Ierland dag 3 25 juli Crocketford - Stranrear

Het regent als we vertrekken voor de etappe naar Stranrear aan de Engelse oostkust. Het is nog een honderd kilometer voor we met de HSS, een razendsnelle catamaran van Stena Line, naar Ierland varen. Ook nu weer is het klimmen en dalen, al komen we nu nog maar net boven de 200 meter. De snelste afdaling is nu boven de 90 km/u.
Tijdens een korte stop stopt ook een Joodse familie. Ze vragen honderduit en willen met de fiets van Cees rijden. Als ie dat niet goed vindt willen ze dat niet goed begrijpen. We zullen ze nog diverse keren zien.
20 kilometer voor Stranrear zie ik een groot aantal wilde berggeiten op de hoge rotsen.
In Stranrear hebben we nog een uurtje de tijd en hebben we weer gedoe met een bootwerkster. Marian rijdt achter ons aan, maar heeft nog geen ticket. Dat levert wat gesnauw op van de bootwerkster en van Marian. Als de bootwerkster onze reisbevestiging nog eens bestudeert ziet ze dat ze zelf een foutje gemaakt hebben. Het ontbrekende ticket wordt alsnog bezorgd en we mogen aan boord.
Het varen is een spektakel. Blijft de boot in de grote inham tegen de 30 km/u varen, buitengaats gaat het gas erop. Zo nu en dan vaart het schip ruim 70 km/u. Achterop het schip is het geweld van de schroeven goed te zien.
Na twee uur en tien minuten zijn we in Belfast. Het ontschepen gaat efficiënt. Ik mag nu voorop rijden. Het is niet makkelijk om het 'Cyclepath 9' te vinden. Wij rijden op de rijbaan en missen de aansluiting op het fietspad. Via een korte omweg komen we toch op het geplande fietspad. Het is inderdaad een betoverend mooi fietspad dat continue een kleine rivier volgt. Soms is het pad zo smal dat een Quest er net overheen kan, soms is het wat breder. Het wegdek is vrij glad asfalt, beter dan de normale openbare weg waar het asfalt meestal ruw is met veel reparatieplekken
Een stel vriendelijke Ieren, man, vrouw en twee dochters, rijden met mountainbikes met ons op. Ook zij gaan naar Lisburn.
De camping waar we vandaag verblijven ligt iets zuid-oostelijk van Hillsborough. Helaas zijn de douches koud, we zijn te laat.
Ik krijg steeds meer hinder van een overslaande ketting. Als ik op het kleine blad voor rij, is het niet mogelijk achter op 6 of hoger te rijden. De ketting slaat er zelfs een keer af en samen met Cees leggen we hem er weer om. Het probleem blijft en ik moet soms zelfs omhoog lopen. Morgen maar eens kijken of we het op kunnen lossen. Ik voel me hier niet erg gerust door en maak me echt zorgen.

Ierland dag 2 24 juli Noord-Engeland en Schotland

Overtocht naar Newcastle en eerste rit naar Crocketfordk
Om tien uur de volgende ochtend doemt New Castle aan de horizon op. Na een half uurtje varen over de slingerende Tyne, meert de boot af. Het ontschepen verloopt snel en gaat Ben voorop richting New Castle. Ben heeft de rit samen met Herman Blanken in 2002 gemaakt en weet de beste route.
De rit is fraai maar best pittig. We klimmen tot 236 meter en halen soms daalsnelheden van 80 km/u. Voor Kees is het klimmen een forse klus. Geen probleem, hij komt steeds boven. Klimmen doe je per definitie in je eigen tempo.
Marian rijdt met de camper steeds achter ons aan. Op die manier worden de automobilisten gedwongen om afstand te houden. Dat levert soms aardig wat filevorming op. Een enkele bestuurder vind dat zo onprettig dat ze ons op enkele centimeters passeren. Als Marian niet achter ons rijdt is het soms wild-west. Vrachtauto's halen ons gemiddeld met voldoende afstand in. Ze dwingen dan wel tegenliggers tot stoppen. Dubbele strepen, verdrijvingsvakken en andere wegbelijning zijn voor de Noord-Engelsen en Schotten niet meer dan illustratie, ze trekken zich er niks van aan.
In de middag begint het licht te regenen. De schuimkappen gaan erop. Beurtelings rijden we over de A75 een soort snelweg en binnenwegen.
We slaan ons kamp op op een camping in de buurt van Dumpfries. De hele camping loopt uit, ze vinden het maar een wereldwonder. Ben slaapt in zijn eigen tentje, Cees heeft ook een tent mee maar kiest ervoor in het gangpad van de camper te slapen. Betekent wel dat de WC versperd is.
Na de warme hap en een drankje gaan we op tijd slapen. Na 182 km met flink wat klim- en daalwerk wil de slaap wel komen.

Ierland dag 1 23 juli Vertrek naar IJmuiden

Om twee uur verzamelen zich de Ierlandgangers Marian en Kees van Hattem, Ben Wiggers en Cees Roozendaal in huize Schermer op De Woude. Marian gaat mee met de camper die als moederschip zal dienen. Vooral prettig omdat zo de zware bagage niet in de fietsen mee hoeft.
Jan Geel, Jan Reus en Juf Katje komen ook naar De Woude om samen naar IJmuiden te rijden en ons uit te zwaaien. Mijn vriend Jan Veenis is ook van de partij. Als de hele ploeg op de pont staat komt ook Yvonne de Muis aan rijden. In een rustig tempo rijden we naar IJmuiden.
Tijdens het wachten worden we blootgesteld aan de grillen van een vrouwelijke bootwerker. 'Op je plek en blijf waar je bent'. Dan rijden we de imposante open bek van de Princess of Norway binnen. De fietsen kunnen gewoon op hun drie wieltjes blijven staan. Ben en Cees zetten er voor de zekerheid een spanband overheen, maar dat is niet nodig.
Na het opzoeken van onze hutten, Kees en Marian liggen luxe op het 8e dek, gaan Cees, Ben en ik naar dek 2, diep de ingewanden van het schip in. Om half zes vertrekt het schip. Vriend Jan belt in de avond en ziet via het AIS systeem 'ons' schip op het internet over de Noordzee voortbewegen.
We zijn een welkomstdrankje tegoed dankzij het feit dat wij lid van de ANWB zijn. Dan volgt een wel heel royaal Scandinavisch buffet. Het is maar goed dat wij nogal wat kilometers zullen gaan fietsen.
Na een lekker drankje gaan we te kooi.
Slapen op een veerboot is altijd wat rommelig. Het waait niet hard, maar de motoren zijn goed hoorbaar.

Remparachutes compleet

Nadat Marian van Hattem gisteravond het naaiwerk aan de remchuutjes heeft gecompleteerd, maak ik ze vandaag compleet. Paulus den Boer gaf me nog wat aanvullende informatie. Na het aanbrengen van de primaire trekdraden, uit één stuk, knoop ik per chute vier 50 cm lange draden met paalsteken vast aan zowel de primaire trekdraden als aan de centrale ring. Dit ringetje is net een centimeter in diameter en bevestig ik vervolgens aan de wartel. Vlak daarvoor schuif ik de vooraf vervaardigde Ibiliet beschermingsknoppen over de trekdraden. Ditzelfde doe ik ook aan de wartelkant. Dit is nodig omdat parachutes pal naast de Quest niet stabiel zullen zijn en soms hard tegen de body aan zullen slaan. Met de schuimrubber beschermingsknoppen over de ring en de wartel zal dit zonder schade blijven. Als laatste maak ik een 4 mm gevlochten nylon trekdraad aan de wartel en schuif de Ibiliet knop erover heen. Om afschuiven te voorkomen smeer ik er wat Bisontix op.
De foto's vertellen het verhaal verder.

De afmetingen van de chutes zijn 50 x 50 cm met een gat in het midden van ongeveer 10 cm. De vier hoeken die eruit geknipt worden meten 10 x 10 cm. Voor het naaien van de chute is smal dubbelzijdig tape heel prettig, nylon schuift geweldig makkelijk. Nu hebben we de chutes in elkaar geplakt en daarna genaaid. Let wel op dat het naaien met tape makkelijk leidt tot vervuiling van de naald. Een beetje siliconenspray op de naald voorkomt dit.

De remparachute mag niet onder het achterwiel komen en ook is het niet de bedoeling dat mede fietsers worden meegesleurd. Daarom is de treklijn vrij kort. Ook moeten de chutes zo'n 10 tot 20 cm in lengte verschillen om in elkaar draaien te voorkomen.
Tenslotte is het belangrijk het geheel niet overmatig sterk te maken. De wartel heeft een treksterkte van 75 kg, ruim voldoende.
De kogel gelagerde wartels koop je in de viswinkel, kosten helemaal € 0,50 per stuk. Het spinnakerdoek kost € 17,50 per m2. De treklijntjes zijn van 2 mm gevlochten nylon, de nylon treklijn is 4 mm dik.

Bezoek aan Ventisit en remparachutes maken

Rond het middaguur rijden Kees en ik naar Castricum om boodschappen te gaan doen bij Ventisit.
Kees krijgt als eerste een speciaal voor de bredere Quest en Strada stoel ontworpen Ventisit mat. Het ziet er heel fraai uit.
Kijk maar even op Kees' blog:
Bart vervangt de Ventisit tussenlaag in mijn speciale zachte mat. Het meest recente materiaal dat speciaal voor Ventisit wordt gemaakt is veerkrachtiger. Tenslotte krijg ik een Ventisit nekrol mee om te proberen.
Dan rijden Kees en ik nog een rondje via Egmond en Heiloo alvorens wij weer op huis aan gaan.

Vanavond rij ik naar Heerhugowaard om samen met Marian, Kees' vrouw, 8 remparachutes in elkaar te zetten. Marian heeft veel ervaring met het zwaardere naaiwerk. o.m. voor het maken van kleding en tenten voor haar optreden in de middeleeuwse groep de 'Compagnie van Brederode'. Het spinnakerdoek is superdun, maar daarom niet makkelijk te naaien.
Na anderhalve avond knippen, plakken en naaien zijn de chuutjes klaar en kan ik er nog 2 mm draden aan maken. Als laatste maak ik een wartel in de trekkende draad om in elkaar draaien van de draden te voorkomen.

Fortenroute 2010

Het is om half zes reveille, erg vroeg om voor een hobby het warme bed te verlaten. Maar voor fietsen hebben we het graag over.
De Quest gaat voor het eerst sinds de vorige versie van de Fortenroute in 2009 weer op de roeiboot. Ging de Quest vorig jaar bijna zwemmen, nu ben ik een gewaarschuwd man.
Yvonne De Muis is om kwart over zes de eerste op de vaste wal en helpt de boot afmeren. Het afrijden van de Quest is dan een fluitje van een cent. Kees van Hattem komt om even voor half zeven aanrijden terwijl Ron Dekker ons tegemoet rijdt als wij richting West-Graftdijk rijden.
Het is prachtig weer met mooie mistige kanalen en sloten. De hazen in de Beemster zijn al druk in de weer.
Wij rijden het laatste deel van de Fortenroute als eerste. Via Edam, Monnickendam en Durgerdam arriveren we aan de voet van de Schellingwouder brug en wachten we op de groep fietsers die vanaf het Centraal Station komt. We hebben dan vanaf De Woude de eerste 61 km al achter de wielen.
Mark-Jan Bastian is om tien over negen nog niet bij het CS. Hij heeft een lekke band, de eerste van een serie.
Tegen half tien is de groep bij ons en met totaal 16 fietsers, merendeels met velomobielen, vervolgen we de mooie rit.
Na het drukke Muiden rijden we over smalle dijkwegen die de forten van de Stelling van Amsterdam met elkaar verbinden. In Ouderkerk moeten we lage poortjes passeren. Sommigen kunnen er onder door. Ik niet, mijn dikke voor- en achterband maken de Quest te hoog. Ron Dekker loopt een kras op de tunnel op, hij kon er dus eigenlijk niet onder door.
Na de koffie met appeltaart koersen we op Schiphol aan. Vanzelfsprekend lachen we ons gek om de schapen. Ze blijven op de weg liggen tot ze bijna overreden worden. Dan springen ze op als een klipgeit en gaan aan de kant. Even verder interesseert het schapen geen moer meer, ze blijven liggen waar ze liggen.
Dan komen we bij Schiphol onverwacht voor enkele hekken te staan. We kunnen er niet door. Of ... toch wel? De aannemer heeft de hekken met sloten vastgezet en de harpsluiting afgeslepen zodat deze niet open te draaien is. Met wat inventiviteit van Ron en De Muis lukt het toch. Even later moeten we door een zandbak en staan we .... op een afrit van de A4. Snel rijden we via de splinternieuwe busbaan Hoofddorp binnen.
Mark-Jan krijgt weer een lekke band en even later weer. Met vereende krachten wordt een nieuw velglint geplaatst. Zou het probleem nu opgelost zijn? Nou nee, maar dat komt later.
Na de lunch in het park bij Hoofddorp gaat het via Haarlem naar pont Buitenhuis. Ik rij achter Mark-Jan en hoor 'pssst'. Weer een lekke band. Tot mijn verrassing moet er steeds geplakt worden, reserve binnenbanden zijn niet aan boord.
Het wordt nu wel erg laat om de hele route af te maken. Mijn zoon wil me een goede reis naar Ierland wensen, maar dan moet je er wel een keer zijn. Ik neem, samen met Kees, afscheid van de groep en 20 minuten later zijn we op De Woude.
Mooie rit met zo nu en dan een hindernisje.
167 km, nu totaal 4985 km.

Duitse liggers door Noord-Holland

In maart schrijft Robert Frischemeier me een mailtje met de vraag of ik hem, samen met een stel Duitse velomobilisten, door Noord-Holland wil loodsen. Natuurlijk, geen probleem.
Vandaag is de dag. Om 8.00 uur staat Kees van Hattem al voor zijn deur te wachten, geen koffie dus :(. We rijden met harde wind in de rug naar Middenmeer, kijken of Pé wat van dat bruine goed klaar heeft staan. Helaas, Pé is gevlogen.
Om even na half tien komen de Duitse vrienden gelijk met Kees en mij aanrijden bij de haven van Den Oever. Behalve Robert is onder meer René Friesing en Frank Terfort van de partij. Drie Questen en één Milan zijn hun vervoermiddelen. Tegen tien uur komt ook Jan Geel de gelederen versterken.
Na een praatje gaan we richting Medemblik. Kees gaat voorop. De harde wind is om en nabij op de kop en met tussen 30 en 33 km/u moet er stevig gewerkt worden. We tracteren de mannen op een ritje bovenop de dijk naar Enkhuizen. De wind rukt stevig aan de fietsen, maar alles blijft onder controle. In Enkhuizen maken we even een stop voor de Dromedaris. In Hoorn moeten we de verplichte omleiding volgen. Dat voert ons langs een weg met enkele gemene drempels. De Milan is hier niet thuis. Met nogal wat acoustisch geweld schraapt de Milan over de stenen.
Dan gaat het richting De Woude waar we koffie drinken bij ons thuis. De pontbaas is wel wat gewend, maar 7 velomobielen is bijna een pont vol. Na de koffie begeleiden we de Duitse vrienden naar pont Buitenhuizen.
Daar nemen we afscheid en zeggen toe dat dit voor herhaling vatbaar is. De Duitse vrienden zijn zeer tevreden met de begeleiding en gaan na pont Buitenhuizen richting Den Haag.
182 km totaal nu 4810 km.

1e carbon Quest in augustus

Vandaag rijden Kees van Hattem en Jan Geel met mij naar Velomobiel.nl in Dronten. Het waait hard, op de vlakte 6 Bft. Op de dijk van Enkhuizen naar Lelystad is het even tricky op het moment dat we over de kruin van de dijk naar het oostelijk gelegen fietspad rijden. De Quest wordt flink door elkaar geschud en er moet stevig opgestuurd worden.
In Dronten wordt mijn fiets Ierland geschikt gemaakt. Allereerst past Ymte op de draaibank de beide Kneesavers aan. Hij ziet kans om de breedte van twee centimeter terug te brengen tot 12 mm. Nu kan ik zonder de body te raken mijn voeten goed ronddraaien. Ook raak ik met mijn kuiten de kettingafscherming niet meer.
Jan Wijn bouwt de veerpoten uit en stelt vast dat ik er wel heel veel olie in gespoten heb. Vervangen hoeft niet, nieuwe 'schuimpjes' en goed schoonmaken is voldoende. Er wordt voor een nieuw blad 53 geplaatst ter vervanging van het 57-tands blad. Nu kan ik alle voorbladen weer schakelen, een voorwaarde voor Ierland. De cassette achter, een 11-28, wordt vervangen door een 11-34.
Met een 30 voor en een 34 achter moet ik wel omhoog kunnen komen. De grote omtrek van de Schwalbe Super Moto maakt die 34 echt nodig. Kees van Hattem heeft een 32 achter en klimt dus iets zwaarder. Voor Kees is een 50 mm brede Kojak dan ook een betere keus. Kees neemt een Kojak mee zodat ook voor hem het klimmen goed zal verlopen.
Jan vervangt twee voorwiellagers. Deze niet gesmeerde hybride keramische lagers zijn na 4500 km nog in goede staat, maar omdat ik ze heel licht hoor, wil ik voor de reis naar Ierland geen risico nemen.

Carbon Quest
Ik wist, ik beschreef dat hier al, dat er een plug van een Quest in juni mee is gegaan naar Tsjechië. De bouwer van de Strada heeft daar mallen van gemaakt en kan er dus weer nieuwe Questen mee gaan bouwen. Het goede nieuws is dat dat carbon Questen gaan worden. De Tsjechische fabrikant heeft er zin in, want al in augustus komt de eerste carbon Quest naar Nederland. Die fiets moet uiteraard goed getest worden. Ook de leveringsomvang is nog niet vastgesteld. Wel is de verwachting dat een min of meer standaard uitgeruste carbon Quest net onder de 30 kg kan blijven. De meerprijs lijkt met rond 1200 euro heel redelijk.

De rit naar huis is er een van uitersten. Voor de heel harde wind rij ik tot 64 km/u, op het vasteland vraagt 30 km/u al aardig wat trapvermogen. Wij stoppen even bij de snackwagens bij de Houtribsluizen. Jan Geel maakt me attent op de 'bediening' in de snackwagen. Dat is een hond, een bizar gezicht.
Op het grastalud van de dijk huizen duizenden spreeuwen. Als wij langsrijden gaat het hele stel de lucht in en vormen zich letterlijk wolken spreeuwen. Dit bijzondere schouwspel houdt ons vrijwel de hele rit over de dijk bezig.
Na een winderige maar snelle tocht ben ik na 195 km weer thuis.

Lowlands passeert De Woude in de nacht

Gisteren is in Zwolle het brevet Lowlands 1200 van start gegaan. Rond 80 fietsers hebben besloten de strijd met zichzelf aan te gaan en 1200 kilometer te fietsen binnen 90 uur. Enkele bekende Questrijders, waaronder Hans Wessels zijn onder de deelnemers. Ook Peter de Rond, Tom Hospes, Robert Lammerts, Wim Rutten, Jan van Steeg en Pieter Jan Bouma doen onder meer mee.
Peter de Rond laat me weten dat hij in de nacht van dinsdag op woensdag tussen 02.00 en 03.00 uur langs De Woude zal rijden. Of ik hem wil komen aanmoedigen.

Mijn vrouw verklaart me voor gek, het regent en waait als ik in de stikdonkere nacht met de roeiboot de Markervaart over roei. Koffie en fris mee. Om half drie komt de eerste felle LED koplamp in zicht. Met vrij grote snelheid rijdt een oranje Quest langs en ik roep de fietser aan. Het blijkt Hans Wessels te zijn die heel enthousiast reageert als ie me herkent. Na wat water overgepompt te hebben werkt Hans een banaan naar binnen. We praten wat over de groep waarmee ie vertrokken is. Wim Rutten ging het wat te hard, gemiddeld 38 km/u, en Jan van Steeg heeft maagproblemen. Hans trekt na 10 minuten het schuimdeksel over zich heen en verdwijnt weer in de donkere nacht.
Tien over drie komt Jan van Steeg aan. Zijn maagproblemen zijn over en hij drinkt wat van mijn meegenomen frisdrank.
Jan heeft tijdens CycleVision 5 ronden achter mij aan gereden. Daarna kon hij nog wat harder, niet zo gek als je 32 jaar bent in vergelijking met een oude baas van 63 jaar :).
We praten wat over het begin van ons beider Quest leven en over de Quest. Jans' fiets is een echte lawaai papegaai en als ie wegrijdt ratelt het kettingwiel dat het een lieve lust is. Jan zal mijn ervaringen met Polycord in de gaten houden.
Beide Quest rijders laat ik op de iPhone Buienradar.nl zien. Ze zijn blij dat de regen over is en ook niet weer zal vallen.
Na de eerste twee Questen komen er drie tweewielers langs. Zij stoppen wel, maar rijden snel weer door als zij in de gaten krijgen dat ik geen verborgen stempelpost ben.
Even later weer enkele Questen waaronder die, denk ik, van Wim Rutten. Deze rijders hebben haast en rijden door.
Weer een half uur later stopt Tom Hospes in zijn Quest. Hij wil de groep voor hem inhalen en trapt snel weer de duisternis in.
Ik hoor van Tom dat Peter de Rond heeft opgegeven. Nou heer De Rond, daar staat je supporter midden in de nacht vergeefs op je te wachten :)
Om kwart over vier vind ik het mooi en roei weer naar het eiland terug.

Het is heel fraai om via het internet de monsterrit te volgen. Eén van de leukste is Pieter Jan Bouma. Hij heeft een goedwerkende tracking applicatie draaien in Google Maps. Elke minuut, soms enkele minuten, wordt zijn positie in de kaart weergegeven, met richting en snelheid. Via Twitter doet ie af en toe verslag binnen dezelfde applicatie. Kijk om hem te volgen op:
http://www.pieterjanbouma.nl/Default.aspx

Remparachutes met kogelgelagerde wartel

De voorbereidingen voor de fietstocht rondom Ierland komen op stoom. Vandaag enkele onderdelen geregeld voor de remparachutes. Allereerst levert zeilmaker Bert de Weers een stuk ripstop nylon in mooi contrasterend blauw. Dit spinnaker materiaal is heel licht en met een dikte van 1/20 mm zal de chute heel snel openen.
Waarom remparachutes? In Ierland krijgen we 15.000 hoogtemeters voor onze kiezen. Omhoog, maar ook weer omlaag natuurlijk. Tijdens de trips naar Giessen is gebleken hoe effectief die kleine chutes zijn. Anton Luitink is de geestelijk vader van de remparachutes. Meerdere malen reed ik Anton in de afdaling achterop. Steeds moest ik van 80 tot 90 km/u met de remmen de snelheid eruit zien te krijgen. Anton bleef met de beide chuutjes keurig op rond de 55 km/u rijden en spaarde zo zijn remmen.
Wat er gebeurt als je met die hoge snelheden remt weten de regelmatige lezers van mijn blog wel. De remmen worden tot 650 graden C. heet, de remvoeringen verglazen en als je even de remmen aantrekt als je na de afdaling stilstaat, dan trekken de remtrommels krom.
Nu hebben 3 van de 4 Questen die meegaan naar Ierland inmiddels grotere remtrommels. Toch is het zinvol de remmen te sparen, Dronten is straks niet om de hoek. Paulus den Boer stuurde mij informatie en foto's hoe de parachutes te maken. Marian van Hattem gaat ze voor ons maken, al mag ik meehelpen :).
Paulus maakt ook met succes gebruik van de parachutes. Hij zou wel iets willen verbeteren waardoor de chute niet om zijn eigen as gaat draaien. De draad wordt door dit draaien steeds korter en de chute bijgevolg kleiner. Op naar Handy Fish in Heiloo. Daar blijken zelfs kogel gelagerde wartels te koop. Ik stuur je er wel een paar Paulus.
Bij de fuikenmakerij in Uitgeest koop ik een rol 2 mm gevlochten nylon. Dit wordt aan de acht hoeken van de parachute genaaid.
Iedere fiets krijgt 2 parachutes aan boord die worden vastgemaakt aan de aluminium brug achter de schouders. Gaat het te hard, dan gooi je eerst één parachute naar buiten, gaat het nog te hard dan kan de tweede er ook uitgegooid worden. De chutes zijn ongeveer 50 x 50 cm met een gat in het midden. Je kunt ze tijdens het rijden ook weer binnenhalen en over je schouders leggen voor een volgend gebruik.
Nogmaals dank aan Anton Luitink en Paulus den Boer voor hun nuttige informatie.

Wim Rutten escorte door midden Noord-Holland

Wim Rutten rijdt komende week de Lowlands 1200 km tocht. Hij maakt dan ook ter voorbereiding daarop lange tochten. Vanmorgen rijdt Wim om 7.00 uit een dan nog koel Zutphen weg. Kees en ik rijden hem tegemoet om een rendez-vous te organiseren aan de voet van de dijk Lelystad-Enkhuizen.
Het is al lekker warm, als wij in Enkhuizen in de schaduw van een paar kersenbomen op Wim wachten. Om enkele minuten over 11 zien wij zijn blauwe Quest de dijk afkomen. Gedrieën rijden we via Hoorn en de Mijzenpolder naar De Woude. De zon brandt onbarmhartig met nu ruim 30 gr. C. Zolang je rijdt prima, stilstaan is geen optie. Met dit warme weer rijdt het heerlijk licht en ik wil steeds te hard. Kees is verstandig en matigt het tempo tot zo'n 32 tot 34 km/u, Kees' snelheid zogezegd. Het valt Wim op dat ik tractoren en vrachtwagens steeds rakelings passeer. Kwestie van één oog hebben, dan zie je dat niet :). Ook mijn manier van 'uitnodigen tot het krijgen van voorrang' valt de mannen op.
Op De Woude is het 32 gr. C. In huis is het dankzij de koelcapaciteit van de warmtepomp 23 gr. C.
Na koffie en een broodje gaat Wim via Amsterdam weer richting Zutphen, een dagafstand van 320 km.
92 km, totaal nu 4300 km

Rondje Waterland

Vanmorgen varen Kees van Hattem, Jan Geel en Pé Koomen tegelijk met de pont over naar ons eiland. Jan Geel heeft zijn fiets weer eens gemodificeerd. Nu heeft ie de meeste recente stoelophanging, aan de wielkast, nagebouwd. Scheelt behoorlijk in gewicht en de stoel zit steviger.
Na de koffie een rit rond Waterland. Kees gaat voorop en langs het Noord-Hollands kanaal rijden we door tot aan Amsterdam. Via een wirwar van bruggen en onderdoorgangen komen we op de andere oever en koersen af op Ransdorp. Even pauze voor een broodje en wat drinken.
We zoeken de dijk langs het IJsselmeer op en blijven onder aan de dijk rijden. Kees geeft gas en gaat ruim in de 40 km/u rijden. Dat is het sein om er nog een schepje bovenop te gooien. Ik ga tot 55 km/u en zie wel iemand achter me aan komen, maar die zal niet nog harder rijden.
Even later gaan we boven op de dijk rijden, altijd een prachtig schouwspel. Via Monnickendam bereiken we de ijssalon Willem Honing vlak voor Volendam. Het ijs is als vanouds, heerlijk.
Via de vrij rustige dijk in Volendam rijden we noordwaarts langs het IJsselmeer. Pé gaat voorop en rijdt steeds 40 km/u, soms zelfs iets harder. De wind is achterlijk en we hoeven niet erg diep in onze reserves te graven.
Bij Schardam gaan Kees en ik linksaf, Jan en Pé rijden noordwaarts. In Schermerhorn gaat Kees rechtdoor, ik ga linksaf naar Noordeinde en Driehuizen.
Na 99 km komt er een eind aan een heerlijk ontspannen rit.

Polycord nog stiller

De eerste 100 kilometer met de nieuwe Polycord O-ring zijn achter de rug. Over de levensduur kan ik natuurlijk nog niks zeggen.
Wel kan ik wat melden over de werking. Die is stil en nog eens stil. De rubber O-ring was volledig stil op het middelste voorblad. Op het grote blad tikte de ketting soms tegen de flensrand aan en dat gaf een 'tingeltje'. Eerlijk is eerlijk, als ik bewust netjes 'rond' trapte kon ik het geluid vermijden. Ook dat geluidje is nu weg, vrijwel zeker doordat de ketting iets hoger tussen de flenzen ligt. De Polycord ring is namelijk 4 mm en de rubber O-ringen waren 3,5 mm diameter. Op de foto in de post van 3 juli is dit duidelijk te zien. Even was ik bang dat de ketting zou kantelen, dit gebeurt gelukkig niet.

Uit de enthousiaste titel van de blog van Kees van Hattem maak ik op dat hij ook happy is met de Polycord O-ring. Voor Kees heb ik er gisteren een gemaakt en hij zal deze direct hebben ingebouwd.

Is de Quest nou echt helemaal stil? Zeer zeker. Als ik mijn gereedschap en de schuimkap niet aan boord heb, hoor ik wel het kenmerkende geluid van de derailleur. Hoewel me dit geluidje niet hindert, is het na het plaatsen van de gereedschap tas en de schuimkap niet meer te horen.

Een hinderlijk geluid stak recentelijk de kop op, een krakend geluid uit de veerpoot. Na de in de handleiding uitgevoerde smering met 20 druppels olie zou het geluid na een paar uur moeten verdwijnen. Helaas, de kraak bleef. Nou past er in het gaatje in de bout van de veerpoot ook een dun slangetje. De spuitbus iMal erop gezet en nu ..... is er geen demping meer. De fiets maakt op minder goed wegdek een rommelend, bonkig geluid. Typisch een geval van teveel smering.
En de kraak? Die is weg...

Bij de foto's
In Castricum op de Zanderij bloeien de anemonen spectaculair. De tuinder heeft de Nederlandse vlag in anemonen vorm gegeven, een feest om naar te kijken. Hopelijk wordt vanavond de Nederlandse vlag tegen Uruquay weer gehesen.

Innotec en eerste O-ring van Polycord

Kees en De Muis, met hond Astra in de staartpunt van de open ligger, komen langs. Na de koffie even op en neer naar Hoorn om een bus Innotec dry lube te halen bij Stefan van den Berg. De eerste rit ook met de pedaalas verlengers. Direct merk ik dat de 2 cm verbreding teveel is. Ik raak, met alleen de rechterschoen, de bovenkant en flens van de Quest. Daar moet nog wat op gevonden worden.
In Hoorn nemen we de dijkweg langs het IJsselmeer. Ik denk zo op het industrieterrein te komen. Dat lukt, al rijden we zo nu en dan door een grote zandbak. De 60 mm brede Schwalbe Super Moto is daar wel in zijn element.
Jan Reus, hij werkt bij Stefan van den Berg, maakte me attent op de Innotec dry lube. Deze PTFE smering is direct na het opbrengen droog en vormt zo een vrijwel weerstandloze film. Kost dit spul in kleine verpakking van McLube van 170 cc al € 17,-, deze spuitbus bevat 500 gram en kost € 21,95.
De Muis moet naar huis en vertrekt. Kees en ik rijden huiswaarts. In Scharwoude scharrelt een volwassen mol de weg over. Ik kan het dier overrijden, maar stop toch maar even. De mol kruipt onder mijn fiets en komt er niet meer onder vandaan. Ik rij een halve meter door en zie de mol weer richting trottoirband rennen. Hier mag ie in leven blijven, thuis vang ik ze met regelmaat en komen ze er niet zo goed van af.

Vanmorgen experimenteer ik wat met de Polycord. De bedoeling is om een O-ring te maken met een buitendiameter van 50 mm.
Het polycord moet simpelweg aan elkaar worden gesmolten. Dat kan met een vlammetje van bijv. een aansteker. Dat gaat evenwel niet makkelijk, de Polycord vliegt snel in brand en de uiteinden worden zwart. Op de site van de fabrikant worden een soort elektrische verwarmingsapparaten aangeboden, meestal in combinatie met een tang die de uiteinden na verhitting precies tegen elkaar aandrukt. Ik gebruik een soldeerbout en hou de twee einden tegen de schacht van de bout. Nu smelt de Polycord redelijk gecontroleerd zonder in brand te vliegen. Wel ontstaat ook nu een flinke hoeveelheid rook. Een waarschuwing is hier op zijn plaats, de rook is uiterst giftig en mag onder geen voorwaarde worden ingeademd.
Nadat de uiteinden zijn gesmolten worden deze tegen elkaar aangedrukt. Na een minuut is alles gestold en voldoende sterk. Na een kwartier kan de las worden getest. De las moet sterk omgevouwen kunnen worden zonder te breken. Is dit OK, dan kan de las worden afgewerkt. De verdikking die ontstaat kan met een vijl of slijpschijf worden verwijderd. Een schuurpapiertje maakt het helemaal af.
De volgende vraag is hoe de ring over de flens van de kettingrol te krijgen. Dat lukt in ieder geval niet met de hand, het materiaal is uiterst taai. Ik span de kettingrol, nadat ik de ring eerst deels over de flens heb getrokken, op in de bankschroef. Met een gesloten punttang wrik ik het andere deel van de O-ring over de flens. De O-ring blijft heel en zit muurvast om de kettingrol.

Vanavond controleer ik mijn Viton O-ring. Ook deze ring is al uitgezet en zal eerdaags wel sneuvelen. Al met al een 400 km mee gereden. Conclusie is dat rubber O-ringen, of zij nu van Dupont of een ander merk zijn, de combinatie van olie en mishandeling door de ketting, niet overleven.
De Polycord O-ring gaat er nu bij km-stand 3980 in. Ervaringen volgen later.

Kneesavers, Polycord, SuperMoto

Vandaag arriveert een brief uit de USA met daarin de beide pedaalas verlengers. Gebruikt weliswaar, maar dit soort stukken RVS verwoest je niet zomaar. Kosten 10 dollar, met porto van 4,95 dollar nog geen 15 dollar. Hiermee is tevens bewezen dat de extreem hoge verzendkosten vanuit de VS helemaal niks te maken hebben met werkelijke transportkosten. De hoge verzendkosten verhogen simpelweg de winst van de verkopers.
De pedaalas verlengers of Kneesavers ga ik monteren omdat ik na de montage van de kortere Bebop pedalen met mijn rechterkuit tegen het kettingschermpje aankom.

Ook brengt de post me een stukje 4 mm Polycord. Hoewel mijn Viton ring na 300 km nog in goede staat lijkt, is de Viton ring van Kees van Hattem al kapot. Met goede tips van leverancier Habasit moet het mogelijk zijn een sterkere O-ring te maken die geen last heeft van olie. De Viton O-ring heeft een hardheid van Shore 75, de Polycord is Shore 90. Dit laatste is duidelijk taaier en zal waarschijnlijk wel de mishandeling door de ketting weerstaan.

Voor de reis naar Ierland hebben we uitgebreid gediscussieerd over de te kiezen banden. Voor de achterband is de keus Schwalbe Kojak of Schwalbe SuperMoto. Ik kies voor de SuperMoto omdat deze band op 5 bar lichter rolt dan de Geax Tattoo op 4 bar. Harder durf ik de Tattoo niet op te pompen vanwege het gevaar van barsten. De voorbanden zullen waarschijnlijk ook Kojaks worden. Ik blijf met de GoCycle banden fietsen omdat ze zo comfortabel zijn en licht lopen. Wel zijn de GoCycles na 1500 km op de dunne wangen doorgesleten en moeten ze worden omgedraaid. Ze lopen namelijk alleen aan de buitenkant aan. Om het slijtageproces te vertragen heb ik de scherpe randen van de binnenkant van de wielkasten afgerond. Ook heb ik de banden waarvan de lichte karkasdraden zichtbaar beginnen te worden besmeerd met Bison rubber repair. Ziet er met zijn hoge glans niet fraai uit, maar is door zijn slijtvastheid voor de banden levensverlengend. De GoCycles zijn met hun breedte van 52 mm wel behoorlijk slijtvast op het loopvlak. Ik schat dat de banden rond 4000 km meegaan.