Battle Mountain woensdag 12-9

Om 11.00 uur is er een uitgebreide briefing in het Civic Center. Alle rijders en hulptroepen krijgen hier een update over de resultaten van de ochtendritten. Ook allerlei organisatorische zaken komen aan de orde.
Om vijf uur in de middag vertrekt een oude schoolbus naar de Route 305. Jan en ik gaan mee. Na 20 mijl komen we op de plaats van de recordpogingen aan. De records worden gewoon op de doorgaande weg van Battle Mountain naar Austin gereden. Het verkeer wordt gewoon steeds een kwartier tegengehouden. Vlot na elkaar komen de eerste vijf deelnemers langs, steeds gevolgd door een eigen volgauto. Aan het eind van de poging staan ploegen klaar om de rijders veilig op te vangen. Dan mag het verkeer weer een kwartier rijden waarna de blokkade weer compleet is. Er worden vanavond drie heats van vijf ritten gereden.
De Nederlanders komen royaal aan bod. Jan Bos in Velox2 rijdt 123 km per uur. Helaas is er te veel wind en de poging wordt wegens ’illegal wind’ afgekeurd. Even later rijdt Sebastiaan Bowier in de Velox2 129 km/u. Dat is bijna dezelfde snelheid als vorig jaar.
Team Cygnus is heel goed bezig. Jan- Marcel van Dijken rijdt nu maar liefst 124,4 km/u.
David Verbroekken bespeurt teveel wind, wil niet onderuit gaan en houdt het bij 104 km/u.
Ellen van Vugt in de VeloxS scoort een persoonlijk record en komt tot 108 km/u.

Er worden nieuwe wereldrecords gebroken in een rug-aan-rug tandem en met een trike, een driewieler. Deze fietsen bereiken ieder een snelheid van 113 km/u.
Het fotograferen van deze snelheidsmonsters in niet eenvoudig. Met een eenvoudige compact camera ben je gauw uitgespeeld. De Nikon D700 met de nieuwe telezoom 70-200 is het betere gereedschap. Wel is de kleurtemperatuur moeilijk goed te krijgen. De laagstaande zon staat pal achter me. De opnamen nijgen dan naar rood te kleuren. Even later is de zon achter de bergen verdwenen en worden de opnamen weer blauwer van toon.

Na afloop is er in het Civic Center weer een briefing. Als iedereen binnen is wordt er gevraagd wie er nieuw in de zaal is. De hele Nederlandse delegatie neemt me ertussen en ze wijzen allemaal naar mij. Ok dan, even een praatje in het Engels lukt wel. Ook mooi de gelegenheid om het even over de VeloTilt te hebben.

Al met al een heel mooie dag. De sfeer onder de deelnemers is uitstekend. Als er twijfel is bij team Velox2 of een velg nog wel veilig bruikbaar is gaat Hans van Vugt proberen het wiel opnieuw te spaken. David van het Velox2 team poetst tegelijkertijd de fiets van Ellen glad.

Battle Mountain dinsdag 11-9

Vanmorgen eerst ontbijten in ons hotel. Dat valt niet mee. Alles is oud en smaakt naar niks. Koffie heeft zelfs niet de kleur van koffie.

We rijden naar het Super 8 hotel en ontmoeten Hans en Ellen van Vugt. Ook de jongelui van het HPT Delft zien we al snel. Men vindt het leuk dat we de lange reis er voor over hebben gehad om naar hun verrichtingen te kijken. In het Civic Center wordt door een deel van het HPT team hard gewerkt om de schade van een val gisteren te verhelpen. Gelukkig hebben zij een tweede body mee en deze wordt nu gereed gemaakt voor een nieuwe poging vanavond.
Ook Thomas van Schaik, Jan-Marcel van Dijken en David Verbroekken reageren enthousiast op onze aanwezigheid. Jan-Marcel heeft tot nu toe de snelste run gemaakt met 125 km/u.

Als we terug komen bij ons hotel staat er een grote vrachtwagen combinatie zoals er vele op de ruime Amerikaanse wegen rijden. Indrukkende mastodonten.

Vanavond gaan we de eerste keer naar Road 305 waar het allemaal gebeurt.
Helaas is de WiFi in hotel kapot, dus zal MacDonalds ons nog wel eens zien.

Battle Mountain dinsdag 11-9 Vlucht Las Vegas

Om half zes roei ik naar de overkant van de Markervaart. Jan Reus en zwager Hans, hij brengt ons naar Schiphol, zijn juist aangekomen.
Met ArkeFly in een Boeing 767 vertrekken we om 8.00 uur voor een 11,5 uur durende vlucht naar Las Vegas. We vliegen over IJsland en dat land laat zijn natuurschoon, zelfs op meer dan 10 km hoogte, fraai zien. Groenland ligt onder de bewolking en is nauwelijks zichtbaar. Via Canada passeren we een flink aantal Amerikaanse staten om tenslotte aan de Amerikaanse westkust te landen.
Ik hoor enkele malen de naam van gezagvoerder Nijmeijer. Dat zal toch niet de ooit jonge politievlieger Victor Nijmeijer zijn? Ik vraag aan de stewardess of de voornaam van de piloot Victor is. Dat blijkt zo te zijn. Ik mag even naar de cockpit lopen en tik Victor op zijn schouder. 'Hé Schermer' reageert ie direct enthousiast. Hij blijkt inmiddels als verkeersvlieger te zijn gepensioneerd, maar doet een aantal dagen per maand nog vluchten voor ArkeFly.

Uit het vliegtuig gaan we op zoek naar de autoverhuurder. Eerst moet de eindeloze immigratie procedure worden afgehandeld. Zoals gebruikelijk lopen er vriendelijke en prettige medewerkers rond. Helaas is het ook gebruikelijk dat er een aantal bullebakken de sfeer verzieken. Snauwen dat de GSM niet gebruikt mag worden, dat je moet doorlopen als je op je reisgenoot wacht, allemaal onnodig en heel vervelend. De autoverhuurder SunnyCar blijkt helemaal niet te bestaan. Even denk ik opgelicht te zijn, maar het is toch wel degelijk een initiatief van ArkeFly. Een jonge dame van een willekeurige verhuurder, Alamos, blijkt toch wat aan te kunnen met mijn reserveringsnummer. Na een flinke vertraging begeven we ons in een nieuwe Chevrolet Cruze naar het noorden. Een stevig noodweer breekt los en we moeten soms door kleine riviertjes rijden. De Garmin navigatie vertelt dat het 818 km naar Battle Mountain is. Oops, dat zijn wel heel veel kilometers na een vermoeiende vliegreis.
Niet getreurd, met de auto op de cruisecontrol rollen de mijlen snel ons ons door. Na de regen komt de zon. We genieten van een immens groot en wijds landschap. Bergen aan weerszijden en daartussen veelal grote laagvlakten. Slechts hier en daar een dorpje. De benzinestations staan op soms wel 250 km van elkaar verwijderd, goed opletten op de brandstof voorraad. Leuk is te zien dat de Garmin een volgende afslag aangeeft na 177 mijl.

Ik bel het hotel in Battle Mountain op om te melden dat we vrij laat in de avond zullen arriveren. Helaas is mijn reservering daar niet bekend. Later blijkt dat ze deze op Jan hebben gezet, niet zo handig mensen.
Het Super8 hotel is al jaren volgeboekt, de vele recordploegen verblijven daar. Het Best Value Inn motel in Battle Mountain heeft zijn glorie jaren al even achter de rug. Niet duur, maar je krijgt ook niet veel. De kamers zijn schoon dat is al heel wat.
Slapen doen we als de beste al word ik wel wakker van de trein die met zware luchthoorns fluitend het dorp passeert. Het ontbijt is uiterst karig en smakeloos.
Straks gaan we naar de drie Nederlandse ploegen om te zien hoe zij ervoor staan.

Klaar voor Battle Mountain

Morgen in alle vroegte reizen Jan Reus, de kappenman, en ik naar Battle Mountain. Graag willen we de Nederlandse teams aanmoedigen en hoe kan dat beter dan er bij te zijn.
Van Danny Ellinger, de bekende natuurfotograaf, krijg ik een fantastische lens te leen. Het is een Nikon Nikkor F2.0 200 mm. Een schitterend blok optisch glas, maar o god wat een zware lens. Ik ga op de weegschaal staan en zie dat ik met de lens precies 5 kg zwaarder ben. Daar zie ik me in 32 gr. C in de woestijn van Nevada toch niet mee rond sjouwen.
Ik besluit me te verwennen met een Nikon Nikkor 2.8 EDII 70-200 mm. Met 1,5 kg nog steeds geen vedergewicht, maar in elk geval te sjouwen. CameraLand.nl heeft hem in voorraad en het sublieme objectief zit nu in de reisbagage.

Bas de Meijer is de officiële vakfotograaf ter plekke. Ik zal foto's maken voor deze blog en jullie daar, als het allemaal wil lukken met de WIFI verbindingen, dagelijks over berichten.

Introductie VeloTilt

Gisteren heb ik tijdens het Velomobile Seminar in Dronten de eerste contouren onthuld van de VeloTilt.
Hiernaast laat ik de presentatie zien. Enkele van de fraaiste ontwerptekeningen zijn in hoge resolutie te zien.

Met Kevin Risse naar velomobielfabrikanten

Gistermorgen arriveerde Kevin Risse met zijn partner Anne om een lezing te geven tijdens het velomobile seminar morgen in de Meerpaal in Dronten. Na eerst 4,5 uur te hebben gevlogen van Redmond naar Washington liepen ze nog ruim twee uur vertraging op door noodweer in Washington. De Airbus moest zelf weer uit de startrij terug naar de gate om opnieuw afgetankt te worden voor de transatlantische vlucht.
Na 7 uur vliegen arriveerden beiden op Schiphol. Zonder te slapen wilden ze meteen door naar enkele fabrikanten van velomobielen om de laatste ontwikkelingen door te spreken. Eerst naar Velomobiel.nl. Uiteraard ging het, met Ymte, vooral over de nieuwe cassettedemper die eenvoudig in de bestaande demperpoot kan worden geschoven. Dat eenvoudig in de demperpoot schuiven bleek niet voor alle demperpoten te gelden. De nieuwe demperpoten hebben een iets ruimere passing dan de oude. Hier moet een voorziening voor worden gemaakt.
Verder niets dan lof voor het initiatief. Risse krijgt een nieuwe demperpoot mee om de passing ook voor deze poten te optimaliseren.

Voor een bezoek aan Alligt hoef je maar 5 meter verder te lopen. Leo Visscher is enthousiast en ziet het helemaal zitten. Zijn demperpoten zijn korter omdat ze niet afsteunen op de bovenkant van de wielkast. Ook Leo geeft een demperpoot mee zodat Risse voor hem maatwerk kan maken. Tenslotte doet Leo direct een bestelling voor een groot aantal dempers. Oops, dat is onverwacht maar wel leuk.

Als laatste gaan we naar Flevobike. Kevin en Anne krijgen een rondleiding door het bedrijf en zijn behoorlijk onder de indruk van het werk van de drie broers Vrielink. De nieuwe Orca is toch wel heel veel verder ontwikkeld dan de oorspronkelijke Versatile. De eerdere ABS constructie rond het crankstel is nu prachtig versterkt.
Arjen en André vinden de cassette demper heel fraai. Hun demperpoot voor de Orca is wat ruimer. Geen nood, ook die poot mag in de tas voor het maken van een aangepaste cassette.

Kevin en Anne raken uiteraard flink vermoeid en ik breng ze naar hun gehuurde appartement in Amsterdam.
Helaas is een bezoek aan Sinner, fabrikant van de Mango, niet mogelijk. Nog 5 uur rijden is ondoenlijk. Gelukkig zullen de mensen van Sinner op het seminar Kevin zeker kunnen ontmoeten.

Op de foto's is de nieuwe cassette demper te zien naast de originele Velomobiel.nl veerpoot. Ter vergelijking ligt er een Risse Genesis demper naast. Op de laatste foto zie je de demper in de veer poot. De cassette weegt totaal 83 gram. Dat is de helft van het gewicht dat de standaard veer op de schaal brengt.

Racekap XS zorgt voor spectaculaire snelheidswinst

Nu Velomobielonderdelen.nl de eerste serie kappen voor de XS heeft afgeleverd, zijn wij natuurlijk nieuwsgierig naar de resultaten.
Clément Pillette heeft een oranje deelbare carbon toer/racekap die uiteraard speciaal voor de XS is ontworpen.
Vandaag zie ik een filmpje op YouTube staan waarin hij van zijn huis naar zijn werk rijdt. De gereden snelheid staat continue in beeld. Je kunt je ogen niet geloven. Vrijwel continue een stuk boven de 50 km/u. Cléments conclusie na enkele onder vrijwel identieke omstandigheden gereden ritten is dat de toer/racekap de snelheid met 6 km/u verhoogt.

Clément schrijft me:

In order to give a representative idea of the speed gain, I compared my best morning commute without the racecap (but with the mini visor) with my best morning commute with the racecap. The weather conditions were similar at the reference weather station from Den Bilt
9th of August 2012, from 7:50 till 8:30 am, 15.9°c, 4km/h northwest wind (side back wind)
27th of July 2012, from 7:50 till 8:30 am, 18°c, 5.6km/h north east wind (also side back wind)

As you will see on the graph, on the straights, I am about 6km/h faster with the racecap compared to the mini visor. That's a great gain.

De vraag is wel waarom de XS met racekap zoveel sneller wordt, relatief sneller dan de Quest en Strada. De hoofdoorzaak moet worden gezocht in de veel betere aerodynamische vorm van de tunnel achter het hoofd. Daarnaast is de XS 5 cm lager en de omvang, het omspoeld oppervlak, is kleiner. Hiermee zijn de drie belangrijkste factoren die de snelheid bepalen, positief beïnvloed.

Weer derde bij Tijdrit Texel

Vanmorgen rij ik op tijd naar Texel. Met de Quest op de auto blijven de kosten van de overtocht beperkt tot 35 euro, met de aanhanger bijna het dubbele. De voetengaten worden afgeplakt met Lycra en de wielstroomlijnkappen plak ik op zijn plaats. Rob Kaag helpt me daarbij. Ik maak de spieren wat los door een kwartiertje in te rijden op de Tacx trainer. Jan Geel houdt in de gaten of de rollen niet te heet worden. Als de Quest recht op de trainer staat worden de rollen niet meer dan handwarm.
Cees Roozendaal is laat en moet zijn Quest nog helemaal leegmaken om maximaal licht aan de wedstrijd te beginnen.

Er zijn verschillende supporters aangekomen. George Krug, Kees van Hattem, Rob Kaag, Jan Geel en André Dronkers zijn van de partij. De eerste drie gaan naar het keerpunt om de velomobielen om te zetten. Mannen bedankt!

Om 3 minuten over één mag ik starten. Cees Roozendaal, mijn eeuwige opponent, vertrekt een halve minuut eerder. Als ik naar de startlijn rij merk ik dat mijn achterband tegen de stroomlijnkap aanloopt. Het maakt veel lawaai. Ik hoop er maar het beste van, maar lekker is het niet. De eerste helft van de rit gaat noordwaarts en is voor de wind. Deze is ongeveer 4 Bft en dat maakt hoge snelheden mogelijk. Met nogal wat moeite kom ik boven de zestig km per uur. 63 km/u is het maximum dat ik haal. Ik had evenwel meer verwacht. Een kleinere racekap en snellere banden zou dit mogelijk moeten maken. Toch lukt het niet. Twijfel over de aanlopende achterband maken het tussen de oren niet beter. Ik krijg Cees dan ook voorlopig niet te pakken. Wel komt Ymte, hij startte een halve minuut na mij, met een redelijk snelheidsverschil voorbij.

Het omzetten op het keerpunt door Rob verloopt snel en ik kan weer op weg. Nu wordt het doorbijten, Bft 4 tegen is heel andere koffie dan Bft 4 mee. Ik krijg de snelheid op maximaal 54 km/u en dat zakt langzaam tot 51 à 52 km/u. Langzaam haal ik Cees in. Hij rijdt rond de 50 km/u en ik kruip achter hem. Mijn hartslag is steeds rond 160 geweest en daalt nu tot 154.
Als ik Cees kan bijhouden, en nu reken ik me rijk, word ik waarschijnlijk tweede. Daarmee zal ik bedrogen uitkomen. Ik heb domweg niet in de gaten dat Jeroen Koeleman, voor mij gestart, is weggereden. Jeroen versloeg ik op CycleVision redelijk gemakkelijk. Hij heeft enkele belangrijke verbeteringen aan zijn volledig gestroomlijnde tweewieler aangebracht en is nu een stuk sneller.

Enkele kilometers voor de finish haal ik Cees toch in en ga de laatste kilometers in met 53 km/u op de snelheidsmeter.
Op de finish blijk ik 53,8 km/u gemiddeld te hebben gereden, 1,8 km/u minder dan vorig jaar. De wind stond weliswaar niet gunstig, ook Ymte kon zijn eerdere record niet verbeteren, maar ik denk dat de aanlopende band de hoofddader is. Toch mag ik met de derde prijs weer op het podium plaatsnemen. Einduitslag: 1. Ymte Sybrandy, 2. Jeroen Koeleman, 3. Wim Schermer, 4. Cees Roozendaal.

Als ik de Quest weer op de auto zet hoor ik geschreeuw en krakend carbon. Een juist finishende wielrenner wordt door een collega in de wielen gereden en maakt een harde smak op het asfalt. Het ziet er ernstig uit, maar na tien minuten staat de ongelukkige valler toch weer overeind.

Na de prijsuitreiking bedank ik Dirk Vinke van de organisatie. Hij meldt me en passent dat het volgend jaar wederom niet zeker is of de ligfietsers welkom zijn. De organisatie krijgt steeds meer aanmeldingen en moet meer en meer renners teleurstellen. Als er geen ligfietsers zijn kunnen er meer normale wielrenners deelnemen. Daarnaast was ie onaangenaam getroffen door het niet afzeggen en niet verschijnen van meerdere ligfietsers. Ik kon gelukkig weerleggen dat het om ziek geworden deelnemers gaat waarvan het niet meedoen aan de starter is gemeldt.