als je weet dat er een 70-jarige aan het trappen is.
Prachtig om te zien zijn ook de handbikers. Zij komen met heel veel moeite de bult na de start op maar maken op indrukwekkende manier hun uur vol.


Een goed deel van de middag is het goed kletsen met vele vrienden en bekenden. De Noord-Hollandse bende met Cees, Matthijs, Jan en George is present. Op het gezellige kampeerterrein binnen de baan hebben vele fietsliefhebbers hun tenten opgezet. Als ik de Quest weer op de Tesla zet krijg ik daarbij zoveel belangstelling dat het wel anderhalf uur duurt voor ik uiteindelijk vertrek.

Sloten is en blijft een prachtige baan. Voor een Quest niet de snelste baan, maar met een DF is dat geen probleem. Dank aan de vrijwilligers van de NVHPV die dit evenement weer uitstekend hebben georganiseerd.




zondag 12 juni 2016

Fiets met ligfiets zijspan


Afgelopen januari krijgt het VeloTilt team een mailtje van Marijke Bolhaar uit Zuid-Limburg. Hun 13-jarige zoon Loek is ernstig gehandicapt en kan onder meer niet lopen of fietsen. Toch wil Loek heel graag mee fietsen. Marijke en haar man fietsen aanvankelijk met Loek op een aanhanger achter de fiets. Dat is minder veilig en Loek kan zelf niet meetrappen. Het is ook niet gezellig om zo te rijden.


Het gezin Bolhaar, Loek heeft drie jongere broertjes, koopt een Smike. Deze fiets heeft een zijspanconstructie en dat rijdt een stuk leuker. Dat leuke is er evenwel snel af. Doordat Loek vrij hoog op de zijspan zit slaat deze snel om, het zwaartepunt ligt veel te hoog. Loek en zijn vader slaan dan ook om en beiden raken gewond. Dat is het moment dat moeder Marijke op zoek gaat naar een veiliger oplossing. Die blijkt niet te koop te zijn, reden waarom de vraag aan ons komt of wij iets kunnen betekenen.


Piet Kunis, Bram Smit en ik ontmoeten Marijke en Thijs, het jongere broertje van Loek. Wij krijgen de Smike te zien. De zijspan is enigermate vervormd door de eerdere val en moet sowieso worden hersteld. We komen snel tot de conclusie dat het concept van de zijspan wel deugt maar uitgebreid moet worden aangepast om veilig met Loek te kunnen fietsen. De aanpassingen zouden het misschien ook mogelijk maken de benen van Loek mee te bewegen. 



De constructie die we bedenken bestaat uit het verlagen van de zitpositie tot het niveau van een ligfiets. Er komt een nieuw wiel aan de zijspan die via een snaar de trappers gaat aandrijven. Een ketting is niet mogelijk omdat bij een blokkade de aandrijving moet kunnen slippen zonder Loek over te belasten. Het project wordt door de deelnemers van het VeloTilt team belangeloos omarmd. Nu dit geen kosten zal opleveren is het aantrekkelijk om enkele sponsors te vinden. Alligt in Dronten wil de aluminium profielen schenken. Ook Ventisit.nl stelt een passende ventilerende en comfort verhogende drie-laags mat beschikbaar.


De foto’s geven een goed beeld van de constructie. Eind mei komen Loek, zijn broertje en vader de vorderingen bekijken.
Loek past goed in de stoel en ook de andere maten kloppen goed. Wij krijgen duidelijk de indruk dat Loek het wel ziet zitten. Rijden met Loek gaat nog niet, er moet nog een hoofdsteun worden aangepast en de 5-punts gordel waarmee Loek veilig op de stoel wordt gehouden moet nog aangebracht worden.
Wel kan er met Thijs, Loek’s 12-jarige broertje, even gefietst worden en dat gaat uitstekend. Loek bekijkt het op achtergrond met belangstelling.


Wel zien we dat Loek niet soepel is en schatten in dat de 7 mm snaar die we speciaal hebben laten maken, waarschijnlijk zal doorslippen. Ik bestel een nieuwe 8 mm snaar die meer trekkracht kan leveren. Ook verkort Bram de standaard 170 mm cranks tot 100 mm kindercranks. Als de hoofdsteun en de gordelbevestiging is gemonteerd rest nog slechts de reparatie van de ophanging van de zijspan en is het project succesvol ten einde.





In een komende post weer wat info over VeloTilt



maandag 25 april 2016

Spezi 2016


Zaterdagmorgen roei ik in het halfdonker om 06.00 uur de Markervaart over, de pont vaart in het weekend pas vanaf 07.30 uur. De Tesla staat al aan de overkant. Jan Geel en Piet Kunis rijden vandaag mee naar Germersheim in Duitsland. Door de thuissituatie van zowel Piet als mij gaan we vandaag op en neer en maken er niet zoals gebruikelijk een weekendje van. Dit is de eerste keer dat we met de Tesla zo'n lange rit maken met Autopilot. Daarover straks wat meer.

In Nederland is het weer nog goed, even later in Duitsland begint het te regenen. Dat zal niet meer ophouden tot we weer bijna in Nederland terug zijn. Door het slechte weer rijdt het verkeer niet snel en dat maakt de reistijd, inclusief 50 minuten laden en koffiedrinken, met 7 uur vrij lang.


Als we op de Spezi arriveren regent het continue en is het met 6 graden C. en een stevige wind gewoon bitter koud. Eerst maar eens de hallen met een bezoek vereren. Dat idee hebben kennelijk velen met ons. Het is overvol en moeilijk om foto's te maken zonder armen en benen van mensen die er niet op horen. Piet en Jan zijn echte techneuten en zij hebben een neus voor de vele slimme oplossingen die letterlijk overal te zien zijn. Zelfs op een vrachtfiets zien we een prachtige oplossing van het besturingsprobleem. Wordt dat vaak opgelost met lange stangen, hier zien we een verfijnde kabelloop die werkelijk spelingvrij stuurt.





Helmen zijn meestal grote gevallen die veel ruimte innemen als je ze niet draagt. We zien een opvouwbare helm die tot de helft verkleind kan worden als je 'm niet draagt.


Elektrische ondersteuning is natuurlijk gemeengoed geworden. Elektromotoren zien er vaak niet echt appetijtelijk uit. Deze Shimano motor in een Hase is werkelijk prachtig geïntegreerd in het frame. Het kan dus wel.


Op de Spezi zijn verschillende fietsen te zien waar je tegelijkertijd mee kunt trappen en met de hand aandrijven. De roeifietsen zijn een categorie apart maar bovenstaande fiets is ook bijzonder. Of het allemaal veel uithaalt valt m.i. te betwijfelen maar mooi gemaakt is het zeker.


Alligt heeft traditioneel een stand op het buitenterrein. Slimme Leo heeft in de grote hal een extra bord neergezet met een samenvatting van zijn leveringsprogramma.


Sturmey Archer toont verschillende naven voor gebruik in onze velomobielen. Voor het eerst zien we diverse uitvoeringen met extra koelmogelijkheden. Vooral de meest rechtse naaf is interessant omdat veel ringen het koeloppervlak sterk vergroten.



We zien veel bizarre constructies. Hier bijvoorbeeld een 'oplossing' voor het voorkomen van krachtverlies op het dode punt. Op het dode punt van de trapbeweging kun je het stuur naar achteren trekken en de veer achter de stuurstang indrukken. Bij het weer naar voren bewegen ontspant de veer zich en moet het verlies aan voortstuwing op het dode punt voorkomen. Een zware constructie en ook hier vragen we ons of de energie die nodig is om de veer in te drukken per saldo niet meer energieverlies oplevert.


Elk jaar zijn er buitengewone ontwerpen, vooral op velomobielgebied. Sunglider is zo'n nieuwkomer met toch wel gedrochtelijke creaties. Piet probeert of zo'n 'fiets' ook echt kan fietsen. Hij ziet al gauw dat dat niet goed kan, je bovenbenen lopen direct vast tegen het stuur.



Opvallend is het aanstekelijke enthousiasme van de bedenkers van deze scheppingen. Als dit de toekomst van persoonlijk vervoer moet worden, ga ik wel in een gewone auto rijden. Wel een elektrische, maar toch.



Op de stand van Nazca is het even rustig. Knap dat de familie Verwoerd in deze mindere tijden voor de ligfietswereld het hoofd boven water weet te houden.


Bij Windcheetah van Mike Burroughs staan werkelijk prachtige trikes. Mike is er zelf niet maar zijn standbemanning is fanatiek bezig om de voordelen uit te leggen. Trikes worden veel verkocht in de VS en op de Spezi staan er wel heel veel.


Econodrive heeft de methode Solex nieuw leven ingeblazen. Mooi gemaakt maar wel alleen op vrij smalle banden toepasbaar.



Op de Spezi komen we Bram Smit tegen, een lid van het VeloTilt team. Bram blijft een weekend en is daarom niet met ons meegereden. Een Fransman heeft een voorwielaangedreven en ook nog kantelende driewieler ontworpen. Piet, Jan en Bram proberen erachter te komen hoe het werkt. In ieder geval worden met kruiskoppelingen de beide voorwielen aangedreven. De loodzware fiets zou zelfs automatisch rechtop blijven staan. We dagen de ontwerper uit dit te laten zien. Dan blijkt dat het automatisch rechtop staan alleen berust op de wrijvingsweerstand van de banden. Ja, zo kunnen wij het ook.




Piet en Bram hebben bewondering voor een automatisch uitklappend landingsgestel voor een tweewieler. Tijdens het inklappen gaan de wielen ook omhoog. Ze kijken goed hoe het werkt en zien uiteraard hoe het is opgelost. Voor Piet maak ik een filmpje van de werking.



Op het koude buitenterrein staan veel bijzondere voertuigjes. Hier een overdekte personentaxi. Maar wel met een forse elektrische ondersteuning en een solide wielophanging en aandrijving.



Intercity Bikes van Ymte en Daniel hebben geen stand op de Spezi. Ze zijn er beiden wel. Daniel houdt het bier op een opvallende manier koel.


De Quattro, evenals de andere fietsen van Velomobiel.nl, staat ook op het buitenterrein. De vierwieler nadert zijn voltooiing. De laatste ontwikkeling is een kap die  volledig beschermd rijden mogelijk maakt. De vizierconstructie is nog niet definitief en heeft volgens mij wel wat beperking in het zicht. Sowieso vind ik het gebruik van motorhelmvizieren ongeschikt voor velomobielen. Bij motorfietsen zit dit vizier vlak voor je gezicht, bij een velomobiel zit je er al gauw 30 tot 40 cm vanaf. De scharnierconstructie zit dan in het gezichtsveld en ongehinderd rondom kijken is al helemaal niet goed mogelijk. Dit blijft mijn stokpaardje, een kap mag naar mijn mening het zicht op geen enkele manier belemmeren.





De wulps vormgegeven Mulsanne van CyclesJV Fenioux uit LeMans Frankrijk is nu helemaal klaar. Er rijden enkele exemplaren rond op het beursterrein. Jammer is dat de derailleur en ketting nauwelijks beschermd zijn tegen de elementen.



De al jaren geproduceerde WAW heeft nu voor het eerst achterwielvering. Hoefde volgens de fabrikant voorheen echt niet, maar daar zijn ze nu op teruggekomen. Beter laat dan nooit.


De trend om vierwielige velomobielen te maken is ook aan Alligt niet voorbij gegaan. Smaken verschillen, ik vind hem niet zo mooi, maar rijden doet ie als de beste.

De velomobiel op de kopfoto van dit bericht is de twee-persoons Milan van Raderwerk. Alleen de voorste inzittende drijft de fiets aan. Elektrische ondersteuning maakt het de trappende bestuurder makkelijk.

Als we alle tentoonstellingsruimten in vogelvlucht hebben gezien, gaan we rond 16.00 uur weer naar huis. Het regent nog steeds en we laten de Tesla op de Autopilot 99 van 100 kilometer sturen. Het zicht is door opwaaiend stuifwater soms miserabel slecht. De radar van de Tesla laat auto's en motoren die soms met het blote oog niet of nauwelijks te zien zijn, glashelder op het beeldscherm in het instrumentenpaneel zien. De 'adaptive cruisecontrol' houdt de ruimte tussen ons en deze voorliggers, ook al zijn die nauwelijks te zien, nauwkeurig op de gewenste instelbare afstand. De camera bovenaan de ruit ziet de belijning op de weg beter dan met het blote oog. De Autopilot doet het tot een snelheid van 150 km/u, daarboven moet je zelf sturen. Inhalen is een kwestie van de richtingaanwijzer 2 seconden vasthouden. De Tesla kijkt met zijn ultrasoon sensoren of inhalen veilig mogelijk is. Zit er geen voertuig in de dode hoek dan haalt ie volledig zelfstandig in. Zit er een voertuig naast of schuin achter je dan haalt de auto niet in. Het rijden is zo bijzonder ontspannen en de rust in de auto is weldadig.

De reis, heen en weer, is totaal rond 1150 km. Per enkele reis laden we rond 50 minuten bij de bekende SuperChargers van Tesla. We hebben amper de tijd om koffie te drinken of de smartphone meldt dat we onze reis weer kunnen vervolgen. 
De SuperChargers staan om de 75 tot 150 km en hebben veelal 8 laadplekken. Meestal staan we alleen of met nog een enkele andere Tesla te laden. Voor ons Hollanders is het natuurlijk leuk dat Tesla de kosten van de elektriciteit voor zijn rekening neemt.

Uiteraard is de verhouding Spezi versus de rijtijd niet erg in balans. Volgend jaar proberen er weer een weekend van te maken. Het is al met al een heerlijk dagje geweest.