Eerste carbon toer/racekap geleverd

Na een ontwikkelingstijd van 9 maanden, een hele bevalling :), is de eerste carbon toer/racekap afgeleverd aan John D.
Het is een in naturel gespoten exemplaar. Alle ervaringen, ook die van de honderden kilometers gebruik tijdens de reis naar de bronnen van de Maas, zijn erin verwerkt.
De kap bestaat uit vier delen, een losse liggende deksel, twee schaaldelen die de kap vormen en het vizier. De kap is zodanig ontworpen dat deze geheel in de fiets kan worden opgeborgen zonder enig ruimtebeslag.
De kap is eerder hier uitgebreid en in delen gefotografeerd.
De voorzijde van alle kappen wordt mat gespoten als deze transparant carbon zijn. Een kap in kleur krijgt in ieder geval een matzwarte band op de bovenkant van de deksel. Dit om reflecties in het vizier te voorkomen.
Enkele Duitse klanten hebben een kap besteld met Kevlar/carbon. Wij vinden dit niet nodig, maar willen wel aan wensen van klanten voldoen.
De levertijd van een kap is nu 3 maanden. Per maand worden nu 12 kappen geproduceerd.

Tikkend geluid en bediening vizier verbeterd

Honderden kilometers heb ik tijdens de ritten naar de bronnen van de Maas met de deelbare carbon toer/racekap gereden. Dat is geweldig fijn geweest. Tijdens snelle afdalingen en bij het passeren van grote vrachtwagens heb ik gemerkt dat een bedieningspootje van het vizier soms los liet van het klittenband. Het oppervlak klittenband aan de opstaande rand blijkt onder deze extreme condities te klein. Omdat het juist tijdens deze omstandigheden verstandig is beide handen aan het stuur te houden, heeft Jan Reus een oplossing gemaakt.
De oplossing bestaat uit een vormstukje van carbon dat met twee componenten lijm op dezelfde plek op de rand wordt vastgelijmd. Het klittenband oppervlak wordt hiermee ruim vier keer zo groot. Omdat er nog geen carbon toer/racekap is afgeleverd, worden deze kappen direct al voorzien van deze uitvoering.
Kopers van een toerkap op de schuimkap hebben soms last dat het bedieningspootje niet vast blijft zitten op het klittenband aan de binnenkant van de schuimkap. Ook hiervoor is een carbon driehoekig vormstukje gemaakt dat aan de binnenkant van de schuimkap wordt vastgemaakt. De bedieningspootjes blijven nu muurvast zitten
Gebruikers van een toerkap die een tweetal vormstukjes willen ontvangen, bestel ze kosteloos op Velomobielonderdelen.nl. Alleen € 6,75 verzendkosten worden in rekening gebracht.

Tijdens de reis naar Frankrijk hoorde ik een hinderlijk getik uit de ophanging van het vizier komen. Dit blijkt te worden veroorzaakt door speling op de drukknop waarmee het vizier op de kap zit. De oplossing is een neopreen ring die de speling in de drukknop weghaalt. Ook hier, wie twee van deze ringen wil ontvangen, laat het even weten. Ook deze kunnen kosteloos op Velomobielonderdelen.nl worden besteld. Kies voor gratis verzending.

Pendel

Op 25 juli beschreef ik hier het bestaan van een pendel banden testapparaat. Op mijn verzoek of Allert van Velomobiel.nl zo'n apparaat voor me wil maken was ie direct bereid dit te doen.
Allert maakt het apparaat, ik zorg voor het nodige gewicht om het apparaat te laten pendelen. Van Medipoort uit Zaandam krijg ik een groot aantal metalen platen van 32 x 24 x 0,65 cm. Deze platen wegen 3,75 kg per stuk zodat er zo'n 20 nodig zijn om de totaal benodigde 80 kg te bereiken. Gisteravond heb ik besteed om de roest van de platen te schuren en ze schoon te maken.

Vanmiddag rij ik naar Dronten waar de pendel in principe klaar staat. De eerste proeven zijn gedaan met een klauwplaat als tegengewicht. Dat werkt goed maar om betrouwbare metingen te krijgen moet de pendel evenveel wegen als de druk op beide voorwielen van een velomobiel plus bestuurder.
Allert last steeds vier platen aan elkaar. Totaal ontstaan er zo vijf pakketten van ieder vier platen. Hierbij blijft het geheel hanteerbaar. De platen worden aan de onderkant bevestigd en we doen een eerste proef. De pendel reageert heel heftig en de banden slippen zelfs over de vloer. Zelfs op het asfalt buiten blijken de wielen nog steeds te slippen.
Het is duidelijk dat er gewicht boven de as moet worden aangebracht om het pendelen beheerst te laten verlopen. Een klauwplaat op de bedieningsstang zorgt inderdaad voor een beheerste pendel werking.
Dit betekent dat er minimaal één, mogelijk wel twee van de vijf pakketten platen boven de as moeten worden bevestigd. Het is al laat in de middag en de verandering kost wel een paar uurtjes.
Nadat Allert mijn gebroken GPS steun heeft gelast rij ik via de Houtribdijk weer naar huis.

Voor het vertrek kijk in naar een opvallende auto die tegenover het bedrijfspand is geparkeerd. Het is de Audi A1 van Theo die een wel heel opvallende staart heeft. Het doel, meer bagageruimte met een 10% lager brandstofverbruik is gerealiseerd. Voor de liefhebber van een zuinige auto, deze auto met 1.2 liter dieselmotor verbruikt met staart gemiddeld 1:33. Theo komt per liter diesel 3 kilometer verder dan zonder staart. Voor meer informatie kijk even op de site van Theo.

Lekbestendigheid F-lite banden

Op de ligfiets mailing lijst is een discussie aan de gang over de lekbestendigheid van verschillende banden, waaronder de F-lite.
Hans Wessels adviseert de F-lite met regen helemaal niet te gebruiken. Een verkeerde conclusie.
Ik heb in Nederland vrijwel zeker de meeste ervaring met GoCycle en dus ook met F-lite banden.
De praktijk leert dat GoCycle/F-lite banden, mits niet voorbij 60% van de levensduur, bij droge omstandigheden vrijwel nooit lek gaan. Ook bij het rijden in volle regen blijven de GoCycle/F-lite banden vrijwel lekvrij. Tijdens een regendag gedurende de reis naar de bronnen van de Maas hadden de vier fietsen met GoCycle/F-lite banden, deze 8 banden legden totaal die dag 1300 km af, geen enkele lekke band.
Op half natte wegen zijn de GoCycle/F-lite wel gevoelig voor lek raken. Dit is overigens niet alleen voorbehouden aan GoCycle/F-lite banden. Tijdens de rit in de regen naar CV over de Houtribdijk met 5 fietsers, raakten er 13 banden lek, één fietser rijdt met Marathon Racers, de rest met Kojaks.
De reis om Ierland vorig jaar reed ik met GoCycle banden. De hele reis van 2300 km geen lekke band. Pas op 5000 km kreeg ik de eerste lekke band. De GoCycle is dan voor 60% versleten en dan wordt het loopvlak wel heel dun.

Kojaks zijn behoorlijk lek bestendig, maar alleen als ze nieuw zijn. Het nieuwe loopvlak is vrij hard en dus lek bestendig. Als Kojaks rond de helft van hun levensduur zijn, afhankelijk van de rijder is dat tussen 3500 en 8000 km, komt een zachtere compound aan de oppervlakte. Dan worden het steentjes magneten en raken ook Kojaks vaak lek.

De nieuwe Tryker zal zeker lek bestendiger zijn dan de Kojak en de GoCycle/F-lite. Deze band vreet echter energie. Per uur rijden doe je er met de Trykers 5 minuten langer over dan met twee GoCycle/F-lite banden. Per dag van 8 uur fietsen leg je ongeveer 22 kilometer minder af. Dit nog afgezien van het beperkte comfort. Dan verwissel ik liever een keer een lekke GoCycle/F-lite. In een groep is het overigens wel hinderlijk dat er bij half natte wegen vrij regelmatig moet worden gestopt voor het wisselen van een lekke band. Dan is het als groep starten met nieuwe Kojaks waarschijnlijk de beste optie.

Spoiler maakt velomobiel veiliger bij zijwind

Jan Reus gebruikt zijn fiets voor woon- werkverkeer tussen Enkhuizen en Hoorn. Dat is een van de meest windrijke routes van Nederland. Jan heeft met eenvoudige middelen zijn Quest beter bestand gemaakt tegen zijwind.
Eerst wat theorie. De Quest, maar ook alle andere velomobielen, wordt bij zijwind door twee krachten aangegrepen. Allereerst de directe winddruk op de zijkant van de fiets. De tweede, mogelijk nog grotere kracht, wordt gevormd door het vacuum dat zich aan lijzijde van de fiets bevindt. Deze twee krachten werken samen om te proberen de fiets omver te duwen. Dat lukt normaal niet maar met windsterktes boven Bft 6, zeker als er ook zwaardere windstoten tussen zitten, dan lukt dit soms wel.
Jan heeft veel ervaring met het bouwen van en vliegen met grote modelvliegtuigen en is daarom goed op de hoogte van aero-dynamische verschijnselen.
Zijn idee is dat als de luchtstroom in dwarsrichting over de Quest wordt onderbroken er niet of in veel mindere mate een vacuum ontstaat dat aan de Quest gaat trekken. Hij heeft driehoekige zelfklevende rubber strip over de volle lengte van de Quest geplakt. Ook de toerkap heeft een verstorend profiel opgeplakt gekregen.
Volgens Jan is het effect inderdaad dat harde zijwind voelbaar minder greep heeft op de Quest. Gisteren met Bft 7 tot 8 kon Jan dan ook met toerkap veilig van Enkhuizen naar Hoorn en weer terug rijden.

Latex binnenband plakken

Na terugkomst van de tijdrit constateerde ik dat de linker voorband leeg stond. Vanmorgen breng ik de Quest weer in toertrim.
De Michelin C4 latex binnenbanden vervang ik door gewone butyl binnenbanden. Als ik de GoCycle eraf haal zie ik dat de wang van de band ver is doorgesleten, te ver voor de kwetsbare latex binnenband. De GoCycle gaat enkele reis afvalton en een nieuwe F-lite gaat er met hulp van wat montagevloeistof makkelijk op. Of ik al tijdens de race al last van een leegloper heb gehad weet ik niet.
In de binnenband zit een ovaal gaatje van zeker 4 mm lang.
Op het internet zoek ik of het mogelijk is om latex binnenbanden te plakken. De meningen verschillen van 'moet kunnen' tot 'onmogelijk'. Omdat de binnenband een door Jan van Steeg tot 20" verkleinde 26" versie is, wil ik een poging wagen de band te plakken. Ik gebruik verse Simson solutie en nieuwe Cordo plakkers. Een complicatie is dat de door Jan gemaakte las minder dan een halve centimeter van het lek verwijderd is.
Licht opschuren en de solutie dun opbrengen. 10 minuten wachten en de plakker er stevig opdrukken. Het ziet er goed uit en de band kan in zijn doosje voor een volgende wedstrijd.

NK Tijdrijden Texel 3e plaats 55,6 km/u

De weersvooruitzichten voor de tijdrit op Texel zijn prima. Toch zie ik het somber in. Dagenlang verstook ik meer dan twee pakjes tissues. Ik ben snotverkouden. Tot overmaat van ramp is mijn linker wijsvinger twee keer zo dik als normaal nadat ik in een doorn van een roos heb gegrepen. Het zweert onderhuids stevig. Gelukkig hoef ik links niet te schakelen.
Omdat ik niet echt ziek ben ga ik het toch proberen.
De afgelopen dagen heb ik de Quest al klaar gemaakt. Nieuwe RVS Bebop pedalen, voetengaten dichtmaken, racekap ophalen bij Jan en alles bij elkaar zoeken.
Met een vol hoofd zet ik de Quest op de Foldycar voor de rit naar Texel. Dit keer zwijn ik niet. Vorig jaar moest ik maar 35 euro voor de overtocht betalen, dit keer heeft een slimme jongeman in de gaten dat er een aanhanger achter de Audi hangt. Ik moet bijbetalen tot een bedrag van 60 euro.
Ik ben een van de eersten bij de start en kan een mooi plaatsje opzoeken met een zacht graskantje. De wielkappen om de voorwielen plak ik erop. Ook installeer ik de 'staart' weer. Dit lukt minder mooi dan eerder, maar ach.
Ymte blijkt niet mee te fietsen. Zijn achillespees speelt op en hij heeft zelfs zijn Quest niet meegenomen om niet toch te bezwijken voor de verleiding. Als ik me helemaal fit zou voelen zou ik als het een beetje meezit in de prijzen kunnen rijden. Ik heb Cees Roozendaal mijn oude racekap toegezegd. Dat is natuurlijk niet slim want zo kan Cees wel een kilometer of 4 harder rijden. We zullen zien.

Om even na 13.00 uur start ik. Eduard Botter start een halve minuut voor mij, Cees Roozendaal weer een halve minuut daarvoor. Alleen Alwin Visker komt nog na mij. Met de wind in de rug probeer ik snel boven de 60 km/u te komen. Dat lukt vrij snel en met een heel hoge cadans trek ik door naar 64 km/u. Dat kan ik niet vasthouden, de trapfrequentie is met het 57-tands voorblad te hoog. Ik laat de fiets steeds even uitlopen zonder te trappen. Bij 62 km/u geef ik weer volgas tot 64, soms 65 km/u. Ik merk dat ik bij hartslag 156 aan de grens zit. Een korte verhoging tot in de 160 zoals normaal wel lukt, zit er nu niet in.
Ik zie Eduard Botter niet dichterbij komen. Alwin Visker hou ik tot het keerpunt achter me. Maar dan is ie er ook en heeft in de eerste 14,5 km 30 seconden op mij goedgemaakt. Kees van Hattem tilt me snel om en kan dezelfde route terug worden genomen.
Terug is de wind recht tegen. De snelheid lijdt daar natuurlijk flink onder. Ik kan de snelheidsmeter slecht aflezen, maar zie gemiddeld niet meer dan 52 tot 54 km/u op de teller komen. Het lijkt wel of ik een leeglopende band heb.
Wil ik mezelf in de prijzen rijden, dan moet ik Cees Roozendaal binnen een minuut zien te rijden. Maar is dat Cees niet die 500 meter voor me rijdt? Het lijkt er wel op. Ik raap nog een keer alle kracht bij elkaar en rij langzaam naar Cees toe. Een kilometer voor de finish haal ik hem met een behoorlijk snelheidsverschil in. Dat zou een derde prijs kunnen opleveren. Het moment van inhalen is door Ronald Timmer prachtig in beeld gebracht.

Na de finish ben ik dwars af. Niet gek met een stevige verkoudheid en 24 graden C. Ik ben inderdaad derde geworden met een gemiddelde snelheid van 55,6 km/u. Ik ga nadat ik me heb omgekleed op een stoel voor de tent zitten en val in slaap. Dat is, zie ik nu, aan enkele fotografen niet onopgemerkt voorbij gegaan. Thuis gekomen staat de linker voorband leeg.

Foto prijsuitreiking: Jan Botter, de vader van Eduard
Foto vertrek: Jan Reus, de vader van de kappen
Foto op snelheid: Jan Hovestreijdt
Foto achtervolging Cees: Ronald Timmer

Logistiek rond Naar de bronnen van de Maas

Twee weken naar Frankrijk reizen met vijf Questen en een Strada vereist nogal wat voorbereiding. Tijdens twee bijeenkomsten zijn alle afspraken gemaakt over wat er mee gaat, maar vooral ook wat niet. Naast een kleine tent per persoon is nog één weekendtas per persoon welkom in de camper.

Camper
De camper, een 19 jaar jonge Hymer van 5,75 meter lengte en 2,20 meter breedte weegt 2900 kg en mag, met bestuurder, tot maximaal 3500 kg worden beladen. Alles is aan boord, van koelkast tot kooktoestel, kleine douche en 220 V, via een omvormer gevoed door zonnepanelen op het dak, voor opladen van 220 V apparatuur. Ik had de MEC batterijlader mee die alle 1,5 V NiMh accuutjes dagelijks op 12 V oplaadde. Via een splitter konden tegelijk ook de iPhones van mij en Marian en de telefoons van Kees, Cees, Pé, Jan en Katinka worden opgeladen.
Dit soort zware ritten is inmiddels voor de bejaarde camper met relatief lichte 1.9 liter dieselmotor eigenlijk een brug te ver. Met alle elektriek als omvormers en oplaadapparatuur zijn de zekeringen dan ook doorgebrand en dat leverde een nacht geen camper op.

Eten en drinken
Marian van Hattem heeft de hele inkoop van eten en drinken gedaan. Veel verse producten zijn ingemaakt, waaronder vlees en vruchten. Er zijn meerdere tientallen kleinverpakkingen melk, fris en chocomel meegegaan.
Vrijwel elke dag hebben Marian en Esmee boodschappen gedaan. Bananen, brood, broodbeleg en zo nu en dan een alcoholische versnapering zijn natuurlijk in Frankrijk overal gewoon te koop.
In de camper had Marian links naast haar stoel een plek gereserveerd waarbij tijdens iedere stop, drinkwater, pakjes drinken, bananen en o.m. druivensuiker zo te pakken was.
Iedereen maakte 's morgens een lunchpakket klaar voor onderweg. Daarvoor zijn o.m. meerdere potten sandwich spread geconsumeerd. Bij de afgesproken stop was er koffie, thee, chocolade en andere lekkere dingen. Omdat wij vaak van speciale fietspaden gebruik maakten, kon de camper niet altijd halverwege bij ons in de buurt komen.
Nadat we in de namiddag bij de camper arriveerden, stond de borrel al klaar. Een half uur later kwam het door Marian gekookte avondeten op tafel, meer dan goed. Uiteindelijk heeft Marian van de twee weken maar enkele keren niet gekookt.

Slapen
Van Cees, Katinka, Pé en Jan zijn er vier tenten meegegaan en alle verdere slaapspullen en kleding en andere spullen van alle deelnemers. Iedereen had een eigen bovenkast voor persoonlijke spullen als toilettas e.d. Deze kasten werden dit keer minder intensief gebruikt dan vorig jaar in Ierland. Ik sliep met Kees en Marian in de camper. Elke dag na aankomst moest de camper bijna geheel worden uitgeladen. De volgende ochtend werd de camper in omgekeerde volgorde geladen.

Reserve onderdelen
De door Kees' bedrijf Velomobielgarage Noord-Holland samengestelde set noodspullen, bestond uit twee voorwielen, een achterwiel, twee derailleurs, F-lite en Kojak voor- en achterbanden alsmede wat kleine onderdelen. Kees' SKS Rennkompressor was als werkplaatspomp mee.
Ik had een set reserve Bebop pedalen mee die niet is gebruikt. Wel bleken aan het eind van de rit mijn schoenplaatjes na 20.000 km versleten te zijn.
De remparachutes, twee per fiets, werden vastgeknoopt aan de aluminium stang achter het hoofd. Deze zijn door mij maar één keer gebruikt. Cees heeft met zijn kleine 70 mm remmen wat vaker de parachutes gebruikt.

Banden
4 van de 6 deelnemers reden met GoCycle/F-lite banden. Deze gingen tussen 2 keer, bij mij, tot 4x lek bij de andere fietsers. De F-lites bleven heel als het droog was of kletsnat. De laatste week reden we steeds met een halfnatte weg en dat levert veel lekke banden op. Cees reed aanvankelijk met oude Kojaks ook lek maar heeft die tijdens de reis vervangen door Durano's. Pé had nieuwe Kojaks omgelegd. Deze werden evenals de Durano's niet lek.
Hinderlijk van de F-lites is dat ze bij snel omleggen niet makkelijk centreren. Zelfs met montage vloeistof moet je ze soms nog behoorlijk masseren om de band mooi rond te krijgen.
Achterbanden waren Geax Tattoo, Kojak, Perfect Moiree en Furious Fred. De achterbanden gingen zelden lek. De Geax en Perfect Moiree bleken bij natte weg en klimmen makkelijker te slippen dan de Kojak en Furious Fred. Omdat lekke banden het hele peloton ophouden denk ik dat nieuwe Kojaks bij een volgende reis weleens de standaard band zou kunnen worden. Het heerlijke comfort en de snelheid van de F-Lites zijn dan minder belangrijk.

Navigatie
De navigatie in de camper verliep met een TomTom. Marian ging dagelijks langs een vooraf besproken route zo'n 50 km vooruit rijden. Overigens doken Marian en Esmee soms onverwacht ergens op. Prettig als het regent.
Cees, Pé en ik hadden een GPS, Cees een Etrex, Pé een GPS60mapCSX en ik een Garmin Montana, allen van Garmin. Ik had de routeerbare Garmin City Navigator Europe 2011 kaart in de Montana. Als we niet routeerden, we deden dat een enkele keer om een stad uit te komen, konden we prima zien waar we waren.
De groep vertrouwde blindelings op mijn navigatie. Toen de Montana kapot ging waren er geen liefhebbers om de navigatie en het daarbij behorende voorop rijden over te nemen. Met geplastificeerde losse Michelin kaartdelen ging het ook prima. Ik maakte steeds een lijst met plaatsen en wegnummers. Dit lijstje dupliceerde ik voor Marian. Bij grotere plaatsen reed ik op mijn intuïtie en ervaring de stad door om de aansluiting met de kleinere wegen naar een volgende bestemming te vinden. Dat is maar heel zelden misgegaan. In Nederland werkte de Etrex van Cees redelijk en kon al backtrackend de heenroute worden terug gereden. Hoewel Pé een betere GPS heeft dan Cees gebruikt Pé de GPS vrijwel uitsluitend om de track van een gereden route te kunnen laten zien.

Communicatie
De mobiele telefoon doet het in Frankrijk gewoon. De tarieven voor bellen via Nederland zijn inmiddels niet meer zo exorbitant. Veel berichtenverkeer is via SMS gegaan, dat is veel goedkoper en voor het doorgeven van geografische posities veel beter dan een telefoontje. Wel is er dan het risico dat een bericht niet direct wordt gezien.
Voor het bijhouden van mijn weblog had ik een nieuwe Apple MacBook Air 11 mee. De verbinding met het internet werd steeds via de Droam USB Wifi modem gerealiseerd. De Droam op zich doet het goed. Toch zijn de verbindingssnelheden meestal bedroevend slecht. Er kunnen maximaal 5 apparaten tegelijk gebruik maken van de Droam. Dit is evenwel een theoretische mogelijkheid.
Meestal duurde het uploaden van een posting met 5 foto's van 200 Kb tien minuten tot soms wel een uur. De kosten blijven evenwel beperkt tot 63 euro voor 1 GB aan data gedurende een maand. De support van Droam is beperkt. Je krijgt nooit een medewerker direct aan de lijn. Altijd moet er een voicemail worden ingesproken waarbij je de apparaatcode moet noemen. Als de Droam op dat moment in de camper ligt is dat onmogelijk. Ik heb ze dan ook na één telefoontje waarbij ik de terugbeller van Droam miste, niet meer gebeld.

Financiën
We gebruikten twee gezamenlijke beurzen. Marian voor de dagelijkse uitgaven, Kees voor de uitgaven van de zes fietsers onderweg. Dat heeft allemaal prima gewerkt. De verblijfkosten zijn gemiddeld met enkele tientjes per dag heel laag gebleven. Dit is natuurlijk de grote verdienste van Marian van Hattem.

Was
Iedereen had drie stellen fietskleding en onderkleding mee. Dat kon dagelijks in de emmer handwas, maar een tweede dag in dezelfde fietskleding kan bij lage temperaturen wel.
Een compacte centrifuge was aan boord van de camper. Bij de handwas blijft er veel water achter waardoor kleding niet snel droogt. Gecentrifugeerde kleding is na een uur droog.
Naast de fietskleding had ik een dunne lange en kniebroek mee, een fleece jack, een RAB regenjack, twee T-shirts en enkele onderbroeken mee. De was daarvan is beperkt gebleven.

Lessen voor de toekomst
Een volgende reis zal Marian van Hattem niet meer van de partij zijn. Het vraagt gewoon teveel van haar. Als we weer een volgende fietstocht naar het buitenland willen maken zal er in ieder geval een sterkere en grotere camper mee moeten. Die zijn uiteraard te huur. In deze camper moet in elk geval een kleine wasmachine en droger aanwezig zijn. Dit voorkomt het slepen met grote en loodzware vaten wasgoed. Een nieuwer model camper heeft meerdere van buiten toegankelijke bergruimten. Dit voorkomt het zware gesleep met tassen en tenten.
Dan het verblijf. Nu slapen 3 mensen in de camper. Een grotere camper heeft meer slaapplaatsen binnen. Zou er toch een tent mee moeten, dan kan dat een aanritsbare tent aan de camper zijn. Een alternatieve tent is evt. de Karsten oppompbare tent. Tent neergooien, de compressor aan en vier minuten later staat er een degelijke waterdichte tent met 4 tot 8 slaapplaatsen.
M.b.t. de navigatie is het nodig dat er minimaal een reserve GPS met voldoende geheugen en resolutie mee gaat. Het zou mooi zijn als meer deelnemers meer van GPS en navigatie afweten. In ieder geval moeten recente gedetailleerde kaarten aan boord zijn.
Oude kaarten moeten wat mij betreft in de vuilnisbak. Nu kwam het voor dat we op kaarten over de D964 reden die was omgedoopt tot D34. Dat is uiterst verwarrend. Kaarten die bestaan uit allerlei uitklapbare segmenten zijn ongeschikt. Losse geplastificeerde kaartdelen zijn heel prettig. Mijn voorkeur gaat uit naar Michelin kaarten.

Tenslotte nog een woord van dank aan Marian van Hattem. Nu ik opschrijf wat er allemaal beter, makkelijker, lichter, comfortabeler en sneller kan, wordt nog duidelijker dat met de beperkte opzet waarmee we deze low budget reizen maakten naar Ierland en Frankrijk, de inzet van Marian gigantisch is geweest. Nogal eens teveel van het goede. Reden waarom zij dit begrijpelijkerwijs niet meer wil. Marian, nogmaals hartelijk dank voor alles wat je voor ons gedaan hebt.

Wie gaat bij een volgende reis de caravan besturen? Jan Toerschaatser, is dit wat voor jou?

Garmin Montana 'dead screen syndrom'

Tijdens onze reis naar de bronnen van de Maas is de Garmin Montana steeds slechter gaan werken. Bij het indrukken van een knop om iets te bevestigen kwam er een waypoint op een heel andere plaats te staan. Aanvankelijk kon door de Montana een kwart slag te kantelen een niet werkend deel van het aanraakscherm nog worden omzeild. Dat lukte op een gegeven moment ook niet meer en was het apparaat nog slechts een steen in mijn tas, een dure dat wel.
Zoeken op 'Montana dead screen' levert een flink aantal hits op. Het probleem met het scherm van de Montana is wijd en zijd bekend en zeer veel Montana eigenaren hebben het probleem aan den lijve ondervonden. Het is een hardware probleem dat alleen kan worden opgelost door het apparaat om te ruilen.
Ik vraag een RMA aan bij 4Launch.nl en verwacht het apparaat snel omgeruild te krijgen.
Wil je een Montana aanschaffen? Ik zou even wachten tot Garmin zijn zaakjes op orde heeft.

Naar de bronnen van de Maas 29-8 dag 11 slot

Vanmorgen maken we ons op voor de laatste etappe naar Noord-Holland. Ad en Jeanne, Kees' zus en zwager hebben ons en onze fietsen onderdak gegeven. Wij bedanken ze hartelijk en nadat een bui zijn vrachtje heeft gelost rijden we noordwaarts. Wel moet eerst mijn linker voorband vervangen worden omdat deze leeg staat. Pé biedt zijn diensten aan en binnen enkele minuten zijn we daarmee klaar.
Cees en Pé hebben moeite met het inlezen van de route in hun GPS. Daardoor rijden we een enkele keer verkeerd. Ik heb de route nog goed in mijn hoofd en weet de medefietsers uit te leggen dat de pont echt ten oosten van Heusden ligt. Daarom krijgen we een rammelritje over de kasseien in Heusden alvorens we de pont bij Herpt oprijden. De pontbaas wil wel even wachten op twee plassers. Door de kou, het is 13 gr. C. en de westenwind waait met een kracht van 5 Bft, moeten we er nog al eens uit.

Ik heb mijn deelbare toer/racekap op en prijs me gelukkig met het comfort qua wind en temperatuur. Cees slaagt er uiteindelijk in om de heen route enigszins bruikbaar in zijn GPS te krijgen. Het scherm van de Garmin Etrex is klein en de hele route van 165 km is verdeeld in 500 routepunten. Sommige fietspaden in de landerijen zijn maar een meter breed en die rij je zo voorbij.

Na de pont in Brakel rijden we door naar de pont bij Ameide over de Lek. De GPS van Cees doet het beter en beter en we rijden nog nauwelijks verkeerd. Steeds zien we imposante buien aan de einder. We blijven hiervoor gespaard en houden het de hele dag droog.
In Woerden worden we succesvol verleid door MacDonalds. Enkele fietsers houden het op koffie met appelgebak, Cees en ik gaan voor een Big Mac menu.

Verder gaat het noordwaarts. Marian blijft steeds om en nabij in de buurt. Heel prettig als je weet dat de belangrijkste reserve delen en gereedschap in de camper zitten. Via de Ronde Venen rijden we naar Amstelveen en Schiphol. We vermijden de omweg door Amstelveen op de heenweg effectief en komen recht voor de Schipholbrug uit.
In Halfweg is de weg richting pont Buitenhuis volledig versperd. De omweg via Spaarnwoude moeten we vragen. Cees' ketting loopt er voor en achter af en zit muurvast.
De laatste kilometers naar De Woude zitten er zomaar een stel wielrenners voor ons. We kunnen het niet nalaten ze in te halen.

Op De Woude drinken Marian en Esmee, die zijn een uur eerder gearriveerd, en de fietsers samen koffie. Daar scheiden onze wegen. Katinka, Kees, Cees, Jan en Pé moeten tussen 11 en 55 kilometer nog fietsen om thuis te komen.

Ik kijk terug op een prachtige rit, over gemiddeld matig tot slecht wegdek, met redelijk weer. Behalve relatief veel lekke banden, meest F-Lites, een enkele keer een ketting eraf en bij Kees de losgelopen moer van de achteras, is er verder geen enkel technisch malheur met de 5 Questen en Strada geweest.
Alvast een woord van dank aan Marian. Deze reis heeft mede door pech met de zekeringen veel van haar gevergd. Het inkopen en voorbereiden van de reis, het elke dag weer boodschappen doen en onderweg voor ons klaar staan, het aan het eind van de dag zorgen voor warm en vegetarisch eten, het doen van de was, is een enorme prestatie. In een volgende posting ga ik daar en op enkele andere logistieke aspecten nader in.
Vandaag 167 km
Totaal 1520 km in 10 fietsdagen.

Naar de bronnen van de Maas 28-8 dag 11

Vandaag de voorlaatste etappe van onze reis naar de bronnen van de Maas.
De camping is rustig met uitzondering van één ezel. Onwaarschijnlijk wat een herrie zo'n beest kan maken.
Pé is vandaag jarig en wordt 71 jaar. Met recht een krasse knar. Als we de deur van de camper openen staan de tassen van Pé al kant en klaar. Marian feliciteert hem als eerste, de anderen volgen direct.
Eerst worden alle lekke binnenbanden geplakt en opnieuw verdeeld over de fietsers.

Vandaag een relatief korte rit van ruim 120 km. We gaan van Oplinter, een kilometer of zeven noordoostelijk van Tienen, naar Moergestel. Hier houdt de familie Van Hattem een familiedag.

De wegen in België zijn slecht en blijven slecht. We rijden tussen eindeloze fruitkwekerijen waar de Conference en Doyenne du Comice al prachtig rijp aan de bomen hangen. Via Diest bereiken we Geel. Daar hebben Marian en Esmee de camper versierd en wordt een taart met vuurwerk gepresenteerd. We genieten van heerlijk Belgisch gebak met koffie.

Via Retie, Arendonk en Reusel komen we vroeg in de middag al in Nederland aan. Ik rij een paar kilometer verkeerd en kom in Bladel. Dat geeft de mogelijkheid om via kleine gehuchten als Netersel en Diessen naar Moergestel te rijden. Ik heb ingeschat dat we onderweg wel weer een aantal buien op ons kop zouden krijgen. Dat valt mee al zijn de laatste kilometers weer kletsnat. Iedereen blijft in de fiets zitten tot het ergste voorbij is. Ik zit het allemaal met genoegen aan te kijken vanonder de gedeelde toer/racekap.

De familie Van Hattem is heel omvangrijk. Wij drinken koffie met een donut. Dan nog een laatste kleine rit naar Oirschot voor de overnachting.

Pé trakteert ons op een etentje bij de lokale wok Chinees. Dat smaakt prima. Pé krijgt nog een keer vuurwerk van de Chinese eigenaar als garnering op een mooi ijsje. Pé, hartelijk dank voor het etentje.

Morgen de laatste etappe naar Noord-Holland. 169 km voor mij, 220 km voor Cees Roozendaal.

Naar de bronnen van de Maas 27-8 dag 10

Laifour is het gehucht dat wij, weer in de regen, verlaten. Angelique, zo heet de volupteuze beheerster van de jeugdherberg, zwaait ons enthousiast uit. We rijden weer over het prachtige fietspad langs de Maas. Wel goed opletten, een stuurfout betekent een duik in de koude Maas.
Kees heeft last van een krakende achterbrug. Hij is er al drie uit geweest om het te onderzoeken, maar kan het niet vinden.
We hebben al vastgesteld dat het geen lagers zijn, de band loopt niet aan en het geluid blijft als ie stopt met trappen. Hij wordt er niet vrolijker op, maar kunnen het niet verhelpen zo lang de camper met het grotere gereedschap en de reservedelen niet bij ons is.
Marian belt, 'ik sta in Givet'. De ANWB heeft de camper naar een garage in de Markville gesleept en daar blijkt dat er alleen enkele zekeringen kapot zijn. Kees' Quest gaat op zijn kant er en wordt deskundig naar gekeken. Dan blijkt dat er speling op het wiel aanwezig is veroorzaakt doordat de moer op de as is losgelopen. Na de moer met nagellak van Esmee weer is vastgezet is de fiets van Kees weer helemaal in orde. Kees humeur ook :).

Via Dinant bereiken we Namen. We besluiten om niet helemaal dezelfde weg terug te nemen, maar wat af snijden. Betekent wel dat er uit het Maasdal moet worden geklommen. Inderdaad een heel pittige klus met helling percentages van minimaal 12%. De weg heet dan ook heel toepasselijk Rue de la Montagne. Boven gekomen is het landschap verder glooiend en kan de snelheid worden opgevoerd. De vele regenbuien eisen hun tol aan de banden. Regelmatig is er oponthoud door lekke banden, soms wel bij twee fietsen tegelijk. We worden soms door automobilisten gesneden omdat we niet op de ernstig vervuilde vluchtstrook willen rijden.

We krijgen diverse buien over ons heen. De laatste is de spectaculairste. Het hoost letterlijk en meer dan 50 meter zicht is er niet. Te laat om mijn kap op zetten dus moet ik genoegen nemen met alleen de liggende carbon deksel.
We kamperen net ten noorden van Tienen. Helaas moet vastgesteld worden dat de gemeente Tienen een hekel aan fietsers heeft. Om de plaats te bereiken moeten we een soort mountainbike parcours volgen. Kantinka vindt het prachtig, ik wat minder. Op veel meer plaatsen is de weg rampzalig slecht of houdt gewoon geheel zonder waarschuwing op.
De wolken zijn prachtig om te zien. Net als ik een mooi plaatje wil schieten met een karakteristiek huis in de voorgrond passeert de politie. Dat plaatje is dus niet gemaakt.

We eindigen de dag op een luxe camping. De laatste bui zorgt voor ongemak en kou. Hoort er allemaal bij.
168 km

Naar de bronnen van de Maas 26-8 dag 9

Het regent vanmorgen weer hard. Meestal verdwijnen de buien tegen 11.00 uur. Vandaag evenwel niet. We verlaten de camping in Villiers sur Meuse en houden de westelijke oever van de Maas aan. Er moet soms toch nog behoorlijk worden geklommen. Dat is met de natte vochtige lucht en de wind in de rug een zweterige affaire. De afdalingen zijn heel snel, maar ook gevaarlijk. Ik rij een keer 86 km/u maar dat is daar heel hard. De weg is meestal een lappendeken van reparaties. Ook kan het gebeuren dat boeren zo van het veld de weg oprijden. De rotzooi die dan meekomt zijn voor een velomobiel gevaarlijk. De vele buien doen mij besluiten de gedeelde race/toerkap op te zetten. Een goed idee blijkt later. Vrachtwagens gooien soms hele zeeën aan regenwater water op. Als ik dat zie aankomen sluit ik het vizier volledig en als het water door de vrachtwagen wielen wordt rond gesproeid blijf ik lekker droog.
Rond het middaguur bereiken we Sedan. Het is dan droog en met de GPS van Pé en Cees volgen we de backtrack van de heen route. Wat we op de heen route één-richtingsverkeer hadden, hebben we nu natuurlijk een inrij verbod. Met gematigd tempo rijden we toch maar tegen het verkeer in en niemand heeft daar moeite mee.

Bij Charleville-Mézieres bereiken we het mooie 80 km lange fietspad langs de Maas weer. Als we 20 kilometer langs de Maas gemeanderd hebben bereikt ons een onheilspellend bericht. De camper heeft de geest gegeven. Alle lampjes branden rood die normaal uit zijn. Marian is maar een kilometer verwijderd van een Renault garage. Daar kunnen ze zelfs de zekeringen niet vinden. Tot overmaat van ramp lekt er groene vloeistof langs de wielen naar beneden. Marian belt de ANWB die pas morgen actie kan ondernemen.

Wij rijden door maar moeten vanavond een slaapplaats zien te vinden zonder ook maar één voorziening. Alles zit in de camper.
Simpele dagelijkse dingen als het in- en uitdoen van lenzen zijn nu een groot probleem.
We vinden een jeugdherberg naast de Maas. Mevrouw de bazin met vijf kinderen schakelt snel. We kunnen slapen, warm eten en wijn drinken. De kinderen helpen met het beddengoed en na een uurtje wachten is er een heel redelijke warme maaltijd.
Douchen kunnen we in ieder geval, tanden poetsen niet. De vuile fietskleren worden overal te drogen gehangen en moeten morgen weer aan.
Na twee flessen wijn willen we nog een laatste fles als afzakkertje. Ik heb een deal gemaakt met wat extra fooi en krijg als dank een carton met 3 liter rode wijn. Die is echter zo slecht, dun, wrang en scherp, dat ik goed begrijp waarom Australië, Zuid-Afrika en Chili de Franse hegemonie hebben doorbroken.
In ieder geval is de jeugdherberg een bezoek waard. Als je de route een keer fietst, het is in Laifour. Cite "Au Bord de Meuse " Angelique et John. La Petite Commune 08800 Laifour Fr.
149 km