Scharnierende windgeleiders

Zoals ik al op 19 december schreef zou ik de windgeleider bij voorkeur scharnierend maken om de voorzijde. Doel is natuurlijk om na een aanraking met een verkeersdrempel of stoep, de geleider naar binnen te laten komen. Dat heb ik gisteren gemaakt, mede omdat een bevestiging met ducktape na een onzachte aanraking steeds weer los gaat.
Eerst boor ik per geleider vier gaatjes in de dikke PVC laag, één links en rechts aan de achterkant, twee naast elkaar aan de voorkant. In de vier gaatjes gaan M3 boutjes die dienen om resp. als flens en bevestiging van het scharnier te dienen. De scharnier is niet meer dan een omgezet stukje nylon, vastgekit aan een stuk PVC.
Het geheel met Bisontix in elkaar gelijmd en kijken of het werkt. Jazeker, het functioneert. Het gewicht van de PVC windgeleider doet de geleider omlaag vallen en weer omhoog komen bij een onzachte aanraking. Wel is het risico op geklapper groot, het geheel zit alleen maar aan de voorzijde los-vast.
Om de achterste M3 boutjes plak ik twee stukjes klittenband tegen elkaar. Vervolgens vier reepjes klittenband op de plek naast de voetengaten waar de boutjes op rusten. Nu blijft het geheel zonder klapperen stabiel zitten. Bij een onzachte aanraking trekt de windgeleider het klittenband los zonder dat de polyester rand teveel op zijn donder krijgt.
Het geheel oogt niet erg professioneel, maar dat is op dit moment van minder belang.
Jan Geel heeft mijn idee inmiddels professioneler uitgevoerd in polyester met een heus flensje en rubber scharnier. Dit is te zien op de blog van Kees. Jan maar eens vragen of hij dit ook voor derden wil maken.

Motor helm vizier kan ook

Met veel plezier rij ik met het Botterscherm. Ik heb alleen hinder van de optische verontreinigingen in de ruit. Deels komt dit natuurlijk omdat dit lexaan niet bedoeld is voor optisch gebruik, deels kan het komen doordat mijn exemplaar wat te heet is geworden tijdens het in de vorm bakken in de oven. Eduard zal een nieuw ruitje voor me maken en tijdens de oliebollentocht kunnen we dan ruilen.
Helaas kan Eduard er maandag niet bij zijn, door een hersen infarct overleed zijn zwager vorige week zaterdag. Gecondoleerd Eduard en sterkte tijdens de crematie maandag.
Onafhankelijk van dit alles heb ik wat nagedacht over de mogelijkheid van een standaard vizier zoals motor- en scooter rijders dit gebruiken. Van deze vizieren staat wel vast dat zij optisch helemaal in orde zijn. Zoals bekend kijk ik met één oog. Dit is geen ramp, ik doe het er al mee sinds mijn achttiende jaar. Wel is het scherpstellen in de verte wat lastiger, dat gaat met twee ogen makkelijker. Met één oog is de neiging om op ongerechtigheden vòòr in beeld scherp te stellen heel groot.

Op naar Motoport Wormerveer aan de Industrieweg nr. 18. Een enthousiaste mevrouw laat me verschillende vizieren zien. Tot mijn verrassing zijn ze qua bochtstraal ongeveer gelijk of zelfs iets groter dan het Botterscherm. Wel zijn de meeste lager, maar omdat ik diep in de fiets zit zou dat geen bezwaar moeten zijn. Tot mijn nog grotere verrassing mag ik het scherm van mijn keuze gratis meenemen, 'is toch een demo exemplaar'. Hoe dan ook, het is heel aardig van de verkoopster van Motoport. Ik ga nog bekijken of ik het scherm t.z.t. zal bijzagen.
Zijn deze schermen duur? Nou dat valt wel mee. Scooter vizieren koop je vanaf € 13,95, motorhelm vizieren vanaf € 18,95. Voor € 25,- heb je al een krasvast exemplaar.

Eerst plak ik een drietal stukjes klittenband op het nieuwe vizier, dan maar een stukje fietsen. Het pakt heel goed uit. Het scherm houdt de wind uitstekend uit mijn gezicht. Ik probeer een stukje te rijden met het scherm iets omhoog zodat ik er onder door kan kijken. Ook nu blijft de windstroom vrijwel uit mijn gezicht, dit in tegenstelling tot het Botterscherm. Mogelijk komt dit doordat de luchtstroom over de iets gekromde ruit van het vizier blijft aanliggen.
Een klein voordeel kan zijn dat als ik wat recht op ga zitten, ik over de ruit kan kijken.
Eduard zal me - naar wens aan te passen - scharnieren opsturen.

Windgeleiders voetengaten nogmaals verbeterd

De windgeleiding voor de voetengaten is in winterweer zeker een blijver. Al fietsend bemerk ik dat bij sterke zijwind de wind toch, zij het flink minder, nog weet door te dringen in het interieur van de fiets.
Kees en ik rijden naar Castricum om bij de opticien de precieze plek te bepalen voor het kleine dichtbij lensje in mijn brillenglas. Paul van Bossinade knipt een plak modelletje om de plaats van de lens te bepalen. Dat is vlot gedaan, het ondoorzichtige plakkertje schermt de Oregon goed af terwijl het vèrzicht niet wordt belemmerd.
In het dorp hoor ik af en toe crashgeluiden. Die blijken door de Quest van Kees veroorzaakt te worden als hij tegen een verkeersdrempel oprijdt. Zijn windgeleider heeft ie buitenop gemonteerd en kan dus niet naar binnen scharnieren. Geen goede constructie Kees, want nu krijgt het dunne polyester rond de voetengaten de kracht te verwerken.
Het probleem met de zijwind is heel makkelijk op te lossen. De huidige kwartbollen kunnen naar achter verlengd worden met aan weerszijden een flens en een verticaal stuk. Eigenlijk een 90 graden profiel. Dit zou ook de aero-dynamische eigenschappen kunnen verbeteren, het is bekend dat de voetengaten heel veel luchtweerstand opleveren,
Ook dan moet de mogelijkheid blijven bestaan om bij het aanrijden tegen een drempel het geheel omhoog te laten scharnieren. Dat kan ook met de verlengde flenzen, de breedte van het voetengat wordt nauwelijks versmald en het geheel zal langs de schoenen omhoog scharnieren. De scharnier hoeft niet meer te zijn dan een verlengde flap aan de voorkant. Met een verdikking kan het geheel op zijn plaats worden gehouden door een op de bodem van de Quest vastgelijmd plat beugeltje.
Kees neemt een schets mee voor Jan Geel. Jan is met een mal ook windgeleiders aan het maken en kan mogelijk de nieuwste ideeën in de praktijk brengen.

Nieuw handleiding Quest en Strada

Velomobiel.nl heeft een nieuwe handleiding gemaakt voor de Quest en de Strada. De Quest en Strada zijn technisch vrijwel identiek, waardoor er maar één handleiding voor beide fietsen nodig is. Het 22-pagina grote PDF document, gemaakt door de nieuwe collega Eva, ziet er heel mooi opgemaakt en zeer informatief uit. De tekeningen en foto's geven maximale informatie en hiermee moet het voor een grote categorie gebruikers mogelijk zijn de velomobiel goed te leren gebruiken en onderhouden.
Je kunt de handleiding vinden op: http://www.velomobiel.nl/handleiding/

Eerste velomobielbanden vervaardigd

Schwalbe laat er geen gras over groeien. De eerste banden volgens de nieuwe velomobiel specificaties zijn geproduceerd. Op dit moment worden deze eerste banden bij Schwalbe aan de gebruikelijke tests onderworpen. Denk aan metingen van de rolweerstand, slijtage e.d.
Eind januari zullen de eerste resultaten bekend worden. Uiteraard hou ik jullie hier op de hoogte.

Windgeleiders voetengaten verbeterd

Het is inmiddels duidelijk dat de windgeleiding rond de voetengaten onder winterse omstandigheden goed uitpakt. Ook Kees van Hattem heeft het idee omarmd en een eigen interpretatie daarvan aangebracht. Volgens zijn blog werkt het ook bij hem prima. Het lijkt er sterk op dat niet alleen de koude wind uit de voetengaten wordt gehouden, maar ook dat er geen extra (lucht)weerstand ontstaat.
Omdat meerdere Quest eigenaren ons idee willen overnemen, is het zinvol de ideeën voor een verdere verfijning te publiceren.
Bezwaar nu is dat de kwart bollen star zijn gemonteerd en bij stoepen en steile verkeersdrempels de grond raken. Dat is niet zo erg voor de PVC windgeleiders, maar wel voor de vrij lichte polyester omranding van de voetengaten.
Hoe gaan we dit oplossen?
De kwart bollen krijgen een flens met aan de voorzijde een langere PVC strip. De flens zal normaal los op de bovenkant van de voetengaten rusten. Het geheel zal kunnen scharnieren om de langere strip aan de voorzijde.
Raak je nu een drempel of trottoirband, dan zal de windgeleider omhoog veren. Ben je het obstakel voorbij, dan zal de windgeleider weer op zijn plek terugvallen en zijn werk weer hervatten. Voordeel is dat de windgeleider minder slijt, nog groter voordeel is dat de Quest ter plaatse van de voetengaten nauwelijks mechanische belasting zal ondervinden.

Enquete gesloten

De enquete 'Wat vind je het leukst op deze blog' is gesloten. Precies 80 lezers hebben hun stem uitgebracht. Dat vind ik een heel mooie score. Belangrijkste conclusie is dat de lezers in grote meerderheid het liefst technische verhalen en testverslagen lezen. Ook mijn foto's vallen, als derde genoemd, kennelijk in de smaak. De verhalen over de fietstochten en algemene velomobielinfo komen op resp. de vierde en vijfde plaats.
Ik hoop dat ik, mede namens jullie, mag concluderen dat ik deze blog op de huidige wijze voort zet. Hartelijk dank voor jullie stem.

Eeuwig krakende stoel

De laatste maanden wordt mijn fiets geplaagd door een krakende stoel. Bij iedere trap is het raak. Het blijkt veroorzaakt te worden doordat de stoel op zijn ophangpunt iets heen en weer beweegt. De oplossing is mogelijk het fixeren van de stoel op zijn ophangpunt. Dat lijkt makkelijker dan het is. Ik kies er voor om de beweging toe te laten en om het kraken te voorkomen smeer ik de binnenkant van de stoel in met teflon vet. Dat blijkt al snel het kraken te verergeren. Met thinner verwijder ik dit vet weer.
De echte oplossing is heel simpel. Gewoon zorgen dat er geen contact meer is tussen de stoel en zijn ophangpunt.
Van een smalle binnenband, een Schwalbe SV6a, knip ik een lengte ter breedte van het ophangpunt af. Dan knip ik de band 6 cm in de lengte in en trek de band over het ophangpunt.
Kraken volledig opgelost.

Laat de vorst maar komen

Vanmorgen vriest het 4 gr. C. Het is prachtig zonnig en de aarde ziet er berijpt uit. Tijd voor een kort ritje.
Opzettelijk doe ik mijn normale winterse kleding niet aan. Ik hou het bij een dunne lange najaarsbroek. Buiten mijn dunne onderhemd en standaard shirt met korte mouwen, heb ik alleen een Oldo shirt met lange mouwen aan. Ik vergeet mijn afstandsbediening van de schoenverwarming, maar ik kan de verwarming ook op de accuutjes zelf bedienen. Daarvoor moet ik wel even uit de fiets. Ik flintstone even achteruit en vergeet de windgeleiders. Eén trap ik er half af en plak deze opnieuw vast.
Ik fiets lekker door en met 38 km/u heb ik het al snel lekker warm.
Het land ziet er prachtig uit. Overal is het gras wit berijpt en maakt dat alles er mooi winters uitziet. Ik prijs me gelukkig met het schermpje voor mijn neus. Geen koude wind in mijn gezicht meer. Wel beslaat het scherm nu licht, maar ik kan er nog goed door zien. Ik zet het ruitje 8 cm naar voren en zie dat het weer ontwasemt.
Er zitten veel ganzen en andere vogels op de velden, veel sloten zijn dicht gevroren.
De werking van de windgeleiders is perfect. Ondanks de 38 km/u, bij -4 gr. C. heerst er een gevoelstemperatuur van -12,6 gr. C., merk ik van kou via de voetengaten vrijwel niets. Achter het ruitje is ook al geen koude wind te bespeuren, al is een muts voor het achterhoofd wel prettig. Al met al ben ik heel tevreden over het comfort bij flinke koude.

Stootwil wordt windgeleider bij voetengat

Gisteren heb ik een lang gekoesterd idee tot een eerste experiment verheven. Nu we lekker met het hoofd, dank zij het schermpje van Eduard, uit de koude rijwind zitten, is diezelfde koude wind via de voetengaten des te voelbaarder langs kuiten, knieën en dijbenen. Ik denk lang na over een geleiding van de wind rond de voetengaten. Ik scharrel een tijdje rond in mijn garage en zie daar een kleine collectie stootwillen liggen. De best passende stootwil zaag ik in de lengterichting in twee stukken en met een Stanleymes snij ik er twee stukken van af ter lengte van ongeveer 10 cm. Langer zou mooier zijn, maar dan wordt 'flintstonen' onmogelijk. De volgende vraag is hoe bevestig ik de PVC kwartbollen aan de Quest. Boren, zeker in dit stadium, trekt me niet aan.
De aloude ducktape, de TESA tape is met afstand de beste, plakt goed op het PVC. Vervolgens plak ik de kwartbollen aan de voorzijde van de voetengaten vast. Al met al redelijk simpel.
Maar werkt het ook?


Vanmorgen is Kees al voor 11.00 uur op De Woude. Eerst krijgt de dieselmotor van onze sloep een winterbeurt. Om 12.00 uur kan de motor tot 26 graden vorst verdragen. Kees kijkt eerst in de garage en komt terug met de woorden:'Een Quest met borsten'.
We gaan richting Etersheim aan de IJsselmeer kust. Direct valt op dat de koude lucht, het is nu 3 gr. C, zeer veel minder de Quest binnendringt. Tegen windkracht 3 Bft rijden we met 32 km/u naar Purmerend. Al na een paar minuten ben ik al niet meer bezig met de koude lucht langs mijn benen, ik merk er nog maar heel weinig van.
In Etersheim drinken we koffie en leggen we aan een drietal wielrenners uit waarom we een Quest rijden. Nou, ze willen wel ruilen. Langs de dijk gaat het richting Hoorn. Op het IJsselmeer wordt druk gezeild, een koud klusje.
Via Scharwoude, Avenhorn en Ursem ben ik na 60 km weer thuis.
Conclusie: een comfortabele toevoeging voor de winter. Wel denk ik dat het allemaal nog wat mooier kan, bijv. met twee strippen dun neopreen.

Stootwil aan boord en carbon kettingafscherming

Vanavond heb ik een stootwil in/aan de Quest gemonteerd. Het hoe, waar en waarom, uiteraard is het weer een experiment, horen jullie morgen.
Het doet mij genoegen dat de vraag naar het kettingbakje om het lawaai van de trekkende ketting te voorkomen, zoveel vraag heeft opgeleverd dat het bakje op bestelling nu zelfs in carbon wordt geleverd. Kees van Hattems nieuwe Quest heeft dit fraais al aan boord.

Vizier/scherm leeft

Eduard Botter heeft inmiddels een klein fabriekje van schermen in het leven geroepen. De ontwikkeling van het scherm gaat evenwel door. Eerst bedacht ik dat het scherm achterover zou moeten kunnen kantelen. Dat ging eenvoudig, maar nog met een 'uitzetpootje'. Beter is om het pootje uit het ontwerp te halen.
Gisteravond vertaalt Eduard mijn klittenband scharnier tot een degelijk kunststof exemplaar.
Ik stel, vandaag even na middernacht, Eduard een wijziging voor waarbij het scherm om een scharnier met zoveel wrijving kan draaien dat het schermpje uit zichzelf in iedere stand kan blijven staan. Kennelijk lopen onze ideeën synchroon want al vanmorgen worden de aanpassingen vertaald in een concreet product. Voor een goede verstelling en een stevige verankering op de schuimkap denk ik dat er op de schuimkap drie ongeveer 25 cm lange aluminium stripjes moeten worden bevestigd. Dit kan met de plastic oogjes die Velomobiel.nl toepast voor het bevestigen van de klittenbanden aan de schuimkap. Op de aluminium stripjes hecht de klittenband in ieder geval goed en ontstaat een stabiele basis voor het scharnier van het scherm.
Kijk even op de blog van Eduard om te zien hoe het geworden is. Het wordt steeds mooier en effectiever, heel fraai Eduard!

De WAW heeft al langer een vizier dat in allerlei standen kan worden versteld. Ik schrijf, na een mailtje met Wijnandt de Vries, Dries Callebaut aan. Dries is een nieuwe serie vizieren aan laser snijden. Dries laat me weten dat ie vrijwel zeker met de nieuwe vizieren aanwezig zal zijn tijdens de Oliebollentocht. Ik ben benieuwd of een WAW vizier op de Quest past, resp. er voor aan te passen is.

Enquete aangepast

Gisteravond heel laat heb ik de enquete gestart. In no-time waren er al 17 stemmers. Ik vergat de mening te vragen over de foto's, toch een belangrijk onderdeel van mijn blog. Daarom vraag ik de vroege stemmers nog een keer te stemmen. De eerste resultaten zijn al interessant. Als schermprint druk ik ze hierbij af.

Google Blogger aangepast

Ik ben deze blog begonnen in 2005. Behalve een aantal sjablonen was er niet veel te kiezen. Wilde je in die tijd iets veranderen aan je blog zoals bijv. het vertalen van koppen of het invoegen van een teller, dan was er maar één mogelijkheid, editten in HTML. Dat is me altijd aardig gelukt, maar de mogelijkheden om nieuwe dingen makkelijk aan de blog toe te voegen, bleven beperkt.
Google belooft nu nieuwe mogelijkheden zonder in HTML te hoeven rommelen. Daarvoor moest wel eerst de oude sjabloon worden omgezet naar de nieuwste versie. Google waarschuwt netjes dat wijzigingen die ikzelf heb aangebracht zullen verdwijnen.
Met de staart tussen de benen vluchtte ik steeds van die pagina weg.
Gisteren heb ik geprobeerd de Google vertaal module in de oude sjabloon te integreren. Ik wil dit graag implementeren omdat steeds meer buitenlandse lezers mijn blog lezen. Dat lukte prima, maar de uitlijning van de module kreeg ik niet goed. Daarom toch maar weer eens naar de nieuwe sjabloon gekeken. Niet alleen gekeken, maar zelfs de stoute schoenen aangetrokken.
De conversie is prima gelukt.
Blogger blijkt de aanpassingen wel heel simpel mogelijk te maken. Tientallen zogenaamde gadgets heb je met een paar muisklikken in de blog. Zelfs een enquete is mogelijk en staat nu even boven de site. Laat me weten wat je leuk vindt.
Uiteraard blijft de mogelijkheid om commentaar te geven bestaan.
Veel plezier met de nieuwe mogelijkheden.

Botterruitje nog veelzijdiger

Paul Dijs merkt terecht op dat het Botterruitje bij regen in de avond gevaarlijk kan zijn. Daar moet wat op gevonden worden, al was het maar om het ruitje niet te hoeven verwijderen. Als het ruitje nou achterover gekanteld kan worden vastgezet, kun je er onder door kijken en is het ruitje tevens een enorme regenklep.
Ik verniel een haspeltje van een vissnoer en slijp het geheel vlak. Op de beide uiteinden een dubbel stukje klittenband en ik heb een aardig uitzetpootje. In feite heb ik op het standaard concept alleen maar een pootje toegevoegd. Tenslotte een extra stukje klittenband aan de beide achterzijden van het ruitje en er kan proef gereden worden.
Vanmiddag regent het licht. De luchtvochtigheid is 99%, slechtere omstandigheden voor het ruitje zijn niet denkbaar. Overdag blijft het ruitje ondanks de miezerige regen goed doorzichtig. Ook beslaat het niet, mede omdat ik niet bezweet ben.
Rijdende voort maak ik de rechter twee klittenbanden op de schuimkap los en zet het liggende blauwe pootje onder een schuine hoek op de kap vast. Ik kan heel makkelijk de vrije ruimte variëren tussen een smalle spleet en een vrijwel ongehinderd zicht vooruit.
Uiteraard waait de koude wind me nu weer in het gezicht, je kunt niet alles hebben. De grote plastic ruit houdt de regen wel effectief uit mijn ogen.
Als dit tijdens langere ritten effectief blijkt, zal ik een dunner pootje maken, om het zicht verder te verbeteren. Ook de bevestiging aan de achterkant kan door het insnoeren van het klittenband beter 'scharnieren'. Tenslotte denk ik eraan om de onderrand van het scherm zwart te maken. Nu ik de hoogte van de ruit zo makkelijk kan instellen, kan een donkere rand mooi de lichten van tegenliggers afdekken. Al met al is het ruitje achterover kantelen m.i. beter dan rechterop zitten om over een lager ruitje te kunnen kijken. Dat rechter op zitten omdat je het niet goed ziet, hou je niet vol en dan....

Botterruitje verstelbaar, boodschap en koffie

Vanmiddag rij ik met Kees naar Purmerend om een Alpina bril te ruilen. Deze bril, precies dezelfde als die ik 2003 kocht, is al jaren uit het programma van Alpina. In Purmerend blijken ze nog volop in voorraad. Helaas neem ik een te kleine maat mee en dat betekent weer een ritje naar Purmerend. Da's met dit weer, weinig wind, een zonnetje en 10 gr. C helemaal geen straf. In Purmerend is het razend druk, er is markt en we rijden stapvoets tussen de mensen. We worden gewaarschuwd dat er verderop drie agenten patrouilleren, het loopt goed af.
We verlaten Purmerend richting Oosthuizen langs de Oostdijk van de Beemster. We genieten onderweg van een vijftal hazen dat heel druk is met elkaar. Via een ommetje langs Hobrede komen we weer op de Oostdijk terug en zijn keurig op tijd op de koffie bij Tinie en Pé in Zuid-Oost Beemster. We hebben het over CO2 en de werkelijke kosten van energie. Ik rekende recent uit dat een vliegreis van twee familieleden naar Maleisië en Bali omgerekend van kerosine naar elektriciteit, maar liefst 18.000 KwH kost. Zij betaalden voor de vliegreis samen € 1.350,-. Zouden wij 18.000 KwH elektriciteit verbruiken, dan zou ons dat bijna € 4.000,- kosten. In de € 1.350,- zit niet alleen de kerosine, maar ook de kosten van het vliegtuig en bemanning. Conclusie is dat het vliegen belachelijk goedkoop is en er dus geen enkele rem op zit. Onze gezamenlijke conclusie is dat we beter kunnen blijven fietsen.
Na de koffie rijden we langs de Westdijk van de Beemster langs De Rijp en Schermerhorn. We stoppen even en verbazen ons over de immense aantallen vogels die er nog zijn. Duizenden kieviten, smienten en talingen en uiteraard vergelijkbare aantallen ganzen zijn of gaan de lucht in.
Via Rustenburg laat Kees me een mooi doorsteekje door Heerhugowaard zien. Bij Kees en Marian is er thee en leer ik hoe je stoofperen conserveert.
Terug naar De Woude zet ik de gaskraan wat wijder open. Ondanks de lichte tegenwind kan ik 40 km/u aanhouden met hartslag 123. Ik denk toch dat het Botterruitje aero-dynamisch wat winst oplevert. Hartje zomer rij ik onder gunstige condities 40 km/u met hartslag 117. Ik heb op de kap vanmorgen drie 12 cm lange klittenband strips bevestigd. Nu kan ik het ruitje ingeval van condens meer naar voren op de kap zetten. Tijdens de hele rit vandaag heb ik geen last van beslaan van het ruitje. De Provision Anti-fog werkt echt. Alleen als ik stilsta voor het verkeerslicht met het ruitje vlak tegen de rand van de kap ontstaat er wat condens in het midden. De gaatjes die Eduard nu extra boort zullen hier effectief zijn. Overigens beslaat dan ook mijn bril, niet verwonderlijk bij 6 gr. C en een luchtvochtigheid boven 90%.
82 km.