Nieuwe bandentest

Vanmorgen rij ik naar Dronten om de mallen voor het maken van een racekap, op te halen. Allert laat me de nieuwe Queststoel zien die op een slimme manier aan de wielkasten is opgehangen. Dat scheelt gewicht en er hoeven minder onderdelen te worden gemaakt. Ook de bevestiging van de achterbrug zal qua constructie veranderen. Hiermee is het bij iedere trapbeweging inveren op steile hellingen en dus energie verlies, verleden tijd.
Ymte en Allert hebben mijn eerdere bandentests uiteraard gevolgd en ik vraag ze of ik een tweetal Vredestein HPV DD kan kopen. Ze weten dat ik ermee ga testen en ik hoef de banden helemaal niet te kopen. Ik kan nog veel meer banden meekrijgen en samen selecteren we een mooie partij veel verkochte banden.
Uiteindelijk neem ik de volgende banden mee:
-Vredestein HPV DD
-Vredestein Perfect Moiree 35-406
-Vredestein Perfect Moiree 47-406
-Schwalbe Marathon
-Continental Sport Contact, inclusief de twee speciale bijbehorende -anti-lek garantie - binnenbanden.
Ook een potje talkpoeder krijg ik mee, daarover later.

Thuis laad ik alle banden, alsmede de inmiddels van H@rry Lieben ontvangen Greenspeed Scorcher, in de Quest. De fiets is nu letterlijk afgeladen.
Op de pont in Akersloot zie ik aan de overkant Ben van den Boogaard in zijn Alleweder staan. Ben wil wel even kijken en rijdt mee naar De Woude.
Ik begin weer met alle banden een beetje leeg te laten lopen en weer tot precies 6 bar op te pompen. Vandaag gebruik ik de Primo Comet 1.75 als referentie band.
Onder toeziend oog van Ben maak ik verschillende runs. De uitrol afstanden zijn duidelijk korter dan tijdens de vorige test, een gevolg van de flink lagere temperatuur. De spreiding is ook vrij groot, een gevolg van de sterk wisselende wind. Dit levert geen betrouwbare resultaten op. Ik besluit om eerst, samen met Ben, maar eens een kop koffie op het eiland te drinken. We rijden naar ons nieuwe huis en Ben neemt een kijkje in de stolp. Het bevalt hem wel.
Op www.windguru.cz is voorspeld dat de wind helemaal zal wegvallen en vlak daarvoor naar het westen zal draaien. Dit gebeurt ook, alleen twee uur later dan verwacht.
Om 16.30 uur zijn we weer op de 'testbaan'. De runs die ik nu maak zijn wel korter, maar wel consequent bijna even lang.
Ben maakt ook een run met zijn Alleweder met Schwalbe Marathon Plus banden. Dit is geen erkend snelle combinatie en Ben staat na 125 meter stil. In vergelijking met de Quest die met de langzaamste banden tot 295 meter komt, een groot verschil.
Om het test tempo wat op te voeren vertrek ik van een lagere positie op de helling. De snelheid blijft nu rond de 15 km/u en door nu elke keer op de rechterhelft van het fietspad te blijven, hoef ik ook niet meer uit te wijken voor mee- of tegenliggers.
Eerst maak ik weer een drietal runs met de Primo Comet 1.75. Deze eindigen op resp. 183,55, 187,10 en 185,70 meter. Gemiddeld is dit 185,45 meter.

Vredestein HPV DD
Ik monteer nu de HPV DD banden. Deze banden zijn vrij stug en laten zich met wat moeite monteren. De hoogte van deze band is 33,8 mm en de breedte is 37,9 mm. Er is geen beperking van de stuuruitslag.
De uitrol afstanden zijn, zoals verwacht, veel korter dan van de Primo. De afstanden zijn resp. 130,40, 131,65 en 132,20 meter. Gemiddeld is dit 131,42 meter.
Het is een hele toer om ze weer van de velg te krijgen. Ook nu weer lukt dit niet zonder bandenlichters.

Greenspeed Scorcher
Deze band heeft de reputatie heel snel te zijn. Ze monteren wat makkelijker dan de HPV, maar niet zo makkelijk als de Comp Pool en de Avocet. De hoogte van de band boven de velg is 34,65 mm en de breedte is 39 mm. Ook hier nauwelijks of geen beperking van de stuuruitslag.
Ik maak drie runs die eindigen na resp. 183,90, 186,30 en 186,00 meter. Gemiddeld is dit 185,40 meter, precies even ver als de Primo.

Het wordt al donker en ik meet alle afstanden op. Het is te laat om nog te testen met de andere banden. De spullen gaan weer aan boord en de thuisreis wordt aanvaard. De zon gaat prachtig onder en via het water van het Alkmaardermeer worden de wolken van onder schitterend roze gekleurd. De schoorsteenpijpen van de Hoogovens laten hun rook kaarsrecht opstijgen, een mooi plaatje. Ik maak er een foto van en loop terug naar de Quest.

Ook dat is een aardig gezicht en ook daar maak ik een kiekje van. Gaat allemaal maar net met 1/8 sec en volle lensopening. De camera die ik nu bij me heb, de Canon Powershot S70 heeft in tegenstelling tot de Nikon en Olympus, geen vibratie reductie, maar het lukt, dank zij mijn vaste hand, toch goed.

Resumé
De HPV DD loopt met gemiddeld 131,42 meter = 100%
De Greenspeed Scorcher loopt met gemiddeld 185,40 meter = 141,1% of 41,1% verder.
De Primo Comet 1.75 loopt met gemiddeld 185,45 meter = 141,1% of 41,1% verder.

De absolute verhoudingen t.o.v. de andere banden moet ik nog opnemen. Het wordt te donker om dit nog op te kunnen meten.

Tenslotte is een woord van dank aan Velomobiel.nl op zijn plaats. Zij stellen alle testbanden belangeloos ter beschikking.

Praktisch nut van bandentest

Een blogger vraagt zich op zijn blog af wat nu het nut van een bandentest is. Mijn uitgangspunt is dat het beperkte menselijke vermogen zo effectief mogelijk moet worden gebruikt. Bij toerfietsen is het van belang om comfortabel en met zo weinig mogelijk inspanning zo snel mogelijk te rijden. Goed uitgerust en bij goede weersomstandigheden, lees ik regelmatig een hartslag van 90 slagen per minuut af terwijl de Quest dan al 30 km/u rijdt. Dit is heel relaxed. Ook bij hogere snelheden, de hartslag loopt dan wel op, is een typische snelheid 40 km/u met een hartslag van net onder de 120. Dit is probleemloos een hele dag vol te houden.
Om het effect van lichtlopende banden te becijferen, reken ik het verschil uit tussen normale toerbanden als de Vredestein HPV en - dure - raspaardjes als de Avocet Fasgrip. Het verschil in uitrolafstand is 24,3%. De rolweerstand is dus eenzelfde percentage lager.
Op de site van Cabbike staat een serie bandentests. Zie daarvoor:
http://tinyurl.com/35yk7d
Daar is berekend dat een Quest bij 170 Watt 39,9 km/u rijdt. Van de benodigde 170 Watt wordt 65 watt of 38% door de banden opgenomen. De resterende 62% of 105 Watt is toe te schrijven aan luchtweerstand en wrijvingsverliezen in de aandrijving.
Deze laatste waarde is nauwelijks te beïnvloeden, de rolweerstand wel. Blijkens de test is de rolweerstand met 24,3% te verlagen. 65 Watt - 24,3% betekent een winst van 15,8 Watt.
In Kreuzotter.de kun je berekeningen uitvoeren met veel verschillende parameters. Ik voer alle voor mij geldende waarden in met als uitgangsvermogen 150 Watt. Dit levert een snelheid op van 39,5 km per uur. De bijna 16 Watt die ik kan 'verdienen' met snellere banden voer ik in als een vermogen van 166 Watt. De snelheid neemt nu toe tot 41,8 km uur. Dit is een verschil van 2,3 km per uur in het voordeel van de snellere banden.
Toegegeven, voor toeren is dit niet zo belangrijk, voor wedstrijden betekent dit dat je zo maar 10 plaatsen in het klassement kunt stijgen als je kiest voor de snelle band versus een standaard band.
Of..... is het voor toeren toch belangrijk? Ik vind van wel. Met een snelle band hoef je deze niet zo hard op te pompen. Het comfort verbetert aanzienlijk en de band blijft toch licht lopen. En dat merk je iedere keer weer.

5 banden getest

Vanmorgen prop ik de Quest helemaal vol met banden, de SKS pomp, meetlint, spuitbus met nu oranje verf en mijn eerder gemaakte testprotocol. Ik pas er nog net in. Het weer is optimaal, maximaal windkracht 1 Bft, en 14 graden C. Het zonnetje is er om half tien nog niet bij, maar al snel maakt de koperen ploert het testen alleen maar prettiger.
Na de diefstal van mijn pomp moet ik alles nu meenemen tijdens de testruns. Dit maakt de fiets wel 8 kg zwaarder en dat is goed te merken tijdens de tests.

Avocet Fasgrip
Ik begin met een referentietest met de Avocet banden. Deze banden zijn door Harry Lieben uit de USA geïmporteerd. De breedte van deze band bij 6 bar is 41 mm, de hoogte boven de velgrand is 40 mm. Er is enige beperking in de stuuruitslag. De banden leggen zeer makkelijk om. Ze blijken zeer goed bestand te zijn tegen insnijdingen. Ik heb ze nu 2000 km om de voorwielen liggen en ze blijven opvallend gaaf. Ik laat alle banden leeglopen tot 4 bar en pomp ze nauwkeurig weer tot 6 bar op. Ik maak 3 runs die eindigen na resp. 364,40, 368,20, en 388,40 meter. De laatste run wordt ik door plotseling opduikende bromfietsers gedwongen op de rechterkant van het fietspad te rijden. Dit is vlakker dan precies midden op het fietspad en de snelheid loopt sneller op. Ik realiseer me dat ik deze run, ik rol bijna 20 meter verder, zal moeten afkeuren, maar laat me toch uitlopen. Een vervangende vierde run eindigt na 368 meter. Gemiddeld 366,90 meter, enkele procenten minder ver dan de vorige keer.

Tioga Comp Pool
Omdat ik deze banden sinds de vorige test niet meer heb gebruikt zijn deze het beste als referentie te gebruiken. De band is 47 mm breed en 40,5 mm hoog. De stuuruitslag wordt erg beperkt. De Tioga is heel makkelijk met de hand om te leggen. Ik maak weer 3 runs die resp. eindigen na 374,50, 375,60, en 367,30 meter. Omdat de laatste afstand door enkele stuurbewegingen wordt geplaagd, maak ik nog een vierde run waarbij alles perfect verloopt. De afstand wordt 389,20 meter. Gemiddeld is dit 376,65 meter.

Vredestein HPV
Ik ben erg nieuwsgierig naar deze banden. In eerdere rolweerstandproeven zijn voorlopers van deze band even snel als de Tioga Comp Pool. Ze leggen vrij moeilijk om. Meermaals moet ik de band in de hiel van de velg duwen voor ie over de velgrand floept. De band is vrij stug en is voorzien van zijreflectie. De band is 38,5 mm breed en 33,4 mm hoog. Dit betekent dat er bijna geen beperking in de stuuruitslag is. Ik maak drie runs die na resp. 301, 285,80, 284,80 eindigen. Dit valt me tegen en ik maak nog twee runs die eindigen na resp. 311,50 en 292,40. Gemiddeld is dit 295,10 meter.

Schwalbe Kojak
Eerst moeten de Vredestein HPV banden eraf. Dit lukt mij met blote handen niet, er moeten 2 bandenlichters aan te pas komen.
Van de 224 gram lichte Kojak banden heb ik heel hoge verwachtingen. Ze hebben wangen die zo dun zijn als worst vellen. Met het heel lage gewicht zou dit wel eens de topper van de dag kunnen zijn. De band is 34,3 mm breed en 32,4 mm hoog. Dit levert geen enkele stuuruitslag beperking op. De uitrol afstanden zijn resp. 348,20, 340,80 en 346,30 meter. Gemiddeld is dit 345,10 meter. Redelijk, maar ze maken de heel hoge verwachtingen niet waar. Ze zijn maar iets sneller dan de Schwalbe Marathon Racer, het geprofileerde broertje. Gecorrigeerd voor de omstandigheden van vandaag zou de Racer op 336,50 meter komen.

Primo Comet 1.75
Deze banden met Kevlar anti-lek bescherming zijn mijn favorieten voor de winter. Let goed op, dit zijn niet de Primo Comets die Velomobiel.nl lang als standaard band monteerde. Deze veel smallere Primo's lopen lang niet zo licht en zijn veel minder comfortabel. De 1.75 banden zijn 40,5 mm breed en 36,3 mm hoog. Er is dus een beperking in de stuuruitslag. Deze banden zijn zeer slijtvast, maar wel erg gevoelig voor insnijdingen door steentjes en glas. Ze gaan dan niet direct lek, maar het ziet er niet goed uit. Ik weet dat deze banden vrij licht lopen en dat mogen ze nu bewijzen. Ik maak twee runs die resp. op 363,50 en 362,70 meter eindigen. Gemiddeld is dit 363,10 meter en hiermee slaan ze een uitstekend figuur.

Een resumé vind je onderaan deze post.

Het is de hele dag heerlijk weer geweest. Gedurende een groot deel van de testdag was het windstil tot maximaal 1 Bft. De zeilwedstrijden van de Regenbogen worden afgelast. Wel zijn er wedstrijden van een andere HPV, de viermans kano. Enkele tientallen ploegen wedstrijden in de Markervaart, begeleid door veel fietsers, volgboten en volgauto's. Dat levert me soms flinke wachttijden op, ik wil liefst geen mee- of tegenliggers op mijn pad hebben.
De hele dag door, ik ben van half tien tot half vier aan het testen, stoppen wielrenners om te vragen of ik pech heb. Aad Duin, een oude kennis stopt en we maken een praatje. Aad rijdt op een schitterende Pinorelli van 8.500 euro. Even later stopt een oude baas op een Trek racefiets. Hij is zeer geïnteresseerd in de Quest en vraagt honderduit. Ik vraag naar zijn leeftijd en hij antwoordt '86 jaar'. 'Geen verdienste hoor, alleen maar geluk' zegt ie. Hij heet Crok, is altijd boer geweest en hij woont op de Waardijk 1 in Assendelft. Na 100 km krijgt ie soms wel een beetje last van zijn zitvlak. Ongelofelijk zo'n man. Ik maak een foto van hem en na een half uur stapt ie weer op.
Tijdens de rit naar huis ben ik in Uitgeest getuige van een schijngevecht tussen een heel grote roofvogel een een groep kouwen. De kouwen vallen de roofvogel aan en vertonen daarbij fraaie staaltjes luchtacrobatiek. Ik kijk er enige minuten ademloos naar en probeer een plaatje te schieten. In Uitgeest maak ik de slinger bij het depot van Rijkswaterstaat met 36 km/u te snel. De Quest tilt zijn rechter wiel zeker 20 cm op. Met een snelle stuurbeweging zit ik onmiddellijk in de berm. Daar is alle ruimte en ik kom met de schrik vrij.

Het testen vandaag stelt me voor een dilemma. Moet ik de Vredestein HPV resultaten wel publiceren. Ik had tijdens de tocht naar Giessen al gezien dat ik sneller omlaag ging dan enkele HPV rijders. Ik schreef dit toe aan het feit dat ik een kilo of 20 zwaarder ben dan die rijders. Aan de andere kant heb ik aangekondigd dat ik ze zou testen. Dit nu achterwege laten zou gek zijn. Is de HPV nou een slechte band? Zeker niet, en voor dagelijks - tour - gebruik een prima band. Hij is stabiel, heeft een sterk karkas en wangen, is goed lekbestendig en heeft zijreflectie. Daarbij komt dat deze band bij enkele stuks al gauw maar de helft kost van een Avocet (28 euro) of Kojak (25 euro). Wil je het onderste uit de kan, bijv. bij wedstrijden, dan is de HPV m.i. niet de goede keus. Een laatste argument voor de HPV is de beschikbaarheid. Er zijn er bij Velomobiel.nl ruim voldoende in voorraad terwijl de Avocet en Primo heel moeilijk te krijgen zijn. De Tioga Comp Pool, sowieso zonder lekbescherming, is in de goede kwaliteit helemaal niet meer te krijgen.

Resumé van de test
Vredestein HPV, gemiddeld 295,10 meter = 100%
Schwalbe Marathon Racer, gemiddeld 336,50 meter = 14% sneller
Schwalbe Kojak, gemiddeld 345,10 meter = 16,9% sneller
Primo Comet 1.75, gemiddeld 363,10 meter = 23% sneller
Avocet Fasgrip, gemiddeld 366,90 meter = 24,3% sneller
Tioga Comp Pool, gemiddeld 376,65 meter = 27,6% sneller
Sneller is: langere uitrolafstand, minder rolweerstand.

SKS Rennkompressor pomp is OK

Vanmiddag meldt Kroone Liefting dat de nieuwe pomp binnen is. Ik stap in de Quest en rij eerst naar Heiloo om enkele fietsbroeken, Odlo hardloopbroeken, en een nieuw shirt te halen. Op de terugweg haal ik de SKS pomp bij Kroone Liefting op. De pomp ziet er minder flitsend uit als veel andere pompen, maar is één en al degelijkheid. Een stalen pompcilinder op een zwaar gietijzeren voetstuk. Het handvat is gewoon van hout. De pompnippel is niet handig, om een frans ventiel te kunnen gebruiken moet er een verloopje worden ingeschroefd. Dat is niks en ik zet het mes in slang. De onvolprezen pompnippel van Velomobiel.nl zet ik er voor in de plaats.
Het pompen gaat licht en snel en het belangrijkste, het vasthouden van de druk, gaat perfect. De voorinstelling met een gelukkig stroef lopende oranje naald, is een prima hulp. Dat maakt de wat grotere kijkafstand, de manometer zit in de voet, acceptabel. Overigens blijkt ook SKS een pomp te hebben met boven gemonteerde manometer.
Al met al ben ik voor € 52,50, op het internet zijn nog wel een paar knaken te verdienen, weer een tevreden man.
Morgen lijken de condities voor de uitrol proeven perfect.

Blackburn Airtower 4 geen succes

Ik krijg dinsdag al de Blackburn Airtower 4 pomp binnen. De pomp ziet er prachtig uit. Maar werkt ie ook? Nou nee. De pomp brengt de band snel op druk, maar de manometer loopt direct weer terug en dus is de druk niet af te lezen. Ik ben gewend de band op te pompen en bij iedere slag een hogere druk af te lezen. De manometer mag niet teruglopen. De mooie Blackburn deugt dus niet.
Kroone Liefting biedt aan een tweede exemplaar in huis te halen, maar ik heb er geen vertrouwen in. Ruud van Kroone Liefting overlegt met Shimano en adviseert de SKS Rennkompressor pomp. Dit is een wat conventioneler ogende pomp met manometer. Als het meezit is ie er morgenochtend en als deze wel goed werkt, kan ik zaterdag de bandentests afmaken.

Binnenbanden maken het verschil

Gisteren ben ik teleurgesteld afgedropen bij mijn test site, onverlaten hebben mijn fietspomp gestolen. Ik heb gisteren wel de eindposities van de wel gereden runs met gele verf met een runnummer op het wegdek gespoten, vanmorgen ga ik terug om de 11 uitrolproeven op te meten.
Alle posities worden tot precieze afstanden herleid door deze met een lange rolmaat op te meten t.o.v. eerder bekende afstanden of enkele vaste afstanden van 390 en 400 meter.
Thuis bereken ik eerst of het zin heeft om banden hard op te pompen. Bij veel wedstrijden zie ik fietsers de banden 1 of 2 bar harder oppompen dan de gemiddelde 6 bar. Dit nu blijkt niks te helpen. Ik maak drie runs met alle banden op 6 bar. De uitrolafstanden zijn 365, 366,50 en 361 meter. Gemiddeld is dit 364,20 meter. De waarde van 361 meter is iets lager doordat er stuurbewegingen nodig blijken door tegenliggers. De spreiding is zeer klein en de betrouwbaarheid daardoor groot.
Daarna pomp ik de beide voorbanden op tot 7 bar en maak twee runs. De eerste eindigt na 363 meter, de tweede na 362,50 meter. Gemiddeld is dit 362,75 meter. Per saldo zijn de harde banden dus 0,4% langzamer dan de tot 6 bar opgepompte banden.
Ik denk dat de zachtere banden het ruwe wegdek beter volgen en de fiets minder doen bewegen resp. in- en uitveren.

Ik ben, net als b@nden-H@rry Lieben, geobsedeerd door banden. Steeds op zoek naar de snelste en comfortabelste banden, heb ik tot dusver de binnenbanden genegeerd. 'Die maken toch het verschil niet' denken de meeste fietsers. Dat dit onterecht is bewijst mijn proef met de Schwalbe extra light banden (95 gram).
Schreef ik gisteren al dat de verschillen opvallend groot zijn, de metingen bevestigen het beeld.
Ik maak eerst 3 runs. Met de dunne binnenbanden blijkt de spreiding vrij groot, er komen steeds meer tegenliggers, en ik maak nog twee runs. De uitlooplengten zijn 390,60, 378, 400,50, 377,50 en 388,80 meter. Gemiddeld is dit 387,08 meter ofwel 22,88 meter meer. Procentueel is dit dus 6,28%. Dit is ongelofelijk, maar wel de realiteit. De langere uitrol afstanden kondigden zich al aan doordat op de overgang van helling naar vlak de snelheden 0,7 tot 1 km per uur hoger uitkwamen.

Als ik weer een nieuwe pomp heb zal ik de tests vervolgen met de Tioga Comp Pool (referentieband), de Vredestein HPV, de Avocet Fasgrip 12 carbon, de Schwalbe Kojak en de Primo Comet 1.75.

Diefstal fietspomp bij (binnen)bandentest

Tegen de middag laad ik de Quest helemaal vol met banden, fietspomp en een spuitbus gele verf. De banden die vandaag zullen worden getest zijn:
-Vredestein HPV
-Schwalbe Kojak
-Primo Comet 1.75
-Avocet Freestyle Carbon 12
-Tioga Comp Pool (referentie)
Na drie kilometer kom ik er achter dat ik mijn lange meetlint ben vergeten. Back home dus. Geen ramp, het is werkelijk prachtig zonnig weer met een windje 3 Bft uit het oosten.
Om half 12 ben ik bij het viaduct over het Noordhollands kanaal bij De Woude. Ik heb een compleet testprotocol gemaakt dat zal bestaan uit 21 rolproeven. Eerst wil ik vaststellen of er verschillen in uitrol afstand bestaan tussen de vorige serie tests en de tests van vandaag. De verschillen die ik vandaag vast stel zullen een correctiefactor opleveren, die zal dienen om alle banden onderling te kunnen vergelijken.
Daarom eerst 3 runs met de nu standaard gemonteerde Avocet banden op 6 bar. Dan maak ik 3 runs met de beide voorbanden op 7 bar. Ik heb nog geen uitloop lengten opgenomen, maar ik kan nu al verklappen dat er tussen 6 en 7 bar vrijwel geen verschil zit. Ik kan dit alleen maar verklaren uit het feit dat een iets zachtere band onregelmatigheden in het wegdek beter opvangt en de fiets minder in beweging is.
Ik wil ook weten wat het effect van lichte binnenbanden is. Normaal rij ik met binnenbanden van 132 tot 148 gram. Bij Velomobiel.nl kocht ik een tweetal Schwalbe extra light binnenbanden van 95 gram. Ymte van Velomobiel.nl waarschuwt me wel voor de grotere lekgevoeligheid van deze binnenbanden. Bij een snee in de buitenband wil de binnenband er sneller uitpuilen. Alles heeft zijn prijs.
De volgende 3 runs leveren een spectaculair langere uitrol afstand op. Op het punt waar de helling overgaat in het vlakke, rij ik al één kilometer per uur harder, 22,7 km/u, dan met de normale biba's. Eén run levert zelfs een uitrol afstand op van 400 meter, iets langer dan de kortste run van de Tioga Comp Pool banden. Dit is maar liefst 25 meter meer dan het gemiddelde van 376 meter van dezelfde Avocet banden met de standaard binnenbanden. Omdat er tussen de runs enkele procenten verschil zit, maak ik totaal vijf runs, allemaal veel verder dan met de standaard binnenbanden. De verklaring hiervoor is minder makkelijk. Het gewichtsverschil kan het niet zijn, dat is maar 45 tot 55 gram per band verschil. Het is waarschijnlijk dat de makkelijker vervormbaarheid van een lichte binnenband het verschil maakt.
Ik rij opgetogen terug om de Tioga Comp Pool referentiebanden om te leggen. Maar..... dat hoeft niet meer, mijn mooie BBB Airraid fietspomp is gestolen. De banden liggen er nog wel. Teleurgesteld fiets ik naar huis om een nieuwe pomp te kopen.
De BBB Airraid pomp is opgevolgd door de Airraid II. De prijs is lager geworden, de kwaliteit ook. Op 6 bar blijft de manometer hangen. Ik pomp nog drie slagen en de meter springt in één keer naar 6.7. Dit is waardeloos en ik breng de pomp terug naar Kroone Liefting in Limmen. Een tweede pomp heeft precies hetzelfde euvel, de verkoper stelt het zelf vast.
Ik bestel een professionele pomp. Die zal komende week wel binnen komen. Het testen is niet meer mogelijk, jammer.

Ik maak van de resterende tijd vanmiddag gebruik om de schuimkap onder de kap te monteren. Bij de vorige Quest kon dit niet omdat de richtingaanwijzers in de bovenbak zaten en de kap niet voldoende naar voren kon worden geschoven. De richtingaanwijzers, twee Luxeon LED's, zitten nu in de onderbak. Meer dan het plakken van twee stukken klittenband is niet nodig. Morgen kijk ik wel of ik zonder bezwaar met mijn knieën kan ronddraaien.

Nieuwe achteras en banden

Tijdens de rit naar en van Giessen komt er een geluid als een krekel uit de achteras. Vooral goed hoorbaar in de bochten. Allert weet direct wat het is en nodigt me uit om naar Dronten te komen. Vanmiddag laat rij ik naar Dronten om in de Quest een nieuwe achteras te laten monteren. Ymte trekt de oude as er met een trekker uit. Inderdaad zijn er corrosie sporen te zien. Een nieuwe vernikkelde as met een strakkere passing wordt gemonteerd. Allert stelt mijn beide derailleurs opnieuw af. Om voor de wind maximaal hard te kunnen rijden heb ik een 58-tands voorblad laten monteren. Dit is eigenlijk 6 tanden meer dan de derailleur goed kan schakelen. Er moet dus eigenlijk een keuze worden gemaakt voor het perfect schakelen op de bladen 2 en 3 of 1 en 2, het feilloos schakelen van 1, 2 en 3 lukt gewoon niet. Voor ons vlakke landje is de keuze duidelijk, 2 en 3, voor de rit in de bergen 1 en 2. Misschien is het zelfs wel verstandig om voor de reis naar Giessen het 58 tands tandwiel te laten vervangen door de standaard 52. Dan kan er zelfs een extra groot tandwiel op de achterderailleur worden gezet om op de allerzwaarste klimmen minder te hoeven 'stumpen' en makkelijker rond te draaien.
Ik winkel nog wat rond en scoor de eerste Kojaks (228 gram per stuk) voor de voorwielen van de Quest. Ook een nieuwe 26" Kojak neem ik mee. De huidige achterband zit er 4300 km op en toont nog maar heel geringe slijtage. Ook met deze band zal ik wel weer 10.000 km rijden. Ook een tweetal Vredestein HPV banden (410 gram) neem ik mee. Ik zal ze qua rolweerstand testen. Wat nu als de banden niet meevallen? De zolder bij Velomobiel.nl ligt er vol mee. Da's wel een dilemma. Allert merkt op dat de prijs, zeker als je meerdere stuks koopt, maar de helft is van die van de Schwalbe banden. De HPV DD van de huidige generatie heeft zich al bewezen. Ymte heeft de 1200 km Parijs-Brest-Parijs goeddeels in de regen gereden en maar één lekke HPV DD gehad.
Tenslotte neem ik twee lichte binnenbanden en wat klittenband mee.

Giessen - Winterswijk 24-9-2007

Om vijf uur vanmorgen is er paniek op de camping. Plotseling staat Marcel Vriezekolk gekleed en al in onze blokhut. Er is een insluiper in hun blokhut geweest en er zijn iPods, telefoons en portemonnees gestolen. Een van de slapers heeft onraad geroken en de dader proberen te achterhalen. Helaas is dit niet gelukt. Na de consternatie kijk ik in mijn Quest. Daar zit de telefoon en de iPod gelukkig nog op de wielkast geplakt. Ik neem ze maar mee naar binnen.
Om 7.00 uur reveille en iedereen maakt zich op voor vertrek. Er wordt weer in drie groepen gereden, het beste recept voor een vlotte rit. Direct na vertrek wordt mijn stelsel van hart, longen en spieren weer volop getest. Het motto lijkt wel 'het oude goed moet eerst op', zo steil is de klim direct vanaf de camping.
Tijdens het fotograferen probeer ik ook nog te schakelen. Dat gaat niet goed en de ketting vliegt er bij de achter derailleur vanaf. John Poot lost het probleem razendsnel op.
Het fietsen is vandaag, ook nu is het weer schitterend zonnig weer, absoluut een feest. Het is opvallend hoe snel je de ontberingen tijdens een zware klim vergeet.
Plotseling een kreet en ik zie de Quest van Ellen door de lucht vliegen. Na een afdaling moet er linksaf geslagen worden. Over de helling komt de wind die we eerst van achteren krijgen, nu hard van links in. Ellen wordt opgetild en de Quest maakt een sprong over de berm en landt in de akker. Allert en John helpen Ellen uit de Quest. Ze is er zonder schade vanaf gekomen. De paar krassen op de zijkant van de fiets deren ook Hans niet. 'Dan is ie ook maar gebruikt' is zijn nuchtere commentaar.
We pauzeren weer bij een supermarkt waar we ook op de heenweg langs kwamen.
Afwisselend rijden we door een fraai golvend landschap en dan weer door donkere bossen. Deze zijn soms zo donker dat de flitser automatisch afgaat als ik een foto maak.
20 kilometer voor Winterswijk is het mooie weer op en begint het licht te regenen. Langzamerhand dunt de groep uit, iedereen gaat zijns weegs. Ik ga bij Mark Burgers thuis langs waar zoon Gijs me op de computer treinen leert crashen.
Vriend Jan Veenis haalt me met de bus weer op.

Samenvattend: een prachtige fietstocht, zwaarder dan de eerste twee keer dat ik mee deed. De kameraadschap is een grote weelde. Elk technisch probleem, al dan niet door mij zelf veroorzaakt, wordt geduldig door Ymte, Allert, John, Frank en Marcel verholpen. Het is fantastisch rijden in een groep gelijkgestemden. Fietsers die niet zo snel omhoog komen hebben geen probleem, er wordt zonder morren gewacht. Met de juiste overbrenging komt iedereen boven.
Ik verlang nu al weer naar de volgende rit in 2008.

Giessen zondagmiddag 23-9-2007

Na de heel zware klimmen is het laat in de middag wat relaxter fietsen. We weten dat er verderop wegwerkzaamheden zijn en er een kans is dat we er niet door komen. Tijdens een pauze komt een rondbuikige Duitser uit zijn huis om ons te bekijken. Ik zit zonder water en vraag of ik mijn Camelbak mag vullen. Hij gaat naar binnen en even later heb ik twee liter vers drinkwater. Dat herhaalt zich nog vijf keer en iedere keer gaat de stevig hijgende oosterbuur naar zijn keukenkraan.

Hans Wessels en Ellen van Vught, zij hebben deels een andere route genomen, voegen zich weer bij ons. Zij zijn slimmer dan wij en hebben de steilste klimmen mooi ontweken. Hans legt zijn fiets op zijn kant en spant de spaken. In zijn nieuwe Quest waar Ellen mee rijdt, zijn twee spaken gebroken, geen probleem, Ellen is niet zo zwaar.
Om zes uur rijden we de camping aan de Sorpe See weer op. Een paar durfals, waaronder Mark, Ymte en John spoelen het vele zweet af door een duik in de hels koude Sorpe See. Ik neem een lekker warme douche en ben snel weer 'het mannetje'. Wel vallen de knutten, een klein jeuk veroorzakend insect, iedereen lastig. John en Allert pakken zich helemaal in.
's Avonds gaan vrijwel alle fietsers in de kantine aan de Warsteiner met schnitzel.

Giessen zondagochtend 23-9-2007

Vandaag de eerste etappe van de thuisreis naar de Sorpesee. Ik besluit met een groep onder aanvoering van Frank Cornelese mee te rijden. Frank heeft een mooie alternatieve route gevonden. Dit blijkt een route te zijn met stijgingspercentages van 15%. Manmoedig begint de groep aan de klim. Het is letterlijk een loodzware operatie. Er is geen wind en de zon schijnt fel. Ik voel me goed en ga er stevig tegenaan. Met de hartslag op rond de 140 tot 145 bpm, kom ik niet sneller dan met 5 km/u omhoog. Dat is sneller dan Harry en Epko. Ik rij ze voorbij en neem al snel honderden meters afstand.
Boven gekomen applaudisseren Allert en John. Dat doet Wim goed. Harry en Epko komen na enkele minuten ook boven. Epko, 8 jaar jonger, snapt niet hoe ik dit kan. Hij vindt het bovenmenselijk. Epko heeft het extra moeilijk, zijn Mango ontbeert een bergversnelling. Hij moet echt omhoog stumpen.
Had ik eerder pek over iemand willen uitsprenkelen, Frank mag er ook de veren bij krijgen :).
We rijden de spoorweg nu af van zuid naar noord. De helling omlaag is maar één tot twee procent. Dat weerhoudt de Quest er niet van tot 53 km/u te versnellen, heerlijk.

Giessen avond 22-9-2007

Na de rit naar Marburg is er plenty tijd om te praten over alles rond de Velomobiel. Ook het bekijken van andermans fietsen is een prettig tijdverdrijf. Ik ontmoet een aimabele Amerikaan met een grote witte haardos. Hij blijkt Mark Rullens goed te kennen. Helaas heeft hij zich behoorlijk bezeerd. Hij drinkt rustig een biertje terwijl het bloed uit zijn onderarm druipt.
Paulus den Boers fiets schakelt niet goed. De mooie Quest wordt op een tafel gehesen en er wordt gesleuteld door Ymte en Allert. John Poot maakt een proefrit en de problemen lijken opgelost.
Ook mijn Quest schakelt niet goed. Ik kan de eerste versnelling met moeite inschakelen, tegen een helling lukt het in het geheel niet. Ymte en Allert lossen het probleem deels op. Ik kan in ieder geval 1 en 2 gebruiken, al is de eerste versnelling niet bepaald stil.
Het gezamenlijke avondeten wordt voorafgegaan door een mededeling van Hans Wessels dat 'iedereen hier aanwezig' in staat is om Parijs-Brest-Parijs te rijden. Daarna volgt een korte uiteenzetting van o.m. Mark Burgers over verlichting voor ligfietsen.
Na het eten wordt een prachtig stuk gebak, een model van een Cabbike aangesneden. De Cabbike is zo groot dat ie lang niet op gaat.

Giessen - Marburg 22-9-2007

Vandaag rijden we met een grote groep Velomobielen naar Marburg, 38 km van Giessen. Er wordt traditioneel onderaan de helling op een groot parkeerterrein verzameld. Een woest besnorde voorrijder met een opvallende randonneur met aanhanger, gaat weer voorop. De groep is nu wel 50 fietsers groot, een garantie op een heel lang durende rit. Vermakelijk is het drukke gedoe van één van de organisatoren. De man is 63, maar loopt rond in hippe fietspakjes. Hij rijdt pardoes met zijn Cabbike Speedster kruisingen op, steekt zijn hand op en alle Duitsers stoppen subiet. Dit is echt ongelofelijk, moet je niet in Nederland proberen.
We rijden een lang traject door het bos. Daarna volgt een lange afdaling met snelheden tot 87 km/u. Het wegdek is soms slecht en ik voel de achterkant van de Quest soms flinke zijdelingse sprongen maken. Aan het eind van de afdaling is een bijna haakse bocht. Ik hoor geschreeuw en zie fietsers uitstappen. Een Cabbike Speedster, uitgeleend aan een Australische gast, heeft de bocht niet gehaald en ramt een eigenbouw Velomobiel die omslaat. De Cabbike vliegt door de lucht, draait in de lucht 360 graden en valt op zijn rechterzijde. De kleine Australiër komt er goed vanaf. Wat schaafwonden aan zijn schouder zijn eigenlijk alles. Wel moet ie een nieuwe helm kopen, die is een stuk afgesleten. De Cabbike is flink gekrast en hier en daar zijn wat dingen van zijn plaats. De carbon rolbeugel is gescheurd maar heeft veel botsingenergie opgenomen.
In het centrum van de oude stad Marburg wordt op een plein verzameld. Het is er warm en ik loop met Kees van de Wetering de stad in. Daar zien we Marcel van Eyck en Bastiaan Welmers. We lopen veel traptreden omhoog en komen in de prachtige oude hoofdstraat.
Om 14.00 uur vertrekt de gedecimeerde groep, een aantal Nederlanders is halverwege afgeslagen naar Giessen, weer naar Giessen. Wij zitten lekker te eten en zijn te laat . Geen probleem, we komen wel weer thuis. Deden we er over de heenweg naar Marburg bijna drie uur over, nu zijn we binnen anderhalf uur weer bij het Forsthaus. Al zijn we zeker een half uur later vertrokken, wij zijn anderhalf uur eerder bij ons gastverblijf.

Giessen vrijdagmiddag 21-9-2007

De ruwe rit in de ochtend door het skigebied wordt afgewisseld met rijden over prachtige asfaltwegen. Er moet ook nu meer geklommen worden dan vorig jaar, maar het is goed te doen. Op enkele plaatsen zijn spoorrails verwijderd en vervangen door mooi asfalt. Er hoeft maar heel weinig te worden geklommen, treinen klimmen ook niet zo makkelijk.
Onderweg wordt gestopt bij een supermarkt om inkopen te doen en lekker te lunchen. Dat levert altijd veel bekijks op.
Het venijn zit toch weer in de staart. De finale is namelijk een rit door het bos naar het Forsthaus in Giessen. Is dit normaal al een moeilijk traject, nu blijkt er nagenoeg geen weg meer te zijn. Het gravel wegdek is opgenomen door graafmachines en ook nu gaat het weer hotsebotsend op een mountainbike-achtige manier. Het laatste steile stuk naar het Forsthaus is nog maar een toetje.
De ontvangst is allerhartelijkst. Vele bekende gezichten zijn al aanwezig en een eerste biertje lijkt wel een druppel op een gloeiende plaat.

Giessen vrijdagochtend 21-9-2007

Vandaag rijden we naar Giessen. Voor dag en douw vertrekken de fietsers in drie groepen, een snelle groep, een gemiddelde en een wat langzamere groep. Met maximaal tien man is het in het verkeer veel praktischer. Auto's kunnen makkelijker passeren en de snelheid van een kleinere groep is makkelijker gelijkmatig te houden.
Er zijn een behoorlijk aantal nieuwe fietsers die zich grondig voorbereid hebben. Zo heeft één Questrijder een stalen rolbeugel op zijn Quest gemonteerd. Hij heeft zich zelfs in de Quest vastgesnoerd met een vierpuntsgordel uit een vliegtuig. Zou hij nu al weten wat hem later op de dag te wachten staat?
Ondanks dat de groep redelijk netjes rechts rijdt, worden we door een opgewonden politieman gemaand achter elkaar te rijden.
Plotseling houdt de weg op en een heel grof gravelpad ontrolt zich voor ons. Dit kan toch niet de bedoeling zijn? Ik vraag rond en het lijkt er echt op dat de Quest zich als mountainbike zal moeten leren gedragen. Het pad wordt steeds beroerder en ik wordt letterlijk heen en weer gesmeten in de Quest. De bedenker van deze route wens ik een emmer pek toe :). Op één plek kom ik zelfs niet meer omhoog en moet de fiets uit om over een steil stuk rots verder te klauteren. Het wordt nog gekker. Diepe gaten vol modder en water maken een passage bijna onmogelijk. Hans Wessels rost er volgas doorheen, hij vindt het prachtig. De natuur is prachtig en de afdaling over het bospad verloopt ruw maar zonder probleem.

Giessen donderdagmiddag 20-9-2007

Na het prettige bezoek aan Hase gaan we weer onderweg richting Sorpe See. Vorig jaar meldde ik al dat Duitse automobilisten zich fantastisch gedragen. Ook al is er voldoende ruimte, ze blijven bij het klimmen rustig wachten tot er echt zonder bezwaar kan worden ingehaald.
Er zitten veel steilere klimmen in dan vorig jaar. Nu de meeste fietsers nog slaapzak en mat aan boord hebben, hebben verschillende fietsers het zwaar. Toch komt iedereen boven, je rijdt je eigen tempo. Bovenop de heuvel wordt er meestal gewacht tot iedereen compleet is. Dan volgt de heerlijkheid van de afdaling. Als ik de rem loslaat accelereert de Quest als een jet tot snelheden van 90 km/u. Helaas moeten de remmen er veelvuldig aan te pas komen en ik ruik na een snelle afdaling de remmen behoorlijk. Enkele fietsers gebruiken nu remparachutes. Hiermee blijft de snelheid beperkt tot rond de 55 km/u en er hoeft dan ook weinig geremd te worden. Het is alleen niet zo spectaculair en laat me dan ook als een kogel omlaag vallen. Wel verwijder ik mijn wieldoekjes om de remmen zo goed mogelijk te koelen.
Na een vrij korte tocht van 140 kilometer arriveren we op de camping aan de Sorpe See. Aluminium blokhutten kunnen maximaal 8 slapers bevatten en zijn redelijk uitgerust. Direct wordt er pasta en pannekoeken gebakken. Hans Wessels is zoals altijd de pannenkoeken specialist en ik laat me er een goed smaken. De even later in de kantine van de camping geserveerde schnitzel krijg ik niet weg. De collega's ontfermen zich er snel over.
Er zijn goede bedden in de blokhutten en ik slaap goed. Voor het eerst gebruik ik een zijden lakenzak. Heerlijk fris en wel zo hygiënisch.

Giessen donderdagochtend 20-9-2007

Vriend Jan Veenis brengt me woensdagavond met de bus naar Winterswijk. Op de camping Appleweide is een bont gezelschap Velomobiel liefhebbers neergestreken. Het eerste dat me opvalt is een wonderschoon bestickerde Quest van Paulus den Boer. Een prachtige afbeelding van Escher, bestaande uit 60 vliegende vissen, leveren de naar mijn mening mooiste Quest ter wereld op.
Vorig jaar had ik een fles Port mee. Daar werd door een enkeling gulzig van gesnoept en die fles was wel heel snel soldaat gemaakt. Dit jaar weer zo'n hartversterker meegenomen. Omdat je zo'n zware fles niet meeneemt is ook deze ter plekke in de glasbak terecht gekomen.
De ligfietsers, er zijn verschillende nieuwe gezichten bij, gaan vroeg op stok en komen even zo vroeg weer uit de veren. Ik ben gewend om een paar uur later te gaan slapen en een neutje moet me dan ook in slaap soezen. Dat lukt aardig en ik ben zelfs iets voor zeven uur uit de slaapzak. Het is dan een heel geregel om op tijd te vertrekken. Vooral het secuur inpakken van de fiets is een aardig puzzeltje. Uiteraard neem ik altijd teveel mee, al moet gezegd dat het elk jaar minder wordt. Je moet het goeddeels over de heuvels slepen, omlaag gaat als een razende, omhoog wat minder :).
Om even na acht uur gaat de hele karavaan, zo'n 30 Velomobielen, waarbij één vrouwelijke diehard Ellen van Vught, van start. Mark Burgers van ACE ligfietsen uit Winterwijk heeft een mooie route uitgezet die korter zou zijn dan de route die we normaal rijden.
Het eerste deel van de route gaat over gravelpaden langs een kanaal. Volgens de gegevens zou er aan enkele bruggen worden gewerkt en er geen doorgang zijn. Mark probeert het toch en.... op een gegeven moment is de blokkade daar. Er is gelukkig een doorsteek vanuit het kanaal omhoog naar een woonwijk en met aanloopje lukt het iedereen om de fiets omhoog te krijgen.
Wij rijden dit jaar eerst naar de fabriek van Hase ligfietsen. Dit bedrijf produceert een kleine 1500 ligfietsen, vooral driewielers. Deze worden vaak aangepast voor gehandicapte gebruikers. De fabriek is gevestigd in een voormalig mijnbouwgebouw in heel fraaie art-deco stijl. Prachtig metselwerk en met liefde verbouwd met behoud van de oorspronkelijke vorm. In het gebouw was vroeger de lampen werkplaats gevestigd en veel foto's herinneren daar aan. We krijgen een interessante rondleiding door de fabriek. We mogen overal komen, al staat op de ontwikkelingsafdeling Frank met een spikeband in de hand die er wel heel schielijk door onze rondleider uitgetrokken wordt. Niet voor onze ogen bestemd zogezegd.