Rondje Noord-Holland en Garmin tip

Vanmorgen is het met 12 gr. C. nog wat fris. Zeker als je weet dat ik met korte mouwen en korte fietsbroek aan een rondje Noord-Holland begin. Die beperkte kleding kan ik dragen omdat het mini vizier heel effectief blijkt. Over dat vizier en enkele fraaie verbeteringen morgen meer.
Het weer is verder prachtig, glashelder en zonovergoten, maar met een dikke Bft 4 uit het noordwesten heb ik de wind op de route naar Den Helder vrijwel steeds op de kop. Ik laat me vandaag door de GPS naar Den Helder, Den Oever, Medemblik en weer naar De Woude leiden. De route die ik normaal rij wordt door de GPS grotendeels gevolgd al zijn er soms kleine, maar wonderlijke afwijkingen.
Als ik nog maar een kilometer onderweg ben zie ik de opvallende roze Quest van Yvonne (de Muis) op het viaduct stil staan. Ze zit ergens op te turen en ziet me niet aankomen. Als ik letterlijk naast haar sta schrikt ze op. Ze is bezig om een route te maken met behulp van knooppunten. Ik adviseer haar de brug over te rijden en langs de andere kant van het water naar Purmerend te rijden.
In noordelijk Noord-Holland bloeien de late tulpen nog steeds volop, een plaatje waard. Met tussen 30 en 32 km/u rij ik vrij rustig tegen wind naar vliegveld De Kooi. Het is weer het ouderwetse ritje dat ik al een tijdje niet meer gereden heb. Na een korte pauze bij het Texaco station fiets ik met de wind schuin achter met 40 km/u naar Den Oever. Ik stop daar niet en pauzeer bij restaurant De Kwikkel in Medemblik. Heerlijk in het zonnetje geniet ik van mijn dubbele Espresso. Nu de dijk tussen Enkhuizen en Hoorn nog steeds niet begaanbaar is, rij ik rechtstreeks naar huis terug. Ik laat de Oregon nu geheel de routering verzorgen. Vrijwel geheel tussen de weilanden en bollenvelden rijdt het bijzonder prettig. Zonder op te letten kom ik door Oostwoud en langs het huis van Jan en Annie Geel. Daar rij je niet zomaar aan voorbij. Jan is ook thuis en we eten lekker ijs en drinken koffie. We kletsen wat af over allerlei technische zaken rond de Quest.
Via allerlei kleine plaatsjes belandt ik in Spierdijk. Daar staat een grote Action winkel. Ik was nog nooit in zo'n winkel geweest, maar moet nu toch vaststellen dat er voor klussers leuke spullen zijn voor prijzen waarvoor Gamma en Praxis het niet zullen inkopen. Met tiewraps, klittenband, enkele spuitbussen acryl lak en nog wat kleine rommeltjes, vervolg ik mijn weg.
Via Ursem en Driehuizen ben ik na 135 fijne kilometers weer thuis.

Garmin tip
Meestal maak ik een route in de planner van de Fietsersbond. Die track gaat in de Oregon in 'automotive mode' en met Topo NL rij ik de route. Topo NL kan helaas niet routeren, dat wil zeggen geen route uitstippelen van/naar een andere plaats. De nieuwe Topo Benelux kan dit overigens wel. Routeren gaat prima met de OSM (Open Source) kaarten en dus ook met de OSM Fietsmap.
Bij de weergave in 'automotive mode', dat is een vogelvlucht perspectief waar de wegen voor in beeld breed worden weergegeven en achterin beeld smaller, worden in de OSM kaarten de wegen niet meegeschaald. Dat ziet er dus heel matig uit.
Daar is echter een 'workaround' voor. Je start de Oregon, met alleen de OSM Fietsmap actief, op. Daarna schakel je aanvullend Topo NL in. Het prettige beeld dat je dan ziet is uitsluitend van Topo NL, met daarin de navigatie aanwijzingen en routering pijlen van OSM Fietsmap op de juiste schaal en vogelvlucht modus.

Goed voorbeeld doet goed volgen

Regelmatig publiceer ik op mijn blog nieuwe ideeën om de uitrusting van de Quest te verbeteren. Veel lezers nemen die ideeën over, vaak onder dankzegging voor het onderzoek. Dat is prima en daar doe ik het ook voor. Soms vindt iemand één of twee dagen later precies hetzelfde uit. Wel pas nadat dit op mijn blog uitgebreid beschreven is. Als er een verwijzing wordt gemaakt naar mijn blog vind ik dat prima. Als dit niet gebeurt en mijn idee wordt door een ander als een eigen idee gepresenteerd, vind ik dat minder leuk.
Ik noem geen namen, maar voor de regelmatige lezers van Questblogs is het glashelder :).

Carbon Quest

Velomobiel.nl leest mijn blog regelmatig. Al was het maar om te zien waarnaar nu weer vraag ontstaat :).
Ymte vertelt mij vanmorgen dat een lichte Quest nu wel degelijk in de pijplijn zit. Mijn wishful thinking is dus niet helemaal uit de lucht gegrepen.
Bij één van de eerstkomende reizen naar Tsjechië gaat er een harde plug van een Quest mee. De fabrikant in Tsjechië maakt daar dan mallen van en kan de productie een aanvang nemen. Dat betekent niet dat dat allemaal snel gebeurt. De Strada light kon ook pas gemaakt worden nadat de eerste set mallen afgekeurd moest worden.
De Strada van Monique Renssen is niet duur afgemonteerd en dus kan het nog lichter.

Een Quest kan ook 28 kg worden, bij een - kostbare - afmontage zelfs nog iets lichter. Van de gewichtsreductie neemt de body 4 tot 5 kg voor zijn rekening. Wordt de verstelbaarheid van het crankstel opgegeven en wordt ook de voor- en achterbrug van koolstof gemaakt, dan is een Quest van 25 tot 26 kg haalbaar.
De lichte Strada van Monique kost zo'n 1200 euro meer dan een standaard Strada. Een vergelijkbaar uitgevoerde lichte Quest zal dezelfde of een iets hogere meerprijs kennen.
Wordt het onderste uit de kan gehaald, met carbon voorbrug, geen crankstel verstelling en een carbon achterbrug, dan zal de meerprijs wel verdubbelen.
Wij moeten alleen nog wel een klein jaartje geduld hebben.
Ik wacht voor mijn volgende Quest in elk geval op een carbon versie.

Bij de foto's:
Carbon panelen in mijn Audi S6.

Mini vizier op rand instapgat

Langzamerhand komt de tijd er weer aan om lekker met je snuit in de rijwind te zitten. Tot nu toe zijn we dit jaar met prettige temperaturen nog niet erg verwend. Het glasheldere 0.75 mm Polycarbonaat vizier is heel prettig, maar dan zit je ook wel onder de kap. Bij rond 8 graden C., liever nog eerder, wil ik graag open rijden. Gevolg is natuurlijk dat het winderig en koud is. Iedere Quest, Mango of Strada rijder zal wel eens gemerkt hebben dat als je je hand dwars op de voorrand van het instapgat legt, de wind al gauw over je hoofd scheert.
Eerder al had ik geëxperimenteerd met het Flevobike ruitje op de voorkant van het instapgat. Dat ruitje is wel voldoende hoog, maar te smal. Een laag ruitje is al snel effectief om de wind uit je gezicht te houden. Na het knippen van twee vizieren voor op de kap, kan ik uit hetzelfde stuk Polycarbonaat ook nog twee 50 cm brede vizieren maken voor op de voorrand van het instapgat. De foto's spreken voor zich.
Gisteren daarmee gereden en dat gaat heel goed. Ik denk dat ie zelfs nog lager kan. Bij vrijwel alle koersen is de wind vrijwel uit je gezicht en oren verdwenen. Dat is prettig om naar muziek te luisteren. Comfortabel is het ook, het scheelt een trui. De technische uitvoering met klittenband en losse steuntjes is nog wat onbeholpen, maar ik stel me voor dat als dit goed blijft bevallen, ik een oplossing bedenk met metalen houdertjes. Dat kunnen eenvoudige 4 mm draadeindjes zijn die worden vastgezet in gaatjes in de kuiprand. Het draadeind moet in een hoek van 45 graden worden gebogen en er moet een 0.75 mm sleufje in komen. Dan is het mogelijk om elke willekeurige hoogte vizier er simpelweg in te steken.

Rit naar Hoorn en Oostwoud

Vanmorgen rij ik voor het eerst met mijn nieuwe mini windscherm voor op de kuiprand naar Driehuizen. Na de koffie bij Sebastiaan Talsma rijden Jan Geel, Rob Kaag, Sebastiaan en ik een rondje door laag Noord-Holland. Als we de IJsselmeerdijk naderen blijkt er een marathon te worden gelopen en is er geen door komen aan. Via een omweg rijden we Hoorn in. We mogen het marathon parcours kruisen om een meer dan royaal en werkelijk super lekker ijsje te eten. Jan bedankt voor deze traktatie. Kom je een keer in Hoorn, vraag dan naar Vivaldi, meervoudig Nederlands kampioen ijs maken.
We zitten eerste rang naast het parcours en er komen loopvogels van allerlei pluimage langs.
Jan rijdt ons nu voor naar Oostwoud waar Annie de koffie klaar heeft. Jan heeft er al meer dan 100 km opzitten, maar rijdt nog maar een eindje met ons mee. Sebastiaan rijdt voorop en maakt een royale omweg die zelfs langs Heerhugowaard voert. Ik voer het tempo op tot 37 km/u met de wind schuin rechts voor inkomend. De mannen geven geen krimp en volgen prima. Bij Rustenburg gaat Jan linksaf, Rob rechtsaf naar Alkmaar. Sebastiaan heeft er nog geen genoeg van en ramt met 40 km/u tegen de wind in. Da's wel serieus trapwerk zo.
In Driehuizen is Sebastiaan thuis en ik maak de laatste 8 kilometer vol naar De Woude.
Morgen plaats ik een paar foto's van mijn nieuwste schermexperiment.
94 km

Lichte Strada en .... Quest?

Monique Renssen laat me gisteren weten dat zij haar nieuwe lichte Strada heeft ontvangen. Haar eerste ervaringen zijn dat de fiets heel strak en stijf aanvoelt en uiterst soepel rijdt. Met een gewicht van 28 kg heeft Velomobiel.nl 7 kg gewicht bespaard. Normale Strada's zijn even zwaar als de huidige Questen. Als ook de verstelbare lamp wordt weggelaten, een lichtere accu wordt geplaatst en nog enkele kleinigheden worden aangepakt, is de gewichtsreductie zelfs 9 kg. Het heel fraaie carbon stoeltje bespaart ook al bijna een kilo gewicht. Al met al een formidabele prestatie die het rijden in de Strada zeer ten goede komt. Sowieso rijdt een fiets die 9 kg lichter is 1.1 km/u sneller, alleen al door de lagere rolweerstand van de banden. Dit vermindert het snelheidsverschil tussen de Quest en Strada, een kleine 8% bij snelheden van 40 km/u, met zeker 30%.
Vandaag stuurt Monique een paar prachtige foto's toe die de Strada wel heel fraai laten zien.

De vraag is natuurlijk wanneer de eerste lichte carbon Quest komt. De huidige mallen van de Quest zijn versleten, daar zijn nu al honderden bodies in gemaakt. Ik heb nu 5 achtereen volgende Questen gehad. Elke nieuwe is minder fraai dan degene die een jaar eerder uit de mal is gekomen. Ik realiseer me dat een set nieuwe mallen 10.000 euro kost, maar ik ben toch van mening dat de mallen eerder moeten worden vervangen om een mooi strak polyester product te krijgen. De Strada's zijn bijv. prachtig strak, de huidige nieuwe Questen zijn dof en zitten onder de krassen. Als de mallen elke 150 bodies worden vervangen, zal dit de kostprijs met 65 euro per Quest verhogen. Nog liever elke 100 bodies de mallen vervangen, de 100 euro die dat meer kost zal iedere Quest eigenaar graag betalen.

Nu er toch nieuwe mallen moeten worden gemaakt, zou ik zeggen, maak er twee. Dan kan er één set naar Tsjechië om daar lichte Questen in te maken. Ik weet dat ze dat in Tsjechië dolgraag gaan doen. Ook weet ik dat er veel vraag naar is. Is het maken van twee sets mallen teveel van het goede, dan is het misschien een goed idee nieuwe mallen in/voor Duitsland te maken en de huidige Duitse mallen op te knappen en richting Tsjechië te sturen. Ik realiseer me dat dit alles wishful thinking is, maar die lichte Quest mag er nu echt wel een keer komen.

Kettingbuis verlies

Op een ligfiets forum wordt momenteel oeverloos gebazeld over kettingbuis verliezen. Tientallen berichten verder weet men nog steeds niets. En dat terwijl het allemaal al getest en uitgerekend is. Natuurlijk maakt Wim geen reclame meer voor zijn blog, maar de lezers hier weten vast wel dat de informatie over de kettingbuis verliezen hier al sinds augustus 2009, inclusief berekeningen van Hans Wessels, staat. Voor de nieuwe lezers, zoek op de blog naar kettingbuis en je vindt alles.
De berekening staat nog een keer hiernaast. Resumé: per meter lengte kettingbuis raak je ongeveer 1 Watt kwijt. In de praktijk van het ligfietsen is dit enkele tienden van een kilometer per uur. Geen enkele reden dus om kettingbuizen te verwijderen voor het dagelijkse ligfiets gebruik.

GPS weer op stuur

Bij mijn vorige Quest had ik een speciaal beugeltje laten maken om mijn GPS vlak voor het stuur te monteren. Dat beviel zeer goed. Helaas paste het beugeltje door de nieuwe shifters niet meer op de stuurstang. De GPS verhuisde tijdelijk weer naar de wielkast maar moet zeker weer op het stuur.
Vanmorgen de stoute schoenen aangetrokken en de boor in een nogal cruciaal onderdeel van de Quest gezet, het stuur.
Ik schuif het schuim om het stuurtje naar rechts en boor met steeds groter wordende boren een gat van 9,5 mm. Uiteindelijk moet ie 10 mm worden, maar voor een goede klempassing wordt de rest met de vijl gedaan. 10 mm lijkt een heel gat en zou het stuurtje kunnen verzwakken. Dat valt wel mee, veel kracht komt er niet op. De linkerkant van het stuur waar wel meer kracht op komt tijdens het remmen, blijft onaangeroerd.
Het gat moet niet teveel naar rechts komen, daar rust mijn rechterduim altijd net naast de shifter.
Het boren is zo gepiept, het vijlen neemt flink meer tijd in beslag. Te klein betekent dat de 10 mm RVS staf er niet in gaat, te ruim levert hinderlijke speling op. Helaas scheurt het schuim rond het stuur, geen nood, Bisontix is altijd in de buurt.
Na een uurtje knutselen is het resultaat volledig naar mijn zin. De Oregon zit heel stevig op zijn plaats en het oogt prima. Als de GPS niet in gebruik is kan ie er snel afgehaald worden en blijft alleen een kleine opening in het schuim zichtbaar.

Ultieme vizier

Eergisteren meldde ik hier dat ik er eindelijk in ben geslaagd om 0.75 mm optisch perfect polycarbonaat te kopen. Nu nog een vizier maken.
Het motorvizier dat ik eerder gratis kreeg is mij qua model uitstekend bevallen. Ik druk dit vizier, met veel geweld, plat op een dunne kartonnen ondergrond en teken de buitenomtrek af op het karton. Vervolgens knip ik het model uit en teken dit vervolgens weer af op de beschermfolie van de Makrolon. Dan knip ik het model met een scherpe huishoudschaar uit de Makrolon plaat.
Het resultaat is boven verwachting. Het model is volledig vergelijkbaar met het motorvizier. Met maar weinig druk neemt de lange reep polycarbonaat een heel fraai vizierprofiel aan.
De voordelen zijn evident. Er kan uit de 40 x 50 cm plaat nog een tweede vizier worden gemaakt. Dit beperkt de kosten tot € 3,- per vizier. De optische kwaliteit is prachtig en het gewicht is verwaarloosbaar. Tenslotte is het vizier volkomen plat op te bergen als het niet in gebruik is.

Zijn er verder nog wensen?
Jazeker. Ik wil een extra vizier maken dat langer naast het hoofd doorloopt. Prettig vooral in de winter als de wind schuin voor of dwars inkomt.
Ook wil ik de mogelijkheden bekijken van een vizier op de voorrand van de kuip. Dit om de voordelen van het vizier ook bij het rijden zonder kap te kunnen benutten. Eén van de zeer belangrijke voordelen is het vrijwel elimineren van het windgeruis. Ook het rijden zonder - fiets - bril is zonder meer mogelijk. Een laatste voordeel is dat insecten niet meer in je gezicht landen. Eerder probeerde ik voor dat doel het Flevobike ruitje. Dat ruitje is veel te smal en werkt alleen als de wind recht van voren inkomt. Voor beide extra vizieren is een plaatbreedte van 50 cm niet voldoende.
Hoe kom je aan Makrolon van grotere afmetingen. Gewoon Bayer Duitsland bellen. Die verwijst me naar de Benelux vertegenwoordiger in België. Die verwijst me naar een vertegenwoordiger van Bayer in Nederland. En die ... heeft het materiaal niet in voorraad en wil het ook niet bestellen. Dit vereist nog wat zoekwerk, maar dat komt zeker goed.

Rijden met het vizier
Vanmiddag ga ik voor een paar boodschappen naar Castricum. Het is met 11 gr. C vrij fris en hoewel ik normaal gesproken de kap er dan niet op heb moet dat nu natuurlijk wel. Het eerste dat opvalt is dat het zicht rondom volkomen ongestoord is. Geen spiegelingen, geen enkele optische fout, gewoon fantastisch. Ik heb op een gegeven moment niet eens meer in de gaten dat ik door een vizier zit te kijken. De muziek klinkt prima zonder windgeruis. Doordat ik het vizier wat langer heb gemaakt dan het motorvizier komt er nu van de zijkant geen hinderlijke luchtstroom meer binnen. Wel staat het scherm op maar 3 klittenbandjes door de winddruk wat te wiebelen. Voor het zicht is het geen probleem, maar mogelijk is een 1 mm plaat wat stabieler. Wel ontwasemt de 0.75 mm uitstekend, een groot verschil met het 2 mm dikke motorvizier.

Bij de foto met de sjablonen. Boven in beeld het motorvizier, daaronder het uitgeknipte sjabloon naar het model van het motorvizier, voor in beeld het iets groter gemaakte vizier, hier nog met de beschermende folie.

Polycarbonaat vizier

Polycarbonaat of Lexan is zonder speciale behandeling nogal krasgevoelig. Dit wordt deels veroorzaakt door het schoonmaken met een droge doek. Dit kan absoluut niet, het moet altijd met water en een zachte fleece doek gebeuren.

Afgelopen winter is het rijcomfort sterk verbeterd door het Botter vizier. Omdat ik als één-ogige snel accomodatie problemen krijg als zich - optische - ongerechtigheden in mijn gezichtsveld voordoen, ben ik overgeschakeld naar een standaard motorvizier. Deze vizieren zijn iets lager dan het Botter vizier en kun je er eventueel over heen kijken. De optische kwaliteit is voortreffelijk.
Motorvizieren hebben uiteraard aan beide uiteinden bevestigingsogen en dat strookt weer niet met mijn wens tot het vermijden van optische ongerechtigheden.
Dat levert een zoektocht op het internet op die eindigt bij .... Conrad. Conrad is nou niet de eerste leverancier waarvan je verwacht dat die dit soort producten in voorraad heeft. Ze hebben kleine afmetingen van 40 x 50 cm in dikten van 0,75 tot 2 mm in huis. Prijzen van 5,99 tot 14,99 euro per plaat.
Vraag niet aan Conrad of de platen optisch zuiver zijn. Vraag ook niet of ze aan weerszijden van folie zijn voorzien. Ze weten het niet. Wel lossen ze e.e.a. soepel op. 'Zeg wat u wil en wij sturen het u op proef toe'. 'Is het niet wat u zoekt, dan halen wij het kosteloos weer bij u op'. Kijk, dat geeft de burger moed.
Ik bestel een plaat van 0.75 en één van 2.00 mm dik. De platen arriveren in een ruime doos, koud buigen van een 2 mm plaat lukt echt niet. Het blijken platen te zijn van Bayer, merknaam Makrolon. Aan weerszijden zit een flexibele folie die de platen goed beschermt. De platen blijken een fantastische optische kwaliteit te hebben. Ze zijn werkelijk spiegelglad en zijn optisch volkomen vrij van fouten.
Uit een plaat van 400 x 500 x 0,75 mm (€ 5,99) kunnen twee vizieren gemaakt worden. De 0,75 mm plaat laat zich makkelijk buigen en hoeft niet met warmte in een vaste vorm te worden gebogen. Als je het vizier van de kap haalt is het een lange vlakke strip die je makkelijk, wel met een beschermlaag, tegen de binnenkant van de romp van de fiets legt.
Ik maak een tweetal foto's die de optische kwaliteit mooi demonstreren. Zelfs de 2 mm versie geeft een nauwelijks zichtbaar kwaliteitsverlies. De bovenste foto is door de 2 mm Makrolon genomen, de onderste foto is zonder ruit gemaakt. Wat de foto niet laat zien is dat er een gering lichtverlies is. De foto met Makrolon neemt 10% licht weg.

Kettingrol vervangen

Vanavond de kettingrol vervangen. Dat is alléén een lastig klusje omdat vooral tijdens de montage een extra handje prettig is.
Als ik de beide inbus boutjes los heb valt de kettingrol direct van zijn plaats. De pees is te ruim geworden, mogelijk door de olie van de ketting. Je ziet dat de ketting teveel op het aluminium van het rolletje heeft gelopen.
Nu de kettingrol eruit is, is het mogelijk te kijken of het rolletje met voldoende bereik over het asje kan schuiven. De variatie tussen de meest gebruikte versnellingen, het middenblad en grote blad voor, en de versnellingen 1 tot en met 9 achter leveren een verschil op van 7 mm. Het rolletje kan binnen dat bereik netjes over het asje schuiven. Hierdoor ligt de kettingrol altijd precies in de lijn van de kettingloop.
De montage gaat toch vrij makkelijk als de spanning van de ketting wordt afgehaald. Kwestie van klein blad voor en klein blad achter schakelen. Om te voorkomen dat de rol van zijn plek verschuift leg ik een doek verzwaard met een gereedschap klem erop.

Molentocht in de regen en kettingrol perikelen

Vanmorgen met maar 9 gr. C. onderweg naar Heerhugowaard. Het is vandaag nationale Molendag en Kees heeft een rondje uitgezet van 55 km langs 20 molens. Het regent en Buienradar belooft dat dat niet snel ophoudt.
In het park van Luna blijken Yvonne (de Muis), Elly en Jules Boetekees, Paula Kastelein en natuurlijk Majoor Kees al aanwezig. Ik heb voor de verandering roze koeken mee, heerlijk.
We rijden door het fraaie polderlandschap rond Heerhugowaard. Ondanks de regen zijn de kleuren van het gras en vele gewassen prachtig helder. Halverwege stoppen we even voor een kop koffie in een Ierse pub.
Daarna gaat het nog harder regenen en ik zet de kap er maar op.
Kees rijdt lek en legt razendsnel een nieuwe binnenband in. De Geax Tattoo is een heerlijk licht lopende band, maar zonder anti-lek voorziening gaat ie natuurlijk eerder lek. Mijn Furious Fred, ook zonder anti-lek houdt zich goed en blijft heel.
Vlak voor het eind van de rit houdt de regen op en nadat we bij de Waerdse Tempel even hebben nagepraat race ik met hoge snelheid naar huis.
88 km

Een deel van de rit klinkt er zo nu en dan een licht geratel vanuit de ingewanden van de Quest. Dit blijkt te worden veroorzaakt doordat het neopreen peesje om de kettingrol te lang is geworden. Zo nu en dan loopt de ketting naast de pees en tikt dan tegen de flens. Dat is na 1500 km wel heel snel. Vorige pezen heb ik zelfs na 8000 km niet hoeven te vervangen.

Geax Tattoo barst bij 6 bar

Vanavond zie ik dat mijn achterband, de Geax Tattoo heel zacht is. Het Franse ventiel lijkt goed aangedraaid dus de binnenband even door het water gehaald. Toch geen lek, dus het spul er maar weer omheen gelegd. De band centreert niet helemaal goed, even doorpompen maar. De band mag volgens opgave van de fabrikant 4,5 bar hebben. Ik pomp door tot 5,5 bar, maar de band blijft een lichte slag houden. Tegen 6 bar hoor ik de band op zijn plaats ploppen. Dat ploppen gaat evenwel door en even later explodeert de band met een geweldige knal. Dit is zeer onverwacht, tot nu toe blijken banden meerdere bars druk boven hun maximum moeiteloos te verdragen. De Geax Tattoo kan hier dus niet tegen en blijkt precies langs de richting van de diagonale versterking te zijn gescheurd.
Na de goede test van de Geax Tattoo hebben Kees, Jan en ik ieder zo'n band om de eigen fiets gelegd en rijden daar fijn mee.
Voor mij betekent dit 'reden' ermee. Er zijn geen Tatoos meer ten huize van de fam. Schermer dus zoek ik op zolder naar een alternatief. Ik kies voor de Schwalbe Furious Fred, ook een lichtlopende band.

Nieuwe Ventisit

Al sinds het begin van mijn ligfietserij lig ik op matten van Ventisit. Uitstekend ventilerend, sterk en mooi om te zien. De fabrikant woonde voorheen twee straten verwijderd van ons huis. Dat maakt het makkelijk om speciale wensen te bepraten en als testrijder te functioneren.
Op een gegeven moment, jaren geleden, kreeg ik na ritten van 150 km en langer, hinder van jeuk ter hoogte van mijn schouderbladen. Ik verdacht, later blijkt ten onrechte, het wafeltjes patroon van de Ventisit. Bart van Crasbeek was bereid om een speciale mat voor mij te maken met een buitenmat van een zachter dichter geweven materiaal. Dit gecombineerd met een zachtere binnenlaag leverde voor mij de ultieme Ventisit op. Dat het er ook nog eens schitterend uitzag was een aardige bonus.
Later blijkt niet de Ventisit de oorzaak van de jeuk maar het wafeltjes patroon van de Noorse Brynje onderkleding. De onderkleding ruimt het veld, de exclusieve Ventisit mat blijft.
Na vijf jaar blijkt de mat, niet zo gek voor een experimenteel exemplaar, wat te verdichten op het zitvlak en de rug. Je kunt de indruk van mijn schouderbladen op de foto zien. Dit heeft tot gevolg dat de ademende eigenschappen zijn teruggelopen en het tijd wordt voor vervanging.

Vanmiddag rij ik naar Castricum, waar de fam. Van Crasbeek al weer enkele jaren in ons oude huis woont. Bart heeft een standaard Classic mat voorzien van klittenband dat met een speciale zware nietmachine grondig is bevestigd op de mat.
De oude mat weegt 505 gram, de nieuwe mat maar 375 gram.
Met de contra-klittenband wordt de mat makkelijk op het mooie nieuwe carbon stoeltje bevestigd. In de nabije toekomst krijgt ook deze mat weer een opvolger. De nieuwe stoel in de Quest is aan de voorzijde breder en mag natuurlijk wel schuil gaan onder een breder matje.

Garmin Dakota of Oregon?

Veel lezers weten dat ik met plezier een Garmin Oregon 400 gebruik voor navigatie in de Quest. Enkele lezers die ook een GPS willen aanschaffen vroegen mij rechtstreeks of de compactere Dakota 20 voor gebruik in de fiets even goed zou kunnen werken.
Het lijkt er op dat dat niet of in elk geval in mindere mate het geval is.
De Oregon heeft een scherm met een resolutie van 240 x 400 pixels, de Dakota heeft een resolutie van 160 x 240 pixels. De Oregon heeft dus een scherm met 96000 pixels waar de Dakota er maar 38400 heeft. Als ik meer dan de helft van het scherm van de Oregon zou moeten afplakken blijft er naar mijn smaak, zeker in een bewegende fiets weinig af te lezen over.
Het grootste verschil tussen Oregon en Dakota is de helderheid van het scherm. Garmin heeft duidelijk gekozen voor een lange batterijduur tot wel 20 uur, maar het scherm is met achtergrond verlichting zo donker dat dit voor mij een te groot bezwaar is. Zie bijgaande foto van gpsfix.net. De Dakota is de tweede van links.
En juist met achtergrond verlichting wordt de Oregon binnen in de fiets het meest gebruikt.
Voor een vergelijkende test kijk even hier.
Alles overziende, adviseer ik een Oregon voor fietsen, terwijl wandelaars prima met een Dakota uit de voeten kunnen.

Kettingafscherming

Gisteren met Kees een ritje gemaakt door de bollengebieden rond Egmond en Heiloo. Prachtig om te zien hoe alles nu mooi op kleur is. Kees sprint omhoog op het viaduct bij de Nijenburgerweg in Heiloo. Daar bovenop staand bloeien de tulpen zo ver het oog reikt.

Thuis gekomen sleutelen we aan de carbon kettingafscherming. Na de verplaatsing in Dronten tikt de crank er heel licht tegenaan. Er is zo weinig ruimte tussen crank, kettingafscherming en ketting, dat ik besluit een stukje uit het bakje te zagen. Zo kan de crank er zonder hinder passeren. In principe kan ik niet meer rijden met 'tenue de ville', maar dat deed ik toch al niet.
Bij het stoeltje lijkt er toch nog wat meer ruimte te zijn om het schermpje iets naar links te verplaatsen. Het 3 mm alu ophangbeugeltje zit aan de kettingkant van het carbon. Als dat aan de buitenkant zit kan het bakje 3 mm naar links.
De popnagels worden er uitgeboord en het beugeltje pop ik er aan de andere kant weer op. Na montage, even een klusje want de stoel moet eruit en Kees kan alleen op gevoel het moertje erop krijgen, blijkt het oorspronkelijk tikken van de ketting weer terug te zijn.

Vanmorgen is Kees op tijd present en blijkt de kettingafscherming niet bij het stoeltje, maar bij het crankstel iets te laag te zitten. Dat is snel verholpen en nu is de fiets weer stil. Of ik er nu nog met de kuit tegenaan kom zal op een wat langere rit moeten blijken.

Kleine remtrommels wel OK, maar ....

Vandaag rijden Kees van Hattem, Rob Kaag en ik naar Velomobiel.nl in Dronten. Mijn lamp zal opnieuw worden gemonteerd en nog wat kleine aanpassingen zullen worden uitgevoerd. Een heel welkome aanpassing zal bij verrassing in mijn Quest komen.
Het fietsen is een feestje, de zon komt er snel bij, de wind in de rug en met een graad of 14 tot 17 kan het niet stuk.
Drie uur en tien minuten later zijn de eerste 97 km onder de wielen doorgevlogen.
In Dronten pakt Jan mijn fiets aan en wil weten wat er gedaan moet worden. De lamp is het belangrijkste. Deze blijkt van zijn fabriekseigen bevestiging te zijn afgetrild. Dan zaagt Jan het linker voetengat een halve centimeter ruimer en maakt wat meer ruimte voor de achterderailleur. Deze blijft een enkele keer vastzitten en wil alleen na opschakelen met de voorderailleur weer loskomen. Ook het carbon kettingschermpje kan nog enkele millimeters naar links.
Ik laat de nieuwe Bebop pedalen zien aan de mannen en zij vinden het fraaie pedalen.

Theo sleutelt de wielpoten van Rob er uit om .... grotere remtrommels te monteren. Dan komt een onverwachte aap uit de mouw. De remschoenen van Rob zijn voor aflevering niet geslepen en blijken maar voor 20% remkracht te leveren. De oplopende remschoen, deze levert rond 80% van de remkracht komt nauwelijks op de trommel. Dan is het niet verwonderlijk dat Rob een 7 meter langere remweg heeft dan ik. Dat wordt eerst gecorrigeerd en Rob gaat op weg voor een testrondje. Hij komt opgetogen terug, zijn remmen doen het uitstekend.

De fabrikant van de Strada bodies is bij Velomobiel.nl. Allert laat me allerlei mogelijkheden zien om de fietsen lichter te bouwen. Zo weegt een Quest top normaal rond de vier kilo. Deze blijkt niet meer dan 2,26 kg te hoeven wegen, mits er maar gebruik gemaakt wordt van carbon, al dan niet in combinatie met honingraat materiaal.
'Wim heeft maar één oog, maar dat zit niet in zijn zak'. Natuurlijk heb ik in de gaten dat de fabrikant van de Strada bodies onder meer een serie stoelen bij zich heeft. Standaard stoelen, lichtgewicht stoelen en .... enkele superlichtgewicht carbon stoelen. Ik vraag aan Eva of deze al te koop zijn. Haar antwoord is nee, het is een testserie en die gaan we eerst grondig testen. Ik bied mij onmiddellijk aan om proefkonijn in die test te worden. Er komt een akkoord en Jan zet de stoel over. De carbon stoel weegt 620 gram. De bestaande standaard stoel precies een kilogram meer. Zo heb ik mijn grotere remtrommels en brede velgen in één keer gecompenseerd.
Ter informatie: de stoelen zijn niet te koop. Ga aub niet allemaal naar Ymte bellen, voorlopig zijn ze niet te koop.

Wilfred van N. met Quemo is inmiddels gearriveerd en wij overleggen over een remproef. Eerst zetten we zijn fiets op de schaal. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat zijn fiets 57 kg weegt. Als ik zijn Quest aan de staart optil merk ik wel dat ie behoorlijk wat gewicht meetorst. Met de digitale weegschaal van Velomobiel.nl blijkt dat de Quest van Wilfred ruim 51 kg weegt. Mijn fiets is behoorlijk lichter, maar ik krijg het weer voor elkaar om mijn drinkzak zichzelf te laten legen in mijn kledingkast aan boord. De 2 liter water, nu in de kleding, een nieuwe voorraad water en alle andere spullen worden aan boord gestouwd en we gaan op weg naar een lange weg vlakbij Velomobiel.nl om te testen.
Ik plak een lang stuk tape op de weg en Kees zal 'stop' schreeuwen als we het remmen moeten beginnen. Wilfred en ik nemen een aanloop en met rond 34 km/u komen we langs Kees. Beiden gaan we vol in de remmen en staan tussen 8 en 9 meter stil. Ik hou de fiets niet op de rem en een tweede run rijden we nog iets harder. Als we Kees passeren en het 'stop' klinkt remmen we weer voluit. Met het meetlint stellen we vast dat mijn fiets na 8,50 meter stilstaat, de fiets van Wilfred op 9,45 meter. Het verschil van net een meter is relatief gering, al kan in noodgevallen die meter 'winst' heel welkom zijn.
Anderzijds is de noodzaak om, mits je heel goed onderhouden kleine trommels hebt, grotere trommels te laten monteren, na deze test niet heel relevant. Wel met de nadruk op 'heel goed onderhouden'. De kleine trommels zijn daar zeer gevoelig voor. In mijn geval, ik heb nu mijn vijfde Velomobiel uit Dronten, heb ik voor het eerst betrouwbare goed werkende remmen.
Rob Kaag heeft een filmpje gemaakt van onze remproeven. Kijk maar even hier

Noordwaarts rijdend komen we er al snel achter dat de wind stevig is aangetrokken en uit de verkeerde richting waait. Met rond de 30 km/u gaat het beduidend langzamer dan vanmorgen, maar we komen veilig thuis. Dat geldt helaas niet voor een automobiliste die op de provinciale weg van Enkhuizen naar Hoorn betrokken is bij een kop-staart botsing en nu uit haar auto wordt gezaagd.

Na 194 fijne kilometers stelt pontbaas Simon vast dat ik ook naar Maastricht had kunnen rijden en op het Vrijthof een pilsje had kunnen drinken. Gelijk heeft ie.

Vredestein Perfect Moiree 559 weer terug

Vredestein laat vandaag weten dat de Perfect Moiree 559 in 47 en 54 mm in het 2010 programma zullen terugkeren.
Dat is een goed bericht, want de 54 mm brede PM is wel een heel goede winterband. Stevig, legt makkelijk om, behoorlijk lekbestendig en nog licht lopend ook.
Goed nieuws dus.