Met Meindert Valenteyn de Afsluitdijk over (2)

De felicitaties vallen Meindert ten deel en de Nederlandse vlag wordt ontrold. Er is champagne en Meindert is door het dolle.
Na een half uur gaan we weer terug naar Den Oever. Onderweg stopt Meindert bij twee vrouwelijke wandelaars en vertelt zijn verhaal weer. Ze zijn onder de indruk en we gaan weer en route. We rijden twee ligfietsers achterop, één met een trike, de ander, zijn vrouwelijke partner, met een handbike. Het blijkt Ronald Wessels te zijn en zijn vrouw/vriendin van Plat Zwolsch. Ze vragen of ik Paulus den Boer ken en of ik wat foto's naar Paulus wil sturen. Gebeurt natuurlijk. Ze gaan niet hard, maar wat een prestatie om met een handbike zo'n rit tegen windkracht 5 tot 6 te volbrengen. Hulde!
Bij het monument van Ir. Lely stoppen we even voor een foto. Ook hier zijn natuurlijk bewonderaars, in dit geval Japanners, waar Meindert zijn verhaal kwijt probeert te raken. Dit gaat met handen en voeten.
Ik heb lang voorop gereden met gemiddeld 38 km/u. Meindert neemt over en kan nog harder, namelijk 41 km/u. Moet je je voorstellen, de man heeft er meer dan 2000 km opzitten en ramt er dan nog met die snelheid van langs. Ik kan wel goed volgen, al staat de hartslagmeter tussen de 155 en 160.
Bij Den Oever is het een drukte van belang. Alle familieleden en vrienden zijn er en Meindert wordt geïnterviewd door het Noord-Hollands Dagblad.
We drinken een biertje en het is gezellig.
Om half vijf neem ik afscheid van de familie en Meindert ziet me graag een keer in Ooster Blokker.
De rit terug is pittig, de wind is tegen en ik heb al met al een half uur meer nodig dan vanmorgen. Om 19.00 uur ben ik thuis.
Prachtige dag, prachtige kerel, prachtig fietsen.
193 km

Met Meindert Valenteyn de Afsluitdijk over

Vanmorgen rij ik naar Den Oever. Meindert Valenteyn rijdt vandaag de 75ste keer in één week de Afsluitdijk over. Daar wil ik wel even kijken en eventueel meerijden.
Om 11.00 uur zit ik in de Quest en hoewel TomTom Navigator me westelijk van Alkmaar stuurt, ga ik lekker via Akersloot, het pontje en daarna oost van Alkmaar. Na de pont in Akersloot is het fietspad tot Alkmaar opnieuw geasfalteerd, een biljartlaken gelijk. De route is tot de afslag bij Middenmeer bekend, daarna niet meer. De weg wijst zich vanzelf, na Middenmeer en Hypolytushoef komt na 64 km en precies twee uur rijden Den Oever in zicht. Al van verre zie ik een Quest staan en even later wordt ik verwelkomd door Kees Schouten en Meindert Valenteyn. Hij ziet eruit als een grote Erik de Noorman, met een woeste haardos en een groot lichaam. Dat is deze week wel gesleten van 106 kg naar 98 kg. Meindert heeft een zwachtel om zijn linker voet en enkel, de 2000 km zijn niet ongemerkt voor zijn lijf gebleven. Hij heeft drie jaar geleden een vernietigend ongeval gehad op zijn ligfiets. De stukken chirurgisch staal moeten daar nog van verwijderd worden.
Ik maak kennis met de hele familie Valenteyn, vader, moeder, vrouw en kinderen. Zijn zoon Bas rijdt mee naar de overkant op een oude ligfiets van Meindert. Het voortandwiel heeft 92 tanden, dus hard moet ie kunnen.
Ik hoor van de omstanders dat Meindert als een razende rijdt en in één uur en tien minuten weer terug is. Dat belooft wat. Ik vraag aan Meindert of ie met een oude man als mij rekening wil houden. Hij glimlacht. Meindert rijdt met de Quest van Ymte Sybrandy van Velomobiel.nl.
Om tien over half twee rijden we met zijn drieën over de sluizen en Meindert geeft gas. In no-time gaat het 48 km/u per uur en even later zelfs ruim 50 km/u. Zijn zoon kan dat nauwelijks volgen en we rijden even rustig, nou ja rustig, 46 km/u. De wind komt van schuin achter en is met kracht 5 tot 6 pittig.
Meindert vindt een snelheid van 45 km/u niks en hij versnelt. Het valt me op dat ie heel licht rijdt, hij heeft voor Vredestein HPV banden en achter een Schwalbe Kojak. Nu zijn zoon ons toch niet meer kan volgen, gaat het gas er echt op. De teller wijst voortdurend 57 tot 58 km/u aan. Ik lees 160 Bpm af op mijn hartslagmeter. Veel harder kan het niet. Wel kan ik nog even versnellen tot 60 km/u, maar dan beland ik in het rood en laat me weer afzakken naar Meindert. Die grijnst dat het met die oude man wel meevalt.
We zijn zo snel dat de hele begeleidende karavaan die gelijk met ons per auto is vertrokken uit Den Oever, er nog niet is als we de Afsluitdijk over zijn. We rijden door naar Zürich en daar komt het hele stel even later aan.

Beemster, koeien en avondlicht

Vanavond om half acht zit ik in de Quest om nog een lekker stuk te fietsen. Overdag waren er veel buien en in de middag waren er andere verplichtingen. Het is mooi zonnig en het lage licht vind ik prachtig. Voor mijn vrouw Marian moet ik een koeienfoto maken, op naar de Beemster dus. Allereerst naar de pont in Akersloot. Gisteravond kwam ik daar om 22.05 uur aan, 5 minuten te laat. De pontbaas was nog op de pont en vroeg wat ik er voor over had om overgezet te worden. Deze vorm van afpersing laat ik me niet gebeuren, draai de fiets om en rij via De Woude, Krommenie en Uitgeest naar huis.
Nu is pontbaas Amid, hij noemt mij ome Wim, op de pont aan het werk. Ik vertel het verhaal van gisteren en hij zal zijn collega de oren wassen.
Na de pont waait de lichte wind me in de rug en met hartslag 130 rij ik 46 km/u, heerlijk. Een groot voordeel van deze avondlijke tochten is de geweldige rust. Er zijn geen fietsers, geen wandelaars, geen honden, ideaal.
Na het rustige De Rijp ga ik linksaf de Westdijk op. Het lage licht is wonderschoon en veegt als het ware over korenvelden, graslanden en accentueert de koeien en schapen. In Noord-Beemster loopt een aantal pinken, dit zijn jonge koeien, in de wei. Ik stop en loop met de camera naar de 'jonge meiden' toe. Ze zijn enorm nieuwsgierig en ik klim over het hek om wat foto's te maken. Dat lukt heel aardig, mijn vrouw zal tevreden zijn. Na tien minuten is de nieuwsgierigheid van de pinken bevredigd en ze sjouwen achter elkaar weg. Als ik terugloop naar de Quest staat ie er wel heel mooi bij. Ondanks het lage licht is de schaduwkant mooi verlicht. Ik waag er maar een plaatje aan, mooi voor de verkoop volgend jaar :).
Dan rij ik naar Midden-Beemster waar de kermis in volle gang is. Ik ken de omweg en ben snel weer op de route naar De Rijp. Onderweg lopen een aantal dikbillen in de wei. Met de kerk van Noord-Beemster op de achtergrond een sfeervol geheel.
Ik kan het niet laten om even langs De Woude te fietsen. Bij eetcafé De Woude drink ik een Espresso en rij weer naar de pont. Op de pont staan twee echtparen waarvan de heren, geen heren blijken te zijn. Ze zijn 'fully loaded' en duwen de Quest dwars door de remmen vooruit. Ik zeg dat ze er vanaf moeten blijven en dat helpt.
Ik kan nog net de pont in Akersloot halen, maar besluit toch rechtsaf te slaan en via Krommenie en Uitgeest naar huis te rijden. Goede beslissing, de ondergaande zon levert mooie beelden op. Er ontstaat damp boven de velden en het kleurverloop op de horizon is adembenemend. Ik maak een paar foto's, weer van koeien, al kun je de koeien niet zien, maar wel hun reflecties in het water.
Mooie trip.
70 km, totaal nu precies 2000 km.

ALF halve Fortentocht

Vanmorgen al om half zeven uit de koffer om de Fortentocht te rijden. Het weer is rustig, de zon schijnt waterig door een dun wolkendek. Het is 17 graden en met een lichte zuid-oosten wind gaat het richting Centraal Station in Amsterdam. Om tien over acht vaart de pont over het Noordzeekanaal net weg. Om half negen vertrekt ie weer, nu met de Quest aan boord. Een kwartier later arriveer ik voor het Centraal Station. Daar is het al een drukte van belang. Verschillende nieuwe liggers zijn aanwezig. Ik maak met iedereen kennis en maak een paar foto's van een Chinees meisje in een nieuwe Go-One.
Direct na negenen gaat de groep onderweg, dwars door de stad. Even later passeer ik voor het eerst de prachtige brug over het Amsterdam Rijnkanaal. In Muiden sluit een tweede groep liggers aan. Ik zie drie tandems waaronder die van Marcel en Wendy Vriezekolk en Gerold Ormel en Maartje Nonhebel. Ook Ben Wiggers met zijn Mango en Theo van Goor met zijn 3x26 Quest zijn van de partij.
Het tempo ligt tussen 26 en 29 km/u, iets hoger dan vorig jaar. Bert Gazendam krijgt een lekke band die hij in 5 minuten repareert. In Abcoude wordt er traditioneel opgestoken voor koffie met appelgebak.
Aan de westelijke hemel wordt het donkerder en donkerder. Daar moeten we wel naar toe. We zijn nog niet onderweg of het begint te spetteren. Er wordt een schuiladres gevonden en het begint onbedaarlijk te regenen. Donder en bliksem zijn niet van de lucht. Ik kan niet zo gauw de afsluitdop van de schuimkap vinden, daarom maar een regenjack over de opening gelegd. Na een minuut of twintig wordt de regen minder en wordt de groep, totaal 20 fietsers, onrustig. Een aantal houdt het voor gezien en maakt rechtsomkeert. Ook gaan er enkele door met de tocht. Regen is niet mijn gewenste biotoop, en als ik hoor dat de regenzone 30 km breed is, geef ook ik de pijp aan Maarten. Een bui is niet erg, maar lang in de regen rijden is niet aan mij besteed. Komt ook omdat ik met Tioga Comp Pool banden om de voorwielen rij. Met regen willen die wel lek.
Mark-Jan stopt ook en gaat noordwaarts. We rijden even samen op, maar Mark-Jan rijdt langzaam, hij krijgt veel water in zijn nek door de spatbordloze wielen. Ik rij alleen verder en ben snel de weg kwijt. Na een tijdje krijg ik het Arena stadion in Amsterdam Zuidoost in beeld, tijd voor de GPS. Ik zet de GPS muis aan start TomTom Navigator 6 op. Dat helpt en ik heb snel de goede koers naar Amsterdam gevonden. Af en toe moet ik door heel diepe plassen rijden, ook hier heeft het heel hard geregend. Ik rij dwars door Amsterdam en zie dat de GPS dezelfde route door de stad voorstelt als ik normaal al rij, prima dus.
Benoorden Amsterdam houdt de regen op maar ik hou de schuimkap erop om niet koud te worden. Bij Uitgeest krijg ik nog een lichte bui en om half 3 ben ik thuis. Jammer dat de mooie route niet uitgereden is.
Thuis blijken de servers van buienradar.nl door een kortsluiting te zijn getroffen, reden waarom we onderweg geen goede afbeeldingen van de buien konden krijgen. Al met al is het verder redelijk goed weer gebleven en hebben de doorbijters gelijk gekregen. Volgend jaar beter, met mogelijk een stop op De Woude?
120 km

Extra Nikon camera

De regelmatige lezers weten mogelijk dat ik van huis uit professioneel fotograaf ben. Ik vind het leuk om onderweg aardige foto's te maken. Alleen tekst is ook maar tekst en foto's verlevendigen een blog.
Als reiscamera had ik voorheen een Canon Powershot S70 in de Quest. Technisch en optisch een juweeltje. De beperking van dit toestelletje is de 3x zoom waardoor verder af gelegen objecten niet dichterbij kunnen worden gehaald. Daarom werd de Olympus SP550UZ de opvolger. Deze camera heeft een gewicht van 365 gram en een zoombereik van 28 - 504 mm. Tot zover prima. Na het maken van de eerste paar honderd foto's maak ik de balans op van de SP550UZ. Die is op bepaalde punten prima. De scherpte, belichting en kleur voldoet gemiddeld prima. Echter, aan de uitersten van de zoominstelling stelt de camera teleur. Bij groothoek opnamen waarop een horizon te zien die onder in beeld komt, is de kussenvormige vertekening ernstig. Uiteraard kan ik dit goed corrigeren in Photoshop met het filter 'Spherize', maar dat is omslachtig. Op de tele instelling 504 mm is de scherpte en kleurweergave onder de maat. Er treedt tamelijk veel asferische vertekening op, in mijn geval ontstaan er groene en paarse randen langs de contouren van de objecten op de foto. Overkomelijk maar wel hinderlijk is het moeizame scherpstellen op de langere brandpuntsafstanden.
Vraag is, wist ik dit dan niet? Eerlijk is eerlijk, ja dat wist ik. www.dpreview.com heeft het in zijn test helder opgeschreven. Nou hoeven de beperkingen van de camera voor de meeste gebruikers geen probleem te vormen, enkele kennissen van mij zijn zeer te spreken over de SP550UZ, maar op fotografisch gebied ben ik nou eenmaal een verwend kind. Ik heb een Nikon D200 met 18-200 mm zoom. Deze combinatie weegt maar liefst 1,7 kg, te zwaar om in de Quest te vervoeren.
Daarom heb ik vanavond de uitstekende en maar 500 gram lichte Nikon D40X besteld. Nikon geeft 90 euro terug dus is het toestel met 10.2 miljoen pixels redelijk betaalbaar. Met de 18-200 mm VR lens weegt deze camera net één kg. Voor een tientje meer levert cameranu.nl de 18-55 mm standaard kitlens mee.
Jullie zullen de resultaten snel zien.

Rondje Noord-Holland

Vandaag beloven alle weerprofeten uitstekend fietsweer. Daarom ben ik om half tien buiten om een rondje Noord-Holland te rijden. Gisteren zijn de zachte banden, rechtsvoor had nog maar 4 bar, opgepompt.
Het is inderdaad prachtig zonnig weer, windje 3 tot 4 uit het westen. Tot Heiloo blijf ik op het fietspad, de knieën moeten rustig op temperatuur komen. In Heiloo rij ik op de rijbaan en om de automobilisten niet al te zeer op de proef te stellen, bedien ik ze met een snelheid van 40 km/u. In Alkmaar is het erg rustig en sta ik 3 cycli van de verkeerslichten af te wachten. Op fietsen reageert het systeem kennelijk niet en er komen geen auto's aan. Te gek eigenlijk. Daarom maar door het rode licht.
Noordelijk van Alkmaar komt de wind iets voorlijk in en de snelheid van 36 km/u is comfortabel. Na precies anderhalf uur ben ik op mijn vaste pleisterplaats het Texaco tankstation bij de Kooi. Ik lees de hartslagmeter af en zie een gemiddelde hartslag van 109, een maximum van 132. De gemiddelde snelheid is 30,4 km/u. Al met al echte toerwaarden. Een tweetal Honda motorrijders komen naast de Quest staan. Ze missen zonnecellen op mijn Quest. Als ik zeg dat er toch gefietst moet worden en dat ik één boterham op 45 km rij, starten ze hun zware machines en vertrekken naar Texel.
Op het mooie fietspad langs het Amstelmeer heb ik de wind in de rug. Ik kan mezelf niet in de hand houden en ik zet zonder voorbereiding aan en geef gas. Al snel vliegt de hartslag omhoog om uiteindelijk op 172 uit te komen. Ik schrik er zelfs een beetje van, zo'n hoge waarde heb ik nog nooit afgelezen. De snelheid op dat moment is 59 km/u en ik reduceer de snelheid tot normale proporties.
Onderweg kom ik totaal 5 ligfietsers tegen, een hoge score. Om half één rij ik de haven van Den Oever op en eet mijn eerste twee broodjes op. Terwijl ik mijn lunch geniet komt Fred-Jan Twigt, de Bergense ligfietshandelaar, aanlopen. Hij heeft hier zijn zeilboot liggen en gaat met zijn gezin zeilen. Het is prachtig helder weer en ik verwacht straks Friesland goed te kunnen zien. De weg naar Medemblik is met Anouk op de hoofdtelefoon snel afgelegd.
Tijdens de koffie bij restaurant Kwikkel komt Kees Schouten aanlopen. Kees is samen met zijn vrouw bij ligfietshandelaar Ted de Lange aan het kijken naar een ligfiets. We drinken samen koffie. Haar elektrisch ondersteunde fiets is gestolen en nu lijkt de keus op een Burley te zijn gevallen. Ted heeft een laatste partij van deze lange wielbasis fietsen gekocht en biedt ze voor aantrekkelijke prijzen aan. Ze kan er goed op fietsen en wij rijden samen een stukje richting Wervershoof. Een stel aso's in een oude Amerikaanse auto maken veel misbaar en willen dat we van de rijbaan afgaan. We mogen er gewoon rijden en gaan lekker door. Het tempo ligt uiteraard niet hoog en na het maken van een foto versnel ik en blijf op de dijk rijden. Tot twee keer toe vinden tegenliggers dat ik te hard rij. Echt niet, met rugwind en 30 km/u gaat het heel rustig. Verder gaan de vele fietsers keurig op tijd aan de kant.
Bij Andijk maak ik een paar foto's van Stavoren in Friesland. Het is zo helder dat ik op de originele foto's de masten van de traditionele zeilschepen kan tellen. De afstand is toch echt 17 km, ongelofelijk.
Ik geniet van de prachtige heldere vergezichten en van de mooi uitwaaiende wolken, een teken dat slecht weer op komst is.
Voorbij Enkhuizen rij ik de IJsselmeerdijk weer op. Het is hier nog drukker en regelmatig moeten de remmen er aan te pas komen. Ik sluit aan bij een drietal wielrenners. Ze rijden 33 km/u en ik passeer ze langzaam. Eén renner komt achter me aan, nou dat zullen we eens zien. Ik versnel voortdurend en ik zie tot mijn verbazing dat ie tot 45 km/u mee kan. Ik kan nog wat harder en bij 49 km/u is de renner al een stuk achter me.
Voorbij Hoorn sla ik rechtsaf richting Avenhorn. In de Mijzenpolder komen honderden ganzen aanvliegen, het hele luchtruim is vol geluiden van de gakkende graseters. Als door een verkeersleider gestuurd, vliegen ze 'downwind', maken een 'baseleg' en landen 'final' tegen wind.
Ik ga even naar De Woude en drink een biertje, goddelijk.
Om zes uur ben ik weer thuis. Een heerlijke fietsdag die ondanks het gebrek aan lange afstandstraining, prima en zonder fysiek ongerief is verlopen. Volgende week de Fortentocht, 250 km met ALF.
173 km, totaal 1600 km.

Sigma hartslagmeter

Hoewel de Polar Tempo de hartslag goed weergeeft, kan ie niks anders. Daarom maar rondgeshopt op hartslagmetershop.nl. Sigma heeft een nieuwe serie hartslagmeters uitgebracht, de Onyx reeks. Ik wil een betaalbaar systeem met digitaal zendende borstband. Ik vind het leuk om de maximum hartslag, de gemiddelde hartslag en de verstookte calorieën te kunnen aflezen. Verder wil ik een stopwatch om te kunnen zien wanneer het uur van een wedstrijd achter de rug is. Er zijn een flink aantal trainingen in het geheugen op te slaan. Uiteraard kan de meter ook de huidige tijd weergeven.
Ik ben niet geïnteresseerd in koppelingen met de computer.
De Sigma Onyx Fit, prijs bij hartslagmetershop.nl 75 euro, tijdelijk met een gratis felgeel gekleurd hesje, lijkt een goede keus. De borstband zit prettig en het horloge is licht. De hartslag is goed afleesbaar, al is het scherm geen LCD, maar een soort activ matrix.

Vanmiddag rij ik een trainingsrondje met de nieuwe hartslagmeter. Het apparaat doet goed wat het moet doen. Ik probeer een maximale hartslag op de meter te krijgen. Dit blijkt 162 te zijn, maximum fietssnelheid 53,5 km/u, met de harde wind dwars in niet slecht. Voor de 33 km heb ik 421 kcal nodig.
Totaal nu 1450 km

Hartslagmeter weer kapot en racekap

Ik heb een haat-liefde verhouding met hartslagmeters. Na de Polar A5 heb ik de eerste digitale Ciclo CP23 gehad. De Polar had in de Quest last van de inwendige reflectie van de signalen vanaf de borstband. De Ciclo deed het vaker niet dan wel. Daarna een Nike Triax C10 gebruikt. Hoog batterijenverbruik en roest in het interieur van de borstband. Op de amerikaanse testsite voor fietsen bij URL http://www.mtbr.com/reviews/Heart_Rate_Monitor/product_72514.shtml wordt deze Nike de grond ingeboord. Terecht.
Ik wil evenwel graag een hartslagmeter gebruiken. Daarom maar terug naar de basis. Bij mijn SportsArt 5007, een hometrainer die min of meer als een ligfiets is in te stellen, hoort een heel eenvoudige Polar Tempo hartslagmeter. Ik zoek de oude Polar T31 en de gecodeerde Polar Wearlink borstbanden op en probeer deze spullen. Geloof het of niet, ondanks het feit dat ze al jaren niet meer gebruikt zijn, werkt alles perfect.
Ik probeer de beide borstbanden en ze doen het beide goed. Ik zie dat mijn conditie nu weer op orde is, de hartslag in rust is 49. 's Morgens zal deze dan 45 bedragen. Lager kan wel, maar dan ligt overtraining op de loer. Ook is een bezwaar bij een te lage rusthartslag dat als je snel opstaat, er duizeligheid kan optreden.
Tot mijn verrassing werkt de Polar Tempo ook in de Quest zonder mankeren. Zelfs langs de spoorbaan blijft deze combinatie werken.
Ik rij vanmiddag naar De Woude. De wind komt van rechts in en de zon schijnt. Het rijdt bijzonder gemakkelijk. De hele weg van Uitgeest naar Krommene staat de snelheidsmeter op 45 km/u en de hartslagmeter op 124. Het voelt uitstekend aan en dit is natuurlijk uren vol te houden.
Eerder vanmiddag rij ik naar Optima in IJmuiden. Bob Vroegh wil me zijn racekap uitlenen voor de tijdrit op Texel op 1 september. Bob heeft de kap voorzien van een openklapbaar vizier. Dit is veel beter dan de kappen met een vaste ruit en een klein ventilatiegaatje. Deze kappen beslaan snel van binnen en als het regent zie je niks meer.
Om 12.00 uur ben ik bij Optima. Bob komt even later in de Aerorider aan. Leuke Velomobiel, maar duidelijk nog in ontwikkeling. Er staat tenminste 5 cm water op de bodem van de fiets. Een gaatje ontbreekt, er is dus nog niet met veel regen gefietst.
Totaal nu 1330 km.

Amsterdamse liggers

Vanmorgen om 8.05 uur zit ik in de Quest om met ALF, de Amsterdamse liggers, een rondje te fietsen. Het is zwaar bewolkt en het regent heel licht. Volgens buienradar.nl zal het tegen tienen ophouden met regenen. Ik ga op weg en hoop dat de lekgevoelige Tioga Comp Pool banden niet lek raken. Ik begin rustig, het waait Bft 4 uit het zuidwesten, en ik heb alle tijd. Buiten Uitgeest rij ik evenwel al 40 km/u en dus rij ik om 8.50 uur al de pont in Zaandam op. Het regent nu flink en even droog staan onder de overkapping van de pont is prettig. Om 9.25 uur sta ik al op het Museumplein en ben uiteraard de eerste.
Het duurt tot na 10.00 uur voor de tweede deelnemer, Marijn met een Flevobike arriveert. We gaan koffie drinken in de brasserie en zien door de ramen dat ook Mark-Jan Bastian arriveert. 3 man, da's toch wel een heel magere score. Om 10.25 uur, we staan op het punt maar weer naan huis te gaan, komt Eric Miedema nog snel aangereden. Heeft een lekke band gehad en heeft die moeten plakken.
Het blijft regenen en het is onaantrekkelijk om tegen regen en wind naar het zuiden te rijden. Ik stel voor naar het noorden te rijden en evt. op De Woude te pauzeren. De andere fietsers willen de stolp wel zien en we zetten koers naar het noorden. Marijn, we spraken even over de slipgevoeligheid van zijn Flevobike, heeft even later te laat in de gaten dat we voor een rood stoplicht remmen en glijdt onderuit. De ketting is eraf maar hij heeft zich gelukkig niet bezeerd. Mark-Jan zoekt een weg door de stad met tramrails erin, niet de goede biotoop voor een ligfiets. Een taxichauffeur toetert omstandig als ie achter me moet blijven, hij doet maar.
Vlak voor de pont over het Noordzeekanaal begint het echt hard te regenen. Gelukkig komt de pont net aanvaren en we snellen aan boord. Onder de overkapping kijken we naar de neerplenzende regen. Aan de overkant is de regen op en met het eerste zonnetje kunnen de jassen uit en rijden we gevieren over het mooie asfalt noordwaarts.
Bij Krommenie slaan we rechtsaf om via het industrieterrein Wormerveer naar De Woude te fietsen. De pontbaas vindt het OK dat ik de volgende keer de overtocht voor de medeliggers afreken. Ik heb de goedkope 50-rittenkaart helaas niet bij me. De mannen kijken even later rond in en om de stolp en zien dat er voldoende Quests in de garage passen :). Marijn gaat terug naar huis.
Bij het aanpalende Eetcafé De Woude eten we wat en genieten aan de waterkant van de langsvarende bootjes.
Gedrieën rijden we naar het zuidwesten. Nu het niet meer regent is de wind wel wat aangetrokken en gaat het met 27 km/u lekker rustig. Mark-Jan moet naar Bovenkerk en zijn bijzonder fraaie TOMTOM prototype vertelt hem dat ie bij Marken-Binnen linksaf moet. Eric en ik rijden via Assendelft naar pont Buitenhuis. Eric neemt afscheid, hij neemt de pont om in Haarlem uit komen, ik rij door om via de mooie Lagendijk naar de jachthaven Zwaansmeerpolder te rijden.
Om half vier ben ik weer thuis.
98 km

Arm uit de kom en rondje De Woude

De regelmatige lezers missen nu mogelijk mijn lange ritten door Noord-Holland. Die lezers weten mogelijk dat wij bezig zijn een nieuwe stolpboerderij te bouwen op het eiland De Woude in het Alkmaardermeer. Dit vraagt veel aandacht en tijd. Ik fiets daar overigens wel meerdere keren per week naar toe, maar interessant om daar uitgebreid over te verhalen is het niet.
De ritten naar De Woude maak ik vaak op de heenweg via Uitgeest en Krommenie, terug vaak over de pont Akersloot en Limmen. Het ritje is ruim 33 km en gemiddeld rij ik ergens tussen de 30 en 35 km/u. Meestal rij ik de wat grotere stukken tussen 40 en 45 km/u. Als de condities goed zijn wil ik best soms tot ruim in de 50 km/u versnellen.
Vanmiddag durf ik voor het eerst deze week in de Quest te klimmen. Wat is het geval? Maandagmorgen in alle vroegte wordt ik verwacht op Schiphol voor een vlucht naar Alicante voor een productintroductie van Epson. Om half vier sta ik op en laat het licht in de slaapkamer uit. Ik knal met geweld tegen de kopse kant van de halfopen staande slaapkamer deur. Ik maak een zodanig heftige beweging dat mijn linker schouder uit de kom schiet. Da's nogal pijnlijk, ondanks het feit dat dit al de vierde keer is, twee keer links en twee keer rechts. Ik slaag er wel in het gewricht weer in orde te krijgen, maar het zweet gutst over mijn lijf. Alicante adios.
Met een pijnlijke schouder als gevolg van een 'dislocatie' is het in de Quest klimmen geen gemakkelijke opgave. Vanmiddag evenwel lukt het me en ik heb zin in een fietstocht. Op het eerste stuk naar Uitgeest, de wind is na de buien van vanmorgen flink aangetrokken, rij ik al snel 45 km/u met hartslag 132. De dwars inkomende wind helpt dus aardig mee.
Op het stuk van Krommenie naar De Woude zet ik stevig aan en al snel zie ik 54 km/u op de klok komen. Dat kan ik volhouden tot vlak voor De Woude. Ik kan de Quest zeker een kilometer laten uitbollen en moet nog remmen om linksaf te kunnen slaan naar de pont.
1150 km totaal.

CycleVision 2007 zondag

Vandaag zal ik het 100 km criterium rijden. Ook nu weer zonder shirt. De tijdrithelm laat ik in de bus, ik draag nu de Rudy Project mountainbike helm. Hiermee kan ik mijn nek tegen de neksteun laten rusten, perfect.
Ik start nu sneller dan gisteren en ben direct al veel deelnemers kwijt. Ik pik aan bij Eduard Botter en dat betekent hard rijden. Voor de wind en direct na de bult zijn de snelheden ruim boven de 50 km/u. Ik lees later een maximum snelheid van 52,5 km/u af.
Even later zie ik voor me een wit/zwarte Quest rijden. Het is de koewest van Kees van Malssen. Ik moet wel 2 ronden flink doorbijten, maar dan zit ik ook zijn wiel. Daar ben ik heel tevreden mee. Kees sluit aan bij een groepje dat bestaat uit de groene Limit van Maikel Zonneveld, de tandem van Allert Jacobs en John Poot en twee gestroomlijnde tweewielers. Ook ik kan het tempo prima volgen. Voor de wind tegen of rond de vijftig, tegen wind rond de 45 km/u. Zo'n 12 ronden rij ik in dit treintje mee. De hartslag zit soms zelfs op 149, zo makkelijk rijdt het. Eduard Botter is dit te langzaam en is al eerder weggesprongen. Ook Kees van Malssen sprint er van tussen. Ik blijf zitten waar ik zit en ben heel tevreden met de snelheid.
In ronde 19 moet ik steeds harder trappen om de groep bij te houden. Meer dan hartslag 160 is niet mogelijk en ik moet de groep laten gaan. Ik maak wat zig-zaggende stuurbewegingen en het is me duidelijk dat de linkervoorband lek is. Ik kan uitrijden tot aan de start/finish en zet de Quest teleurgesteld in het gras.
Ik ga de camera uit de bus halen om wat te fotograferen.
Jammer dat ik de race niet heb kunnen uitrijden. Ik ben wel heel tevreden dat ik erkend snelle mannen als Maikel Zonneveld en Kees van Malssen drie kwartier heb kunnen bijhouden.
Update: In de uitslag zie ik dat ik de 55 minuten die ik heb gereden gemiddeld 46.2 km/u heb gereden. Hiermee zou ik ergens tussen de 13e en de 15e plek zijn geëindigd van de 77 deelnemers.
Update 2: De foto is gemaakt door Job Coppoolse. Heel apart om de onderkant van de Quest te zien tijdens de wedstrijd op zondag. Ik rij hier ongeveer bovenop het viaduct, terwijl Job verderop de baan staat.

CycleVision 2007 zaterdag

Vroeg op om de bus te halen en de Quest met uitrusting te vervoeren naar de wedstrijden van CycleVision 2007 in Sloten. Ik fiets vandaag de 1-uurs tijdrit. Verder zal ik wat foto's maken voor gebruik in Ligfiets& en voor publicatie op het internet.
Om 10.13 uur mag ik starten met de wedstrijd. Er staan wel heel veel deelnemers aan de start. Ik trek mijn shirt uit en heb later plezier van de verkoelende rijwind. Ik ken de baan totaal niet en start relatief rustig. Dat duurt niet lang, na twee rondjes weet ik dat je vrijwel overal voluit kunt gaan. Er zijn maar twee bochten die je onder de 50 km/u moet nemen.
Tijdens een tijdrit mag je niet de windschaduw van een voorligger opzoeken, dus rij ik de volle tijd in de wind. Er is niet veel wind en de vele bomen maken het aangenaam. De baan is overal redelijk goed, wel zijn er een paar diepe gaten die je door elkaar rammelen.
Na de start is er een venijnig klimmetje waar de snelheid terugloopt tot 32 km/u. Direct daarna kan de snelheid weer tot boven de 50 km/u worden opgevoerd. Tegen wind is 46 km/u goed vol te houden. Na tien minuten begin ik de eerste deelnemers te dubbelen. Dat vereist veel stuurwerk en soms zelfs flink remmen als voorliggers van hun baan afwijken en plotseling insturen. Het inhalen is wel leuk, maar de snelheid lijdt er wel onder. Ik wordt op mijn beurt door enkele snelle Questen ingehaald. Hans Wessels, Ymte Sybrandy, Theo van Andel en Niels Vogels zetten me op een ronde.
De hartslag beweegt zich tussen de 150 en 158 met een enkele uitschieter tot 160. De tijdrithelm staat me niet toe mijn hoofd tegen de neksteun te laten rusten. Dat wordt steeds minder prettig.
Na een uur heb ik 19 ronden afgelegd. Ik kan niet precies bekijken wat ik gemiddeld heb gereden, maar het zal rond de 45 km/u per uur zijn.
Update: Volgens de uitslag heb ik 45.3 km/u gemiddeld gereden. Van de 130 deelnemers ben ik geëindigd op de 23e plaats, 4 plaatsen beter dan vorig jaar.

Verstelbare Inoled

Vanmiddag rij ik naar Velomobiel.nl om de overleden Inoled te laten vervangen. Bij Niels Vogel heb ik een heel fraaie oplossing gezien om de Inoled bij niet-gebruik achterover te laten kantelen. De lamp ligt dan vrijwel vlak in de neus. Nou kun je de lamp lager monteren en precies voorin de neus plaatsen, maar hoe hoger hoe beter. Ook is de lamp kwetsbaarder als ie precies voorin de neus zit.
Theo van Andel heeft de voorbereidingen al getroffen. Eerst de oude lamp eruit, de geur van verbrand printplaat materiaal is nog goed te ruiken.
Dan maakt Theo een vrij gecompliceerd beugeltje dat drie verbuigingen nodig heeft om de goede beweging mogelijk te maken. Hij is daar best even mee bezig, ook omdat het via de voetengaten moet gebeuren.
Als laatste wordt het bedieningshandletje gemonteerd op de flens. Dit handletje is een indexloze derailleur bediening van een Alleweder. De handle naar boven is de lamp vlak in de neus, de handle helemaal naar beneden is de lamp geschikt voor normale verlichting. Een bijkomend voordeel is dat een automobilist die me zou verblinden, nu met gelijke munt kan worden terugbetaald. Ik richt de lamp gewoon wat hoger :).
De foto's zeggen alles.
En passant vraag ik Theo hoeveel Watt de Luxeon richtingaanwijzers zijn. Theo zegt dat ze maar 1 Watt zijn.

Inoled overleden en hartslagmeter

Gisteren komt elektricien André Schermer langs om de Amerikaanse Li-ion batterijfles aan te sluiten in de Quest. Nadat de draden zijn aangesloten.... werkt de Inoled niet meer. Zelfs met het originele Versatile accupakketje is de lamp dood. Wel werken de richtingaanwijzers en de claxon als vanouds. Schakel ik de voorlamp in, dan stort de binnenverlichting en het achterlicht in en gaan veel minder fel branden.
We meten de batterijfles van Amerikaanse origine. Er blijkt 16,48 Volt uit te komen, rijkelijk veel voor de Inoled. Deze week maar eens langs in Dronten.
Langere tijd heb ik ruzie met de hartslagmeter. De batterij van de borstband is snel leeg en de vervanging en de resetprocedure is lastig. Daarom heb ik de hartslagmeter pas deze week weer eens van stal gehaald. Op CycleVision probeer ik de 1-uurs tijdrit op zaterdag en de 100 km op zondag te rijden. De conditie en het lichaamsgewicht is nog niet op orde, de nieuwbouw van de stolp heeft prioriteit.
Nu ik de meter weer in gebruik hebt blijkt inderdaad de kracht er wel te zijn, er komen weer onrealistisch lage hartslagwaarden bij een gegeven snelheid op de klokken. Wat te denken van 43 km/u en hartslag 117 met lichte wind mee en met wind tegen 38 km/u. Het langere tijd 50 km/u rijden is moeilijk, de hartslag lijkt wel niet hoger te willen dan 148. Doe ik dat een tijdje dan voelt het niet goed. Gewoon nog te weinig getraind. Pas tegen eind augustus, begin september zal dit beter zijn. Ik rij al enkele jaren mee met de tijdrit op Texel en daar kan ik al twee achtereenvolgende jaren gemiddeld 47 km/u rijden. Dit betekent op de lange rechte stukken continue boven 50 km/u. Hoe dan ook, we zien wel waar het schip strandt.

Rondje De Woude en RISSEN

Als het even kan fiets ik elke dag even naar De Woude. Zoals bekend wordt daar nu onze nieuwe stolpboerderij gebouwd. Voor de liefhebbers, klik op de link rechts in de pagina. Op de heenweg probeer ik als voorbereiding voor Cycle Vision een intervaltraining te houden. Steeds probeer ik tegen de 50 km/u te rijden en vervolgens weer terug naar 43 km/u. Dit lukt me drie keer, van Castricum naar Uitgeest, van Uitgeest naar Krommenie en van Krommenie naar De Woude.
Op de terugweg rijden twee wielrenners op behoorlijk hoge snelheid voor me langs. Hoewel ik aanvankelijk linksom, dus via Akersloot naar huis zou rijden, krijg ik een spontane RIS aanval. Dit staat voor Racefiets Inhaal Syndroom. Ik moet flink trappen om de beide mannen in te halen. Ik claxonneer om mijn inhalen aan te kondigen. Met 45 km/u passeer ik ze met een flink snelheidsverschil. In mijn spiegels zie ik dat de mannen gas geven en proberen aan te haken. Dat lukt ze niet en ze geven het vrij snel op. Een paar kilometer verder zie ik dat de brug over de Knollendammervaart bediend gaat worden. Ik moet uiteraard stoppen en even later komen de wielrenners naast me staan. Een heel leuk gesprek volgt. Ze verbazen zich over de hoge snelheid van de Quest en vooral dat ze totaal niet uit de wind worden gehouden. Ze reden 37 km/u en hebben even boven de 40 km/u gereden om me in halen. Kansloos dus. Ze blijken mijn claxon niet gehoord te hebben en hebben sowieso niks gehoord totdat ik onder ze door schoof.
Als de brug weer dicht is zet ik aan om de laatste kilometers naar Krommenie af te leggen. De renners hebben zich voorgenomen om nogmaals een poging te wagen bij me aan te klampen. Omlaag van het taluud van de brug rij ik in no-time 50 km/u en schudt de wielrenners een tweede keer van me af. Bij Krommenie komen ze weer achter me staan als ik lang moet wachten voor ik de Provinciale weg over kan. Daarna slaan zij linksaf richting Assendelft, ik vervolg mijn weg naar Uitgeest en Castricum.
34 km, totaal nu 730 km

Hoorn, flink op stoom

Vanmiddag om kwart voor drie stap ik in voor een rit naar Hoorn. Ik verwacht daar de vloot wedstrijd zeilende boten van de Zeil- en Watersport Vereniging Uitgeest te vinden. Het is zonnig en het waait Zuid-west Bft 5 tot 6 met windstoten tot 70 km/u. Eerst pomp ik de banden op. Rechtsvoor staat nog maar op 3 bar. Achter zit er ook nog maar 4 bar in, geen wonder dat ik de gang er de afgelopen week niet in kreeg.
Dat gaat nu een heel stuk beter. Naar Akersloot ruim 43 km/u. Na de pont kan ik steeds tussen 45 en 52 km/u aanhouden, een echt fietsfeest dus. Dat zal terug anders worden, maar dit is heerlijk. Ik rij via De Rijp naar Schermerhorn om via de Mijzenpolder in Avenhorn uit te komen.
Al na precies een uur heb ik de 36 km naar de gemeentegrens van Hoorn afgelegd. Ik rij door naar het park aan de overkant van de gemeentehaven. Daar is het gezellig druk met..... stoomboten. Dit weekend vindt 'Hoorn onder stoom 650' plaats. De stoomfluiten worden veelvuldig gebruikt, een prachtig geluid.
Ik maak een paar foto's en zoek naar de zeilers van de ZWVU. Ze zijn er evenwel niet. Ik bel de voorzitter, Cees Dubbelaar, en die meldt nuchter, nou nuchter ... dat ze in Marken liggen. Dom dom Wim, het is zaterdag en de laatste haven is altijd Marken. Cees nodigt me uit naar Marken te komen, maar daarvoor is het te laat.
Op de terugweg is het andere koffie, er moet nu recht in de wind worden gefietst. De snelheid kan ik tussen 32 en 35 km/u houden. In Avenhorn krijg ik geen voorrang als ik van rechts kom. Ik scheld de chauffeur uit, maar die kijkt op noch om. De lange Mijzenpolderweg is een pittig stuk fietsen. De wind wordt door niks geremd en met 34 km/u levert de wind om mijn oren een daverend lawaai op. Niet gek als je je realiseert dat de wind met 75 km/u om je oren waait.
Om 17.35 uur ben ik weer thuis.
78 km

Ibuprofin, Diclofenac en verstikking

Na de fietstocht van afgelopen zondag heb ik een aantal heel slechte dagen gehad. Ik heb een enorme pijn in mijn nek gekregen en vooral gehouden. Maandag overdag wordt de kap op onze stolp gehesen, daar wil ik beslist bij zijn. De hele dag regen. De huisarts schrijft Diclofenac voor. Deze erkend goede pijnstiller doet helemaal niks bij mij. Maandag op dinsdagnacht om 04.00 uur ben ik het niet-slapen zat en slik een Ibuprofin. Dat helpt wat beter en ik slaap zittend op de bank een beetje.
Dinsdag op woensdagnacht weer geen oog dicht gedaan. Ik hou me niet aan de maximum dosering iBuprofin van 3 per dag. Ik slik elke drie uur zo'n tablet. s'Nachts valt me op dat ik liggend benauwd wordt. Slikken gaat niet zonder hevige pijn.
De benauwdheid wordt erger en maakt me zo angstig dat ik alleen daarom al niet meer slaap. Ik heb het nooit benauwd en pak de bijsluiter van de Ibuprofin erbij. Oops....één van de bijwerkingen van het middel kan het opzwellen van de slijmvliezen in de keelholte zijn. Lekker dan.
Woensdag promoveert onze zoon Bart tot Dr. in de rechten aan de Universiteit van Leiden. Een prachtige dag, maar voor mij fysiek een ramp.
Pas donderdag wordt het snel beter en kan ik de vermaledijde pijnstillers laten voor wat ze zijn.
Het weekend nog maar rustig aan doen, ik wil dit niet nog een keer meemaken.

Rondje Noord-Holland met nekpijn

Vanmorgen om half elf zit ik de Quest om een rondje Noord-Holland te fietsen. Het weer is totaal veranderd in vergelijking met de laatste weken. De wind komt met kracht 4 uit het zuid-westen. Het is zwaar bewolkt en met 10 gr. C. behoorlijk koud. Ik geef meteen maar flink gas en ga direct in Limmen op de rijbaan rijden om er pas in Koedijk weer af te gaan. Met de wind schuin achter kan ik steeds ruim 40 km/u blijven rijden en dat vinden automobilisten prima. Binnen 20 minuten ben ik al benoorden Alkmaar en lees een gemiddelde snelheid van 32,2 km/u af. Dat is voor het rijden door alleen maar bebouwde kommen prima. Eenmaal op de ruimte neem ik me voor om de gemiddelde snelheid tot aan Den Helder zo hoog mogelijk te krijgen. De eerste tien kilometer komt de wind dwars in kan ik 42 km/u aanhouden. Daarna komt de wind achterlijker in en kan de snelheid vrijwel continu op 46 tot 47 km/u worden gehouden. Ik zie de gemiddelde snelheid continu omhoog kruipen en uiteindelijk bij het Total station De Kooi staat deze op 36,2 km/u.
Vlak voor Den Oever voel ik de Quest slechter sturen. Linksvoor is lek. Ik leg de fiets op zijn rechterzijde en wissel de Tioga voor een Marathon Racer. Enkele voorbijgangers stoppen en informeren of ik mezelf kan helpen. Nou, dat kan ik. Een schapenboer stopt en vraagt honderduit. Hij moet een lammetje een spuitje geven om hem weer beter te maken.
In Den Oever doe ik mijn winddichte hesje aan. Ik heb al een paar dagen pijn in mijn nek en de kou die ik vanaf nu meer zal voelen, doet me geen goed. Tot Medemblik gaat het nog prima, de stevige wind komt nu van rechts voor in en beperkt de snelheid tot 35 km/u. Na de koffie bij Kwikkel doe ik zelfs mijn jasje met lange mouwen aan, ik heb het gewoon koud. Met een tempo van 33 km/u fiets ik over de dijken. Er wordt nu niet veel gezeild. Boven windkracht 4 blijft 90% van de zeilers in de haven. Ook de fietsers en wandelaars zijn er nu niet.
Ik maak een foto van een trotse ganzenfamilie, heel leuk.

Via Enkhuizen kom ik op de IJsselmeerdijk naar Hoorn. Het begint te regenen, .... wat is dat eigenlijk?. De wind neemt toe tot ruim 5 Bft en wordt vlagerig. Toch kan de snelheid op 34 km/u blijven, heel behoorlijk. Zin om nog naar Edam te rijden heb ik niet meer, de pijn in mijn nek wordt hinderlijker. Daarom ga ik vanuit Hoorn rechtstreeks naar Alkmaar via Schermerhorn. In Heiloo wordt ik gemeen gesneden door een bestuurder van een Peugeot. Eerder vandaag was me dit al een keer gebeurd en in Limmen gebeurt het nog een keer. Ik toeter er op los en scheldt er ook nog een riedeltje bij.
Om half zes ben ik thuis en ga meteen onder de warme douche om mijn nekperikelen te verzachten. Het helpt weinig en het tikken van deze tekst gaat ook niet van een leien dakje.
168 km

Li-ion accu's voor de Quest

De Quest is 12 Volt uitgerust. Er zijn twee accu's meegeleverd zoals ze ook met de Versatile worden geleverd. Volgens Ymte zijn ze ongeveer 2 Ah. Da's niet veel. Als ik de iPod en Treo heb opgeladen, dan is er nog maar heel weinig energie over. Niet ideaal dus. De oplossing is toch weer gebaseerd op Li-ion technologie. Bij een laag gewicht veel energie en weinig verlies in ruststand. Vanavond bestel ik bij Batteryspace.com een batterijfles van 14.8 Volt 7200 mAh en een reserve batterij van 4000 mAh. De fles kan in een bidonhouder en weegt maar 600 gram. De reserve batterij van 4000 mAh weegt 360 gram. Dit betekent dat 11200 mAh totaal 960 gram weegt. De beide 2000 mAh batterijen die zijn meegeleverd wegen samen 650 gram. Dus een extra gewicht van 310 gram geeft bijna 3x zoveel energieopslag.
Er wordt een 1,5 Ah lader meegeleverd.

Quest glanst als vanouds

De nieuwe Quest 195 is, zoals eerder gezegd, veel minder glanzend dan de 154 die ik eerder had. Je kunt dit goed zien op de foto's van de oude en de nieuwe Quest. De linker fiets is de nieuwe, de rechter de 'oude'. Het verschil in glans is heel groot. Dit wordt veroorzaakt doordat de mal inmiddels veel ruwer is geworden en niet goed reageert op schuren en polijsten.
Als watersporter weet ik daar wel raad mee. Vanmiddag zoek ik de Pex 125 roterende schuurmachine op en plak de schuimrubber polijstschijf erop. Ik was de Quest eerst goed. Daarna ga ik de Quest te lijf met Dupont Rubbing compound 7. Het wordt een mooie smeerboel. Na de Dupont slijppasta, je kunt overigens ook de produkten van Commandant gebruiken, doe ik het nog eens dunnetjes over met Valma polishing autocleaner. Tenslotte zet ik de fiets in de Turtle wax.
Het resultaat is prachtig, de fiets glanst als vanouds. Er zijn een paar plekken die nog niet perfect zijn. Daar zal ik eerst moeten schuren met waterproof 1200 schuurpapier. Daarna kan de behandeling die ik vandaag toepaste erop volgen.