donderdag 25 juni 2020

Bandentest - Schwalbe Special, Michelin blauw smal en breed - Tire review


De bandentest van enkele dagen geleden leverde teleurstellende resultaten op voor de Continental Speed Contact en voor de Schwalbe G-One Speed LTE. Schwalbe presteert de laatste jaren niet zo goed waar het op lage rolweerstand aankomt. Banden als de Schwalbe Shredda, Ultremo en One uit de jaren 2013 to 2015 presteerden allemaal een stuk beter.

De vraag is of Schwalbe het maken van snelle banden niet meer machtig is. Die vraag gaan we beantwoorden met het testen van een Schwalbe bandje dat speciaal door Schwalbe is gemaakt voor Hans van Vugt van Elan uit Nijmegen. Hans stuurde me twee 28 mm banden van Schwalbe en twee Michelin banden, de versie met de blauwe wangen.

Samen met de vier banden stuurde Hans ook twee latex binnenbanden en twee Revoloop binnenbanden. Reveloop ziet eruit als dun plastic en de binnenbanden wegen dan ook maar 42 gram. De latex binnenbanden zijn met 64 gram maar weinig zwaarder.


Eerder heb ik uitgevonden dat latex binnenbanden voor de laagste rolweerstand zorgen, zelfs duidelijk minder dan volledig tubeless banden. De plastic Revoloop binnenband legt lastig om. De band lijkt wel een maat te groot en wil steeds uit de velg/band springen.


Op bovenstaande foto zie je de Michelin blauw band. Bovenin de latex band, voor in beeld Reveloop plastic binnenband.


Het 28 mm speciale Schwalbe bandje is heel soepel en weegt maar 166 gram. Ik meet dit speciale bandje, het heeft behalve de naam Schwalbe geen opschrift, met zowel latex, plastic als met de gewone SV6a binnenband. De resultaten zijn opvallend goed. Met latex binnenband komt de pendel pas na 117,1 seconden tot stilstand. Dat is meer dan twee keer zo lang als met de G-One Speed LTE. Met de plastic binnenband staat het speciale Schwalbe bandje na 105 seconden stil. Zelfs met de SV6a blijft de pendel op 7 bar nog altijd 98,8 seconden in beweging. Dat is maar 5 seconden trager dan met de latex binnenband.


De conclusie is duidelijk, Schwalbe kan dus wel degelijk een super lichtlopende band maken, zelfs op 28 mm breedte. Kennelijk verdwijnt deze snelheid door andere eisen, mogelijk mede vanuit marketingoverwegingen, uit beeld. Niet alleen snelheid, maar ook productiemogelijkheden, slijtvastheid, uiterlijk en zeker ook de prijs bepalen uiteindelijk welke band er op de markt komt.


Een fabrikant die ook heel snelle banden kan maken is Michelin. Helaas is deze fabrikant niet zo geïnteresseerd in de fietsbranche. Het toppunt van hun kunnen is natuurlijk de al jaren bekende radiaal band. De beste versie daarvan, de jaargang 2009, pendelde maar liefst 217,8 seconden. Mede dankzij die wetenschap kon Bastiaan Bowier in 2013 het wereldrecord in Battle Mountain op bijna 134 km per uur brengen. Helaas heeft Michelin de productie van deze radiaal band beëindigd, ondanks dat de prijs van deze banden 300 euro per stuk bedroeg.

Hans van Vugt blijkt een aantal Michelin Blauw banden in de breedte 35 mm te hebben. Ook die test ik met zowel latex, plastic als SV6a binnenbanden. De Michelin blijkt met latex biba maar liefst 135,6 seconden te pendelen. Voor een diagonale band is dat spectaculair goed. Bijzonder is dat de hoogste snelheid op 6 bar is, op 7 bar loopt ie weer trager. Met de plastic biba is het precies andersom, die loopt op 7 bar het snelst, al haalt ie niet de snelheid van de latex biba.

Als laatste test ik de brede Michelin Blue banden waarvan Velomobielonderdelen.nl er nog een aantal op voorraad heeft. Deze 45 mm brede band pendelt op 4 bar al 105,6 seconden, gewoon met SV7c binnenbanden. Met latex binnnenbanden kom daar nog zeker 10 seconden bij. Voor de echte (race) liefhebbers zijn er nog 6, eventueel met latex binnenbanden, te koop.





zondag 21 juni 2020

Bandentest - Nutrak, Continental, Maxxis, KHE, Schwalbe, Gocycle - tire review

De afgelopen dagen heb ik vele uren besteed aan het testen van een serie banden die mij door Velomobiel.nl zijn toegestuurd. Het gaat om de volgende banden.

-Nutrak slick
-Continental Contact Speed
-Schwalbe G-One Speed TLE
-Maxxis BMX

-KHE MAC 1 BMX (Op verzoek Kevin O'Garro)
-Gocycle Vredestein (voorraad Velomobielonderdelen.nl)

Langere tijd heb ik opgezien tegen het testen omdat het een flinke aanslag doet op mijn rug. Die is al even over zijn uiterste houdbaarheidsdatum heen en bukken is pijnlijk. Door een paar aanpassingen aan mijn werkwijze, het steeds omlaag duwen van de bedieningspoot doe ik nu met een verlengstok, is het testen zonder bezwaar uit te voeren. Ook het tot 10 bar pompen, soms nodig omdat mijn grote compressor niet veel verder komt dan 7 bar, is door de kleine draagbare compressor nu prima te doen.
Voor het van bovenaf aflezen van de laser heb ik nu een plateautje gemaakt onder een hoek van 45 graden. Dat vergroot de uitslag van de laser en dus de nauwkeurigheid van de aflezing.


In volgorde van traag tot snel beschrijf ik alle banden kort.

Nutrak slick
Een goedkoop ogend bandje van Chinese makelij. Kost rond 10 euro en met 262 gram tot 7 bar op te pompen. Het is een trage band die helemaal onderaan de lijst verschijnt. 6 bar is de goede druk, met 7 bar pendelt de band maar een seconde langer, ten koste van minder comfort en grip. Het bandje legt makkelijk om is er ook weer makkelijk vanaf te halen. Geen aanrader.


Continental Contact Speed 28
Deze rond 20 euro kostende 28 mm brede Continental band heeft de voorkeur van veel velomobielrijders.  Met 272 gram gemiddeld van gewicht en tot 6 bar op te pompen. De band is tamelijk traag en eigenlijk is dit onverwacht. Continental kan wel degelijk snelle banden maken. Kijk in de tabel maar eens naar de Continental GP LTD 28 uit 2015. Deze LTD pendelt maar liefst 78,2 seconden, zij het wel op een veel hogere druk. Er zijn inmiddels betere alternatieven.


Schwalbe G-One Speed TLE
Deze band schept hoge verwachtingen. Ziet er fraai uit, legt makkelijk om en iets lastiger eraf. De drukrange is beperkt van 3.0 tot 5.0 bar. Het gewicht is met 266 gram gemiddeld. De pendeltijd van maximaal 57,9 seconden is teleurstellend. Zeker in het licht van eerder geteste Schwalbe banden die veel lichter lopen. Opvallend is dat de snelheidswinst van 4 naar 5 bar maar 2,5 seconde is.
Met een prijs van 40 tot 45 euro is deze band gewoon te duur.


Maxxis BMX
De Maxxis BMX is een forse band die 46 mm breed is. Het gewicht is met 412 gram de hoogste van alle gemeten banden. De band gaat er heel makkelijk op en af. Te makkelijk naar mijn zin. Tijdens het oppompen knalt de binnenband met een enorme dreun uit elkaar. De luchtdruk blaast twee doosjes met 100 O-ringen en zuignapjes door de hele garage. Heb ik altijd al een extra veiligheidsbril op, nu is duidelijk dat er tijdens het oppompen ook gehoorbescherming moet worden gedragen. 
Her drukbereik van de band is 5.8 - 7.5 bar. In het staatje staat in de kolom 8 bar het resultaat van 7.5 bar. Zoals ik wel vaker zie levert oppompen tot de maximum druk geen snelheidswinst op. Er is maar 0,1 seconde verschil tussen 7.0 en 7.5 bar. Omdat zelfs 6.0 bar maar 2,8 seconden korter pendelt zou ik deze band tot 6,5 bar oppompen. Omdat de verschillen zo klein zijn heb ik de band ook gependeld op 5 bar. Met 54,8 seconden is dat merkbaar langzamer dan 62,7 seconden bij 7 bar.
Een goede middenmoter die voor rond 30 euro te koop is.





KHE Mac 1
Deze band valt op door bij een groot drukbereik heel weinig in prestaties te verschillen. Er zit zelfs maar 10% verschil in snelheid tussen 5 en 8 bar. Ook hier weer blijkt de hoogste druk niet de snelste pendeltijd op te leveren. Bij 7.0 bar loopt de band zelfs een fractie sneller. 
De band is met 44 mm behoorlijk breed terwijl toch het gewicht met 268 gram redelijk laag is.
Ook deze band kost rond 30 euro en komt goed uit de bus.



Gocycle Vredestein
Nu ik toch weer lekker aan pendelen ben laat ik de Gocycle een keer meelopen. Dit is de opvolger - in naam - van de legendarische F-lite. Zoals bekend legt de band het makkelijkst om van alle banden en is er in elke seconden zonder gereedschap ook weer vanaf.
De pendeltijden zijn behoorlijk lang en de Gocycle loopt direct mooi rond. Volgens Gocycle mag de band tot 5.5 bar worden opgepompt. Voor gewoon gebruik levert 5.0 bar een mooi licht lopende band op. In de winter loopt de Gocycle 15 tot 20% lichter dan welke andere band ook en loopt dan het lichtst van alle in de handel verkrijgbare banden. Wel kan de grotere draaicirkel een nadeel zijn.
Voor 29,90 euro is de band te koop bij Velomobielonderdelen.nl.



Alle resultaten


Een voorbeeld van een simpele Excel sheet dat de beide uiterste metingen aftrekt en het gemiddelde bepaalt van de resterende metingen. Dit zijn er dan meestal drie, bij iets teveel spreiding soms ook vier.


In de komende dagen test ik enkele speciale banden voor Elan. Dat levert, kan ik nu al verklappen, spectaculaire uitkomsten op.

donderdag 18 juni 2020

Bandentest - Tufo S3 road tubular - tire review


Al een paar jaar heb ik nauwelijks banden getest. Voor mezelf hoeft dat ook niet, de combinatie GoCycle vóór en Schwalbe Almotion achter is voor mijn Quest een gouden combinatie. Recentelijk kreeg ik van vier kanten het verzoek om banden te testen. Een privé rijder, Geert Schipper, een paralympische tophandbiker, vroeg mij mee te helpen naar het zoeken naar de snelste band voor zijn handbike. Geert was bij de laatste Paralympische Spelen zilveren medaille winnaar op de triathlon.
Geert rijdt tijdens wedstrijden met 44 tot 45 km per uur, harder dan menig velomobielrijder, maar hij wil graag de beste worden. Daar ga ik hem bij helpen, nou ja een beetje dan.


De zeer speciale handbike, volledig uit carbon gemaakt, heeft de wielmaat 406. Geert gebruikt, net als alle andere handbikers, speciale tubebanden van Tufo. Deze banden bestaan, het woord zegt het al, uitsluitend uit een tube zonder binnenband. Het franse ventiel zit direct in de tube gelijmd. Met 90 euro zijn die banden niet te geef. Ze zouden zeer snel zijn, dat gaan we zien.


De banden zijn met 196 gram heel licht en met 20 mm ook heel smal. Ze passen zonder meer op de 19 mm velgen en kunnen dan ook op de pendel worden getest. Om mijn rug een beetje te ontzien gebruik ik de kleine elektrische compressor die tot ruim 10 bar druk levert. De Tufo banden kunnen overigens tot 15 bar worden opgepompt. Op de velgen van de handbikes worden de tubes vastgelijmd, op de pendel hoeft dat niet.


De temperatuur in de garage is 22,5 graad en eigenlijk te warm voor goede vergelijkende tests. Toch maar gependeld. De resultaten vallen erg tegen. Op 10 bar kom ik tot 47,6 seconden en daarmee bungelt de dure Tufo Tubular helemaal onderaan in de tabel. Geert rijdt er altijd mee op 8 bar. Betekent dat ie nu weet dat ie op 10 bar ruim 10% winst aan rolweerstand kan behalen.


Zoals altijd test ik op de twee asfaltstroken in lange aluminium bakken. De pendel weegt 85 kg en met een laser bovenop een verlengde aluminium bedieningspoot kan ik op 5 meter afstand heel nauwkeurig zien of de laser nog beweegt of stil staat.
Ik doe steeds per verschillende druk 5 tests. De langste en kortste pendeltijd streep ik weg en van de drie overblijvende bereken ik het gemiddelde. 

In de komende dagen zal ik nog meer banden testen. Onder meer van KHE, Nutrak, Maxxis, Continental en Michelin.




vrijdag 24 april 2020

VeloTilt project naar de Verenigde Staten


Het VeloTilt project staat al een tijd op een laag pitje. Fysieke ongemakken aan rug en oog maken een succesvolle doorontwikkeling tot een commercieel project door mij vrijwel onmogelijk.

Ik ben al een tijdje op zoek naar een partij die de VeloTilt wil doorontwikkelen en op de markt gaat brengen. Die partij heb ik gevonden in de persoon van Mike Lecka in Fayetteville NC in de Verenigde Staten. Mike is een ervaren velomobielbouwer die het VeloTilt project al vanaf het begin volgt. Volgens hem is de VeloTilt 'the best there is'.

Op dit moment wordt het transport naar de VS voorbereid. Niet alleen het eerste prototype, ook alle mallen van de fiets gaan in een speciaal gemaakte houten kist met zeevracht naar Mike. Ook een 'naakte' versie van de VeloTilt gaat naar de VS.

De VeloTilt staat al een tijd bij HAN Automotive in Arnhem. Zij waren één van de partijen die mogelijk de doorontwikkeling ter hand zouden nemen en vervolgens een startup van een jong team zouden faciliteren. Zij hebben na lang wikken en wegen besloten dit niet te doen. Toen ik een paar maanden geleden de VeloTilt op het dak van de Tesla naar huis wilde halen bleek dat het unieke dakframe dat in Arnhem was achtergebleven, door iemand van HAN Automotive naar de oud-ijzer boer was gebracht en vernietigd. Het doet pijn dat een zo uniek ontwerp, eigenlijk het enige ontwerp waarmee een velomobiel met één man 100% veilig op het dak van een auto kan worden geplaatst, is vernietigd.

Wie wat meer over Mike wil weten, kijk hier:https://www.wral.com/man-pedals-around-fayetteville-in-velomobile/18111384/
Mike heeft ook een Facebook pagina https://www.facebook.com/mike.mikelecka.7

zondag 12 april 2020

Xiaomi Mijia elektrische bandenpomp


Een dubbele scoliose, dat is een S-vormige vervorming van mijn ruggengraat, gratis en voor niets van mijn ouders meegekregen, leveren pijn in mijn onderrug op. De vervorming belast de tussenwervelschijven onregelmatig en de onderste vijf tussenwervelschijven zijn ieder aan één kant 35% ingedrukt. De uittredende zenuwen naar mijn linkerbeen worden soms beklemd. 5 hernia's op een stapeltje is geen gemak.


Vooral het oppompen van fietsbanden is een kwelling. Thuis gaat dat snel en makkelijk met de compressor. Onderweg is dat andere koffie. Ik heb maar heel zelden een lekke band, maar als ik er onderweg een krijg word ik er niet vrolijk van.

De cijfers zijn in werkelijkheid wel compleet
Elektrische minicompressors zijn er in vele soorten, maten en prijzen. Vorig jaar schafte ik er een aan in een Kickstarter initiatief van Norshire. Kickstarter en ook Indigogo zijn internetplatforms waar ontwikkelaars van nieuwe producten hun spullen aanbieden. Je betaalt vooraf en moet dan hopen dat de ontwikkelaar zijn product afmaakt en verstuurt. Helaas komt, een half jaar na de beloofde leverdatum, de Norshire pomp niet. Norshire verkoopt de pomp inmiddels wel via Amazon, maar laat de duizenden bestellers in de kou staan. Ik ben, net als velen, opgelicht. Helaas gebeurt dit vaker, mij nu al drie keer. Ik zal niet gauw meer iets op Kickstarter of Indigogo bestellen.


Omdat ik toch een elektrisch pompje wil hebben struin ik het internet af. Daar wordt de Xiaomi Mijia door vele honderden gebruikers zeer goed beoordeeld. Op AliExpress bestel ik er één voor rond 36 euro, inclusief verzendkosten. Al binnen twee weken is het apparaatje in huis.
Het is een heel fraai in aluminium uitgevoerd pompje dat tot 10,3 bar kan pompen, ruimschoots voldoende dus. Er zit een Chinese handleiding bij die voor mij ... Chinees is. De werking is evenwel simpel. Er zitten vier voorgeprogrammeerde standen op voor fiets, scooter, auto en strandballen. Er zit een vrij programmeerbare vijfde stand op waar je zelf de druk kunt instellen in bar en PSI.
Het pompje stopt automatisch op de ingestelde waarde.
Het apparaatje is voorzien van een li-ion accu en kan met het meegeleverde USB kabeltje worden opgeladen.


Het pompje is voorzien van een heel kort slangetje van maar 20 cm. De standaard nippel is een autoventiel met een opzetstukje voor een Frans ventiel. Dit gaat niet werken voor de Quest. Bij een lekke band ligt de fiets op zijn kant en het pompje kan liever niet aan het korte slangetje blijven bungelen. Het pompje moet op de grond kunnen liggen. Ik knip de nippel van het pompje eraf en verleng de slang tot rond 80 cm. Aan het eind bevestig ik een nippel voor een Frans ventiel die goed klemt. De metalen klemmetjes voor de verlenging wikkel ik in een stukje zelf vulkaniserend rubber zodat deze het display niet kunnen beschadigen.


De oorspronkelijke nippel wordt normaal in het gat met rode rand gestoken en fungeert als aan/uit schakelaar. Ik neem een stukje rubber slang van 11 mm dat de functie van het oorspronkelijke ventiel als schakelaar overneemt. Tijd om eens een band op te pompen. De beide voorbanden van de Quest zijn voorzien van dikke GoCycle banden. Het pompje gaat snorrend aan de gang. Na 1 minuut is de druk 1,3 bar, na 2 minuten 2,7 bar, na 3 minuten 3,8 bar. Na 4 minuten en 15 seconden is de druk 5 bar.
Voor nood hoeft de band natuurlijk geen 5 bar druk te hebben, 3,8 bar is ook prima. Die druk wordt al bereikt na drie minuten.


De nog veel grotere 26" achterband van de Quest, de Schwalbe Allmotion, staat nu op 1 bar. Na 1 minuut staat ie op 2,1 bar, na twee minuten op 2,9 bar, na 3 minuten op 3,7 bar en na 4 minuten op 4,2 bar.
Met 2,9 bar en dus ruim twee minuten pompen kun je al verder.


Het geheel is keurig op te bergen in het meegeleverde buideltje. Samen met de nieuwe lange slang en de nippel weegt het pompje 525 gram. Dat is 435 gram lichter dan de 960 gram zware SKS Air X-Press pomp met omvangrijke anti-rammel verpakking.



zaterdag 11 april 2020

Different gefilmd met drone


Piet Kunis en Jan Reus zijn inmiddels goed gevorderd met de belangrijkste problemen die ontwerpers van een achterwiel bestuurde velomobiel ontmoeten. De aandrijving met de schuivende derailleur is sowieso uitstekend. Niet voor niets gebruikt het Human Power Team van de TU Delft dit principe nu voor het tweede jaar in de Battle Mountain recordfietsen.

Ook de veel lastiger achterwiel besturing werkt nu helemaal naar wens. Stabiel in de rechte lijn en toch met een relatief kleine bochtstraal.

Piet rijdt met de Different naar Jan in Enkhuizen om een stukje te fietsen. In Enkhuizen is meer ruimte en Jan kan met de drone een paar opnamen maken.

zondag 15 maart 2020

Different update 15-3-2020


De vorige keer eindigde ik met de mededeling, dat we na 2  mislukte pogingen om op een mechanische manier een variabele stuurinrichting te maken, we nu een poging gingen doen om die gewenste stuurinrichting te realiseren, d.m.v. middel van 2 stukjes lineaire rail met sliders, in combinatie met 2 elektrische servo’s.  


Echter mijn hersenen staan zelden stil .. en lopende het bouwproces bedacht ik een manier om de sliders toch mechanisch te verplaatsen en zo het gewenste effect te verkrijgen.
Zie de foto’s en het filmpje.


We hebben hiermee nu een stuurinrichting, die in de rechtuitstand een hele kleine overbrenging heeft en daardoor de fiets in die stand, heel rustig reageert op stuurbewegingen. Echter bij maximale stuuruitslagen, wordt de overbrenging veel directer, waardoor er een krappe bocht toch mogelijk is.
Wordt vervolgd.
Piet Kunis





vrijdag 28 februari 2020

Velomobielonderdelen.nl weer veilig

De winkel van Velomobielonderdelen.nl was vrijdag en zaterdag 28 en 29 februari niet bereikbaar. De SSL certificaten waren verlopen. Alle browsers waarschuwden hiervoor.

De hosting provider Starteenwinkel.nl heeft dit inmiddels rechtgezet.

zondag 16 februari 2020

Weerstand meten in AA en AAA batterijen

Ik gebruik al meer dan 20 jaar oplaadbare batterijen voor GPS, zaklantaarn, afstandsbedieningen, gereedschap enz enz. Ik ben een fan van Eneloop batterijen omdat ze nauwelijks leeglopen. De maximale capaciteit van witte Eneloops is rond 1900 mAh. Er zijn ook Eneloop Pro batterijen van 2500 mAh. Kunnen de witte ruim 2100 keer worden opgeladen, de zwarte Eneloop Pro kunnen maar 500 keer worden opgeladen. Maar ook 500 keer opladen halen de zwarte niet. De heel betaalbare Ikea Ladda 2450 blijken overigens ook Eneloop Pro te zijn. Helaas dus ook met het beperkte aantal laadcycli.


In de loop van de jaren koop ik zo nu en dan wat nieuwe Eneloops, altijd bij Nkon.nl. De oude en nieuwe belanden door elkaar in hetzelfde doosje en dat .... is niet verstandig. Hoewel witte Eneloops tot wel tien jaar meegaan, neemt de interne weerstand wel toe. Gebruik je een oude en een nieuwe Eneloop in hetzelfde apparaat dan zal de oude de gebruiksduur van het apparaat zeer beperken. Je kunt net zo goed twee oude in je apparaat zetten dan een oude en een nieuwe, er is geen verschil in gebruiksduur.


Ik kwam daar achter toen ik een PIR ledlampje voorzag van Eneloop lite batterijen en in het andere lampje gewone Eneloops. De lampjes zitten naast elkaar in de donkere nis van een koffiemachine en gaan tegelijk aan.
Toen bleek dat de Eneloop lite batterijen, zij hebben een capaciteit van 500 mAh tegen 800 mAh  voor de gewone Eneloop, langer bleven branden dan het lampje met de gewone Eneloops. Er zat kennelijk een oude 800 mAh Eneloop tussen de drie batterijen in het LED lampje.

Hoe kom je er achter welke de oude Eneloops zijn en welke de nieuwere exemplaren. Bepalend is de interne weerstand in Milliohm. Hoe lager hoe beter. Hoe moet je de verschillende waarden in Milliohm interpreteren. Tussen 15 en 30 Milliohm zijn de batterijen nieuw en kunnen voor de zwaarste klussen worden ingezet. Tussen 40 en 60 Milliohm hebben ze al een goed deel van hun leven achter de rug. Ze zijn dan nog prima voor de meeste toepassingen maar de gebruiksduur zal al afgenomen zijn. Tussen 70 en 90 Milliohm lopen ze aardig tegen het eind van hun levensduur. Nog goed geschikt voor een radio, een PIR lampje en  bijv. een afstandsbediening van radio of TV.
Bij 100 Milliohm en hoger zijn de batterijen versleten en kunnen ze naar de recycling.

Ik moet dus weten wat de interne weerstand is en de batterijen liefst in groepen van gelijke weerstand bewaren en gebruiken. Mijn favoriete batterijlader was jarenlang de LaCrosse BC-700. Inmiddels heb ik ook een CSL Aplic lader die ook 18650 Li-ion batterijen kan opladen. Op deze laatste lader zit ook een weerstandmeting mR. Hoewel de CSL Aplic lader een fantastische lader is, nog veel comfortabeler dan de LaCrosse, klopt er van de weerstandsmetingen helemaal niks. Gewone laders blijken simpelweg niet in staat om de weerstand juist te meten.


Nauwkeurige weerstandmetingen worden gedaan met heel dure meetapparaten zoals de Keithley DMM7510 van 3.750 euro. Dat gaat 'm natuurlijk niet worden. Gelukkig blijken er ook heel betaalbare en ook heel nauwkeurige apparaatjes te koop. Ik ben na lang zoeken gestuit op de YR1035+. Dit apparaatje, reken op vier tientjes, is voorzien van een echte vierdraads meting en blijkt voor de Ohm meting  binnen een procent nauwkeurig dezelfde metingen op te leveren als de 100x duurdere Keithley. De voltmeting verschilt pas bij het vierde cijfer achter de komma. Zeer goed dus. Zie de test van de YR1035+ hier.




Batterijen moeten gemeten worden als ze geladen zijn. Na het laden moeten ze een uur rustig blijven liggen tot de interne weerstand is gestabiliseerd. Ik heb een aantal doosjes waarop ik de verschillende weerstanden schrijf, van 20, 30, 40, 50 en 60 Milliohm. Hogere waarden die nog te gebruiken zijn vind ik nu niet. Wel veel waarden van 130 tot 280 Milliohm en zelfs van 1,4 Ohm. Dat zijn er best een handvol, maar die gaan naar de batterij recycling. Het lastige is dat die feitelijk versleten batterijen zich gewoon op laten laden naar 1.48 Volt en ogenschijnlijk in niets verschillen van de goede batterijen.


Van de YR1035+ heb je enkele varianten, vooral is er veel keus in de testprobes. Ik heb me meteen maar verwend met de enhanced probes waarbij de beide contacten per probe in elkaar in plaats van naast elkaar bewegen. Dat maakt vooral het meten van de AAA batterijen makkelijker. De lader is dan een tientje duurder. Je kunt ook de YR1030 kopen met de standaard probes. Deze zijn er vanaf 30 euro en zijn even nauwkeurig.

zondag 2 februari 2020

Different update


Het is alweer een tijd stil rondom de Different, maar dat betekent niet dat we er niet mee bezig zijn. De voortrein is vanaf het begin probleemloos. De aandrijving is (dankzij de korte ketting) heerlijk direct en de fiets versnelt (ondanks zijn huidige 35 kg en het enorme voortandwiel) opmerkelijk gemakkelijk.
Geheel volgens verwachting zit de grootste uitdaging in de achterwielbesturing. Daar stapten we blanco in en ons eerste concept bleek dan ook niet te werken. Zie foto hierboven. Deze uitvoering wilde eigenlijk maar één ding ..en dat was de bocht om.


Daarna zijn we  (zoals jullie in ons vorige post hebben kunnen zien) overgestapt op een soort kopie van de Velayo.  Zie foto hierboven.  


Dat was al een hele verbetering. De fiets reed daarmee heel aardig, maar het ontbrak hem nog aan rechtuit stabiliteit. Dit heb ik tijdelijk opgelost met trekveren. Zie foto hierboven.


Inmiddels zijn we achterwielbesturing veel beter gaan begrijpen. Zo weten we inmiddels dat er een flinke contradictie in zit. Enerzijds heb je naloop nodig t.b.v. de rechtuit stabiliteit, maar zorgt diezelfde naloop voor overstuur in een bocht. In een bocht heb je juist voorloop nodig, om je te helpen de bocht weer uit te sturen.
Wij hebben daarom gekozen om geen voor- of naloop toe te passen. De gewenste rechtuit stabiliteit hebben we gevonden door de achtervork voorover te kantelen. Zie foto hierboven.   


Bij het type ophanging dat we nu gebruiken, beweegt de stuuras zich bij een stuuruitslag naar voren, daardoor komt de achterkant iets omhoog. De zwaartekracht probeert deze beweging tegen te werken. 
Ook bleek dat de fiets op snelheid veel te direct reageerde op kleine stuurbewegingen. We besloten om er een stuurdemper op te monteren  Zie foto hierboven.


Het hielp wel iets, maar het sturen ging zwaarder en werd daardoor ongevoeliger. Dit was niet de oplossing.
We pasten de geometrie van de stuurinrichting zodanig aan, dat de uitslagen van het achterwiel veel kleiner werden bij het bewegen van de stuurhandels.  De fiets reed hiermee (ook op snelheid) prima rechtuit.  Alleen was hiermee de maximale stuuruitslag nu zodanig klein, dat ik mijn inrit niet meer in kon komen.
Dit bracht ons tot de conclusie dat we een stuurinrichting nodig hebben met een variabele overbrenging.  2 mislukte pogingen om dit mechanisch op te lossen leveren even zoveel maanden werk. Zie foto hierboven en de twee foto's hieronder.


Nu werken we aan een veel simpeler oplossing met 2 stukjes lineair rail en 2 servomotortjes.


Wordt vervolgd.