dinsdag 25 augustus 2015

70-tands tandwiel en carbon achterbrug


Al langere tijd worstel ik met exploderende Super Moto banden. Barstten ze er vroeger af bij 5 bar, de laatste ging er met veel akoustisch geweld bij 4.0 bar af. Met als gevolg dat mijn recent gemonteerde nieuwe achterwiel al weer krom is. 

In de bestelauto rij ik vandaag met twee Questen naar Dronten. Allert zal voor Velomobielonderdelen.nl het na een crash gescheurde voorframe van een klant richten en lassen. Jan Reus gaat daarna de Quest weer als nieuw maken.

Ik durf eigenlijk de Super Moto niet meer te gebruiken, behalve op 3,5 bar. Daarom rij ik nu enkele weken met een oude liefde om het achterwiel, de Schwalbe Furious Fred. En wat blijkt, de Furious Fred is op mijn trainingsrondje een fractie sneller dan de Super Moto. Komt uiteraard doordat ie maar de helft weegt van een Super Moto. Het optrekken na een bocht kost met de Fred minder energie en hoe sneller ik weer boven de 50 km/u rijdt, hoe hoger het gemiddelde uitkomt.


Als Allert aan het lassen is bepraat ik met Theo de mogelijkheden om de kleinere omtrek van de Furious Fred te compenseren. Ik wil een lage cadans van 83 bij een snelheid van 60 km/u. Liefst wil ik dan niet op de 11 achter rijden, dat levert duidelijk verlies op. Dat betekent dat het 61-tands voortandwiel te klein is. Ik ga even buurten bij Leo van Alligt en kom met een mooi 70-tands blad terug. Aan één kant een stevige beschermrand zodat bij enthousiast omhoog schakelen de ketting er niet af kan lopen.

Bij Alligt draait de freesmachine op volle toeren. Leo is een aantal tandwielen aan het maken, ook 70-tands, die lichter en toch stabieler zijn dan de huidige versie. Helaas is ie nog niet zover dat er al tanden opzitten.


Naast het nieuwe 70-tands blad zit er ook nog een 42-tands blad op. Oops, dat bereik kan de derailleur niet schakelen. Daarom kiezen we voor een 53-tands blad als kleinste blad. Standaard is dit in alle velomobielen van Velomobiel.nl het grootste blad. Nu blijkt ook de poot van de derailleur te kort om de ketting naar het nieuwe grote blad te schakelen. Allert last een stukje buis op het al aanwezige buisje en zo kan de derailleur naar boven worden geschoven. Het schakelt nu best goed.



Ik heb al heel lang het plan om de aluminium achterbrug stijver te maken. Bij hard optrekken raak de Super Moto de wielkast. Nogal wat energie, vooral tijdens het optrekken en heuvel op, gaat daar verloren. Ik bepraat de mogelijkheden met Theo en Allert. Zij zeggen dat je de brug wel kunt verstijven, maar de 12 mm as blijft te veel buigen. Wil je dit flink verbeteren, dan moet er een 15 mm as in. Ook de speling die het freewheel in de standaard configuratie oplevert is hinderlijk merkbaar. Tja en dat los je niet zo maar op. Of toch wel? 

Ik zie diverse carbon achterbruggen liggen en vraag of er een beschikbaar is. Ja zegt Theo en daar hoort ook een ander wiel met de dikke 15 mm as en een nieuw freewheel bij. Dit lost ook het probleem van het kromme wiel op. Goed een uur later zit de nieuwe brug erin. De aanpassingen zijn beperkt al moet er door de bollere vorm van de carbon brug van het carbon kettingscherm bij de Risse demper wel wat weggeknipt worden.


Nu blijkt natuurlijk de ketting te kort en moeten er een aantal schakels tussen.
Als laatste blijkt het carbon kettingscherm boven de trekkende ketting nu tegen de ketting aan te lopen. Het aan de binnenkant van dit scherm geplakte klittenband is verzadigd door de olie. Het wordt dan ook een smerig klusje om het aluminium steuntje los te boren van de popnagels en te vervangen door een hoger beugeltje. De Quest is 230 gram lichter geworden. Het tandwiel is 70 gram zwaarder, de brug 300 gram lichter.

vrijdag 21 augustus 2015

Banden test Schwalbe Marathon Racer, Shredda 40 en 50 draadband tire review


De tests van de afgelopen hadden niet tot taak om de snelste banden te vinden. Dit keer test ik budgetvriendelijke 406 draadbanden. Dit zijn:

Schwalbe Marathon Racer
Dit 404 gram wegende bandje is met € 17,50 een heel betaalbare band. Mooi profiel en heel makkelijk om te leggen en weer te demonteren. De breedte is 40 mm en past daarmee op vrijwel alle velomobielen en andere (lig)fietsen. Deze banden kunnen uiteraard niet zo compact worden opgevouwen als vouwbanden. In een velomobiel is dit geen probleem. De pendeltesten leren dat het bandje redelijk goed kan meekomen met de gevestigde orde. De lekbestendigheid is veel beter dan bijv. de Shredda's. Ook nu weer blijkt dat een band hard oppompen zinloos is. De rolweerstand van de Marathon Racer op 6.0 bar is hoger dan op 5.0 bar.



De Shredda 40 mm is voor veel fietsers een goede keus. Loopt 15% lichter dan de Marathon Racer en heeft de goede breedte vol voldoende stuuruitslag. In de tabel bovenaan zijn de eerder geteste Shredda's rood gekleurd, de nu geteste Shredda en Racer banden zijn blauw gekleurd.



De Shredda 50 draadband loopt duidelijk lichter dan de Shredda 40 mm. Ook deze draadband loopt was zwaarder dan de eerder geteste Shredda vouwband. Maar zoals gezegd, de prijs is bij Velomobiel.nl rond de helft lager.






Nieuwe bandentests


De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het testen van een drietal banden. Deze banden zijn budgetvriendelijke draadbanden van Schwalbe. Allereerst de Marathon Racer, vervolgens de Shredda 40 en 50 mm.

De cijfers moeten nog worden opgeteld en in de bekende tabellen worden opgenomen. Een tip van de sluier kan ik alvast oplichten. De vouwbanden met dezelfde naam lopen lichter. Maar de prijs is een factor twee hoger. Morgen komen de resultaten online en kan iedereen oordelen of ie de twee maal zo hoge prijs voor iets minder rolweerstand over heeft.

maandag 17 augustus 2015

Duitse blad Tour test met ... pendel



Na nu drie jaar testen van banden met de pendel is het leuk om te zien dat een groot en gerenommeerd blad als het Duitse 'Tour' nu ook de pendel als testapparaat heeft ingevoerd.
Precies hetzelfde principe en precies hetzelfde gewicht. Zelfs de wegdekstroken zijn hetzelfde al hebben zij meer grint in het 'wegoppervlak'.

Een bedieningsstang zie ik niet en ook geen laser of een ander afleesinstrument. Kennelijk moeten ze het nog afmaken.

Zij zeggen dat de metingen een zeer juist beeld geven van de werkelijke rolweerstand en zij hebben ook al gemeten dat op slecht wegdek de rolweerstand zo maar kan verdubbelen. Tja, dat was al even bekend :)

Tour meldt ook dat de herhalingsnauwkeurigheid heel groot is. Ook dat is natuurlijk door mij al talloze malen vastgesteld.

http://tv.tour-magazin.de/video/TOUR-Rollwiderstandspr%25C3%25BCfstand/369a37350c38ca935f4dc5d62fea0af0

Met dank aan Ful Valstar die mij hierop attendeerde.

vrijdag 14 augustus 2015

SuperMango rijdt weer


Piet Kunis, één van de VeloTilt teamleden, heeft zijn Super Mango weer rijdend. Niet de bijzondere kap zorgde voor vertraging, een kapotte derailleur was de echte boosdoener. Dankzij een oplettende Martin M. bleek er via de krochten van het internet nog ergens een goed exemplaar te koop.


Bij de rolweerstandproeven van het vorige bericht kwam Piet voorrijden in zijn Super Mango met complete geïntegreerde toer/racekap. Het is mooi weer, Piet heeft de top van de kap verwijderd en rijdt dus cabrio. Het hele concept heeft precies opgeleverd wat Piet voor ogen had. De kap scharniert voorover inclusief de racekap. Uiteraard kan de racekap er ook afgehaald worden en is nergens te zien dat de Super Mango zo'n effectieve scharnierende kap heeft.
Al met al een bijzonder geslaagd project.




vrijdag 7 augustus 2015

VeloTilt test rolweerstand 2


Vandaag belooft Windguru.cz een dag met heel weinig wind. Bram Smit is met vakantie en dus maakt Piet Kunis de as om twee Quest wielen aan de wielpoten van de naakte VeloTilt te monteren.
Van de drie Flevobike wielen die standaard ieder met een groot dubbelrijïg hoekcontactlager zijn voorzien blijft nu alleen het voorwiel zoals het was. De twee achterwielen zijn standaard 25 mm velgen met standaard lagers en F-lite banden.


Het is met 26 gr. C lekker warm. De zwakke wind is veranderlijk en komt de ene keer van voren, de volgende keer van achter. Maakt niks uit, we rijden steeds naast elkaar en bij 10 km/u stoppen we gelijk met trappen.


Piet rijdt met de naakte VeloTilt, ik met de Quest van Jan. We maken drie runs noordwaarts en twee in zuidelijke richting. De verschillen met de vorige keer zijn enorm groot. Reed de naakte VeloTilt de vorige keer 38 meter minder uit, nu is dat gemiddeld 16,35 meter. Dit is een verschil van 15%.
De vorige test reed de VeloTilt 35 meter minder ofwel 39% korter uit.


Om ook de mogelijke invloed van de schijfrem uit te sluiten, demonteert Piet de remklauw  en bevestigt het remmetje ergens aan het frame. We maken weer twee testruns. Piet blijkt lang naast me rijden en pas op het laatst loop ik met de Quest nog even verder. Nu blijkt dat de rem ook een duit in het zakje doet. De uitrolafstanden van de VeloTilt verschillen gemiddeld nog maar 10% met die van de Quest.

Als we weer in de werkplaats van Velomobielonderdelen.nl zijn rekenen we de gemiddelden uit en zijn de conclusies snel getrokken. De grote Rollway dubbelrijïge hoekcontactlagers zijn voor tweederde de hoofdoorzaak van de hoge rolweerstand. Ook een blijkbaar licht aanlopende schijfrem is voor eenderde deel mede oorzaak  van de hogere rolweerstand. Als ook het voorwiel zou zijn voorzien van een normaal Quest wiel zullen er vrijwel zeker geen verschillen in rolweerstand zijn.

Dit betekent terug naar de tekentafel. De mooie Flevobike wielen kunnen waarschijnlijk op Marktplaats en moeten we terug naar de bewezen techniek van gewone dubbelgelagerde velomobielwielen.

Blijft nog over de mogelijke verliezen in de aandrijving. Een mooi moment om de nieuwe VeloTilt derailleur in te bouwen. Die heeft zo mogelijk nog minder verlies dan een gewone derailleur.
Voor een test van de aërodynamische eigenschappen broeden we op een methode om de Quest en de VeloTilt naast elkaar op te slepen naar een snelheid van 60 tot 70 km/u en dan de heel lange sleepkabels tegelijk los te laten. Kan mooi achter de Tesla :)

Volgende berichten:
-Blad Tour test met ... pendel
-SuperMango rijdt

dinsdag 4 augustus 2015

Even bijpraten en een record



Het is rustig op mijn blog de laatste weken. Het VeloTilt team is deels met vakantie. Toch gebeurt er op dit front nog wel het een en ander. Daarover later meer.

Jan Reus is druk met het maken van kappen en vooral het repareren van carbon racefietsen en MTB's.
Verschillende grote carbon reparatiesites die carbon reparaties aanbieden hebben Velomobielonderdelen.nl ontdekt als de beste plek in Nederland om carbon fietsen op het allerhoogste niveau te repareren. Kunnen de meeste carbon reparatiebedrijven wel zelf de carbon  reparatie doen, spuiten wordt altijd door een ander bedrijf gedaan. Jan Reus van Velomobielonderdelen.nl kan niet alleen perfect carbon reparaties uitvoeren, maar ook spuitwerk op topniveau leveren.
Het behoeft geen betoog dat dit hoogwaardige werk ook voor velomobielen regelmatig wordt uitgevoerd.

Na CycleVision heb ik de training snel weer opgepakt. Vrijwel dagelijks maak ik mijn trainingsrondje rond de Schermer polder. Dit rondje is een krappe 30 km lang. Zo nu en dan fiets ik naar de werkplaats in Enkhuizen, 96 km uit en thuis.

Ik heb er veel plezier in om te proberen het rondje om de Schermer steeds sneller af te leggen. Ik maak de ene dag het rondje met een gemiddelde hartslag van 120 slagen per minuut, de andere dag probeer het met maximale snelheid. Deze week kwam er bij 120 slagen per minuut al een gemiddelde snelheid van 45,3 km/u op de Cat-Eye. Op de rechte stukken is de snelheid dan 47 tot 48 km/u.

Ik heb door de kermis op De Woude zaterdag en zondag niet kunnen fietsen. Op de dijk moet ik langs de drukst bezochte kroeg en eerdere ervaringen hebben me geleerd dat het heel stressvol is om door een dicht opeengepakte zuipende menigte te rijden met een velomobiel.

Vanavond is het heerlijk warm met 22 gr. C, er staat vrijwel wind, ik ben na het gedwongen rustige weekend zeer goed uitgerust, alle ingrediënten om een record neer te zetten zijn aanwezig.
Na het viaduct in de N242 rij ik richting Driehuizen. Ik start de stopwatch die ook gelijk mijn hartslag vastlegt. Ik voel dat het lekker gaat. Al snel rij ik 52 km/u met hartslag 136 en probeer niet veel harder te gaan. De ervaring leert dat als ik het eerste stuk naar de molens in Schermerhorn voluit ga, ik de tweede helft teveel moet inleveren. Wel versnel ik, naar beneden de polder inrijdend, naar 60 km/u op de Oostdijk richting Groot-Schermer.
Bij de drie molens van Schermerhorn is mijn gemiddelde, ondanks vier haakse bochten, al 49 km/u. Met een heel zwakke tegenwind langs de Noordervaart komt de snelheid ook op 52 tot 53 km/u. Als er nu geen kruisend verkeer of een hinderlijke landbouwtrekker roet in het eten gooit, ga ik mijn record van 49,9 km/u gemiddeld verbreken.
Aan het eind van de Noordervaart is mijn gemiddelde al opgelopen naar 49,3 km/u. Het laatste stuk, langs het Noord-Hollands kanaal, is traditioneel het snelste stuk. Met een hartslag van rond 150 slagen per minuut jaag ik de Quest naar 53 tot 54 km/u. Ik zie het gemiddelde continue oplopen en al voor de pont in Akersloot komt voor het eerst de 50 km/u gemiddeld in beeld.
Uiteindelijk stokt de race op een gemiddelde van 50,2 km/u met een gemiddelde hartslag van 143 slagen per minuut. Ik ben heel tevreden met dit resultaat.
De Quest is in toertrim, de voetengaten zijn open en de beide niet-gestroomlijnde spiegels staan erop.
De voorbanden zijn F-lites op 4,5 bar, de achterband is een Schwalbe Furious Fred op 3,5 bar. Wel rij ik met de standaard racekap. Nadat ik een nieuw wiel in Dronten heb laten monteren heb ik een oude Super Moto die al eens van de velg was geknald, gemonteerd. Slechte beslissing, deze Super Moto knalde er met 4 bar weer af. Het resultaat is dat de nieuwe velg weer even krom is als de oude. Een ezel ...

Eerder al schreef ik dat de VeloTilt niet de snelheid haalt die vooraf berekend is. Er zijn drie factoren die dit beïnvloeden. Dat zijn de rolweerstand, de aerodynamische weerstand en de aandrijfweerstand. Maar wat is de boosdoener?
We gaan eerst de rolweerstand beproeven. Met drie precies 121 kg wegende fietsen, de VeloTilt, de naakte VeloTilt en de standaard glasvezel Quest van Jan Reus, rijden we met heel weinig wind naast elkaar 10 km/u. Op hetzelfde moment stoppen we met trappen en laten de fietsen uitrollen. De verschillen zijn heel groot.
De Quest, zonder kap, rolt 89,25 meter uit, de VeloTilt en de naakt VeloTilt komen tot resp. 52,70 en 54,50 meter.
Clement Pillette doet wat berekeningen en dan wordt duidelijk waarom de Quest sneller is dan de VeloTilt. De rolweerstand van de VeloTilt is bij 60 km/u maar liefst 147 Watt.

De oorzaak zou kunnen liggen in de grote dubbelrijïge Rollway slepende hoekcontactlagers. Om dit te verifiëren maakt Piet Kunis een as door de lagers om twee standaard Quest wielen te kunnen monteren. Bij een eerstvolgend windstil moment gaan we de uitrolproeven herhalen.





maandag 20 juli 2015

VeloTilt derailleur


De vakantie is voor enkele VeloTilt teamleden voorbij en kan er weer gewerkt worden aan het optimaliseren van de fiets. Op dit moment is er in zowel de open als de gestroomlijnde versie van de VeloTilt een Rohloff naaf gemonteerd. Het is algemeen bekend dat een Rohloff naaf minder efficiënt is dan een goede derailleur. Ook zijn de stappen die een Rohloff maakt erg groot. Tenslotte is een Rohloff met 1,4 kg behoorlijk zwaar.


Bram Smit en Piet Kunis hebben samen een derailleur bedacht die aan die bezwaren een eind moet maken. Vandaag laten Piet en Bram de recentste uitvoering van de derailleur zien. Bram heeft een parallelogram bediening van een oude derailleur gemodificeerd. Daarnaast heeft hij een indexloze shifter gemonteerd. En wat blijkt, het schakelt als een zonnetje.


Het schakelt zowel omhoog als omlaag bijzonder soepel. Het geheel loopt fantastisch licht, zelfs zo licht dat als de crank horizontaal staat, deze vanzelf naar beneden beweegt. En dat zelfs zonder dat er een pedaal op zit. Het mooi lichte draaien wordt mede veroorzaakt doordat de ketting altijd precies in lijn met ketting loopt. Bij een derailleur is dat maar op één kransje het geval.


De bijgaande filmpjes maken duidelijk dat dit een heel zinvol concept is. Er kunnen nog verbeteringen worden aangebracht zoals een 10-speed index shifter. Die heb ik aangeschaft en wordt door Bram meegenomen om te worden gemonteerd.

Het is zelfs mogelijk om meer dan 10 tandkransjes te monteren. Het kunnen er mogelijk wel 14 worden. Het nieuwe systeem zal in de SuperMango van Piet Kunis worden gemonteerd. Piets' korte kooi derailleur is kapot en vervanging door een passend nieuw exemplaar blijkt nergens leverbaar.











dinsdag 30 juni 2015

200 km voor een nieuw wiel en Shredda draadbanden


Zaterdagnacht om half vier schrikken we wakker door een enorme knal. Ik vlieg mijn bed uit en kijk naar buiten. Niks te zien.
Zondagmorgen merkt mijn vrouw droogjes op of het misschien niet weer een band van de Quest is die geëxplodeerd is. Ik heb er maar 4 bar in gepompt en zou dat geen probleem moeten zijn. Nou, wel dus. Onder alle drie wielen ligt een dikke laag zand en stof. De Quest heeft kennelijk een flinke aframmeling gehad. De hieldraad van de vrijwel nieuwe Super Moto is gebroken en de Michelin Protek Max is aan flarden gereten. Het wieldoekje aan de derailleurkant is met de hoepel ook aan stukken. De omgeving van de wielkast was door Jan al eens gerepareerd en er lijkt geen verdere schade. Als ik probeer een Vredestein Black Panther te monteren knalt de band er weer af. Dit kan zo niet verder.

Ik zoek de al bijna versleten en ook al eens van de velg gesprongen oude Super Moto op en leg die om de slingerende velg. Met maar 3 bar hoop ik dat deze er even op blijft liggen. Als ik zondagavond een trainingsritje maak gaat dat met een gemiddelde van 49,6 km/u, een record :). De band is heel gebleven. Toch maar eens een nieuw wiel laten plaatsen.


Vandaag heeft Theo van Velomobiel.nl tijd om mijn Quest te repareren. Jan heeft het dakframe in Enkhuizen om de dwarsverbindingen van stroomlijnprofielen te voorzien en het frame zwart te spuiten. Het rek ophalen, de fiets opladen, naar Dronten rijden en het rek weer terugbrengen kost veel tijd. Dan kan ik net zo goed naar Dronten fietsen.

Om 7.00 uur vanmorgen zit in de fiets en rij, voor de eerste keer dit jaar, zonder racekap naar Dronten. Ik neem me voor om te genieten van het fietsen en de omgeving. Dat lukt prima en met gemiddeld precies 35 km/u kom ik heen en weer. Hartslag gemiddeld 104 bpm, geen uitsloverig gedoe dus.

Theo stelt snel vast dat het oude wiel de kwalificatie schroot verdient. Het wiel slingert en de enkelvoudige velg blijkt ook iets uit elkaar gedrukt te zijn. 'Of ik hem nog mee wil nemen?'. 'Nou nee hoor Theo'. De E2 lagers zijn na 40.000 km nog in perfecte conditie. Als het nieuwe Gingko holkamer wiel is gemonteerd is Theo niet helemaal tevreden. Er zit een langzaam verlopende slinger in. Eruit dus maar weer en op de richtbok wordt de velg perfect rond gemaakt. De oude Super Moto is niet helemaal rond, maar daar kan Theo natuurlijk niks meer aan veranderen.

Nou de fiets toch bij Velomobiel.nl is kijkt Theo de andere draaiende delen na. De remtrommels en remschoenen zien er prima uit. Zelfs de ketting blijkt na 40.000 km nog geen meetbare slijtage te hebben. Ook de cassette en derailleur zien er als nieuw uit. Theo spuit wat teflonvet in de rechter shifter, die draaide in de winter wat moeilijk. Verder staat de Quest er na 40.000 km heel goed bij. Waarschijnlijk het gevolg van veel fietsen met mooi weer en stallen in een verwarmde garage.

Als de fiets klaar is vraagt Theo of ik Schwalbe Shredda draadbanden wil testen. Deze banden in 40 en 50 mm hebben met 60 TPI een eenvoudiger karkas. Ze zijn met 17,50 en 20 Euro de helft goedkoper dan de geavanceerder Shredda vouwbanden. Als de temperatuur weer rond 20 graden C is zal ik deze banden pendelen.


Als toetje een tweetal aardige foto's die ik gisteravond vanuit onze tuin maakte, een mooie zonsondergang en een foto van de maan. Beide opnamen zijn gemaakt met de Panasonic FZ1000. Deze camera heeft een Leica lens van 25 - 400 mm. De beide foto's zijn met 25 resp. 400 mm gemaakt.



maandag 22 juni 2015

CycleVision 2015, VeloTilt en 1-uursrace


Als de voorbereidingen voor CycleVision zijn getroffen realiseer ik me dat de afstanden van het wedstrijdterrein en de andere onderdelen van het evenement tamelijk groot zijn. Op de plaats waar bij iedere auto de motor ligt, past de Giant Halfway vouwfiets. Het blijft een bijzonder gezicht.


Zaterdagmorgen arriveer ik al om half tien in Venray. Daar schuift het grote rolhek snel terzijde en kan ik met de Quest op het dak doorrijden naar de wedstrijdbaan. Ik ga de uursrace rijden met de Quest. Over het waarom verder meer. De Noord-Hollandse delegatie bestaande uit Cees, Matthijs, George, Jan en Arnold komt gelijk met mij aan. Ze hebben voor hun fietsen min of meer een vaste plek aan de rand van de wedstrijdbaan. Daar staan ze in goed gezelschap naast de LeMans van CyclesJV.

Om 11.00 staat mijn eerste lezing over de VeloTilt gepland. De organisatie meldt me dat dit afgelopen  week is vervroegd naar 10.30 uur. Oops, dat gaat mis flitst het door mijn hoofd. Ik heb die wijziging niet doorgekregen en dus zullen de bezoekers er niet om half elf zijn. Dat blijkt inderdaad te kloppen, om half elf zijn er nog maar vier belangstellenden. In goed overleg met Johan die de lezing over ROAM gaat doen, wachten we tot 11.00 en zie daar, de zaal loopt vol.

De lezing verloopt prima en Johan kan prima op mijn verhaal aansluiten.


Om twee uur starten de bikkels voor de drie-uurs race. Theo van Soest fungeert met zijn  Quest als pace car en na twee rustige rondjes gaat het los. Verschillende snelle rijders hebben inmiddels een DF aangeschaft en sinds kort heeft Daniel Fenn daarvoor een 'broek' gemaakt. Dit zijn twee heel grote stroomlijnkappen die de snelheid inderdaad flink verhogen. Alleen Theo van Andel weet zich met zijn Quest voorin het veld te handhaven.


Daniel Fenn rijdt gemiddeld bijna 59 km/u en wordt de winnaar van deze wedstrijd. Theo van Andel wordt derde. Een opvallende prestatie wordt geleverd door Harry Lieben. Met zijn Mango rijdt hij drie uur lang gemiddeld 49,4 km/u. Hij wordt daarmee vijfde in een veld van totaal 40 rijders.



De VeloTilt staat bovenaan naast de baan en krijgt veel belangstelling. Ook de toertop is nu voor het eerst te zien. Jan Geel is onvermoeibaar bezig met het geven van uitleg over de VeloTilt.


Jan Reus heeft naast de VeloTilt ook de ongestroomlijnde VeloTilt mee. Liefhebbers die dit willen mogen er een stukje mee rijden. Daar wordt massaal gebruik van gemaakt. De meeste rijders komen blij verrast terug. De eerste tientallen meters gelocked rijden en dan deblokkeren is natuurlijk spannend. De meesten lukt dat in één keer, een enkeling gaat de eerste keer onderuit.



Zondagmorgen om 10.00 is de uursrace. Cees Roozendaal voorziet zijn Quest van enkele geheime wapens. Hoewel Cees had aangekondigd dat ie 'ome Wim wel zal opduwen' laat een blik op de uitslag, Ome Wim heeft Cees 5x opgeduwd, iets anders zien :) 


Jan Reus en Jan Geel plakken de wielstroomlijnkappen onder mijn Quest. Twee dagen voor vertrek naar Venray zie en voel ik dat er een steeds hinderlijker onrondheid in mijn achterband optreedt. Het lukt me niet om de Super Moto rond te laten lopen. Hoewel de Super Moto na 3 jaar en 25.000 km nog niet versleten is, kieper ik hem toch maar in het vuilnisvat. Een nieuwe Super Moto maakt het helaas niet beter. Pas heel laat zie ik dat het niet aan de banden ligt maar aan het slingeren van het wiel. Dat ik dat zo laat zie heeft alles te maken met het kijken met maar één oog. Ik probeer het met spannen en ontspannen van de goede spaken te verhelpen. Helaas willen na drie jaar de nippels niet meer draaien en moet ik er maar mee leven.


Op bovenstaande foto van Robert-Jan Bakker lap ik Cees en toeter en passant maar even. Peter - ovaal - de Rond doet voor het eerst sinds jaren weer een keer mee. Hij rijdt net 1 km/u harder en zet mij op ruim een ronde. Zou dat komen omdat ie ovaal rijdt? Misschien ook wel omdat ie 15 jaar jonger is en veel meer kilometers maakt. En het kan ook nog liggen aan het feit dat Peter een vrijwel nieuwe en dus stijvere Quest heeft. Hoe dan ook, hij was sneller.



De baan in Venray is een dragrace baan. Het wegdek is ruw en op veel plaatsen matig gerepareerd. De rechte stukken zijn altijd schuin en de helling in de bocht verandert niet. Je hebt steeds het gevoel uit de bocht te vliegen. Ga je er met 53 km/u in en je blijft even hard trappen, dan kom je er met 51 km/u uit. Die verloren snelheid moet je op de rechte stukken weer erbij zien te knokken. Gemiddeld is de baan 7 tot 9 km per uur langzamer dan bijv. de RDW baan in Lelystad.

Na de race zie ik waar de onheilspellende geluiden tijdens de race bij het achterwiel vandaan komen. De onderkant van de Quest is zwart van het rubber slijpsel. Rijden met een slingerend achterwiel in een aanlopende wielstroomlijnkap is niet bevorderlijk voor de snelheid, maar ook niet voor de nieuwe Super Moto. Dat wordt een retourtje Dronten voor een nieuw achterwiel.



Op bovenstaande foto zien jullie mijn Tesla Model S als pace car voor de rijders van de afvalrace. Ik hou op dat moment mijn tweede lezing op zondag en kan de auto niet besturen. Hans van Vugt is de eerste die mijn auto voor dit doel mag rijden en vermaakt zich er prima mee. Zelf maak ik een aantal rondjes op hoge snelheid als de fietsers er nog niet zijn. Op het korte rechte stuk haal ik makkelijk 140 km/u en ga met 110 km/u de kletsnatte bocht in. Op een witte streep breekt de Tesla uit maar de tractiecontrole grijpt onmiddellijk in en voorkomt dat de bolide tegen de betonnen borstwering crasht.
Al met al heel leuk, ook voor de toeschouwers die komen aansnellen om dit onaangekondigde spektakel te filmen en te fotograferen.
George Krug heeft een paar beelden met zijn GSM vastgelegd.





Tijdens de afvalrace breekt een enorm noodweer uit. Het regent onwaarschijnlijk hard en de regen stroomt in golven langs de achterkant van de baan naar beneden.




De organisatie heeft dit jaar een veel groter evenement bedacht. Allerlei andere fietssporten komen aan bod. Er zijn uiterst behendige bikepolo rijders, steppers en spinners. Ook ludieke zaken als een show met historische fietsen waaronder de hoge Bi zijn te zien.
Een probleem blijft dat er een grote afstand is tussen de racebaan en de andere activiteiten. Ik vraag me af waarom alles niet wordt geconcentreerd op de binnenbaan en rond de buitenbaan. Er is nu een loopbrug waardoor dit wel kan. De organisatie heeft zijn uiterste best gedaan en alles liep gesmeerd.
Toch kan ik me niet aan het gevoel onttrekken dat het steeds meer een onderonsje wordt van een steeds geringer aantal deelnemers en minder interesse van handelaren. Deden er in 2007 in Sloten nog 130 deelnemers mee aan de uursrace, nu kwamen er maar 26 deelnemers aan de start.


Alle overall winnaars, zonder uitzondering bekende gezichten, op het podium. 


Daniel Fenn, de ontwerper van DF rijdt ook een stuk op de naakte VeloTilt. Het komt enthousiast, met beide handen los van het stuur en mooie bochten makend terug.



Bovenstaande foto's zijn niet gemaakt in Venray maar op de baan van de RDW in Lelystad een week eerder. Samen met het Human Power Team van de TU Delft en team Elan hebben we enkele uren de baan gehuurd om te testen. Daar bleek dat de snelheden die we hoopten te halen niet gehaald werden.
David haalde 54 km/u, maar met meer vermogen dat vooraf berekend. Tijdens de laatste rit ging de besturing zwaarder dan normaal. Na onderzoek bleek het aluminium halfrond onderaan de voorvork verbogen te zijn. Dat moet van staal of carbon worden en vereist flink wat sleutelwerk.
Maar eerst gaan we uitzoeken waar de lagere snelheid door wordt veroorzaakt. Dit kan liggen aan de rolweerstand, aan wrijvingsweerstand door de variabele spoorbreedte, aan luchtweerstand of aan weerstand in de aandrijving. Dat gaan we in de komende periode uitvlooien.
Met de nu niet goed sturende VeloTilt wil ik liever niet tussen andere deelnemers in de problemen komen. Niet voor mezelf maar zeker niet voor anderen.


De VeloTilts rijden nu met een Rohloff naaf. Voor toeren een prima naaf, voor wedstrijden op snelheid zijn de stappen tussen de versnellingen veel te groot. Piet Kunis en Bram Smit bedenken een variatie op de derailleur. Een standaard cassette wordt door een hevel over een van kogels voorziene spibaan heen en weer geschoven. De ketting schakelt wonderwel goed zonder extra voorzieningen. Het geheel loopt fantastisch licht. Het verschil met een Rohloff naaf is heel groot. Onderstaand een filmpje van de werking van de VeloTilt derailleur.