Presentatie Velox2

Vanmorgen eerst met het dakframe naar Van der Velden. Er moeten enkele wijzigingen worden aangebracht om het geheel soepeler te laten verlopen. Dan op weg naar Rozenburg waar het HPT team Delft de nieuwe Velox2 zal presenteren.
Na de ontvangst met koffie en koek wandelt iedereen naar de Noordzeeweg waar de nieuwe superfiets onder een laken staat.
De spanning onder de teamleden is groot. Vlak voor de presentatie is de nieuweling bij een eerste testrun op het hobbelige wegdek onderuit gegaan en meerdere keren over de kop geslagen. Gelukkig in de grasberm en op dat moment nog in zijn leren pak. Behalve een geschaafde sticker is er niks kapot.

Na de onthulling wordt de Velox2 uit zijn leren jasje gepeld en komen de fraaie vormen goed in beeld. Wow... dit ziet er snel uit.
Theo Bos, Rabobank renner en de broer van Jan Bos, zullen tegen elkaar strijden in een race van 2500 meter.
De bezoekers worden in een autobus tot halverwege de baan vervoerd en kijken met spanning naar de start.
Al snel wordt de Velox2 zichtbaar, licht slingerend en al behoorlijk op snelheid. Theo is .... in geen velden of wegen te bekennen.
Met een snelheid van tegen de 80 km/u passeert Jan met de Velox2 de toeschouwers. In de verte komt Theo Bos met ruim 50 km/u aan. Het is duidelijk, de Velox2 is zeer veel sneller. Als ik later Theo en Jan spreek blijkt dat Theo tot 1000 meter voor ligt en daarna broer Jan in de Velox2 schandalig hard voorbij ziet komen.

Er worden nog enkele korte runs gemaakt voor de massaal aanwezige pers. Gelukkig blijft de Velox2 overeind, dit tot grote opluchting van het team. Dit soort supersnelle fietsen is niet gemaakt voor een hobbelig parcours.
Al met al een uitstekend georganiseerde en succesvolle presentatie van de nieuwe Velox2.

Over twee weken worden de uurrecord pogingen op de Duitse Dekrabaan gehouden. De poging om het wereldsnelheidsrecord te breken wordt in september in Battle Mountain in de VS gehouden.

Prototype dakframe klaar

Vanmiddag is het dakframe om de Quest op het dak van de auto te vervoeren klaar.
Bij aluminium lasbedrijf Van der Velden in Limmen passen we het geheel op de Audi. Na wat kleine aanpassingen loopt alles naar wens en ga ik thuis de Quest op het frame zetten.

Met korte spanbandjes door de wielen bevestig ik de Quest op het bovenste frame. Dat gebeurt op dezelfde manier als op de aanhanger. Dan volgt het spannende optillen en inhaken van de beide dubbele wielstellen in het onderste profiel. Dat gaat prima en de Quest rijdt op het rek tot aan de stuit voorin. Dan de achterste wielstellen in het profiel laten zakken en de Quest staat veilig op het dak. Met twee M8 bouten met ronde knop worden de beide frames muurvast aan elkaar verankerd.

Het oogt goed en ik trek, waarschijnlijk ten overvloede, nog een tweetal spanbandjes om het bovenste en onderste frame.
Dan maar eens een stukje rijden. Dat valt alles mee. Er is vrij weinig extra windgeruis en aan de besturing merk ik niks. Niet verwonderlijk met een vierwiel aangedreven auto van 1785 kg. Ik voer de snelheid geleidelijk op tot 100 km/u maar er verandert niks. Dat gaat dus allemaal uitstekend.

Thuis haal ik de beide spanbandjes los, draai de twee draaiknoppen los en til de achterste wieltjes weer uit het profiel. Dan drie meter achteruit lopen en laat ik het frame met de Quest op zijn achterste wieltjes op de grond zakken. Vervolgens naar voren lopen om ook de voorste wieltjes uit het profiel te tillen. In no time staat de Quest weer veilig op de grond.

Op de weegschaal blijkt het bovenste dakframe 8,3 kg te wegen. Het onderste dakframe is met 11 kg wat zwaarder. Om het onderste frame van de auto te halen, draai ik simpelweg de draaiknoppen van de Thule dakdrager los en til het geheel van de auto. Op deze manier is het opladen van de Quest op de auto een kwestie van minuten.

Er blijken meteen al wat verbeterpunten te zijn. Er moet onder meer in het midden van het bovenste frame een steun gelast worden om het doorzakken te voorkomen. Dit kan ook een blokje nylon of teflon zijn. Tevens is dit dan een mooi richtpunt om het bovenste frame recht boven het onderste frame te houden. Met Van der Velden ga ik verder in gesprek om het geheel lichter en nog efficiënter te maken. Het moet mogelijk zijn om het totale frame inclusief velomobiel onder de 50 kg te houden. Veel auto's mogen weliswaar 75 kg op het dak dragen, de grotere zelfs 100 kg, maar hoe lichter hoe beter.

Nacaduct in racekap

Jan Reus doet mee aan de uurrace tijdens CycleVision. 'Om mij op te jagen' zegt ie. 'Dan moet je wel van goede huize komen vriend Jan' repliceer ik. Nou dat komt Jan. Hij heeft voor zichzelf een extra lage racekap gemaakt met een fraaie speciale voorziening om de ventilatie in de fiets te verbeteren. Dit is een Nacaduct. Een Nacaduct heeft tot doel om frisse lucht in de fiets te brengen zonder dat dit ten koste gaat van de stroomlijn. De idee is dat op plaatsen waar overdruk ontstaat, en dat doet het voor het vizier, zonder straf lucht is weg leiden om binnen de fiets voor verkoeling te zorgen. Dit zou gunstiger kunnen uitpakken dan het eerder open zetten van het vizier. Bekend is dat bij 50 km/u het 2 cm openen van het vizier 1 tot 1,5 km/u snelheid kost.

Het effect van de Nacaduct is spectaculair. De luchtstroom die via de Nacaduct binnen komt is gericht op mond en hals, de beste plaatsen voor een maximaal koelend effect.

Jan is de beroerdste niet en wie appelen vaart, wie appelen eet. Jan maakt ook voor mij een zo laag mogelijke racekap met ... Nacaduct.
Deze kap is niet alleen laag maar bovenin ook smaller dan de standaard kappen. Het doel is tweeërlei, verminderen van het frontaal oppervlak en een betere aansluiting op de tunnel achter het hoofd. Het super comfortabele drielaags Ventisit matje moet dan wel plaats maken voor een Spartaans 1-laags matje.

Op de foto's is het verschil goed te zien. De beide kappen zijn nog niet af maar dat komt volgens Jan wel goed.

Dinsdag is het dakframe klaar. Dat komt goed uit omdat er mogelijk nog een rit naar Velomobiel.nl aan zit te komen.
De T-vormige 'kleerhanger' achter de stoel is precies naast de las gebroken en moet vervangen worden. Ik zal proberen dit onderdeel te demonteren en te laten lassen. Helaas dus geen trainingsritjes tot dit euvel is verholpen.

Gebruik Acu-fill adapter bij Risse demper

Er zijn recentelijk wat onduidelijkheden gebleken in het gebruik van de Acu-fill adapter voor de Risse demper. Enkele fietsers hebben geprobeerd de demper op te pompen met een gewone fietspomp. Dat gaat heel moeilijk, of .... niet. Hieronder enige uitleg.

Hoe werkt de Acu-fill adapter?
Deze adapter bestaat uit twee delen, een dikker deel en een langwerpig deel. Het dikkere deel wordt op de demper geschroefd. Dit moet heel licht handvast worden aangedraaid tot je de O-ring licht ingedrukt voelt worden. Het langwerpige deel wordt op de demperpomp geschroefd.
Het langwerpige deel wordt in het dikkere deel geduwd en vervolgens enkele slagen rechtsom aangedraaid. Er kan nu gepompt worden. Nadat de gewenste druk is bereikt moet het langwerpige deel worden losgeschroefd. Als dit deel voldoende is losgeschroefd, zie je dat de druk op de drukmeter 0 wordt. Je trekt het langwerpige deel uit het dikkere stukje en hoor je enig gesis. Dit is de lucht die uit het kamertje in het dikkere deel ontsnapt. De demper is dan al afgesloten omdat het langwerpige deel al is teruggeschroefd. Er ontsnapt dan ook geen lucht uit de demper.

Gebruik je een standaard fietspomp, dan kun je de demper wel oppompen, maar zo gauw je de pomp verwijdert is de lucht er weer uit. Het pennetje van het autoventiel is immers door het langwerpige deel nog ingedrukt.
Wil je toch een gewone pomp gebruiken, dan is het beter helemaal geen Acu-fill te gebruiken. Dit is evenwel niet aan te raden omdat bij het verwijderen van de pompkop er veel lucht ontsnapt en je dus niet weet hoeveel lucht er in de demper blijft.
Dit levert problemen en zelfs schade op.

Een goed demperpompje is de BBB AirShock BMP-19. Overal voor rond € 30,- te koop. Ieder ander demperpompje doet het in combinatie met de Acu-fill prima, maar de BBB heeft als voordeel dat het gevlochten stukje slang kan ronddraaien zonder dat de hele pomp meedraait. Ook kun je met de zwarte knop naast de meter teveel lucht laten ontsnappen. Een mogelijk nog beter pompje is de Topeak. Deze heeft een soort ingebouwde Acu-fill adapter. Ik haal er een in huis en dan maak ik een keus uit de BBB of de Topeak. Hoewel het niet de bedoeling is dat Velomobielonderdelen.nl spullen gaat verkopen die elders normaal te krijgen zijn, hebben meerdere fietsers mij gevraagd die pompjes toch in de webwinkel op te nemen.

Nieuwe carbon projecten

Vandaag fiets ik naar Jan in Hoorn om voor Peter B. twee carbon onderdeeltjes voor zijn racekap te halen.
We bespreken enkele nieuwe - kleine - projecten. Allereerst is het gestroomlijnde spiegelkapje weer een stap verder. De plug is klaar en daarvan kan een deelbare siliconen mal worden gemaakt. Ook moet er nog een binnenmal worden gemaakt waarin de bestaande spiegel wordt vastgeklemd.

Een tweede project is de racekap voor de Quest XS. De liggende deksel is een stuk kleiner. De mal hiervoor is vrijwel klaar. Gelukkig konden wij hiervoor de originele mallen van het instapgat van Velomobiel.nl gebruiken.

Cees Roozendaal kan helaas niet meedoen met de uursrace op CycleVision. Geen serieuze Noord-Hollandse concurrentie helaas. Ik daag Jan uit me te verslaan. Hij reageert niet maar vanavond laat ie weten dat ie zich zal inschrijven :).

Project Velotilt van start

Vanmorgen rij ik naar de TU Delft om te overleggen met David Wielemaker. David is, samen met een flink team, de geestelijk vader van de recente superstroomlijn fietsen waar straks in Duitsland het wereld uurrecord en in Battle Mountain in de VS het wereldrecord op de 200 meter zullen worden aangevallen.

Het is inmiddels bekend dat ik een snelle stroomlijn wil combineren met een Munzo tilting trike van Bram Smit van Fast Forward Ligfietsen. Deze combinatie moet zowel snel worden als veel fietsplezier opleveren. Doel is om bij gelijk vermogen 10 tot 15 km/u harder te kunnen rijden dan de Quest. Maar ziet David dat ambitieuze doel ook zitten?

Eerst krijg ik een uitgebreide rondleiding langs de verschillende projecten die studenten van de TU Delft onderhanden hebben.
Ik zie de Wasub onderzeeër, meerdere generaties kleine raceauto's en een racemotor op bio-ethanol. Er wordt tijdens mijn bezoek hard gewerkt aan een waterstof auto die over drie weken moet worden gepresenteerd. De centrale werkplaats is prachtig ingericht en kan door alle teams worden gebruikt.

Na de rondleiding kan ik uitgebreid kijken naar de nieuwe Velox2. Alles is gedemonteerd en nieuwe onderdelen worden gemonteerd. De ervaringen van vorig weekend worden er nu al in verwerkt.

Ik leg David uit wat ik me voorstel van de nieuwe fiets. Dat valt in goede aarde en blijkt vergaand overeen te komen met de ideeën van David. Hij wil graag meedoen aan dit project en we komen snel tot afspraken over hoe een en ander aan te aanpakken. David zal in de computer een voorontwerp maken hoe de nieuwe stroomlijn er uit zou kunnen komen te zien. Als we daar uit zijn en de definitieve vorm is bepaald, mogelijk na een test in de windtunnel, kan de stroomlijn uit kunststof worden gefreesd. Vervolgens moeten er mallen van gemaakt worden zodat er tenslotte een romp uit kan worden vervaardigd. Looptijd van het project een jaar vanaf nu.

De naamgeving is nog het minste probleem. Mijn eerste idee is Velotilt. Wie een betere naam weet mag het zeggen. En nee, er mist geen X in de naam :).

3M Dual Lock klittenband op minivizier

Robert-Jan Bakker is blij met mijn minivizier. Minder blij is ie met het klittenband. Ondanks dat dit al een tijdje van de originele fabrikant Velcro is, gaat het na verloop van tijd minder kleven. Vooral in de regen is dat lastig. Robert-Jan stelt voor om 3M Dual Lock aan te schaffen en dit op het vizier aan te brengen. Hij wil me van zijn bevindingen op de hoogte houden.

Dat laatste is niet echt nodig :). Ik heb 3M Dual Lock band in zowel zwart als transparant in huis. Met heel veel plezier kleef ik daar mijn GPS en SRM meter op het aluminium plaatje dat op mijn stuur zit.

3M Dual Lock bestaat uit vele kleine paddestoeltjes die met de rechte onderzijde van de hoedjes in elkaar haken. Je krijgt een soort klik verbinding waarna de beide delen niet meer bewegen. Dit in tegenstelling tot gewoon klittenband waarbij de op elkaar bevestigde delen nog beweeglijk kunnen zijn.

Ik ben vanmiddag, het regent hier voortdurend, een nieuwe voorraad minivizieren aan het maken. Ik voorzie er één van transparant Dual Lock tape en breng het aan. Met een mooie klik laat het vizier zich nu vastklikken op de Quest.
Een klein nadeel is dat het iets dikker is dan gewoon klittenband. Ook is het met € 11,50 per meter lengte nogal prijzig.
Deze uitvoering is een experiment en geen standaard levering bij de huidige minivizieren.

Goede tip Robert-Jan! Ik stuur je een stukje toe om het ook te proberen.

Modificatie kettingtandwielashouder gemonteerd.

Precies een jaar geleden heb ik de eerste versie van de kettingtandwielashouder gemonteerd. Deze versie is voorzien van een rond lager aan de rechterkant. Vandaag, precies 15.000 km verder, werkt alles nog uitstekend.
Ten behoeve van een grotere betrouwbaarheid heb ik ter vervanging van het rechter ronde niet klemmende lager, een klemmend exemplaar ontworpen.
De meeste kopers van de eerste versie hebben het nieuwe rechter klemmende lager al in bezit. Uitgerekend Klaas de Jong niet. Klaas reed van Santiago de Compostella in Spanje via de Pyreneeën naar Sneek. Het ronde lager gaf problemen die met een lijmklem tijdelijk, tot thuis in Sneek, werden opgelost.
Een goed moment om het rechter klemmende lager in mijn eigen Quest te monteren.
Ik draai de M5 inbus bout van de ashouder los en het kettingtandwiel komt vrij. Vervolgens demonteer ik het rechter ronde lager. Tot mijn verrassing is het ronde lager nog als nieuw. De O-ringen hebben ruim 5000 km dienst gedaan en zijn nog steeds bruikbaar. Wel zit er precies op het midden een slijtspoor veroorzaakt door de kettingschalmen. De lange levensduur moet worden toegeschreven aan het spaarzaam gebruik van olie.

Het nieuwe rechter lager zit snel op zijn plaats en het kettingtandwiel krijgt twee nieuwe O-ringen. Het kettingtandwiel met de SKF E2 lagers draait fantastisch mooi licht. Het stukje carbon dat ik met een druppeltje secondenlijm over de tunnel had geplakt trek ik er nu af. De tunnel vervormt niet anders was dit stukje carbon er al lang afgebroken.

Vanavond trakteer ik me op een trainingsrondje van 30 km. Ik noteer na afloop een gemiddelde snelheid van 46,6 km/u. Zo snel was ik nog niet eerder.

Wat doen Wim en Jan vandaag op de RDW baan?

De dag van vandaag staat in het teken van geheimhouding. Wat is er aan de hand?
Ik ben uitgenodigd om op de RDW baan in Lelystad foto's te komen maken van de eerste rit van een nieuwe superfiets.
Ik kom langs Enkhuizen en haal Jan Reus thuis op.

Team Elan gaat voor het eerst rijden met de recent ontwikkelde super stroomlijn.
Het toeval wil, of misschien is het niet echt toevallig, dat ook het team van TU Delft voor het eerst gaan rijden met de Velox2.
De afspraken, zowel met team Elan als met TU Delft om niet al te uitgebreid in te gaan op wat er vandaag te zien is, respecteer ik uiteraard. Foto's van de nieuwe 'machines' zijn volop gemaakt, maar komen pas later op deze blog.
Wel mag ik overbrengen dat de beide teams zeer tevreden zijn over de eerste resultaten. Jan en ik zijn enthousiast over wat we te zien krijgen.

Daniel Fenn, hij heeft iets te maken met team Elan, heeft een extreme racekap op zijn Evo-K gemaakt. Het lijkt wel op de 'Nightrider'. Hij kan alleen nog door een klein kiertje kijken. Alles is gericht op maximale snelheid. En reken maar dat het hard gaat. Hij gaat ronden lang met snelheden van 65 km/u en harder als een beest te keer. Hij presteert het zelfs om met die snelheden op twee wielen te rijden. Let wel, hij ziet vrijwel niets.

Ik heb uitgebreid de tijd om de fraaie K-drives te bekijken die in de Velox2 en op enkele Raptobikes zijn geïnstalleerd. Ook zie ik daar de nieuwe 3AX pedalen. Ik draai een tijdje op de Tacx rondjes met de K-drive en dat gaat best goed.

Met de ontwerper van beide nieuwe super fietsen, David Wielemaker, ga ik eerdaags in gesprek voor het ontwerp van een snelle stroomlijn rond de Munzo kanteltrike van Bram Smit.
Al met al een dagje smullen van de allermooiste techniek die op fietsgebied te bedenken valt.

Risse dempers nu uit voorraad leverbaar

Vanmorgen arriveren er weer 45 Risse dempers uit de VS. 3 dagen eerder dan verwacht, waardoor de invoerrechten, de btw en de inklaringskosten, deze moeten contant worden voldaan, met wat moeite bijeen gegaard worden. De draadeinden zijn nu 5,5 cm lang en kunnen er dus helemaal ingedraaid worden. Er zit nu standaard 5,5 bar druk in. Voor de meerderheid van de fietsers voldoende. Alleen lichte bestuurders moeten er nog één tot anderhalve bar uitlaten. De zware jongens boven 100 kg moeten er een bar bijpompen.

Alle bestellers die nog geen demper ontvingen, mogen deze komende week verwachten.

De dempers zijn nu voor het eerst uit voorraad te leveren. Wil je vrijblijvend een demper proberen, dan kan dat zonder kosten. Bestel er gewoon een in de webwinkel en vink bij betaling 'op rekening' aan. Pas als je de demper wilt houden, en reken maar dat dat risico groot is, dan betaal je de rekening. Vergeet niet de Acu-fill adapter erbij te bestellen.

Shell Eco Marathon

Vanmorgen vroeg rijden we naar Rotterdam om een bezoek te brengen aan de Shell Eco Marathon. We zijn Jan Geel, Jan Reus en ondergetekende. Even na tien uur zijn we bij Ahoy en zien juist de gemotoriseerde Quest van ROC ter AA terugrijden van het circuit.
Ze hebben hun rondes zojuist gemaakt. Slim omdat er dan nog weinig voertuigen in de baan zijn.
Paschal Noor en de teamleden zijn dolblij met de resultaten. Maar liefst 438 km op een liter hebben ze weten af te leggen. Gecorrigeerd naar Euro 95 werd dit 416 km. Dat is ruim dubbel zoveel als de twee andere velomobiel afgeleiden, nog een Quest en een Mango. Hiermee zijn ze beste Nederlandse team op GTL en derde in de rangschikking van alle Europese GTL deelnemers.

Jammer is dat de racekap niet mocht worden gebruikt. Het voertuig werd iets te hoog en kwam niet door de keuring. Gelukkig hadden ze wel een royaal minivizier waarvan de effectiviteit meer dan bewezen is.
Na het bezoek aan de paddock van ROC ter AA hebben we onze pasjes en polsbandjes bij de registratie bali opgehaald. Zonder deze attributen kom je vrijwel nergens in.
Het zogenaamde LAB is een gigantisch paviljoen waar vele tientallen wetenschappelijke proeven staan opgesteld. Allemaal interactief en van een zeer hoogwaardige kwaliteit. Shell heeft hier miljoenen in geïnvesteerd. Een enthousiaste TU Delft studente laat ons de volkomen wrijvingsloze zwevende magneten zien. Het principe is dat magneten die met vloeibare stikstof dichtbij het absolute nulpunt zijn afgekoeld, door niet gekoelde magneten worden afgestoten en zo blijven zweven.

Het interessantste deel van ons bezoek is een ronde langs de meer dan 200 paddocks. Ieder team heeft een eigen ruimte waar hun voertuigen rijklaar worden gemaakt. De omvang, uitrusting en presentatie zijn ook hier indrukwekkend. Hier wordt gesleuteld, gegeten, en hoewel niet toegelaten, ook geslapen. We zien fantastische staaltjes van inventiviteit. Universiteitsteams uit heel Europa maken veelal gebruik van waterstof als brandstof. De effectiefste voertuigen komen tot 5200 km op, omgerekend, één liter benzine. Het risico op mislukking is daarbij ook het grootst. Een Haags team heeft niet meer dan 100 meter met hun geavanceerde waterstof voertuig kunnen afleggen door een storing in de elektronica.

Wij brengen een bezoek aan de andere Quest en Mango teams. Beide teamleiders zijn geïnteresseerd in een groot aantal verbeteringen die er aan hun voertuigen kunnen worden aangebracht. Beiden hadden zelfs geen minivizier en laten daarmee zomaar 10% rendement verbetering liggen.

Tenslotte kijken we nog een uurtje bij het 1600 meter lange circuit. Vanmorgen reden de 'prototypes', nu rijden er de urban voertuigen. Dit zijn min of meer 'gewone' autootjes. Altijd met vier wielen en volledig gesloten. De meeste rijders kiezen er voor om de motor een aantal seconden te laten draaien en accelereren vlot. Dan wordt de motor uitgezet en rijden de voertuigen uit. Als ze rond de 5 km per uur rijden wordt de motor weer gestart enz enz. Ze moeten uiteindelijk 25 km/u gemiddeld hebben gereden.
Met een gratis bouwpakket van een op zout rijdend autootje keren we tevreden huiswaarts.

Duitse fietsvrienden door Noord-Holland

Vandaag zijn Robert Frischemeier, Frank Terfort en Hajo Eckstein, drie Duitse lange afstand velomobilisten in Nederland. Ze slapen vannacht op camping Vogelzang en zullen om half tien bij pont Driehuizen staan.
Jan Geel, Kees van Hattem en Cees Roozendaal zijn vroeg op de koffie en samen rijden we naar pont .... Buitenhuis. Martin Merkelbag is daar ook al. Daar wachten we tevergeefs op onze Duitse vrienden. Robert belt en herinnert me eraan dat ik echt pont Driehuis heb bevestigd. Is ook zo, Wim toch. We rijden voor de wind naar Velsen-Noord en rijden vervolgens met 7 Questen en één Milan over de prachtige Zeedijk naar De Woude. Na de koffie gaat de groep op weg naar Oostwoud.
Het gaat 34 km/u en dat lijkt iedereen te kunnen volgen. Toch blijkt dat het voor Kees te hard gaat en zonder dat ik het merk haakt ie af. Kees heeft het zelfs over 40 km/u. Dan blijkt weer dat achteraan een groep rijden voor iedereen zwaar is, zelfs voor een sterke fietser. Je moet steeds versnellen om de groep bij te halen. In die gevallen is er maar één oplossing, de rijders die het het lastigst kunnen volgen moeten zich achter de voorrijder nestelen. Dan kan de voorrijder, die het door de regelmatige snelheid het makkelijkst heeft, eenvoudig zijn snelheid aanpassen.

Via de Berkmeer rijden we naar Museum De Baan in Oostwoud. Het laatste stuk gaat het echt 40 km/u. Annie ontvangt ons hartelijk met koffie en Westfries suikerbrood. Hajo, Frank en Robert krijgen een rondleiding in het museum.
Als onze vrienden het museum hebben bekeken nemen we afscheid. Ik ga terug naar De Woude, 320 km in twee dagen lijkt me wel voldoende.
Cees en Jan stappen weer in en begeleiden de mannen via Medemblik naar de Afsluitdijk.
Mooie rit.

Rondje Groene Hart

Vandaag staat een rondje Groene Hart op het programma. Samen met Kees rijden we naar pont Buitenhuis. In Assendelft zien we een rode Quest linksaf slaan waar het rechtsaf moet zijn. Arnold Stokkel is even de kluts kwijt.
Aan de zuidzijde van het Noordzeekanaal staan Elly en Jules al te wachten. Vlak voor vertrek meldt zich nog een Raptobike rijder.
Eerst maar eens de klimmetjes op Spaarnwoude, dan richting het kopje van Bloemendaal. Op de klinkers van de afdalingen kan de Risse demper zijn nut bewijzen. Dat gaat uitstekend en ik laat de fiets zonder trappen naar beneden rollen. Beneden zie ik op de GPS dat de hoogste snelheid 65.1 km/u is geweest.
Via de bollenstreek rijden we zuidwaarts. Ondanks dat de zon zich uitgebreid laat zien blijft het met 13 gr. C. fris.
Na een korte lunchpauze rijden we zuidelijk van de Nieuwkoopse plassen een schitterende route langs De Meije.
Deze route sluit aan op de weg langs de Mijdrechtse Zuwe. Ook hier is het fantastisch rijden. De oevers zijn tot een meter hoogte begroeid met fluitekruid, boterbloemen en koolzaad. Dat noopt tot voorzichtig rijden, er zijn nog een paar duizend fietsers en motorrijders en route. Iedereen houdt zich aan de regels en heeft geduld. Dat zal straks wel anders worden ....

Na een heerlijk ontspannen tocht stoppen we bij Elly en Jules thuis in Nes aan de Amstel. Daar is het zelfgebakken rozijnenbrood een traktatie.
Omdat Kees, naar eigen zeggen, dreigt 'in te kakken', beginnen we aan de laatste etappe.
Arnold rijdt voorop en blijft de Amstel volgen ... tot in hartje Amsterdam. We rijden over De Dam en het Damrak. De afstand tussen langzaam rijdende bussen en auto's is vaak maar in centimeters uit te drukken. Op de kruising Damrak - Prins Hendrikkade moeten we linksaf oversteken. Nou ... dat gaat dus niet. Ik raak letterlijk totaal verstrikt in vele tientallen fietsers die zowel van links als van rechts komen. Als het helemaal vast staat vliegen de fietsers links en rechts de rijbaan op. Als ik uit de kluwen ben ontsnapt, roept één van de fietsers 'rot op met dat ding de stad uit'.

Vóór en op de pont over het IJ is het wederom liederlijk druk. Ook dat overleven we zonder brokken.
Dan kunnen we weer rijden op wegen die voor onze fietsen zijn gemaakt. We koersen op de linkeroever van het Noord-Hollands kanaal richting Purmerend. Daar nemen we afscheid van Arnold die naar Hoorn gaat. Kees en ik rijden richting West-Graftdijk waarna ik na 170 km voldaan de pont naar ons eiland neem.