CycleVision, racen en rolweerstandsmeting

Vrijdagmiddag voor de zaak een nieuwe kleinere bus van de Citroën dealer opgehaald. Eerst even naar huis om te kijken of de Quest erin past. Dat gaat, al moet ie schuin in de bus staan. De oprijplanken werken als vanouds prima. De Quest blijft in de bus slapen dit weekend.
Zaterdag heb ik niet gefietst. Ik zou sprinten, maar het natte weer en de harde wind trekken me niet aan. Op de zaak is een groot muziekevenement aan de gang waar een paar foto's moeten worden gemaakt.
Vanmorgen vroeg op weg naar Zandvoort. Om 10.06 is mijn starttijd voor de één-uurs tijdrit. Om 10.00 uur sta ik aan de start en mag meteen weg. De fiets is op een Camelbag water helemaal leeg, al zie ik dat andere deelnemers zelfs de richtingaanwijzers en verlichting hebben gedemonteerd. Zo gek maak ik het toch echt niet. De baan is op veel plaatsen nat en ik voel in de bochten het achterwiel zijdelings naar de buitenbocht schuiven. Da's heel gevaarlijk en ik knijp in mijn remmen. Dat dat verstandig is blijkt aan het eind van de wedstrijd, er zijn 3 Quests omgeslagen en tientallen meters over het asfalt geschoven. Gelukkig geen verwondingen, al zal het ego en de portemonnee van de mannen wel een deukje oplopen.
Ik begin niet al te hard, een uur is lang. De hartslag blijkt nu wel makkelijk boven de 150 uit te komen. Tegen wind de heuvel op gaat het 34 km/u, op het rechte stuk haal ik 48 km/u. Maximum snelheid 55,5 km, van de heuvel af met de wind in de rug. Ik maak wel heel ruime bochten, kost wat tijd, maar de veiligheid is ermee gediend.
Halverwege komt de man met de hamer langs, de hartslag wil niet boven de 150 komen en de snelheid op het rechte eind komt niet boven 46 km/u. Ik kijk op mijn hartslagmeter en probeer de tijd af te lezen. Jezus... lukt niet. Als ik op de knop tijd druk geeft het ding 'hold' aan. De deelnemers moeten zelf in de gaten houden dat zij minimaal een uur rijden. Ik roep naar Fred de Blok hoe laat het is. Fred roept terug 'tien over half 11'. Even later lukt het me het klokje weer op een normale tijdweergave te krijgen. De laatste twintig minuten gaat het beter en de snelheid is weer behoorlijk goed. Toch haalt Kees van Malssen me in en plaagt:'Effe harder trappen Wim'. Even na elven mag ik het strijdperk verlaten. In de rangschikking sta ik uiteindelijk op plaats 25, 4 beter dan vorig jaar. Nu rij ik gemiddeld 42,5 km/u, vorig jaar 40,4 km/u. Wel waaide het vorig jaar veel harder.
Ik kleed me om en zwerf wat over het terrein, veel bekende gezichten en er wordt heel wat afgekletst.

Tussen de twee races vraagt Bert Hoge of we samen de rolweerstand van de nieuwe Quest met de Tioga Comp Pool banden kunnen meten. Dat wil ik uiteraard graag. In een vrijwel lege pitbox krijg ik een rond stokje in mijn rechterhand en Bert trekt me aan een draadje dat verbonden is met de krachtmeter, op tot wandelsnelheid. Dat doen we drie keer de ene kant en drie keer de andere kant op. De 6 waarden worden gemiddeld. Eerst moet ik nog gewogen worden, precies 90 kg met kleding en wandelschoenen aan. Dan moet ik nog samen met de Quest worden gewogen. Ik schuif de weegschaal naast en onder de Quest, ga er op staan en til de Quest van de grond. Nu komt er 126 kg op de schaal. De Quest weegt dus 36 kg. Deze waarden worden in de rekenmachine gestopt en de rolweerstandscoëfficiënt is iets van 0,00639. Dat is heel laag, in ieder geval lager dan alle metingen die Bert tot op heden met andere banden heeft gedaan. Half afgesleten Tioga Comp Pools om de voorwielen en een vrijwel nieuwe Marathon Racer om het achterwiel is dus de snelste combinatie. Wedstrijdrijders, doe je voordeel ermee :).

Om half twee trek ik weer een schoon en droog setje fietskleding aan en begin wat in te rijden voor de Velomobielrace van 14.00 uur. Die gaat om 14.15 uur van start, om na één ronde al weer te worden afgevlagd. Er is iets mis met de transponders. Alle rijders moeten over de meetdraden rijden en via de pitstraat weer terugrijden naar de start. Er blijkt één rijder geen transponder aan boord te hebben, slim ;).
De tweede start verloopt wel goed en het deelnemersveld gaat hard van start. In een half uur kan ook ik een stukje harder en met een droge baan is de kans op uitbreken en over de kop gaan ook een stuk minder. Wel merk ik aan de benen dat er al een wedstrijd is gereden. We rijden nu een kortere baan en ik ben benieuwd of ik nog gedubbeld wordt. En ja hoor, een ronde voor het eind heeft Ymte me te pakken. Ook Theo van Andel zet me vlak voor de finish nog op een ronde. Ik lees op de finish 22,5 km af, een gemiddelde van 45 km/u. Dat is best aardig. De nieuwe Quest is dus een snellere fiets dan de 122 met 20" wielen. Zeker gezien het feit dat mijn conditie nog niet op orde is.

Met Jack Dekker nog even gepraat over fotografie op CycleVision. Voor volgend jaar hebben we een goede afspraak gemaakt. Wel heb ik vandaag heel wat fotografen gezien met soms heel professionele spullen. Ik hoop dat er veel mooie foto's komen, wat er tot nu te zien is op het internet is van amateurniveau.

Speciaal voor belangstellenden voor de LED richtingaanwijzers, haal ik de accu uit de bus en ik schroef ook de beide spiegels er weer op. Het 'vloerkleed' leg ik weer op zijn plaats en ik haal de wedstrijdnummers eraf. Zo ziet de Quest er weer mooi uit en veel bewonderaars van de LEDs zijn het daar mee eens.

CycleVision

Vanmiddag met de auto naar CycleVision. Zoals eerder gemeld niet om te fotograferen, maar om rustig rond te kijken, heeft ook wel wat ;). Eerste indruk van de ruimte achter de pitboxen waar volgens de organisatie geen ruimte zou overblijven voor mijn bus..... het is er leeg. Hase staat er, dan zijn er 8 parkeerplaatsen leeg en dan komt Ventisit. Ook rechts naast Hase is er plenty ruimte. Mijn bus had op wel 20 lege plaatsen kunnen staan. Jammer Jack, onnodig een kans op veel mooie foto's gemist.
De 3-uurs race is al een half uur aan de gang. Voor de wind gaat het heel hard, vooral Ymte Sybrandy met de SP rode 26" Quest ragt er hard overeen. Vanmorgen tijdens de sprint had ie al meer dan 70 km/u neergezet.
Bert Hoge legt me geduldig de nieuwe krachtmeter uit, een aanwinst voor de vereniging. Leuk om aan het eind van de 3-uurs race veel bekende liggers te begroeten. Kees van Malssen, hij rijdt gemiddeld 43 km/u, Theo van Goor, Harry Lieben, ze zijn er allemaal.
Morgen ga ik meedoen met de 1-uurs race, start voor mij 10.06 uur. Ook de meersporenrace in de middag rij ik mee. Ik moet de beide spiegels er nog afhalen en de bandjes extra hard oppompen.
Morgen meer.

Toch niet fotograferen op CycleVision

De organisatie van CycleVision heeft me gevraagd weer te komen fotograferen. Het is kennelijk in de smaak gevallen. Op de poster van CycleVision staan maar liefst 14 van mijn foto's afgedrukt. Ook in Ligfiets& en op andere plaatsen worden mijn foto's gebruikt. Heel leuk.
Ik probeer het aangename met het nuttigen te verenigen. Dat betekent dat ik ook graag met de Quest aan de races deelneem. Als ik race moeten mijn kostbare digitale camera's liefst zo veilig mogelijk opgeborgen zijn. Vorig jaar had ik een halve pitbox ter beschikking. Die bleek overigens door Optima te zijn ingepikt. Als alternatief mocht mijn bus tegenover de pitboxen staan, naast de bus van Ventisit. Ik kon met een gerust hart aan de uurs-race meedoen.
Helaas zijn er nu geen mogelijkheden om de bus op een veilige plaats te zetten. Er kan alleen geparkeerd worden op P4, buiten het feitelijke circuit.
Dit betekent dat mijn camera's op een onbewaakt terrein in de bus moeten achterblijven, iets dat me niet aantrekt.
Reden waarom ik ze maar beter niet kan meenemen en het fotograferen aan anderen zal overlaten.

Volendam, intervaltraining en vogelflatsen

In de aanloop naar CycleVision probeer ik nog wat trainingskilometers te maken. Door het vele werk om twee nieuwe winkels te openen is er weinig terecht gekomen van een goede training voor CycleVision. De wisseling van Quest 122 naar 153 had ook tot gevolg dat ik 3 weken zonder fiets zat. Eigen schuld overigens. Door de geringe trainingsarbeid is ook mijn gewicht een kilo of vijf te hoog.
Met een achterlijke wind ga ik om 14.30 uur op weg naar Volendam. Waarom steeds Volendam zul je je afvragen? Het antwoord is simpel: de ruimte om lekker snel te fietsen. De hele route naar Volendam gaat, op de dorpen na, over rustige brede fietspaden. De snelheden liggen vrijwel altijd tussen 40 en 50 km/u en ik merk nogal eens dat fietsers schrikken van een snel passerende Quest. Met de nieuwe claxon horen de fietsers mij al op 50 tot 100 meter afstand. Er is dan voldoende tijd om aan de kant te gaan. Dit is echt een verademing.
Ik probeer steeds een aantal minuten boven de 50 km/u te rijden. Op de rechte stukken lukt het steeds om 52 km/u te rijden, hartslag 145 tot 148. Hogere hartslagfrequenties lukken nog steeds niet of nauwelijks. Het is een gegeven dat met het stijgen der jaren de maximale hartslagfrequentie jaarlijks met 1 tot 2 afneemt. Vorig jaar augustus kon ik een uur lang met een hartslag van 163 tot 166 rijden. Eerst maar eens de training opvoeren en het lichaamsgewicht reduceren.
Ik rij in precies een uur naar Volendam. De toeristen op de dijk maken als vanouds weer veel foto's van mij in de Quest. Het is eerlijk gezegd ook wel een beetje exhibitionistisch om hier te rijden. Ik vind het gemiddeld eigenlijk wel leuk.
Op de terugweg passeer ik een roodharige ligfietser op een Hurricane met een Burley aanhanger erachter. De tegenwind is pittig en ik moet stevig trappen om boven de 40 km/u te rijden. Ik merk dat de energie vrij plotseling op is. Buiten De Rijp stop ik om een energiereep op te peuzelen. Ik zou wel door kunnen rijden, maar veel harder dan 30 km/u gaat het dan niet meer. Na tien minuten komen de caloriën weer beschikbaar en kan ik vlot naar de pont rijden.
Daar zie ik dat de Quest helemaal onder de vogeluitwerpselen zit. Op de neus zitten ook veel te pletter geslagen insectenlijken, ja echt waar.
Vanavond was ik de hele fiets grondig en maak de Quest droog met oude handdoeken. Daar heb ik er een hele stapel van die na gebruik weer gewassen worden. Zeemleren doeken zijn bij mij uit de gratie, ze verzamelen te veel zand en andere troep. Ik voel dat de Quest toch wat ruw aanvoelt. Ik besluit de hele fiets in de was te zetten. Ik heb nog een oude fles Valma Polymeer sealer. Het aanbrengen gaat met een vochtige doek heel makkelijk. Na een uurtje poets ik de gedroogde waslaag eraf, dit gaat ook makkelijk. Het oppervlak glimt dat het een lieve lust is, prachtig. Of ie er harder door gaat, ik denk het niet.
72 km

Trainingsrondje

Gisteravond een fijne avond gehad met de personeelsvereniging van ons bedrijf. Het werd een culinaire vaartocht in Rotterdam en omgeving met het stoomschip 'de Majesteit'. Om 02.00 uur thuis en om 03.00 naar bed.
De ochtendstond heeft goud in mond is een bekend gezegde. Vanmorgen evenwel niet aan mij besteed. Meer dan 6 uur slaap heb ik normaliter niet nodig, maar nu bleef ik wat langer tussen de 'klamme lappen'.
Met moederdag gaan mijn vrouw en ik meestal op de fiets, neeeee .... niet de Quest, naar mijn schoonouders. Ze zijn nu een week woonachtig in huize Overkerck in Heiloo.
Toch nog maar even een trainingsrondje van 42 km. Zoals goed gebruik met mooi weer zijn er veel fietsers op de weg. Verrassend is dan wel dat ik moet inhouden tot 24 km/u voor een ligfietser. Ik probeer mijn conditie voor CycleVision nog wat te verbeteren. Langzamerhand kan ik de hogere hartfrequenties wat beter verdragen. Zo heb ik met wind in de rug en hartslag 145 ruim 51 km/u op de klok. Tegen wind, op de weg van Krommenie naar West-Graftdijk bereik ik 45 km/u, niet slecht.
De computerinstelling heb ik op 1540 mm staan. Speciaal ter controle heb ik de GPS meegenomen. Het klopt heel goed, misschien kan ie zelfs wel op 1545 staan. Waarden in millimeters zijn niet in te stellen, dus zou het 1550 mm moeten worden. Waarschijnlijk is dit weer teveel.
Op de pont staan weer de nodige Citroën Eenden. Alle eenden, ze worden gehuurd, hebben 4 man aan boord, en hebben veel lol.
Via Heiloo en Egmond aan Zee bereik ik met een snelheid van tegen de 50 km/u over de rijbaan weer het thuisfront. Daarna nog een 16-tal kilometers op de bukker, maar daar zulllen we het hier niet over hebben.
42 km

Toch weer Tioga's

Vanmorgen heb ik toch weer de Tioga Comp Pool banden gemonteerd. Volgende week is er CycleVision en ik heb het idee dat half versleten Tioga's nog steeds de snelste banden zijn. Eerst peuter ik tientallen kleine steentjes uit het loopvlak van beide voorbanden en leg ze er dan vlot om heen. Ik pomp er 6.3 bar druk in en ik ga op weg naar Alkmaar. Daar zet ik de Quest voor onze winkel in de Payglop, zet de richtingaanwijzer aan en ga op zoek naar de zogenaamde iPod-girls. Even later tref ik ze aan terwijl zij druk bezig zijn met het uitdelen van folders.
Ik wil naar molen Het Roode Hert om weer een partijtje Waldkornmeel te halen. Ik manouevreer me bijna klem in de smalle straatjes in het hart van Alkmaar. Tot overmaat van ramp is er ook nog een kunstmarkt. Geduld is een schone zaak en even later passeer ik de Friese brug. Ik sla 10 kg meel in en nog wat andere kleinere producten. Met een zwaarbeladen fiets stort ik me weer in het drukke verkeer.
In Limmen zijn de bloemendagen aan de gang. Er zijn veel fietsers op weg en er moet veel geremd worden. Oudere fietsers zijn soms hinderlijk, oudere fietsers die tijdens het fietsen ook nog naar mozaieken kijken zijn een ramp.
Ik kan nog niet zeggen of de Tioga's sneller zijn, de computer moet nog iets versteld worden van 1520 naar 1535.
35 km

Volendam

Vanmiddag een vrije middag om nog even van het prachtige weer te genieten. De temperatuur is 24 tot 25 gr. C. De wind komt uit het oosten en heeft kracht 2 tot 3 Bft. Mooier fietsweer is niet te bedenken. Op naar Volendam dus.
In Limmen sla ik rechtsaf bij het Texaco benzinestation. Ik stuur wat naar links om de scherpe bocht naar rechts te kunnen maken. Plotseling hoor ik iemand iets achter me iets onvriendelijks roepen. Ik heb een mij inhalende wielrenner de pas afgesneden. Niet in mijn spiegels gekeken dus. Foutje Wim..
Het rijdt ronduit fantastisch. Ik moet me inhouden om niet nu al boven de 40 km/u te rijden. Bij het pontje is het een drukte van belang. De Quest past prima in een zijkant en er kunnen toch het maximale aantal van drie auto's mee.
De hele trip naar Volendam rij ik, de tegenwind ten spijt, op de rechte stukken 41 km/u, hartslag iets onder de 130. Het is bijzonder druk met fietsers en wandelaars en ik moet herhaaldelijk sterk afremmen voor elkaar tegemoetkomende fietsers.
In Volendam praat ik met enkele oude baasjes. Ze vinden de Quest 'skitterend'. Op dat moment komt een bus Spanjaarden aanlopen en ik wordt door 7 mensen tegelijk op de foto gezet. De oude Volendammer zegt 'ji motte elkien dag komme, d'r is hier voor de toeristen gien moer te zien'. Inderdaad hebben de toeristen meer belangstelling voor de Quest dan voor de Volendamse attracties.
Via Edam ontloop ik de drukte op de dijk en via Kwadijk koers ik op De Rijp af. In De Rijp zie ik een viertal fietsers, type 'grijze brigade', van links komen. Ze kijken naar rechts, zien me, maar besluiten me te negeren. Ik moet sterk afremmen om ze te ontwijken. Achter en naast de laatste fietser rijdend roept de man me toe 'kalm aan'. Ik ben niet zo blij met dit arrogante gedrag en zeg tegen de man dat ik wel van rechts kom. Hij reageert verder niet.
Van het viaduct bij West-Graftdijk zet ik stevig aan en krijg de snelheid op precies 60 km/u. Een tweetal kilometers hou ik dit vol op het vlakke gedeelte. Tot aan de pont blijf ik boven de 50 km/u.
Het laatste stuk naar huis neem ik er mijn gemak van, en verheug me al op het koele biertje dat ik mezelf beloof.
75 km

Eerste grote ronde Noord-Holland

Gisteren hebben we mijn schoonouders verhuisd naar het bejaardenhuis, een emotionele dag. Daarom blijft de Quest in zijn hok.
Vandaag staat een grote ronde Noord-Holland op het programma. Het is zonnig en er staat al een pittige wind van 4 tot 5 Bft uit het oosten.
Ik zit om 10.20 uur in de Quest nadat ik eerst de banden op ruim 6 bar heb gepompt. Per 2 weken gaat er 0,3 bar druk verloren.
Tot Heiloo neem ik het fietspad, in Heiloo wordt gebouwd waardoor ik moet omrijden. Ik neem voor Heiloo al de rijbaan en voorkom ik dat ik bij een onoverzichtelijke rotonde moet stoppen. In Heiloo komt me een politieauto tegemoet. De politieman achter het stuur gebaart me naar het fietspad te gaan. Dat is geen bevel, dus ik doe het lekker niet. Kijken of ie omkeert en me de les komt lezen. Dat gebeurt niet en ik rij razendsnel door Heiloo. Voor het eerst rij ik langs het schoonouderlijk huis waar de oudjes niet meer wonen.
In Alkmaar rij ik naar de Payglop waar we afgelopen woensdag een nieuw Apple Centre hebben geopend. Het is nog gesloten en ik realiseer me dat de winkels pas om 12.00 uur open gaan. Dwars door de oude binnenstad kom ik op de Kanaalkade uit en sla linksaf richting Bergen - Den Helder. Schreef ik vorige week dat het fietspad slechter is geworden, nu realiseer ik me dat het zicht op een kilometers lang zandlichaam eigenlijk nog beroerder is.
De wind is best krachtig en komt iets voorlijk in, eigenlijk voornamelijk door de snelheid van 35 tot 38 km per uur. In het gebied van De Zijpe zijn de narcissen van vorige week uitgebloeid. Er zijn nog genoeg bloeiende bollen te zien, prachtig!. Dat het nog mooier kan zal later blijken als ik bij Schermerhorn de overtreffende trap van bloemenpracht op de foto zet.
Tijdens de korte stop bij de Kooi eet en drink ik wat. Als drinken heb ik de laatste tijd Ice-tea mee, een heerlijke frisdrank. Dit neem ik mee in de bidon die op de rechterwielkast zit. Uiteraard blijft de 2-liter Camelbag met water de belangrijkste bron voor de vochthuishouding.
De hele route naar Den Oever is pal tegen wind. Ik rij continu 32 tot 33 km/u, hartslag rond de 120. Eigenlijk ongelofelijk dat dat kan. Bij windkracht 4 tot 5 tegen rij ik daar met 33 km/u met het grootste gemak tegenin. Dit resulteert in een windkracht tegen van Bft 9. Het windgeruis is dan ook niet van de lucht. Er toeteren diverse auto's en er wordt heel wat afgezwaaid.
In Den Oever ga ik voor het eerst weer eens op de haven buurten. De bank staat er weer en het is daar goed toeven. Het lange stuk naar Medemblik hou ik rond de 37 km/u aan. Ik zet de iPod op shuffle en het leven is uitstekend zo.
In Medemblik overdenk ik tijdens de espresso of ik weer rechtstreeks naar Alkmaar zal rijden, of toch de grote route zal afmaken. Ik voel me uitstekend en ik ga voor de lange route. Ted de Lange komt weer even langsrijden met een Burley, een kruising tussen een ligfiets en een gewone fiets.
Twee vlotte wielrenners rijden voor me uit en dat is natuurlijk leuk. Zij rijden niet op de dijk, het waait ze zeker veel te hard. Tot Andijk blijf ik ook achter de dijk rijden. Ik rij de mannen voorbij en even later waait mijn pet af. Ik stop en ga de pet ophalen. De wielrenners rijden me weer voorbij. Dit zal zo blijven tot halverwege de afstand Enkhuizen en Hoorn. Ik stop steeds om wat te eten en te fotograferen. Dan ga ik weer op weg om ze in te halen.
Bij Andijk ga ik toch de dijk op, soms gehinderd door medefietsers, maar met in ieder geval een schitterend zicht op het IJsselmeer. Voor Enkhuizen stop ik even bij de Aalscholverkolonie en maak een paar foto's. Nu de wind aanlandig is, is de stank die de beesten produceren nauwelijks te verdragen.
Ik verheug me op de rit op de dijk van Enkhuizen naar Hoorn, de wind in de rug en voldoende ruimte om de snelheid flink op te voeren. De eerste kilometers lukt dit niet erg, er zijn veel geparkeerde auto's van kitesurfers. Tegemoet komend verkeer houdt totaal geen rekening met een Quest die gemiddeld 43 km/u rijdt. Ik moet dan ook regelmatig flink in de remmen. Hoort er allemaal bij, met dit mooie weer trekt het IJsselmeer veel mensen aan. Vlak voor Hoorn wordt het nog wel hachelijk als een grote kampeerauto een stel fietsers inhaalt en letterlijk geen millimeter ruimte voor mij laat.
Ik wil graag nog even naar de nieuwe winkel in Alkmaar en wil ik daar voor vijf uur zijn, dan moet de snelheid op het traject van Hoorn naar Alkmaar in ieder geval continue boven de 45 km/u blijven. Dat lukt prima en steeds rij ik 46 tot 47 km/u met hartslag rond de 145. Veel automobilisten op de Provinciale weg houden iets in en roepen vanuit het open raam dat ik wel 50 km/u rij. Dat is niet zo, hun snelheidsmeter geeft meer aan dan mijn snelheidsmeter.
In Schermerhorn maak ik een paar leuke foto's van prachtige tulpenvelden. Ik eet mijn laatste banaan en rij even later Alkmaar binnen om juist op tijd bij de nieuwe winkel aan te komen.
Het laatste stuk naar huis heb ik niet veel energie meer over. Thuisgekomen heb ik geen trek ik het avondeten. Heb ik teveel van mezelf gevergd? Het lijkt er wel een beetje op. Pas om 20.30 uur heb ik trek in mijn warme hap en een kop koffie.
Al met al een prachtige fietsdag.
172 km

Snelheidsverschillen Quest 20" versus 26"

Vanavond is er weinig wind, al waait er wel een lichte zeewind uit het westen. Deze wind komt dwars in. Ik vind het leuk om dingen met elkaar te vergelijken, daarom maar eens een vergelijking van de Quest 122 met 20" achterwiel met die van Quest 153 met 26" achterwiel.
De vergelijking gaat in zoverre mank, dat ik conditioneel nog lang niet op het niveau van 15-8-2005 ben. Ik ben nu 6 kg zwaarder en heb nog maar weinig kilometers in de benen. Onderstaand staatje geeft in de eerste kolom de hartslag weer, de middelste kolom geeft de snelheid van vanavond weer, de rechterkolom de gegevens van 15-8-2005.

HRM...5-5.....15-8-2005

100...29,5....30,0
110...32,0....33,0
120...36,5....37,5
130...42,0....42,5
140...45,5....46,5
150...53,0....50,0

Opvallend is dat op lagere snelheden de 20" iets sneller is. Bij hartslag 140 is het precies gelijk. Op de echt hoge snelheden is de 26" een stuk sneller. Zelfs mijn mindere conditie wordt gemakkelijk gecompenseerd door het hogere snelheidspotentieel van de 26" Quest.
Ik merk dat het langer aanhouden van hogere hartslagfrequenties nog moeilijk gaat. Het lijkt wel of het hart nog lui is. Ook verzuren mijn benen nog snel. Kon ik vorig jaar in september nog een uur lang een hartslag van 160 tot 163 volhouden, dat niveau is nog ver weg. Ik vraag me zelfs af of ik dat niveau nog wel zal bereiken. Uiteindelijk wordt ik volgend jaar 60.

Bijgeluiden uit de Quest

Vanmiddag een uurtje eerder van mijn werk vertrokken om voor de dodenherdenking nog een paar uurtjes te kunnen fietsen. Ik ga op weg om mijn standaard trainingsrondje van 42 km te maken. Het zal anders uitpakken.
Al direct na vertrek hoor ik iets aanlopen bij het achterwiel. Ik stop om te kijken of er iets tegen de wielkast drukt. Ik kan niks vinden en stap weer in. Net buiten Castricum wordt het geluid steeds sterker naarmate ik harder rij. Ik stop weer en leg de Quest op zijn zij om te kijken of ik iets kan zien. Ik zie niks en orden de inventaris wat beter rond de stoel. Het geluid blijft, hoogst irritant. Vlak voor Uitgeest haal ik de hele klimbim uit de Quest. Met een geheel lege fiets, ik laat de gehele inventaris op goed geluk maar even in het gras liggen, ga ik voor een test op weg. Het geluid blijft. Ik rij nog even door richting Krommenie, maar de ergernis wordt steeds groter. Terug naar huis is het devies.
Het aanlopen heeft overigens geen echte weerstand tot gevolg. Op de terugweg van Uitgeest naar Castricum rij ik continu 42 km/u met een hartslag van precies 122. De wind is iets achterlijker dan dwars en niet krachtig. Ik ervaar de hogere temperatuur als heerlijk en voel dat het fietsen erg gemakkelijk gaat.
Thuis zet ik de Quest op een emmer zodat het achterwiel los van de grond komt en stap in om te kijken of het geluid er nog is. Nee, er is geen geluid meer.
Wat is er tussen zondag en vandaag gebeurd? Eigenlijk niks, behalve.... een 15 graden hogere temperatuur. Het zal toch niet simpel met het uitzetten van een kunststof afscherming te maken hebben? Nou... ja. Ik trek de met klittenband vastgezette afscherming van de ketting en derailleur gedeeltelijk los en ga weer een stukje fietsen. En.. ja, het is nu vrijwel stil.

Eerste ronde Noord-Holland

Vandaag staat een rondje Noord-Holland op het programma. Niet de grote ronde via Enkhuizen en Hoorn, maar ik zal bij Medemblik afsteken en richting Alkmaar rijden. Waarom niet de grote ronde? 140 km is in het begin van het seizoen een heel eind en de knieën moet natuurlijk nog langer mee. De belangrijkste reden om niet de hele ronde te rijden ligt in het feit dat mijn schoonouders komende week verhuizen naar een bejaardenhuis. Ze willen graag dat wij vanmiddag de laatste keer 'thuis' een glaasje port komen drinken. Na 41 jaar op de Kennemerstraatweg 290 in Heiloo te hebben gewoond, waarvan ik er 37 jaar over de vloer kom, is het best ingrijpend voor de oudjes.
Om kwart over negen vertrek ik richting Alkmaar. Het is met 7 gr. C. tamelijk koud. De zon schijnt en de wind is zwak uit het Noord-Westen.
De Quest loopt inderdaad lichter met de Marathon Racer en het comfort is op 6 bar vergelijkbaar met de Marathon Slick op 5 bar. Ik begin rustig om de knieën niet al te zwaar te belasten. Mijn schoonouders zien me om half tien langsrijden en even later fiets ik door een rustig Alkmaar, Nederland slaapt kennelijk uit na Koninginnedag.
Het fietspad ten noorden van Alkmaar is slechter dan ooit. Er wordt een zandlichaam naast het fietspad aanlegd en het werkverkeer misbruikt kennelijk het fietspad.
Noordelijker draaien de windmolens, dus is er minimaal windkracht 3. Overal beginnen de bollen te bloeien. Ik ruik de sterke geur van hyacinthen, heerlijk. Ik stop even om een foto te maken van een bloeiend veld narcissen.
Om kwart voor elf ben ik bij mijn vaste pleisterplaats het benzinestation bij de Kooi. Ik krijg nu voor de wind, althans dat denk ik, en stop de schuimkap onderdeks. Even later merk ik dat de wind toch weer voorlijk inkomt, komt deels door de zwakke wind, deels doordat de wind aan de Waddenzeekust uit het Noord-Oosten komt. In Den Oever stop ik bij een vaste pick-nick plek waar ik de vogelringer weer aan het werk zie. Hij is net klaar en is wel in voor een praatje. Ik weet nu alles over de invasie van barnsijzen en de slecht functionerende Finse vogelringencentrale. Een aparte wereld en mijn bewondering voor die kleine vogeltjes is groot. Het is al drie keer voorgekomen dat hier in China geringde vogels zijn gevangen.
Het is nog steeds koud en ik ga proberen een tweetal snelle wielrenners die 5 minuten eerder passeerden, in te halen. Ik zie ze allang niet meer, maar er zijn niet veel wegen richting Medemblik. Ik trap de Quest naar 41 km/u en hou dit aan tot vlak voor Medemblik. Dan zie ik de rappe renners voor me en gooi nog wat extra kolen op het vuur. Ik haal ze met een behoorlijk snelheidsverschil in. Ze maken geen aanstalten om aan te pikken. Is ook niet makkelijk, want met 45 km/u tegen wind, ja ook nu weer, is het niet makkelijk om een Quest bij te houden.
In Medemblik ga ik bij restaurant Kwikkel aan om een goede espresso te drinken. Ted de Lange, de ligfietshandelaar om de hoek, komt even kijken en bewondert de nieuwe Quest. Ted blijkt mijn weblog te lezen en is dus goed op de hoogte.
Een aardig ouder stel vraagt honderduit over de Quest. Mevrouw en meneer zijn watersporters en zij fietst met een fiets met elektro-ondersteuning. Ik fiets door de zuidelijke Wieringermeer en verrek.... ik heb weer de wind tegen. Dat is heel goed te zien aan de talloze windmolens die zich naar de wind richten. Ik heb er nu 120 km opzitten en de snelheid blijft nu op 35 km/u steken. Mijn hartslag is rond de 124. Ik stel steeds vast dat na lange ritten de hartslag relatief wat hoger is bij een bepaalde snelheid dan als ik 'vers' ben.
Bij Alkmaar heeft Rijkswaterstaat in zijn oneindige wijsheid besloten dat ik niet door mag rijden richting zuid. Ik moet via Oudorp. Dat ben ik niet van plan en ik neem de rijbaan linksaf om toch weer op de route te komen. Ik sluit voor het stoplicht achter een Renault Megane aan. De rechterportier gaat open en een vrouwenhoofd roept dat ik 'hier helemaal niet mag rijden'. Ik roep terug dat ik dat wel mag. 'Waarom mag u dat dan wel?' riposteert mevrouw. Ik roep dat ik breder dan 75 cm ben en meer dan twee wielen heb. Het licht springt op groen, de deur gaat dicht en we trekken allemaal op.
In Alkmaar stop ik even bij het Noord-hollands kanaal en eet mijn laatste broodje op.
In Limmen staat een mevrouw met haar Ford Escort op het fietspad. Erachter staat nog een auto. Ik claxoneer luid en mevrouw raakt in paniek, de motor slaat af en ze kan geen kant meer op. Tenslotte kan ik er hoofdschuddend achter langs.
Om half drie ben ik thuis na een heerlijke tocht zonder pech of ander fysiek ongerief.
138 km.

Bandenwissel

Vanavond na de koffie haal ik de Quest naar binnen om de achterband te verwisselen. Er zit achter nu een door Velomobiel.nl nieuw geleverde Schwalbe Marathon Slick om. Dit is met 650 gram een relatief zware band. Als reserveband kreeg ik een Schwalbe Marathon Racer mee. Deze band weegt in 26" maar 375 gram, een verschil van maar liefst 275 gram. Deze band zou sneller moeten zijn, althans volgens Schwalbe. Hij is wel minder lekbestendig en de wangen zijn minder sterk. In de hand voelen de wangen van de Racer ongeveer aan als de Tioga Comp Pool. De Racer laat zich vrij makkelijk monteren, al vet ik de wielen wel licht in met wat vaseline.
Vervolgens demonteer ik het kapje om de derailleur om het piepen te elimineren. Ik spuit wat Imal op de wieltjes en hoop dat dit de oplossing is.
Als de fiets weer buiten staat kan ik de verleiding om een klein stukje te fietsen niet weerstaan. Ik hou mijn pantoffels aan en stop mijn spijkerbroek in mijn sokken. Ik bespeur direct dat de Quest makkelijker versnelt. Ik zet even aan en zie in no-time 42 km/u op de snelheidsmeter komen, letterlijk op mijn sloffen. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik alle banden nu op de maximum druk van 6.0 bar heb gezet.

Volendam - helmprobleem(pje)

Vanmorgen komt mijn vrouw thuis met de boodschappen. Zij klaagt over de kou. Even later haal ik de Quest uit zijn nachtleger voor een tochtje naar Volendam. Oops, inderdaad fris met 7 gr. C. Ik vertrek om 11.20 uur naar de pont in Akersloot met de schuimkap op. Ik merk dat de Velomobielhelm veel winddruk krijgt van onderen. Zo veel zelfs dat de helm een sterke neiging heeft om achterover te willen. Kennelijk wordt dit bij hogere snelheden veroorzaakt door de afbuiging van de wind door de opstaande rand van de schuimkap bij het hoofd. Ik trek het kinbandje strak en ..... het bandje knapt. Ik heb de helm gelukkig vast aan één van de losse bandjes en ik stop om de schade op te nemen. Niks kapot, de sluiting is niet helemaal kosjer en kan losschieten.
Het gaat ondanks de kou heerlijk. De wind is vrij krachtig en iets achterlijker dan dwars. Dat levert bij hartslag 130 een snelheid van 44 km/u op, niet gek. Ik bemerk overigens dat het bereiken van hogere hartslagfrequenties, ik bedoel dan 150 en hoger, niet makkelijk gaat. Er moet dus nog heel wat trainingsarbeid worden verzet.
Voor De Rijp haal ik de schuimkap eraf en leg deze achter de stoel neer. Dit kan nu voor het eerst omdat er onder de vrijhangende stoel ruimte is ontstaan nu er geen tussenas meer is. De luchtaanstroming van de helm is nu prima en comfortabel.
Ook door de Beemster haal ik heel makkelijk weer de 44 km/u met hartslag 130. Het kan natuurlijk veel harder, maar dit rijdt wel fantastisch. In de ruime bocht bij de Cono kaasfabriek gaat het bijna fout. Ik neem de bocht met een snelheid van 35 km/u. Bij het uitkomen van de bocht licht de Quest nogal overwacht zijn linkervoorwiel op en houdt dit een meter of 6 vol. Waarschijnlijk komt dit doordat de wind daar vrij spel heeft en even dwars inkomt. Ik schrik er toch behoorlijk van.
In Volendam loop ik vast op de Koninginnedagfeesten. Ik rij naar het zuiden van het dorp en sla daar linksaf naar de dijk. Het is er gigantisch druk. De incrowd heeft al het nodige bier op en de toeristen snappen natuurlijk niet dat er een voor hen vreemd geel geval door wil. De luide claxon doet zijn werk uitstekend. Uit een van de kroegen schreeuwt iemand:'Ouwe gek'. Zit natuurlijk een kern van waarheid in :).
Bij restaurant Schilder eet ik, zittend in de Quest, een broodje en een banaan en krijg daar een kleine bui over me heen. Ik rij niet terug over de dijk, maar sla rechtsaf naar Edam. Met een omweg kom ik weer in Volendam en ga nu met tegenwind richting De Rijp. De 44 km/u van de heenweg is met dezelfde hartslag 38 km/u. Het scheelt dus 6 tot 7 km/u.
In de Beemster zit ik aan mijn iPod te prutsen als ik opgeschrikt wordt door een luid knerpend geluid. Ik rij door een kapot geslagen bierfles en wacht op de lekke band. Gelukkig komt die niet en ik mag lekker binnenblijven.
Ik hoor al een tijdje een heel hoog piepend geluid uit de derailleur komen. Bij bepaalde versnellingen is het heviger en soms bijna weg. Ik denk dat het kunststof wieltje in de derailleur wat smering kan gebruiken.
Om 14.00 uur ben ik al weer thuis.
75 km.

Hoorn - Volendam

Vandaag een middellange trip op het programma. Het weer is iets beter, het zonnetje schijnt zelfs waterig door de sluierbewolking.
Om half elf zit ik in de Quest, de schuimkap laat ik thuis. Ik ga eerst naar Hoorn. Route: Akersloot, De Rijp, Noordeinde, Driehuizen, Schermerhorn, Oostmijzerdijk, Avenhorn. Op de Oostmijzerdijk rij ik een ligfietser achterop met een onderstuur ligfiets. Hij neemt er zijn gemak van en slingert nogal over de weg. Ik waag er maar een toeter aan, maar de goede collega reageert niet. Toch er maar snel langs. Tijdens het langsrijden zie ik dat ie iPodoortjes in heeft. Die staan blijkbaar nogal hard en dan hoor je alleen maar de muziek.
Om 12.00 uur rij ik Hoorn binnen en zoek een gelegenheid op om een lekkere espresso te verschalken. Op 't Breed is het terras al open en ik zet de Quest even op de stoep. Terwijl ik dat doe komt er een hele bende motormuizen binnenvallen. Nou.... muizen zijn het in doorsnee niet. De gemiddelde motorrijder is een 100 kilo + man. Tijdens het uitpellen van de motorkleding blijken er ook enkele vrouwen tussen te zitten, minder zwaar, maar wel stevige meiden.
Ik wil niet koud worden, dus al snel zoek ik de warmte van de Quest weer op. Met een 40 km/u gaat het richting Volendam. Ik krijg de wind tegen en ik begin te merken dat de calorieënvoorraad aan zijn einde komt. Bij het gemaal tussen Warder en Edam klim ik de dijk op en op de uitkijkpost eet ik een broodje en een banaan. Een stel, man en vrouw, op een Vittorio tandem, doen hetzelfde. Ze vinden de Quest heel mooi en zijn verbaasd over de snelheden die je met zo'n fiets kunt bereiken. Hun snelheid voor de wind is 22 km/u, ja, dan moet je geduld hebben.
Vlak voor Edam zie ik een gele Mango aankomen. De fietser komt naar mijn weghelft en stopt. Ik denk even dat het Kees Schouten is, maar de kleur helm klopt niet. Het blijkt Frank Hettema te zijn. Hij is ergens over heen gereden en denkt dat zijn aandrijving niet goed werkt. Hij gaat weer even in de Mango zitten en trapt terwijl ik hem aan de achterkant optil. Het klinkt en werkt allemaal goed. We praten wat over onze fietsen. Het valt Frank op dat de nieuwe Quest zo mooi is afgewerkt, vooral het instrumentenpaneel. Na 10 minuten gaat Frank naar Hoorn, ik naar Edam en daarna richting Beemster.
Via De Rijp en West-Graftdijk bereik ik de pont in Akersloot. Het is er druk, maar de Quest kan mooi aan de zijkant van het dek staan en er kunnen toch 3 auto's mee.
Om half drie rij ik Castricum binnen. Het begint te regenen, geen probleem, ik ben er bijna. Zoals gebruikelijk geeft een oudere man in een Opel Kadett mij op de rotonde vlak bij huis geen voorrang. Ik scheld de man verrot, maar zoals ook gebruikelijk, kijkt de dader me niet aan en rijdt met een stalen smoelwerk door.
90 km

Lente? Hou toch op!

Ik verheug me op een ritje met de Quest. Alle weerprofeten beloven me een mooie lentedag. Als ik wakker wordt is het zwaar bewolkt. Als ik even later buiten ben is het met 8 gr. C. ook nog koud en miezerig. Ik besluit de schuimkap er maar op te zetten, een goede beslissing. Op de rotonde bij de Soomerwegh krijg ik geen voorrang van een vrouwelijke Peugeotbestuurster. Een scheldkannonade wordt haar deel. Buiten de bebouwde kom rij ik al gauw boven de 40 km/u. Naar Uitgeest, ik heb de wind in de rug, rij ik de hele afstand 48 km/u. Mijn hartslag blijft rond de 145 slagen per minuut. Ik heb het gevoel dat mijn conditie nog niet goed is, maar deze cijfers zien er toch wel goed uit. De vraag is alleen of ik nog hogere snelheden een uur of langer kan volhouden. Vorig jaar lukte dit in ieder geval wel. Ook ben ik met 89 kg een kilo of vijf te zwaar. Dit is overigens een jaarlijks ritme, zomers ben ik tussen de 82 en 84 kg, 's winters tussen de 86 en 89 kg. Het wordt dus tijd voor flink wat kilometers.
Ik rij vlot door Uitgeest, er is geen verkeer omdat de Provinciale weg is afgezet t.b.v. asfalteringswerkzaamheden. In een paar minuten ben ik bij het stoplicht over de doorgaande weg bij Krommenie. De knop om het licht te bedienen kan ik moeilijk bereiken, ik moet mijn afstandsbediening maar weer meenemen.
Via Krommenie rij ik naar West-Graftdijk en daarna door naar de pont in Akersloot. Een wielrenner is bijzonder geïnteresseerd en we maken een gezellig praatje.
Via Heiloo gaat het iets boven de 40 naar Egmond aan Zee. Ik toeter even naar de leidsters van Manege De Hoef, zij zwaaien enthousiast terug. Altijd leuk als de mensen je kennen.
In Bakkum-Noord sla ik rechtsaf naar het strand. Erg hard gaat het niet meer, hoeft ook niet altijd. Op het strandplateau rijdt een meisje te paard. Ik nader langzaam van achter. Op het moment dat het dier me ziet wil het niet verder. Ik stop en na flink wat aansporingen krijgt ze haar rijdier weer op gang.
48 km.

Openbare boetedoening wegens wegpiraterij

Vandaag maakt Fred de Blok me attent op een filmpje op http://www.huneliggers.nl/
Het filmpje heet 'Wegpiraat' en staat in de 'Galerie'.
Het moet er maar uit, die wegpiraat ben ik. Op het moment dat ik er reed beschouwde ik het rijden als een soepele slalom en was ik op tijd weer op mijn eigen weghelft. Nu ik het filmpje zie kun je er ook heel anders naar kijken. Mijn rijgedrag verdient niet de schoonheidsprijs.
Redenen voor dit wangedrag kan ik niet bedenken. Een rol zal zeker hebben gespeeld dat ik de hele dag niet veel harder heb gefietst dan 20 km/u. Zeker 6 lekke banden en zelfs een kettingbreuk van andere deelnemers haalden de vaart er uiteraard volledig uit. Niet zo'n goede biotoop voor de nieuwe 26" Quest. Dan is zo'n mooie slingerende afdaling wel 'kasie' voor Wim. Alle remmen gingen even los en met 69 km/u wordt ik door - ik denk Harry Lieben - voor eeuwig aan de digitale schandpaal genageld. Mea Culpa, Mea Culpa.

Paastreffen

Zatermorgen eerst de bus opgehaald om de Quest in te vervoeren naar de Harskamp. Even langs de zaak om weer twee nieuwe medewerkers te begroeten.
Thuis knip ik uit wat reststukken Ventisit een stukje tapijt bijeen voor de vloer van de Quest. Effectief en het ziet er mooi uit. Met twee stroken dubbelzijdige tape blijft het matje prima liggen.
Daarna fiets ik met de Quest naar de haven in Uitgeest waar het een drukte van belang is. Dit is het laatste weekend dat de leden aan hun boten kunnen werken. Dinsdag gaan de schepen te water. Ik verlaat de drukke haven en fiets via een omweg door de polder langs het Oer-IJ weer naar huis.
Om 15.00 uur laad ik de Quest in de bus, ook nu weer merk ik dat de spoorbreedte iets is toegenomen, de wielen wringen iets in de geleideplanken waarmee de Quest met de beide voorwielen de bus wordt binnengereden. Om half vijf rij ik de Harskamperdennen op. ik zie heel veel bekende gezichten. Meteen nadat ik de Quest uit de bus haal drommen belangstellenden voor de nieuwe Quest en vooral de LEDs om de fiets. De knipperlampjes maken overuren en iedereen is het erover eens dat het er mooi uitziet en heel goed zichtbaar is. Dus Kees, je kunt hetzelfde kunstje ook bij Koe-est zonder problemen uithalen :).
Ook het eerste exemplaar van de nieuwe Ventisit Softcell mat wordt door vele ligfietsers goedkeurend bekeken. Iets minder ventilatie, maar nog veel meer comfort.
Ik pomp mijn luchtbed op, leg een deken erop en daarop leg ik weer een Thermorest matje. Vorig jaar lag ik slechts op het luchtbed op de bodem van de bus en dat is vreselijk koud. Al met al nu heerlijk geslapen.
Na een goed glas wijn op naar de pastamaaltijd. Bert en Leonie Gazendam en een heel team vrijwilligers hebben er weer een prima maaltijd van gemaakt.
Het begint flink te regenen en ik ga voor mijn doen op tijd te slaapzak. De regendruppels op het kunststof dak tikken me snel in slaap.
Zondagmorgen, 1e Paasdag, begint met regen. Gezamenlijk ontbijten we in het hoofdgebouw.
Om half elf vertrekken we met een grote groep fietsers voor een tocht van 62 km over de Veluwe. Mooie rit, die wel geplaagd wordt door meerdere lekke banden en zelfs een kettingbreuk. De eerste stop is bij een lokatie van Staatsbosbeheer. De horeca is totaal niet voor zijn taak berekend. Ik krijg hardbevroren appeltaart, waardeloos dus.
Dat het wat dat betreft beter kan zie ik bij het tweede rustpunt. De appeltaart is hier perfect. Zo veel ook dat ik het niet op kan. Leonie helpt me en Hans Pasman zorgt uiteindelijk voor een leeg bord.
De zon schijnt al even en ik ben vergeten mij met factor 60 in te smeren. Gelukkig houdt de nieuwe Velomobiel helm de zon grotendeels uit mijn gezicht en valt de schade mee.
Op de terugweg slingert de mooie weg omlaag te verleidelijk om er niet met een bloedgang vanaf te racen. Maximaal 69 km/u geeft de computer aan. Theo van Goor - vergeef me Theo, die Quest gaat ook zo makkelijk hard - moppert even later over 'die idioten die de voorrijder zo hard voorbijscheuren'. Ik geef besmuikt toe dat ik die idioot ben.
Terug op de camping haal ik met Nico van Laar het barbequevlees op bij de slager. Even later blijkt dat de sauzen niet besteld zijn. Geen nood, weer even in de bus en naar een cafetaria waar Wendy 3 emmers saus scoort.
De barbeque is uitstekend en de avond verloopt prettig aan tafel met o.m. Frans van Schoot en Theo van Goor. Ben je gek op anekdotes vanuit de begrafeniswereld, schuif de volgende keer bij Theo aan tafel.
Ik slaap als een roos en wordt pas om 8.45 uur wakker in de bus. Te laat voor het gezamenlijke ontbijt. Geen probleem, ik heb uiteraard alles bij me en eet mijn broodje in de bus.
Om half elf ga ik weer op weg naar Castricum. Mooi weekend.

Quest optisch verfraaid

De gele omkasting en de tunnel is hier goed te zien

Na het spuiten is de Quest weer strak van lijn

De nieuwe 26" Quest is een fantastische fiets. Het grote achterwiel maakt de fiets sneller, comfortabeler maar het belangrijkste voordeel is dat de derailleur rechtstreeks op het achterwiel kan worden gemonteerd. Dit heeft tot gevolg dat de lawaaiige tussenas niet meer nodig is. Omdat de derailleur binnen de body van de fiets moet blijven, is er nu een omkasting gemaakt die weliswaar onvermijdelijk, maar m.i. niet erg mooi is. Daar is wel wat aan te doen, zwart spuiten. Dat ga ik vanmiddag doen.
Ik heb nog een halfvolle spuitbus matzwarte cameralak. Het is eigenlijk hittebestendige lak die ik gebruik om het interieur van luchtfotocamera's diep matzwart te spuiten. Van een diepmat zwarte lak reflecteert vrijwel geen licht.
De eerste spuitbeurt ziet er direct mooi uit. Als ik de fiets echter rechtop zet, blijkt dat de ronding van omkasting over een groter oppervlak moet worden gespoten. Ik plak opnieuw alles af en spuit nog een keer. Nu ziet er het veel beter uit. Uiteindelijk moet ik nog een derde keer afplakken en spuiten om onder de gemiddelde kijkhoek een strakke lijn te zien.
Ik heb een fotoserie gemaakt waar je de verschillende stappen en de heel goede resultaten kan bekijken. Klik http://web.mac.com/wschermer/iWeb/Site%208/Zwarte%20derailleur.html
De derailleuromkasting is nu met het blote oog al bijna niet te zien, met de camera is ie vrijwel niet vast te leggen.

Voorbereidingen voor Paastreffen

Zaterdag rij ik met de grote Mac Support bus naar het Paastreffen. Morgen nog een paar kleine klusjes aan de Quest. Allereerst ga ik de gele behuizing van de derailleur zwart spuiten. Dit moet de naar mijn mening wat minder mooie rechteronderzijde van de Quest verfraaien. Ik denk namelijk dat de derailleurbehuizing in het zwart niet zal opvallen tegen de ook zwarte wieldoekjes. Ik laat morgen wel even zien hoe het geworden is.
Ook zal ik de twee glanzend verchroomde Apple logo's weer op de rollbar plakken.

Paard en Quest publicatie

De al aangekondigde publicatie Quest en Paard in het blad 'Te Paard' ligt inmiddels bij winkels voor ruiters, bij maneges en op alle plaatsen waar liefhebbers van paarden komen. De oplage is 15.000 exemplaren. Een scan van de publicatie gaat hierbij. De kwaliteit is krantendruk op het formaat van de Spits en de Metro.