vrijdag 23 juni 2017

Witte Quest 2013 te koop


De witte Quest van Velomobielonderdelen.nl is te koop. De fiets is uit 2013 en is vrijwel uitsluitend gebruikt om racekappen te passen. De fiets is in uitstekende staat en ziet er als nieuw uit.
De Quest heeft unieke echte aerodynamische spiegelkapjes met ingebouwde richtingaanwijzer leds.
Dus geen fietslampenkapjes.

De fiets is morgen op CycleVision te zien tijdens de 1-uurs race. Hij staat dan bovenop mijn zwarte Tesla.

Prijsidee 4500 euro met standaard veerpoot. De nu gemonteerde Risse Astro 5 demper en de speciaal voor deze Quest gemaakte racekap, zie foto, zijn er uiteraard tegen meerprijs bij aan te schaffen.

Heb je belangstelling, bel me op 06-24816003 of mail me.

dinsdag 2 mei 2017

Spezi 2017

Spezi 2017 is dit jaar gehouden met prachtige weersomstandigheden. Dat maakt het rijden er naar toe een uiterst comfortabele gebeurtenis. Dit jaar zijn Jan Geel, Bram Smit en Auke van Andel, de broer van Theo van Velomobiel.nl bij mij aan boord. Wel is het even slikken dat Rijkswaterstaat dit hele weekend de A1 afsluit. Bram woont in Naarden en dat ligt aan de A1. Betekent een stuk omrijden om vervolgens in Naarden nog een keer een aantal omleidingen te moeten nemen. Met het mooie weer en de hogere temperatuur in vergelijking met vorig jaar kunnen we vanaf huis in één keer naar de SuperCharger in Erftstadt in Duitsland rijden. We hoeven daarna nog maar één keer 20 minuten te laden om in Germersheim te komen.

Wij verblijven in hotel Maurer in Karlsruhe, comfortabel, rustig en we mogen de Tesla aan een 220 Volt stopcontact laden. Dat gaat met 11 km per uur langzaam maar toch is er de volgende ochtend 160 km bijgeladen. Net als de gratis SuperChargers van Tesla wil de eigenaar van het hotel geen vergoeding voor de elektriciteit ontvangen. Wel wil ie alles over de Tesla weten, ik leg hem graag alles uit.


Zoals ieder jaar maak ik een willekeurige fotocompilatie van dingen die me opvallen. Daar zitten ieder jaar weer bijzondere technische hoogstandjes bij. Ook een aantal lompe dingen waarvan je je afvraagt wat een mens bezielt om zoiets te maken.
Op bovenstaande foto is een Pinion traploze versnellingsnaaf te zien die in de naaf zit. Er is helemaal geen ketting of riem nodig. Een bijzondere constructie waarbij je in een bocht wel met je been tegen de band komt.


Kervelo, de maker van bovengenoemde driewieler heeft ook een kantelende driewieler ontwikkeld. En wat zie ik onder de framebuis zitten om het kantelen te fixeren? Inderdaad een remtrommel. Kervelo heeft, net als wij bij het VeloTilt project, al vergeefs geëxperimenteerd met schijfremmen en hydraulische locks. In deze remtrommel zit een systeem met in elkaar grijpende kartels, ook iets dat wij eerder zagen mislukken. De ontwerper geeft toe dat ie het probleem nog niet heeft opgelost. Ik heb hem onze oplossing laten zien met de kantelende klemmende plaatjes en daar heeft ie uitgebreid naar zitten kijken.


Een velomobiel met een vier cilinder Sterling motor. Je gelooft je ogen niet als je het ziet. En toch is dat precies wat je hier zit. Het vermogen is 80 Watt en dat is volgens de ontwerper precies genoeg om altijd met de wind in rug te rijden. De bierblikjes zijn alleen bedoeld om afkoeling op die plaats van de cilinders te voorkomen.



Letterlijk alle soorten fietsen zijn te bewonderen. Hier een hoge Bi, de fiets die voor ontelbare ongevallen met vaak zware verwondingen heeft gezorgd. Maar deze fiets is wel de moeder van de menselijke mobiliteit.


Een fraai staaltje techniek is de Schlumpf drive. Een mechanisch schakel- en tandwielsysteem waarmee je òf een versnelling met een factor 2,5 realiseert òf een vertraging met een factor 2,5. Dit mooi compacte systeem bedien je door met je hak tegen de centrale as te duwen. 



Bastiaen.de maakt uiterst fraaie en compacte bakfietsen met een prachtige voorwielophanging. Ik heb er verschillende mensen mee zien fietsen en het rijdt letterlijk als een gewone fiets.



Steinerdesign maakt fietsen die meer weg hebben van een motorfiets. Je verwacht op dit soort apparaten eigenlijk geen trappers.



CyclesJV Fenioux toont zijn buitengewoon fraaie superracer waarmee in de VS in Battle Mountain ver boven de 100 km/u wordt gereden. Voor dagelijks gebruik hebben zij de Mulsanne ontwikkeld. Mooie ronde vormen maken het een genoegen om naar te kijken.


Er is een stand met bamboe fietsen, allemaal rechtop fietsen. Dit meisje heeft een bamboe ligfets met voorwielaandrijving. Knap gemaakt.



Een oervader van de velomobiel is de Leitra van de Deense ontwerper Carl George Rasmussen. Ontworpen eind zeventiger jaren van de vorige eeuw om een antwoord te bieden voor de oliecrisis.
Rasmussen, inmiddels 82 jaar, rijdt nog dagelijks met zijn Leitra rond.


De Spezi is het domein van de speciale fietsen. Veel fietsen voor gehandicapten hebben meer dan twee wielen. Maar de ontwikkeling van driewielers heeft ook geleid tot uiterst verfijnde trikes van onder meer ICE, Windcheetah, Azub en vele anderen.


De fraaie trike van Mike Burrows, de Windcheetah wordt niet gelamineerd maar geheel geschroefd. Het prijskaartje is niet voor de poes, maar als je iets heel moois wil, alles kan.


Ook bij trikes worden fraaie staaltjes techniek toegepast. Azub maakt deze wielophanging geheel van titanium, uiterst licht en extreem sterk.


eCvelo is met een aantrekkelijke velomobiel op de beurs. Deels open rijden en met een dakje ook dicht te maken.


De Podbike is zo'n product waarvan ik me afvraag wie hier op zit te wachten. Elektrisch ondersteund natuurlijk, maar wel 40 tot 50 kg zwaar. Ziet er overigens met carrosserie wel leuk uit.



Op een heel smal standje, er kan net één velomobiel staan, staat InterCityBike met zijn DF. Ook het prototype van de vierwieler, nu met een staartje, rijdt intensief met belangstellenden rond.



Wie dacht dat de Alleweder dood is, komt bedrogen uit. De fiets wordt, in bouwpakket, nog steeds gemaakt en door de firma Akkurad meestal voorzien van elektrische trapondersteuning.


Velomobiel.nl is er uiteraard met de Quattrovelo, maar ook met de Quest, Quest XS en Strada.
De drie eerstgenoemde fietsen zijn letterlijk de hele dag in gebruik voor het testrijden door belangstellenden. Vermakelijk is te zien hoe een rond 130 kg zware Duitser zich in de Quattrovelo wurmt, vaststelt dat ie er niet mee kan trappen en zich met immense moeite weer uit de fiets weet te worstelen. Eerst maar eens 40 kg afvallen en dan nog maar eens proberen.
De rode kleur van de Quattrovelo is zeldzaam fraai. Opgebouwd met 7 laklagen.

Voor Velomobiel.nl heb ik een testapparaat voor Risse dempers mee. Wil je je Risse demper laten testen, dan kan dat tijdens een onderhoudsbeurt of reparatie nu in Dronten worden gedaan.


Buiten staan veel fietsen van gebruikers en kleine ontwerpers. Hier een eerste versie van de Windcheetah van Mike Burrows die al naar gelang het seizoen open kan rijden of met gesloten stroomlijn.


Azub, een grote firma waar het gaat om trikes, maakt voor ieder wat wils. Met deze trike kun je het strand op of de duinen in. Ook een moeras is geen probleem.


Hier weer een voertuig waarvan ik me afvraag wie hier in gaat rijden. Het is een 'Kabinenroller', een rollende cabine dus. Lijk wel wat op een elektrische TukTuk.


Bij Schwalbe hadden Bram en ik een prettig gesprek met één van de product specialisten. Op mijn vraag waarom de Shredda van de markt is gehaald kwam het eerlijke antwoord dat die band in de BMX wereld geen marktaandeel kreeg. Dat ie in de velomobielwereld wel goed werd verkocht stelt qua aantallen niks voor en dus einde Shredda. De nog vrij nieuwe G-One band is min of meer de opvolger van de Super Moto. Moet heel snel zijn, maar is ook gauw lek zegt de man van Schwalbe.
Aan het eind van het gesprek kregen wij een heel fraai gereedschapsetje waar alle ventielen mee kunnen worden gedemonteerd, verlengd en vastgeschroefd.


De markt voor tweewielige ligfietsen maakt al jaren een moeilijke tijd door. Toch weerhoudt dat een jonge Zwitserse firma, Wolf & Wolf er niet van om een heel innovatief nieuw ontwerp te maken. Een mooie eenzijdige voorvork en vooral het goede idee om het zitje tegen twee naar voren aangebrachte buizen van het frame te monteren. Dit maakt het geheel stijf en toch eenvoudig.



De Duitse ontwerper Bodo Sitko heeft een bijzonder aardige velomobiel gemaakt van triplex. Er kan een eenvoudig Lexan ruitje bovenop worden gezet om helemaal dicht te rijden.


Voor Marian kijk ik rond naar driewielige fietsen. Het mag niet te laag zijn en moet er liefst aardig uitzien. Vanraam, een Nederlands bedrijf uit Varsseveld is met een grote stand aanwezig. Ronald Ruesink brengt me direct naar hun Easy Rider. 'Of ik er een rondje op mag rijden'. 'Prima!' Ik rij zo van de stand weg naar buiten en heb in no-time de snelheid er goed in. Het rijdt stil en met de gaasrugleuning zit je er heel comfortabel op. Als je terug trapt rijdt ie elektrisch aangedreven langzaam achteruit. Draaien doe ie bijna binnen zijn eigen lengte. Marian vind hem ook mooi en we gaan proefrijden. Dat is gisteren gebeurd en komende vrijdag wordt een Easy Rider opgehaald. Missie geslaagd.

Spezi 2017 is weer verleden tijd. Een prachtige beurs met voldoende noviteiten en een unieke gemoedelijke sfeer.

De terugrit verloopt, dankzij de AutoPilot van de Tesla, weer in alle rust. Door de hoge temperatuur, wind in de rug en een van 400 meter hoogte langzaam dalende weg, hoeven we maar één keer te laden in Duitsland. Daarna laden we nog een kwartier in Eindhoven alvorens we de laatste etappe naar Noord-Holland afleggen. Ook nu weer zonder A1.


zaterdag 15 april 2017

Rondje Texel 2017

Allereerst een verontschuldiging dat ik al even weinig of niet blog. In huize Schermer zijn helaas nare medische problemen de oorzaak dat de focus op wat andere zaken ligt dan bloggen. Was het eerder alleen Marian, nu ben ik ook aan de beurt. Nou ja, was ik al een tijdje. Rug en heupgewrichten blijken zo'n 15 jaar verder versleten dan mijn leeftijd zou rechtvaardigen.

We moeten het ermee doen en gelukkig gaat het fietsen nog redelijk goed. Ook wat minder dan voorheen, en de gevolgen daarvan zullen vandaag merkbaar worden. Niet getreurd verder, we gaan fietsen, het Rondje Texel gaat vandaag plaats vinden. Net als vorig jaar ga ik rechtstreeks naar de boot in Texel, scheelt anderhalf uur slapen.
Het weer is rustig, bewolkt, 10 graden C. en droog.


Zoals altijd rij ik langs het Noord-Hollands kanaal naar Den Helder. Het altijd zo mooie brede fietspad is door werkzaamheden van het PWN, ze leggen nieuwe hoofdwaterbuizen aan, op veel plaatsen beschadigd en soms provisorisch gerepareerd. Er wordt duidelijk geen rekening gehouden met idioten die van Alkmaar naar Den Helder fietsen. Ik sta plompverloren voor een wit bord met rode rand. Een omleiding wordt niet aangegeven, ik snap in elk geval de cryptische tekens op een eerder langs de weg staand geel bord niet, en ik ben blij dat de Garmin Montana GPS op mijn stuur me helpt om via de Schoorlse Zeedijk een omweg te vinden.


Dankzij het mooie weer kan ik steeds ruim 40 km per uur blijven rijden. Even zie ik een glimp van een velomobiel op de brug over de weg bij het Texaco benzinestation. Ik heb niet in de gaten dat op dat moment de hele groep die is gestart bij organisator Matthijs Leegwater in Twisk, over de brug rijdt. Dat ontlokt Ymte terecht de vraag waarom ik niet met de groep wilde oprijden. Er zijn totaal 18 velomobielen die de overtocht op de nieuwe veerboot Texelstroom maken. Een snelle boot die wel wat meer lawaai en trillingen veroorzaakt. Yvonne, alias De Muis, heeft vanmorgen bij Matthijs afgezegd, ze moet werken. Teleurgesteld memoreert Matthijs dat het hem spijt dat ie nou een lekkere knuffel misloopt. Ja Matthijs, kan gebeuren. Helaas is ook George Krug niet van de partij. Ook hij heeft rugproblemen. Sterkte George, ik denk regelmatig aan je nu we lotgenoten bij de orthopeed zijn.



Het rijden op Texel is altijd een feest. Lucht, ruimte, lammetjes, eindeloos veel vogels en mooie bollenvelden. In een kalm tempo rijden we naar de vuurtoren. Eén van de deelnemers heeft veel te zachte banden en kan de snelheid er niet in krijgen. Geen nood, Jan Geel blijft bij hem en uiteindelijk komen ze gewoon samen aan bij de rode vuurtoren.


Dat rustige tempo geeft me de tijd om te stoppen om een aantal foto's te maken van de vogels. Maak ik normaal nogal eens foto's met de iPhone 6s, voor de vogels is een echte camera nodig. Ik heb de Panasonic FZ1000 mee en op 400 mm  zijn de gevederde vrienden beter in beeld te krijgen.


Ik rij zo'n drie keer in de week mijn rondje van 30 km. Lange tochten zitten er even niet in. Toch is dat wel nodig. Ik krijg, voor eerst in vele jaren, last van een zeurende rechterknie. Als ik omhoog stump bij de vuurtoren geeft ook mijn linkerknie middels een fel pijnscheutje aan dat zoveel extra kilometers op één dag zonder training niet OK zijn. Gelukkig is het tempo laag en kan ik de groep zonder problemen volgen.


Bij het restaurant onder de vuurtoren is de koffie met appeltaart prima in orde en als ik als laatste afreken weet de caissière precies wat ik moet hebben gehad. Iedereen heeft voor mij dus correct afgerekend.


Na de traditionele groepsfoto voor de vuurtoren, met een beetje geroep komt er wat orde in de chaos, gaan we de duinen in. Ik ga achteraan de groep hangen om wat foto's te maken en mocht ik meer last krijgen van mijn knie en wat langzamer rij, valt dat niemand op. Gelukkig zet de pijn in mijn rechterknie niet door en kan ik goed bijblijven.


Het mooie kerkje van Den Hoorn is een plaatje waard en ik stop even om wat foto's te maken. Direct ben ik de groep kwijt. Geen probleem, ik ken de weg goed en ik weet zelfs een veel kortere weg naar de veerboot. In de verte zie ik de groep in zuidelijke richting rijden. Ik ben ze op een gegeven moment een stuk voor en ik rij als eerste deelnemer de om 15.00 uur vertrekkende veerboot op. Tot mijn verrassing blijkt even later ook Pé Koomen aan boord te zijn. De 16 andere deelnemers moeten de boot van half vier nemen.


De thuisreis verloopt een stuk trager dan de heenreis. De rechter knie hindert me en met 35 km/u is het voor wat de snelheid betreft wel gezien. Ik rij nu weer langs het Noord-Hollands kanaal en geniet van de weeïge zoete geur van bloeiende hyacinten. Wat een kleurenpracht. Ik stop even voor drie bossen mooie tulpen, voor 5 euro geen geld. Even later blijkt het nog goedkoper te kunnen. In het hart van het tulpengebied staan de verkoopstalletjes huis aan huis. Daar blijken de tulpen helemaal € 1,20 per bos te kosten. Kom daar bij de bloemist maar eens om.


Ik probeer zo lang mogelijk langs het Noord-Hollands kanaal te blijven totdat ik de omleiding in zicht krijg waar ik vanmorgen ook gestrand ben. Als ik die volg kom ik ... aan de noordzijde van de blokkade tot stilstand. Ook hier is weer geen fatsoenlijke omleiding gemaakt die je om de werkzaamheden heen helpt. Slechte beurt PWN. Dinsdag zal ik ze eens bellen en vragen of dit niet beter kan.


Ik moet nu weer een stuk terugrijden en volg de backtrack functie van de GPS die mij dezelfde omweg van vanmorgen voorschotelt. In Alkmaar stuit ik ook op wegwerkzaamheden op de Noorderkade waardoor ik een paar keer een nieuwe route moet zien te vinden. Dat is normaal al vervelend, met een zere knie wil je dit al helemaal niet.

Na 176 km ben ik weer thuis. Prachtig mooie trip, wat gehinderd door fysiek ongemak en vervelende omleidingen. Volgende keer, mits me dit gaat lukken, wat meer kilometers maken in het vroege voorjaar.


woensdag 1 maart 2017

Comfort onder en met de kap


Zoals wel bekend rij ik nooit meer zonder kap. Het comfort en de extra snelheid zijn voor mij onmisbaar. Een kap heeft niet alleen voordelen, als je wil in- en uitstappen kan de kap een lastig ding zijn, vooral als het flink waait. Zuignapjes houden de kap gemiddeld redelijk op zijn plaats, maar bij de huidige lage temperatuur wordt het plastic minder soepel en houdt de zuignap niet altijd goed. Dit wordt mede veroorzaakt doordat op de plaats waar je de zuignap vastdrukt door je nagel talloze minuscule krasjes ontstaan. Hierdoor komt er na verloop van tijd toch lucht onder de zuignap. 
Ook is de fiets in dit seizoen vaak smerig en dat hindert ook de goede hechting aan de romp.
Polijsten met Commandant nr 4 lost dat wel weer een half jaar op.


Gisteren heb ik een rit van 105 km gereden met windkracht 5 tot 6 en regelmatig in- en uitstappen. 
Een leuke rit waar ik op vier plaatsen in Noord-Holland spullen heb afgeleverd. Niet alleen goed voor het lijf, ook 'verdien' ik hiermee 20 euro verzendkosten.
Tijd genoeg ook om na te denken over een betere bevestiging van de kap vóór op de Quest. Natuurlijk, klittenband moet dit kunnen oplossen. Op de normale 50 mm lusjesband waarmee de kap onder de rand vastzit zet ik een stukje haakjesband zonder lijmlaag van ook 50 mm. Op de Quest plak ik twee stukjes 25 mm breed wit lusjesband en zie daar, in no-time klaar en de kap zit muurvast. Klittenband laat zich namelijk onder zijdelingse belasting niet lostrekken, zelfs niet als het nat is. 


Vooraan knip ik de 50 mm haakjesband in twee stukjes om deze links en rechts van de stormstrip te bevestigen. Nu de kap op 3 punten vastzit, zit ie letterlijk muurvast. Voor in- en uitstappen zijn alleen de twee achterste banden voldoende.


Om de kap tijdens het bezoek van bijv. een winkel even vast te zetten op de fiets kunnen deze klittenbanden ook met twee extra stripjes klitten achteraan worden vastgezet. Blijf ik overigens langere tijd weg, dan zet ik de klittenbanden binnen in de fiets vast via het geopende vizier.
Dat is in de praktijk voldoende veilig, ik heb tenminste nog nooit iemand met zijn armen via het vizier in de fiets zien zoeken naar de bevestiging van de kap.


Wit klittenband op een gele romp, laat staan zwart klittenband, is niet zo fraai. Helaas is geel klittenband alleen te bestellen met een minimum afname van 1000 meter. Ik probeer een stukje wit klittenband met gele acrylaat spuitverf te kleuren. Dat gaat aardig goed, zie ter vergelijking onderstaande foto waar een wit klittenbandje naast twee stukjes geel gespoten band zit. De werking van het klittenband is niet merkbaar minder. Wel moet de laag niet te dik zijn, dan zal de werking wel minder worden.

Wil je ook aan de gang met het goed vastzetten van je racekap, haal dan de zuignapjes van het stukje 50 mm haakjes band. Plak een stukje zelfklevend klittenband op je fiets en je bent klaar. Het 50 mm brede haakjesband zonder kleeflaag is in de webwinkel te koop:


Comfort onder de kap is voor mij heel belangrijk. Ook geluidscomfort is voor mij cruciaal. Ik wil alleen maar in een fiets rijden waar uitsluitend onvermijdbare geluiden tot mij komen. De banden, zeker een Almotion, zoemen rond en boven de 40 km/u. Ik rij altijd met een 70-tands tandwiel voor en dat betekent een hoge kettingsnelheid. Het kettingtandwiel bromt bij zware belasting licht hoorbaar.


Maar meer geluid, nou ja de wind is natuurlijk niet uit te vlakken, wil ik absoluut niet horen.
Ook geluiden van de kap wil ik niet horen en dat hoeft ook niet. Daarvoor is het zaak de kap heel losjes op de rand van het instapgat vast te zetten. Zeker niet vast sleuren, de kans dat er dan carbon van de kap tegen de rand van het instapgat komt wordt groter. Het kan gebeuren dat de liggende deksel toch ergens tegen de rand van het instapgat komt. Gewoon met een stukje schuurpapier de kap ter plaatse wat smaller maken. Doe dit niet met een machine, carbon is dan wel sterk maar het schuurt heel makkelijk weg.


Het vizier mag natuurlijk ook nergens het carbon raken, dat levert een tikkend geluid op. De kap waar ik nu mee rijd, een standaard racekap met Nacaduct, vertoont zo nu en dan een tikkend geluidje. Als ik aan het bedieningspootje trek is het direct weg. Als ik kijk waar het vizier mogelijk tegen het carbon aantikt, zie ik snel een klein slijtspoortje. Eén klittenband rondje, de voorste, zat er al. Ik plak aan weerskanten een tweede rondje lusband erachter en ook iets hoger. Dan werkt het ook als het vizier een stukje openstaat.  Dit lost het getikker op.