Rondje Noord-Holland met Garmin Montana

Vanmorgen regent het flink als ik onderweg ga naar Kees van Hattem. Naar Alkmaar rij ik comfortabel onder de nieuwe racekap van Rob Kaag. Ik lever de mooie gele kap met dubbele carbon strepen af op zijn werk aan de Wolvenkoog in Alkmaar. Rob biedt me aan om zijn kap toch de hele dag te gebruiken. Buienradar.nl belooft dat het na 11.00 uur droog wordt en daarna niet meer zal regenen.
Bij Kees blijkt alleen Katinka Fransman nog te arriveren. Ze besluit na mijn ervaringen met het nieuwe vizier er direct door Kees één te laten monteren.
We vertrekken om 11.00 uur en steken bij Burgerbrug het Noord-Hollands kanaal over. Bij de Stolpen is de weg afgesloten met een groot hek. Ik gebruik de Quest als een mountainbike en rag door het zand om de wegversperring heen. Katinka en Kees doen het kalmer aan en gaan te voet.
We pauzeren even bij het benzinestation bij het vliegveld de Kooi. Dan zetten we koers naar Wieringen. Kees geeft gas en ook Katinka accelereert. Nou dan kan ik niet achterblijven en al gauw zit ik op ruim 60 km/u. Ik neem op Wieringen een mooie route om het slechte wegdek in Hippolytushoef te vermijden. Prachtig om door het glooiende landschap van het voormalige eiland te rijden. Katinka kirt van enthousiasme. Dan ook maar het stukje zeedijk meepakken. De doorgang bij Den Oever is heel smal en Katinka denkt er niet door te kunnen. Toch lukt het ook haar.
Tot nu toe hebben we de wind achter gehad. De lange route naar Medemblik is het andere koffie. De wind komt schuin van voren in en nu blijkt dat ook Katinka daar een stuk sneller tegen in kan rijden dan ze gewend is. Toch heeft ze een warm hoofd van de inspanning, de oorzaak daarvan zullen we later weten.
In Medemblik is de espresso als vanouds. Wel moest ik voor het eerst om het bijbehorende glas water vragen, maar dat komt dan ook prompt en met excuses.

Kees gaat voorop en gaat niet linksaf maar rechtsaf de stervens drukke dorpskern in. Kees, dat doen we niet meer hoor!
Katinka klaagt over pijnlijke voeten en kan niet meer meekomen. Geen wonder, ik zie dat haar rechter voorband vrijwel plat is.
In rap tempo wisselt Kees de binnenband. De Marathon racer blijkt een steentjes magneet, de band zit helemaal vol met scherpe steentjes en is op één plaats tot op het canvas kapot.
Katinka heeft zich dan al behoorlijk leeg getrapt, de langzaam leeglopende band speelt al langer op en daar houdt ze last van.
We rijden langs de zuidzijde van de Wieringermeer om bij Aartswoud richting de Langereis te koersen. Bij Heerhugowaard gaat Kees rechtsaf, Katinka en ik rijden rechtdoor. Katinka wil beslist in haar eigen tempo naar huis rijden. Ook al rij ik achter haar, ze voelt zich toch wat opgejaagd. Ik geef gas en met tegen de 40 km/u, de wind is nu heel krachtig en tegen, ben ik om even na half vijf weer thuis.
Een ontspannen tochtje, gemiddelde hartslag door de dag 88, 2630 calorieën.
147 km, totaal nu 4750 km in ruim 3 maanden.

Vandaag heb ik de Garmin Montana op mijn stuur gehad. De Montana is een flink stuk groter dan de Oregon. Door de andere vorm van de Montana past deze nog comfortabeler op het stuur dan de Oregon. Het scherm is zo helder dat de achtergrondverlichting overdag uit kan blijven. Al met al een zeer succesvolle overgang.

Spectaculaire snelheidswinst door vizier

Eerder deze week berichtte ik dat ik het gevoel had dat het nieuwe mini vizier de snelheid merkbaar verhoogde. Het mini vizier overspant met zijn lengte van 76 cm de hele voorzijde van het instapgat. Ik wil uiteraard graag testen of mijn gevoel klopt. Vanavond is het bijna windstil en de temperatuur is met 21 graden C. ideaal voor een serie testritten.
Ik kies de methode om met de hartslagmeter met drie waarden van 100, 110 en 120 slagen per minuut steeds 4 runs te maken op het absoluut vlakke fietspad langs de Markervaart vlak bij ons huis. De testruns zijn meerdere kilometers lang waardoor het heel goed mogelijk is om de hartslag absoluut stabiel te krijgen en steeds de resulterende snelheid over langere afstand te kunnen aflezen. Ik maak steeds twee runs naar het zuiden en twee runs naar het noorden. Dat doe ik met en zonder vizier. De verkregen waarden zijn steeds binnen een halve kilometer per uur hetzelfde.

De resultaten zijn spectaculair, vooral bij lagere snelheden. De tabel is glashelder en veelzeggend.
Bij hartslag 100 bereik ik zonder vizier een snelheid van 29,7 km/u, met vizier een snelheid van 33,5 km/u. Dit is 3,8 km/u of 12,8 % sneller. Bij hartslag 110 is de snelheid zonder vizier 35,2 km/u, met vizier 38,0 km/u. Het verschil is 2,8 km/u of 8,0 % sneller.
Bij hartslag 120 worden de verschillen kleiner, maar zijn nog steeds goed merkbaar.

De vraag is waarom de snelheidswinst vooral bij lagere snelheden zoveel hoger is. Dit wordt veroorzaakt doordat de rijwind door de afgeronde rand van het instapgat wordt afgebogen en direct veel turbulentie veroorzaakt. Je voelt de wind dan ook duidelijk op je borst, nek en hoofd. Bij hogere snelheden wordt de rijwind door de rand van het instapgat kennelijk minder afgebogen en veroorzaakt merkbaar minder turbulentie.

Feit is dat bij normale toersnelheden de winst in snelheid spectaculair is. Daarnaast verbetert het comfort aanmerkelijk omdat de wind niet vol in je gezicht blaast. Inmiddels staat het sjabloon in de vorige posting over het minivizier online. De benodigde Lexan in de dikte 0,75 mm is in de webwinkel te bestellen. Het complete vizier staat nu in de webwinkel. Het 76 cm lange vizier, compleet met klittenband, zal 12,50 euro kosten. Tip: Bestel er 2 dan zijn de verzendkosten per stuk wat dragelijker.

Schwalbe Tryker HPV nieuwe velomobielband

Na ruim anderhalf jaar is dan de nieuwe velomobielband door Schwalbe geïntroduceerd. Zoals mijn vaste lezers zullen weten heb ik in 2009 het initiatief genomen om te komen tot een lichtlopende band speciaal voor velomobielen en trikes.
Voor de toen door mij gemaakte specificaties, zie hier.
Vredestein was aanvankelijk geïnteresseerd om de band te ontwikkelen maar haakte af door andere prioriteiten.
Schwalbe bleek wel bereid om op mijn specificaties en uitgebreide motivatie een speciaal voor velomobielen en trikes geschikte band te maken.
De band is nu klaar en onderweg naar De Woude. De specificaties in het kort: 40 mm brede draadband, 4.0 tot 6.0 bar druk, looprichting gevoelig. In mijn motivatie heb ik verwezen naar de Oost-Duitse ingenieur Rinkowski die in de 70-er jaren al razendsnelle radiaalbanden maakte. Schwalbe heeft uitgebreid contact gehad met de nabestaanden van Rinkowski en de radiaal technologie is in deze band leidraad geweest.
Deze band is de eerste in waarschijnlijk een serie. In dit eerste type is het opvangen van zijdelingse krachten die een velomobiel en een trike ondergaan, het belangrijkste.
Ik zal er met Kees en Jan uitrolproeven mee doen. Hans Wessels zal één van de testrijders zijn die de banden tijdens Parijs - Brest - Parijs zal gebruiken.
Een woord van dank aan Guido Mertens van Schwalbe/Race-Support.de en Hans van Vugt van Elan is hier op zijn plaats. Mede dankzij hun goede contacten bij Schwalbe is mijn initiatief in een nieuw product uitgemond.
Ik hou jullie hier op de hoogte van het verdere verloop.

Garmin Montana volgt Oregon op

In 2008 heb ik de Garmin Oregon 400T in gebruik genomen. Daar heb ik heel veel plezier van gehad. Het moderne aanraakscherm en de intuïtieve bediening zijn me bijzonder goed bevallen. Eén wens bleef, het scherm mag helderder en ook nog wat groter.
Garmin heeft mijn gebeden verhoord en de Montana 600 serie geïntroduceerd. Een zeer veel helderder en contrastrijker scherm met meer beeldpunten. Het nadeel, 95 gram meer gewicht neem ik op de koop toe.
Vandaag arriveert de Montana 600 en nadat deze 4,5 uur is opgeladen kan ik er mee spelen. De Montana heeft een lithium-Ion accu die kan worden verwisseld voor 3 AA NiMh accu's. Totaal kan er dan 22 uur mee worden genavigeerd.

De verschillen zijn echt spectaculair. Zowel de helderheid, het formaat en het contrast van het scherm zijn zowel in zonlicht, onder bedekte hemel en binnen fantastisch.
De foto's geven wel een redelijk beeld, in werkelijkheid is het verschil nog groter, in positieve zin dan.
De Montana werkt sneller dan de Oregon en de bediening is nog wat makkelijker geworden.
Je kunt de Montana kopen vanaf net onder € 400,-.

De bovenste foto is een opname in direct zonlicht, de onderste foto is in huis genomen. In beide gevallen is de achtergrondverlichting op 100% ingesteld. Zo gebruikte ik de Oregon ook altijd. Bij gebruik zonder achtergrondverlichting is de Oregon vrijwel onbruikbaar behalve bij zonlicht achter. De Montana is ook dan perfect afleesbaar, maar blijft bij een bedekte hemel ook goed afleesbaar.

Mini vizier sneller tijdens mooi polderrondje

Vandaag is er een kleine invasie van velomobilisten op De Woude. Rob Kaag laaft zich als eerste aan de koffie. Kees van Hattem en zijn vrouw Marian zijn de volgende. Kees mag van zijn vrouw geen racekap, dat zou 'gevaarlijk' zijn. Zou Kees toch met een racekap gaan rijden, dan zal Marian eigenhandig elke dag al zijn banden doorprikken. Maar Marian, hoe kom jij toch aan dat blauwe oog en die zwartgeblakerde kuiten? Dat komt door rijden op een skelter met kleinkind Vinny. Door een ondeskundige manoeuvre belanden Marian en Vinny in een oncontroleerbare val. Moet Kees nu de banden van de skelter maar doorprikken? :).

Even later komt ook Pé aan. Samen met Kees gaat hij naar de Velomobielgarage Noord-Holland om nogmaals de ketting kritisch te bekijken. Met Rob rij ik samen naar de Zaanse Schans, dan door de Wormer naar Jisp. Ik zie een ooievaar met jong in de wei lopen en probeer een foto te maken. Ze zijn evenwel te ver weg. Ik klim over het boerenhek en loop in de richting van de mooie witte vogels. Dat wil moeder ooievaar niet en het stel gaat op de wieken.
We passeren het eigenlijk onpasseerbare bruggetje in de weg van Wormer naar Purmerend om vervolgens na Purmerend noordwaarts te rijden. Steeds valt me op hoe makkelijk het rijdt. Tegen wind 35 km/u rijden met hartslag 95 is ook voor mij heel bijzonder. Zeker als Rob op datzelfde moment naast me hartslag 130 heeft. Ik begin te begrijpen dat het nieuwe vizier de snelheid positief beïnvloedt.
Langs de mooie Oostdijk van de Beemster gaan we in Oosthuizen op zoek naar een ijssalon, Rob wil graag een ijsje.
Uiteindelijk belanden we in Oudendijk bij een echt fietsersvriendelijk restaurant. Het ijs is voortreffelijk.

Dan koersen we richting Alkmaar en ik rij mee tot aan Ranzijn.
Als Rob onder de N9 verdwijnt geef ik stevig gas. Al snel rij ik ruim in de 50 km/u en kan dat verbazingwekkend makkelijk vasthouden. Langere tijd rij ik 52 tot 56 km/u, eigenlijk snelheden die normaal zijn met een racekap bij dezelfde hartslag.
Voor mij is het nu duidelijk, het vizier speelt hierin een hoofdrol. De verklaring is dat de volledige voorrand van het instapgat rond is afgewerkt. De rijwind raakt hier direct in turbulentie en dat heeft een negatief effect op de snelheid. Over de volle breedte van het instapgat wordt de wind nu langs het vizier geleid. Dat vizier heeft een scherp afgebakende rand waardoor de wind niet wordt afgebogen en zeer veel minder turbulentie veroorzaakt.

Een nieuw achterwiel en toch weer niet

Vandaag rijden Kees van Hattem en ik naar Dronten om Ard van Breemen met zijn nieuwe Quest een geleide te geven naar Noord-Holland. In Enkhuizen meldt zich ook Jan Geel en we rijden lekker voor de wind naar Lelystad en vervolgens door naar Dronten.
Ik gebruik het tweede bezoek deze week aan Velomobiel.nl om een nieuw achterwiel in mijn Quest te laten zetten.
Mijn Super Moto heeft het weer eens met een grote klap begeven en daarbij weer de velg verbogen. Ook de wieldoekjes en het derailleurkapje hebben schade opgelopen. Waarom een Super Moto twee weken na de montage stilstaand in de garage, met een druk van 4,5 bar de geest geeft is me een raadsel.

Ymte heeft zijn best gedaan om een nieuw achterwiel mooi rond te spaken. Guus van Schoot zet het nieuwe wiel in de Quest en .... het wiel slingert. Wiel er weer uit en dan blijkt dat de naaf van het nieuwe wiel niet OK is. Inmiddels heeft Ymte mijn oude wiel weer fatsoenlijk in model gekregen en die mag er dus weer in. Guus vind ook een oplossing voor een felle tik die soms te horen is als de fiets door een kuil rijdt. Er ontbreekt een borgschroefje in de glijbus van de achterdemper.

Eva is bezig de gekraakte kinderQuest te repareren. Een heel werk want de aanrijding heeft plaatsgevonden precies op het punt waar alle latten bij elkaar komen.

Op de race Quest van Ymte zitten bijzondere velgen. Het zijn 25,6 mm brede KHE Big V holkamer velgen. Het is geen geheim dat brede velgen tot voor kort in Dronten niet zo populair waren :). Nadat Ymte had ondervonden dat ie soms niet meer de snelste is, heeft ie goed begrepen dat de opkomende concurrentie met brede velgen rijdt. Eerder bleek bij onze testen dat brede velgen 10 tot 20% minder rolweerstand opleveren, vooral in combinatie met brede banden. Alle snelle fietsers gebruiken nu wielkappen en tijdens de recente wedstrijden op de RDW baan zijn ook de brede velgen en GoCycle banden door onder meer Ymte en Theo gebruikt. Nu Ymte het snelste materiaal heeft gebruikt, is ie gewoon weer de snelste.
Het mooie van deze ervaringen is dat de aversie tegen brede velgen niet langer bestaat. Mooier nog, brede velgen gaan standaard geleverd worden op alle fietsen bij banden vanaf 35 mm en breder. Alleen degenen die graag smalle banden gebruiken, ik begrijp al jaren niet meer waarom, kunnen 19 mm velgen krijgen. Het mooie is dat de brede velgen ook nog eens 60 gram lichter zijn dan de standaard 19 mm velgen.

Als de fiets van Ard klaar is, de voetengaten moeten onder meer groter worden gezaagd, rijden we noordwaarts. We moeten nu tegen Bft 5 inrijden, voor mij reden om mijn carbon toerkap uit mijn Quest te pakken en in elkaar te zetten. Het is koud en het begint wat spetteren. Laat maar komen die bui :). Het valt allemaal mee. Ard trakteert op een ijsje bij de sluizen in Lelystad. Onze fietsen staan naast 'andere' fietsen, Harley Davidsons. De eigenaren vinden onze Questen heel mooi en er moet gezegd worden, de gemotoriseerde bikes staan er prachtig gepoetst bij.

Kees trekt de stoet de dijk op met maar liefst 36 km/u. Dat kan niet goed gaan en Kees krijgt op het lange stuk na Checkpoint Charley dan ook een dipje. Niet zo gek, naast Ard is Kees de enige zonder racekap. Vriend en collega Budi Jonkhart rijdt ook mee, met racekap.

Mini vizier in optima forma en update d.d. 3 juli

Ik was toe aan een nieuw minivizier. Tot nu maakte ik ze van een stripje Lexan dat ik met vier lippen op de bovenkant van de kap vlak voor het instapgat plakte. Bij Jan Reus, echt handig, zag ik een mooiere oplossing. De strip Lexan wordt wat langer gemaakt en aan beide zijkanten van het instapgat met twee rondjes klittenband vastgezet. Midden op de kap is slechts één lip nodig. Het geheel zit er 'muurvast' op. Het voordeel is dat het er veel fraaier uitziet en ook aero-dynamisch effectiever is. Het is zelfs mogelijk het vizier voor de spiegels te monteren. Dan worden deze aero-dynamische vervuilers beter door de lucht aangestroomd.

Kees van Hattem komt langs om een aantal rollen Lexan op te halen voor zijn Velomobielgarage Noord-Holland. Uiteraard teken ik voor Kees het model van dit nieuwe mini-vizier op één van de vellen Lexan af. Uit een vel Lexan van 91,5 x 50 cm kunnen 4 minivizieren worden geknipt. Voor degenen die dieper in de Quest zitten kunnen er zelfs 5 uit één vel worden gehaald.

Update d.d. 3 juli 2011
De manier van bevestigen van dit mini vizier maakt het eenvoudig mogelijk om het verstelbaar te maken. Eerst beperk ik de twee klittenband rondjes tot één. Dit is voldoende omdat het vizier netjes tegen de body van de fiets steunt. Dan plak ik iets lager en wat meer naar voren nog een klittenband rondje op de Quest. Nu kan ik, al rijdend, het vizier op een lagere stand zetten. Prettig bij donker en regen als het vizier moeilijk doorzichtig is. Wil je het nog luxer, dan kun je natuurlijk ook een stukje klittenband op de body van de fiets plakken, kun je het volledig traploos verstellen.

Onderaan deze posting een foto van een outline van de helft van het vizier. De bovenste opname is van het vizier met de rechtere lijnen, de onderste is van het wat geraffineerder gebogen ontwerp. Je kunt deze foto printen op een zodanig formaat dat de vierkantjes op je print 1 x 1 cm groot zijn. Print op A4 en je kunt in twee A4 tjes de linker helft van 38 cm, resp 46 cm afdrukken. Knip de afbeelding van de linker helft uit en teken dit af op het Lexan. Voor de rechterhelft de afbeelding spiegelen en aftekenen.
Dan met een scherpe huishoudschaar het model uitknippen uit 0,75 mm Lexan en met klittenbandjes vastzetten.
Heb je genoeg Lexan dan kun je het vizier aan de bovenkant enkele centimeters hoger maken. Dit kan prettig zijn als je hoger in de Quest zit. Zit je wat lager in de Quest, dan kun je er altijd nog een paar centimeter afknippen.
Veel plezier.

Update d.d. 23 juli 2011
Het maken van het mini vizier is veel werk. Dit komt doordat alle lijnen gebogen zijn. Verder experimenterend kom ik tot de conclusie dat niet alle lijnen gebogen hoeven te zijn. Een rechte lijn knipt natuurlijk veel makkelijker. Hoewel het wat moeilijker is om het rechte vizier mooi te laten aanliggen, is het me wel gelukt.

Kettinglengte is cruciaal

Na de racepartij gisteren zou ik niet direct weer een eind gaan fietsen. Kees belt en is voornemens met Jan Geel en Pé Koomen wat testjes te doen op de klimmetjes van Spaarnwoude. Wim is met een natte vinger te lijmen en na de koffie rijden we gevieren naar de klaarliggende pont in Buitenhuis.
Vorig jaar heb ik in Ierland wat problemen gehad met de kettinglengte. Doordat deze 3 schakels te lang was, bleek het vrijwel onmogelijk om te klimmen.
Ik had tijdens Hemelvaartdag al vastgesteld dat mijn ketting nu op de goede lengte is. Ik kan zelfs op het kleine blad voor alle tandwielen achter schakelen. Dat heeft normaal geen zin omdat veel versnellingen elkaar overlappen. Het is wel makkelijk als er veel kleine klimmetjes zijn, ik kan dan op het kleine blad vóór blijven. Dit lukt omdat in mijn fiets een SRAM XO derailleur zit met een dubbel zo sterke veer.
We rijden vlot naar Spaarnwoude en vallen de eerste klimmetjes aan. Kees, Jan en ik rijden vlot naar boven. Pé is al gauw uit zicht en blijkt op het kleine blad een overspringende ketting te hebben. Die vliegt er zelfs af en Pé weet wat ie moet doen om in de Vogezen omhoog te kunnen.

Hoe kun je nu beoordelen of de ketting de goede lengte heeft? Schakel vóór op het grootste blad, schakel achter op het grootste blad. De kooi van de derailleur, de lange poot, moet nu bijna horizontaal vooruit staan. Staat de kooi lager dan ongeveer tien voor het halve uur, dan moeten er één of meer schakels uit de ketting. Staat de kooi helemaal horizontaal, dan is de ketting te kort. Waarschijnlijk zal de derailleur dan ook niet goed schakelen omdat er dan onvoldoende kettinglengte is om over de tanden te springen. Deze laatste situatie moet zeker vermeden worden omdat de derailleur kan worden verbogen.

Via dezelfde pont rijden we over de mooie Zeedijk naar de historische Lagendijk langs fort Krommeniedijk. In Akersloot breng ik een pakje naar de post. Dan rest nog een laatste stukje naar de pont in Akersloot waar onze wegen scheiden.
Mooi ritje met een zinvolle bestemming.
55 km. Totaal nu 4400 km

Enkhuizen - Dronten in 1 uur 5 minuten

Vanmiddag om twee uur haalt René van den Berg zijn keurig door Jan Reus gerepareerde Quest op in Hoorn. Daarna wordt de fiets in Dronten afgeleverd waar deze wordt klaar gemaakt voor een nieuwe eigenaar. Ik rij mee om nieuwe kettingtandwielashouders bij Alligt op te halen. Ook lever ik enkele sets Bebop pedalen af bij Jos H. van Velomobiel.nl.
Kees rijdt mee tot aan Enkhuizen. Hij gaat niet mee naar Dronten omdat hij zich wel realiseert dat René en Wim er een racepartij van gaan maken. Kees vertrekt iets eerder uit Hoorn en zet er blijkbaar flink de sokken in. Ondanks dat René en ik rond 45 km/u rijden komt Kees pas vlak voor Enkhuizen in beeld. Kees keert om en wij rijden de dijk op.
Dan gaat het los. Ik rij voorop en maak flink snelheid. Dat gaat ook makkelijk met Bft 5 achter. Op het betonnen fietspad na het aquaduct vliegt de snelheid omhoog tot tegen de 70 km/u. René tikt zelfs even 71 km/u aan, een snelheid die hij met deze Quest nog niet eerder haalde. Over de dijk rijden we naar de andere kant van het water. Ik hou de snelheid continue tussen 60 en 62 km/u. René komt niet langszij dus het gaat kennelijk hard genoeg :). Pas als we de sluizen van Lelystad in zicht hebben verlagen we de snelheid tot 55 km/u. De wind plukt dan inmiddels stevig aan de Quest.
In Dronten lees ik een gemiddelde snelheid vanaf De Woude af van 40,2 km/u, nog sneller dan de al vlotte rit twee weken geleden.
René meldt dat we van Enkhuizen naar Dronten maar 1 uur en 5 minuten hebben gereden.

In Dronten levert René zijn fiets in en geeft aan Jos wat instructies voor de bouw van zijn nieuwe carbon Quest. Ik praat met Allert over nieuwe ontwikkelingen die de snelheid van de Quest nog eens zo'n 5 km/u omhoog zullen kunnen brengen. Velomobiel.nl zal deze uitbreiding van de Quest zelf ontwikkelen en daaraan beginnen als de kleine Quest in productie is. Vraag me niet wat dit gaat inhouden, er zal radiostilte zijn :).

René gaat met openbaar vervoer naar huis, ik ga alleen de thuisreis maken. Dat gaat een stukje rustiger dan op de heenreis.
Ik maak nog een paar foto's aan het eind van de dijk. Deze snelle rit hebben we beiden gemaakt met de racekap op. René met de geïntegreerde kap, ik met de nieuwe geheel carbon toerkap. Deze kap bestaat uit drie delen, waarvan het liggende deel nu ook van carbon is. In de komende dagen zal ik enkele foto's van de onderdelen hier publiceren.

Racekap bij hitte

Op een hete dag als vandaag krijgen mensen van mijn leeftijd het advies om binnen te blijven en zich niet in te spannen. Dat is aan dovemansoren gezegd. Vanmiddag, vrijwel op het heetst van de dag ga ik een trainingsrondje maken naar Heerhugowaard. En wat niemand zou verwachten, ik ga dit onder de racekap doen.
De thermometer van de warmtepomp zegt dat het 30,4 gr. C. in de schaduw is. In huis is het dankzij de koeling van diezelfde warmtepomp net 23 gr. C.

Ik pomp de banden, de Michelin latex binnenbanden zitten er nog onder, op tot 5 bar. De wielkappen zijn eraf behalve achter.
Mijn vrouw vraagt me me niet al te zeer in te spannen, oudere mensen lopen bij hitte en inspanning extra risico. 'Tuurlijk Marian, ik doe rustig aan'. Veel meer dan mijn fietsschoenen en een dun zwart sportbroekje heb ik niet aan. Voor de pont moet ik in de brandende zon enkele minuten wachten. De racekap leg ik op de voorkant van de Quest en zet hem er al rijdend weer op.

Ik probeer rustig aan te doen, maar zoals zo vaak wil dat niet echt lukken. Na het viaduct bij West-Graftdijk rij ik naar beneden de Schermer in. In een oogwenk rij ik 50 km/u en dat gaat onwaarschijnlijk makkelijk. Ik hou deze snelheid aan, ook als langs het Noord-Hollands kanaal de wind van rechts inkomt. Mijn hartslag is rond 127 slagen per minuut. Het is spectaculair hoe prettig dit rijdt. De snelheid is hoog, de hartslag laag en de ventilatie voortreffelijk. Doordat er nauwelijks directe zoninstraling is zweet ik niet noemenswaard. Belangrijk is dat door de hoge temperatuur de banden en de aandrijving maximaal licht lopen.

Ik ga even bij de fam. Van Hattem langs. Kees is druk bezig in zijn Velomobielgarage Noord-Holland. Hij heeft een stokoude Alleweder in de revisie. Het onderhoud aan deze fiets is nogal achterstallig. En als er al wat aan is gerepareerd is dat op een wel heel bijzondere manier gebeurd. Zo zijn op een aantal door gecorrodeerde spaakgaten in de naaf, de spaken simpelweg vast gelast. Kees maakt wat foto's van mijn wel erg witte lijf. Kees vindt het goed dat ik er een van zijn blog af haal, dank je wel Kees.
Hoewel ik met 84 kg al redelijk op gewicht ben mogen er nog wel enkele kilo's vanaf. Dat zal wel gebeuren als we in augustus met 7 velomobielen naar de bron van de Maas rijden.

Met dezelfde snelheid rag ik weer naar huis. Op het laatste stuk naar De Woude, recht tegen wind, moet er voor 50 km/u, even hartslag 132 aan te pas komen. Als ik thuis ben staat de thermometer op 31,2 gr. C.

Ik verwacht dat de deelnemers aan Parijs - Brest - Parijs met een racekap gaan rijden. Wel is het verstandig een witte kap te nemen en het vizier de bovenste 80% te beplakken met warmtewerende folie. Er is voor mensen als Hans Wessels, Ymte Sybrandij en Jan van Steeg zonder meer een kruissnelheid van 50 km/u aan te houden. Dat levert een gemiddelde snelheid op van 45 km/u. De 1250 km kunnen dus in 28 uur fietsen worden afgelegd. Gewoon 14 uur achter elkaar naar Brest fietsen, daar een lekker nachtje slapen en weer 14 uur terug rijden naar Parijs. Dat worden in ieder geval recordtijden, onthou dit maar.

CycleVision sprint 200 meter, 60,9 km/u

Vanmorgen rij ik met de Quest op de Foldycar naar Biddinghuizen om de 200 meter sprint met vliegende start te rijden. Het regent aan één stuk. Daar kan de Quest wel tegen, maar de lycra die ik rond de voetengaten heb geplakt hangt verzopen en half los onder de fiets. Ik moet helaas besluiten om alles er maar af te trekken, da's jammer.
De regen is overgegaan in dichte motregen. De sprint is tamelijk vertraagd, voor de dichte fietsen is dit nog te overzien, voor de open liggers is het heel naar. Theo van den Broek maakt een paar foto's, hartelijk dank Theo. Ik had de kap even moeten vastmaken, dan ziet het geheel er heel wat gestroomlijnder uit.

Ruim een uur na de geplande start ga ik voor de eerste poging onderweg. De wind is tegen en het wegdek is heel ruw. De aanloop blijkt maar net een kilometer lang. Ik verzuur al na 500 meter en krijg er werkelijk geen snelheid in. Mijn benen lopen vol en het lukt zelfs niet om de zestig kilometer per uur te halen. De race van gisteren zit nog teveel in de benen.
Ook het niet warm rijden wreekt zich nu.
Terug bij de start voor de tweede poging blijkt letterlijk iedereen dezelfde problemen te hebben. Zelfs Ymte, normaal toch goed voor 68 tot 70 km/u komt niet verder dan 63 km/u. Ook schiet ie uit de pedalen en dan ben je helemaal gezien.
De tweede poging gaat beter, al haal ik lang niet mijn geplande snelheid van 65 tot 67 km/u.
Toch blijk ik het heel goed te hebben gedaan. Mijn snelheid tijdens de tweede proef komt op 60,9 km/u. Hiermee word ik zesde in een veld van 28 fietsers. Ook met deze sprint ben ik dus veel hoger in de rangschikking geëindigd dan ooit tevoren.

In en om het hoofdgebouw van Flevo on Ice is het gezellig druk en spreek ik vele fietsvrienden. Na het eten geef ik met Jan Reus een presentie over hoe je een velomobiel stil, comfortabel en snel kunt maken. De zaal zit vol en het loopt goed. Als laatste onthullen we de derde variatie van de toer/racekap. Het is een gedeelde toerkap met een carbon deksel. De nieuwe kap heeft de voordelen van de racekap, snelheid en waterdichtheid, en toch de mogelijkheid om de onderdelen in de fiets mee te nemen.
Na nog een biertje met Katinka, Jack Dekker, Kees en Jesse van Malssen en Jan Limburg, rij ik moe maar tevreden naar huis.

CycleVision 1-uurs race, 55,3 km/u

Vanmiddag rij ik naar Hoorn om de nieuwe racekap voor mijn eigen Quest op te halen. Het is een heel mooi exemplaar geworden. Wel moeten er nog wat luchtbelletjes in de liggende kap met epoxy worden 'afgemest'. Bij VandenBerg is het heel druk en verschillende klanten vinden de kap en de Quest prachtig.
De voorbanden staan op 5.7 bar zodat er over enkele uren nog 5.5 bar in de latex binnenbanden zit. Op mijn gemak rij ik naar de RDW testbaan waar er al veel ligfietsers in de weer zijn. Jan Geel, Nico en Matthijs zijn gekomen om me aan te moedigen.
Om half negen mag ik vertrekken voor mijn uurs-race. De start is met tussenpozen van vijf seconden.
Het waait nog behoorlijk uit het noordwesten. Op het rechte stuk voor de finish komt de wind schuin rechts voorin. Op het deel aan de overkant is er weinig wind door de bomen. Dubbel nadeel dus.
Ik start niet te wild en zie al direct Eduard Botter langskomen. Dat mag dus wel wat harder. Na de eerste ronde zit ik op een snelheid van 58 km/u. Eduard loopt niet verder uit en ik kan hem zelfs even later weer inhalen. Daarna zie ik hem niet terug :).
Een half uur kan ik de snelheid tussen 56 en 58 km/u houden. Dan verzeil ik in dipje en ga rond met 55 km/u. Ik haal Kees van Malssen, de voorzitter van de Ligfietsvereniging in. Vanzelfsprekend komt Ymte me voorbij. Ook Theo van Andel heeft de snelheid er goed in en haalt me twee keer in. Verschillende fietsers staan langs de kant met pech. Daniel Fenn krijgt een lekke band en ook Jan van Steeg komt met 1 bar druk in beide voorbanden over de finish. Nieuwe banden zijn misschien niet zo snel, je komt er wel mee over de finish.
Na drie kwartier krijg ik kramp in mijn rechterkuit, een oud euvel. De snelheid moet omlaag naar 50 tot 52 km/u. De laatste ronde komt de kramp ook in mijn scheenbeen. Ik mik de finish zo uit dat ik precies één uur rij en dus niet nog een ronde moet.
Het uiteindelijke resultaat is 55,3 km/u. Ik word hiermee achtste van 98 deelnemers. Zo snel en zo hoog in het klassement ben ik nog nooit geëindigd. Al met al ben ik dik tevreden over het resultaat.

Vandaag rij ik de sprint over 200 meter met vliegende start.

Vanavond na het avondeten vertel ik hoe ik de Quest snel, stil en comfortabel heb gemaakt.
Ook onthul ik dan de nieuwste uitvoering van de race/toerkap.

Foto tijdens race: Miranda van Golberdinge

Quest klaar voor CycleVision

Vandaag de traditionele rustdag voor CycleVision. Ik maak de fiets klaar voor de wedstrijden van vrijdagavond en zaterdag. Ik rij morgenavond de uurs-race en zaterdag de 200 meter sprint met vliegende start.
Bij het nauwkeurig inspecteren van de banden zie ik tot mijn schrik dat één GoCycle band tot op het canvas is versleten. De versleten band weegt 240 gram, een nieuwe 290 gram. Tijdens de levensduur van rond 7000 km slijt er dus 50 gram rubber af. Gelukkig heb ik gisteren twee nieuwe GoCycles uit Engeland ontvangen. Ideaal is het niet, een deels versleten band loopt duidelijk lichter dan een splinternieuwe. Aan de andere kant loop je met rijden op versleten banden een veel grotere kans op een lekke band. Dat is me eerder tijdens een wedstrijd op Sloten met een dunne Tioga Comp Pool overkomen. Uitrijden is toch belangrijker dan die laatste tiende van een kilometer snelheid.
Ik vervang het standaard Alligt kettingtandwiel voor een TerraCycle exemplaar met hybride keramische lagers. Tijdens het vervangen van de voorbanden leg ik er Michelin latex binnenbanden in. Jan van Steeg is zo aardig geweest er twee voor me te vermaken van 26" binnenbanden.
Het achterwiel pak ik weer in met een strook Lexan. Liever had ik een echte wielstroomlijnkap gebruikt, maar om de Super Moto krijg ik hem niet passend. Ik wil graag de Super Moto gebruiken omdat ie zo'n grote omtrek heeft en met een 57-tands blad voor kan ik rond 55 km/u nog net een te hoge trapfrequentie voorkomen.
De beide spiegels gaan eraf. Op de RDW baan is er plenty ruimte om te passeren en ik wil toch zo weinig mogelijk fietsers voorbij zien komen :)
Het kartonnetje waarmee ik de knobbel van de derailleur stroomlijn plak ik er weer onder. Hier en daar nog een plakbandje en de Quest is klaar voor de strijd.

Morgenmiddag op weg naar Lelystad eerst naar Hoorn om mijn splinternieuwe racekap op te halen. Ik ben heel benieuwd.

De foto is gemaakt met mijn nieuwe Olympus Pen E-PL2. Na lang wikken en wegen, de Canon Powershot G12 is en blijft ook een aantrekkelijke camera, heb ik toch gekozen voor de Olympus. De veel grotere sensor waarbij opnamen tot 1600 ASA er nog uitstekend uitzien, heeft de doorslag gegeven.

Laatste training CV en speciale racekap voor Wim

Vanmorgen rij ik naar Kees van Hattem in Heerhugowaard om daarna op de koffie te gaan bij René van den Berg in Bergen. Daarna zullen we via een mooie rit eindigen in Hoorn waar René's Quest na een hondenaanvaring zal worden gerepareerd door Jan Reus.
Ik gebruik de rit naar Heerhugowaard als een intervaltraining. Enkele keren naar 52 km/u optrekken, enkele minuten vasthouden en weer wat rustiger rijden. Betekent dat ik de ruim 17 km naar Kees in 23 minuten afraffel. Bij Kees voor de deur staat al een deel van de bende van Wim te wachten. Jan Geel is er, Wim de Vries is van de partij en Kees geeft direct het sein voor vertrek.
Kees gaat voorop en bij Schoorldam neem ik de kop over. Mijn Navigon zegt dat ik rechtsaf moet. Met luid roepen begrijp ik dat de mannen linksaf willen. Direct daarna zegt mijn iPhone dat ik niet 8.3 maar 11.3 km moet afleggen, 3 km om dus. Geen probleem.
In Bergen gaat Kees niet rechtstreeks op het doel af. Ik mag weer voorop en zie even later René lopen.
We moeten door een behoorlijk opgebroken wegsituatie laveren maar zitten even later comfortabel buiten aan koffie met appeltaart.
Wim de Vries gaat daarna voorop en loodst ons via Il Primo naar de duinen. Daar duikt een boswachter op die zijn fiets dwars over het fietspad zet. Niet iedereen heeft een toegangskaart en de boswachter dreigt met een boete van 70 euro. Dan past nederigheid en 'we zullen voortaan een kaartje kopen'. De boswachter ziet het door de vingers en we mogen zonder bon verder.

Door de duinen bereiken we Bergen aan Zee en met een mooie vaart komen we in het Woud aan. Ik realiseer me dat het over slecht wegdek rijden voor Jan Geel geen pretje is en stel Kees voor langs de mooie fietspaden naar Egmond en Bakkum aan zee te rijden. Natuurlijk trek ik weer op naar ruim in de 50 km/u. Een personenbusje bij de StayOkay blokkeert het fietspad volledig waardoor de hele groep weer bij elkaar komt. Via Castricum en Limmen rijden we de pont in Akersloot op. De pontbazin vindt het prachtig en fotografeert ons voor haar man. Achtereenvolgens passeren we Driehuizen en Schermerhorn om via mooie polderwegen bij de IJsselmeerdijk aan te komen. In de Schermer geeft René volgas en komt tot 68 km/u. Ik heb geen racekap op en kom tot maar 62 km/u :).

We stoppen even voor een broodje in Schardam. We strijken, behalve Kees, 'we komen niet om in het gras te luieren', in de berm neer. Dan is het nog maar een half uurtje naar Van den Berg in Hoorn. Het lijkt wel op een invasie van ligfietsers daar. Meindert Valenteijn, de man die in een week 76 keer de Afsluitdijk overfietste, haalt zijn gerepareerde fiets op.

We zien de al gevorderde productie van mijn speciale racekap. Deze kap wordt gemaakt van carbon TexTreme, het dambord carbon waar ook mijn superlichte Quest van gemaakt is. De liggende deksel is gelamineerd en mat geschuurd. Deze deksel is onwaarschijnlijk licht van gewicht. Het is bekend dat carbon TexTreme 20 tot 25% lichtere laminaten mogelijk maakt bij gelijke sterkte.
Jan maakt verf aan die precies overeenkomt met de kleur van mijn fiets. De kap wordt namelijk deels geel, deels carbon TexTreme. Het dambord carbon is niet rond te plooien en kan dan ook alleen relatief vlak worden verwerkt. Vanavond stuurt Jan me enkele foto's van de zojuist gespoten kap.
Ik vind het prachtig mooi.

Het is kwart voor drie en om vier uur moet ik een racekap afleveren aan een Questrijder. Mooi moment om nog een keer flink kolen op het vuur te gooien. Ondanks de stevig tegenwind heb ik in goed drie kwartier de 32 km afgelegd.

Morgen een rustdag waarop de Quest klaargemaakt kan worden voor Cycle Vision.