Rondje Denemarken, dag 13, Norden (DLD) - Nietap (NL)

Vandaag is de voorlaatste dag van onze trip naar Denemarken. Het belooft een bloedhete dag te worden.
Gisteravond een tijdje bezig geweest met het plukken van heerlijke bramen op het erf van onze gastvrouw.

We vertrekken al even na 9.00 uur, vroeg voor ons doen. Ik heb de route nu eens laten uitrekenen door Open Fietsmap. Uiteraard dan wel even 'gebruik snelwegen' aanvinken. De route komt behoorlijk overeen met de route die Garmin City Navigator uitrekent.
Wel stuurt Open Fietsmap ons consequent de fietspaden op. Die zijn in Duitsland gewoon slecht, smal en met veel slechte reparatieplekken. Kennelijk na de oorlog aangelegd en nog maar zelden naar gekeken. We rijden dan ook de meeste tijd op de rijbaan van de L-wegen. Om niet onnodig veel kilometers te maken interpreteer ik de route van Open Fietsmap met enige creativiteit.

In Norden staan enkele mooie windmolens. Opvallend zijn de kleine windmolens aan de achterkant van de grote wieken. Deze kleine windmolens kruien de kop en de wieken in de wind.

Na 2,5 uur rijden hebben we de eerste 70 km afgelegd en komen in Ditzum aan bij het veer over de Ems. Er staat een grote 'grijze brigade' te wachten. Ze storten zich massaal op de Quest van Jan. De enige die zich voor mij interesseert knijpt in de tunnel van mijn Quest waarbij het blikkerende geluid van uitdeukend carbon me door mijn ziel snijdt. De lomperd.
De veerman, hij spreekt Nederlands en kent mensen uit Hippolytushoef, regelt netjes dat wij midden op de oude boot kunnen staan. Met stroom mee gaat ie nog wel 20 km/u.

Ditzum is een aardig havenstadje waar ook nog redelijk wat vissersschepen liggen. Ook is de werf van Bültjer er nog steeds gevestigd. Ingewijden weten dat Bültjer prachtige eikenhouten kotters maakt. Zowel zeil- als motorschepen. Aanvankelijk alleen voor de beroepsvaart, de laatste 50 jaar ook voor particulieren.

Jan staat in Nieuweschans en heeft pruimen, meloen en frisdrank, heerlijk. Jan belt met een camping bij het Leekster meer, nog een 70 km verderop. Daar is plek genoeg en we stappen weer in onze Questen. De warmte is nu heftig. Daarom rijden we op mooie stukken weg ruim 40 km/u om zoveel mogelijk koelende wind te maken.

We moeten door Groningen. Dat is niet erg, wel het wachten voor verkeerslichten. Ik let even niet op en rij tegen een horde fietsers in. Ik toeter en toeter, tot een fietser me zegt dat ik beter op het fietspad aan de overkant kan rijden. Ja dat is inderdaad nogal wat beter :). We stoppen even voor een ijsje. Precies in het slechtste deel van de stad. Twee koffieshops tegen over elkaar met in- en uitlopende runners. Uitsmijter voor de deur en jochies op scootertjes die de waar op bestelling leveren. Cees blijft bij de fietsen en daar hebben de jochies, bloot bovenlijf met veel tattoos, ontzag voor.

Wij zijn in Denemarken geweest en passeren nu het Nederlandse plaatsje Denemarken. Het laatste stuk rijden we door het mooie natuurgebied rond het Leekster meer.

Tegen het einde van de rit is Jan's 'emmertje leeg'. Niet zo gek. Welke 71-jarige presteert het om 140 km in 32 gr. C te rijden met een snelheid van 35 tot 40 km/u. Ik ken er maar één, Jan Geel.

140 km, totaal nu 1721 km.

Rondje Denemarken, dag 12, Schweiburg (DLD) - Norden (DLD)

Nadat ik gisteren op de top van de dijk de blog heb geupload, fiets ik met de computer naar de camping terug. Een half uur later staat er iemand bij onze fietsen. Hij stelt zich voor als Andreas Gerdes. Hij heeft de de zojuist geuploade blog gelezen, weet dus waar we zijn en woont vlakbij. Hij heeft voor de Strada Quest 163 gehad. Andreas heeft vier flesjes bier voor ons mee.
We hebben een gezellige avond met hem en hij vraagt of wij het leuk vinden als ie morgen een stuk met ons meerijdt. Natuurlijk is dat leuk en vanmorgen om kwart over negen staat ie met zijn mooie oranje Strada op de camping.
Er rijden nu dus vier Velomobiel.nl fietsen in colonne door het Noord-Duitse land. Andreas kent de omgeving goed en we krijgen een mooie route voorgeschoteld. Na ruim een uur komen we samen bij de camper aan en serveert Jan koffie en Andreas lekkere koffiebroodjes.
Dan volgt een hartelijk afscheid, Andreas gaat terug en wij koersen om Wilhelmshafen heen.

De temperatuur gaat nu over de dertig graden heen en met de nu nog zwakke wind in de rug is het lekker warm. Het minivizier gaat bij wijze van uitzondering onderdeks. Het windgeruis neem ik wel op de koop toe. Ook de merkbaar lagere snelheid mag vandaag. Neemt evenwel niet weg dat we toch steeds tussen de 35 en 38 km/u rijden.

De eerste stop is Harlesiel, een druk havenplaatsje vanwaar de veerdienst naar Wangerooge vertrekt.
Ik rij door een overkapt havenbedrijf en rij plotseling achter de kaartjes controle tussen de instappende passagiers. De kassier kijkt alsof ik van Mars kom maar doet niks. We eten een prima ijsje en gaan op weg naar Bentesiel.
Jan SMSt dat alle campings mudvol zijn. De Duitsers verwachten in het binnenland temperaturen tot 38 g. C. Massaal staan ze nu in de rij voor de kust. Jan heeft veel moeite om zich daaruit te ontworstelen.
Uiteindelijk gaan we naar Norden waar een watersportvereniging een camping bestiert.
Als Jan daar aankomt is het terrein verlaten.
Ik sta wat verloren te overdenken wat we nu moeten doen. Een mevrouw met kleinkinderen komt op me af en vraagt of de Quest een zeepkist is. Na nog wat vriendelijkheden uitgewisseld te hebben meld ik mevrouw een probleem te hebben. Ze heeft een bijzonder groot erf met mooi gemaaide grasvelden.
De 'Ierland methode' werkt. 'Sie sind eingeladen'. We mogen met de camper, inclusief stroom, op het riante erf staan. De tenten kunnen onder de fruitbomen een prima plek vinden. Mevrouw wenst ons een goede thuisreis en vertrekt.

Vandaag 130 km en totaal 1581km

Rondje Denemarken, dag 11, Otternforde - Schweiburg

De camping blijkt een vrij rumoerige bedoening te zijn. Vermoeide lange afstand fietsers gaan vroeg slapen. De andere campinggasten nemen nog een biertje en een snack. Dat doen de Duitsers duidelijk hoorbaar en met verve. Veel hinder hebben we er niet van, we slapen snel.
Zelden hebben we zoveel dikke mensen gezien.
's Avonds lopen we naar de dijk en zien in het donker vele zeeschepen van en naar Hamburg varen.
's Morgens hoor je op de nog stille camping de scheepsmotoren dreunen.

Als we willen vertrekken blijven de drommen mensen langskomen om te zien wat 'dass für 'ne Kisten sind'. We hebben gisteren ook al uitgebreid mensen ingelicht over onze fietsen.
Als ik mijn fiets pak veert ie wel erg soepel. De achterband is bijna leeg. Ik wissel de Furious Fred 58 voor een 50. Helaas wil ie niet mooi rondlopen en we krijgen dat ook niet direct goed. Thuis zou ik het risico van 6 bar erin wel durven nemen, nu niet. Met het hobbelpaard, hoe harder we rijden hoe minder last, ga ik en route.

Wij rijden zuidelijk van Cuxhaven naar de kust in de richting Bremerhaven. Veel verkeerslichten en slechte fietspaden doen ons afwisselend op de rijbaan en op het fietspad rijden. In Bremerhaven wacht de veerboot en brengt ons naar de overkant van de Weser.
Bremerhaven blijkt een moderne skyline te hebben. Het grote gebouw is kennelijk geïnspireerd op het gebouw in Abu Dhabi.
Als Jan de pont wil afrijden roept de pontbemanning 'stop'. Jan stopt niet direct en krijgt nog drie keer 'STOP' om zijn oren. De laatste keren worden bepaald onvriendelijk geschreeuwd. Wat Jan niet weet is dat het fietspad even verder is geblokkeerd.

We rijden nu het schiereiland Butjadingen op. De temperatuur is nu 26 gr. C en er is vrijwel geen wind. Dat zijn heerlijke condities om even wat trainingsarbeid te leveren. Het fietst op het mooie asfalt achter de dijk heerlijk licht. Ik voer de snelheid op tot 50 km/u. Cees heeft dat direct in de gaten en probeert in mijn wiel te komen. Dan maar even aanzetten tot 58 km/u. Cees houdt me aardig bij. Zou ie voor de tijdrit op Texel soms stiekem getraind hebben? Jan vindt het wel mooi zo. Hij heeft al behoorlijk last van de warmte en wil zich niet opblazen.

Op veel plaatsen zien we grote gassilo's, grote groene mutsen bij de boerenbedrijven. Het lijkt erop dat de boeren hier in Duitsland meer krijgen dan de 7 ct in Nederland voor hun opgewekte kilowatts. In Nederland kunnen de boeren hier niks aan verdienen nu de subsidies zijn beëindigd.

We spreken af elkaar te ontmoeten in Fedderwardersiel, een aardig vissershaventje. We rijden door het dorpje en langs de oever van de Weser. Van een strand is geen sprake, de oevers zijn van stortsteen dat met beton aan elkaar zit. Ook groeit er riet in het water. We vinden Jan en drinken koffie met smakelijke appelkoek.
Na de koffie maken we het rondje in de kop van Butjadingen rond en koersen naar onze campingplaats voor vandaag. Die bevindt zich in Schweiburg. Een advies, ga daar nooit heen. Meer dan 45 euro voor een shabby ogende camping met aftandse voorzieningen. Wat een verschil met de supercamping van gisteren.

Ik plak de lekke binnenband en de grote 58 mm slof kan er weer om.
Op de camping achter de hoge zeedijk is er geen ontvangst voor de DROAM. Ik pak de Giant en rij naar een dijkopgang. Bovenop de dijk is er perfecte 3G ontvangst en is uploaden van bericht in enkele seconden klaar.
123 km, totaal nu 1451 km.

Rondje Denemarken, dag 10, Langwedel (DLD) - Otterndorf (DLD)

Het mooie weer van de afgelopen week wordt ruw verstoord door een regenfront. Vanmorgen vroeg begint het al te spetteren en de regenverwachting voor Glückstad, daar rijden we eerst heen, is 28 mm. Natuurlijk kunnen we met de toer/race kappen droog rijden, maar het is niet aantrekkelijk om te gaan rijden. We wachten de ergste regen af.
Cees kan het niet afwachten en wil lenzen vloeistof gaan halen in Nortorf. Daar komen we vandaag sowieso langs, maar Cees is niet te houden.
Als het even wat minder hard regent vertrekken we. Ik weet dat de ergste regen nog moet komen.
Met alledrie een toer/race kap moet dat geen probleem worden.
We zijn nog maar even onderweg of er moet geklommen worden naar 75 meter. De mannen willen fietsen, dan maar even stevig doortrappen. Tegen wind rijden we 40 km/u. Ik zie in mijn spiegels dat Jan en Cees geen krimp geven. De regen valt nu met bakken uit de lucht. De wegen staan vol met diepe plassen. Het vizier staat op een kleine kier zodat er toch voldoende te zien is. Na 40 kilometer wordt het weer lichter en begint de regen te minderen. We stoppen altijd graag even bij een bushalte. Er is beschutting, een bankje en een vuilnisbak. Dat gaat altijd goed, maar nu niet. De chauffeur van de schoolbus moet op de rijbaan stoppen. Hij ziet de zonnige kant van het geheel in en lacht naar ons.

Wij zijn in goed twee uur in Glückstad. Via het dorpje rijden we rechtstreeks naar de pont.
Fietsen kunnen altijd mee, dus de Questen ook. Jan staat met de camper in een kilometers lange file en is nog lang niet over. Uiteindelijk staat ie drie en half uur te wachten.
Op de ferry blijkt deze tegen wind paaltjes te pikken. Er komt een regen zeewater over de fietsen en we haasten ons om de fiets dicht te maken. Zelf staan we achter een paar auto's te schuilen.
De vrouw van Willem Zeegers, een Quest rijder meldt zich bij ons. Zij hebben met de camper een rondje Scandinavië gemaakt tot aan de Noordkaap. Zij maakt een paar foto's en gaat dan weer terug naar haar camper.
Het is opvallend hoe snel wij gemiddeld bij een volgend rendez-vous zijn. Als we samen vertrekken en Jan doet boodschappen, dan is ie meestal maar een kwartier eerder op de volgende camping.

De toer/race kappen worden uit elkaar gehaald en verdwijnen onderdeks. Het eerste stuk rijden we nog even met alleen de carbon deksels en een klein vizier daarop. Dit rijdt ook heel prettig. Niet zo benauwd als de normale schuimkap en toch een behoorlijke beschutting. Als de zon weer volop schijnt gaan ook de liggende deksels in de Quest.

We rijden nu binnendijks op een smalle asfaltweg richting Cuxhaven. Dat rijdt heerlijk, weinig verkeer en een mooi meanderende dijkweg. We doen het met 32 km/u nu rustig aan. We hebben geen haast, Jan staat nog op de andere oever van de Elbe. Daarom zijn we royaal eerder dan Jan in Otterndorf. Wij melden ons bij de receptie van een grote vakantiefabriek aan de Elbe. De voorzieningen zijn evenwel perfect en met 16 euro per nacht voor onze hele outfit is het een koopje.

We doen de was, onze plek lijkt wel een uitdragerij. Jan maakt meer dan fantastische spaghetti.
115 km vandaag, totaal nu 1324 km.

Rondje Denemarken, dag 9, Waabs (DLD) - Langwedel (DLD)

Jan Geel heeft matig geslapen. De ruisende zee heeft hem wakker gehouden. Het weer is weer fantastisch. Vandaag gaan we, een idee van Cees, waarover straks meer, een route rijden langs onder meer het Kielerkanaal.
Voor degenen die op school niet opgelet hebben, dit kanaal heet ook Noordoostzeekanaal. Het loopt dwars door Noord-Duitsland van Kiel naar Brunsbüttel.

Eerst rijden we langs de Eckerförde Bucht. Het uitzicht is mediterraan. Een fris blauwe zee, golvend graan op de velden en de zon hoog aan de hemel, maakt het rijden geweldig. Het landschap is glooiend maar soms zit er een kuitenbijter tussen. Het klimmen gaan nooit hoger dan 60 meter. Ik kan het steeds met mijn middenblad af.

Naarmate we Kiel naderen wordt het drukker. We kiezen er voor om de brug over het Kielerkanaal te nemen en op de zuidelijke oever te fietsen. Open Fietsmap belooft daar een fietspad. Er is echter geen echt fietspad. We keren om op een industrieterrein en zoeken een alternatief. Dat blijkt even later een gravel pad te zijn dat zo steil is dat we omhoog moeten lopen. Dan staan we voor hekjes waar we precies door kunnen. Na een tijd op het ruwe pad te hebben gereden komen we op iets wat op een fietspad lijkt, voor tweewielers wel te verstaan. Het pad bestaat uit betonplaten van een halve meter breed, dan een strook gras en weer een rij betonplaten van een halve meter breed. Kedengedeng, kendengedeng, kilometers lang. Jan krijgt last van zijn nek en wil graag een andere route. Dat duurt wel even en levert in Kiel een flinke omweg op. Dan gaat het een tijd goed, we rijden niet meer langs het kanaal.
We nemen het veer en rijden nu op de noordelijke oever. Mooi breed asfalt, het kan dus wel.
Echter, drie kilometer verder verandert het wegdek in één keer weer in een karrenpad. Dit is nog veel beroerder dan de betonplaten. Hier maken we Jan niet blij mee, maar teruggaan levert een enorme omweg op. Na kilometers hobbelen, de fietsen en de banden krijgen het zwaar te verduren, komen we weer op iets dat asfalt heet.
Dan zijn we in Sehestedt waar Jan met de camper een plekje heeft gezocht. Verschillende belangstellenden komen de Questen bekijken. We drinken koffie met een heerlijk taartje en genieten van het uitzicht op de flinke zeeschepen die vlak voor ons passeren. We mogen hier wel 24 uur staan, maar voorzieningen zijn er niet.
Daarom rijden we het veer op, geen wachttijd voor fietsen :). Jan moet met de camper wel aansluiten in een drie kilometer lange file.
Het is nog maar een 20 kilometer naar Langewedel waar we aan de Brahmsee een goede plek vinden om te overnachten. Jan heeft sperzieboontjes, verse sla, aardappelen en een prima karbonade op het menu, heerlijk.
Inmiddels bekijken we allemaal hoe onze banden deze martelgang hebben doorstaan. Tot onze grote verbazing hebben de banden geen krimp gegeven. Zelfs de experimentele Schwalbe banden waar ik mee onderweg ben zijn onbeschadigd.
Resumerend kan gesteld worden dat de Duitsers liever in hun Mercedes, Audi of BMW zitten. Enige vorm van fietsinfrastructuur is er niet. Aan de andere kant moet gezegd dat de Duitsers veel respect voor ons hebben. Al moeten ze een kwartier achter ons blijven, dat doen ze zonder mokken. Ze halen pas in als dat over de weghelft voor het tegemoet komend verkeer heel riant kan.
110 km, totaal nu 1204 km.

Rondje Denemarken, dag 8, Aabenraa (DK) - Waabs (DLD)

Onder wederom hemels mooie weersomstandigheden verlaten we de camping in Aabenraa. Meteen maar een riedeltje stevig klimmen. Elke keer moeten we van ongeveer zeeniveau naar zo'n 50 tot 60 meter hoog klimmen. Dat lijkt niet veel, maar is af en toe best pittig omdat het behoorlijk steil is. De foto van Flensburg laat dit aardig zien, steil naar beneden, dus ook weer steil omhoog.

We rijden tussen de korenvelden op kleinere wegen, fantastisch. De temperatuur is rond de 20 gr. C., dus oververhit raken we niet.
Onderweg zien we Jan bovenop de camper zitten om ons te fotograferen.

We stoppen wij een school. De kinderen gaan naar huis, zonder uitzondering op de autoped met grote schooltas op hun rug.
Een plas doen gaat hier niet, aan de overkant van de weg is een begraafplaats. Veel oudere huizen in dit deel van Noord-Duitsland hebben een bijzondere bedekking met hei op de top van het dak. Een voorbeeld daarvan is te zien achter de steppende kinderen.

We rijden al even op een brede vrij drukke weg. Net als ik besluit om het fietspad aan de linker kant van de weg op te zoeken, staat er een politieauto naast de weg. De politieman, 3 man sterk, houdt ons staande. Nou zijn de rapen gaar vrees ik.
Eerst wordt Jan aangesproken. Die weet van de prins geen kwaad. Dan mag ik de toorn van de diender over me heen krijgen.
'Was ist den dasz?', 'wie schnell fahren Sie?', 'haben Sie ein Führerschein dafür?'. De politieman is totaal verbaasd. Hij slaat zijn hand tegen de mijne, roept dat ie het allemaal 'verrückt' en 'geil' vindt. De sfeer is uiterst prettig.
Als wij weg willen rijden stopt de politieman het verkeer in beide richtingen zodat wij veilig naar het fietspad kunnen. Een heel prettige ervaring.

We rijden door het fraaie kustplaatsje Kappeln. De GPS heeft ons tot in het centrum gebracht. We rijden zelfs zo in het centrum dat wij letterlijk over het terras van een restaurant moeten. Links en rechts is er nog 10 cm ruimte tussen de tafeltjes van de verbaasde restaurant gasten.

We zoeken de kust van de Oostzee op. Cees is niet alleen een Viking, maar ook een waterrat. We belanden in Waabs op een grote familiecamping. We hebben vrij uitzicht over zee, heel fraai. Cees duikt in de Oostzee en blijft daar lang in. Even later ligt ook jan Veenis erin, ook weer met Cees.

Prachtige dag met maar 100 km afgelegde afstand. Dit is echt ontspannen.

Rondje Denemarken, dag 7, Egtved (DK) - Aabernaa (DK)

Gisteravond de hele slotceremonie van de Olympische Spelen via een NOS live stream op de Mac Book Air bekeken in prachtige HD kwaliteit. Veel artiesten, jonge helden in onze jeugd, beginnen al wat fossiele trekjes te vertonen. Dat zie je van jezelf niet, maar is natuurlijk niet anders. Het mocht wat kosten daar in Londen. Ook de live stream mag wat kosten. Drie uur levert een gigabyte aan data op. Het was in elk geval de moeite waard. De Droam waarmee dit allemaal mogelijk is, heeft het op één dag na, uitstekend gedaan. De Droam is een klein GSM kastje waarmee 5 apparaten tegelijk kunnen internetten.

De dag begint traditiegetrouw om kwart voor acht. Jan en ik worden wakker in de camper en zien dat Cees en Jan hun tenten al hebben afgebroken en in de zon te drogen hebben gehangen. Ook de waslijnen zijn verplaatst. Na het ontbijt overleggen we over de route. We kunnen de oostkant van Denemarken volgen, dat is heuvelachtig, of de veel vlakkere westkust. We kiezen voor de heuvels aan de oostkust. Overal zijn de maai-dorsmachines bezig de oogst binnen te halen. Je herkent ze van verre door de grote stofwolk die zij opwerpen.

Kolding is de eerste stad die we aandoen. Gewoon een havenstad met enkele oude zeilschepen en verder de normale kustvaarders. Een lokale mountainbiker vertelt dat het klimmen wel meevalt. Steeds 50 meter omhoog en dan weer terug naar onder de 10 meter. Omhoog gaat op het middelste blad prima. Omlaag gaat het met maximaal 78,4 km/u. Wel deelt de stevige oostenwind af en toe een zwieper uit.

Op B-wegen, grijs op de kaart en in de GPS wordt hard gereden. Vaak is er een fietspad naast gelegen. Soms ook alleen maar een fietsstrook. De Denen passeren keurig op afstand en veel mensen steken hun duim op.
L-wegen zijn rustiger al werd ik daar gisteren door een tegemoet komend groot landbouwvoertuig in de bocht van de weg gereden. Gelukkig kon ik in de berm ontsnappen zonder om te gaan.

In Christiansfeld moet een bijzonder groepje huizen in hartvorm staan waar in Europa het Christendom zou zijn gestart. We kunnen het niet makkelijk vinden en doen er ook niet erg ons best voor. Een stel jochies wil alles over de Quest weten. Ze spreken alleen Deens, maar een oudere meneer vertaalt alles geduldig voor hen.

Voor ons rijdt een wielrenner. Ik toeter drie keer om veilig in te halen. De man lijkt te reageren, maar komt toch op het moment dat ik passeer naar het midden van het fietspad. Ik rij onder zijn stuur door en zie dat de man zich - terecht - rot schrikt.
Jan rijdt achter me en krijgt een scheldpartij over zich heen.
Even later staan we voor een rood verkeerslicht en zie ik - met enige schrik - de wielrenner naderen. Ik steek hem de hand toe en dat accepteert ie direct. De vrede is meteen getekend. Ik versta de man niet, maar hij wijst op twee gehoorapparaten. De man is doof en heeft mijn claxon niet gehoord. Ja eh ... hoe moet ik het dan oplossen?

Via Haderslev bereiken we Abenraa waar Jan een wel heel fraaie camping heeft gevonden.
Morgen zullen we weer naar Duitsland rijden.

100 km, totaal nu 995,2 km

Rondje Denemarken, dag 6, Ribe (DK) - Egtved (DK)

Jan test Quest op betonblok
Vandaag rijden we via Esbjerg, Billund naar Egtved.
De route naar Esbjerg is prachtig. Licht glooiend, mooi wegdek, rustig verkeer, gewoon heerlijk fietsen. Ook nu weer doet de Montana het navigatiewerk. De plaats op het stuur is perfect, recht voor je neus en op de goede hoogte. Het grote scherm is heel fijn, zelfs met verschillende info vensters blijft er een royaal en scherp kaartbeeld over.

We passeren een rustpunt voor fietsers. Niet alleen vers water is er te tappen, zelfs perslucht voor het oppompen van de banden is aanwezig. De voorzieningen voor fietsers zijn sowieso behoorlijk goed.

In Esbjerg ontmoeten we Jan weer met de camper. Verse koffie met koek en een troostend woord voor Jan Geel.
Tijdens het binnenrijden van het havenemplacement moeten we door zware betonnen wegafzetting elementen doorlaveren. Jan ziet één van de betonnen kolossen over het hoofd en ramt er vol tegen aan. Het betonnen element wordt door de Quest een kwart slag gedraaid. Het maakt een verschrikkelijk lawaai. Gelukkig valt de schade mee, er is wat lak- en gelcoat schade, geen structurele brokken.

We koersen langs de kust en zien opeens een viertal immens grote beelden, norse mannen die over zee kijken. Het is zijn imposante kunstwerken en we maken wat foto's.

We verlaten de kust en gaan landinwaarts richting Billund. Ook hier weer mooie rustige wegen. De combines maaien en dorsen op verschillende plaatsen het graan. Plotseling hoort Jan een ratelend geluid onder in de fiets. De beide lagers van het kettingwiel zijn uit het kettingwiel gelopen. Cees heeft een oud reserve kettingwiel en die gaat er in. Gelukkig is er iemand van Velomobielonderdelen.nl mee :). Er zit nu een gedeelde kettingtandwielashouder in Jan's fiets.

In Billund rijden we even langs Legoland. Dat is geen goed idee. We worden door een suppoost gemaand snel voor de hoofdingang te verdwijnen. Als we niet snel genoeg reageren dringt de man hinderlijk aan. Hij wil nog wel op de foto, de rotzak.
Ook om andere redenen is het geen goed idee om bij de uitgang van Legoland te staan met de Questen. De kinderen zijn blijkbaar flink ontremd, want één joch springt in één beweging in mijn Quest. Ik schreeuw het joch toe dat ie op moet rotten. Dat doet ie ook, maar de moeder van het knaapje is boos dat ik hem zo toesnauw. 'U staat toch op Legoland'. Ja mevrouw, maar u bent inmiddels buiten de poort en nu mag u de koters weer zelf onder controle houden.

Het laatste stuk naar Egdved is het flink klimmen en dalen. Met alleen een middelste tandwiel vóór, de kleine is voor inbouw van de SRM verwijderd, is het een stevige klus. Om toch een redelijke cadans te houden is het nodig om tijdens de klim 300 watt te trappen.

Jan ontvangt ons met een koud biertje.
135 km fantastische kilometers. Totaal tijdens deze reis 895 km.