Vandaag belooft Windguru.cz een dag met heel weinig wind. Bram Smit is met vakantie en dus maakt Piet Kunis de as om twee Quest wielen aan de wielpoten van de naakte VeloTilt te monteren.
Van de drie Flevobike wielen die standaard ieder met een groot dubbelrijïg hoekcontactlager zijn voorzien blijft nu alleen het voorwiel zoals het was. De twee achterwielen zijn standaard 25 mm velgen met standaard lagers en F-lite banden.
Het is met 26 gr. C lekker warm. De zwakke wind is veranderlijk en komt de ene keer van voren, de volgende keer van achter. Maakt niks uit, we rijden steeds naast elkaar en bij 10 km/u stoppen we gelijk met trappen.
Piet rijdt met de naakte VeloTilt, ik met de Quest van Jan. We maken drie runs noordwaarts en twee in zuidelijke richting. De verschillen met de vorige keer zijn enorm groot. Reed de naakte VeloTilt de vorige keer 38 meter minder uit, nu is dat gemiddeld 16,35 meter. Dit is een verschil van 15%.
De vorige test reed de VeloTilt 35 meter minder ofwel 39% korter uit.
Om ook de mogelijke invloed van de schijfrem uit te sluiten, demonteert Piet de remklauw en bevestigt het remmetje ergens aan het frame. We maken weer twee testruns. Piet blijkt lang naast me rijden en pas op het laatst loop ik met de Quest nog even verder. Nu blijkt dat de rem ook een duit in het zakje doet. De uitrolafstanden van de VeloTilt verschillen gemiddeld nog maar 10% met die van de Quest.
Als we weer in de werkplaats van Velomobielonderdelen.nl zijn rekenen we de gemiddelden uit en zijn de conclusies snel getrokken. De grote Rollway dubbelrijïge hoekcontactlagers zijn voor tweederde de hoofdoorzaak van de hoge rolweerstand. Ook een blijkbaar licht aanlopende schijfrem is voor eenderde deel mede oorzaak van de hogere rolweerstand. Als ook het voorwiel zou zijn voorzien van een normaal Quest wiel zullen er vrijwel zeker geen verschillen in rolweerstand zijn.
Dit betekent terug naar de tekentafel. De mooie Flevobike wielen kunnen waarschijnlijk op Marktplaats en moeten we terug naar de bewezen techniek van gewone dubbelgelagerde velomobielwielen.
Blijft nog over de mogelijke verliezen in de aandrijving. Een mooi moment om de nieuwe VeloTilt derailleur in te bouwen. Die heeft zo mogelijk nog minder verlies dan een gewone derailleur.
Voor een test van de aërodynamische eigenschappen broeden we op een methode om de Quest en de VeloTilt naast elkaar op te slepen naar een snelheid van 60 tot 70 km/u en dan de heel lange sleepkabels tegelijk los te laten. Kan mooi achter de Tesla :)
Het is rustig op mijn blog de laatste weken. Het VeloTilt team is deels met vakantie. Toch gebeurt er op dit front nog wel het een en ander. Daarover later meer.
Jan Reus is druk met het maken van kappen en vooral het repareren van carbon racefietsen en MTB's.
Verschillende grote carbon reparatiesites die carbon reparaties aanbieden hebben Velomobielonderdelen.nl ontdekt als de beste plek in Nederland om carbon fietsen op het allerhoogste niveau te repareren. Kunnen de meeste carbon reparatiebedrijven wel zelf de carbon reparatie doen, spuiten wordt altijd door een ander bedrijf gedaan. Jan Reus van Velomobielonderdelen.nl kan niet alleen perfect carbon reparaties uitvoeren, maar ook spuitwerk op topniveau leveren.
Het behoeft geen betoog dat dit hoogwaardige werk ook voor velomobielen regelmatig wordt uitgevoerd.
Na CycleVision heb ik de training snel weer opgepakt. Vrijwel dagelijks maak ik mijn trainingsrondje rond de Schermer polder. Dit rondje is een krappe 30 km lang. Zo nu en dan fiets ik naar de werkplaats in Enkhuizen, 96 km uit en thuis.
Ik heb er veel plezier in om te proberen het rondje om de Schermer steeds sneller af te leggen. Ik maak de ene dag het rondje met een gemiddelde hartslag van 120 slagen per minuut, de andere dag probeer het met maximale snelheid. Deze week kwam er bij 120 slagen per minuut al een gemiddelde snelheid van 45,3 km/u op de Cat-Eye. Op de rechte stukken is de snelheid dan 47 tot 48 km/u.
Ik heb door de kermis op De Woude zaterdag en zondag niet kunnen fietsen. Op de dijk moet ik langs de drukst bezochte kroeg en eerdere ervaringen hebben me geleerd dat het heel stressvol is om door een dicht opeengepakte zuipende menigte te rijden met een velomobiel.
Vanavond is het heerlijk warm met 22 gr. C, er staat vrijwel wind, ik ben na het gedwongen rustige weekend zeer goed uitgerust, alle ingrediënten om een record neer te zetten zijn aanwezig.
Na het viaduct in de N242 rij ik richting Driehuizen. Ik start de stopwatch die ook gelijk mijn hartslag vastlegt. Ik voel dat het lekker gaat. Al snel rij ik 52 km/u met hartslag 136 en probeer niet veel harder te gaan. De ervaring leert dat als ik het eerste stuk naar de molens in Schermerhorn voluit ga, ik de tweede helft teveel moet inleveren. Wel versnel ik, naar beneden de polder inrijdend, naar 60 km/u op de Oostdijk richting Groot-Schermer.
Bij de drie molens van Schermerhorn is mijn gemiddelde, ondanks vier haakse bochten, al 49 km/u. Met een heel zwakke tegenwind langs de Noordervaart komt de snelheid ook op 52 tot 53 km/u. Als er nu geen kruisend verkeer of een hinderlijke landbouwtrekker roet in het eten gooit, ga ik mijn record van 49,9 km/u gemiddeld verbreken.
Aan het eind van de Noordervaart is mijn gemiddelde al opgelopen naar 49,3 km/u. Het laatste stuk, langs het Noord-Hollands kanaal, is traditioneel het snelste stuk. Met een hartslag van rond 150 slagen per minuut jaag ik de Quest naar 53 tot 54 km/u. Ik zie het gemiddelde continue oplopen en al voor de pont in Akersloot komt voor het eerst de 50 km/u gemiddeld in beeld.
Uiteindelijk stokt de race op een gemiddelde van 50,2 km/u met een gemiddelde hartslag van 143 slagen per minuut. Ik ben heel tevreden met dit resultaat.
De Quest is in toertrim, de voetengaten zijn open en de beide niet-gestroomlijnde spiegels staan erop.
De voorbanden zijn F-lites op 4,5 bar, de achterband is een Schwalbe Furious Fred op 3,5 bar. Wel rij ik met de standaard racekap. Nadat ik een nieuw wiel in Dronten heb laten monteren heb ik een oude Super Moto die al eens van de velg was geknald, gemonteerd. Slechte beslissing, deze Super Moto knalde er met 4 bar weer af. Het resultaat is dat de nieuwe velg weer even krom is als de oude. Een ezel ...
Eerder al schreef ik dat de VeloTilt niet de snelheid haalt die vooraf berekend is. Er zijn drie factoren die dit beïnvloeden. Dat zijn de rolweerstand, de aerodynamische weerstand en de aandrijfweerstand. Maar wat is de boosdoener?
We gaan eerst de rolweerstand beproeven. Met drie precies 121 kg wegende fietsen, de VeloTilt, de naakte VeloTilt en de standaard glasvezel Quest van Jan Reus, rijden we met heel weinig wind naast elkaar 10 km/u. Op hetzelfde moment stoppen we met trappen en laten de fietsen uitrollen. De verschillen zijn heel groot.
De Quest, zonder kap, rolt 89,25 meter uit, de VeloTilt en de naakt VeloTilt komen tot resp. 52,70 en 54,50 meter.
Clement Pillette doet wat berekeningen en dan wordt duidelijk waarom de Quest sneller is dan de VeloTilt. De rolweerstand van de VeloTilt is bij 60 km/u maar liefst 147 Watt.
De oorzaak zou kunnen liggen in de grote dubbelrijïge Rollway slepende hoekcontactlagers. Om dit te verifiëren maakt Piet Kunis een as door de lagers om twee standaard Quest wielen te kunnen monteren. Bij een eerstvolgend windstil moment gaan we de uitrolproeven herhalen.
De vakantie is voor enkele VeloTilt teamleden voorbij en kan er weer gewerkt worden aan het optimaliseren van de fiets. Op dit moment is er in zowel de open als de gestroomlijnde versie van de VeloTilt een Rohloff naaf gemonteerd. Het is algemeen bekend dat een Rohloff naaf minder efficiënt is dan een goede derailleur. Ook zijn de stappen die een Rohloff maakt erg groot. Tenslotte is een Rohloff met 1,4 kg behoorlijk zwaar.
Bram Smit en Piet Kunis hebben samen een derailleur bedacht die aan die bezwaren een eind moet maken. Vandaag laten Piet en Bram de recentste uitvoering van de derailleur zien. Bram heeft een parallelogram bediening van een oude derailleur gemodificeerd. Daarnaast heeft hij een indexloze shifter gemonteerd. En wat blijkt, het schakelt als een zonnetje.
Het schakelt zowel omhoog als omlaag bijzonder soepel. Het geheel loopt fantastisch licht, zelfs zo licht dat als de crank horizontaal staat, deze vanzelf naar beneden beweegt. En dat zelfs zonder dat er een pedaal op zit. Het mooi lichte draaien wordt mede veroorzaakt doordat de ketting altijd precies in lijn met ketting loopt. Bij een derailleur is dat maar op één kransje het geval.
De bijgaande filmpjes maken duidelijk dat dit een heel zinvol concept is. Er kunnen nog verbeteringen worden aangebracht zoals een 10-speed index shifter. Die heb ik aangeschaft en wordt door Bram meegenomen om te worden gemonteerd.
Het is zelfs mogelijk om meer dan 10 tandkransjes te monteren. Het kunnen er mogelijk wel 14 worden. Het nieuwe systeem zal in de SuperMango van Piet Kunis worden gemonteerd. Piets' korte kooi derailleur is kapot en vervanging door een passend nieuw exemplaar blijkt nergens leverbaar.
Zaterdagnacht om half vier schrikken we wakker door een enorme knal. Ik vlieg mijn bed uit en kijk naar buiten. Niks te zien.
Zondagmorgen merkt mijn vrouw droogjes op of het misschien niet weer een band van de Quest is die geëxplodeerd is. Ik heb er maar 4 bar in gepompt en zou dat geen probleem moeten zijn. Nou, wel dus. Onder alle drie wielen ligt een dikke laag zand en stof. De Quest heeft kennelijk een flinke aframmeling gehad. De hieldraad van de vrijwel nieuwe Super Moto is gebroken en de Michelin Protek Max is aan flarden gereten. Het wieldoekje aan de derailleurkant is met de hoepel ook aan stukken. De omgeving van de wielkast was door Jan al eens gerepareerd en er lijkt geen verdere schade. Als ik probeer een Vredestein Black Panther te monteren knalt de band er weer af. Dit kan zo niet verder.
Ik zoek de al bijna versleten en ook al eens van de velg gesprongen oude Super Moto op en leg die om de slingerende velg. Met maar 3 bar hoop ik dat deze er even op blijft liggen. Als ik zondagavond een trainingsritje maak gaat dat met een gemiddelde van 49,6 km/u, een record :). De band is heel gebleven. Toch maar eens een nieuw wiel laten plaatsen.
Vandaag heeft Theo van Velomobiel.nl tijd om mijn Quest te repareren. Jan heeft het dakframe in Enkhuizen om de dwarsverbindingen van stroomlijnprofielen te voorzien en het frame zwart te spuiten. Het rek ophalen, de fiets opladen, naar Dronten rijden en het rek weer terugbrengen kost veel tijd. Dan kan ik net zo goed naar Dronten fietsen. Om 7.00 uur vanmorgen zit in de fiets en rij, voor de eerste keer dit jaar, zonder racekap naar Dronten. Ik neem me voor om te genieten van het fietsen en de omgeving. Dat lukt prima en met gemiddeld precies 35 km/u kom ik heen en weer. Hartslag gemiddeld 104 bpm, geen uitsloverig gedoe dus.
Theo stelt snel vast dat het oude wiel de kwalificatie schroot verdient. Het wiel slingert en de enkelvoudige velg blijkt ook iets uit elkaar gedrukt te zijn. 'Of ik hem nog mee wil nemen?'. 'Nou nee hoor Theo'. De E2 lagers zijn na 40.000 km nog in perfecte conditie. Als het nieuwe Gingko holkamer wiel is gemonteerd is Theo niet helemaal tevreden. Er zit een langzaam verlopende slinger in. Eruit dus maar weer en op de richtbok wordt de velg perfect rond gemaakt. De oude Super Moto is niet helemaal rond, maar daar kan Theo natuurlijk niks meer aan veranderen.
Nou de fiets toch bij Velomobiel.nl is kijkt Theo de andere draaiende delen na. De remtrommels en remschoenen zien er prima uit. Zelfs de ketting blijkt na 40.000 km nog geen meetbare slijtage te hebben. Ook de cassette en derailleur zien er als nieuw uit. Theo spuit wat teflonvet in de rechter shifter, die draaide in de winter wat moeilijk. Verder staat de Quest er na 40.000 km heel goed bij. Waarschijnlijk het gevolg van veel fietsen met mooi weer en stallen in een verwarmde garage.
Als de fiets klaar is vraagt Theo of ik Schwalbe Shredda draadbanden wil testen. Deze banden in 40 en 50 mm hebben met 60 TPI een eenvoudiger karkas. Ze zijn met 17,50 en 20 Euro de helft goedkoper dan de geavanceerder Shredda vouwbanden. Als de temperatuur weer rond 20 graden C is zal ik deze banden pendelen.
Als toetje een tweetal aardige foto's die ik gisteravond vanuit onze tuin maakte, een mooie zonsondergang en een foto van de maan. Beide opnamen zijn gemaakt met de Panasonic FZ1000. Deze camera heeft een Leica lens van 25 - 400 mm. De beide foto's zijn met 25 resp. 400 mm gemaakt.
Als de voorbereidingen voor CycleVision zijn getroffen realiseer ik me dat de afstanden van het wedstrijdterrein en de andere onderdelen van het evenement tamelijk groot zijn. Op de plaats waar bij iedere auto de motor ligt, past de Giant Halfway vouwfiets. Het blijft een bijzonder gezicht.
Zaterdagmorgen arriveer ik al om half tien in Venray. Daar schuift het grote rolhek snel terzijde en kan ik met de Quest op het dak doorrijden naar de wedstrijdbaan. Ik ga de uursrace rijden met de Quest. Over het waarom verder meer. De Noord-Hollandse delegatie bestaande uit Cees, Matthijs, George, Jan en Arnold komt gelijk met mij aan. Ze hebben voor hun fietsen min of meer een vaste plek aan de rand van de wedstrijdbaan. Daar staan ze in goed gezelschap naast de LeMans van CyclesJV.
Om 11.00 staat mijn eerste lezing over de VeloTilt gepland. De organisatie meldt me dat dit afgelopen week is vervroegd naar 10.30 uur. Oops, dat gaat mis flitst het door mijn hoofd. Ik heb die wijziging niet doorgekregen en dus zullen de bezoekers er niet om half elf zijn. Dat blijkt inderdaad te kloppen, om half elf zijn er nog maar vier belangstellenden. In goed overleg met Johan die de lezing over ROAM gaat doen, wachten we tot 11.00 en zie daar, de zaal loopt vol.
De lezing verloopt prima en Johan kan prima op mijn verhaal aansluiten.
Om twee uur starten de bikkels voor de drie-uurs race. Theo van Soest fungeert met zijn Quest als pace car en na twee rustige rondjes gaat het los. Verschillende snelle rijders hebben inmiddels een DF aangeschaft en sinds kort heeft Daniel Fenn daarvoor een 'broek' gemaakt. Dit zijn twee heel grote stroomlijnkappen die de snelheid inderdaad flink verhogen. Alleen Theo van Andel weet zich met zijn Quest voorin het veld te handhaven.
Daniel Fenn rijdt gemiddeld bijna 59 km/u en wordt de winnaar van deze wedstrijd. Theo van Andel wordt derde. Een opvallende prestatie wordt geleverd door Harry Lieben. Met zijn Mango rijdt hij drie uur lang gemiddeld 49,4 km/u. Hij wordt daarmee vijfde in een veld van totaal 40 rijders.
De VeloTilt staat bovenaan naast de baan en krijgt veel belangstelling. Ook de toertop is nu voor het eerst te zien. Jan Geel is onvermoeibaar bezig met het geven van uitleg over de VeloTilt.
Jan Reus heeft naast de VeloTilt ook de ongestroomlijnde VeloTilt mee. Liefhebbers die dit willen mogen er een stukje mee rijden. Daar wordt massaal gebruik van gemaakt. De meeste rijders komen blij verrast terug. De eerste tientallen meters gelocked rijden en dan deblokkeren is natuurlijk spannend. De meesten lukt dat in één keer, een enkeling gaat de eerste keer onderuit.
Zondagmorgen om 10.00 is de uursrace. Cees Roozendaal voorziet zijn Quest van enkele geheime wapens. Hoewel Cees had aangekondigd dat ie 'ome Wim wel zal opduwen' laat een blik op de uitslag, Ome Wim heeft Cees 5x opgeduwd, iets anders zien :)
Jan Reus en Jan Geel plakken de wielstroomlijnkappen onder mijn Quest. Twee dagen voor vertrek naar Venray zie en voel ik dat er een steeds hinderlijker onrondheid in mijn achterband optreedt. Het lukt me niet om de Super Moto rond te laten lopen. Hoewel de Super Moto na 3 jaar en 25.000 km nog niet versleten is, kieper ik hem toch maar in het vuilnisvat. Een nieuwe Super Moto maakt het helaas niet beter. Pas heel laat zie ik dat het niet aan de banden ligt maar aan het slingeren van het wiel. Dat ik dat zo laat zie heeft alles te maken met het kijken met maar één oog. Ik probeer het met spannen en ontspannen van de goede spaken te verhelpen. Helaas willen na drie jaar de nippels niet meer draaien en moet ik er maar mee leven.
Op bovenstaande foto van Robert-Jan Bakker lap ik Cees en toeter en passant maar even. Peter - ovaal - de Rond doet voor het eerst sinds jaren weer een keer mee. Hij rijdt net 1 km/u harder en zet mij op ruim een ronde. Zou dat komen omdat ie ovaal rijdt? Misschien ook wel omdat ie 15 jaar jonger is en veel meer kilometers maakt. En het kan ook nog liggen aan het feit dat Peter een vrijwel nieuwe en dus stijvere Quest heeft. Hoe dan ook, hij was sneller.
De baan in Venray is een dragrace baan. Het wegdek is ruw en op veel plaatsen matig gerepareerd. De rechte stukken zijn altijd schuin en de helling in de bocht verandert niet. Je hebt steeds het gevoel uit de bocht te vliegen. Ga je er met 53 km/u in en je blijft even hard trappen, dan kom je er met 51 km/u uit. Die verloren snelheid moet je op de rechte stukken weer erbij zien te knokken. Gemiddeld is de baan 7 tot 9 km per uur langzamer dan bijv. de RDW baan in Lelystad.
Na de race zie ik waar de onheilspellende geluiden tijdens de race bij het achterwiel vandaan komen. De onderkant van de Quest is zwart van het rubber slijpsel. Rijden met een slingerend achterwiel in een aanlopende wielstroomlijnkap is niet bevorderlijk voor de snelheid, maar ook niet voor de nieuwe Super Moto. Dat wordt een retourtje Dronten voor een nieuw achterwiel.
Op bovenstaande foto zien jullie mijn Tesla Model S als pace car voor de rijders van de afvalrace. Ik hou op dat moment mijn tweede lezing op zondag en kan de auto niet besturen. Hans van Vugt is de eerste die mijn auto voor dit doel mag rijden en vermaakt zich er prima mee. Zelf maak ik een aantal rondjes op hoge snelheid als de fietsers er nog niet zijn. Op het korte rechte stuk haal ik makkelijk 140 km/u en ga met 110 km/u de kletsnatte bocht in. Op een witte streep breekt de Tesla uit maar de tractiecontrole grijpt onmiddellijk in en voorkomt dat de bolide tegen de betonnen borstwering crasht.
Al met al heel leuk, ook voor de toeschouwers die komen aansnellen om dit onaangekondigde spektakel te filmen en te fotograferen.
George Krug heeft een paar beelden met zijn GSM vastgelegd.
Tijdens de afvalrace breekt een enorm noodweer uit. Het regent onwaarschijnlijk hard en de regen stroomt in golven langs de achterkant van de baan naar beneden.
De organisatie heeft dit jaar een veel groter evenement bedacht. Allerlei andere fietssporten komen aan bod. Er zijn uiterst behendige bikepolo rijders, steppers en spinners. Ook ludieke zaken als een show met historische fietsen waaronder de hoge Bi zijn te zien.
Een probleem blijft dat er een grote afstand is tussen de racebaan en de andere activiteiten. Ik vraag me af waarom alles niet wordt geconcentreerd op de binnenbaan en rond de buitenbaan. Er is nu een loopbrug waardoor dit wel kan. De organisatie heeft zijn uiterste best gedaan en alles liep gesmeerd.
Toch kan ik me niet aan het gevoel onttrekken dat het steeds meer een onderonsje wordt van een steeds geringer aantal deelnemers en minder interesse van handelaren. Deden er in 2007 in Sloten nog 130 deelnemers mee aan de uursrace, nu kwamen er maar 26 deelnemers aan de start.
Alle overall winnaars, zonder uitzondering bekende gezichten, op het podium.
Daniel Fenn, de ontwerper van DF rijdt ook een stuk op de naakte VeloTilt. Het komt enthousiast, met beide handen los van het stuur en mooie bochten makend terug.
Bovenstaande foto's zijn niet gemaakt in Venray maar op de baan van de RDW in Lelystad een week eerder. Samen met het Human Power Team van de TU Delft en team Elan hebben we enkele uren de baan gehuurd om te testen. Daar bleek dat de snelheden die we hoopten te halen niet gehaald werden.
David haalde 54 km/u, maar met meer vermogen dat vooraf berekend. Tijdens de laatste rit ging de besturing zwaarder dan normaal. Na onderzoek bleek het aluminium halfrond onderaan de voorvork verbogen te zijn. Dat moet van staal of carbon worden en vereist flink wat sleutelwerk.
Maar eerst gaan we uitzoeken waar de lagere snelheid door wordt veroorzaakt. Dit kan liggen aan de rolweerstand, aan wrijvingsweerstand door de variabele spoorbreedte, aan luchtweerstand of aan weerstand in de aandrijving. Dat gaan we in de komende periode uitvlooien.
Met de nu niet goed sturende VeloTilt wil ik liever niet tussen andere deelnemers in de problemen komen. Niet voor mezelf maar zeker niet voor anderen.
De VeloTilts rijden nu met een Rohloff naaf. Voor toeren een prima naaf, voor wedstrijden op snelheid zijn de stappen tussen de versnellingen veel te groot. Piet Kunis en Bram Smit bedenken een variatie op de derailleur. Een standaard cassette wordt door een hevel over een van kogels voorziene spibaan heen en weer geschoven. De ketting schakelt wonderwel goed zonder extra voorzieningen. Het geheel loopt fantastisch licht. Het verschil met een Rohloff naaf is heel groot. Onderstaand een filmpje van de werking van de VeloTilt derailleur.
Piet Kunis, lid van ons VeloTilt team, heeft zijn Super Mango nu klaar. Zijn laatste grote wensen, een vaste maar toch afneembare racekap en ook cabrio kunnen rijden zijn nu verwezenlijkt.
Op bovenstaande foto is te zien dat de racekap vast lijkt te zitten op de beweegbare top. Dit is gedaan met 3M Dual Lock klittenband. Zit heel vast maar de racekap kan ook in één beweging worden losgeklikt om helemaal open te rijden. Het grote voordeel is dat de kap niet meer weg kan waaien en niet klappert of trilt. De instap blijft even gemakkelijk.
Uiterlijk is er aan de Mango van Piet nauwelijks iets te zien. Natuurlijk wel de unieke, snelle en vooral ook mooie staart, maar die was er al even. Jan Reus van Velomobielonderdelen.nl heeft een reeks ernstige omvalkrassen onzichtbaar gespoten. De fiets ziet er weer uit als nieuw.
Binnenin is er natuurlijk nogal wat veranderd. De top is scharnierend gemaakt op twee heel lichte maar toch solide kantelende steunen. De verstijving van de romp is door een carbon buis overgenomen die van rand tot rand loopt.
Een heel slim idee is het bovenste deel van de racekap afneembaar te maken. Het afneembare deel snapt aan de voorkant scharnierend in twee korte buisjes. De losse bovenkant kan in de Mango achterin mee genomen worden. De wind en zon in het gezicht en toch binnen een minuut beschermd tegen regen en kou.
Het vizier kan er natuurlijk ook nog af maar dat is ook makkelijk omhoog te zetten om te genieten van de volle rijwind in je gezicht.
Het losse bovendeel van de kap met het insnapscharnier.
Als laatste heeft Piet een flink ventilatiegat in de neus gemaakt. Zoals bekend heeft dit aerodynamisch nauwelijks nadeel. Wil je geen koude lucht via de neus naar binnen krijgen, Piet heeft het gat voorzien van een op afstand bedienbaar klepje. Slim hé!
Alles overziend een behoorlijk omvangrijk maar buitengewoon geslaagd project. Wel vraag ik me af of dit soort innovaties niet uit de koker van de fabrikanten had moeten komen.
Het weekend van 20 en 21 juni, volgende week dus, komt rap naderbij. Dan wordt het traditionele CycleVision evenement gehouden. Deze versie zal grootschaliger en veel diverser zijn dan vorige evenementen.
Het programma is zeer uitgebreid met races, spinningmarathon, Striderbikes, fietstoertocht, MTB tocht, probeercircuit, lezingen, verkoopstands, en nog veel meer. Het programma kun je hier vinden:
De VeloTilt komt uiteraard weer mee naar CycleVision. In principe ga ik de uursrace op zondag meerijden. Op dit moment wordt de laatste hand gelegd aan de toertop. Ook deze komt mee naar Venray.
We nemen ook de ongestroomlijnde VeloTilt mee naar Venray. Op deze fiets worden alle ontwikkelingen eerst getest. Daarna worden de onderdelen gedupliceerd en in de gestroomlijnde versie ingebouwd. De ongestroomlijnde VeloTilt nemen we mee voor die fietsers die weleens met een VeloTilt willen rijden. De fiets zal het hele weekend beschikbaar zijn voor proefritten op het probeercircuit. Dit jaar hou ik zowel op zaterdag als op zondag weer een lezing over de VeloTilt. Uiteraard is de fiets tijdens de lezing te zien. Mijn lezingen zijn te volgen:
Een eerste serie verstijvingspootjes is klaar. Jan maakt ze in een deelbare mal waarin een fietsband wordt gebruikt om de 3 lagen koolstof van 200 gram van binnenuit aan te drukken. Zoals op de foto te zien is wordt het voetje gemaakt van twee lagen koolstof met daartussen schuim. Dit maakt het geheel onvoorstelbaar stijf. Jan heeft het eerste pootje nu in zijn Quest gemonteerd. Hij is bijzonder enthousiast en hij zegt dat het nu 'een heel andere fiets' is. Zet je in de oudere fietsen van Velomobiel.nl aan dan voelt dat wat zompig aan. Volgens Jan is de Quest nu veel 'harder' geworden.
Piet Kunis heeft een eerste prototype verstijvingspootje in zijn Mango. Piet heeft nog maar enkele ritten met zijn Mango heeft gemaakt, hij is SuperMango aan het afbouwen. Zijn eerste indrukken zijn dat de aandrijving lekker stijf is en op gang komen makkelijker verloopt.
Vanmiddag rij ik met de Quest op het dak van de Tesla naar Enkhuizen. Jan zal vanmiddag een pootje in mijn fiets monteren. In mijn licht gebouwde Quest moeten eerst twee matjes carbon worden aangebracht. Na mijn ongecontroleerde rit vanaf de besneeuwde dijk in de Schermer is de fiets hard op zijn neus tot stilstand gekomen. Dat leverde nogal wat gekraak in het vooronder op. Dat moet nu eerst verholpen worden voordat het pootje kan worden geplaatst.
Morgenavond, de epoxy moet bij voorkeur 24 uur uitharden, kan ik de fiets weer voor mijn regelmatige trainingsritten gebruiken.
In het voorjaar van 2012 besteedde ik aandacht aan een nieuwe ontwikkeling op pedaalgebied, het 3AX pedaal. Klik op http://wimschermer.blogspot.nl/search?q=3ax om deze berichten te vinden. Na heel veel onderzoek en talloze proefmodellen is het 3AX pedaal nu zover dat het op de markt kan worden gebracht.
Stefan van Eijk, de bedenker van het pedaal, heeft mij in een vroeg stadium benaderd voor informatie en om eens goed naar de Bebop pedalen te kijken. De eerste ronde 3AX proefmodellen leken sprekend op een groter Bebop pedaal. Inmiddels zijn ze gebaseerd op het LOOK pedaal.
3AX heeft enkele dagen geleden de pedalen gelanceerd op Kickstarter.com. De campagne is te vinden op: https://www.kickstarter.com/projects/918995238/3ax-clipless-bike-pedals
De doelstelling is om in 30 dagen 50.000 dollar bijeen te krijgen. Het succes is nu al bijzonder groot, na 3 dagen staat de teller al bijna op 25.000 dollar.
Even een terugblik. Het 3AX pedaal is het enige pedaal waarbij de voet tijdens de pedaalslag enkele graden naar links en rechts kan kantelen. Hiermee wordt bereikt dat voeten en knieën nauwkeurig een natuurlijke stand aannemen op het pedaal. Hiermee verloopt de krachtoverbrenging op het pedaal effectiever met een iets hoger rendement dan met normale pedalen.
Op donderdag 30 mei was in het Pillek in Amsterdam een kick-off meeting. Daar zag ik het compleet nieuwe pedaal voor het eerst. Een prachtig pedaal dat nu heel verfijnd doet wat Stefan vanaf het begin voor ogen had.
De 3AX pedalen zijn voor 299 US dollar geen koopje, dat kan ook niet als je ziet hoe ze gemaakt zijn. Op Kickstarter zijn ze nu te bestellen voor 199 US dollar.
Heb je tijdens het fietsen last van je voeten of je knieën en helpen zelfs de Bebop pedalen je niet, dan zijn 3AX pedalen mogelijk een oplossing voor je.
De VelotTilt is met de standaard (race)kap een plaatje om te zien. Het is geen geheim dat er door enkele Amerikaanse ligfietsdealers al een aantal VeloTilts zijn besteld. Hoewel productie en prijs nog niet bekend zijn is het commentaar over de prijs van met name de Amerikanen: 'Does not matter'. Maar eerst moeten er een flink aantal testkilometers worden gemaakt, het liefst op de openbare weg. De ruit van de racekap is optisch nog niet perfect en het zicht is zeker bij regen en avond onvoldoende om veilig te rijden. Voor racen is de racekap al wel voldoende.
In de mal van de racekap is door Jan en Jeroen een extra top gelamineerd. Op de plaats van de ruit heeft Jan door schuimstroken te plakken de bovenzijde vorm gegeven. Deze was eerst te vlak maar ziet er nu goed uit. Er moet nog een dakje worden gemaakt en het vizier moet erop worden bevestigd. Ook de koker voor de luchttoevoer via de neus is klaar.
De VeloTilt is nu technisch klaar om open mee te rijden en dat zal ik in de komende periode gaan doen.
David en Jeroen zijn samen bezig om het voorframe en voorvork te ontwerpen in carbon. Er worden op dit moment, ik zie de bestanden continue in de Dropbox verschijnen en even later weer geupdate worden, ontwerptekeningen gemaakt en vooral veel sterkteberekeningen gemaakt. Het voorframe zit maar met 4 bouten vast in de fiets dus dit moet bijzonder sterk zijn zonder overmatig zwaar te worden.
.jpg)
