dinsdag 20 januari 2015

Noordelijke Velomobieltocht 2015


Het is zaterdagmorgen en ik sta gepakt en gezakt om half acht voor de pont. Doel is naar Assen te rijden voor de Noordelijke Velomobieltocht. Het is de eerste keer dat ik meerij, een goedmakertje voor het missen van de Oliebollentocht. De route gaat via Hippolytushoef waar Cees en Anita om 9.00 uur klaarzitten met koffie en de beroemde Wieringer koek. Dit is een uit de klauwen gegroeide soort Jodenkoek. 54 km in 1,5 uur is krap. Het is nog drie kwartier donker en de kleine Fenix lamp verlicht de berm mooi.


Als ik om 9.15 uur bij huize Roozendaal arriveer ben ik tot mijn verrassing de eerst aankomende. Matthijs Leegwater, Jan Geel en Arnold Stokkel komen een kwartier later binnen. Jan was even zoek, vandaar. George Krug is er helaas niet, hij ligt uitgeteld op de bank, griep.


Kwart voor tien rijdt het smaldeel Noord-Holland naar de Afsluitdijk. Na nog geen 500 meter is het al stoppen geblazen, Matthijs rijdt achter lek. Nog voor de helft van de Afsluitdijk rijdt Matthijs nog twee keer lek. Dan zijn de binnenbanden wel op en moet er geplakt worden. De grappen zijn niet van de lucht en Matthijs, testrijder voor Vredestein, laat het rustig over zich heen komen.


Cees houdt George van onze vorderingen op de hoogte per SMS, is ie er toch een beetje bij.
Was het vanmorgen mistig, de zon schijnt nu uitbundig. Het is glashelder en het vergezicht vanaf de kruin van de dijk is prachtig. De sluizen bij Den Oever en Kornwerderzand spuien volop naar de Waddenzee. Wij rijden tussen de 35 en 42 km/u, een prima snelheid met de zwakke wind in de rug.



Op het Friese platteland zijn de fietspaden van een matige kwaliteit. Vooral de route naar Bolsward is droevig. De paden zijn smal, liggen vaak schuin, de dempers maken overuren. Langs veel fietspaden staan bomen. Afgevallen takken en brokken hout worden niet opgeruimd. De fietsen krijgen soms harde tikken te verduren. Wel is het prettig dat er overal zout is gestrooid, van gladheid hebben we dan ook helemaal geen last.
Bolsward is prachtig met het mooie gemeentehuis langs de doorgaande weg. Aan deze kant van het IJsselmeer zijn de mensen duidelijk vergevingsgezind tegenover onze velomobielen. Wij krijgen overal voorrang, ook waar we dat soms niet hebben. 


Elke paar uren pauzeren we even voor een broodje en wat drinken. Ook weer tijd voor de nodige grappen. Cees heeft inmiddels ook achter lek gereden. Ik roem de Michelin Protek binnenband die niet lek wil. Dat had ik beter niet kunnen doen. 500 meter voor de bestemming zakt ook mijn Quest of de velg en mag ik de grote Super Moto verwisselen voor een Vredestein Black Panther. Die band rijdt overigens prima, maar tot 28 km/u jankt ie als een geslagen kat. Daarboven is ie muisstil dus geen probleem bij gebruikelijke snelheden.

Wij verblijven twee nachten in de B&B van de familie Krabben aan de Lonerstraat 114 te Assen. Daar is het goed voor elkaar. De Questen kunnen in een afgesloten schuur overnachten en wij brengen in vier knusse slaapkamers de nacht door. Alleen Jan slaapt slecht, hij kan op moderne bedden niet slapen. Thuis ligt zijn frêle gestalte gedurende de nacht op een kapok matras. Jan bewijst keer op keer dat vrijwel alles al 100 jaar geleden is uitgevonden en dat niet iedere verandering een verbetering is.
Wij wandelen vanaf de B&B naar het centrum van Assen en doen ons tegoed aan een Chinees buffet. Biertje erbij en wij vermaken ons uitstekend. Vrijwel tegelijkertijd moet Wilco, van de Bak, dezelfde Chinees hebben bezocht. Helaas hebben we hem toen niet gezien.


Het prachtige weer van zaterdag is zondagmorgen omgeslagen in zware bewolking en motregen. Wij rijden naar het huis van David Hembrow en zijn vrouw en zien daar al een aantal mederijders. De ontvangst is hartelijk en de koffie met koek smaakt goed.


Om 11.00 uur geeft David het signaal dat de tocht gaat beginnen. Gisteren kwam ik erachter dat de voorderailleur liever niet naar het middelste blad wilde schakelen. Ik trapte loos door en met veel geratel kon ik nog wel weer terug naar het grote 61-tands blad. Voor een dergelijke tocht met honderden keren optrekken en weer stoppen is alleen een groot voorblad niet aan te raden. Al na een aantal kilometers meldt mijn rechterknie dat het inderdaad geen goed idee is. Na 192 kilometer gisteren zonder probleem, speelt de knie nu vervelend op. Terugschakelen is geen optie dus blijf ik maar op het grote tandwiel rijden.


De route is prachtig, heidegronden, mooie dorpjes en fraai natuurschoon zijn hier volop aanwezig. Jammer dat het weer zo slecht is. Het is met 1 gr. C gewoon koud. Heeft onder meer tot gevolg dat er veel plaspauzes zijn. Zo gauw er iemand voorin stopt om te plassen volgen er direct meer. Ik maak er een foto van en dat hebben de mannen door :).




Een portret van Anton Luitink. Anton heeft heel effectieve schapenbakkebaarden. Natuurlijk om geluidsoverlast te verminderen. Volgens Anton werkt het inderdaad goed.



De route is heel afwisselend. Open landbouwgebieden worden afgewisseld door echte natuur. Zelfs bossen liggen op de route. Het blijft licht regenen en plotseling hangt mijn Quest op zijn kant. De rechter F-lite is lek. Ook de Schwalbe Doc Blue anti-lekvloeistof heeft het niet weten te voorkomen.
Samen met Jan Geel wisselen we de band binnen 5 minuten. Niemand voorin heeft het gemerkt.
Er gaan stemmen op om de F-lite bij gezamenlijke evenementen te 'verbieden'. Is wat voor te zeggen, al heb ik gemiddeld per jaar maar 1 tot 2 lekke F-lites. Het verwisselen van een lekke band, ik heb altijd een F-lite met deels opgepompte binnenband in de fiets, duurt nooit meer dan 5 minuten.
Iedere willekeurige andere band loopt zwaarder en is minder comfortabel.


Na de tocht gaan we nog een keer naar huize Hembrow en praten gezellig na. Peter Ovaal probeert zijn onronde tandwielen te verkopen. De argumenten kloppen, maar niet voor mij. De cadans neemt gemiddeld flink toe en dat is nou precies wat ik niet wil. Bij een cadans van 83 lever ik comfortabel het hoogste vermogen. Zonder dat ik daar naar kijk lees ik na wedstrijden op mijn SRM steevast deze waarde af. Dit neemt overigens niet weg dat veel andere fietsers het gelijkmatiger rondtrappen van de Rotor tandwielen en makkelijker klimmen als voordeel zullen ervaren.



Na de tocht rijden we in donker en nog steeds in de regen terug naar onze B&B. Nog een keer een uur door de regen stappen trekt ons niet. We bestellen een pizza en met weer een biertje, Arnold hartelijk dank, spoelen we deze weg.


Na weer een comfortabele nacht is het tijd om de 185 km lange thuisreis te aanvaarden. Het afscheid van de familie Krabben is hartelijk, een aanbevelingswaardige B&B. Nog in Assen lopen we vast op werkzaamheden door de gemeentelijke plantsoenendienst. Even uit de fiets en er maar langs slepen.
De rechterknie vergeeft me nog niet wat ik deze gisteren heb aangedaan. Ik mag voorop rijden en met een rustig tempo van 30 tot 35 km/u komt de knie langzaam weer in goede doen. Bewegen is vaak beter dan rust, bij mij zeker.


De eerste echte stop is bij het wegrestaurant in Zürich, aan het begin van de Afsluitdijk. De soep is goed en de meisjes zijn vriendelijk. Verschillende mensen informeren naar onze fietsen. Een ouder stel heeft ons vanmorgen in Assen gespot en zijn verbaasd ons nu al hier te zien.


De Afsluitdijk rijden we steeds rond 34 km/u, een enkele keer wat harder. In een groep is het verstandig niet te hard te rijden. Iedereen, ook de minst sterke rijder, moet het comfortabel kunnen volgen zonder zich kapot te rijden. En haast is er natuurlijk niet.
Aan de andere kant van de dijk in Den Oever nemen we afscheid van Cees en Jan. Jan gaat langs de IJsselmeerdijk naar Oostwoud. Hij is dringend toe aan betere wegen. Zijn ooit opgelopen whiplash speelt op en hij rijdt liever wat om dan nog meer slechte wegen te berijden.

Bij Lutjewinkel ga ik rechtsaf, Arnold en Matthijs rijden samen rechtdoor naar resp. Hoorn en Twisk.
Het wordt steeds mistiger en het zicht loopt langzaam terug naar minder dan 100 meter. Als ook de duisternis invalt kies ik ervoor om de snellere route via het oosten van Heerhugowaard links te laten liggen. In vrij dichte mist en in donker op smalle dijkwegen rijden is vragen om problemen. Ik neem de route westelijk van Heerhugowaard waar alle fietspaden vrijliggend zijn.
Om half zes rij ik ons eiland op. Drie heerlijk ontspannen dagen met totaal 460 km fietsplezier zijn ten einde. Dank aan Arnold, Cees, Jan en Matthijs. En George volgend jaar een herkansing?



donderdag 15 januari 2015

Nood- en bermverlichting nu muurvast


De afgelopen dagen wat onderhoud gedaan en aanpassingen aan de Quest gemaakt. De ketting heeft weer wat olie mogen ontvangen en de Bebop pedalen zijn met teflon gesmeerd. De stormstrip zit er al weer een paar weken op en dat heeft vandaag zijn nut weer eens bewezen. Hierover later meer.
Het kettingtandwiel met kunststof tanden heb ik vervangen door een versterkte versie met aluminium 7075 tanden. 

Gisteren schreef ik over de nood- en  bermverlichting. Vandaag heb ik daar 30 km mee gereden. Dat leek goed te gaan maar ... plotseling bengelt de mooie Fenix lamp aan zijn veiligheidstouwtje. Dat ligt primair aan de oude zuignap. Ik bedenk toch maar een oplossing om de lamp muurvast te bevestigen. Ik vind het belangrijk dat het wel degelijk maar ook elegant moet zijn. Gaten boren is niet aan de orde.


Ik zaag een stukje van 9 x 3 cm van een 2 mm dikke aluminium strip af. De zuignap knip ik van de voet van de houder af en boor een gat in de resterende voet. In het aluminium plaatje komen twee gaten, één voor de lamphouder en één om de voet van de spiegel door te steken. Voor het mooie spuit ik het plaatje geel en monteer de lamphouder in het ene gat en de spiegel door het andere gat.

De lamp zit nu letterlijk muurvast maar kan door het losdraaien van het moertje snel verwijderd worden. Alleen het plaatje en het boutje blijven dan achter. Het plaatje kan er natuurlijk ook nog vanaf maar dan moet ook de spiegel losgehaald worden.

Vanmiddag een rondje gefietst langs de dijken van de Schermer. Het nieuwe kettingtandwiel met aluminium tanden is niet lawaaiiger dan het oude kunststof tandwiel. Als ik op de hoge polderdijk naar Groot-Schermer rij wordt de Quest door een zware windvlaag hard vooruit geblazen. Ik rij zonder trappen al 42 km/u en zie dat ik behoorlijk moet tegensturen om rechtuit te rijden. Gelukkig voorkomt de stormstrip dat de fiets kantelneigingen krijgt door het vacuum aan de lijzijde van de fiets. 

De stormstrips zijn helaas al even niet te bestellen. Voorheen maakte ik de strips van een bijzonder hoogwaardige twee-componenten neopreen gemengd met UV-bestendige pigmenten. Dit materiaal is evenwel gevoelig voor insluiting van vocht en lucht. De eerste batch van 10 kg werkte prima. De laatste batch van 10 kg vertoonde direct luchtbellen in de gemaakte strips. De fabrikant legde de schuld bij mij en was niet bereid mij tegemoet te komen. Het doet pijn als je materiaal met een aanschafwaarde van € 350,- excl. btw in de afvalbak moet gooien. Dat doe ik niet nog een keer.

Inmiddels heb ik contact met een rubberfabrikant. Die gaat nu de strips maken. Over een week of drie zijn de gele, de witte en een transparante versie weer leverbaar. Ik bestel ook nieuwe kantafwerkprofielstrips en elastomeer veerelementen voor alle velomobielen.



woensdag 14 januari 2015

Nood- en bermverlichting


Verlichting op een velomobiel doet het gemiddeld altijd. Tot ... ik een keer na de Oliebollentocht in Schermerhorn, in de stikdonkere nacht op een smalle dijkweg te maken kreeg met een plotseling uitvallen van mijn E3 SuperNova lamp. Ik kon letterlijk niks meer zien en ben enkele kilometers stapvoets teruggereden naar de provinciale weg. Sinds die tijd rij ik met een heel krachtige Fenix LD1 in mijn tas. In noodgeval plak ik die met een stukje ducktape op de neus van de Quest.



Ik rij wat vaker in donker en komend weekend rij ik naar de Noordelijke Velomobieltocht. De eerste twee uur rij ik in het donker. Tijd om de Fenix lamp een wat comfortabeler bevestiging te geven.
Ik voel niks voor vaste constructies, al dan niet aan één van de spiegels.


Ik heb nog een oude TomTom met een losse voet met zuignap. Die pas ik wat aan en schroef ik met twee boutjes op het bij de Fenix meegeleverde houdertje. Tot slot nog een vanglijntje voor als de zuignap los mocht laten en klaar is Wim. Vlak voor de spiegel geplaatst is de lamp niet hinderlijk in het zicht. Doordat ie ook wat hoger staat verlicht het lampje de body van de Quest nauwelijks.
Het zeer felle lampje kan dienen als noodverlichting als de koplamp uitvalt. Daarnaast kan ie perfect bij slecht zicht en verblindende tegenliggers als heldere bermverlichting dienen. Echt nare verblindende tegenliggers kunnen het lampje, dan eventueel knipperend ook recht in hun snuit krijgen.


zaterdag 10 januari 2015

De accu is altijd leeg


Bij mijn nu drie jaar jonge Quest zijn twee accupakketten geleverd van 6 Volt 4200 mAh. Deze pakketten van 320 gram bestaan uit 5 NiMH oplaadbare accu's. De beide accupakketten laad ik steeds op, sluit er één aan in de Quest en neem de andere in mijn tas mee.


Als na een week of twee gebruik de accu in de Quest leeg is pak ik de reserve accu uit de tas en sluit die aan. Tot mijn schrik blijkt die tweede accu nog maar ruim een uur licht te geven en dan ook leeg te zijn. Dit wordt veroorzaakt door zelfontlading van de NiMH accu's, helemaal als ze wat ouder worden. Ik heb een volgeladen pakket gemeten en die blijkt 6,94 Volt te zijn. Na 14 dagen is er nog maar een spanning van 6,4 Volt aanwezig. Effectief is dan 2/3 deel van het beschikbare vermogen verdwenen.



Omdat dit de veiligheid direct beïnvloedt, je hebt geen licht, geen richtingaanwijzer, geen remlicht en geen claxon meer, moet hier iets op gevonden worden. Li-ion accu's houden hun lading wel vast maar zijn niet bruikbaar in een 6 Volt fiets. Deze accu's zijn òf 3,7 Volt òf 7,4 Volt, volgeladen zelfs boven 8 Volt.

Er zijn al jaren zogenaamde Eneloop accu's. Ik gebruik ze in de Garmin GPS apparaten, in één van de twee voetverwarming setjes, in schijnwerpers en voor vele andere toepassingen. Dit zijn 1,2 Volt accu's van 2000 mAh. Deze accu's houden hun lading letterlijk jaren vast. Vijf van die accu's in serie leveren 6 Volt 2000 mAh en kunnen zo'n 2000 keer opgeladen worden.
Er zijn in de modelbouw wereld complete pakketjes te koop waar de Eneloop accu's al netjes aan elkaar gesoldeerd zijn. Twee van die pakketjes parallel aan elkaar gesoldeerd leveren zelfs 6 Volt 4000 mAh op.


Ik bestel 2 pakketjes bij PKracing.nl voor € 17,50 per stuk. Op de accupakketten van Velomobiel.nl zitten twee contrastekkers. Daar snij ik er één van af en soldeer deze aan het nieuwe Eneloop pakketje. Om het geheel waterdicht te maken en de draadjes te versterken wikkel ik het geheel in zwarte zelfvulcaniserende tape. Als laatste plak ik er een stukje 5 cm breed klittenband op.

Het nieuwe pakketje weegt 145 gram en doet uitstekend wat het moet doen. Het Eneloop pakketje geeft 2,5 uur licht, een uur korter dan het nu 3 jaar oude Velomobiel.nl pakket van 4200 mAh. Dit is wel bij mijn Quest. Mijn krachtiger E3 SuperNova lamp verbruikt 3,5 Watt, bijna 50% meer dan de 2,4 Watt B&M lamp die Velomobiel.nl standaard monteert.
Het nieuwe pakketje zal met een B&M lamp ongeveer 3,5 uur meegaan. In mijn Quest zitten de pakketjes, gewikkeld in een stukje ducktape en volledig waterdicht, nu op een stukje klittenband onder het schakelpaneeltje.
Hoef ik er in het donker niet naar te zoeken en kan snel de accupakketjes wisselen.


Als ik twee pakketjes parallel soldeer levert dat dus 50% langer licht dan mijn huidige vers opgeladen accupakket van Velomobiel.nl. Eneloop accu's blijken in de praktijk nogal wat krachtiger dan standaard NiMH accu's en zullen dus langer meegaan dan de standaard pakketten.
Probleem opgelost.


woensdag 7 januari 2015

Velomobiel op slot

Na de pet van Jan gisteren blijken de reacties overweldigend. We overwegen deze pet verder te verfijnen en in de webwinkel beschikbaar te maken.


Vandaag weer een slim idee van Jan. Het probleem is het op slot zetten van de velomobiel. Dat gebeurt vaak met een ketting door de wieldoekjes. Dat beschadigt soms de velg en de wieldoekjes worden er niet mooier door. Veel velomobielen hebben een trekhaak, het bekende knobbeltje om een trailer te trekken. Daar krijg je geen ketting aan vast.


Jan bedenkt een oplossing met twee stukjes RVS. Boutje en moertje er doorheen en zie, de ketting kan er nu eenvoudig aan bevestigd worden. De RVS plaatjes zijn met een laser gesneden. Het moertje op het boutje is vastgelast en alleen met een slijptol nog los te krijgen.
Wil je of heb je geen trekhaak, dan kan een RVS knobbel op een sterk deel van de body worden vastgemaakt. Zo kan de knobbel, op de staart gemonteerd, ook dienen als tilbeugel.
De foto's spreken voor zich.


dinsdag 6 januari 2015

Carbon - Kevlar helmpet van 114 gram


Het VeloTilt team bestaat uit een aantal creatieve geesten. Handige geesten ook.
Neem nu Jan Reus, de kappenman. Jan kan met carbon en kevlar toveren. Die kunst heeft ie recent aangewend om een helmpet te maken van carbon en kevlar.


Waarom een carbon/kevlar pet? Omdat een gewone pet bij inspanning al gauw een zweterige bedoening is. Bij een 'harde' carbon pet kun je makkelijk een langere klep maken en met padding een kleine afstand creëren tussen je hoofdhuid en de pet. Ook het bevestigen van krachtige LEDs en een accu is op een katoenen pet een stuk lastiger. Tenslotte is een pet van carbon veel lichter dan een katoenen pet.


Jan gaat als volgt te werk. Hij rooft een badmuts van zijn vriendin en zet die op zijn kwa haar dunner wordende schedel. Met gips wordt de hele muts ingesmeerd en dan is het even wachten tot dit droog is. Om een beetje ruimte tussen het hoofd en de pet te creëren, wordt de gipslaag opgedikt. Dan wordt van een stukje schuim de klep gemaakt. Vervolgens wordt de pet in glasvezel en epoxy gezet.


Na flink schuren en polijsten wordt deze contramal in de zwarte lak gespoten. Als alles er glad en strak uitziet gaat de contramal in de lossingwas. Als die droog en spiegelglad is wordt de mal gemaakt. Tenslotte gaan er twee laagjes carbon/kevlar weefsel in expoxy en met een plastic zakje wordt het geheel vacuum gezogen. Na een halve dag drogen komt de pet uit de mal.


Inclusief 2 LEDs met bedrading en padding weegt de pet met comfortabel grote klep niet meer dan 114 gram. Je voelt de pet totaal niet op je hoofd zitten. En het zou geen Jan Reus product zijn als Jan er zomers niet ook nog een tweetal mini Nacaducts in gaat maken.


Dit is met 2 felle LED lampen voorop en 1 rode LED achterop een veilige hardlooppet. Ook in donker werken met perfecte verlichting is dit een perfecte pet. Er rij je zonder toer/race kap dan houdt deze pet de regen uitstekend uit je ogen. Mooi hé?






Morgen weer een vondst uit de trukendoos van Jan. Dan een verhaaltje over een slimme bevestiging van een slot met ketting aan de Quest. En dan zonder een ketting door de wieldoekjes.


zaterdag 27 december 2014

Geen oliebollentocht maar wel een prachtige kleinzoon



Vanmorgen in alle vroegte zou ik met de Noord-Hollandse afvaardiging naar de Oliebollentocht fietsen. De Quest stond al enkele dagen gereed voor de rit, voorzien van stormstrips, de track in de Garmin, de accu's opgeladen, warme sokken in de winterschoenen, letterlijk alles was er klaar voor.


Maar tegelijkertijd stond in Leiden onze kleinzoon op het punt om geboren te worden. 19 december  uitgerekend, nou maar hopen dat ie niet over tijd zou komen. Precies dat gebeurde. Gisteravond is onze stamhouder geboren, een prachtig kereltje van 3840 gram.

Jullie snappen het al, dat wordt niet fietsen maar naar Leiden. Fietsen is heel leuk, maar dit meemaken is van een heel andere orde, schitterend.

Het geboortekaartje is door onze zoon gemaakt. Hij is niet alleen een succesvol jurist, maar zou ook als cartoonist zijn brood wel kunnen verdienen.



woensdag 24 december 2014

Kerst 2014


Prettige Kerstdagen, een mooie oliebollentocht en een voorspoedig 2015.

donderdag 18 december 2014

DHL ook waardeloos


DHL de meest toonaangevende logistieke dienstverlener? Nou vergeet het maar

Voor de deelbare kappen gebruiken we kleine neodymium magneten om de kap op de liggende deksel te positioneren. Kleine magneten van 1 mm dik en 6 mm diameter zitten in de kap. In de flens van de liggende deksel zitten iets grotere schijfmagneten om de kap op de deksel vast te laten klikken. 
Daarna wordt met 2 klittenbanden de kap echt vastgezet op de liggende deksel.

SuperMagnete.nl in Duitsland heeft de goede magneten en daar bestel ik op 8 december enkele tientallen magneten. DHL is de vervoerder. Als de magneten ruim een week wegblijven kijk ik maar eens in track en trace. Daar zie ik wat ik al vrees, de chauffeur knoeit er maar op los.
ma, 15-12-14 15:56 AMSTERDAM The recipient's company was closed. The shipment could not be delivered.
Dit is een complete leugen, wij waren wel degelijk thuis. Er lag ook geen briefje in de bus.

Dan komt er op 17 december, het pakje is dan al 8 dagen onderweg, een telefoontje van een DHL chauffeur. Hij staat bij de pont, wij wonen op een klein eiland, en vraagt dwingend mijn vrouw naar de pont te komen om het pakje in ontvangst te nemen. Als mijn vrouw zegt dat het verzendadres Woude 6 is en niet poste restante pont De Woude, reageert de chauffeur boos en gooit de telefoon op de haak. 

Wij krijgen het dringend benodigde pakje niet en ik kan de levering van twee kappen waarvoor de magneten nodig zijn, niet uitvoeren.

Ik bel met DHL in Utrecht en dan word ik nog bozer dan ik al was. Het pakje wordt helemaal niet meer afgeleverd en gaat terug naar de afzender in Duitsland. De mevrouw van de klachtenafdeling zegt me dat de afzender maar moet klagen en een onderzoek moet starten waar de fouten zijn gemaakt. WEL GVD.

Als ik even later weer in track en trace kijk staat er:
wo, 17-12-14 14:05 AMSTERDAM Due to missing recipient details, the transport process has been delayed. The sender will be contacted.
In plaats van dat er staat dat een chauffeur het vertikt om het pakje op het juiste adres af te leveren, wordt er weer een kulverhaal verzonnen.

Al met al kunnen we de kappen niet afmaken en krijgen helemaal geen magneten. PostNl en DPD hebben hun leven gebeterd, DHL en nog wel een paar vervoerders blijven halsstarrig hun vervoersverplichting negeren.
Ik hou de vervoerders steeds maar voor dat het eiland De Woude er al vierhonderd jaar ligt en dat zij met het aannemen van een pakket een verplichting op zich hebben genomen. Ze blijven het vertikken om de € 1,30, vanaf 1 januari € 1,-, te betalen voor de pont. 

Ik heb de directie van DHL uiteraard de oren gewassen. Ben benieuwd of ik nog een fatsoenlijke reactie krijg. In elk geval zal ik nooit meer een zending die dreigt via DHL te komen, afnemen. Dan maar een andere leverancier en in elk geval een andere vervoerder. DHL sucks.

woensdag 17 december 2014

Creatief met kurk ... eh nee met Lexan


Sinds ik een iPhone 6 heb zit mijn telefoon in de tas. De vorige iPhone 5s zat in een Lexan bakje op de wielkast van het rechter wiel. Dat lukt nu niet meer omdat ik de iPhone 6 in een beschermend hoesje gebruik.


Toch wil ik de telefoon onder handbereik hebben al was het maar om te zien hoe laat het is.
Snel frutsel ik een houdertje in elkaar van klittenband. Dat werkt maar is ... knoeiwerk. Dan toch maar een bakje van Lexan gemaakt. Het 0,5 mm dunne Lexan laat zich makkelijk knippen en koud buigen. Na een half uurtje knutselen is het bakje klaar. Weegt helemaal 6 gram en houdt de GSM uitstekend vast. Toch kan ik het apparaat zo naar me toe trekken, de lipjes buigen iets uit en ik heb de telefoon in de hand.