zaterdag 19 april 2014

Rondje Texel 2014


Goede Vrijdag is het traditionele rondje Texel. Ligfietsvereniging Twisk, een tweemans operatie van Nico Steur en Matthijs Leegwater, organiseren dit jaarlijkse evenement. Ik rij meestal mee, zo ook vandaag. Als om half zeven de wekker gaat zie ik dat het buiten 7 gr. C is. Het waait pittig met 5 Bft uit het noorden. Ik had mijn lange broek en hemden met lange mouwen al in de zomerse mottenballen gestopt. Te vroeg, want vandaag is dit de goede kleding.

Eerst op naar Twisk waar bij Matthijs thuis de koffie en cake goed smaken. Ik krijg de eerste twee kleine buitjes over me heen. Geen enkel probleem met de racekap op. Om negen uur vertrekken de 15  deelnemers naar de veerhaven in Den Helder. Precies op dat moment staat Yvonne, Muis voor intimi, met een lekke achterband. Ze heeft het zelf nog niet in de gaten, maar ze moet er wel meteen weer uit. Na een goed half uur rijden krijgt de Muis weer een lekke band, nu linksvoor. Ik moet mijn lekke banden altijd zelf vervangen, Muis krijgt ongevraagd altijd hulp. Hoe zou dat komen?

Ook Arie Kastelein loopt tegen een lekke band op. Op de heenweg naar Twisk heeft hij zijn enige reserve binnenband gebruikt en moet nu plakken. De lessen zijn duidelijk, niet met versleten buitenbanden en te weinig reservemateriaal op pad gaan :)

Ik heb via het internet een kaartje voor de veerboot besteld. Alleen even scannen en ik kan direct door. Het tempo is met tegen de 30 km/u als gebruikelijk aan de lage kant. Ik kan me zo moeilijk warm rijden. Ik diep een sjaal op uit de krochten van de Quest en wikkel deze twee keer om mijn hals. De rijders die zonder kap rijden zijn niet te benijden. Wij krijgen een bui over ons heen, met 9 gr. C en windkracht 5 Bft tegen bepaald oncomfortabel.

Martin en André zijn al eerder overgestoken en hebben lang moeten wachten. Dan volgt de rit, zoals altijd linksom, langs en over de dijk van de Waddenzee. Ik laat me afzakken en maak flink snelheid om lekker warm te worden. Dat lukt prima en tot aan de vuurtoren bij de Cocksdorp zit ik er warmpjes bij.

Ook traditioneel is koffie met appelgebak in het restaurant bij de vuurtoren. George Krug is jarig en financiert onze versnapering. Hartelijk dank George. Hij laat op zijn telefoon foto's zien van nog veel lekkerder appeltaart. Die staat thuis in Wieringerwerf.

De terugweg verloopt heel makkelijk en snel, niet zo gek met 5 Bft in de rug. We klimmen en dalen in de westelijke duinen aan de Noordzeekust. Er zijn flink wat tegemoet komende fietsers zodat het goed oppassen geblazen is. Via Den Burg gaat het zuidwaarts door de bossen. Ruim voor vier uur zijn we weer bij de veerboot.

George vraagt of ik nog meega naar de afterparty in Wieringerwerf. Nou ja, waarom niet. En inderdaad, bij huize Krug, het hele gezin met aanhang is van de partij, is de appeltaart echt van grote klasse. Na de koffie gaat het circus weer aan boord van de velomobielen en koersen we zuidwaarts. Voor Middenmeer gaat vrijwel iedereen linksaf, ik ga rechtdoor om via de Alkmaarse weg richting Heerhugowaard te rijden. Nu ik alleen rij kan het gas er lekker op. Als ik ruim 50 km/u rij heb ik indruk dat er nog een velomobiel achter me aankomt.  Dat zou Arie Kastelein met de 'Op rolletjes' kunnen zijn. Ik heb er zin in en trap even later 55 km/u. Dat is lang vol te houden op het mooie fietspad. Ik zie Arie even later niet meer in mijn spiegels.

Aan het eind van de Alkmaarse weg is een rotonde die ik driekwart moet nemen. Ik sla te vroeg naar rechts af en zie even later dat ik 80 km/u moet rijden om met het verkeer mee te rijden. Oops, ik rij op de N242. Dat gaat hem niet worden en na het viaduct sleep ik de Quest van het talud omlaag. Terugrijden is geen optie, tegen wind is het verschil met het autoverkeer zeker te groot. Maar wat nu?
Er is een weggetje maar daarvoor ligt een flinke sloot. Er is wel een dam, maar daar staat een groot afgesloten hek voor. Ik laat de Quest in het gras staan en ga te voet kijken of ik me uit deze penibele situatie kan bevrijden. Als ik bij de dam kom zie ik naast het hek een soort grote pallet van oever tot oever liggen. Dat is de redding in de nood en even later rij ik weer. Wel met een flinke omweg, maar ik kan weer rijden. Stom allemaal, ik heb deze fout eerder ook al bijna gemaakt.

Door de Langereis kan ik weer lekker snelheid maken om oostelijk van Heerhugowaard via Ursem, Stompetoren en Driehuizen weer op De Woude te arriveren.

Ondanks de kou een prima rit van 213 km.

zondag 13 april 2014

VeloTilt passen en meten


Vanmiddag is het voor het eerst mogelijk om in de VeloTilt te zitten en rond te trappen. Ik fiets weer met de Quest naar Enkhuizen. Op de heenweg doe ik wat geluidsmetingen met een Voltcraft Sl-100 geluidsmeter, daarover later. Jan, Jeroen, Bram en Piet zijn al aanwezig.

Het eerste dat opvalt is de makkelijke instap. Dat kan op meerdere manieren, je kunt over de openstaande fiets heenstappen, één been links, één been rechts en je achterover laten zakken. Dan beide benen binnenboord halen en inklikken. Je kunt ook één voet naast het voorwiel plaatsen, gaan zitten en het tweede been vervolgens inklikken. Hoe dan ook, dit gaat heel makkelijk en kan zelfs zonder armen te gebruiken.


Dan een spannend moment, kan ik de pedalen ronddraaien? De kap gaat erop, ik klik in en probeer de eerste rondjes te draaien. Dat gaat direct goed en nergens komt mijn maat 47 tegen de body of de kap.  Dat is uitstekend. Het crankstel mag een centimeter of twee naar voren. Dan blijkt dat mijn schoenen net de kap raken. Die twee centimeter moet dus in de stoelophanging worden gevonden.

Het stuur zit te laag waardoor mijn ellebogen wat klem zitten tussen de verdikte randen van de kap. Als het stuur op de goede hoogte zit, komen mijn ellebogen boven de versterkte randen uit en gaat het prima. Het stuur wordt sowieso verstelbaar zodat een optimale houding kan worden gevonden. Het lijkt erop dat de huidige body fietsers tot 1.85 cm met een breedte over de schouders van maximaal 50 cm een goede zitplaats kan bieden. Grotere en bredere fietsers moeten dus in een iets grotere VeloTilt. De Quest is ter hoogte van de schouders 55 cm breed.
Nadat de kap zonder ruit erop staat wordt ook de ruit erop gelegd. Het uitzicht is riant en wordt nergens gehinderd. Ik kan mijn hand nog boven mijn hoofd houden, dus ook dat past prima.

Piet Kunis heeft een triplex modelletje gemaakt om de juiste plek voor de steunen van de kap te bepalen. Belangrijk is dat deze steunen de instap op geen enkele manier mogen hinderen.

Het tiltmechanisme is nu voor het eerst gemonteerd. Het systeem blijkt prima te passen en met de smallereTRP Spyre schijfrem kan de stoel verder omlaag. Bram zal nog enkele wijzigingen aanbrengen aan de ophanging van de Rohloff naaf. De linker schoen gaat er nu iets te dicht langs.
Jan en Jeroen zullen in de komende week de voorste wielkast gaan maken. Eerst wordt een spaanplaat model gemaakt die vervolgens in carbon wordt gekopieerd.



Over twee weken zouden de eerste proefritten kunnen plaatsvinden. Dan ben ik, samen met Bram Smit en Jan Geel naar de Spezi in Germersheim.

woensdag 9 april 2014

VeloTilt update


Vanmiddag rij ik met de Quest naar Enkhuizen. Heerlijk fietsweer met 4 tot 5 Bft in de rug. Bij Schardam word ik na de afslag naar de Ijsselmeerdijk ingehaald door een witte Quest XS. Ik zie niet direct wie het is maar stel snel vast dat de berijder flink doorkachelt. Ik heb de hele weg rustig aangedaan om niet kletsnat in Enkhuizen aan te komen. Tot dat moment lukte dat prima, met hartslag 100 en ruim 40 km/u hoef ik me niet in het zweet te werken. Toch maar even wat kolen op het vuur en als ik de Quest XS heb ingehaald stopt ie bij Schouwburg het Park aan het IJsselmeer. Ik rij de stad Hoorn in en ga door naar Enkhuizen.

Als ik wil afslaan naar het industrieterrein waar Velomobielonderdelen.nl huist, zie ik Piet Kunis in de Super Mango daar net vandaan komen. We stoppen en praten wat bij.

Jan is bezig met het vastlijmen van de carbon bodemplaten in de VeloTilt. Daaronder zitten al versterkingen en ingelamineerde metalen steunplaten met daarop gelaste draadeinden. Het aluminium frame is tijdelijk geplaatst om te controleren of de afstanden tussen de delen kloppen. Uiteindelijk moeten complete voorframes, het hele frame zit met 4 bouten vast, in een handomdraai kunnen worden verwisseld. Morgen wordt de rugsteun ingelijmd.
Het carbon stoeltje is al gereed en kan dan geplaatst worden.

Jan laat me de nieuwste uitvoering van de centrale as van het tiltmechanisme zien. Dit is een fraaie gevorkte constructie geworden. Heel mooi, Piet en Bram!

Komende zaterdag komt het team weer bij elkaar om proef te zitten en voor het eerst zittend in de VeloTilt rond te trappen. Dit wordt best spannend.


woensdag 26 maart 2014

VeloTilt wielkasten


De VeloTilt krijgt achter twee gestroomlijnde wielkasten. Zonder zou ook kunnen als er goedgevormde wieldeksels op de wielen worden gemonteerd. Als het regent zal de hele fiets in no-time met modder worden ondergesproeid. Zelfs met goede wieldeksels zal de luchtstroom niet mooi aerodynamisch verlopen. David heeft uitgerekend dat goedgevormde wielkasten rond 3 km per uur snelheidswinst zullen opleveren. Doordat de binnenkant van de wielkast vrijwel vlak is en de buitenkant de vorm van een vliegtuigvleugel heeft zal de wielkast lift genereren en bijdragen aan de voortstuwing.

Om te beoordelen of het digitale bestand de vorm van de wielkasten goed weergeeft wordt er eerst een run gemaakt in polystyreen. Dit goedkope materiaal werkt razendsnel. Daarna kan er gekozen worden voor het frezen in bijv. Styrodur waarna door lamineren met glasvezel, plamuren, schuren en polijsten een gladde plug ontstaat. Van de plug worden de mallen gemaakt.
De andere methode is de vorm van de wielkast in een blok schuim uitfrezen. Als je iets verder freest dan nodig, kan het schuim daarna bekleed worden met een hard tooling materiaal. Daarna wordt precies op maat nagefreesd en gepolijst. De mal is dan klaar. Omdat wij nog niet precies weten waar de deelnaad van de wielkast komt hebben wij voor de eerste, arbeidsintensievere, methode gekozen.


zaterdag 22 maart 2014

VeloTilt update


Vandaag komt het VeloTilt team weer bij elkaar in Enkhuizen. Belangrijkste job is uit te vinden of er in de stroomlijn wel rond getrapt kan worden. Ik monteer een stel nieuwe Bebop pedalen en klik met de hand mijn schoen met maat 47 op het pedaal. De schoen blijkt net tegen de bovenkant van de stroomlijn aan te komen.

Er moet 2 tot 3 centimeter gecorrigeerd worden. Eén centimeter moet de voortrein sowieso omlaag om bij een lekke band op de velgrand te kunnen blijven rijden. Het crankstel wordt tijdelijk over enkele centimeters verstelbaar gemaakt om rijdend te kunnen testen. We bekijken de laatste door David Wielemaker ge-CNC-de naven. Prachtig om te zien dat een heel wiel, aangedreven en met schijfrem, met één inbusbout vast zit.

Voor de remmen is de keuze nu definitief gevallen op TRP Spyre mechanische schijfremmen. Alle drie wielen krijgen een schijfrem. Deze remmen hebben een dubbele cilinder. Dit maakt afstellen zeer veel makkelijker. Nadat het team de wijzigingen aan de voortrein heeft besproken wordt bekeken of het mogelijk is de TRP schijfrem buiten de voorste wielkast te plaatsen. Dit is heel belangrijk omdat een schijfrem in de wielkast enorm te lijden krijgt. Met de smalle TRP Spyre is er voldoende ruimte om dit te doen.

Inmiddels zijn vrijwel alle mechanische componenten gereed. De tiltlock wordt ook een TRP Spyre die aangrijpt op een ruwe carbonschijf. In een definitieve uitvoering zal het locken gebeuren door het voorover duwen van het stuur. Dat maakt uitstappen ook eenvoudiger.

Er wordt nu een planning gemaakt om de VeloTilt te assembleren en de eerste proefrit te maken.
Met een beetje goede wil zal dit allemaal binnen een maand plaatsvinden.


vrijdag 21 maart 2014

Rubber beschermingsprofiel




Onze velomobielen hebben op sommige plaatsen scherpe randen. De rand van het instapgat en de voetengaten zijn berucht. Bij een aanrijding word je naar voren gegooid en snijden de scherpe randen van het instapgat beide schouders in. Het overkwam mij jaren geleden in mijn Mango, de foto toont aan hoe dit afloopt. Als je per ongeluk uit je pedaal schiet, kan je achillespees door de vlijmscherpe randen van het voetengat ernstig verwond raken. Dit kan maandenlang niet of nauwelijks fietsen tot gevolg hebben.

De oplossing is simpel, een rubberprofiel. Een rubber profiel van 9 mm bij 3 mm met een opening van 1 mm lost het probleem op. Met Bisontix of Bisonkit is het makkelijk aan te brengen op de rand van de voetengaten. Het beschermt je achillespezen en voorkomt inscheuren van de kwetsbare randen. Op de foto is het bovenste voetengat van een rubberprofiel voorzien, de onderste nog niet. De onderrand van het instapgat is hard en scherp. Het rubberprofiel voorkomt ernstige verwondingen bij een aanrijding. Een extra voordeel is dat je je fiets zonder pijnlijke handen aan de rand van het instapgat kan optillen.

Uiteraard is dit profiel op vele andere plaatsen bruikbaar. Je kunt je minivizier een rubber randje geven om te voorkomen dat deze gaat schavielen op de gelcoat van de body. Ook je racekap kun je van een fraaie bescherming voorzien. De soms heel grove randen op racekappen kun je eenvoudig vervangen door dit aerodynamisch veel betere profiel.

Het rubber profiel kost € 1,95 per meter en is vanaf nu te bestellen in de webshop. Verzending kan per brief dus voor een paar euro rij je veiliger.

dinsdag 11 maart 2014

Innige aanraking


Het samen rijden in velomobielen kan een riskante bezigheid zijn. Je moet letterlijk continue je voorganger in de gaten houden. En doe je dat niet, dan is dit het gevolg. Zeker bij een kop-staart botsing is er meestal dubbel schade.


Jan Reus weet daar wel raad mee. Zie hier het resultaat vóór en na het innige contact. Goed te weten dat er na zo'n schade letterlijk niets meer van te zien is. Velomobielonderdelen.nl heeft naast een zeer grote ervaring met carbon ook een eigen verfmengcomputer waarmee 18.000 kleuren zijn te maken. De 'glazigheid' van gelcoat kan mooi nagebootst worden door het bijmengen van een deel blanke lak. Zo blijven innige aanrakingen ook innige contacten :)

Een tip: Neem na een aanrijding alle losse stukken en stukjes mee. Jan puzzelt die stukken aan elkaar en daarmee is de optimale vorm beter te reconstrueren.

woensdag 26 februari 2014

VeloTilt, 'the beauty and the beast'?


Vanmiddag fiets ik naar Enkhuizen om de nu complete body van de VeloTilt met eigen oog te kunnen aanschouwen. Het is heerlijk fietsweer en met hartslag 110 rij ik steeds rond 43 km/u. De wind in de rug en dat helpt. Net buiten Hoorn zie ik een donkerblauwe Mango aan komen rijden. Piet Kunis, onmiskenbaar. Ik schat in dat Piet in Enkhuizen is geweest om de VeloTilt te bekijken. Dat blijkt even later inderdaad het geval. Ook Jan Geel is vanmorgen al langs geweest.

Ik til met Jan de VeloTilt body op zijn houten wieg naar buiten. Het geheel weegt vrijwel niks. De nieuwe top blijkt inclusief tijdelijke ruit 3,5 kg te wegen. Samen met de onderbody dus net boven de 10 kg. Voor een volledig in sandwich gebouwde romp is dit een fantastisch resultaat.

Ik maak een hele serie foto's, ook een aantal met mijn Quest als figurant. Van welke hoek je de VeloTilt ook bekijkt, het is schitterend om te zien. De technische onderdelen van de VeloTilt zijn over ongeveer twee weken klaar. Dan kan de fiets worden samengebouwd en proefgereden.












dinsdag 25 februari 2014

VeloTilt top gelamineerd


Afgelopen zaterdag hebben Jan en Jeroen de top van de VeloTilt gelamineerd. Dit is wat lastiger dan de beide helften van de body. De helften van de body zijn vlakker waardoor het draperen van de koolstof matten makkelijker is. Ook de schuimkern met zijn verstevigingsranden laat zich makkelijk aanbrengen en blijft ook goed liggen. De top heeft verticale zijden waar de randversteviging niet uit zichzelf blijft zitten. Betekent dat deze verstevigingsrand een volgende keer pas zal worden aangebracht als het laminaat is uitgehard.

Een complicatie is ook de ruit. Deze moet zodanig worden aangebracht dat ie straks gelijk ligt met het laminaat. Er mag geen epoxy op de ruit komen. Om toch een goede aansluiting te krijgen wordt rond de ruit een ingedikte epoxy gebruikt.


De mal is voorzien van lossingwas


Dan wordt een laag grondverf aangebracht


 Het raam wordt nu pasgemaakt


De Corecell schuim sandwich versterking is geplaatst


De beide lagen koolstof, de schuimkern, afwerkglaslaag en scheurweefsel zijn aangebracht en met epoxy gelamineerd. Vervolgens wordt alles in een luchtdichte zak gedaan en kan de vacuümpomp de lagen goed samendrukken. Ook wordt tegelijkertijd overtollige epoxy uit het laminaat gezogen en opgenomen in een speciale absorptiedoek. Hierdoor ontstaat een lichte maar zeer sterke top.


Na de eerste harding kan de vacuumzak worden verwijderd en is het laminaat aan de binnenkant te zien. Zondag en maandag is hele mal in de oven 'gebakken'.


Vanmorgen is de top uit de mal gehaald. Dat ging, met dank aan zeer speciale lossingwas, buitengewoon makkelijk. Het dakje is zwart gebleven, kwestie van vergeten aan te schuren en dan blijft de verf in de mal achter. Jan moet nog wat tape verwijderen waarna het er nog mooier uit gaat zien. Morgen, met een betere camera, het uiteindelijke resultaat.
Het team is meer dan tevreden met het resultaat.

zondag 16 februari 2014

VeloTilt toer


De VeloTilt is een prachtig ontwerp. Het basisontwerp voorziet in een glooiend oplopende ruit die aansluit op de achterkant van de fiets. Dit zal ook de snelste versie zijn. Een bekend probleem bij zulke vlakke ruiten is dat het zicht al heel snel beperkt wordt door beslaan, regen en lichten van tegenliggers.

David Wielemaker ontwerpt, vooruitlopend op een beslissing om de VeloTilt commercieel te gaan bouwen, alvast een eerste versie van een toertop. Deze versie, alleen de top wordt aangepast, krijgt een lagere openklapbare kap met daarop  een racekapje met vizier. Het racekapje kan uiteraard meegenomen worden in de bagageruimte achter de stoel.

Op deze manier kan er toch geheel gesloten worden gereden. Bij slecht zicht kan het vizier iets open worden gezet waardoor het zicht te allen tijde goed blijft. Bij mooi weer kan het dakje eraf en eventueel een minivizier op de voorrand van de opening worden gezet. Dit minivizier moet zo worden gemaakt dat  de open achterkant geen windvanger wordt.

De werkzaamheden aan de romp lagen even stil i.v.m. studie van Jeroen. De komende week wordt de top gelamineerd.

vrijdag 14 februari 2014

Foutje... sorry


Afgelopen week schreef ik dat Velomobiel.nl verkeerde lagers zou hebben geplaatst in mijn carbon Quest. Niets is minder waar. Velomobiel.nl heeft wel degelijk de goede SKF E2 lagers geplaatst.
Dat ik in mijn wielen andere lagers ontwaarde kwam door ... mijzelf.
In mei 2012 verving ik de rechthoekige standaard velgen door de ronde Gingko velgen. In die wielen vergat ik SKF E2 lagers te - laten - monteren.

Uiteraard heb ik de mannen in Dronten mijn excuses aangeboden en de eerdere blogpost aangepast.



maandag 10 februari 2014

Woordverificatie toch weer aangezet


Kreeg ik in december en januari totaal maar 20 spamreacties op mijn blog, de laatste weken is het sterk toegenomen. Er komen nu 10 tot 15 spamreacties per dag binnen. De reacties komen goeddeels binnen op de blogpost 'Introductie VeloTilt'. Deze posting kan ik natuurlijk niet verwijderen. Ik vind dat heel vervelend, maar continue spamberichten ontvangen die ik vervolgens moet verwijderen is ook heel naar. Sommige berichten lijken op een echte reactie omdat ze soms een regel bevatten die verwijzen naar bijv. VeloTilt. Dat verplicht me om deze reacties toch goed te lezen om te voorkomen dat echte reacties in de prullenbak verdwijnen.
Er zijn een aantal mogelijkheden om spam te bestrijden. Ik kan een Google account als voorwaarde stellen. Ook kan ik alleen bekende relaties toegang geven. Allemaal hinderlijke beperkingen.

Daarom heb ik helaas woordverificatie weer moeten aanzetten.
Ik hoop dat jullie minder of geen spam krijgen en dus woordverificatie nog uit kunnen laten staan.
Over een maand zal ik proberen of de woordverificatie er weer af kan.

Een paar voorbeelden van vanmorgen:

...................