dinsdag 9 september 2014

VeloTilt lock Quickgrip


Als je met iets totaal nieuws begint reken je op tegenslagen. Eerlijk is eerlijk, we hadden verwacht het vraagstuk van de blokkering bij stilstand inmiddels wel opgelost te hebben. Dat is niet het geval.
In het begin focusten we op een pin in een sleuf. Simpel en doeltreffend. Kom je evenwel op een hellende ondergrond tot stilstand, dan staat de pin niet recht voor de sleuf en kun je niet blokkeren. Zou je dat wel voor elkaar krijgen, dan sta je dus schuin stil. Dat levert weer problemen op bij het vertrek.

De volgende ontwikkeling is die met een schijfrem. Het voordeel is dat dit een traploos werkend systeem oplevert. Schijfremmen remmen fantastisch maar houden slecht vast. De remklauw buigt onder belasting wat open en dan is de houdkracht onvoldoende.

Dan onderzoeken we de mogelijkheden van een hydraulische cilinder. Deze nemen we op in de beweging van het kwadrant en als de kraan dichtgezet wordt staat alles gelockt. Dan blijkt dat kleine hydraulische cilinders niet geheel spelingvrij werken. Ook levert de hydraulische cilinder een beetje weerstand op in het systeem. Dat is hinderlijk merkbaar bij het fietsen.

Dan weer terug naar de schijfrem. We ontwerpen een systeem met een dubbele schijfrem dat aangrijpt op een met zand in epoxy ruw gemaakte carbon kwadrant schijf. Dat lijkt te werken, maar als het zand is afgesleten is de houdkracht weer onvoldoende. Als laatste oplossing om de schijfrem te kunnen gebruiken, benutten we rubber rempads. Ook die slijten heel snel af en we zijn terug bij af.
Wij zijn er nu van overtuigd dat een op frictie gebaseerd systeem de grote krachten die het tiltsysteem oplevert, niet aankan.

In een eerder stadium heb ik het idee geopperd om een kwadrant te maken met een kartelrand. In plaats van een pin zou er dan een segment met dezelfde kartels in de kartelrand van het kwadrant kunnen worden getrokken. Je heb dan een bijna traploos systeem dat gebaseerd is op vormweerstand. Dit zou met weinig kracht op zijn plaats blijven. Dit systeem blijft even op de plank liggen tot de laatste ontwikkeling, lees verder, niets oplevert.


In het team wordt intensief overlegd of er nog goede mogelijkheden over het hoofd zijn gezien. Jeroen en Piet komen tot het idee om een blokkering te ontwerpen gebaseerd op de Quickgrip. Dit systeem wordt gebruikt in lijmtangen en spuitpistolen. Het blokkeren gebeurt door tegen de veerkracht van lichte veertjes een kantelend metalen segment op het kwadrant te drukken. Zit het vast, dan is het niet meer los te krijgen. Meer druk betekent alleen maar vaster zitten. Met een geringe druk kan het segment van het kwadrant worden gekanteld en kan het systeem weer contactloos bewegen. Het systeem moet, in tegenstelling tot dat van lijmtangen, naar twee zijden werken.

Piet ontwerpt het systeem met potlood en papier, Jeroen zet het vervolgens in SolidWorks in de computer. Dan worden de onderdelen met een laser uit RVS en POM 'gesneden'. Komende week worden de onderdelen afgewerkt en dan gaan we weer testen.



zondag 7 september 2014

NK tijdrijden Texel 2014 - 3e prijs


Vanmorgen zet ik al op tijd de Quest op de Tesla om af te reizen naar het mooie eiland Texel. Vandaag is daar het Nederlands Kampioenschap tijdrijden voor vrije renners. Na enkele jaren dreiging dat wij niet meer mee mochten doen, is die kou volgens organisator Dirk Vinke nu definitief uit de lucht.


De Quest heb ik verder geprepareerd met een aangepaste Risse Astro 5 schokbreker. De demper zelf is niks aan veranderd, wel heb ik de draadeinden een stuk afgezaagd om de fiets aan de achterkant lager te krijgen. Dit verkleint het frontaal oppervlak iets en de bodem van de Quest blijft vlakker. De demper pomp ik met 7 bar ruim 2 bar harder op dan normaal. De vering en demping worden uiteraard veel stugger, maar de Super Moto vangt oneffenheden in het wegdek aanvullend goed op.


Zowel Cees Roozendaal als Ymte Sybrandy hadden me gevraagd of ik een snelle racekap voor hen kon meenemen. Voor Ymte geen probleem, die kan ik toch niet bijhouden. Ymte heeft zijn eigen Quest kap verzaagd om een kap voor de DF van zijn vrouw Swanette te maken.
Maar Cees, tsja ... dat is wel een dilemma.  Cees hou ik al een aantal jaren in wedstrijden net achter me, maar als ik hem van de snelste racekap voorzie, kan dat zomaar veranderen. Zelf rij ik vandaag met de nieuw ontwikkelde racekap in stemmig naturel carbon.
Mijn superlichte kap met Nacaduct heb ik wel mee. Cees rijdt ook met de nieuwste versie van de wielstroomlijnkappen van Jan van Steeg. Dat wordt spannend. Nou Cees, vooruit dan maar :)

Vorig jaar viel ik uit met een lekke band. Op basis van die slechte tijd moet ik nu als tweede starten.
Eerst maar eens een stukje proefrijden met alle stroomlijnkappen erop. Ondanks dat ik ze minutieus heb aangebracht, loopt het linkervoorwiel aan. Hoe is dat nu mogelijk? Ik heb nog ruim een kwartier voor de start en als ik uit de fiets ben loopt alles riant vrij. Jules Boetekees denkt dat de band bij het inveren tegen de stroomlijnkap aanloopt. Met de schaar knip ik wat van de stroomlijnkap af en is het aanlopen verholpen.

Voor mij start een tweewielige ligfietser. Om één over één mag ik van start. De wind komt van links en is met Bft 2 tot 3 zwak. De eerste ligfietser heb ik binnen een minuut al gepasseerd en dan ... ben ik helemaal alleen. Ik accelereer geleidelijk tot 60 km/u en zie dat mijn hartslag op 150 slagen per minuut staat. Meteen volgas kan niet, ik heb niet goed kunnen inrijden. Na twee minuten stabiliseert de snelheid zich tussen 61 en 62 km/u. Alleen tegen verhogingen komt de snelheid nog daaronder.


De eerste 14,5 kilometer is binnen 15 minuten afgelegd. Op het keerpunt wordt ik door een vriendelijke toeschouwer omgezet. Na het keerpunt zie ik de concurrenten nog op een behoorlijke afstand. Dat geeft de burger moed. Nu komt de wind iets voorlijker in en dat remt toch wat af.
Nu kan ik steeds 58 tot 59 km/u vasthouden. Sporadisch zie ik nog 60 km/u op de teller verschijnen.
Iets over de helft van de terugweg komt Jeroen Koeleman met zijn snelle tweewielige stroomlijn voorbij. Tot aan de finish komt er geen andere deelnemer langszij.


Bij de finish zie ik dat Ymte heeft gewonnen, Jeroen tweede is, Cees Roozendaal derde en ik vierde.
Dat Cees me te snel af is verbaast me. Een snelle racekap scheelt misschien 1 tot 1,5 km/u in vergelijking met zijn deelbare hogere toerkap.
Als ik even later weer op het uitslagenscherm kijk blijken de resultaten te zijn gecorrigeerd.


Jeroen heeft gewonnen, Ymte is tweede en ik ben derde. Mijn gemiddelde snelheid is 56,44 km/u. Dit is de snelste rit ooit op Texel. Zelfs 0,8 km/u sneller dan mijn recordrit in 2011.
Cees is vierde geworden. Hij heeft 56,1 km/u gereden en is dus vlak achter me geëindigd. Cees is enthousiast over mijn racekap en zegt dat ie zijn huidige kap te koop zal aanbieden.

Eduard Botter, normaal gesproken een geduchte tegenstander, had een aflopende ketting en gaf op.
Swanette Tempelman, rijdend in de snelle Strada DF, had haar dag niet en werd laatste velomobielrijder. Ze rijdt dan altijd nog 51 km/u, een snelheid waarmee je 8 jaar geleden nog op het podium zou staan.


De prijsuitreiking is altijd leuk. De organisatie heeft rondemiss Larissa Klaassen bereid gevonden de prijsuitreiking te doen. Larissa is als stoker samen met piloot Kim van Dijk Nederlands kampioen tijdrijden voor visueel gehandicapten. Larissa kwijt zich uitstekend van haar taak, ondanks dat ze vrijwel niets ziet. De kinderen van Ymte en Swanette spelen lekker met de niet meer zo schone kiezels van het parkeerterrein. Op de foto de jongste telg Wouter.

Tevreden rij ik huiswaarts. De oudjes doen het nog goed :)


Met dank aan Ronald Timmer voor de foto tijdens de rit.
Ook dank aan Jules Boetekees voor de beeldvullende foto tijdens de rit en de groepsfoto voor de start.





vrijdag 22 augustus 2014

VeloTilt lock en racekappen




De vakantietijd is voorbij en de ontwikkeling aan de VeloTilt gaat onverdroten voort.
Tot nu toe waren de rempads van de TRP schijfrem nog van hard remmateriaal. Dat werkte prima toen de carbon schijf nog voldoende ruw was. Dat ruwe oppervlak werd door de rempads steeds afgesleten en dan wordt de houdkracht snel minder. Daar kwam ik snel achter. Na een ritje op een smal dijkweggetje op ons eiland kwam ik ietwat schuin tot stilstand. De houdkracht van de schijfrem bleek onvoldoende en Wim en de VeloTilt kieperden om. Gelukkig alleen een paar kleine krasjes op de fiets. Op mijn rechteronderarm een schaafplekje dat later wat blauw kleurde. Dit probleem moet eerst opgelost worden.

Piet Kunis tekent een ophanging voor een dubbele schijfrem. Bram maakt deze vervolgens en ziet kans om de schijfremmen zodanig aan te passen dat zij op één kabel tegelijkertijd werken. Bram heeft ook nog een remhandle met vastzetmechanisme. We proberen met geblokkeerde rem het kwadrant te verplaatsen. Dat lukt nu niet meer.

Om te voorkomen dat de harde rempads alsnog weer inslijten op de remschijf, laat Jan Reus een serie rempads in RVS laseren. Op de foto ligt de standaard rempad links, de twee met rubber beplakte rechts. Met secondenlijm wordt dit rubber erop opgeplakt. Hiermee is het hoofdstuk lock waarschijnlijk ten einde. Of toch niet?
Eerder opperde ik een lock met een meervoudige vertanding, een soort in elkaar grijpende kam.
Bram zegt dat dat idee steeds door zijn hoofd blijft spoken. Bram gaat dit nu aanvullend maken en uiteraard gaan we dit testen. Het bespaart geld en ook gewicht.

De nieuwe serie racekappen is nu klaar. Prachtig van model en inmiddels bewezen snel, licht en comfortabel. Het standaard model is nu uit één stuk gemaakt. De gedeelde kap is schitterend. De eerste tien kappen worden de komende week naar de nieuwe eigenaren verstuurd. Foto's en beschrijving in de webwinkel en blog volgen komende week.

zaterdag 9 augustus 2014

Met Quest op Tesla naar Velomobiel.nl


Vrijdagmorgen zet ik de Quest voor het eerst op de Tesla om wat werkzaamheden bij Velomobiel.nl te laten uitvoeren. Het op het dak zetten van de Quest gaat nog makkelijker dan bij de Audi, de Tesla is lager en de drager helt iets achterover.

Het rijden gaat uitstekend, ik kan de Quest door het glazen panoramodak zachtjes heen en weer zien wiebelen. Het maakt iets meer lawaai dan bij de Audi, een glazen ruit laat geluid natuurlijk makkelijker door dan een bekleed dak zoals de Audi had. Daarnaast is de Tesla veel stiller dan de Audi.


Voor vertrek laad ik de accu tot 95% vol en kan dan 380 km afleggen zonder dakrek en Quest op het dak. Ik weet dan nog niet wat het meerverbruik zal zijn. Dat valt enorm mee. Mede doordat ik niet harder rij dan ongeveer 100 km/u is het meerverbruik tijdens de hele rit minder dan 5%. Als ik later de Quest van het dak haal en nog een stuk rij met alleen het dakrek, neemt het verbruik toe tot 225 wH (Watt-uur ) per kilometer. Dat is 10% meer dan de 200 wH die ik gemiddeld tijdens korte ritten verbruik.

De Quest is na aanschaf, ruim 3 jaar geleden, niet meer in Dronten geweest. Theo is alleen en heeft het heel druk. Ik maak kennis met nieuwe gezichten bij namen die ik al langer ken. Ful Valstar kende ik al lang maar fysiek had ik hem nog niet eerder ontmoet. Heel leuk, Ful blijft ongeremd enthousiast over alles rond ligfietsen. Ik zie de vierwieler voor het eerst in levende lijve. Mooi gemaakt al vraag ik me af hoe groot de markt voor een dergelijk ontwerp is. Natuurlijk is de fiets veel stabieler in bochten en is er meer bagageruimte. Voor mij zijn dit oplossingen voor een probleem dat ik niet ken. Ik ben nog nooit omgeslagen en bij grote vakantiereizen in een groep gaat er een camper mee.

Eerst worden de voorwiellagers, ze zijn ruim 30.000 km meegegaan, vervangen. Ze zijn aan de buitenkant verroest en lopen niet meer licht. Onbelast draaien de wielen nog wel, maar staan na 10 seconden al stil. Belast kraken de lagers van het rechtervoorwiel dat het een lieve lust is. Er gaan weer SKF E2 lagers in en de remmen worden schoongemaakt en de draaipunten krijgen wat smering. De ontbrekende kunststof doppen op de naven worden vervangen door nieuwe. Deze doppen smelten bij hard remmen in de bergen en blijven dan niet meer zitten. Ze zijn al tijdens de reis om Ierland verdwenen. Toch zijn deze doppen belangrijk, SKF E2 lagers gaan langer mee als ze door de doppen beschermd zijn tegen water, zand en stof.

Theo vervangt een kapotte LED van het achterlicht, een heel gefriemel via de achterwielkast. Sinds kort blijven de 3 remlicht LEDs continue branden. Geen idee hoe dit kan. Theo wijst me op een schakelaar, de mistachterlichtschakelaar. Zo leer je na drie jaar nog eens dat er een mistachterlichtschakelaar op zit :). Die schakelaar werd door niemand ooit gebruikt en wordt nu ook niet meer gemonteerd. En passant valt het Theo op dat de moer op de bout waarmee de Risse Astro 5 bovenaan vast zit is losgelopen. Deze kan gelukkig van binnenuit worden aangedraaid.

Dan wordt het SRM crankstel uitgebouwd en vervangen door een nieuw crankstel. Dezelfde 61 - 42 tands voorbladen worden overgezet. Het is niet mogelijk om naast de 61 - 42 nog een 30 tands te plaatsen, de voorderailleur kan dit niet goed schakelen. Een 34-tands zou net kunnen, maar die is zowel bij Velomobiel.nl als Alligt niet beschikbaar. Mocht ik in de toekomst weer bergritten gaan maken, dan kan er beter een 53 - 42 - 30 triple tandwielset geplaatst worden.


zaterdag 2 augustus 2014

Voorbereiding test VeloTilt


Het is wat rustig rond de VeloTilt. Verschillende teamleden hebben vakantie of zijn op huwelijksreis.
Piet Kunis en Bram Smit zijn weer terug van vakantie. Zij zijn bezig om de blokkering van het tiltmechanisme te optimaliseren. Eén enkele schijfrem blijkt onvoldoende.  De originele harde rempads slijten de zandkorrels op de carbon schijf weg. Dat vermindert de houdkracht.


Jan Reus laat nieuwe rempadhouders lasersnijden. Daarop zal 2 mm plaatrubber worden gelijmd. Om 100% zekerheid te krijgen dat de VeloTilt te allen tijde rechtop zal blijven staan maken we op de lineaire geleiding twee schijfremmen. Hiervoor gebruiken we TRP hydraulische schijfremmen.  Deze zijn zeer solide en worden met kabels bediend. Het voordeel is dat kabelbediende remmen makkelijker ingesteld en vastgezet kunnen worden.


We willen natuurlijk objectief kunnen meten of de VeloTilt een hogere snelheid haalt dan bijv. de Quest. Dat kan alleen maar met een goede vermogenmeter als de SRM. Die zit nu nog in mijn Quest en zal komende week worden uitgebouwd. Mijn Quest kan na 3 jaar wel wat onderhoud gebruiken. Er zijn enkele LEDs kapot, er moeten enkele voorwiellagers worden vervangen en de pedalen van de SRM moeten van 172 mm worden verkort tot 155 mm. Theo van Velomobiel.nl wil dit in deze rustige periode graag doen. De rechter voorwiellagers kraken dat het een lieve lust is. Ik zet de Quest dus op de Tesla om te voorkomen dat ik onderweg ergens strandt.

Deze week was een deel van het team weer in Enkhuizen om de nieuwe ontwikkelingen te bespreken.
We willen graag weten tot hoever de VeloTilt kan kantelen. In bochten is het een absolute voorwaarde dat de helling niet beperkt wordt het systeem. Zou dit wel gebeuren dan vlieg je zeker de bocht uit.
Nou, dat kantelen gaat heel ver, veel en veel verder dan ooit in de praktijk zal kunnen voorkomen. Het ziet er wel heel raar uit.




maandag 21 juli 2014

Velomobielrijden en hitte


Omstanders vragen me op warme dagen nogal eens 'is dat ding niet bloedheet?'. Ik zeg dan steeds dat dat niet het geval is. Tijdens de voorlaatste rit van het rondje Denemarken in 2012 hadden we de hele dag in Noord-Duitsland 32 gr. C. Tijdens die rit reden we heel lang rond de 40 km/u en dat leverde geen enkel probleem op.

De vraag is waarom dit zo makkelijk gaat. Op hetzelfde moment dat de bewoners van bejaarden- en verzorgingshuizen wordt aangeraden om niet naar buiten te gaan, rijden even oude kerels met velomobielen urenlang 40 km/u. Het antwoord is: training. Als je er aan gewend bent om urenlang met een hartslag van 120 tot 150 slagen per minuut te rijden, is dit ook prima mogelijk als de temperatuur rond de 30 graden of zelfs hoger is. Wel houdt iedereen er zijn eigen strategie op na. Cees Roozendaal rijdt bij voorkeur met de liggende carbon deksel van zijn deelbare racekap. Daarop staat een aangepast minivizier. Door de deksel aan de voorkant van het instapgat iets omhoog te zetten waait de lucht onder de deksel de fiets in. Doordat Cees zo vrijwel geen directe zonnestraling op zijn lijf krijgt raakt ie nooit oververhit. Op onderstaande foto - van Cees' blog - is deze configuratie goed te zien. Belangrijk is wel dat de opening rond de hals voldoende groot is. De lucht die via de voetengaten en langs de opengezette voorkant komt moet natuurlijk wel afgevoerd worden. De standaard schuimkap is veel krapper rond de hals en daardoor wordt het enorm vochtig en benauwd.
Het Flevobike dakje is voor warm weer ook een aanrader. Uit de zon en de wind kan er vrijelijk onderdoor stromen. Bij harde wind evenwel ontstaat er in een grensgeval eerder neiging om om te slaan. Dit geldt ook voor heel zware polyester racekappen.


Ook ík rij met hoge temperaturen zonder bezwaar met een racekap. Het geheel uit de zon zitten en wel de volle rijwind door het geopende vizier en nacaduct naar binnen laten, maakt dat er heel comfortabel gereden kan worden. De extra snelheidswinst van de racekap betekent meer ventilatie zonder dat je hier heel hard voor hoeft te trappen. Stilstaan voor verkeerslichten is een ander verhaal, dat is niet lang prettig.

Naast goede training en voldoende eten is uiteraard voldoende drinken een absolute eis. Gewoon water is het beste. Zoetige dranken geven wel wat extra energie maar daar kun je maar weinig van drinken. Een kleine verpakking halfvolle Chocomel met druivensuiker gaat er bij mij tijdens de lunch wel in.

Tijdens de heetste dag van dit jaar, afgelopen zaterdag, heb ik gewoon mijn trainingsrondje gemaakt.
De thermometer staat op 30 graden C. als ik om half negen 's avonds mijn rit aanvang. De Quest is geheel in toertrim met het minivizier.

Direct is duidelijk dat het heerlijk rijdt, bij deze hoge temperatuur is de luchtdichtheid merkbaar geringer. Je voelt dat banden, ketting en aandrijving maximaal licht lopen. Zelfs met het minivizier is rond 50 km/u op de rechte stukken goed haalbaar met hartslag 136 gemiddeld.  Het eerste bochtige stuk over de dijk van de Schermer van De Woude via Driehuizen naar de molens van Schermerhorn gaat met gemiddeld 45,6 km/u. Het getrapte vermogen is gemiddeld ruim 220 Watt. Over de hele 30 kilometer komt de snelheid uit op 46,2 km/u gemiddeld bij een gemiddeld vermogen van 210,6 Watt.

Enkele dagen geleden had ik al vastgesteld dat mijn uurvermogen rond 8 Watt is gedaald in vergelijking met identieke ritten vlak voor CycleVision. Daarvoor zijn twee oorzaken aan te wijzen. Allereerst mijn val waardoor enkele enkelbanden inscheurden en er anderhalve week niet gefietst kon worden. Ook een geringere trainingsarbeid na CycleVision doet een duit in het zakje.

De moraal van dit verhaal. Adviseer oudere mensen als het warm is niet binnen te blijven maar laat ze lekker buiten fietsen.









dinsdag 15 juli 2014

VeloTilt op Motherboard.vice.com


Het huidige Human Powerteam van de TU Delft kreeg bezoek van een filmploeg van Motherboard.vice.com. De Velox4 is uitgebreid gefilmd door de vier man sterke 'crew'. Vooraf hadden de filmmakers geïnformeerd naar de maatschappelijke relevantie van dit soort recordfietsen.


Dan valt al snel de naam VeloTilt, net als drie van de vier Veloxen ontworpen door David Wielemaker.

Daarom reed ik gistermiddag op verzoek van het HPT team met de VeloTilt in een busje naar Delft om de VeloTilt voor het voetlicht te brengen.
Dat werd een heel serieuze aangelegenheid. Een lang interview in het Engels en daarna werd de VeloTilt van alle kanten gefilmd en gefotografeerd.


Motherboard.vice.com is een groot lifestyle internet platform met vele landelijke afdelingen. Techniek, cultuur, wetenschap, toekomst, milieu en robots zijn de hoofdthema's van deze sites.
De VeloTilt en de Velox4 werden gefilmd door de Duitse afdeling van Motherboard.vice.com/de
De Nederlandse afdeling vind je hier
Uiteraard hoor ik nog wanneer de resultaten online staan. Vanzelfsprekend vernemen jullie dat hier.

Na afloop kijk ik nog even rond in de werkplaats van het HPT team. Er wordt nog hard gewerkt aan de Velox4. Op dit moment worden de carbon wieldeksels vervaardigd die op de magnesium Flevobike wielen zullen worden aangebracht.


David Wielemaker was bezig met het produceren van de ophangpunten voor de nieuwe afneembare en nu kogelgelagerde wielpoten. En passant krijg ik een stel 155 mm cranks met octalink koppeling in bruikleen om t.z.t. de SRM uit de Quest over te kunnen zetten in de VeloTilt.
De wielpoten zijn oorspronkelijk door David ontworpen met speciale lagerhuizen en totaal vier grote kogellagers. Deze kogellagers kosten bij SKF rond 40 euro per stuk, een dealbreaker.
Na de technisch niet optimale teflon drooglooplagers is toch de oorspronkelijke lagering weer aan de orde. Kunnen die lagers niet goedkoper? Nou, dat kan. Vandaag komt er een klein doosje uit China met daarin 20 lagers. Totale prijs inclusief verzendkosten 32 euro, minder dan de minimum orderkosten en verzendkosten in Nederland.





woensdag 9 juli 2014

wimschermer.blogspot.nl voor eeuwig in de Koninklijke Bibliotheek


Gisteren kreeg ik van de Koninklijke Bibliotheek het verzoek om mijn blog voor 'eeuwig' te mogen opslaan. Naast Ligfiets.net en Fietersbond.nl is dit de enige (lig)fietsgerelateerde site die voor de lange termijn wordt bewaard.
Leuk en heel eervol dat mijn persoonlijke blog bij een relevante nationale autoriteit opvalt en de moeite waard wordt gevonden om voor altijd en voor iedereen te bewaren.

Onderstaand een deel van de brief van de Koninklijke Bibliotheek





In het kader van het initiatief van de Koninklijke Bibliotheek (KB) om een selectie van Nederlandse websites te bewaren voor toekomstig onderzoek, willen wij ook uw website archiveren en voor de lange termijn bewaren. Het gaat om de website en eventuele bijbehorende subdomeinen die toegankelijk zijn via de volgende URL(s):


Websites bevatten vaak waardevolle informatie die niet analoog verschijnt en die ten gevolge van de grote 'omloopsnelheid' het risico loopt voorgoed verloren te gaan. Dat websites als 'digitaal erfgoed' het behouden waard zijn, is internationaal erkend in het Unesco Charter on the Preservation of the Digital Heritage uit 2003. Het signaleert dat digitaal erfgoed verloren dreigt te gaan en dat het bewaren daarvan voor gebruik door de huidige en toekomstige generatie onderzoekers zeer urgent is.
Als nationale bibliotheek is de KB wettelijk verantwoordelijk voor het verzamelen, beschrijven en bewaren van in Nederland verschenen publicaties, al of niet elektronisch. De KB ziet het als haar taak om ook websites duurzaam te bewaren en raadpleegbaar te houden voor toekomstige generaties en ze te behoeden voor verlies door bijvoorbeeld technologische veroudering.
Om die reden archiveert de KB websites die als verzameling een representatief beeld geven van de Nederlandse cultuur, geschiedenis en samenleving op het internet.
Uw website zal daartoe gearchiveerd en duurzaam opgeslagen worden. Het archiveren zal voor het eerst gebeuren vanaf 7 augustus 2014. Daarna zullen regelmatig opeenvolgende versies opgenomen worden. De archiefversies worden beschikbaar gesteld aan een algemeen publiek via de website van de KB.
Aan gebruikers van het archief zal in een disclaimer duidelijk kenbaar worden gemaakt, dat de auteursrechten berusten bij de oorspronkelijke rechthebbenden en dat zij voor commercieel gebruik van de gearchiveerde websites toestemming van de rechthebbenden nodig hebben. Daarnaast zal duidelijk worden vermeld dat het een door de KB gearchiveerde versie betreft en zal er een verwijzing naar de originele website worden opgenomen.




zondag 6 juli 2014

Kettingtandwiel met stalen tandkrans


Ik werk al vele jaren samen met Leo Visscher van Alligt om betere kettingtandwielen voor onze velomobielen te maken. Tot nu toe waren de kettingtandwielen veelal voorzien van kunststof tandkransjes. Deze lopen fluisterstil maar als de O-ringen versleten zijn, verslijt ook het kunststof van de tanden vrij snel.


Ongeveer een jaar geleden is op mijn verzoek een aluminium tandkrans aangebracht in het kettingtandwiel. Een fractie meer geluid maar veel slijtvaster. Helaas braken van de 100 kettingtandwielen er van drie de aluminium tandkrans. Leo ontdekt dat de uitsparing in het aluminium van de tandkrans die voorkomt dat het kransje in het kunststof gaat ronddraaien, in een zeldzaam geval samenvalt met een uitsparing in het kunststof. Als dit gebeurt kan het aluminium tandkransje breken.


Leo neemt geen halve maatregelen en zaagt de hele partij kettingtandwielen in tweeën. De kostbare SKF E2 lagers worden losgemaakt en de matrijs wordt aangepast. Er wordt 1,5 mm dikte toegevoegd aan het ronde lichaam van het kettingtandwiel. Het standaard aluminium 6082 wordt vervangen door de sterkere versie 7075.  De kettingtandwielen met alu kern wegen nu 52 gram.
Leo kan overigens beter kettingtandwielen maken dan fotograferen :).

Om nog sterkere, liefst onverwoestbare kettingtandwielen te maken, maakt Leo op mijn verzoek ook een kleine serie kettingtandwielen met stalen kransjes en SKF E2 lagers. Dit kettingtandwiel met stalen kransje weegt 63 gram. Deze is nu in de webwinkel verkrijgbaar.




maandag 30 juni 2014

VeloTilt op CycleVision 2014 2


Na een rustige nacht in hotel Asteria inVenray rij ik met de bus en de VeloTilt op tijd terug naar Raceway Venray. David wil wat eerste testjes doen met zijwind. De vrijwilligers bij het toegangshek willen het hek wel even open houden. David vertrekt met de fiets in de beschutting van de bomen achter de kombaan en rijdt dan het open terrein op. Het publiek, inclusief honden, verwacht geen VeloTilt, maar alles gaat goed. David voelt de geringe zijwind van 3 Bft wel maar de noodzakelijke correcties zijn gering en verlopen automatisch.


Net als gisteren is er ook nu weer veel belangstelling voor de VeloTilt. De start van de 3-uurs race is leuk om te zien. Als laatste start de fraaie Birk van Peregrin. Deze mooi gestroomlijnde tweewieler start als laatste maar is na één ronde al koploper en blijft alle deelnemers continue inhalen. Het prijskaartje van € 27.000,- euro betekent wel dat maar een enkeling zo'n fiets zal kunnen aanschaffen.


Om kwart voor twee begint de lezing over de VeloTilt. Aanvankelijk zou ik mijn verhaal houden in een klein zaaltje in een bijgebouw, geschikt voor maximaal 40 toehoorders. Ik geef aan de organisatie door dat ik meer dan 40 mensen verwacht. Dat blijkt later zeker te kloppen. De lezing vindt nu plaats in de grote feestzaal boven het restaurant. De lezing valt gemiddeld prima in de smaak. Na afloop willen veel mensen de VeloTilt, deze is de trap opgetild en staat tijdelijk boven in de zaal, nog eens uitgebreid bestuderen. Al met al rijden we met een goed gevoel huiswaarts om enkele minuten na het begin van Nederland - Mexico op De Woude te arriveren.

Nog een leuk filmpje van Marc van Waardenburg staat hier: https://www.youtube.com/watch?v=NxIL3hSwgJ0






zaterdag 28 juni 2014

VeloTilt op CycleVision 2014


Vanmorgen op tijd rijden Jan en ik met een gehuurde bus en de VeloTilt naar Venray. Het circuit is even zoeken, in één van de aankondigingen stond een verkeerd adres.

Zo gauw de VeloTilt uit de auto is storten vele bezoekers zich op de nieuwgeborene. De commentaren zijn gemiddeld heel lovend, men vind de fiets veel mooier dan eerder op de blog. Dat klopt natuurlijk, Jan Reus heeft veel werk gemaakt van mooi spuitwerk en een fraaie belijning.



Mijn voet is redelijk hersteld en past net in de fietsschoen. Ik kleed me om en maak me op om tijdens de uurs-race de eerste keer met complete kap te gaan rijden. David Wielemaker heeft ook wel zin om met de VeloTilt te rijden. Ik vind dat prima en David gaat proberen de VeloTilt wat op zijn lengte van 1.94 meter in te stellen. Dat lukt niet echt goed en door het gesleutel mist David de start van de uurs-race. Na de race gaat ie alsnog een paar rondjes rijden. Mooi is te zien dat als de fiets op het schuine wegdek van het rechte stuk rijdt, de body rechtop blijft en de wielen verschillend in hoogte rollen.


David is goed te spreken over de technische aanpassingen die de laatste twee weken zijn aangebracht.
Hard rijden gaat niet goed, hij kan niet goed rond trappen. Na twee ronden zien we David niet meer rijden. Hij blijkt problemen met het voorwiel te hebben. Het voorwiel is losgelopen en dat maakt de fiets uiteraard onbestuurbaar. Gelukkig rijdt ie naast een grasstrook en daar landt de VeloTilt op zijn linkerzijde. Geen krasje te zien, gelukkig. Hij wordt door de achter hem rijdende houten velomobiel geholpen en dit alles is gefilmd. Het inbusboutje zit snel weer vast en David rijdt naar de pits.


De Garmin laat zien dat David 46 km/u heeft gereden. Dat moet natuurlijk sneller kunnen als David goed in de fiets zou passen.
In de middag gaat het regenen en dat betekent dat veel bezoekers huiswaarts gaan.
Als de ergste regen tegen zes uur ophoudt laden we de VeloTilt weer in de bus en ga ik richting hotel.

Morgen ga ik proberen een stuk(je) mee te fietsen met de 3-uurs race. Na de 3-uurs race geef ik om 13.45 uur in lezing in de grote kantine van de RaceWay in Venray.










donderdag 26 juni 2014

Rampspoed


Gistermiddag stapte ik van mijn tuinbank op en een seconde later lag ik met extreem veel pijn in mijn linker enkel op de grond. Ik dreigde buiten kennis te raken, reden voor Marian en onze buren om via 112 een ambulance te alarmeren. De MacBook Air die ik in mijn hand had krijgt een zwieper en belandt 5 meter verder op de straatstenen. Gebutst en gekrast maar hij doet het nog wel.

Terwijl ik op de grond lig merk ik dat mijn linkerenkel schade heeft opgelopen. De ambulance rijdt voor en de normale checks vinden plaats. Ik weet nog dat het woensdag is, ik ben blijkbaar niet op mijn hoofd gevallen. Dan naar het ziekenhuis waar foto's uitwijzen dat er niks gebroken is. De conclusie is, de arts legt enkele keren de vinger op de zere plek, dat één of meer enkelbanden zijn ingescheurd.

Met een drukverband en de nodige adviezen mag ik weer naar huis. Dit komt natuurlijk buitengewoon slecht uit voor komend weekend. Vanmorgen moet er veel anders geregeld worden rond het vervoer van de VeloTilt en de voorbereidingen voor CycleVision. Ik zal er zeker zijn en de presentatie op zondagmiddag om 13.45 uur gaat ook door. Dit bericht typen is al een aardige klus. Mijn linker wijsvinger is twee keer zo dik en wil niet buigen.

Het lijkt wel of de duivel er mee speelt. Een week geleden liep ik tegen een korte maar flinke griep op. Dat is slecht voor de conditie. Toen ik dinsdag weer kon fietsen bleek de griep 8 Watt van mijn duurvermogen te hebben afgesnoept. Nu dan de val weer, het zit niet mee.

donderdag 19 juni 2014

VeloTilt kap en tweede rit


Er wordt hard gewerkt om de VeloTilt te kunnen presenteren op CycleVision. De voorover kantelbare kap is nu gemonteerd en werkt perfect. De carbon luchttoevoerpijp draagt de kap en scharniert dus mee. Het instappen wordt in het geheel niet gehinderd. Piet Kunis, de bedenker van deze vernuftige constructie laat dat in de eerste drie foto's zien. Over de fiets heenstappen, gaan zitten, de beide voeten over de rand tillen en de kap sluiten. Dat gaat in één vloeiende beweging en kost geen enkele inspanning.




De tilting constructie is nu voorzien van een hydraulische schijfrem. Piet maakt op de handgreep een lock waardoor de fiets nu stilstaand goed rechtop blijft staan. Het stuurtje is geheel herzien en is nu volledig verstelbaar en precies op maat in te stellen. Ik kleed me om en ga een stukje rijden.
Piet rijdt in de Mango achter mij aan. Achter op het industrieterrein is een vierkant goed geasfalteerd traject waar weinig verkeer komt.


Het rijden voelt al veel beter aan dan de eerste keer.  Vooral het goed passende en nu stevige stuurtje is heel prettig. Reed ik de eerste keer alleen rechtop en ging ik de bochten gelocked door, nu neem ik de bochten ongeblokkeerd steeds wat sneller en kan ik zelfs blijven trappen in de bochten. Het is heel prettig om na meer dan 100.000 km rechtop rijden met de Quest, nu schuin door de bochten te rijden. De aandrijving is nog lawaaiig, voor dit moment geen issue.


Piet meldt dat het er vanuit de Mango heel stabiel uitziet. De snelheid hou ik beperkt tot 26 km/u, de open VeloTilt is nu natuurlijk een grote windvanger. Na 6 tot 7 kilometer rechtsom mijn rondjes te hebben gereden, draai ik ook een paar bochten linksom. De minimum snelheid die ongeblokkeerd kan worden gereden is nu 5 km/u. Dat is prima en tevreden rijden we samen naar de werkplaats.


De wielpoten hebben belast nog een klein beetje weerstand, waarschijnlijk veroorzaakt door de teflon glijlagers. Het ziet er naar uit dat het oorspronkelijk door David ontworpen systeem met vier grote kogellagers de betere keus is. We denken dat dit systeem, gecombineerd met afneembare wielpoten,  zonder merkbare weerstand te realiseren is. Daar gaan we na CycleVision direct mee aan de slag.


Terug in de werkplaats wordt bekeken of de carbon handgrepen voor de kap op de gewenste plaats gemonteerd kunnen worden. Dat gaat uitstekend.

Als laatste plaatst Jan de pas gemaakte wielstroomlijnbakken op de achterwielen. Wow, dat is kippenvel. Wat ziet dit er gaaf uit. In ieder geval kan de VeloTilt op CycleVision worden getoond. Zondagmiddag om kwart voor twee geef ik een lezing over de totstandkoming van de VeloTilt. Daarbij zal de fiets aanwezig zijn.









zaterdag 7 juni 2014

VeloTilt rijdt!


Vannacht lig ik te woelen in mijn bed. Ik maak mezelf wijs dat dat komt omdat de jeugd in het dorp weer de luilaknacht ingaat. Vorig jaar zat ons huis, evenals dat van verschillende buren, onder de kapot gegooide eieren. Als ik inslaap droom ik van vallende VeloTilts tijdens de eerste proefrit. Profetisch? Lees verder want die proefrit zal vandaag plaatsvinden.

Om half één stap ik in de Quest om naar Enkhuizen te rijden. Ik mag bij Driehuizen een tijdje wachten tot de bezemwagen van de wielerwedstrijd in de Schermer voorbij is. Het is lekker fietsweer al heb ik de wind tegen. Ik realiseer me dat ik vandaag voor het eerst dit jaar zonder racekap rij.

In Enkhuizen zijn Piet Kunis, Bram Smit, Jan Reus, Jeroen Koeleman en David Wielemaker al van de partij. Er zit voor het eerst een sterkere hydraulische schijfrem voor de tiltlock in. Die blijkt ruim voldoende krachtig om de fiets tijdens stilstand te locken. Het nieuw gemaakte stuurtje staat eigenlijk te hoog om lekker mee te rijden.

De mannen kijken me aan en zeggen 'nou, rijden maar'. Ik stap over de fiets, knijp de lock in en ga zitten. Al een tijdje, ook vannacht, vraag ik me hoe de rijdende overgang van geblokkeerd rijden naar ongeblokkeerd rijden zal verlopen. Eerlijk gezegd heb ik daar een beetje angst voor.
Die angst blijkt volledig onnodig. Ik start met de twee oudste makkers, Piet en Bram, rennend achter me aan.
Al bij 5 km per uur verloopt de overgang van geblokkeerd naar ongeblokkeerd rijden heel soepel. Eerlijk gezegd eigenlijk gewoon onmerkbaar. Bij de eerste scherpe bocht rij ik langzaam en blokkeer de tiltconstructie. Ook dat gaat prima en ik neem de bocht rustig.

De terugweg neem ik de grotere asfaltweg waar ook ander verkeer rijdt. Ook nu weer een vloeiende overgang van geblokkeerd rijden naar ongeblokkeerd. Dan doemt een bocht op. Ik verlaag de snelheid en stuur naar links. Een fractie van een seconde later ligt de VeloTilt op zijn kant. Bij langzaam rijden heb je meer stuuruitslag nodig. Die is er simpelweg niet. Ik kan zittend in de fiets de VeloTilt overeind zetten en mijn weg vervolgen. Er zitten wat krasjes op de huid ter hoogte van het voorwiel. Aan de achterkant blijkt de VeloTilt op het draaipunt van de wielarmen te zijn gevallen. Daar is de constructie enorm sterk en behalve wat krasjes op de afsluitende moer, is er geen schade.
Het was niet mijn bedoeling te vallen, maar het is wel goed te weten dat als de fiets valt hoe dat gaat.


Jeroen en Jan vergroten de wieluitslag voor de brede F-lite band met de roterende schuurmachine. Nu kunnen er veiliger meer ritten worden gemaakt. Als extra bescherming plakken we links en rechts een stuk Lexan op de body. We weten nu waar dat nodig is :)




Nu gaat David een stukje rijden. Hij blijkt met zijn 1.94 meter lengte goed in de VeloTilt te passen. Hij heeft een schouderbreedte van 47 cm en dat past ook prima. We zijn er nu van overtuigd dat rijders van 50 cm breed in deze versie passen. Daartoe moeten de verstijvingen in de rand van de fiets lokaal iets aangepast worden. Geen groot probleem. Nu David er toch is stel ik hem de vraag hoeveel werk het is om een grotere VeloTilt te ontwerpen. 'Tien minuten' is zijn veelzeggende antwoord.

David is tevreden over de aandrijving, nog niet over de tiltingconstructie. Die beweegt volgens hem nog niet vloeiend genoeg. Dat kan goed kloppen. De beide wielpoten worden door een doorgaand draadeind en nylon lagers naar elkaar toe getrokken. Die koppeling moet met twee axiale kogellagers worden uitgevoerd. De leverancier heeft die helaas nog niet geleverd en zit er tijdelijk een nylon bus in. Dit alles neemt niet weg dat David al boven de 40 km/u heeft gereden met onze nieuwe kindje.




Als laatste gaat Jeroen een stukje rijden. Ook hij denkt dat de tiltconstructie nog wat beter kan lopen.
Zowel David als Jeroen nemen de bochten nu zonder blokkeren. Hoe harder je de bocht doorgaat hoe minder stuuruitslag er nodig is. Het is gewoon een kwestie van durven.


Tenslotte bekijken we samen hoe het stuur verbeterd kan worden. Daar komt een simpele en eenvoudige oplossing voor die in tien minuten gefabriekt is. Voor de definitieve uitvoering mag Bram weer aan het werk.


De luchttoevoer wordt nu goed bekeken. Jan heeft afgelopen week een gat in de neus gemaakt en de luchtkoker pas gemaakt. De luchtkoker krijgt verschillende kantelende luchtklepjes. Op deze manier kan de luchtstroom precies daar naar toe geleid worden waar deze gewenst is. De luchtkoker zal aan de open kantelende kap worden bevestigd en zal mee omhoog scharnieren. In een eventuele volgende versie zal de carbon voorframeconstructie als luchtkoker dienst kunnen gaan doen.


Als laatste bespreken we de nu gereed zijnde mallen van de wielstroomlijnkasten. Er komt één deel vast op de wielarm, de bolle buitenkant is afneembaar. David legt minutieus uit welke hoek de wielstroomlijnkasten moeten maken met de romp. Jan en Jeroen hebben het over 'een nokje hier een nokje daar'. Daarmee wordt die uiterst belangrijke hoek met de romp ook verstelbaar. Ik vertrouw erop dat dat wel gaat lukken.


Al met al is het team tevreden met de vorderingen tot nu toe. Op CycleVision zal de VeloTilt in ieder geval te zien zijn.