maandag 21 juli 2014

Velomobielrijden en hitte


Omstanders vragen me op warme dagen nogal eens 'is dat ding niet bloedheet?'. Ik zeg dan steeds dat dat niet het geval is. Tijdens de voorlaatste rit van het rondje Denemarken in 2012 hadden we de hele dag in Noord-Duitsland 32 gr. C. Tijdens die rit reden we heel lang rond de 40 km/u en dat leverde geen enkel probleem op.

De vraag is waarom dit zo makkelijk gaat. Op hetzelfde moment dat de bewoners van bejaarden- en verzorgingshuizen wordt aangeraden om niet naar buiten te gaan, rijden even oude kerels met velomobielen urenlang 40 km/u. Het antwoord is: training. Als je er aan gewend bent om urenlang met een hartslag van 120 tot 150 slagen per minuut te rijden, is dit ook prima mogelijk als de temperatuur rond de 30 graden of zelfs hoger is. Wel houdt iedereen er zijn eigen strategie op na. Cees Roozendaal rijdt bij voorkeur met de liggende carbon deksel van zijn deelbare racekap. Daarop staat een aangepast minivizier. Door de deksel aan de voorkant van het instapgat iets omhoog te zetten waait de lucht onder de deksel de fiets in. Doordat Cees zo vrijwel geen directe zonnestraling op zijn lijf krijgt raakt ie nooit oververhit. Op onderstaande foto - van Cees' blog - is deze configuratie goed te zien. Belangrijk is wel dat de opening rond de hals voldoende groot is. De lucht die via de voetengaten en langs de opengezette voorkant komt moet natuurlijk wel afgevoerd worden. De standaard schuimkap is veel krapper rond de hals en daardoor wordt het enorm vochtig en benauwd.
Het Flevobike dakje is voor warm weer ook een aanrader. Uit de zon en de wind kan er vrijelijk onderdoor stromen. Bij harde wind evenwel ontstaat er in een grensgeval eerder neiging om om te slaan. Dit geldt ook voor heel zware polyester racekappen.


Ook ík rij met hoge temperaturen zonder bezwaar met een racekap. Het geheel uit de zon zitten en wel de volle rijwind door het geopende vizier en nacaduct naar binnen laten, maakt dat er heel comfortabel gereden kan worden. De extra snelheidswinst van de racekap betekent meer ventilatie zonder dat je hier heel hard voor hoeft te trappen. Stilstaan voor verkeerslichten is een ander verhaal, dat is niet lang prettig.

Naast goede training en voldoende eten is uiteraard voldoende drinken een absolute eis. Gewoon water is het beste. Zoetige dranken geven wel wat extra energie maar daar kun je maar weinig van drinken. Een kleine verpakking halfvolle Chocomel met druivensuiker gaat er bij mij tijdens de lunch wel in.

Tijdens de heetste dag van dit jaar, afgelopen zaterdag, heb ik gewoon mijn trainingsrondje gemaakt.
De thermometer staat op 30 graden C. als ik om half negen 's avonds mijn rit aanvang. De Quest is geheel in toertrim met het minivizier.

Direct is duidelijk dat het heerlijk rijdt, bij deze hoge temperatuur is de luchtdichtheid merkbaar geringer. Je voelt dat banden, ketting en aandrijving maximaal licht lopen. Zelfs met het minivizier is rond 50 km/u op de rechte stukken goed haalbaar met hartslag 136 gemiddeld.  Het eerste bochtige stuk over de dijk van de Schermer van De Woude via Driehuizen naar de molens van Schermerhorn gaat met gemiddeld 45,6 km/u. Het getrapte vermogen is gemiddeld ruim 220 Watt. Over de hele 30 kilometer komt de snelheid uit op 46,2 km/u gemiddeld bij een gemiddeld vermogen van 210,6 Watt.

Enkele dagen geleden had ik al vastgesteld dat mijn uurvermogen rond 8 Watt is gedaald in vergelijking met identieke ritten vlak voor CycleVision. Daarvoor zijn twee oorzaken aan te wijzen. Allereerst mijn val waardoor enkele enkelbanden inscheurden en er anderhalve week niet gefietst kon worden. Ook een geringere trainingsarbeid na CycleVision doet een duit in het zakje.

De moraal van dit verhaal. Adviseer oudere mensen als het warm is niet binnen te blijven maar laat ze lekker buiten fietsen.









dinsdag 15 juli 2014

VeloTilt op Motherboard.vice.com


Het huidige Human Powerteam van de TU Delft kreeg bezoek van een filmploeg van Motherboard.vice.com. De Velox4 is uitgebreid gefilmd door de vier man sterke 'crew'. Vooraf hadden de filmmakers geïnformeerd naar de maatschappelijke relevantie van dit soort recordfietsen.


Dan valt al snel de naam VeloTilt, net als drie van de vier Veloxen ontworpen door David Wielemaker.

Daarom reed ik gistermiddag op verzoek van het HPT team met de VeloTilt in een busje naar Delft om de VeloTilt voor het voetlicht te brengen.
Dat werd een heel serieuze aangelegenheid. Een lang interview in het Engels en daarna werd de VeloTilt van alle kanten gefilmd en gefotografeerd.


Motherboard.vice.com is een groot lifestyle internet platform met vele landelijke afdelingen. Techniek, cultuur, wetenschap, toekomst, milieu en robots zijn de hoofdthema's van deze sites.
De VeloTilt en de Velox4 werden gefilmd door de Duitse afdeling van Motherboard.vice.com/de
De Nederlandse afdeling vind je hier
Uiteraard hoor ik nog wanneer de resultaten online staan. Vanzelfsprekend vernemen jullie dat hier.

Na afloop kijk ik nog even rond in de werkplaats van het HPT team. Er wordt nog hard gewerkt aan de Velox4. Op dit moment worden de carbon wieldeksels vervaardigd die op de magnesium Flevobike wielen zullen worden aangebracht.


David Wielemaker was bezig met het produceren van de ophangpunten voor de nieuwe afneembare en nu kogelgelagerde wielpoten. En passant krijg ik een stel 155 mm cranks met octalink koppeling in bruikleen om t.z.t. de SRM uit de Quest over te kunnen zetten in de VeloTilt.
De wielpoten zijn oorspronkelijk door David ontworpen met speciale lagerhuizen en totaal vier grote kogellagers. Deze kogellagers kosten bij SKF rond 40 euro per stuk, een dealbreaker.
Na de technisch niet optimale teflon drooglooplagers is toch de oorspronkelijke lagering weer aan de orde. Kunnen die lagers niet goedkoper? Nou, dat kan. Vandaag komt er een klein doosje uit China met daarin 20 lagers. Totale prijs inclusief verzendkosten 32 euro, minder dan de minimum orderkosten en verzendkosten in Nederland.





woensdag 9 juli 2014

wimschermer.blogspot.nl voor eeuwig in de Koninklijke Bibliotheek


Gisteren kreeg ik van de Koninklijke Bibliotheek het verzoek om mijn blog voor 'eeuwig' te mogen opslaan. Naast Ligfiets.net en Fietersbond.nl is dit de enige (lig)fietsgerelateerde site die voor de lange termijn wordt bewaard.
Leuk en heel eervol dat mijn persoonlijke blog bij een relevante nationale autoriteit opvalt en de moeite waard wordt gevonden om voor altijd en voor iedereen te bewaren.

Onderstaand een deel van de brief van de Koninklijke Bibliotheek





In het kader van het initiatief van de Koninklijke Bibliotheek (KB) om een selectie van Nederlandse websites te bewaren voor toekomstig onderzoek, willen wij ook uw website archiveren en voor de lange termijn bewaren. Het gaat om de website en eventuele bijbehorende subdomeinen die toegankelijk zijn via de volgende URL(s):


Websites bevatten vaak waardevolle informatie die niet analoog verschijnt en die ten gevolge van de grote 'omloopsnelheid' het risico loopt voorgoed verloren te gaan. Dat websites als 'digitaal erfgoed' het behouden waard zijn, is internationaal erkend in het Unesco Charter on the Preservation of the Digital Heritage uit 2003. Het signaleert dat digitaal erfgoed verloren dreigt te gaan en dat het bewaren daarvan voor gebruik door de huidige en toekomstige generatie onderzoekers zeer urgent is.
Als nationale bibliotheek is de KB wettelijk verantwoordelijk voor het verzamelen, beschrijven en bewaren van in Nederland verschenen publicaties, al of niet elektronisch. De KB ziet het als haar taak om ook websites duurzaam te bewaren en raadpleegbaar te houden voor toekomstige generaties en ze te behoeden voor verlies door bijvoorbeeld technologische veroudering.
Om die reden archiveert de KB websites die als verzameling een representatief beeld geven van de Nederlandse cultuur, geschiedenis en samenleving op het internet.
Uw website zal daartoe gearchiveerd en duurzaam opgeslagen worden. Het archiveren zal voor het eerst gebeuren vanaf 7 augustus 2014. Daarna zullen regelmatig opeenvolgende versies opgenomen worden. De archiefversies worden beschikbaar gesteld aan een algemeen publiek via de website van de KB.
Aan gebruikers van het archief zal in een disclaimer duidelijk kenbaar worden gemaakt, dat de auteursrechten berusten bij de oorspronkelijke rechthebbenden en dat zij voor commercieel gebruik van de gearchiveerde websites toestemming van de rechthebbenden nodig hebben. Daarnaast zal duidelijk worden vermeld dat het een door de KB gearchiveerde versie betreft en zal er een verwijzing naar de originele website worden opgenomen.




zondag 6 juli 2014

Kettingtandwiel met stalen tandkrans


Ik werk al vele jaren samen met Leo Visscher van Alligt om betere kettingtandwielen voor onze velomobielen te maken. Tot nu toe waren de kettingtandwielen veelal voorzien van kunststof tandkransjes. Deze lopen fluisterstil maar als de O-ringen versleten zijn, verslijt ook het kunststof van de tanden vrij snel.


Ongeveer een jaar geleden is op mijn verzoek een aluminium tandkrans aangebracht in het kettingtandwiel. Een fractie meer geluid maar veel slijtvaster. Helaas braken van de 100 kettingtandwielen er van drie de aluminium tandkrans. Leo ontdekt dat de uitsparing in het aluminium van de tandkrans die voorkomt dat het kransje in het kunststof gaat ronddraaien, in een zeldzaam geval samenvalt met een uitsparing in het kunststof. Als dit gebeurt kan het aluminium tandkransje breken.


Leo neemt geen halve maatregelen en zaagt de hele partij kettingtandwielen in tweeën. De kostbare SKF E2 lagers worden losgemaakt en de matrijs wordt aangepast. Er wordt 1,5 mm dikte toegevoegd aan het ronde lichaam van het kettingtandwiel. Het standaard aluminium 6082 wordt vervangen door de sterkere versie 7075.  De kettingtandwielen met alu kern wegen nu 52 gram.
Leo kan overigens beter kettingtandwielen maken dan fotograferen :).

Om nog sterkere, liefst onverwoestbare kettingtandwielen te maken, maakt Leo op mijn verzoek ook een kleine serie kettingtandwielen met stalen kransjes en SKF E2 lagers. Dit kettingtandwiel met stalen kransje weegt 63 gram. Deze is nu in de webwinkel verkrijgbaar.




maandag 30 juni 2014

VeloTilt op CycleVision 2014 2


Na een rustige nacht in hotel Asteria inVenray rij ik met de bus en de VeloTilt op tijd terug naar Raceway Venray. David wil wat eerste testjes doen met zijwind. De vrijwilligers bij het toegangshek willen het hek wel even open houden. David vertrekt met de fiets in de beschutting van de bomen achter de kombaan en rijdt dan het open terrein op. Het publiek, inclusief honden, verwacht geen VeloTilt, maar alles gaat goed. David voelt de geringe zijwind van 3 Bft wel maar de noodzakelijke correcties zijn gering en verlopen automatisch.


Net als gisteren is er ook nu weer veel belangstelling voor de VeloTilt. De start van de 3-uurs race is leuk om te zien. Als laatste start de fraaie Birk van Peregrin. Deze mooi gestroomlijnde tweewieler start als laatste maar is na één ronde al koploper en blijft alle deelnemers continue inhalen. Het prijskaartje van € 27.000,- euro betekent wel dat maar een enkeling zo'n fiets zal kunnen aanschaffen.


Om kwart voor twee begint de lezing over de VeloTilt. Aanvankelijk zou ik mijn verhaal houden in een klein zaaltje in een bijgebouw, geschikt voor maximaal 40 toehoorders. Ik geef aan de organisatie door dat ik meer dan 40 mensen verwacht. Dat blijkt later zeker te kloppen. De lezing vindt nu plaats in de grote feestzaal boven het restaurant. De lezing valt gemiddeld prima in de smaak. Na afloop willen veel mensen de VeloTilt, deze is de trap opgetild en staat tijdelijk boven in de zaal, nog eens uitgebreid bestuderen. Al met al rijden we met een goed gevoel huiswaarts om enkele minuten na het begin van Nederland - Mexico op De Woude te arriveren.

Nog een leuk filmpje van Marc van Waardenburg staat hier: https://www.youtube.com/watch?v=NxIL3hSwgJ0






zaterdag 28 juni 2014

VeloTilt op CycleVision 2014


Vanmorgen op tijd rijden Jan en ik met een gehuurde bus en de VeloTilt naar Venray. Het circuit is even zoeken, in één van de aankondigingen stond een verkeerd adres.

Zo gauw de VeloTilt uit de auto is storten vele bezoekers zich op de nieuwgeborene. De commentaren zijn gemiddeld heel lovend, men vind de fiets veel mooier dan eerder op de blog. Dat klopt natuurlijk, Jan Reus heeft veel werk gemaakt van mooi spuitwerk en een fraaie belijning.



Mijn voet is redelijk hersteld en past net in de fietsschoen. Ik kleed me om en maak me op om tijdens de uurs-race de eerste keer met complete kap te gaan rijden. David Wielemaker heeft ook wel zin om met de VeloTilt te rijden. Ik vind dat prima en David gaat proberen de VeloTilt wat op zijn lengte van 1.94 meter in te stellen. Dat lukt niet echt goed en door het gesleutel mist David de start van de uurs-race. Na de race gaat ie alsnog een paar rondjes rijden. Mooi is te zien dat als de fiets op het schuine wegdek van het rechte stuk rijdt, de body rechtop blijft en de wielen verschillend in hoogte rollen.


David is goed te spreken over de technische aanpassingen die de laatste twee weken zijn aangebracht.
Hard rijden gaat niet goed, hij kan niet goed rond trappen. Na twee ronden zien we David niet meer rijden. Hij blijkt problemen met het voorwiel te hebben. Het voorwiel is losgelopen en dat maakt de fiets uiteraard onbestuurbaar. Gelukkig rijdt ie naast een grasstrook en daar landt de VeloTilt op zijn linkerzijde. Geen krasje te zien, gelukkig. Hij wordt door de achter hem rijdende houten velomobiel geholpen en dit alles is gefilmd. Het inbusboutje zit snel weer vast en David rijdt naar de pits.


De Garmin laat zien dat David 46 km/u heeft gereden. Dat moet natuurlijk sneller kunnen als David goed in de fiets zou passen.
In de middag gaat het regenen en dat betekent dat veel bezoekers huiswaarts gaan.
Als de ergste regen tegen zes uur ophoudt laden we de VeloTilt weer in de bus en ga ik richting hotel.

Morgen ga ik proberen een stuk(je) mee te fietsen met de 3-uurs race. Na de 3-uurs race geef ik om 13.45 uur in lezing in de grote kantine van de RaceWay in Venray.










donderdag 26 juni 2014

Rampspoed


Gistermiddag stapte ik van mijn tuinbank op en een seconde later lag ik met extreem veel pijn in mijn linker enkel op de grond. Ik dreigde buiten kennis te raken, reden voor Marian en onze buren om via 112 een ambulance te alarmeren. De MacBook Air die ik in mijn hand had krijgt een zwieper en belandt 5 meter verder op de straatstenen. Gebutst en gekrast maar hij doet het nog wel.

Terwijl ik op de grond lig merk ik dat mijn linkerenkel schade heeft opgelopen. De ambulance rijdt voor en de normale checks vinden plaats. Ik weet nog dat het woensdag is, ik ben blijkbaar niet op mijn hoofd gevallen. Dan naar het ziekenhuis waar foto's uitwijzen dat er niks gebroken is. De conclusie is, de arts legt enkele keren de vinger op de zere plek, dat één of meer enkelbanden zijn ingescheurd.

Met een drukverband en de nodige adviezen mag ik weer naar huis. Dit komt natuurlijk buitengewoon slecht uit voor komend weekend. Vanmorgen moet er veel anders geregeld worden rond het vervoer van de VeloTilt en de voorbereidingen voor CycleVision. Ik zal er zeker zijn en de presentatie op zondagmiddag om 13.45 uur gaat ook door. Dit bericht typen is al een aardige klus. Mijn linker wijsvinger is twee keer zo dik en wil niet buigen.

Het lijkt wel of de duivel er mee speelt. Een week geleden liep ik tegen een korte maar flinke griep op. Dat is slecht voor de conditie. Toen ik dinsdag weer kon fietsen bleek de griep 8 Watt van mijn duurvermogen te hebben afgesnoept. Nu dan de val weer, het zit niet mee.

donderdag 19 juni 2014

VeloTilt kap en tweede rit


Er wordt hard gewerkt om de VeloTilt te kunnen presenteren op CycleVision. De voorover kantelbare kap is nu gemonteerd en werkt perfect. De carbon luchttoevoerpijp draagt de kap en scharniert dus mee. Het instappen wordt in het geheel niet gehinderd. Piet Kunis, de bedenker van deze vernuftige constructie laat dat in de eerste drie foto's zien. Over de fiets heenstappen, gaan zitten, de beide voeten over de rand tillen en de kap sluiten. Dat gaat in één vloeiende beweging en kost geen enkele inspanning.




De tilting constructie is nu voorzien van een hydraulische schijfrem. Piet maakt op de handgreep een lock waardoor de fiets nu stilstaand goed rechtop blijft staan. Het stuurtje is geheel herzien en is nu volledig verstelbaar en precies op maat in te stellen. Ik kleed me om en ga een stukje rijden.
Piet rijdt in de Mango achter mij aan. Achter op het industrieterrein is een vierkant goed geasfalteerd traject waar weinig verkeer komt.


Het rijden voelt al veel beter aan dan de eerste keer.  Vooral het goed passende en nu stevige stuurtje is heel prettig. Reed ik de eerste keer alleen rechtop en ging ik de bochten gelocked door, nu neem ik de bochten ongeblokkeerd steeds wat sneller en kan ik zelfs blijven trappen in de bochten. Het is heel prettig om na meer dan 100.000 km rechtop rijden met de Quest, nu schuin door de bochten te rijden. De aandrijving is nog lawaaiig, voor dit moment geen issue.


Piet meldt dat het er vanuit de Mango heel stabiel uitziet. De snelheid hou ik beperkt tot 26 km/u, de open VeloTilt is nu natuurlijk een grote windvanger. Na 6 tot 7 kilometer rechtsom mijn rondjes te hebben gereden, draai ik ook een paar bochten linksom. De minimum snelheid die ongeblokkeerd kan worden gereden is nu 5 km/u. Dat is prima en tevreden rijden we samen naar de werkplaats.


De wielpoten hebben belast nog een klein beetje weerstand, waarschijnlijk veroorzaakt door de teflon glijlagers. Het ziet er naar uit dat het oorspronkelijk door David ontworpen systeem met vier grote kogellagers de betere keus is. We denken dat dit systeem, gecombineerd met afneembare wielpoten,  zonder merkbare weerstand te realiseren is. Daar gaan we na CycleVision direct mee aan de slag.


Terug in de werkplaats wordt bekeken of de carbon handgrepen voor de kap op de gewenste plaats gemonteerd kunnen worden. Dat gaat uitstekend.

Als laatste plaatst Jan de pas gemaakte wielstroomlijnbakken op de achterwielen. Wow, dat is kippenvel. Wat ziet dit er gaaf uit. In ieder geval kan de VeloTilt op CycleVision worden getoond. Zondagmiddag om kwart voor twee geef ik een lezing over de totstandkoming van de VeloTilt. Daarbij zal de fiets aanwezig zijn.









zaterdag 7 juni 2014

VeloTilt rijdt!


Vannacht lig ik te woelen in mijn bed. Ik maak mezelf wijs dat dat komt omdat de jeugd in het dorp weer de luilaknacht ingaat. Vorig jaar zat ons huis, evenals dat van verschillende buren, onder de kapot gegooide eieren. Als ik inslaap droom ik van vallende VeloTilts tijdens de eerste proefrit. Profetisch? Lees verder want die proefrit zal vandaag plaatsvinden.

Om half één stap ik in de Quest om naar Enkhuizen te rijden. Ik mag bij Driehuizen een tijdje wachten tot de bezemwagen van de wielerwedstrijd in de Schermer voorbij is. Het is lekker fietsweer al heb ik de wind tegen. Ik realiseer me dat ik vandaag voor het eerst dit jaar zonder racekap rij.

In Enkhuizen zijn Piet Kunis, Bram Smit, Jan Reus, Jeroen Koeleman en David Wielemaker al van de partij. Er zit voor het eerst een sterkere hydraulische schijfrem voor de tiltlock in. Die blijkt ruim voldoende krachtig om de fiets tijdens stilstand te locken. Het nieuw gemaakte stuurtje staat eigenlijk te hoog om lekker mee te rijden.

De mannen kijken me aan en zeggen 'nou, rijden maar'. Ik stap over de fiets, knijp de lock in en ga zitten. Al een tijdje, ook vannacht, vraag ik me hoe de rijdende overgang van geblokkeerd rijden naar ongeblokkeerd rijden zal verlopen. Eerlijk gezegd heb ik daar een beetje angst voor.
Die angst blijkt volledig onnodig. Ik start met de twee oudste makkers, Piet en Bram, rennend achter me aan.
Al bij 5 km per uur verloopt de overgang van geblokkeerd naar ongeblokkeerd rijden heel soepel. Eerlijk gezegd eigenlijk gewoon onmerkbaar. Bij de eerste scherpe bocht rij ik langzaam en blokkeer de tiltconstructie. Ook dat gaat prima en ik neem de bocht rustig.

De terugweg neem ik de grotere asfaltweg waar ook ander verkeer rijdt. Ook nu weer een vloeiende overgang van geblokkeerd rijden naar ongeblokkeerd. Dan doemt een bocht op. Ik verlaag de snelheid en stuur naar links. Een fractie van een seconde later ligt de VeloTilt op zijn kant. Bij langzaam rijden heb je meer stuuruitslag nodig. Die is er simpelweg niet. Ik kan zittend in de fiets de VeloTilt overeind zetten en mijn weg vervolgen. Er zitten wat krasjes op de huid ter hoogte van het voorwiel. Aan de achterkant blijkt de VeloTilt op het draaipunt van de wielarmen te zijn gevallen. Daar is de constructie enorm sterk en behalve wat krasjes op de afsluitende moer, is er geen schade.
Het was niet mijn bedoeling te vallen, maar het is wel goed te weten dat als de fiets valt hoe dat gaat.


Jeroen en Jan vergroten de wieluitslag voor de brede F-lite band met de roterende schuurmachine. Nu kunnen er veiliger meer ritten worden gemaakt. Als extra bescherming plakken we links en rechts een stuk Lexan op de body. We weten nu waar dat nodig is :)




Nu gaat David een stukje rijden. Hij blijkt met zijn 1.94 meter lengte goed in de VeloTilt te passen. Hij heeft een schouderbreedte van 47 cm en dat past ook prima. We zijn er nu van overtuigd dat rijders van 50 cm breed in deze versie passen. Daartoe moeten de verstijvingen in de rand van de fiets lokaal iets aangepast worden. Geen groot probleem. Nu David er toch is stel ik hem de vraag hoeveel werk het is om een grotere VeloTilt te ontwerpen. 'Tien minuten' is zijn veelzeggende antwoord.

David is tevreden over de aandrijving, nog niet over de tiltingconstructie. Die beweegt volgens hem nog niet vloeiend genoeg. Dat kan goed kloppen. De beide wielpoten worden door een doorgaand draadeind en nylon lagers naar elkaar toe getrokken. Die koppeling moet met twee axiale kogellagers worden uitgevoerd. De leverancier heeft die helaas nog niet geleverd en zit er tijdelijk een nylon bus in. Dit alles neemt niet weg dat David al boven de 40 km/u heeft gereden met onze nieuwe kindje.




Als laatste gaat Jeroen een stukje rijden. Ook hij denkt dat de tiltconstructie nog wat beter kan lopen.
Zowel David als Jeroen nemen de bochten nu zonder blokkeren. Hoe harder je de bocht doorgaat hoe minder stuuruitslag er nodig is. Het is gewoon een kwestie van durven.


Tenslotte bekijken we samen hoe het stuur verbeterd kan worden. Daar komt een simpele en eenvoudige oplossing voor die in tien minuten gefabriekt is. Voor de definitieve uitvoering mag Bram weer aan het werk.


De luchttoevoer wordt nu goed bekeken. Jan heeft afgelopen week een gat in de neus gemaakt en de luchtkoker pas gemaakt. De luchtkoker krijgt verschillende kantelende luchtklepjes. Op deze manier kan de luchtstroom precies daar naar toe geleid worden waar deze gewenst is. De luchtkoker zal aan de open kantelende kap worden bevestigd en zal mee omhoog scharnieren. In een eventuele volgende versie zal de carbon voorframeconstructie als luchtkoker dienst kunnen gaan doen.


Als laatste bespreken we de nu gereed zijnde mallen van de wielstroomlijnkasten. Er komt één deel vast op de wielarm, de bolle buitenkant is afneembaar. David legt minutieus uit welke hoek de wielstroomlijnkasten moeten maken met de romp. Jan en Jeroen hebben het over 'een nokje hier een nokje daar'. Daarmee wordt die uiterst belangrijke hoek met de romp ook verstelbaar. Ik vertrouw erop dat dat wel gaat lukken.


Al met al is het team tevreden met de vorderingen tot nu toe. Op CycleVision zal de VeloTilt in ieder geval te zien zijn.












maandag 26 mei 2014

VeloTilt op de wielen


Vanmiddag fiets ik met de Quest naar Enkhuizen om de VeloTilt op de wielen te zien komen. Ik kom speciaal met de Quest om te kijken in hoeverre ik de heel comfortabele zit in de Quest ook in de VeloTilt kan realiseren.


Als ik om drie uur arriveer is Bram de aandrijving aan het monteren terwijl Piet aan het tiltmechanisme werkt. Jan is bezig met het maken van de mallen voor de wielkappen. Afgelopen zaterdag zijn de pluggen in tweeën gedeeld en deze worden nu op een speciale manier opgespannen om er mallen van te maken.


De nieuwe nokkenkoppeling van de wielpoten wordt voor het eerst gemonteerd. Dat levert een spannend moment op maar verloopt prima en de ophanging blijkt goed belast te kunnen worden. De Risse Astro 5 schokbreker wordt tot 17 bar opgepompt. Als ik in de fiets ga zitten zakt deze mooi in en veert ook weer netjes omhoog als ik eruit stap. Het in- en uitstappen gaat heel makkelijk. Gewoon over de openstaande fiets heenstappen en gaan zitten. Dan de beide benen over de rand bewegen en inklikken. Makkelijker kan het niet en het kan zelfs zonder je handen te gebruiken.


De stemming is opperbest als blijkt dat het tiltmechanisme prachtig werkt en de ontworpen hellinghoeken uitstekend blijkt te halen. Ik beluister enkele licht pornografische kreten als de VeloTilt compleet op de wielen staat. Wow, wat een prachtig kind is dit.


Het lockingmechanisme werkt goed, maar als ik in de fiets zit en heen en weer schudt, blijkt de houdkracht van de TRP Spyre niet optimaal. Dat is mogelijk te verhelpen met aangepaste rempads met profiel erop. Waarschijnlijk kan ook een remtang van een brommer meer knijpkracht opleveren. Dit is waarschijnlijk makkelijk op te lossen.

Als de VeloTilt klaar is om een eerst proefritje te maken wordt dat verhinderd door opkomend zwaar weer. Harde wind, zware regenval en onweer zijn niet de juiste biotoop om een maidentrip te maken.

We maken allemaal foto's en zijn duidelijk tevreden met het resultaat tot nu toe. Als laatste zetten we mijn Quest naast de VeloTilt. Heel mooi zijn nu de verschillende ontwerpuitgangspunten te zien. De VeloTilt is 10 cm hoger dan de Quest. Dat de VeloTilt nogal wat slanker is behoeft geen betoog.

Ik rij in de stromende regen naar huis en kan pas om half acht aan het avondeten aanschuiven. 'Ik was de tijd helemaal vergeten' gaat voor mij wel op, maar Marian ziet dat toch wat anders :)