Vanmiddag een rondje midden Noord-Holland. De temperatuur is met 23 gr. C. prettig, de luchtvochtigheid is met 78% weer heel hoog. De zon schijnt en met de wind uit de zuidwest hoek is een ritje naar het noordoosten heel prettig. Na de pont in Akersloot gaat het met ruim 40 km/u en hartslag 110 comfortabel naar De Rijp. Daar sla ik linksaf naar Noordeinde om via Grootschermer en Schermerhorn, Ursem te bereiken. Ik fiets vrij sloom en betrap mezelf erop dat ik met 35 km/u en net 100 op de hartslagmeter al tevreden ben. Nou prima toch? Via Avenhorn bereik ik even later Hoorn. Ik hoor opeens 'veertig, veertig'. Ik heb niet in de gaten, zoals bekend kan ik links niets zien, dat een automobilist naast me rijdt en door het geopende rechterzijraam mijn snelheid roept. Ik rij evenwel 36 km/u, dus zijn snelheidsmeter geeft teveel aan. Ik kom via een andere weg dan normaal Hoorn binnen en sluit aan bij tientallen fietsers. Bij de nieuwe schouwburg ga ik rechtsaf om de vertrouwde IJsselmeerdijk op te rijden.
In Schardam staat een hondenliefhebber met zijn maat te praten. Zijn grote bouvier vindt de Quest kennelijk een rotzak en besluit de aanval in te zetten. Dit verrast zijn baas en de hond vliegt de weg op. Ik geef een ruk aan het stuurtje en de Quest is in notime op de voor tegenliggers bedoelde weghelft. Ik ontsnap zo aan het grote hondenbeest. In mijn spiegels zie ik dat de baas de bouvier een pak slaag geeft.
In Warder ga ik voor de verandering eens rechtsaf. Ik wil via Oosthuizen de mooie oostelijke ringdijk van de Beemster oprijden.
Ik rij Warder bijna uit als pal aan de weg een groot zwart paard mij rijkelijk laat in de gaten krijgt. Het edele dier staat gewoon in het weiland naast de weg en schrikt zich rot. Het paard steigert, draait zich rechtsom en wil er vandoor. Bij het weer op de voorbenen landen ramt het dier een hek en dat versplintert onder luid gekraak in vele stukken. Ik zie een mevrouw aan de overkant van de weg in paniek de handen voor haar gezicht slaan. Ik kies er maar voor door te rijden om het paniekerige paard tijd te geven te kalmeren.
In Oosthuizen neem ik de prachtige hoge oostelijke dijk om de Beemster. De dijk meandert fraai langs de boezem en de vele bomen geven beschutting tegen de wind en de zon. Het wegdek is ook nog eens behoorlijk goed, dus een heerlijk deel van de rit. Bij Kwadijk, ik loop zo mooi het beroerde wegdek mis, duik ik de Beemster in. Ook nu nog is de kermis volop aan de gang en maak ik weer een omweg om mijn route te vervolgen. Aan de Middenweg is het agrarisch museum De Hem gevestigd. Het museum bestaat uit een compleet ingerichte boerderij met letterlijk alles erop en erin. Gisteren was ik er met mijn vrouw. Boer Schuitenmaker, 80 jaar en glashelder, neemt alle tijd om ons alles te vertellen, een aanrader.
Tot aan de pont in Akersloot gebeurt er weinig spectaculairs. Op de pont is het razenddruk en ik blijf druk bezig om de fietsers uit de buurt van de kwetsbare Questhuid te houden.
In Castricum denk ik direct naar huis te rijden als ik in de verte een Quest ontwaar. Deze gaat richting strand en ik wil wel weten wie er in mijn 'bewakingsgebied' rondkart. Even het gas erop en al snel zie ik dat het Nico van Baar is, een kennis uit Akersloot. Nico maakt computergestuurd en volautomatisch trappen. Voor hem gaan fietsers niet aan de kant, hij mist een claxon, en hij gaat door de berm. Ik zie dat zijn achterwiel niet terug op de weg wil en hij raakt 45 graden uit de koers. Dan springt de Quest als het ware omhoog en hij is weer op de weg. Oeps Nico, dat scheelde niet veel of je lag - weer - op je zijkant. Ik haal hem in en we rijden naast elkaar naar het strand. Daar zetten we de Quests naast elkaar en eten een ijsje en drinken een biertje. Eén Quest is al een bezienswaardigheid, twee tegelijk is wel heel spectaculair. De kinderen kijken niet met hun oogjes, maar met hun handjes, of daar nou een ijsje in steekt of niet.
Tegen zessen ga ik met hoge snelheid de duinhelling af en hou tot aan de kruising in Bakkum-Noord de snelheid boven de 50.
90 km
zaterdag 29 juli 2006
dinsdag 25 juli 2006
Gearresteerd door de brugwachter
Vanmiddag fiets ik een rondje rond het Alkmaardermeer. Het is warm, heel warm. De buitenthermometer in de schaduw geeft 31 gr. C. aan. Mijn vrouw verklaart me voor gek, geen probleem, ik ben er toch al bijna 59 jaar mee geworden:). Richting Uitgeest hou ik 40 km/u aan, hartslag rond 120. Er staat een vrij pittige oostenwind die me op dit moment voor- noch nadeel geeft.
Het fietspad langs de Provinciale weg bij Krommenie is deels weer open. Bij het station moet ik toch weer Krommenie zelf in, maar een verbetering is het wel.
De Beatrixbrug over de Knollendammervaart geeft rood licht vlak voordat ik passeer. Ik denk er nog wel langs te kunnen. Net op het moment dat ik het brugdek oprij gaan de bomen aan de overkant omlaag. Geen nood, ik kan onder alle slagbomen doorrijden.... maar deze niet. Ik sta voor de lage dichte slagboom en ben dus gevangen. De brug blijft gesloten, de brugwachter, hij zit in Wormer en bedient de brug op afstand, zal mijn gedrag toch niet aangrijpen om me de les te lezen? Gelukkig, de brug gaat even later open voor het scheepvaartverkeer. Een wielrenner komt aan de andere kant tot stilstand en verbaast zich over het feit dat ik aan de andere kant van de boom stilsta.
Als de slagbomen weer open gaan moet ik eerst de aanstormende scooters en brommers laten passeren. Bij De Woude sla ik weer linksaf om via de pont even bij onze nieuwe woonomgeving rond te kijken. Jammer dat de gemeente Castricum zijn toezegging om een rol te spelen bij de ontwikkeling van een terreintje voor de nieuwe boerderij niet gestand doet. Geen geld. Wel een grote mond hebben en dicteren hoe de nieuwe stolp eruit moet zien, maar de beloofde tegenprestatie blijft uit.
Vanaf het viaduct bij West-Graftdijk, ik heb de wind nu achter, bereik ik snel de 50 km/u. Da's altijd lekker en nodigt uit om vast te houden. Het gaat heel lekker en ik voer de snelheid op tot 54,5 km/u. Met die snelheid haal ik diverse fietsende echtparen in. Voor de pont in Akersloot ontspinnen zich dan ook weer gesprekken met verbaasde fietsers die absoluut niet geloven dat die 'vliegende gele pijl' een fiets is.
Ik ben nog steeds aan het worstelen met mijn Sigma pompje. Wat ik ook doe, ik krijg de slangverlenging niet luchtdicht. Op het internet zoek ik naar een adres waar ze mini-slangklemmetjes verkopen. LMG in Limburg heeft de goede klemmetjes. Kosten 60 eurocent per stuk maar .... de order en verzendkosten zijn 30 euro. Ik weet een band te smeden met de telefoniste, zij fietst 8000 km per jaar, en zal ze me nu privé toesturen. Da's heel lief van haar.
Het fietspad langs de Provinciale weg bij Krommenie is deels weer open. Bij het station moet ik toch weer Krommenie zelf in, maar een verbetering is het wel.
De Beatrixbrug over de Knollendammervaart geeft rood licht vlak voordat ik passeer. Ik denk er nog wel langs te kunnen. Net op het moment dat ik het brugdek oprij gaan de bomen aan de overkant omlaag. Geen nood, ik kan onder alle slagbomen doorrijden.... maar deze niet. Ik sta voor de lage dichte slagboom en ben dus gevangen. De brug blijft gesloten, de brugwachter, hij zit in Wormer en bedient de brug op afstand, zal mijn gedrag toch niet aangrijpen om me de les te lezen? Gelukkig, de brug gaat even later open voor het scheepvaartverkeer. Een wielrenner komt aan de andere kant tot stilstand en verbaast zich over het feit dat ik aan de andere kant van de boom stilsta.
Als de slagbomen weer open gaan moet ik eerst de aanstormende scooters en brommers laten passeren. Bij De Woude sla ik weer linksaf om via de pont even bij onze nieuwe woonomgeving rond te kijken. Jammer dat de gemeente Castricum zijn toezegging om een rol te spelen bij de ontwikkeling van een terreintje voor de nieuwe boerderij niet gestand doet. Geen geld. Wel een grote mond hebben en dicteren hoe de nieuwe stolp eruit moet zien, maar de beloofde tegenprestatie blijft uit.
Vanaf het viaduct bij West-Graftdijk, ik heb de wind nu achter, bereik ik snel de 50 km/u. Da's altijd lekker en nodigt uit om vast te houden. Het gaat heel lekker en ik voer de snelheid op tot 54,5 km/u. Met die snelheid haal ik diverse fietsende echtparen in. Voor de pont in Akersloot ontspinnen zich dan ook weer gesprekken met verbaasde fietsers die absoluut niet geloven dat die 'vliegende gele pijl' een fiets is.
Ik ben nog steeds aan het worstelen met mijn Sigma pompje. Wat ik ook doe, ik krijg de slangverlenging niet luchtdicht. Op het internet zoek ik naar een adres waar ze mini-slangklemmetjes verkopen. LMG in Limburg heeft de goede klemmetjes. Kosten 60 eurocent per stuk maar .... de order en verzendkosten zijn 30 euro. Ik weet een band te smeden met de telefoniste, zij fietst 8000 km per jaar, en zal ze me nu privé toesturen. Da's heel lief van haar.
zondag 23 juli 2006
Snel rondje Noord-Holland tussen de vlinders
Vandaag plan ik een wat sneller rondje Noord-Holland. Mijn vrouw vindt het late eten, na een inspannende dag wil ik de eerste anderhalf uur na thuiskomst niet eten, niet prettig. Vroeger thuiskomen is dus het parool. Om 9.00 uur zit ik in de Quest. Het is heiig, bewolkt en het voelt heel vochtig aan. De hygrometer buiten staat op 80% en dat is heel hoog. Gelukkig blijft de zon nog even achter de wolken.
In Limmen ga ik direct op de rijbaan rijden om er tot Koedijker vlotbrug niet meer af te komen. Van Limmen tot in Alkmaar krijg ik geen enkele auto achter me, heel bijzonder. Ik rij weliswaar iets boven de 40 km/u maar de weg voor mij alleen is wel heel speciaal. Het is zo stil op de weg dat ik me een enkele keer 'vergis' in de kleur van de verkeerslichten. In Alkmaar bij de kruising met de ring om de stad ben ik mijn selectieve kleurenblindheid kwijt, teveel verkeer daar. Er stopt een auto naast me en drie jochies roepen in koor 'rijdt ie op zonnecellen?'
Het waait bijna niet, wel komt de zon er nu bij en ik zweet behoorlijk. Ik merk dat de zweetdruppels zelfs van mijn onderarmen afvallen, nooit eerder meegemaakt. Het fietsen gaat minder makkelijk met deze extreme luchtvochtigheid. Ik rij tot aan Den Helder rond de 41 km/u en daarvoor heb ik een hartslag van 125 nodig, pfff, dat is wel eens makkelijker gegaan. Bij De Kooij, het is nu 10.30 uur, stop ik even voor een banaan en wat drinken. Het zweet gutst nu van mijn gelaat, gauw maar weer rijwind maken.
Het is opvallend hoeveel vlinders er zijn, soms lijken het wel witte wolken. Het is een schitterend gezicht om de honderden koolwitjes, zo heten ze, boven de bermen te zien dansen. De route naar Den Oever is leuk omdat het zo druk is op de weg dat de automobilisten mij maar langzaam inhalen. Tientallen duimen gaan omhoog, heel leuk.
In Den Oever is de havenmeester bezig met het schoonmaken van de toiletten. Hij heeft ook nog een washok waar ik de lege Camelbag weer voorzie van 2 liter fris drinkwater. Een tweetal Duitse varensgasten vragen honderduit over de Quest. Altijd leuk, ik spreek vloeiend Duits en dat vinden de mannen natuurlijk prettig.
Om half twaalf verlaat ik de jachthaven van Den Oever weer en zet koers naar Medemblik. Onderweg zie ik twee ligroeiers en we zwaaien uiteraard naar elkaar. De wind is nu zuidwestelijk en heb ik dus vrijwel tegen. De snelheid lijdt daar onder, ik hou continu 38 km/u aan en de hartslag staat rocksolid op 125. Zoals eerder gezegd, de warmte en de hoge luchtvochtigheid eisen hun tol.
In Medemblik, het is 12.00 uur als ik het watersportstadje binnenrij, is het immens druk bij restaurant Kwikkel. Ik kan er zelfs de Quest nergens parkeren. Daarom maar maar even door naar de ligfietswinkel van Ted de Lange. Ted is klanten aan het helpen met verschillende ligfietsen en hij wil wel even op de Quest passen. Het is zo druk bij Kwikkel dat ik de traditionele likeur met slagroom niet bij mijn espresso krijg geserveerd. Volgende keer beter. Ik vul mijn Camelbag bij met vers water, ik drink bijna continu en nu zonder water komen te zitten is heel schadelijk.
Ga ik nu wel of niet boven op de dijk fietsen? Het is er nu loeidruk en ik zou een snel rondje maken. Toch neem ik weer mijn favoriete fietspad op de dijk. De claxon doet weer wonderen en de meeste mensen gaan vlot aan de kant. Dit lukt alleen niet als fietsers elkaar passeren, ik moet dan de snelheid reduceren tot de voor normale fietsers gebruikelijke 15 km/u.
Ik passeer Enkhuizen en rij de slingerende dijk naar Hoorn op. Halverwege is de weg geblokkeerd t.b.v. de wielerwedstrijd van Venhuizen. Ik pauzeer maar even niet, misschien kan ik er nog langs. Vorig jaar moest ik een heel eind omrijden en dat doe ik vandaag liever niet. Gelukkig ben ik de verkeersregelaar even verder te snel af. Hij doet een poging me te stoppen, maar ik slalom om hem heen en kan verder. Ik hoop dat ik niet in het tegemoet komende peloton verzeil, maar het valt mee.
Ik stop niet in het bloedhete Hoorn en spreid even buiten Hoorn een handdoek uit op de dijk en eet wat krentenmik en AA drank. De AA drank, wel zoete troep, vult snel het opkomende caloriëntekort aan. Even overweeg ik om de route te bekorten via Alkmaar, maar dat watjesgedrag permitteer ik me toch maar niet.
Dankzij de krentenbolletjes kan het gas er redelijk opblijven. Ook nu weer, met de kans dat het jullie verveelt, rij ik 38 km/u met hartslag 125. Het is inmiddels pittig gaan waaien uit het westen, wel een warme vochtige wind. Even later krijg ik de wind iets achterlijker en kan ik de hartslag een 10 slagen verlagen.
Door de Beemster rij ik normaliter heel snel, nu niet. Eerst stuit ik op de kermis die het hele dorpshart blokkeert. Dan maar linksaf en via de voor fietsers verboden rondweg kom ik weer op mijn route. Een enorm lawaai en veel mensen duiden op weer een evenement, nu trekkertrek wedstrijden. Veel mensen wandelen in alle rust fietspadbreed naar en van het spektakel. Toeteren helpt nu weinig, de trekkers maken nog meer herrie.
Tot aan de pont in Akersloot gebeurt weinig bijzonders, of het moet de constatering zijn dat het fietsen nu toch wel moeilijker wordt. Tegen de stevige wind moet ik goed mijn best doen om 35 km/u te halen. Ik heb geen zin om nog te eten en de laatste kilometers na de pont gaat het toch weer lekker. Voor de pont verzamelen zich veel fietsers die ik eerder inhaalde. Aardige gesprekken en bewondering van racefietsers die een stuk minder hard kunnen.
Om 15.50 uur, 6 uur en 50 minuten na vertrek ben ik weer thuis. Netto fietstijd 5 uur 30 minuten, een mooi gemiddelde van 33,8 km/u tijdens deze broeierige omstandigheden. Het vele zweten heeft de werking van mijn zonnebrandcréme flink beperkt. Mijn hals is onaardig rood.
186 km.
In Limmen ga ik direct op de rijbaan rijden om er tot Koedijker vlotbrug niet meer af te komen. Van Limmen tot in Alkmaar krijg ik geen enkele auto achter me, heel bijzonder. Ik rij weliswaar iets boven de 40 km/u maar de weg voor mij alleen is wel heel speciaal. Het is zo stil op de weg dat ik me een enkele keer 'vergis' in de kleur van de verkeerslichten. In Alkmaar bij de kruising met de ring om de stad ben ik mijn selectieve kleurenblindheid kwijt, teveel verkeer daar. Er stopt een auto naast me en drie jochies roepen in koor 'rijdt ie op zonnecellen?'
Het waait bijna niet, wel komt de zon er nu bij en ik zweet behoorlijk. Ik merk dat de zweetdruppels zelfs van mijn onderarmen afvallen, nooit eerder meegemaakt. Het fietsen gaat minder makkelijk met deze extreme luchtvochtigheid. Ik rij tot aan Den Helder rond de 41 km/u en daarvoor heb ik een hartslag van 125 nodig, pfff, dat is wel eens makkelijker gegaan. Bij De Kooij, het is nu 10.30 uur, stop ik even voor een banaan en wat drinken. Het zweet gutst nu van mijn gelaat, gauw maar weer rijwind maken.
Het is opvallend hoeveel vlinders er zijn, soms lijken het wel witte wolken. Het is een schitterend gezicht om de honderden koolwitjes, zo heten ze, boven de bermen te zien dansen. De route naar Den Oever is leuk omdat het zo druk is op de weg dat de automobilisten mij maar langzaam inhalen. Tientallen duimen gaan omhoog, heel leuk.
In Den Oever is de havenmeester bezig met het schoonmaken van de toiletten. Hij heeft ook nog een washok waar ik de lege Camelbag weer voorzie van 2 liter fris drinkwater. Een tweetal Duitse varensgasten vragen honderduit over de Quest. Altijd leuk, ik spreek vloeiend Duits en dat vinden de mannen natuurlijk prettig.
Om half twaalf verlaat ik de jachthaven van Den Oever weer en zet koers naar Medemblik. Onderweg zie ik twee ligroeiers en we zwaaien uiteraard naar elkaar. De wind is nu zuidwestelijk en heb ik dus vrijwel tegen. De snelheid lijdt daar onder, ik hou continu 38 km/u aan en de hartslag staat rocksolid op 125. Zoals eerder gezegd, de warmte en de hoge luchtvochtigheid eisen hun tol.
In Medemblik, het is 12.00 uur als ik het watersportstadje binnenrij, is het immens druk bij restaurant Kwikkel. Ik kan er zelfs de Quest nergens parkeren. Daarom maar maar even door naar de ligfietswinkel van Ted de Lange. Ted is klanten aan het helpen met verschillende ligfietsen en hij wil wel even op de Quest passen. Het is zo druk bij Kwikkel dat ik de traditionele likeur met slagroom niet bij mijn espresso krijg geserveerd. Volgende keer beter. Ik vul mijn Camelbag bij met vers water, ik drink bijna continu en nu zonder water komen te zitten is heel schadelijk.
Ga ik nu wel of niet boven op de dijk fietsen? Het is er nu loeidruk en ik zou een snel rondje maken. Toch neem ik weer mijn favoriete fietspad op de dijk. De claxon doet weer wonderen en de meeste mensen gaan vlot aan de kant. Dit lukt alleen niet als fietsers elkaar passeren, ik moet dan de snelheid reduceren tot de voor normale fietsers gebruikelijke 15 km/u.
Ik passeer Enkhuizen en rij de slingerende dijk naar Hoorn op. Halverwege is de weg geblokkeerd t.b.v. de wielerwedstrijd van Venhuizen. Ik pauzeer maar even niet, misschien kan ik er nog langs. Vorig jaar moest ik een heel eind omrijden en dat doe ik vandaag liever niet. Gelukkig ben ik de verkeersregelaar even verder te snel af. Hij doet een poging me te stoppen, maar ik slalom om hem heen en kan verder. Ik hoop dat ik niet in het tegemoet komende peloton verzeil, maar het valt mee.
Ik stop niet in het bloedhete Hoorn en spreid even buiten Hoorn een handdoek uit op de dijk en eet wat krentenmik en AA drank. De AA drank, wel zoete troep, vult snel het opkomende caloriëntekort aan. Even overweeg ik om de route te bekorten via Alkmaar, maar dat watjesgedrag permitteer ik me toch maar niet.
Dankzij de krentenbolletjes kan het gas er redelijk opblijven. Ook nu weer, met de kans dat het jullie verveelt, rij ik 38 km/u met hartslag 125. Het is inmiddels pittig gaan waaien uit het westen, wel een warme vochtige wind. Even later krijg ik de wind iets achterlijker en kan ik de hartslag een 10 slagen verlagen.
Door de Beemster rij ik normaliter heel snel, nu niet. Eerst stuit ik op de kermis die het hele dorpshart blokkeert. Dan maar linksaf en via de voor fietsers verboden rondweg kom ik weer op mijn route. Een enorm lawaai en veel mensen duiden op weer een evenement, nu trekkertrek wedstrijden. Veel mensen wandelen in alle rust fietspadbreed naar en van het spektakel. Toeteren helpt nu weinig, de trekkers maken nog meer herrie.
Tot aan de pont in Akersloot gebeurt weinig bijzonders, of het moet de constatering zijn dat het fietsen nu toch wel moeilijker wordt. Tegen de stevige wind moet ik goed mijn best doen om 35 km/u te halen. Ik heb geen zin om nog te eten en de laatste kilometers na de pont gaat het toch weer lekker. Voor de pont verzamelen zich veel fietsers die ik eerder inhaalde. Aardige gesprekken en bewondering van racefietsers die een stuk minder hard kunnen.
Om 15.50 uur, 6 uur en 50 minuten na vertrek ben ik weer thuis. Netto fietstijd 5 uur 30 minuten, een mooi gemiddelde van 33,8 km/u tijdens deze broeierige omstandigheden. Het vele zweten heeft de werking van mijn zonnebrandcréme flink beperkt. Mijn hals is onaardig rood.
186 km.
zaterdag 22 juli 2006
Kort (regen)rondje
Gedurende het weekend probeer ik meestal één wat langere trip te maken, de andere weekenddag besteed ik aan wat klusjes rond het huis en soms een bezoek aan mijn schoonouders. Fietsen is vreselijk leuk, maar kost wel heel veel tijd.
Vanmiddag is het bijzonder benauwd en wil ik wel even uitwaaien. Toch maar een klein rondje fietsen. Om 15.00 uur zit ik in de Quest en koers richting Uitgeest/Krommenie. Hoewel de buienradar me nog geen neerslag beloofde, spettert het al wel. De geringe regen brengt nog geen verkoeling. De hoge temperatuur levert wel het bekende makkelijke rijden op.
Bij de Krokodil sla ik linksaf naar de Jachthaven Zwaansmeerpolder in Uitgeest. Mijn bril is sterk beregend en ik doe hem maar af. Het fietsen over de historische Lagendijk, de oude oever van het Oerij, blijft een genoegen. Op de haven praat ik wat met een medebestuurslid Jan Grapendaal.
Het begint te onweren, niet mijn ideale fietsweer. Ik rij nog even langs de winkel in Uitgeest en met 40 km/u ben ik snel weer thuis.
Vanavond probeer ik nog een keer de slangverlenging van mijn Sigma fietspomp luchtdicht te krijgen. Ik zet het geheel nu met siliconenkit in elkaar. Tenslotte omwikkel ik de verbinding met wat gewapende tape. Als het nu niet dicht blijft dan weet ik het niet meer.
Morgen plan ik weer een rondje Noord-Holland.
Vanmiddag is het bijzonder benauwd en wil ik wel even uitwaaien. Toch maar een klein rondje fietsen. Om 15.00 uur zit ik in de Quest en koers richting Uitgeest/Krommenie. Hoewel de buienradar me nog geen neerslag beloofde, spettert het al wel. De geringe regen brengt nog geen verkoeling. De hoge temperatuur levert wel het bekende makkelijke rijden op.
Bij de Krokodil sla ik linksaf naar de Jachthaven Zwaansmeerpolder in Uitgeest. Mijn bril is sterk beregend en ik doe hem maar af. Het fietsen over de historische Lagendijk, de oude oever van het Oerij, blijft een genoegen. Op de haven praat ik wat met een medebestuurslid Jan Grapendaal.
Het begint te onweren, niet mijn ideale fietsweer. Ik rij nog even langs de winkel in Uitgeest en met 40 km/u ben ik snel weer thuis.
Vanavond probeer ik nog een keer de slangverlenging van mijn Sigma fietspomp luchtdicht te krijgen. Ik zet het geheel nu met siliconenkit in elkaar. Tenslotte omwikkel ik de verbinding met wat gewapende tape. Als het nu niet dicht blijft dan weet ik het niet meer.
Morgen plan ik weer een rondje Noord-Holland.
dinsdag 18 juli 2006
31 gr. C. heerlijk
Vanmiddag om 15.00 uur, het is dan bijna 31 gr. C. in de schaduw, maak ik een toerritje. Mijn vrouw is bezorgd, zij heeft de eerste alarmerende berichten van de Vierdaagse al gehoord, en wil liever dat ik vanavond ga fietsen. Ik beloof haar dat ik heel rustig aan zal doen. In het begin doe ik dat ook omdat bekend is dat oververhitting een veel hogere hartslag oplevert. Nou daar is bij mij geen sprake van. Het fietst zo licht en makkelijk dat ik al met hartslag 90 precies 30 km/u rij. Bij 100 is dat al 35 km/u en bij 110 wordt het zelfs 41 km/u. De combinatie van lichte inspanning, weinig zonneprojectie op mijn lichaam en de verkoelende rijwind, maken het fietsen tot een feest. Ik rij via Krommenie naar De Woude, neem de pont en drink een espresso bij café De Woude. Terug naar de pont ontmoet ik Wouter Klootwijk, een klant van Mac Support en we praten wat over Woude 6, de plek waar onze nieuwe stolpboerderij nu wel heel waarschijnlijk, gebouwd gaat worden.
Daarna rij ik de lange file op de N246 langs en sla bij West-Graftdijk linksaf naar de pont in Akersloot. Een echtpaar dat ik even daarvoor met 41 km/u inhaalde informeert naar de elektrische aandrijving van de Quest, 'ze hadden niks gehoord en het ging zo hard'. Ik ga niet naar Heiloo en Egmond aan Zee, ik ben de slechte fietspaden daar beu. Prettiger is door Akersloot naar Limmen te rijden en dan door naar Castricum aan Zee. Op de heenweg blijf ik op het fietspad, veel te druk nu, op de terugweg neem ik de rijbaan. Ik rij gemakkelijk ruim in de 50 km/u en de auto's blijven keurig achter me.
Thuis gekomen moet ik in de zon de Quest uitladen. Het zweet druipt me dan wel van het gezicht. Binnen is het fris en een biertje draagt snel bij aan het herstel van de vochtbalans.
41 km
Daarna rij ik de lange file op de N246 langs en sla bij West-Graftdijk linksaf naar de pont in Akersloot. Een echtpaar dat ik even daarvoor met 41 km/u inhaalde informeert naar de elektrische aandrijving van de Quest, 'ze hadden niks gehoord en het ging zo hard'. Ik ga niet naar Heiloo en Egmond aan Zee, ik ben de slechte fietspaden daar beu. Prettiger is door Akersloot naar Limmen te rijden en dan door naar Castricum aan Zee. Op de heenweg blijf ik op het fietspad, veel te druk nu, op de terugweg neem ik de rijbaan. Ik rij gemakkelijk ruim in de 50 km/u en de auto's blijven keurig achter me.
Thuis gekomen moet ik in de zon de Quest uitladen. Het zweet druipt me dan wel van het gezicht. Binnen is het fris en een biertje draagt snel bij aan het herstel van de vochtbalans.
41 km
zondag 16 juli 2006
Met ALF (Amsterdamse liggers) op pad
Vanmorgen om 8.30 uur op weg naar Amsterdam om met de Amsterdamse liggers een stukje te fietsen. Het is onbewolkt en het belooft 29 gr. C. te worden. De koperen ploert staat al te branden en ik vergeet mijn parasolletje niet. Ik heb voldoende eten en fruit in mijn koeltasje mee. Twee koelelementjes uit de diepvries houden alles de hele dag heerlijk koel. Om 9.22 uur sta ik beteuterd te kijken dat de pont over het Noordzeekanaal net wegvaart. De telefoon gaat en Fred van den Hauten, de man van de Alleweder, heeft de pont wel gehaald en sneert dat ik harder had moeten rijden.Om vijf voor tien ben ik bij de groep op het Museumplein. Vele bekende gezichten waarvan enkelen informeren of ik mijn pluutje wel mee heb. Nou reken maar! Als laatste komt Lango Metten met zijn Quest aan. Hij is ook om 8.30 uur vertrokken uit Alkmaar en dat is krap aan. Een groep Japanners wil allemaal met de Quest op de foto met zowel Lango als mij. Ze slaan de armen om me heen, ik doe dat natuurlijk ook en wordt door vele camera's vastgelegd. Op de foto zijn de Oriëntaalse intimiteiten al achter de rug.
Ondemocratisch wordt besloten naar het Muiderzand en Almere te rijden, prima reisdoel natuurlijk. Mijn parasolletje doet direct al weer uitstekend dienst.
De hitte is verzengend en je moet echt blijven rijden om wat verkoeling te krijgen. Ik kan goed tegen de warmte en het tempo is aangepast aan de condities. We rijden 22 tot 28 km/u, gemiddelde hartslag ergens tussen 79 en 89. Daar krijg ik het niet benauwd van :). We stoppen even bij het strand bij Muiden, onvoorstelbaar hoeveel mensen in de volle zon liggen te stoven. Ze doen maar, ik blijf liever fietsen. We pauzeren in Almere-haven en nemen rijkelijk de tijd om wat te eten en te drinken. Een deel van de groep gaat terug om onderweg te zwemmen. Daarna rijden de 7 overgeblevenen langs het druk bevaren randmeer zuidwaarts om tenslotte via de grote brug in de A27 weer op het oude land terug te keren. We blijven goeddeels het randmeer in beeld houden en nemen de grote aantallen fietsers en badgasten op de koop toe. De paadjes die nu genomen worden zijn niet helemaal Quest-fähig. Schelpenpaden met graspollen als middenberm doen mijn Quest af en toe vervaarlijk kwispelstaarten. De paadjes zijn soms zo smal dat ik liever het bredere ruiterpad gebruik. Dat is geen goede beslissing. Het pad is zo mul dat het lijkt alsof ik met drie lekke banden rij. 20 km/u en hartslag tegen de 150 bewijzen dat dit voor de Quest de verkeerde biotoop is. Ik zoek dan ook maar gauw weer het verharde fietspad op. Gelukkig gaan de andere fietsers vlot aan de kant of stoppen helemaal om die maffe liggers aan te staren. Lango maakt furore met zijn bijzondere electronische vogelgeluidje. Hij gebruikt het dan ook voortdurend.
Na de schelpenpaden die veel stof doen opwaaien, fietsen we dezelfde weg terug door de landerijen richting Muiden. Daar wordt even gestopt voor een versnapering. Zelfs dan is de inhoud van mijn koeltasje nog lekker koud. Wij rijden nog even samen door en als de andere vijf fietsers linksaf gaan, gaan Lango en ik samen langs het Amsterdam-Rijn kanaal verder. Het gas gaat erop en wij slalommen langs de vele fietsers en wandelaars met tegen de 40 km/u naar de Schellingwouder bruggen. Normaal zou ik door de stad rijden, maar Lango is ervan overtuigd dat het rijden via Purmerend veel sneller is. Ik ben met een natte vinger te lijmen, Lango is een ervaren en snelle fietser en het is altijd prettig een snelle voorrijder te hebben. Ik ben met Lango naar Giessen geweest en dat schept een band. Na de Schellingwouder bruggen gaat het met rond 42 km/u naar Purmerend. De fietspaden zijn uitstekend en hoewel de wind voorlijk inkomt, houden we de gang er stevig in.
In Purmerend slaan we linksaf en koersen naar Spijkerboor. De wind is nu wat achterlijk en het nieuwe wegdek spiegelglad. Dit nodigt uit tot snelheid. In no-time rijden we 48 km/u en de Questen lijken te willen vliegen.
Ik zet stevig aan en trap door tot ik 60 km/u op de teller heb staan. De Quest blijft fantastisch doorlopen en het is makkelijk om ruim in de 50 te blijven rijden. Lango heeft mijn demarrage wat laat in de gaten, hij komt achter me aan en rijdt maximaal 56,9 km/u. We leggen aan bij het Herenhuis in Spijkerboor en laven ons aan een biertje. Het lijkt wel of dit spontaan voor onze ogen verdampt, nog maar één dus.
Na een 20 minuten verlaten we de uitspanning en gaan onder grote belangstelling van de etende en drinkende dagjesmensen op weg naar West-Graftdijk. Ook nu weer zitten we zo boven de 50 km/u en.... we zouden het nog wel rustig aan doen :).
Lango krijgt een SMS-je van zijn zoon die op Bali woont. Hij wordt gefeliciteerd dat ie opa wordt, heel leuk. We praten wat over een kleine wereld en vinden het goed zo.
Bij het pontje in Akersloot drukken we elkaar al rijdend de hand en Lango gaat door naar Alkmaar.
Om 17.45 uur ben ik thuis na een prachtige fietsdag. Als het zo warm is, ga gewoon fietsen, dan heb je er geen last van.
151 km.
donderdag 13 juli 2006
Rondje Noord-Holland ondanks politie
Vanmorgen op tijd uit de veren om een rondje Noord-Holland te rijden. In de tuin brandt de zon al flink en ik haal de Quest naar de voorkant van ons huis om onder de luifel de banden op te pompen en alles in te laden. Geen goed idee, de praters melden zich in drommen. Leuk om wel weer eens Carl Laarhuis, mijn inmiddels 68-jarige fysiotherapeut te spreken. Hij is geïnteresseerd in de oplossing van mijn knieproblemen, de TDP pedalen. Ik gebruik ze nog steeds.
Pas om 10.00 uur zit ik in de Quest en ga op weg. Het is schitterend weer, volle zon en 23 gr. C. De voor de ochtend beloofde zuidenwind is toch al noordenwind geworden. Gelukkig is de kracht nog niet veel meer dan 2 Bft. In Heiloo rij ik weer op de rijbaan en dat schiet op. In Alkmaar haal ik voor het verkeerslicht zeker 20 auto's rechts in en pak direct de groenlicht fase mee. Een politieauto ziet mijn wat 'snelle' gedrag en zet de achtervolging in. Ik krijg het volgende licht weer groen en ik rij nog steeds op de rijbaan richting Koedijk. De politieauto haalt het net niet en moet voor rood stoppen. Bij het volgende licht hebben ze me te pakken. Een politiemevrouw zegt dat ik op het fietspad moet rijden. Ze wijst me op het blauwe bord met de fiets erop. Ik bied haar aan uit te leggen dat ze geen gelijk heeft. Ze staat echter links voorgesorteerd, krijgt groen licht en kan de discussie niet afmaken. Einde verhaal dus en ik ga lekker op de rijbaan door tot voorbij Koedijk.
De wind trekt wat aan tot 3 - 4 Bft, snelheid tussen de 36 en 38 km/u. Ik heb de wind 'dead ahead' een zeilersterm voor recht in de wind.
Een boer met een gigantische trekker met heel lange aanhanger haalt me met een snelheidsverschil van enkele kilometers per uur in. Er stuift veel zand van de aanhanger. Dan moet de combinatie een slinger in de weg nemen. De aanhanger snijdt me de vrijwel de pas af en passeert me rakelings. Stomme boer dus.
Om kwart voor twaalf ben ik bij het Total station bij De Kooij. Ik zet de Quest onder de luifel en de cassiere groet me vriendelijk. De route naar Den Oever komt de wind dwars van links in. Ook hier bloeien de aardappelen tot aan de horizon. Verschillende geuren, beurtelings van de Waddenzee, dan weer van bloeiende bermen, komen in alle uitbundigheid tot me, heerlijk.
In Den Oever neem ik op de jachthaven royaal de tijd om lekker te eten en te drinken. De thermotas met vrieselementen onder mijn stoel houden de boterhammen en het fruit heerlijk koel.
Op weg naar Medemblik heb ik de wind in de rug. De wind is aangetrokken tot 4 Bft en pas bij 35 km/u rij ik de wind 'dood'. Ik probeer mijn hartslag op 120 te houden en te kijken hoe hard ik dan rij. Lukt niet, ik blijf steeds harder rijden. Het gaat zo hard dat ik besluit om 50 km/u te rijden en dan te kijken hoe hoog mijn hartslag dan wordt. Geloof het of niet, de hartslagmeter blijft 'rock solid' op 138 staan. Ik ben dan ook in een goede 20 minuten in Medemblik voor mijn traditionele Espresso.
Ik smeer me nog een keer in met factor 60 en zoek snel de schitterende dijk op langs het IJsselmeer. Het is wat heiig en Friesland is dan ook niet te zien. Op de dijk rijden veel fietsers. Ze reageren gemiddeld goed op de claxon. Alleen een oudere mevrouw hoort me domweg niet. Ik moet dan ook van de gebaande weg af en passeer haar door het gras.
In Enkhuizen vul ik bij een benzinestation mijn Camelbag met 2 liter vers water en smikkel een Cornetto Royal op. Een moddervette bouwvakker vraagt zich af of ie wel in de Quest past, kans nul. Op de IJsselmeerdijk naar Hoorn kan ik steeds rond de 40 km/u rijden. De zon gaat nu af en toe schuil achter bewolking, een heerlijk frisse wind is het gevolg. Een tweetal ruiterses galopperen naast elkaar over de dijk. Hoewel ze mij van verre al zien, nemen zij geen maatregelen voor een rustige en daardoor veilige passage. Ik rij dan ook maar gewoon door. Eén van de paarden stopt abrupt. De amazone slaat tegen de hals en het hoofd van het paard maar ze blijft in het zadel.
Een volgende uitdaging kondigt zich aan. Twee trekkers met allerlei landbouwgereedschap aan de voorzijde blokkeren voor de bestuurders deels het zicht op de weg, ook op mij. Ze zien me domweg niet en ik moet letterlijk de berm in om het vege lijf te redden. Gelukkig loopt ook dit weer goed af.
Buiten Hoorn stop ik voor een broodje, een banaan en wat drinken. Overal spartelt de jeugd in het ondiepe IJsselmeer. Ik hou de wind in de rug en ondanks dat er al 150 km op de teller staat, kan ik 40 km/u aanhouden tot aan Edam.
Vanaf Edam komt de wind van rechts in. Nu merk ik dat de wind verder is aangetrokken tot zeker 5 Bft. Op de kaarsrechte weg in de Beemster plukt de wind merkbaar aan de Quest. In De Rijp heb ik de pech dat een boer met een trekker met aan beide zijden uitstekende grasschudders veel te breed is voor het middeleeuwse plaatsje. Het duurt ruim een kwartier voor we stapvoets door het dorp zijn.
Om 18.00 uur ben ik thuis. Geen snelle rit, maar een heerlijke fietsdag. 4 zelfgebakken boterhammen met pindakaas en appelstroop, 3 bananen, 1 appel en 2 flesjes AA drank zijn, op de Cornetto na, genoeg om een hele dag te fietsen.
187 km.
Pas om 10.00 uur zit ik in de Quest en ga op weg. Het is schitterend weer, volle zon en 23 gr. C. De voor de ochtend beloofde zuidenwind is toch al noordenwind geworden. Gelukkig is de kracht nog niet veel meer dan 2 Bft. In Heiloo rij ik weer op de rijbaan en dat schiet op. In Alkmaar haal ik voor het verkeerslicht zeker 20 auto's rechts in en pak direct de groenlicht fase mee. Een politieauto ziet mijn wat 'snelle' gedrag en zet de achtervolging in. Ik krijg het volgende licht weer groen en ik rij nog steeds op de rijbaan richting Koedijk. De politieauto haalt het net niet en moet voor rood stoppen. Bij het volgende licht hebben ze me te pakken. Een politiemevrouw zegt dat ik op het fietspad moet rijden. Ze wijst me op het blauwe bord met de fiets erop. Ik bied haar aan uit te leggen dat ze geen gelijk heeft. Ze staat echter links voorgesorteerd, krijgt groen licht en kan de discussie niet afmaken. Einde verhaal dus en ik ga lekker op de rijbaan door tot voorbij Koedijk.
De wind trekt wat aan tot 3 - 4 Bft, snelheid tussen de 36 en 38 km/u. Ik heb de wind 'dead ahead' een zeilersterm voor recht in de wind.
Een boer met een gigantische trekker met heel lange aanhanger haalt me met een snelheidsverschil van enkele kilometers per uur in. Er stuift veel zand van de aanhanger. Dan moet de combinatie een slinger in de weg nemen. De aanhanger snijdt me de vrijwel de pas af en passeert me rakelings. Stomme boer dus.
Om kwart voor twaalf ben ik bij het Total station bij De Kooij. Ik zet de Quest onder de luifel en de cassiere groet me vriendelijk. De route naar Den Oever komt de wind dwars van links in. Ook hier bloeien de aardappelen tot aan de horizon. Verschillende geuren, beurtelings van de Waddenzee, dan weer van bloeiende bermen, komen in alle uitbundigheid tot me, heerlijk.
In Den Oever neem ik op de jachthaven royaal de tijd om lekker te eten en te drinken. De thermotas met vrieselementen onder mijn stoel houden de boterhammen en het fruit heerlijk koel.
Op weg naar Medemblik heb ik de wind in de rug. De wind is aangetrokken tot 4 Bft en pas bij 35 km/u rij ik de wind 'dood'. Ik probeer mijn hartslag op 120 te houden en te kijken hoe hard ik dan rij. Lukt niet, ik blijf steeds harder rijden. Het gaat zo hard dat ik besluit om 50 km/u te rijden en dan te kijken hoe hoog mijn hartslag dan wordt. Geloof het of niet, de hartslagmeter blijft 'rock solid' op 138 staan. Ik ben dan ook in een goede 20 minuten in Medemblik voor mijn traditionele Espresso.
Ik smeer me nog een keer in met factor 60 en zoek snel de schitterende dijk op langs het IJsselmeer. Het is wat heiig en Friesland is dan ook niet te zien. Op de dijk rijden veel fietsers. Ze reageren gemiddeld goed op de claxon. Alleen een oudere mevrouw hoort me domweg niet. Ik moet dan ook van de gebaande weg af en passeer haar door het gras.
In Enkhuizen vul ik bij een benzinestation mijn Camelbag met 2 liter vers water en smikkel een Cornetto Royal op. Een moddervette bouwvakker vraagt zich af of ie wel in de Quest past, kans nul. Op de IJsselmeerdijk naar Hoorn kan ik steeds rond de 40 km/u rijden. De zon gaat nu af en toe schuil achter bewolking, een heerlijk frisse wind is het gevolg. Een tweetal ruiterses galopperen naast elkaar over de dijk. Hoewel ze mij van verre al zien, nemen zij geen maatregelen voor een rustige en daardoor veilige passage. Ik rij dan ook maar gewoon door. Eén van de paarden stopt abrupt. De amazone slaat tegen de hals en het hoofd van het paard maar ze blijft in het zadel.
Een volgende uitdaging kondigt zich aan. Twee trekkers met allerlei landbouwgereedschap aan de voorzijde blokkeren voor de bestuurders deels het zicht op de weg, ook op mij. Ze zien me domweg niet en ik moet letterlijk de berm in om het vege lijf te redden. Gelukkig loopt ook dit weer goed af.
Buiten Hoorn stop ik voor een broodje, een banaan en wat drinken. Overal spartelt de jeugd in het ondiepe IJsselmeer. Ik hou de wind in de rug en ondanks dat er al 150 km op de teller staat, kan ik 40 km/u aanhouden tot aan Edam.
Vanaf Edam komt de wind van rechts in. Nu merk ik dat de wind verder is aangetrokken tot zeker 5 Bft. Op de kaarsrechte weg in de Beemster plukt de wind merkbaar aan de Quest. In De Rijp heb ik de pech dat een boer met een trekker met aan beide zijden uitstekende grasschudders veel te breed is voor het middeleeuwse plaatsje. Het duurt ruim een kwartier voor we stapvoets door het dorp zijn.
Om 18.00 uur ben ik thuis. Geen snelle rit, maar een heerlijke fietsdag. 4 zelfgebakken boterhammen met pindakaas en appelstroop, 3 bananen, 1 appel en 2 flesjes AA drank zijn, op de Cornetto na, genoeg om een hele dag te fietsen.
187 km.
dinsdag 11 juli 2006
LEDs kapot en pomp toch niet goed
Mijn mooie LEDs zijn deels uitgevallen. Linksachter doen 2 van de 4 horizontale rijtjes het niet meer. Ik denk dat de reserve Tioga Comp Pool band de verbindingen heeft losgetrokken. Hoe ga ik dat nou oplossen?
Tot overmaat van ramp blijkt mijn pomp toch niet goed te zijn. Nadat ik de verbindingen voorzie van een stukje zelfvulcaniserende tape en ga pompen, hoor ik al snel een plofje. De soldeer heeft toch niet alles luchtdicht afgesloten. Ik laat nu maar de twee verbindingen draaien bij Bezo in Uitgeest.
Als laatste 'ellende' stoot ik de achterkant van de fiets tegen de schuur en breekt er een klein stukje gele gelcoat af. Met een druppeltje gele verf zal ik het wel weer netjes wegwerken.
Inmiddels ben ik de 3000 km gepasseerd. 1x lekke voorband. Verder totaal geen problemen gehad.
Tot overmaat van ramp blijkt mijn pomp toch niet goed te zijn. Nadat ik de verbindingen voorzie van een stukje zelfvulcaniserende tape en ga pompen, hoor ik al snel een plofje. De soldeer heeft toch niet alles luchtdicht afgesloten. Ik laat nu maar de twee verbindingen draaien bij Bezo in Uitgeest.
Als laatste 'ellende' stoot ik de achterkant van de fiets tegen de schuur en breekt er een klein stukje gele gelcoat af. Met een druppeltje gele verf zal ik het wel weer netjes wegwerken.
Inmiddels ben ik de 3000 km gepasseerd. 1x lekke voorband. Verder totaal geen problemen gehad.
zaterdag 8 juli 2006
Rondje Beemster en pompperikelen
Gisteren gesleuteld aan de Sigma Lambda fietspomp. Dit uitstekende kleine pompje heeft één nadeel, het slangetje tussen pomp en ventielopzetstuk is heel kort. Als de Quest op zijn wielen staat kan ik niet goed pompen, om van het aflezen van de druk maar te zwijgen. Oplossing? Een verlenging van het slangetje. De compressorhandel Riako kan me niet aan de fittinkjes helpen. De aquariumwinkel heeft de passende verloopjes, zelfs voorzien van een kraantje. Dat laatste heb ik weliswaar niet nodig, maar ik schaf ze toch aan.Het werkt direct goed, maar de druk loopt nog wel snel weg. Ik kan dan nog de druk niet aflezen. Ik zaag de kraantjes eraf en laat een druppel soldeer op de nog resterende vlakjes lopen. En passant rooster ik mijn linker middelvinger nog aan de gasvlam...g.v.d. Gelukkig heb ik de koude kraan onder handbereik en na 5 minuten is de pijn weer draaglijk. Nu blijft de druk in het slangsysteem als ik stop met pompen.... alleen is de nieuwe slang nog steeds iets te kort.
Vanmorgen een langere slang gehaald en de boel weer in elkaar gezet. Perfect zo.
Daarna de batterij van de hartslagmeter verwisselen en de zender weer synchroniseren met het digitale Nike C10 hartslagmeterklokje. Ik kijk na de succesvolle batterijtransplantatie tijdens de koffie op het klokje. Hartslag 47 slagen per minuut. Dit is een lage hartslag, die na het wakker worden 's morgens nog enkele slagen lager zal zijn. Duidt op een goede conditie zullen we maar zeggen.
Vanmiddag ga ik een rondje Beemster fietsen. Ik wil ook nog even langs de plek waar, nu wel heel waarschijnlijk, onze nieuwe stolpboerderij gebouwd zal worden. Daar ontmoet ik mijn nieuwe buren en wordt ik 'betrapt' door onze vrienden Paul en Corien Klamer. We worden door Bob, eigenaar van eetcafé De Woude op de koffie gevraagd en we zitten even heerlijk op het terras aan het water van de Markervaart. Mooi (voor)uitzicht dus.
Ik rij, veel later dan gepland, richting West-Graftdijk. De wind waait pittig, zeker 4 tot 5 Bft en uit het Westen. Dat levert onrealistisch lage hartfrequenties op. Wat te denken van 40 km/u met hartslag 108, of 45 km/u met 115. Dit is genieten in optima forma. Ik maak wat foto's van details van boerderijen in de Beemster. Ook stop ik even bij een van de bloeiende aardappelvelden en maak een foto.
Ik rij de hele Beemster door en ga op de Oostdijk noordwaarts. Hier rukt de wind stevig aan de Quest en ik hoef bijna niet te trappen om toch tegen de 40 km/u te rijden. Bij Oosthuizen sla ik linksaf en rij nu bijna tegen wind de kaarsrechte weg naar West-Beemster op. De wind is nu hard en met 35 km/u en hartslag 112 moet ik een stuk harder werken :).
Het einde van de lineaalrechte weg komt uit op de Westdijk en voert vervolgens naar De Rijp. Onder de dijk van het Noord-Hollands kanaal is er wat luwte en met 38 km/u bereik ik vlot de pont in Akersloot.
Een paar honderd meter voor ik thuis ben rijdt een jonger stel naast elkaar op het fietspad. Ik toeter en zie de jongeman een gebaar maken van 'wacht jij maar even'. Hij gaat niet aan de kant. Het gras naast het fietspad is mooi vlak, dus rag ik door het gras langs het onwillige stel. Mevrouw hoor ik wat kreten slaken, ga dan ook aan de kant denk ik, en direct daarna sla ik linksaf naar huis.
Van mij mag het eeuwig zomer blijven, heerlijk.
70 km.
donderdag 6 juli 2006
Volendam en N e d s t a t teller
Gisteravond heb ik de code van de teller aangepast om de uiterst irritante pop-ups van i l e a d te vermijden. Ik krijg van Wilfred en een andere lezer het goede bericht dat de pop-ups succesvol zijn bestreden. Willen anderen dit ook doen, zorg er dan voor dat de namen die ik steeds voorzie van spaties, ook door jullie ietwat worden aangepast. Als voor de eigenaren van W e b s t a t s 4 U duidelijk wordt dat velen de teller ontdoen van de pop-ups, dan bedenken ze wel weer wat anders om ons die ellendige reclame door de strot te duwen.
Vanmiddag weer schitterend zonnig weer, 25 gr. C. en een pittige 4 Bft uit het westen. Rond 15.00 uur zit ik in de Quest om een ritje naar Volendam te maken. Het behoeft geen betoog dat het fietsen nu heel feestelijk is. 45 km/u gaat met de minste moeite, fantastisch. In De Rijp zit het verkeer even helemaal vast. De weg is daar zo smal dat een doorpersende bestelauto klem wordt gereden door tegemoetkomend verkeer. Minuten lang proberen auto's elkaar met centimeters afstand te passeren.
In Edam staat een file voor het eerste grote verkeerslicht. Ik haal de hele file links in om vooraan naast een motorrijder te komen. Dat lukt helaas weer niet. Het licht gaat op groen en terwijl ik nog aan het inhalen ben komt de stoet auto's op gang. Een mevrouw in een Hyundai roept me toe dat ik wel gevaarlijk bezig ben. Ze heeft gelijk, Wim moet nu maar eens niet de ezel zijn die zich drie keer aan dezelfde steen stoot.
In Volendam is het toeristenseizoen losgebarsten. Veel toeristen vinden de Quest interessanter dan Volendam zelf, is natuurlijk ook zo :). Ik mag weer veelvuldig op de foto, in steeds wisselende settings.
Ik eet een banaan en drink wat AA drank. Dit spul is eigenlijk te zoet. Ik gooi een flesje in een bidon en vul deze verder met water. Zo is het prima te drinken.
In Kwadijk is een mevrouw bezig met het borstelen van haar paard. Ik passeer zoals gebruikelijk heel langzaam. Het paard is wel even schichtig, maar mevrouw heeft meer zorgen om haar hondje. Ze roept me toe dat haar hondje 15 jaar oud, doof en blind is. Ze is blij dat ik haar kleine viervoetertje zo ontzie. Ze heeft niet in de gaten dat ik dat niet voor het hondje maar voor haar paard doe.
Tegen wind door de Beemster hou ik 37 tot 38 km/u aan. In de Beemster bloeien de aardappelen. Eindeloze velden, letterlijk tot aan de horizon kleuren wit door de bloeiende aardappelplanten.
Vlak voor de pont passeer ik een ouder echtpaar. Ze sluiten even later weer aan bij de pont en vragen me of er een motor in zit. 'Het ging zo hard, u zult dat vast niet kunnen trappen'. Ik zeg dat ik zelf toch echt de motor ben. Manlief onderzoekt de Quest vrij uitvoerig en rapporteert aan zijn vrouw dat het inderdaad alleen maar een fiets is. 'Bijzonder, bijzonder'. Nadat ze me gevraagd hebben hoeveel van die wondere fietsen in Nederland rijden, scheiden onze wegen.
Om half zes ben ik weer thuis.
75 km
Vanmiddag weer schitterend zonnig weer, 25 gr. C. en een pittige 4 Bft uit het westen. Rond 15.00 uur zit ik in de Quest om een ritje naar Volendam te maken. Het behoeft geen betoog dat het fietsen nu heel feestelijk is. 45 km/u gaat met de minste moeite, fantastisch. In De Rijp zit het verkeer even helemaal vast. De weg is daar zo smal dat een doorpersende bestelauto klem wordt gereden door tegemoetkomend verkeer. Minuten lang proberen auto's elkaar met centimeters afstand te passeren.
In Edam staat een file voor het eerste grote verkeerslicht. Ik haal de hele file links in om vooraan naast een motorrijder te komen. Dat lukt helaas weer niet. Het licht gaat op groen en terwijl ik nog aan het inhalen ben komt de stoet auto's op gang. Een mevrouw in een Hyundai roept me toe dat ik wel gevaarlijk bezig ben. Ze heeft gelijk, Wim moet nu maar eens niet de ezel zijn die zich drie keer aan dezelfde steen stoot.
In Volendam is het toeristenseizoen losgebarsten. Veel toeristen vinden de Quest interessanter dan Volendam zelf, is natuurlijk ook zo :). Ik mag weer veelvuldig op de foto, in steeds wisselende settings.
Ik eet een banaan en drink wat AA drank. Dit spul is eigenlijk te zoet. Ik gooi een flesje in een bidon en vul deze verder met water. Zo is het prima te drinken.
In Kwadijk is een mevrouw bezig met het borstelen van haar paard. Ik passeer zoals gebruikelijk heel langzaam. Het paard is wel even schichtig, maar mevrouw heeft meer zorgen om haar hondje. Ze roept me toe dat haar hondje 15 jaar oud, doof en blind is. Ze is blij dat ik haar kleine viervoetertje zo ontzie. Ze heeft niet in de gaten dat ik dat niet voor het hondje maar voor haar paard doe.
Tegen wind door de Beemster hou ik 37 tot 38 km/u aan. In de Beemster bloeien de aardappelen. Eindeloze velden, letterlijk tot aan de horizon kleuren wit door de bloeiende aardappelplanten.
Vlak voor de pont passeer ik een ouder echtpaar. Ze sluiten even later weer aan bij de pont en vragen me of er een motor in zit. 'Het ging zo hard, u zult dat vast niet kunnen trappen'. Ik zeg dat ik zelf toch echt de motor ben. Manlief onderzoekt de Quest vrij uitvoerig en rapporteert aan zijn vrouw dat het inderdaad alleen maar een fiets is. 'Bijzonder, bijzonder'. Nadat ze me gevraagd hebben hoeveel van die wondere fietsen in Nederland rijden, scheiden onze wegen.
Om half zes ben ik weer thuis.
75 km
Pop-ups door teller uitgeschakeld
Nadat mijn bezoekersteller van N e d s t a t t, ik zet hier bewust spaties in, was verkocht aan W e b s t a t s 4 U, verschijnen er hinderlijke pop-ups van i L e a d. O.m. Wilfred van Norel ergert zich hier terecht aan. Een mailtje naar N e d s t a t t leert me dat deze ellende is begonnen na de verkoop aan W e b s t a t s 4 U.
N e d s t a t t zegt dat zij het niet kunnen oplossen, maar dat de oplossing wel op het internet te vinden is. En dat is het ook. Gewoon uit de code e.e.a. weghalen en de teller blijft gewoon werken, maar de pop-ups zouden er niet meer door kunnen komen. Graag hoor ik van mijn bezoekers of het nu inderdaad OK is.
N e d s t a t t zegt dat zij het niet kunnen oplossen, maar dat de oplossing wel op het internet te vinden is. En dat is het ook. Gewoon uit de code e.e.a. weghalen en de teller blijft gewoon werken, maar de pop-ups zouden er niet meer door kunnen komen. Graag hoor ik van mijn bezoekers of het nu inderdaad OK is.
zondag 2 juli 2006
Fortentocht 250 km per paraplu
Vanmorgen om kwart over zes gaat de wekker. De fortentocht, een 190 km lange rit langs de stelling van Amsterdam, staat vandaag op het programma. Om half acht is de Quest volgeladen met 8 sneetjes brood, 3 bananen, 3 flessen AA drank en 2 liter water in de Camelbag. Ik neem een reserveshirt, een shirt met lange mouwen en reserve sokken mee. De weersverwachting is volle zon, 29 gr. C en een zwakke tot matige wind uit het oosten.De pont in Zaandam ligt aan de overkant en zorgt er voor dat ik me op het laatste stuk naar het Centraal Station geen pech meer kan veroorloven. Om enkele minuten voor 9.00 uur arriveer ik voor het CS. Een hele ploeg ligfietsers, 14 man en één vrouw, is al present. Bert Gazendam roept direct 'waar is je parasol?'. Ik tover het pluutje tevoorschijn en schroef hem in zijn houder. Eerst gelach, maar bij nadere beschouwing vinden ze het wel een vondst. In ieder geval blijft ie erop en omdat het parasolletje links is gemonteerd heb ik er de hele ochtend plezier van. Het beschermt me effectief tegen verbranding en het fietsen met dit warme weer is met alleen de wind en geen zon in het gezicht ronduit heerlijk. Tot ongeveer 32 km per uur blijft ie mooi staan. Boven de 35 km/u wil ie omslaan. Kan ik natuurlijk voorkomen met een lijntje naar één van de spiegels, maar tijdens deze tocht ligt de snelheid tussen de 24 en 30 km/u, behoorlijk relaxed dus.
De Fortenroute is een lange fietstocht van 190 km langs de Stelling van Amsterdam. De route loopt merendeels over eeuwenoude dijkjes en wordt door ons 'rechtsom' gereden.
Mark-Jan Bastian is de voorrijder en het tempo is aanvankelijk 28 km/u. Dat is niet voor iedereen haalbaar en ik moet als laatste rijder soms naar voren om het tempo wat te drukken. Ik vind het prettig om achteraan te rijden, ik kan dan wat extra afstand houden om de weg voor me te kunnen zien. Kans dat de groep me 'ontsnapt' is niet groot, daar is het tempo echt te laag voor.
De eerste stop is Abcoude waar al zeker honderd wielrenners aan de koffie zitten. Een Quest is niet alleen een heel snelle fiets, je kan er ook heel veel in meenemen. Ik heb voor vandaag dan ook een complete koeltas met enkele koellichamen in de vorm van een gelvloeistof in de tas. De al wat oververhitte Leonie Berkhout leg ik een koelelement op de schouders. Kreten van genoegen zijn mijn deel. Even later gaat de koelgel weer in de tas om de appeltjes en de frisdrank te koelen.
Bert en Leonie haken af om te gaan zwemmen. De groep gaat weer op weg om in westelijke richting een lange etappe te maken naar de volgende rustplek in Hoofddorp. Het tempo is voor enkele rijders te hoog en gestopt wordt er nauwelijks. Niet erg, als je stilstaat wordt het warm, als je rijdt is het heerlijk. Bert meldt in Aalsmeer dat ie zich niet helemaal goed voelt en hij is er niet helemaal gerust op. Ook hij haakt af en gaat naar huis.
Na Aalsmeer gaat mijn pluutje eraf, de zon komt nu van rechtsachter en dan heb ik er geen bescherming meer van. Mogelijk dat een tweede bevestigingsbeugel aan de rechterkant een zinvolle optie is.
In Hoofddorp stoppen we bij de erkend goede friteskraam 'Papa' en doen ons tegoed aan een frietje speciaal. De boterhammen blijven 'onderdeks'. De Camelbag wordt door de vriendelijke bediening weer gevuld met 2 liter fris drinkwater en we gaan onderweg voor de derde etappe die via Haarlem, pont Buitenhuis, Uitgeest, De Woude naar Spijkerboor voert. De wind krijgen we nu tegen, normaal niet prettig, nu zeer welkom. De snelheid lijdt er wel onder en de groep valt een beetje uit elkaar. Bij de pont over de Knollendammervaart blijkt dat de techniek een beetje kapot is. Uiteindelijk gaat een deel van de groep met de pont over. Indachtig het vorig jaar, de plaatselijke jeugd is weer massaal op de pont aanwezig, heb ik geen zin in een waterballet. Ik rij samen met Arnold Ligtvoet een stuk om en vermijd zo het inderdaad opgevoerde waterballet. Vlak voor het eiland De Woude, mijn beoogd nieuwe woonstek, slaan we rechtsaf richting Spijkerboor. Bij het pontje moeten we in twee vaarten over, de Quest is dan een onhandig ding. Bijna twee uur eerder dan vorig jaar leggen we aan bij het restaurant aan de overkant van de pont. Ieder jaar weer lachen, de bediening is, evenals de clientele, zacht gezegd een beetje ordinair en als Arnold een uitsmijter met wat frietjes bestelt, slaat de dienster stijl achterover en haar blikken vragen aan de overige aanwezigen of het met Arnold wel helemaal goed is. Arnold, volgend jaar maar iets anders?
Met twee biertjes en een grote sateh-fritesschotel, ik krijg lang alles niet op, is de herstart wat minder vanzelfsprekend. De dijken in dit deel van Noord-Holland bieden een schitterend zicht op de prachtige boerderijen en weelderige landerijen. Via Volendam en Monnickendam gaan we op weg naar het laatste kleine plaatsje op onze route, Durgerdam. Ben Wiggers verbaast zich er over dat er de hele dag geen enkel pechgeval heeft plaatsgevonden, zelfs geen lekke band. Tot.... bij Monnickendam het fietspad plotseling ophoudt. De tweewielers maken een slalom tegen het dijklichaam en belanden weer op de gebaande weg. Ben denkt met zijn Alleweder diezelfde truc uit te halen. Zonder succes, op de steile helling slaat Ben met Alleweder en al om en schuift omlaag. Het komt goed af en met een paar kleine krassen op de Alleweder blijft de schade beperkt.
De finale is het mooist. Het rijden bovenop de dijk naar Durgerdam is fantastisch. Wel hebben de gewone liggers wat last van de vele muggen, in de Quest heb ik geen last. De Quest buigt de luchtstroom zodanig af dat ik muggen wel zie maar ze allemaal vlak over me heen zie flitsen.
Na Durgerdam volgen nog de Schellingwouder bruggen. De eerste brug gaat vlak voor ons open en dat geeft wat rust. Na de tweede brug scheiden onze wegen. Ik rij met Eric en de Van de Hulstjes naar het Centraal Station, Arnold en Mark-Jan gaan rechtdoor richting Amstelveen. Na het station rijdt alleen Eric nog mee. Ter hoogte van de Westpoort gaat hij richting Haarlem en rij ik alleen naar de pont bij Zaandam. Ik kan lekker even doortrappen en al gauw staat er 41 km/u op de teller. Dat doe ik nog een keer op het stuk van Zaandam naar Westzaan. Daarna vind ik het welletjes en peddel rustig naar huis. De zon gaat schitterend rood onder en ik maak nog een foto.
Ik ben om 22.20 uur thuis, met net geen 250 km op de teller. Een fantastische versie van de Fortentocht. Ik heb geen moment last gehad van de warmte en fysiek geen enkel probleem gehad.
250 km.
vrijdag 30 juni 2006
Zonneparaplu, wat zullen ze lachen...
Na de tocht gisteren blijk ik, ondanks 3x insmeren, toch op enkele plaatsen verbrand. Zondag is er nog meer UV in de lucht. Ik zou best a.s. zondag wel een deel van de dag uit de zon willen zitten. Ik bel Smitsveld, maar die hebben alleen een full-size paraplu. Ik heb eigenlijk het juiste type papaplu alleen maar gezien op kinderwagens. Op naar Kids & Co. Daar hebben ze de juiste maat en in alle kleuren, behalve Quest-geel. Ik neem een witte en na het eten ga ik kijken of ik het ding fatsoenlijk kan monteren. Dat lukt na wat gezoek uitstekend. De aluminium buis die achter mijn rug onderdeel uitmaakt van de wielophanging, is een prima bevestigingspunt.
Eerst maar eens een proefritje. Het gaat goed tot 25 km/u, daarboven plopt de paraplu de andere kant uit. Ik verstel de beugel wat en rij door. Opeens rijdt er een groene VW bus naast me, Bart van Crasbeek en zijn vrouw Fiona, stappen uit en komen gierend van het lachen naar me toe. Nou had ik al geen gebrek aan belangstelling, een Quest met een babyparaplu is echt vermaak. Mijn vrouw verzoekt me dringend in Castricum niet met opgezette paraplu te rijden, ze schaamt zich rot. In Castricum is een Psychiatrisch Ziekenhuis gevestigd en ze denkt dat ik er langzamerhand aan toe ben om daar mijn licht op te steken.
Thuis verplaats ik de klem nog eens en nu zit ie perfect. Tot ruim 30 km/u blijft het pluutje keurig boven mijn hoofd staan. Nou nog even de hinderlijk wapperende randen omvouwen en met dubbelzijdig plakband vastzetten. Klaar voor de 270 km a.s. zondag.
Eerst maar eens een proefritje. Het gaat goed tot 25 km/u, daarboven plopt de paraplu de andere kant uit. Ik verstel de beugel wat en rij door. Opeens rijdt er een groene VW bus naast me, Bart van Crasbeek en zijn vrouw Fiona, stappen uit en komen gierend van het lachen naar me toe. Nou had ik al geen gebrek aan belangstelling, een Quest met een babyparaplu is echt vermaak. Mijn vrouw verzoekt me dringend in Castricum niet met opgezette paraplu te rijden, ze schaamt zich rot. In Castricum is een Psychiatrisch Ziekenhuis gevestigd en ze denkt dat ik er langzamerhand aan toe ben om daar mijn licht op te steken.
Thuis verplaats ik de klem nog eens en nu zit ie perfect. Tot ruim 30 km/u blijft het pluutje keurig boven mijn hoofd staan. Nou nog even de hinderlijk wapperende randen omvouwen en met dubbelzijdig plakband vastzetten. Klaar voor de 270 km a.s. zondag.
donderdag 29 juni 2006
Rondje Noord-Holland
Vandaag een vrije dag om een zonnig rondje Noord-Holland te fietsen. De weersverwachting is NO 2-3 Bft, zonnig en 23 gr. C. Om 09.40 uur ben ik onderweg met een nieuw Ventisit matje. Bart van Crasbeek kwam gisteravond 2 verschillende versies brengen en ik kies het matje met de normale buitenkant en een zachtere tussenlaag. Het is druk met zakelijk verkeer dus ik blijf op de fietspaden, met uitzondering van Heiloo waar de normale fietsers een omweg moeten maken. Traditiegetrouw begin ik rustig met rond de 32 km/u. Benoorden Alkmaar kan ik niet verder langs het Noord-Hollands kanaal. Ik moet een alternatieve route rijden door de Berger polder. Dit blijkt een prachtige route te zijn die goed is bebord.
Weer langs het Noord-Hollands kanaal fiets ik gemiddeld 37 km/u. De wind blijkt hier flink sterker en komt vrijwel recht van voren in. Ik ben na één uur en drie kwartier bij het Total benzinestation bij De Kooy. Een banaan en een broodje pindakaas gaat er goed in. Ik verwissel mijn gewone pet voor een zonneklep. Dat is een heel stuk frisser, heerlijk.
Mijn hartslagmeter is van slag. Bij 35 km/u tegen wind geeft ie nu 58 bpm aan. Nou heb ik inderdaad een heel lage hartslag bij een gegeven snelheid, maar dit klopt uiteraard voor geen meter. Af en toe valt ie helemaal weg. De batterij van de borstband maar eens vernieuwen. Nu de hartslagmeter het niet doet komt er een soort rust over me. Ik rij duidelijk wat langzamer dan normaal. Mag ook wel, het blijft een toertocht en zondag rij ik 270 km naar Amsterdam en vandaar de Fortentocht.
Tussen De Kooy en het Amstelmeer rij ik op een voorrangsweg. Ik zie een Toyota RAV4 hard van rechts aankomen. Hij verdwijnt achter een bedrijfspand op de hoek. Ik voel aan mijn water dat de man mij geen voorrang zal verlenen. Inderdaad scheurt ie de hoek om en rijdt vlak voor me de weg op. Ik schreeuw naar hem en maak een slalom achter hem langs, de kl..tzak.
In Den Oever verspert een verzameling scholieren me de weg. Ze vinden het wel wat zo'n Quest. Ze zijn al onder de indruk van de 70 km die ik heb afgelegd. Als ik ze vertel dat er nog wel 120 km bijkomen vallen ze van hun stoel.
Op de haven in Den Oever is het rustig, alleen wat Duitsers scharrelen er rond. Het bankje biedt een heerlijke schaduwrijke rustplek en ik eet en drink wat. Ik drink voor het eerst een energierijke drank van Gatorade. Het smaakt goed, is niet al te zoet en ik denk dat de energie-opname wat geleidelijker verloopt.
Op naar Medemblik met de wind zo goed als in de rug. Zonder al te veel moeite rij ik steeds 42 tot 43 km/u. Er rijden veel groepen scholieren die me enthousiast groeten.
In Medemblik een korte koffiestop waarna ik snel de dijk opzoek. Het is glashelder weer en Friesland ligt helder zichtbaar op de horizon. Ik maak een paar foto's van zeilschepen op het IJsselmeer met het vuurtorentje van De Ven als coulisse. Er zijn gelukkig weinig fietsers op de dijk en het fietst heerlijk licht. Ik smeer me nog een keer in met zonnebrandcreme factor 60. Met mijn huid zonder pigment is dit de enige oplossing om zo lang buiten te zijn.
Enkhuizen passeer ik vlot en met de wind achter fiets ik de dijk van het zuidelijke IJsselmeer op. Meestal stop ik dan even om iets te eten en te drinken. Ik zit even in het gras en kijk naar de vele zeilschepen die rustig voorbij varen. Er passeert een ligfietser en we groeten elkaar. Ik denk dat ik hem straks wel weer zal passeren. Dat gebeurt ook, hij ziet me in zijn spiegels naderen en zwaait nog eens.
Halverwege Enkhuizen en Hoorn is een evenement in voorbereiding. Er staan onderaan de dijk bierpompen en andere spullen voor een groot feest. Ik verbaas me over een bord 15 km/u. Ik rij lekker 45 km/u tot....een enorme klap me wakker schudt. Te laat heb ik in de gaten dat er een venijnige kunstmatige drempel is aangebracht om stroom en water over de dijk te kunnen brengen. Ik vrees voor schade en aangeslagen fiets ik verder. De banden blijven heel en ik voel geen onregelmatigheden. Ongelofelijk wat de Quest blijkbaar kan verdragen.
Ik stop niet in Hoorn en rij nu onderaan de dijk naar Volendam/Edam. De 6 sneetjes brood en de 2 bananen zijn op en de hongerklop begint zijn tol te eisen. Ik kan door de Beemster nog wel 38 km/u rijden, maar het gaat een stuk moeilijker.
In De Rijp stop ik even bij een benzinestation en koop een oversized Nuts. Ook vul ik mijn Camelbag met vers drinkwater. Het laatste stuk gaat weer crescendo en om 17.30 uur ben ik thuis. Ik inspecteer de fiets op schade. Daarvoor leg ik de Quest op z'n zij en bekijk nauwkeurig of de wielen nog rond zijn. Dat is gelukkig het geval. Ook zijn er geen kapotte spaken. Ik kijk of de fiets nog even gemakkelijk de heel flauwe helling op mijn erf afloopt. De sporing lijkt prima en het loopt met een sisser af.
Prachtige fietsdag.
190 km
zondag 25 juni 2006
Alarm, bandenplakken, niet fietsen
Vannacht om 04.15 uur alarm op de zaak. Na de inbraken van 20 en 29 maart laat ik direct de politie bellen door de alarmcentrale. Ik kleed me aan en ga naar Uitgeest. Ik lees op de alarminstallatie af dat er in het cursuslokaal is ingebroken. Daar aangekomen is er niks te zien. Weer thuis aangekomen meldt mijn vrouw dat er toch een ruit is gebroken en de politie achter de dader aan zit. Ik snap er niks van, maar ga toch maar weer terug. Na een grondige inspectie is er toch echt niks aan de hand.... echter? De politie zal toch niet gedacht hebben dat de al een jaar gescheurd zijnde voorruit vannacht is vernield? Het antwoord is ja. Dan toch de ruit maar eens vernieuwen.
Inslapen gaat heel moeilijk en om 06.00 uur lig ik nog steeds naar de wekker te staren. Om 11.00 uur ga ik er maar eens uit en zie dat er heel slecht weer aankomt. De regelmatige lezer weet dat ik met regen niet graag fiets, helemaal niet als er ook nog zeer zware windstoten bij zitten. Vanmiddag dan ook met mijn vrouw en met de auto een rondje Midden Noord-Holland om boerderijen te bekijken.
Thuis kijk ik naar Engeland tegen Ecuador. Tussen de bedrijven door plak ik enkele opgespaarde lekke banden. Ik hou steeds de combinatie binnen- en buitenband bij elkaar. Ik pomp de lekke combinatie weer op en kijk waar het lek zit. 9 van 10 keer zit daar in de buitenband een steentje, stukje glas of een metalen voorwerp. Ter controle gaat de geplakte binnenband in de gootsteen met water en gelukkig komen er geen belletjes.
Inslapen gaat heel moeilijk en om 06.00 uur lig ik nog steeds naar de wekker te staren. Om 11.00 uur ga ik er maar eens uit en zie dat er heel slecht weer aankomt. De regelmatige lezer weet dat ik met regen niet graag fiets, helemaal niet als er ook nog zeer zware windstoten bij zitten. Vanmiddag dan ook met mijn vrouw en met de auto een rondje Midden Noord-Holland om boerderijen te bekijken.
Thuis kijk ik naar Engeland tegen Ecuador. Tussen de bedrijven door plak ik enkele opgespaarde lekke banden. Ik hou steeds de combinatie binnen- en buitenband bij elkaar. Ik pomp de lekke combinatie weer op en kijk waar het lek zit. 9 van 10 keer zit daar in de buitenband een steentje, stukje glas of een metalen voorwerp. Ter controle gaat de geplakte binnenband in de gootsteen met water en gelukkig komen er geen belletjes.
zaterdag 24 juni 2006
Ruzie met automobilisten
Vanmiddag om 15.00 uur stap ik in om een ritje naar Volendam te maken. Het is 25 gr. C en drukkend warm. Er zijn veel fietsers onderweg, dus ik zoek de brede fietspaden op. Naar Volendam is dat prima voor elkaar. De wind is westelijk dus het pedaleert heel prettig. Wel moet de snelheid boven de 40 km/u blijven om voldoende rijwindkoeling te hebben.
Tot Volendam weinig spectaculairs. In Volendam rij ik de toeleidende weg naar de dijk op. Links staat een vrachtauto geparkeerd en de auto's die van de dijk komen moeten op mijn weghelft passeren. Je zou verwachten dat ze mijn voorrang zouden respecteren, nou vergeet het maar. Een ietwat dikke meneer in een Toyota geeft me geen centimeter ruimte en dwingt me tot stoppen. Dat doe ik uiteraard en we staan tegenover elkaar stil. Dat duurt een 30 seconden en ik roep naar de automobilist dat ie beter achteruit kan rijden. Dat verdomt ie en ik verdom het om achteruit te rijden. Dat duurt al met al 2 minuten en de automobilist blijft ijzerenheinig staan. Uiteindelijk deins ik een aantal meters achteruit en zie tijdens het passeren van de Toyota dat er achter de man een Mercedes sportauto staat. Hij kon dus niet achteruit.
Op de dijk is het ongewoon druk. Er zingt een groot koor op een dekschuit in de haven en voor café De Boer staat een orkestje te spelen. Ik eet een ijsje en wordt weer door vele belangstellenden omstuwd. Een Engelssprekende meneer tilt de Quest aan de achterkant op, dat vind ik minder prettig.
Ik ga maar niet terug over de dijk en rij naar Edam om weer op mijn thuisroute te komen. Ik merk dat ik te weinig energie heb en de snelheid, nu tegenwind, blijft net onder de 38 km/u.
In Castricum rij ik naar de Soomerwegh, een voorrangsweg. Ik zie een automobilist met vrij hoge snelheid naderen. Normaliter moeten de bestuurders daar snelheid minderen om twintig meter verder rechtsaf te kunnen slaan. Ik besluit even aan te zetten om voor de automobilist langs te passeren. Dat beoordeelt de bestuurder als fout en hij geeft extra gas. Ook toetert de man dat het een lieve lust is. Hij rijdt vlak achter me langs. Een minuut later blokkeert een auto bewust het fietspad.... het blijkt dezelfde automobilist te zijn. Hij is nog steeds heel boos en belooft me de volgende keer 'aan flarden te rijden'. Het twistgeprek zal ik hier niet repliceren, gewoon heel vervelend.
Een paar kilometer voor ik thuis ben stuurt de Quest als een zwabber. Een lekke linkervoorband. Ik kan nog net thuiskomen.
78 km
Tot Volendam weinig spectaculairs. In Volendam rij ik de toeleidende weg naar de dijk op. Links staat een vrachtauto geparkeerd en de auto's die van de dijk komen moeten op mijn weghelft passeren. Je zou verwachten dat ze mijn voorrang zouden respecteren, nou vergeet het maar. Een ietwat dikke meneer in een Toyota geeft me geen centimeter ruimte en dwingt me tot stoppen. Dat doe ik uiteraard en we staan tegenover elkaar stil. Dat duurt een 30 seconden en ik roep naar de automobilist dat ie beter achteruit kan rijden. Dat verdomt ie en ik verdom het om achteruit te rijden. Dat duurt al met al 2 minuten en de automobilist blijft ijzerenheinig staan. Uiteindelijk deins ik een aantal meters achteruit en zie tijdens het passeren van de Toyota dat er achter de man een Mercedes sportauto staat. Hij kon dus niet achteruit.
Op de dijk is het ongewoon druk. Er zingt een groot koor op een dekschuit in de haven en voor café De Boer staat een orkestje te spelen. Ik eet een ijsje en wordt weer door vele belangstellenden omstuwd. Een Engelssprekende meneer tilt de Quest aan de achterkant op, dat vind ik minder prettig.
Ik ga maar niet terug over de dijk en rij naar Edam om weer op mijn thuisroute te komen. Ik merk dat ik te weinig energie heb en de snelheid, nu tegenwind, blijft net onder de 38 km/u.
In Castricum rij ik naar de Soomerwegh, een voorrangsweg. Ik zie een automobilist met vrij hoge snelheid naderen. Normaliter moeten de bestuurders daar snelheid minderen om twintig meter verder rechtsaf te kunnen slaan. Ik besluit even aan te zetten om voor de automobilist langs te passeren. Dat beoordeelt de bestuurder als fout en hij geeft extra gas. Ook toetert de man dat het een lieve lust is. Hij rijdt vlak achter me langs. Een minuut later blokkeert een auto bewust het fietspad.... het blijkt dezelfde automobilist te zijn. Hij is nog steeds heel boos en belooft me de volgende keer 'aan flarden te rijden'. Het twistgeprek zal ik hier niet repliceren, gewoon heel vervelend.
Een paar kilometer voor ik thuis ben stuurt de Quest als een zwabber. Een lekke linkervoorband. Ik kan nog net thuiskomen.
78 km
vrijdag 23 juni 2006
Armbanden en kat onder de Quest
Vanmiddag maak ik de onderarmsteun klaar in de fiets. Eerst schuur ik de binnenkant van de Quest glad op de plek waar het klittenband moet komen. Met thinner maak ik de plek vetvrij en plak een brede strook klittenband op de proefondervindelijk bepaalde plek. Voor ik de klittenband vast plak maak ik deze met de föhn behoorlijk warm, het plakt dan een stuk beter. Op de foto's het resultaat. Het stuur moet een behoorlijk stuk hoger worden afgesteld. Ik leg de fiets op zijn kant en via de voetengaten kort ik het kabeltje zo'n 10 cm in. Tijdens het fietsen kan ik de goede hoogte van het armsteuntje afstellen.Na het NOS journaal ga ik een rondje fietsen. De armsteuntjes voelen direct prima aan. Ik stel ze 2x wat lager in om een ideale positie van mijn handen op het stuur te krijgen. Alhoewel het bijna niet waait heb ik de wind wel in de rug. Met hartslag 123 rij ik 44 km/u. De hoek die mijn onderarmen nu maken is 90 graden. Een makkelijker doorbloeding is het gevolg. Ook rusten mijn armen nu niet meer tegen mijn lichaam. Dit levert een betere koeling op. Mijn schouders worden nu helemaal niet meer belast. Al deze - toegegeven kleine - verbeteringen maken nog betere prestaties mogelijk. Voor 44 km/u had ik vorige week nog een hartslag van 130 nodig, nu met 123 duidelijk minder. De Quest voelt nu aan alsof ie om mijn lichaam is geboetseerd, fantastisch.
Ik maak mijn standaardrondje langs De Woude en West-Graftdijk. Op de pont komt een grote vent op een MTB naast me staan. 'Hoe hard kun je hiermee rijden' vraagt ie. Als ik hem zeg dat dat tussen 40 en 50 km/u is, zucht ie diep en zegt dat 30 km/u wel ongeveer zijn maximum is.
In Akersloot staat een rode kat aan de kant van de weg. Het beest loopt precies op het moment dat ik langs rij de weg op. Ik hoor een tik en het voelt aan alsof ik over een tak rij. Ik zie evenwel niks in mijn spiegels dus ik neem aan dat de kat er geen blijvende schade van zal overhouden.
Via Heiloo en Egmond aan Zee rij ik naar Bakkum aan Zee. Er staan al weer meer windmolens. Ik zie Hans van Breukelen met verbazing naar de Quest staren. Ik rij nog dus een gesprek is niet aan de orde. Ik rij de strandafgang af en geniet van de ondergaande zon. Het is nu windstil en veel mensen komen van het strand af. Volgens goed gebruik zijn er weer legio belangstellenden voor de Quest.
Tevreden over de gerealiseerde verbeteringen, schuif ik de Quest in zijn slaapplaats.
46 km
donderdag 22 juni 2006
Praatronde en steun voor de onderarmen
Vanmiddag neem ik vrij laat vrij. Ik wil een afspraak maken met de aannemer in verband met de mogelijke bouw van een nieuw huis. Dat lukt en om 15.00 uur ga ik een rondje fietsen. Het waait wel hard, Bft 5 met uitschieters tot Bft 6/7, maar het weer is mooi open en zonnig. Op de grote rotonde in Castricum dreig ik geen voorrang te krijgen van een automobiliste. Ik hou rekening met een noodstop maar pers zo lang mogelijk op snelheid door. Mevrouw neemt de voorrang op het allerlaatste moment toch maar niet en komt met gillende banden tot stilstand.
Naar Uitgeest komt de wind iets achterlijker dan dwars in en de snelheid loopt makkelijk op tot 42 km/u met een hartslag van 115. Dat is natuurlijk heel comfortabel. Zondag had ik veel last van mijn linkerschouder. Zaten er in de vorige Quest armsteunen gelamineerd, in de nieuwe 153 zijn ze niet aanwezig. Dit betekent dat ik de beide handen op het stuur moet houden terwijl de onderarmen langs mijn lichaam hangen. Dat blijkt in de schouders een vrij zware belasting op te leveren. Op langere ritten moet ik nu regelmatig de linkerhand van het stuur nemen en de arm vrij langs mijn lichaam laten hangen. Dit verlicht het ongemak, maar is natuurlijk niet de bedoeling.
Vanavond zal Bart van Crasbeek van Ventisit mij helpen met het maken van onderarmsteunbanden in mijn fiets.
Ik rij via Krommenie en Wormerveer naar De Woude. Ik neem de pont naar de overkant en klets wat met de pontbaas. Hij vraagt of ik weet dat je op het eiland niet ver komt. Ik weet dat maar al te goed en rij een stukje rond op het eiland. Ik praat met enkele eilanders die mogelijk mijn buren gaan worden. Ik fiets langs de boerderij van Wouter Klootwijk en zie een voetbal keihard op mij af komen. Met een enorme klap raakt de bal de achterkant van de Quest. De jongen die de bal schiet zit er dodelijk mee aan. Ik stap uit om de schade op te nemen. Gelukkig is er niks te zien.
De wind is verder aangetrokken en rukt hard aan de Quest. Op het Alkmaardermeer staan de schuimkoppen op het water. Ik moet heel attent sturen en ik beperk de snelheid tot rond de 38 km/u. Vrijwel overal is gemaaid, dus de wind wordt niet meer gehinderd door de hoge vegetatie. Op bruggen en hogere dijkwegen is het gewoon al link. Gelukkig breng ik aardig wat gewicht in de schaal, anders kan je beter thuisblijven.
Na de pont komt me in Akersloot een ligfietser tegemoet. Hij lijkt te willen stoppen voor een praatje, gebeurt ook. Hij heet Noom, rijdt op een Flevobike en werkt in Heerhugowaard. 'Rijdt dat een beetje?' vraagt ie. Het wordt een prettig gesprek.
Het is al kwart over vijf, ik heb mijn tijd meer verpraat dan gefietst, dus ik ga niet meer via Egmond aan Zee naar huis. In Heiloo ga ik linksaf en rij langs de Kennemerstraatweg en de Rijksstraatweg in Limmen naar huis.
Ik rij de Quest ons erf op en zie dat er een bestelauto van Dintra stopt. De bestuurder woont in onze buurt en vraagt op ie even mag kijken. Hij blijkt al mijn weblogverhalen tot in detail te kennen. Hij rijdt nu op een Flevo racer. Al weer een leuk gesprek. Mijn vrouw moppert wat als ik om kwart over zes boven kom.
Om 19.00 uur rij ik de Quest achterom bij Bart van Crasbeek. We maken de vier boutjes los waarmee de beide helften van de Quest op elkaar zijn vastgezet. Bart maakt er instelbare banden tussen. Daarna worden de schoudersteunen ingesneden en onder een hoek van 90 graden vastgelijmd. Met klittenband kleeft deze steun, ondersteund door de banden, vast aan de romp van de fiets. Het geheel is volledig verstelbaar en zal de problemen met de schouders oplossen. Hartelijk dank Bart.
Naar Uitgeest komt de wind iets achterlijker dan dwars in en de snelheid loopt makkelijk op tot 42 km/u met een hartslag van 115. Dat is natuurlijk heel comfortabel. Zondag had ik veel last van mijn linkerschouder. Zaten er in de vorige Quest armsteunen gelamineerd, in de nieuwe 153 zijn ze niet aanwezig. Dit betekent dat ik de beide handen op het stuur moet houden terwijl de onderarmen langs mijn lichaam hangen. Dat blijkt in de schouders een vrij zware belasting op te leveren. Op langere ritten moet ik nu regelmatig de linkerhand van het stuur nemen en de arm vrij langs mijn lichaam laten hangen. Dit verlicht het ongemak, maar is natuurlijk niet de bedoeling.
Vanavond zal Bart van Crasbeek van Ventisit mij helpen met het maken van onderarmsteunbanden in mijn fiets.
Ik rij via Krommenie en Wormerveer naar De Woude. Ik neem de pont naar de overkant en klets wat met de pontbaas. Hij vraagt of ik weet dat je op het eiland niet ver komt. Ik weet dat maar al te goed en rij een stukje rond op het eiland. Ik praat met enkele eilanders die mogelijk mijn buren gaan worden. Ik fiets langs de boerderij van Wouter Klootwijk en zie een voetbal keihard op mij af komen. Met een enorme klap raakt de bal de achterkant van de Quest. De jongen die de bal schiet zit er dodelijk mee aan. Ik stap uit om de schade op te nemen. Gelukkig is er niks te zien.
De wind is verder aangetrokken en rukt hard aan de Quest. Op het Alkmaardermeer staan de schuimkoppen op het water. Ik moet heel attent sturen en ik beperk de snelheid tot rond de 38 km/u. Vrijwel overal is gemaaid, dus de wind wordt niet meer gehinderd door de hoge vegetatie. Op bruggen en hogere dijkwegen is het gewoon al link. Gelukkig breng ik aardig wat gewicht in de schaal, anders kan je beter thuisblijven.
Na de pont komt me in Akersloot een ligfietser tegemoet. Hij lijkt te willen stoppen voor een praatje, gebeurt ook. Hij heet Noom, rijdt op een Flevobike en werkt in Heerhugowaard. 'Rijdt dat een beetje?' vraagt ie. Het wordt een prettig gesprek.
Het is al kwart over vijf, ik heb mijn tijd meer verpraat dan gefietst, dus ik ga niet meer via Egmond aan Zee naar huis. In Heiloo ga ik linksaf en rij langs de Kennemerstraatweg en de Rijksstraatweg in Limmen naar huis.
Ik rij de Quest ons erf op en zie dat er een bestelauto van Dintra stopt. De bestuurder woont in onze buurt en vraagt op ie even mag kijken. Hij blijkt al mijn weblogverhalen tot in detail te kennen. Hij rijdt nu op een Flevo racer. Al weer een leuk gesprek. Mijn vrouw moppert wat als ik om kwart over zes boven kom.
Om 19.00 uur rij ik de Quest achterom bij Bart van Crasbeek. We maken de vier boutjes los waarmee de beide helften van de Quest op elkaar zijn vastgezet. Bart maakt er instelbare banden tussen. Daarna worden de schoudersteunen ingesneden en onder een hoek van 90 graden vastgelijmd. Met klittenband kleeft deze steun, ondersteund door de banden, vast aan de romp van de fiets. Het geheel is volledig verstelbaar en zal de problemen met de schouders oplossen. Hartelijk dank Bart.
zondag 18 juni 2006
ALF, de snelsten zullen de laatsten zijn
Vanmorgen om 8.35 uur op weg naar Amsterdam om met ALF, de Amsterdamse Liggers, een rondje te fietsen. Het is bewolkt en de lichte wind waait uit het zuiden. De temperatuur is al 23 graden C en de vochtigheidsgraad is erg hoog. Ik merk dat omdat mijn huid meteen al klef aanvoelt door de zonnebrandcreme. Precies drie kwartier na vertrek, om 9.20 uur sta ik voor de pont over het Noordzeekanaal. Die ligt aan de overkant, mooi even tijd om de fietsbril te poetsen en vanaf nu op te zetten. Op de pont kondigt gerammel de komst van Fred van Hauten met zijn Alleweder aan. D'r moet weer wat 'geducktaped' worden. Fred's fiets lijkt wel aan elkaar te hangen van de tape. Hij kan nu duidelijk harder dan voorheen, de sporing deugde van geen kant en is nu bij Velomobiel hersteld.
Even voor tienen voegen wij ons bij de groep op het Museumplein. Erik is een nieuw gezicht, verder de bekende gezichten zoals o.m. Arnold en Marieke Ligtvoet, Ben Wiggers, Herman Blanken en Jacqueline Ansems.
Kwart over tien vertrekken we, ik als laatste. Ik sta de verkeerde kant op en moet rond rijden. Ik kan de bocht niet maken en moet steken voor het hek aan de overkant. Ik zie Arnolds rug nog even en zet de achtervolging in. Om de hoek zie ik..... niemand meer. Ik rij rechtdoor en ga even later linksaf. Nog steeds geen spoor van de groep. Ik rij richting Diemen en kom in de Bijlmermeer uit. Als ik op een gegeven moment door een opgebroken fietspad niet verder kan is het voor mij klaar, terug naar bekend gebied. Ik stop even om in de Palm Treo TomTom Navigator aan te zetten en zet een koers uit naar Durgerdam. Via de Schellingwouder bruggen rij ik even later door het mooie Waterland. Ik geniet van het mooie weer en de goede fietspaden. Veel zwanen met jongen 'varen' trots door de sloten. Even pauze voor een broodje en wat drinken. Een echtpaar komt naar me toe en we praten even over de Quest. Hij had hem al op kilometers afstand gezien. Een bestuurder van een bestelauto wijst me naar het fietspad, hij doet maar. Eenmaal bij de dijk van het IJsselmeer gekomen kan de snelheid lekker worden opgevoerd. De weg is breed en er zijn voldoende racefietsers om lekker te RISsen. 45 tot 48 km/u is met de wind in de rug uitstekend continue vol te houden. Moet ook wel, als ik veel langzamer rij, rij ik de wind dood en is er weinig verkoeling.
Voorbij Marken rij ik boven op de dijk tot aan Monnickendam, met een prachtig zicht op het IJsselmeer. De vele fietsers reageren uitstekend op mijn claxon, wat een formidabele uitvinding. Omdat ik op grote afstand toeter, horen de fietsers me tijdig en hebben ze ruim de tijd om aan de kant te gaan. Ik bedank iedereen persoonlijk tijdens het voorbijrijden. Vlak voor Monnickendam kom ik Kees van Hatttem tegen met zijn witte Mango. Kees maakt heel veel kilometers.
In Monnickendam drink ik een Espresso aan de haven. De Camelbag voorzie ik van vers water en ik vervolg mijn weg naar Volendam. Vanaf Katwoude, de weg is hier breed en goed, gaat de snelheid omhoog tot 52 km/u. De groepen wielrenners piekeren er niet over om aan te haken, ik passeer ze met zeker 15 km/u snelheidsverschil.
In Volendam doe ik me tegoed aan een schepijsje. Zoals gebruikelijk weer de overdadige belangstelling voor de Quest. Ik kan dat natuurlijk voorkomen door door te rijden, maar ik vind het eigenlijk wel leuk.
Via Edam, ik vind het voor de wind nog steeds leuk, gaat het richting Hoorn. Ook nu weer met een aardige snelheid van 45 km/u. 20 minuten later pauzeer ik in Hoorn, niet in de plaats zelf, daar is het me te warm, maar op de dijk met uitzicht op de Grashaven. De kilometerteller staat inmiddels boven de 100 kilometer en een koud biertje thuis begint te lokken. Vanuit Hoorn ga ik diagonaalsgewijs door midden Noord-Holland naar Akersloot. Eerst naar Avenhorn. De mooie Oost-Mijzenpolder is de eerste polder die ik doorkruis tot aan Schermerhorn. Vervolgens neem ik de Noorddijk naar Groot Schermer en Noordeinde. Buiten Noordeinde, ik rij daar 36 km/u en de wind is nu tegen, passeer ik twee jonge wielrenners. Eén van de twee zet aan om in mijn wiel te komen. Zijn maat roept 'kansloos'. Daar zorg ik uiteraard voor en met 42 km/u tegen wind kan de jongeling inderdaad niet aanpikken.
Bij de pont zijn veel fietsers, maar ik mag als eerste mee. De pontbaas weet dat ik de Quest in de zijde van de pont zet en er dus het maximale aantal auto's meekan.
Om kwart voor vier ben ik thuis.
Een heerlijke rit. Jammer dat ik de groep kwijt ben geraakt, volgende keer beter.
138 km.
Even voor tienen voegen wij ons bij de groep op het Museumplein. Erik is een nieuw gezicht, verder de bekende gezichten zoals o.m. Arnold en Marieke Ligtvoet, Ben Wiggers, Herman Blanken en Jacqueline Ansems.
Kwart over tien vertrekken we, ik als laatste. Ik sta de verkeerde kant op en moet rond rijden. Ik kan de bocht niet maken en moet steken voor het hek aan de overkant. Ik zie Arnolds rug nog even en zet de achtervolging in. Om de hoek zie ik..... niemand meer. Ik rij rechtdoor en ga even later linksaf. Nog steeds geen spoor van de groep. Ik rij richting Diemen en kom in de Bijlmermeer uit. Als ik op een gegeven moment door een opgebroken fietspad niet verder kan is het voor mij klaar, terug naar bekend gebied. Ik stop even om in de Palm Treo TomTom Navigator aan te zetten en zet een koers uit naar Durgerdam. Via de Schellingwouder bruggen rij ik even later door het mooie Waterland. Ik geniet van het mooie weer en de goede fietspaden. Veel zwanen met jongen 'varen' trots door de sloten. Even pauze voor een broodje en wat drinken. Een echtpaar komt naar me toe en we praten even over de Quest. Hij had hem al op kilometers afstand gezien. Een bestuurder van een bestelauto wijst me naar het fietspad, hij doet maar. Eenmaal bij de dijk van het IJsselmeer gekomen kan de snelheid lekker worden opgevoerd. De weg is breed en er zijn voldoende racefietsers om lekker te RISsen. 45 tot 48 km/u is met de wind in de rug uitstekend continue vol te houden. Moet ook wel, als ik veel langzamer rij, rij ik de wind dood en is er weinig verkoeling.
Voorbij Marken rij ik boven op de dijk tot aan Monnickendam, met een prachtig zicht op het IJsselmeer. De vele fietsers reageren uitstekend op mijn claxon, wat een formidabele uitvinding. Omdat ik op grote afstand toeter, horen de fietsers me tijdig en hebben ze ruim de tijd om aan de kant te gaan. Ik bedank iedereen persoonlijk tijdens het voorbijrijden. Vlak voor Monnickendam kom ik Kees van Hatttem tegen met zijn witte Mango. Kees maakt heel veel kilometers.
In Monnickendam drink ik een Espresso aan de haven. De Camelbag voorzie ik van vers water en ik vervolg mijn weg naar Volendam. Vanaf Katwoude, de weg is hier breed en goed, gaat de snelheid omhoog tot 52 km/u. De groepen wielrenners piekeren er niet over om aan te haken, ik passeer ze met zeker 15 km/u snelheidsverschil.
In Volendam doe ik me tegoed aan een schepijsje. Zoals gebruikelijk weer de overdadige belangstelling voor de Quest. Ik kan dat natuurlijk voorkomen door door te rijden, maar ik vind het eigenlijk wel leuk.
Via Edam, ik vind het voor de wind nog steeds leuk, gaat het richting Hoorn. Ook nu weer met een aardige snelheid van 45 km/u. 20 minuten later pauzeer ik in Hoorn, niet in de plaats zelf, daar is het me te warm, maar op de dijk met uitzicht op de Grashaven. De kilometerteller staat inmiddels boven de 100 kilometer en een koud biertje thuis begint te lokken. Vanuit Hoorn ga ik diagonaalsgewijs door midden Noord-Holland naar Akersloot. Eerst naar Avenhorn. De mooie Oost-Mijzenpolder is de eerste polder die ik doorkruis tot aan Schermerhorn. Vervolgens neem ik de Noorddijk naar Groot Schermer en Noordeinde. Buiten Noordeinde, ik rij daar 36 km/u en de wind is nu tegen, passeer ik twee jonge wielrenners. Eén van de twee zet aan om in mijn wiel te komen. Zijn maat roept 'kansloos'. Daar zorg ik uiteraard voor en met 42 km/u tegen wind kan de jongeling inderdaad niet aanpikken.
Bij de pont zijn veel fietsers, maar ik mag als eerste mee. De pontbaas weet dat ik de Quest in de zijde van de pont zet en er dus het maximale aantal auto's meekan.
Om kwart voor vier ben ik thuis.
Een heerlijke rit. Jammer dat ik de groep kwijt ben geraakt, volgende keer beter.
138 km.
Volendam en klusjes
Vanmiddag met prachtig zonnig weer een ritje naar Volendam. Het liefst zou ik een rondje Noord-Holland fietsen, maar morgen rij ik de hele dag met ALF, de Amsterdamse Liggers mee. Ik heb de fraai genaamde huidafwijking Vitiligo. Dit betekent dat ik geen beschermend pigment in mijn vel heb. Dat is met factor 60 redelijk te bestrijden, maar twee lange dagen in de volle zon is teveel van het goede.
Een tweede reden is dat ik een email verwacht van een aannemer over een nieuw te bouwen woning. Dit bericht komt inderdaad en de nervositeit die me vanmorgen ietwat in de greep houdt, zakt wat weg.
De wind is westelijk en zal ik dus de hele heenweg in de rug hebben. De temperatuur is rond de 25 gr. C., volmaakt fietsweer dus. Direct na de pont in Akersloot gaat het gas erop en al heel snel staat er 45 km/u op de teller.
In de Rijp, het is er liederlijk druk, hoor ik een mevrouw tegen haar kind zeggen 'kijk dezelfde fiets als van papa'. Even later hoor ik 'hi Wim'. Ik hou in en herken direct Maurice Parree die met zijn gezin aan het fietsen is. We praten even over de nieuwe Quest, hij heeft er een in bestelling, en ik vervolg mijn weg.
In de Beemster, de betonnen fietspaden lopen heel licht, rij ik 47 km/u met een hartslag van niet meer dan 122, fantastisch. Ik betrap me erop dat ik dit steeds doe met een heel lage trapfrequentie. Ik rij al heel snel met het grote blad voor en schakel dan bij 40 km/u al naar de negende versnelling. Mijn ademhaling is dan diep en langzaam. Een verklaring heb ik hier niet voor. Feit is dat een hoge trapfrequentie mij bij een gegeven snelheid een hogere hartslagwaarde oplevert.
In Volendam is de drukte op de dijk normaal. Ik eet een krentenbroodje, een banaan en zit even uit te kijken over het rustige maar drukbezeilde IJsselmeer.
Op de terugweg neem ik weer eens de dijk langs het kanaal, een slechtere weg dan de rechtstreekse weg naar Kwadijk, maar veel leuker om rond te kijken.
In De Rijp is het heel rustig en ik begin aan mijn laatste langere stuk naar de pont in Akersloot. Een tegemoetkomende oudere wielrenner rijdt precies middenop het fietspad en kijkt uitsluitend naar het wegdek. Ik claxonneer maar hij reageert niet. We naderen elkaar met zeker 70 km per uur. Ik hou de claxon maar gewoon ingedrukt en op een knap laat moment kijkt de man op en schrikt zich te pletter. Hij stuurt naar rechts en het gevaar is geweken. Op de pont weer de gebruikelijke gesprekken met andere fietsers.
Thuis pomp ik de banden van de Quest op tot 6,5 bar. Ik bevestig enkele stukjes klittenband om resp. mijn hoofdtelefoon en mijn 'stoplichtstokje' eindelijk goed te fixeren. Morgen om kwart over 8 fiets ik richting Amsterdam.
78 km, totaal nu 1990 km.
Een tweede reden is dat ik een email verwacht van een aannemer over een nieuw te bouwen woning. Dit bericht komt inderdaad en de nervositeit die me vanmorgen ietwat in de greep houdt, zakt wat weg.
De wind is westelijk en zal ik dus de hele heenweg in de rug hebben. De temperatuur is rond de 25 gr. C., volmaakt fietsweer dus. Direct na de pont in Akersloot gaat het gas erop en al heel snel staat er 45 km/u op de teller.
In de Rijp, het is er liederlijk druk, hoor ik een mevrouw tegen haar kind zeggen 'kijk dezelfde fiets als van papa'. Even later hoor ik 'hi Wim'. Ik hou in en herken direct Maurice Parree die met zijn gezin aan het fietsen is. We praten even over de nieuwe Quest, hij heeft er een in bestelling, en ik vervolg mijn weg.
In de Beemster, de betonnen fietspaden lopen heel licht, rij ik 47 km/u met een hartslag van niet meer dan 122, fantastisch. Ik betrap me erop dat ik dit steeds doe met een heel lage trapfrequentie. Ik rij al heel snel met het grote blad voor en schakel dan bij 40 km/u al naar de negende versnelling. Mijn ademhaling is dan diep en langzaam. Een verklaring heb ik hier niet voor. Feit is dat een hoge trapfrequentie mij bij een gegeven snelheid een hogere hartslagwaarde oplevert.
In Volendam is de drukte op de dijk normaal. Ik eet een krentenbroodje, een banaan en zit even uit te kijken over het rustige maar drukbezeilde IJsselmeer.
Op de terugweg neem ik weer eens de dijk langs het kanaal, een slechtere weg dan de rechtstreekse weg naar Kwadijk, maar veel leuker om rond te kijken.
In De Rijp is het heel rustig en ik begin aan mijn laatste langere stuk naar de pont in Akersloot. Een tegemoetkomende oudere wielrenner rijdt precies middenop het fietspad en kijkt uitsluitend naar het wegdek. Ik claxonneer maar hij reageert niet. We naderen elkaar met zeker 70 km per uur. Ik hou de claxon maar gewoon ingedrukt en op een knap laat moment kijkt de man op en schrikt zich te pletter. Hij stuurt naar rechts en het gevaar is geweken. Op de pont weer de gebruikelijke gesprekken met andere fietsers.
Thuis pomp ik de banden van de Quest op tot 6,5 bar. Ik bevestig enkele stukjes klittenband om resp. mijn hoofdtelefoon en mijn 'stoplichtstokje' eindelijk goed te fixeren. Morgen om kwart over 8 fiets ik richting Amsterdam.
78 km, totaal nu 1990 km.
dinsdag 13 juni 2006
Betere conditie, test met hartslagmeter
Vanavond vrij laat, 21.25 uur, vertrokken voor een trainingsrondje. Het is windstil en nog 25 gr. C. De condities om te fietsen zijn zeldzaam goed. De zon gaat prachtig bloedrood onder. De afgelopen periode heb ik vrij veel kunnen fietsen en ook intervaltraining regelmatig op het programma gezet. Het is weer tijd om te kijken hoe het met de conditie erbij staat.
Ik schrijf met een ballpoint de verschillende hartslagfrequenties van 100 tot en met 150 op de rug van mijn linkerhand. Ik gebruik alle vlakke stukken van Castricum tot Uitgeest, vervolgens tot Krommenie om zo lang als mogelijk op precies de geplande hartslagfrequenties de maximale snelheid te bereiken en enige tijd vast te houden. De hogere snelheden kan ik twee keer meten. Ik heb het sterke gevoel dat het uitstekend gaat. Op het fietspad naar de pont in Akersloot passeer ik een echtpaar met 54 km/u. Tijdens het passeren belt mevrouw hard, geen idee waarom. Even later zie ik de mensen terug op de pont en het wordt een prettig gesprek. Ze dachten dat er een brommer aankwam en daarvoor gaan ze graag aan de kant.
Ik rij nog even door naar het strand bij Bakkum aan Zee. Ik zie de eerste windmolens voor de kust staan waarvan ik dacht dat zij voor Egmond aan Zee zouden komen, doodzonde. Weer meer horizonvervuiling. Je kunt nu nergens meer zijn of er staan wel windmolens in beeld.
Voor de statistiek de gegevens van vanavond in vergelijking met die van 5 mei 2006 en 15 augustus 2005.
HR....12-6-06..5-5-06..15-8-2005
100...31,5.....29,5....30,0
110...36,0.....32,0....33,0
120...40,5.....36,5....37,5
130...44,0.....42,0....42,5
140...47.0.....45,5....46,5
150...54,0.....53,0....50,0
Bij alle hartslagfrequenties heb ik een flinke winst geboekt t.o.v. 5 mei van dit jaar. Ook ten opzichte van 15 augustus vorig jaar, mijn conditie was toen optimaal, heb ik flinke vorderingen gemaakt. Vooral de winst in het gebied van 110 tot en met 130 is bijzonder. Ook heel prettig omdat met deze beperkte hartslagfrequenties al zo hard gereden kan worden. Kortom, ik ben heel tevreden.
Ik schrijf met een ballpoint de verschillende hartslagfrequenties van 100 tot en met 150 op de rug van mijn linkerhand. Ik gebruik alle vlakke stukken van Castricum tot Uitgeest, vervolgens tot Krommenie om zo lang als mogelijk op precies de geplande hartslagfrequenties de maximale snelheid te bereiken en enige tijd vast te houden. De hogere snelheden kan ik twee keer meten. Ik heb het sterke gevoel dat het uitstekend gaat. Op het fietspad naar de pont in Akersloot passeer ik een echtpaar met 54 km/u. Tijdens het passeren belt mevrouw hard, geen idee waarom. Even later zie ik de mensen terug op de pont en het wordt een prettig gesprek. Ze dachten dat er een brommer aankwam en daarvoor gaan ze graag aan de kant.
Ik rij nog even door naar het strand bij Bakkum aan Zee. Ik zie de eerste windmolens voor de kust staan waarvan ik dacht dat zij voor Egmond aan Zee zouden komen, doodzonde. Weer meer horizonvervuiling. Je kunt nu nergens meer zijn of er staan wel windmolens in beeld.
Voor de statistiek de gegevens van vanavond in vergelijking met die van 5 mei 2006 en 15 augustus 2005.
HR....12-6-06..5-5-06..15-8-2005
100...31,5.....29,5....30,0
110...36,0.....32,0....33,0
120...40,5.....36,5....37,5
130...44,0.....42,0....42,5
140...47.0.....45,5....46,5
150...54,0.....53,0....50,0
Bij alle hartslagfrequenties heb ik een flinke winst geboekt t.o.v. 5 mei van dit jaar. Ook ten opzichte van 15 augustus vorig jaar, mijn conditie was toen optimaal, heb ik flinke vorderingen gemaakt. Vooral de winst in het gebied van 110 tot en met 130 is bijzonder. Ook heel prettig omdat met deze beperkte hartslagfrequenties al zo hard gereden kan worden. Kortom, ik ben heel tevreden.
zondag 11 juni 2006
Volvo Ocean race en trainingsrondje bij 30 gr. C.
Gisteren een mooie dag gehad aan boord van de driemast schoener Loth Lorien op zee voor Hoek van Holland. De Volvo Ocean race finisht in Rotterdam en de laatste drie schepen zullen arriveren. We zien achtereenvolgens de Pirates of the Caribean, de Brunel en de ABN AMRO 2 finishen. Als de ABN AMRO 2 langs ons vaart krijgen ze van de ruim 100 opvarenden een warm applaus. De bemanning zwaait enthousiast terug. Een beladen thuiskomst overigens zonder bemanningslid Hans Horrevoets die tijdens de vorige etappe van dek spoelde en verdronk.Ruim een uur voor de wedstrijd Nederland tegen Servië en Montenegro, ga ik nog een rondje fietsen. Het is 30 gr. C en mijn vrouw waarschuwt me voor de warmte in combinatie met hoge prestaties. Ik zeg dat ik het rustig aan doe. Tot aan Uitgeest, ik heb pal tegen wind, hou ik me met 34 km/u en hartslag 115 aan de belofte. Zo lang ik rij gaat het heerlijk, wachten voor een verkeerslicht is minder comfortabel. Onderweg zie ik veel mensen in oranje uitdossing die in groepen, kratje bier achterop de fiets, op weg zijn naar de plek waar ze de voetbalwedstrijd zullen gaan zien.
In Wormerveer krijg ik de wind achterlijk en moet ik uiteraard wat harder rijden om voldoende rijwind te krijgen. Zonder veel moeite trap ik de lichtlopende Quest naar 43 km/u en blijf dit rijden tot aan De Woude, het eiland in het Alkmaardermeer. Bij West-Graftdijk ga ik linksaf naar de pont in Akersloot. Van het viaduct omlaag loopt de snelheid op tot 48.5 km en ik vergeet de afspraak met mijn vrouw. Ik blijf op 46 km/u tot aan de pont en de hartslag gaat nu naar 137. Nog steeds is dit heel prettig en ik ben de vele fietsers die op tijd aan de kant gaan dan ook dankbaar.
Veel mensen denken dat het fietsen in een gesloten Velomobiel erg warm is. Nou dat valt nogal mee. Om te beginnen heb je op een groot deel van je lichaam geen zonne-instraling. Via de voetengaten komt een lekker ventilatiewindje en om je hoofd is het sowieso prettig bij de hoge snelheden die je met een Quest fietst. Vorig jaar reed ik met ALF, de Amsterdamse liggers, de langste rit rond de Stelling van Amsterdam. Deze trip is 190 km lang en met de 70 km heen en terug naar Amsterdam kwam de afstand op 260 km. Ook toen was het rond de 30 gr. C. Geen centje pijn.
Op de pont veel fietsers die de bekende vragen stellen. Ze vrezen vooral 'zo'n ding niet te zien'. Waarop ik dan natuurlijk antwoord dat iemand die een knalgeel apparaat van bijna 3 meter lang niet ziet, heel gauw naar de ogendokter moet.
Ik maak een klein rondje en na de pont rij ik direct naar Limmen en vervolgens door naar Castricum.
32 km in 1 uur en 2 minuten.
donderdag 8 juni 2006
Volendam
Vanmiddag vrij genomen om wat klusjes en telefoontjes voor de haven te doen. Om 15.00 uur ben ik klaar en stap in de Quest om met dit heerlijke weer, volle zon, 24 gr. C. een ritje naar Volendam te maken. De wind is westelijk, Bft 3 en heb ik uiteraard in de rug. Ik merk direct dat de hogere temperatuur in alle opzichten fantastisch fietst. Het gaat heel snel bij heel lage hartslagfrequenties. Na de pont rij ik tot aan De Rijp 44,5 km/u met hartslag 122. Dit wordt in de Beemster hartslag 130, de wind is daar noordelijk en dat kost iets meer energie. Vlak voor Volendam staat een file voor het stoplicht. Ik haal de hele club links in en wil achter de tweede auto aansluiten. Ik ben nog niet bij deze auto als het licht op groen springt. Een busje met werklui wenst mij er niet tussen te laten en haalt me rechts in op het kruisingsvlak. Naar huis rijdende busjes met Volendamse werklui hebben weinig op met me. Ze halen in waar het niet kan en wijzen me herhaaldelijk naar rechts.
In goed een uur na vertrek rij ik de dijk in Volendam op en stop achter hotel Spaander. Ik loop het hotel binnen om wat water in de Camelbag te doen. Buitengekomen staat een ouder echtpaar bij de Quest. Het is allemaal 'lovely'. De familie komt uit Zuid-Afrika en raakt niet uitgepraat over de Quest.
Na een banaantje ga ik richting west en neem de mooie hoge dijk langs het kanaal in plaats van de rechte weg naar Kwadijk. Na De Rijp sta ik even stil bij een sloot waar de karpers weer aan het paaien zijn. Het blijft een leuk gezicht om de beesten tegen de graskant aan te zien raggen om hun kuit af te zetten.
Vlak voor de pont in Akersloot zie ik wat geels in mijn spiegels opduiken. Ik stop voor de kruising voor de pont en naast me stopt Niels Vogel in zijn Quest. Ik ken Niels van onze gezamenlijke tocht naar Giessen. We praten wat over de nieuwe 26" die hij in augustus krijgt. Terwijl we zitten te praten rijdt Kees van Hattem met zijn witte Mango langs. Drie Velomobielen toevallig op hetzelfde moment bij elkaar.
In goed een uur na vertrek rij ik de dijk in Volendam op en stop achter hotel Spaander. Ik loop het hotel binnen om wat water in de Camelbag te doen. Buitengekomen staat een ouder echtpaar bij de Quest. Het is allemaal 'lovely'. De familie komt uit Zuid-Afrika en raakt niet uitgepraat over de Quest.
Na een banaantje ga ik richting west en neem de mooie hoge dijk langs het kanaal in plaats van de rechte weg naar Kwadijk. Na De Rijp sta ik even stil bij een sloot waar de karpers weer aan het paaien zijn. Het blijft een leuk gezicht om de beesten tegen de graskant aan te zien raggen om hun kuit af te zetten.
Vlak voor de pont in Akersloot zie ik wat geels in mijn spiegels opduiken. Ik stop voor de kruising voor de pont en naast me stopt Niels Vogel in zijn Quest. Ik ken Niels van onze gezamenlijke tocht naar Giessen. We praten wat over de nieuwe 26" die hij in augustus krijgt. Terwijl we zitten te praten rijdt Kees van Hattem met zijn witte Mango langs. Drie Velomobielen toevallig op hetzelfde moment bij elkaar.
woensdag 7 juni 2006
Trainingsritje
Gisteren een kort ritje gemaakt naar de haven in Uitgeest waar de U2006 Pinksterwedstrijden worden afgesloten. Het evenement dat ooit 275 deelnemende schepen had, heeft helaas dit jaar maar 25 deelnemers weten te trekken. Ik kijk even bij de prijsuitreiking. Als ik wil vertrekken staan er bij de Quest inmiddels een aantal belangstellenden.
Met de wind in de rug slinger ik de bochtige Lagendijk af en sla aan het eind van de historische dijk rechtsaf naar Uitgeest. De wind is pittig en komt recht van voren. Ik neem er mijn gemak van, 32 km/u vind ik nu prima. Ik stop even om wat margrieten te plukken. Helaas zijn ze thuis niet meer mooi, maar mijn vrouw waardeert het gebaar.
Vanavond maak ik mijn standaard trainingsritje. Het is om half negen als ik vertrek al behoorlijk fris. Ik heb een shirt met lange mouwen aan maar rij wel open. Ik zie op het fietspad van de Provinciale weg een wielrenner met een fiets die veel wegheeft van een mountainbike. Meestal rijden die jongens tussen de 30 en 35 km/u. Deze gaat harder, maar blijft onder 40 km/u. Ik haal hem in en groet hem. Ik rij nu 43 km/u en verwacht niet dat de renner met me mee zal gaan. Maar.... dat doet ie wel. Ik zie hem zijn rug krommen en stevig aanzetten om in mijn wiel te komen. Ik laat hem maar even komen, maar dan roept het RIS-duiveltje me tot de orde. Gas geven heer Schermer, kom op! Da's met de lichte wind iets achterlijker dan dwars niet moeilijk en ik rij even later 48 km/u. De renner blijft achter me aan sprinten, maar ik loop nu duidelijk weg. De achtervolger houd de benen stil, een bewijs dat ie het opgeeft en veel heeft gegeven.
Ik neem het er verder van, via Krommenie rij ik naar De Woude en ga linksaf naar het pontje in Akersloot. Het wordt me nu te koud en op de pont zet ik de schuimkap erop. Ik praat met de pontbaas over het komende mooie weer. 'Krijg je weer veel fietsers' zeg ik. 'Fietsers mogen van mij wegblijven, ik heb liever alleen auto's'. Ik reken hem voor dat de pont maar 3 auto's a 1.05 euro kan vervoeren of wel 60 fietsers a 0,45 euro. Da's toch maar mooi 10x zoveel omzet. Maar daar gaat het de pontbaas helemaal niet om. Fietsers geven nauwelijks fooi, autobestuurders wel. De reguliere omzet moet ie afdragen, de fooi niet. Hij voegt me toe dat dat ook voor ligfietsers geldt. 'Zo eerlijk is nou ook weer wel' is zijn uitsmijter.
Via Heiloo rij ik naar Egmond aan Zee. Het valt me op dat het fietspad naar Heiloo heel slecht is. Snelheden boven de 35 km/u resulteren erin dat de fiets harde klappen te verduren krijgt door de talrijke oneffenheden in het wegdek.
Via Egmond aan Zee bereik ik Bakkum Noord en ben één uur en 20 minuten na vertrek weer thuis van mijn 42 km lange trainingsritje.
Met de wind in de rug slinger ik de bochtige Lagendijk af en sla aan het eind van de historische dijk rechtsaf naar Uitgeest. De wind is pittig en komt recht van voren. Ik neem er mijn gemak van, 32 km/u vind ik nu prima. Ik stop even om wat margrieten te plukken. Helaas zijn ze thuis niet meer mooi, maar mijn vrouw waardeert het gebaar.
Vanavond maak ik mijn standaard trainingsritje. Het is om half negen als ik vertrek al behoorlijk fris. Ik heb een shirt met lange mouwen aan maar rij wel open. Ik zie op het fietspad van de Provinciale weg een wielrenner met een fiets die veel wegheeft van een mountainbike. Meestal rijden die jongens tussen de 30 en 35 km/u. Deze gaat harder, maar blijft onder 40 km/u. Ik haal hem in en groet hem. Ik rij nu 43 km/u en verwacht niet dat de renner met me mee zal gaan. Maar.... dat doet ie wel. Ik zie hem zijn rug krommen en stevig aanzetten om in mijn wiel te komen. Ik laat hem maar even komen, maar dan roept het RIS-duiveltje me tot de orde. Gas geven heer Schermer, kom op! Da's met de lichte wind iets achterlijker dan dwars niet moeilijk en ik rij even later 48 km/u. De renner blijft achter me aan sprinten, maar ik loop nu duidelijk weg. De achtervolger houd de benen stil, een bewijs dat ie het opgeeft en veel heeft gegeven.
Ik neem het er verder van, via Krommenie rij ik naar De Woude en ga linksaf naar het pontje in Akersloot. Het wordt me nu te koud en op de pont zet ik de schuimkap erop. Ik praat met de pontbaas over het komende mooie weer. 'Krijg je weer veel fietsers' zeg ik. 'Fietsers mogen van mij wegblijven, ik heb liever alleen auto's'. Ik reken hem voor dat de pont maar 3 auto's a 1.05 euro kan vervoeren of wel 60 fietsers a 0,45 euro. Da's toch maar mooi 10x zoveel omzet. Maar daar gaat het de pontbaas helemaal niet om. Fietsers geven nauwelijks fooi, autobestuurders wel. De reguliere omzet moet ie afdragen, de fooi niet. Hij voegt me toe dat dat ook voor ligfietsers geldt. 'Zo eerlijk is nou ook weer wel' is zijn uitsmijter.
Via Heiloo rij ik naar Egmond aan Zee. Het valt me op dat het fietspad naar Heiloo heel slecht is. Snelheden boven de 35 km/u resulteren erin dat de fiets harde klappen te verduren krijgt door de talrijke oneffenheden in het wegdek.
Via Egmond aan Zee bereik ik Bakkum Noord en ben één uur en 20 minuten na vertrek weer thuis van mijn 42 km lange trainingsritje.
zondag 4 juni 2006
Rondje Noord-Holland ... super
Gisteren feitelijk een rustdag ingelast. Als je ouder wordt is het verstandig niet elke dag maximaal te presteren. Gisteravond heb ik de goot in het nachtleger van de Quest nog vastgekit met siliconenkit. De Quest loopt nu weer vrijwel uit zichzelf naar buiten.Vanmorgen om 7.20 uur opgestaan om een rondje Noord-Holland te fietsen. Vanmiddag wil ik met mijn vrouw nog even naar mijn schoonouders. Daar moet je niet om vijf uur aankomen. Om 8.15 uur ben ik buiten en zet de schuimkap erop. Tot aan Den Helder heb ik een frisse wind van 4 Bft pal tegen en dat is met een temperatuur van 10 gr. C. niet zo comfortabel. Ik hou de snelheid beperkt tot 32 km/u om eerst maar eens lekker warm te draaien. Vooral de knieën moeten eerst met een wat hogere rotatiesnelheid opwarmen. In Heiloo en Alkmaar staan de verkeerslichten nog op oranje knipperen. Uiteraard neem ik de rijbaan en sjees in minder dan 25 minuten naar het noorden van Alkmaar. Het slechte fietspad langs het Noord-Hollands kanaal moet ik weer voor lief nemen. Dat wordt gelukkig even later veel beter. Het hele stuk naar Den Helder is stik in de wind, de vlaggen staan strak aan de vlaggenmasten en de bomen buigen door onder de windbelasting. Bij hartslag 112 rij ik 32 km/u bij 120 35 km/u. Ik varieer de snelheid daartussen. Al om 9.45 uur ben ik bij het Total benzinestation bij de Kooy. In meer dan een banaan heb ik nog geen trek. Ik heb maar 3 sneetjes brood mee, ik had beter gisteren een nieuw broodje kunnen bakken. Anderzijds is het ook wel goed om de vetverbranding wat te stimuleren. Ik zal de hele dag tegen de hongerklop aanrijden.
De route naar Den Oever, het is inmiddels zonnig geworden, heb ik de wind achterlijk en de snelheid loopt op tot 45 km/u, goed vol te houden met hartslag 130. Ik stop even om een foto te maken van een veld wilde margrieten, heel fraai. Het fietsen gaat heerlijk en alles voelt perfect aan. Dat kan wat worden als ik van Den Oever naar Medemblik voor de wind krijg.
De havenmeester in Den Oever is wel in voor een praatje. Als voorzitter van het bestuur van de Jachthaven Zwaansmeerpolder in Uitgeest, ken ik de problemen van een havenmeester maar al te goed. Ik eet een broodje, een banaan en ik drink wat Ice-tea.
Snel ga ik weer op weg naar Medemblik. Op dit stuk kan ik wat 'verdienen'. Ik trek geleidelijk op naar 50 km/u en dat gaat heel makkelijk. Hartslag nu 145, prima en lang vol te houden. In de verte ontwaar ik een groepje wielrenners. Ook zij hebben voor de wind en de gang er goed in. Ik geef wat extra gas en met 52 km/u passeer ik met een behoorlijk snelheidsverschil de groep. Ik hou de snelheid nu op 51 tot 52 km/u en kan ook dat continu volhouden, zij het dat de hartslag nu op 154 zit. Na 10 minuten zie ik weer een groot peloton wielrenners voor me. Ik haal ze in, al is het snelheidsverschil maar een kilometer of 8. Ik hou de snelheid op 52 km/u en kijk even in mijn spiegels. Wat?..... nee toch. Vier wielrenners sprinten uit het peloton en proberen mij in te halen.... harder dan 52 km/u! Dit heb ik niet eerder meegemaakt. Ik zie ze heel langzaam dichterbij komen. Steeds zie ik een andere kleur in mijn spiegels, de mannen wisselen elke 20 seconden van koppositie. Dat kan ik natuurlijk niet op me laten zitten. Ik versnel verder tot 56 km/u en kijk wat er achter me gebeurt. Ik heb nu een hartslag van 161 en harder kan ik echt niet, tenslotte heb ik er al 100 km opzitten. 56 km/u is blijkbaar te hard voor de mannen, ik zie ze langzaam weer kleiner worden in mijn spiegels en even later zijn ze helemaal weg. Wow, dat zijn sterke bikkels!
In Medemblik, ik heb over de afstand van Den Oever naar Medemblik nog geen 20 minuten gedaan, drink ik weer een Espresso. De zeilers gaan allemaal onderweg naar het IJsselmeer en de brug laat telkens 10 schepen door om daarna weer te sluiten.
Ook nu ga ik weer vrij snel op weg. Ik wil uiteraard niet te laat thuis zijn en toch ook wel de schitterende dijkroute naar Enkhuizen en Hoorn rijden. Ik berg nu de schuimkap onder mijn stoel op en rij verder open, heerlijk fris. Ik heb mijn kruit een beetje verschoten en beperk de snelheid tot een 40 km/u, op het smalle fietspad op de dijk toch best wel hard. De geweldige claxon geeft me ruim baan, heerlijk. Op de dijk geniet ik van het grandioze uitzicht. Friesland ligt helder en contrastrijk aan de einder, dat zie je maar zelden. Er wordt druk gezeild, ook daarvoor zijn de condities perfect. Ik maak een foto van vuurtoren de Ven met Friesland op de achtergrond. Het laatste stuk naar Enkhuizen is de wind bijna achterlijk en de snelheid zit er goed in. Ik snel door Enkhuizen heen en ga de dijk van Enkhuizen naar Hoorn op. Dit is ook een snelle route.....mits je wel voldoende calorieën te verbranden hebt. Daar schort het nu een beetje aan. Ik rij net aan 40 km/u en het wordt wat licht in mijn hoofd. Plotseling doemt er een VW Bora op in een bocht op mijn weghelft. De man kijkt naar links en ziet me absoluut niet. Een botsing is nu heel nabij. Op een hoge dijk kun je niet uitwijken, je dondert dan 7 tot 8 meter omlaag. Ik ben te laat met de claxon en schreeuw de longen uit mijn lijf. De bestuurder schrikt zich wezenloos, maar stuurt een paar meter voor de klap naar rechts. Dat loopt goed af. Vlak voor Hoorn komt me een met twee paarden bespannen klassieke koets tegemoet. De wagenvoerder, ja zo heet dat, gebaart me te stoppen. Uiteraard doe ik dat en de man bedankt me voor mijn bereidwilligheid. Hij roept nog dat als ik stil sta de angst bij de paarden wel meevalt. Zou ik blijven rijden, dan vreest de man dat de paarden van de dijk af zullen steigeren.
Ik wil zonder onderbreking door naar Hoorn en daar even pauzeren. De bekende terrassen zijn vrijwel leeg en ik rij maar door tot de rustplaats net ten westen van Hoorn. Daar eet ik mijn laatste broodje en mijn tweede banaan. Een echtpaar wandelt langs en had me eerder met hoge snelheid zien passeren. Ze zijn verbaasd dat het een fiets is.
Op weg naar Edam-Volendam kan ik continu ruim 40 km/u fietsen. In Edam is mijn water op. Ik koop een flesje bronwater en gooi die in mijn Camelbag. Ik krijg nu tegenwind en met 150 km op de teller is het gasmuntje bijna op. Brood en bananen zijn op en ik moet nog 36 km. Altijd is er een verpakking druivensuiker aan boord en daar doe ik me tegoed aan. Bij West-Graftdijk staan enkele mensen in de sloot naast de weg te kijken. Tijdens het voorbijrijden zie ik enkele grote boerenkarpers boven water komen. De beesten paaien en maken er letterlijk een dolle boel van.
Om kwart over drie, 7 uur na vertrek en met totaal 5,5 fietsuren, heb ik de 186 km erop zitten.
Een zeldzaam mooie fietsdag.
zaterdag 3 juni 2006
Klussen, niet fietsen
Na de rit naar Haarlem voel ik vanmorgen mijn linkerachillespees licht. Het honderden malen optrekken en weer stoppen is veel zwaarder dan de dubbele afstand continue fietsen. Ik neem me dan ook voor om morgen weer een rondje Noord-Holland te gaan fietsen. Vandaag klussendag. Eerst monteer ik een nieuwe thermostaat in de huiskamer. Daarna is een oprolbare persluchtleiding aan de beurt. De normale hogedrukslang is een lastpak, kronkelt altijd de verkeerde kant op. Nu is er een trommel met daarin 8 meter hogedrukleiding waarmee ik de autobanden oppomp.
Tenslotte moet de tuin nog ontdaan worden van veel bladeren en andere troep. Het knoeien met een bladblazer vind ik leuk, beter dan bezemen.
Tenslotte pomp ik de banden van de Quest op. Tot mijn verrassing zijn ze niet teruggelopen, staan nog steeds op 6.5 bar.
Tenslotte moet de tuin nog ontdaan worden van veel bladeren en andere troep. Het knoeien met een bladblazer vind ik leuk, beter dan bezemen.
Tenslotte pomp ik de banden van de Quest op. Tot mijn verrassing zijn ze niet teruggelopen, staan nog steeds op 6.5 bar.
vrijdag 2 juni 2006
Haarlem en vastlopende Quest in schuur
Vanmiddag een ritje gemaakt naar de nieuwe winkel aan de Grote Markt in Haarlem. Het is prachtig fris fietsweer met 17 gr. C. en een lichte noordwestelijke wind. Het zonnetje schijnt en ik laat de schuimkap thuis. Direct na vertrek belandt ik al tussen horden fietsers. Dat zal de hele weg zo blijven. Ik kies er voor om niet op de rijbaan te fietsen, de auto's mogen hier 70 km/u rijden en het snelheidsverschil is me te groot. De claxon maakt overuren, maar ik bespeur telkens dat de fietsers het op grote afstand goed horen en direct omkijken. Ze hebben dan nog alle tijd om aan de kant te gaan en doen dit ook vrijwel altijd direct. Dit is m.i. een uitstekend compromis om elkaar zo min mogelijk te hinderen.
Voor de pont bij Velsen wachten zeer veel fietsers. Ik heb het niet zo voorzien op de vele trappers die op de pont langs de Quest naar voren trachten te komen. Ik vraag aan de pontbaas of ik op het autodek mag. Het mag niet en ik moet uitklikken en achteruit 'flintstonen' om weer op het smalle fietsdek te komen. Op dat moment ziet de pontbaas de redelijkheid van mijn verzoek, er is geen enkele auto, wel in en ik mag alsnog op het autodek. Dat levert nog meer bekijks op, maar OK.
Via Driehuis en Santpoort rij ik Haarlem binnen. Hier rij ik beurtelings op het fietspad en op de rijbaan en het schiet behoorlijk op. Even later fiets ik de Grote Markt op en zet de Quest voor de deur van Apple Centre Grote Markt. GSM en tasje met waardevolle spullen neem ik mee naar binnen en ontmoet de verraste collega's. Na een kwartiertje weer in de Quest en over de Grote Markt op weg. Enkele dames houden me aan de praat, de bekende vragen, en even later laveer ik tussen de betonnen bollen naar de Kruisstraat.
Ik neem globaal dezelfde weg terug en ook nu vraag ik aan - een andere - pontbaas of ik op het autodek mag. Hij zegt 'als je jezelf groot genoeg vindt, ga je gang'. Nou dat vind ik, dus ik sta weer als enige op het autodek. Een grote groep jonge meiden vindt de Quest heel 'cool' en ze willen allemaal met me op de foto.
Als de pont is afgemeerd en de klep omlaag is, fiets ik snel onder de slagboom door en hoor gegil van de meisjes. Ze denken kennelijk dat ik er niet onderdoor kan.
Half zes ben ik thuis en voel het honderden malen optrekken en weer afremmen in de benen.
De nieuwe Quest glijdt niet lekker de schuur in. De grotere spoorbreedte laat de banden sterk wringen in de glijgoten. Ik moet de fiets vrij stevig naar binnen drukken en ik moet hem er aan de voetengaten uittrekken. Da's niet conform de ontwerpfilosofie. Ik probeer met een grote schroevendraaier één goot van de tegels los te wrikken, kansloos. Met een breekijzer lukt het wel. Dan probeer ik of de Quest op twee goten naar binnen wil. Dit lukt niet, ondanks dat het stuur precies in het midden staat. Ik leg de net losgewrikte goot weer neer en .... de Quest glijdt als een heet mes door de boter naar binnen. Ik zal bekijken of dit zo kan blijven of dat ik de goot weer vastzet op de door de Quest zelf bepaalde nieuwe positie.
Voor de pont bij Velsen wachten zeer veel fietsers. Ik heb het niet zo voorzien op de vele trappers die op de pont langs de Quest naar voren trachten te komen. Ik vraag aan de pontbaas of ik op het autodek mag. Het mag niet en ik moet uitklikken en achteruit 'flintstonen' om weer op het smalle fietsdek te komen. Op dat moment ziet de pontbaas de redelijkheid van mijn verzoek, er is geen enkele auto, wel in en ik mag alsnog op het autodek. Dat levert nog meer bekijks op, maar OK.
Via Driehuis en Santpoort rij ik Haarlem binnen. Hier rij ik beurtelings op het fietspad en op de rijbaan en het schiet behoorlijk op. Even later fiets ik de Grote Markt op en zet de Quest voor de deur van Apple Centre Grote Markt. GSM en tasje met waardevolle spullen neem ik mee naar binnen en ontmoet de verraste collega's. Na een kwartiertje weer in de Quest en over de Grote Markt op weg. Enkele dames houden me aan de praat, de bekende vragen, en even later laveer ik tussen de betonnen bollen naar de Kruisstraat.
Ik neem globaal dezelfde weg terug en ook nu vraag ik aan - een andere - pontbaas of ik op het autodek mag. Hij zegt 'als je jezelf groot genoeg vindt, ga je gang'. Nou dat vind ik, dus ik sta weer als enige op het autodek. Een grote groep jonge meiden vindt de Quest heel 'cool' en ze willen allemaal met me op de foto.
Als de pont is afgemeerd en de klep omlaag is, fiets ik snel onder de slagboom door en hoor gegil van de meisjes. Ze denken kennelijk dat ik er niet onderdoor kan.
Half zes ben ik thuis en voel het honderden malen optrekken en weer afremmen in de benen.
De nieuwe Quest glijdt niet lekker de schuur in. De grotere spoorbreedte laat de banden sterk wringen in de glijgoten. Ik moet de fiets vrij stevig naar binnen drukken en ik moet hem er aan de voetengaten uittrekken. Da's niet conform de ontwerpfilosofie. Ik probeer met een grote schroevendraaier één goot van de tegels los te wrikken, kansloos. Met een breekijzer lukt het wel. Dan probeer ik of de Quest op twee goten naar binnen wil. Dit lukt niet, ondanks dat het stuur precies in het midden staat. Ik leg de net losgewrikte goot weer neer en .... de Quest glijdt als een heet mes door de boter naar binnen. Ik zal bekijken of dit zo kan blijven of dat ik de goot weer vastzet op de door de Quest zelf bepaalde nieuwe positie.
dinsdag 30 mei 2006
61 km/u
Vanavond voor het eerst sinds vorige week woensdag weer in de Quest. Een nat en koud, maar wel fijn zeilweekend op het IJsselmeer onderbrak de regelmatige fietstochten.
Om kwart voor negen ga ik op weg bij een temperatuur van maar 9 gr. C. Ik heb een lange fietsbroek aan en de schuimkap erop. Het waait 4 Bft en er valt net een buitje als ik vertrek. De endorfinen doen hun werk al direct, ik zet de spurt er flink in. Het fietst met de wind in de rug natuurlijk licht. Zo licht dat ik al bij hartslag 137 een snelheid van 50 km/u bereik. Dit met beide spiegels gemonteerd en alle normale spullen aan boord. Eens kijken of ik de 60 km/u kan halen tussen Uitgeest en Krommenie.
De Quest rolt heel lang op hoge snelheid uit zodat ik al honderden meters voor het station stop met trappen.
Na het station, mijn hartslag is dan al weer onder de 110, zet ik aan voor een maximale snelheidspoging. Ik versnel langzaam tot ruim 50 km/u en trap dan een minuut maximaal. De teller stopt bij 61 km/u bij een hartslag van 156. Dat begint er op te lijken. De regelmatige intervaltrainingen werpen vrucht af. In wedstrijdtrim en met een nog betere conditie moet dit nog 1 tot 2 km sneller kunnen. Nu zou ik op de sprintwedstrijd op CycleVision op de 23e plaats geëindigd zijn.
Ik merk dat ook met tegenwind de snelheid makkelijk hoog blijft. Dit wordt veroorzaakt door de heel hoge begroeiing langs de fietspaden. Deze is zo hoog dat ik er goeddeels onder blijf en er dus van tegenwind nauwelijks sprake is.
Ik zet mijn verlichting aan op 1 Watt, ik ben zo van voren beter te zien. Op de stukken zonder tegenliggers schakel ik naar 12 Watt, perfect, wat een licht. Groot licht voerende automobilisten kan ik voor het eerst tot de orde roepen.
Voor Egmond fietsen twee jongens naast elkaar. Ik rol al uit voor het stoplicht en nader de jongens geluidloos. De linker knaap is met een voetbal op de fiets aan het jongleren. Ik rij bijna tot hun, niet brandende, achterlichten en ze schrikken zich rot als ze me zien. Het joch roept:'Dat had ik niet verwacht'.
Van Egmond naar Castricum heb ik de wind weer achter en blijf ik steeds tussen de 40 en 45 km/u rijden, heerlijk.
Voldaan ben ik na 1 uur en 14 minuten al weer thuis.
42 km.
Om kwart voor negen ga ik op weg bij een temperatuur van maar 9 gr. C. Ik heb een lange fietsbroek aan en de schuimkap erop. Het waait 4 Bft en er valt net een buitje als ik vertrek. De endorfinen doen hun werk al direct, ik zet de spurt er flink in. Het fietst met de wind in de rug natuurlijk licht. Zo licht dat ik al bij hartslag 137 een snelheid van 50 km/u bereik. Dit met beide spiegels gemonteerd en alle normale spullen aan boord. Eens kijken of ik de 60 km/u kan halen tussen Uitgeest en Krommenie.
De Quest rolt heel lang op hoge snelheid uit zodat ik al honderden meters voor het station stop met trappen.
Na het station, mijn hartslag is dan al weer onder de 110, zet ik aan voor een maximale snelheidspoging. Ik versnel langzaam tot ruim 50 km/u en trap dan een minuut maximaal. De teller stopt bij 61 km/u bij een hartslag van 156. Dat begint er op te lijken. De regelmatige intervaltrainingen werpen vrucht af. In wedstrijdtrim en met een nog betere conditie moet dit nog 1 tot 2 km sneller kunnen. Nu zou ik op de sprintwedstrijd op CycleVision op de 23e plaats geëindigd zijn.
Ik merk dat ook met tegenwind de snelheid makkelijk hoog blijft. Dit wordt veroorzaakt door de heel hoge begroeiing langs de fietspaden. Deze is zo hoog dat ik er goeddeels onder blijf en er dus van tegenwind nauwelijks sprake is.
Ik zet mijn verlichting aan op 1 Watt, ik ben zo van voren beter te zien. Op de stukken zonder tegenliggers schakel ik naar 12 Watt, perfect, wat een licht. Groot licht voerende automobilisten kan ik voor het eerst tot de orde roepen.
Voor Egmond fietsen twee jongens naast elkaar. Ik rol al uit voor het stoplicht en nader de jongens geluidloos. De linker knaap is met een voetbal op de fiets aan het jongleren. Ik rij bijna tot hun, niet brandende, achterlichten en ze schrikken zich rot als ze me zien. Het joch roept:'Dat had ik niet verwacht'.
Van Egmond naar Castricum heb ik de wind weer achter en blijf ik steeds tussen de 40 en 45 km/u rijden, heerlijk.
Voldaan ben ik na 1 uur en 14 minuten al weer thuis.
42 km.
woensdag 24 mei 2006
Trainingsrondje met verlichting
Na vandaag wordt de resterende week gezeild en niet gefietst. Ik zeil samen met mijn vriend Jan Veenis tijdens het Hemelvaartweekend zogenaamde handicapwedstrijden op het IJsselmeer. Daarom nog een trainingsrondje. Ik vertrek na negenen om in het donker met de Lupine Wilma 8 te kunnen rijden. Het waait pittig en naar Uitgeest komt de wind iets voorlijk in. Het is nog maar 9 gr. C en ik zet de schuimkap erop. Met de tijdrithelm op fiets ik veilig en comfortabel. Tot Uitgeest rij ik 43 km/u, van Uitgeest tot Krommenie 48 km/u. Via Krommenie rij ik langs Wormerveer naar West-Graftdijk. Op het mooie betonnen fietspad trap ik even voluit. De maximum snelheid die ik haal is 58 km/u, de hartslag op dat moment 156. Ik ben niet ontevreden, maar het moet zeker harder kunnen. Eind van de zomer nog maar eens proberen.
Na de pont in Akersloot ga ik richting Castricum. De LED-lamp brandt heel fel en ik experimenteer met de verschillende lichtsterkten. Op dit moment kan ik nog alleen maar 3 Watt of 12 Watt schakelen. Dat is op zich voldoende. Het switchen tussen 3 en 12 Watt is een kwestie van het drukknopje 1x indrukken, simpel.
Naarmate het donkerder wordt blijkt dat de lichtintensiteit echt groot is. Het is bekend dat LED verlichting vooral reflecterende verkeersborden op honderden meters afstand al doet oplichten. Op de donkerder stukken is het licht zo helder dat er zonder snelheidsaanpassing kan worden doorgefietst. De Lupine lamp verblindt tegenliggers wel. Seinen automobilisten dat ze last hebben van verblinding, dan is één druk op het schakelaartje voldoende om de lichtsterkte tot een kwart te reduceren.
Om half elf ben ik weer thuis.
32 km
Na de pont in Akersloot ga ik richting Castricum. De LED-lamp brandt heel fel en ik experimenteer met de verschillende lichtsterkten. Op dit moment kan ik nog alleen maar 3 Watt of 12 Watt schakelen. Dat is op zich voldoende. Het switchen tussen 3 en 12 Watt is een kwestie van het drukknopje 1x indrukken, simpel.
Naarmate het donkerder wordt blijkt dat de lichtintensiteit echt groot is. Het is bekend dat LED verlichting vooral reflecterende verkeersborden op honderden meters afstand al doet oplichten. Op de donkerder stukken is het licht zo helder dat er zonder snelheidsaanpassing kan worden doorgefietst. De Lupine lamp verblindt tegenliggers wel. Seinen automobilisten dat ze last hebben van verblinding, dan is één druk op het schakelaartje voldoende om de lichtsterkte tot een kwart te reduceren.
Om half elf ben ik weer thuis.
32 km
zondag 21 mei 2006
CycleVision, racen en rolweerstandsmeting
Vrijdagmiddag voor de zaak een nieuwe kleinere bus van de Citroën dealer opgehaald. Eerst even naar huis om te kijken of de Quest erin past. Dat gaat, al moet ie schuin in de bus staan. De oprijplanken werken als vanouds prima. De Quest blijft in de bus slapen dit weekend.
Zaterdag heb ik niet gefietst. Ik zou sprinten, maar het natte weer en de harde wind trekken me niet aan. Op de zaak is een groot muziekevenement aan de gang waar een paar foto's moeten worden gemaakt.
Vanmorgen vroeg op weg naar Zandvoort. Om 10.06 is mijn starttijd voor de één-uurs tijdrit. Om 10.00 uur sta ik aan de start en mag meteen weg. De fiets is op een Camelbag water helemaal leeg, al zie ik dat andere deelnemers zelfs de richtingaanwijzers en verlichting hebben gedemonteerd. Zo gek maak ik het toch echt niet. De baan is op veel plaatsen nat en ik voel in de bochten het achterwiel zijdelings naar de buitenbocht schuiven. Da's heel gevaarlijk en ik knijp in mijn remmen. Dat dat verstandig is blijkt aan het eind van de wedstrijd, er zijn 3 Quests omgeslagen en tientallen meters over het asfalt geschoven. Gelukkig geen verwondingen, al zal het ego en de portemonnee van de mannen wel een deukje oplopen.
Ik begin niet al te hard, een uur is lang. De hartslag blijkt nu wel makkelijk boven de 150 uit te komen. Tegen wind de heuvel op gaat het 34 km/u, op het rechte stuk haal ik 48 km/u. Maximum snelheid 55,5 km, van de heuvel af met de wind in de rug. Ik maak wel heel ruime bochten, kost wat tijd, maar de veiligheid is ermee gediend.
Halverwege komt de man met de hamer langs, de hartslag wil niet boven de 150 komen en de snelheid op het rechte eind komt niet boven 46 km/u. Ik kijk op mijn hartslagmeter en probeer de tijd af te lezen. Jezus... lukt niet. Als ik op de knop tijd druk geeft het ding 'hold' aan. De deelnemers moeten zelf in de gaten houden dat zij minimaal een uur rijden. Ik roep naar Fred de Blok hoe laat het is. Fred roept terug 'tien over half 11'. Even later lukt het me het klokje weer op een normale tijdweergave te krijgen. De laatste twintig minuten gaat het beter en de snelheid is weer behoorlijk goed. Toch haalt Kees van Malssen me in en plaagt:'Effe harder trappen Wim'. Even na elven mag ik het strijdperk verlaten. In de rangschikking sta ik uiteindelijk op plaats 25, 4 beter dan vorig jaar. Nu rij ik gemiddeld 42,5 km/u, vorig jaar 40,4 km/u. Wel waaide het vorig jaar veel harder.
Ik kleed me om en zwerf wat over het terrein, veel bekende gezichten en er wordt heel wat afgekletst.
Tussen de twee races vraagt Bert Hoge of we samen de rolweerstand van de nieuwe Quest met de Tioga Comp Pool banden kunnen meten. Dat wil ik uiteraard graag. In een vrijwel lege pitbox krijg ik een rond stokje in mijn rechterhand en Bert trekt me aan een draadje dat verbonden is met de krachtmeter, op tot wandelsnelheid. Dat doen we drie keer de ene kant en drie keer de andere kant op. De 6 waarden worden gemiddeld. Eerst moet ik nog gewogen worden, precies 90 kg met kleding en wandelschoenen aan. Dan moet ik nog samen met de Quest worden gewogen. Ik schuif de weegschaal naast en onder de Quest, ga er op staan en til de Quest van de grond. Nu komt er 126 kg op de schaal. De Quest weegt dus 36 kg. Deze waarden worden in de rekenmachine gestopt en de rolweerstandscoëfficiënt is iets van 0,00639. Dat is heel laag, in ieder geval lager dan alle metingen die Bert tot op heden met andere banden heeft gedaan. Half afgesleten Tioga Comp Pools om de voorwielen en een vrijwel nieuwe Marathon Racer om het achterwiel is dus de snelste combinatie. Wedstrijdrijders, doe je voordeel ermee :).
Om half twee trek ik weer een schoon en droog setje fietskleding aan en begin wat in te rijden voor de Velomobielrace van 14.00 uur. Die gaat om 14.15 uur van start, om na één ronde al weer te worden afgevlagd. Er is iets mis met de transponders. Alle rijders moeten over de meetdraden rijden en via de pitstraat weer terugrijden naar de start. Er blijkt één rijder geen transponder aan boord te hebben, slim ;).
De tweede start verloopt wel goed en het deelnemersveld gaat hard van start. In een half uur kan ook ik een stukje harder en met een droge baan is de kans op uitbreken en over de kop gaan ook een stuk minder. Wel merk ik aan de benen dat er al een wedstrijd is gereden. We rijden nu een kortere baan en ik ben benieuwd of ik nog gedubbeld wordt. En ja hoor, een ronde voor het eind heeft Ymte me te pakken. Ook Theo van Andel zet me vlak voor de finish nog op een ronde. Ik lees op de finish 22,5 km af, een gemiddelde van 45 km/u. Dat is best aardig. De nieuwe Quest is dus een snellere fiets dan de 122 met 20" wielen. Zeker gezien het feit dat mijn conditie nog niet op orde is.
Met Jack Dekker nog even gepraat over fotografie op CycleVision. Voor volgend jaar hebben we een goede afspraak gemaakt. Wel heb ik vandaag heel wat fotografen gezien met soms heel professionele spullen. Ik hoop dat er veel mooie foto's komen, wat er tot nu te zien is op het internet is van amateurniveau.
Speciaal voor belangstellenden voor de LED richtingaanwijzers, haal ik de accu uit de bus en ik schroef ook de beide spiegels er weer op. Het 'vloerkleed' leg ik weer op zijn plaats en ik haal de wedstrijdnummers eraf. Zo ziet de Quest er weer mooi uit en veel bewonderaars van de LEDs zijn het daar mee eens.
Zaterdag heb ik niet gefietst. Ik zou sprinten, maar het natte weer en de harde wind trekken me niet aan. Op de zaak is een groot muziekevenement aan de gang waar een paar foto's moeten worden gemaakt.
Vanmorgen vroeg op weg naar Zandvoort. Om 10.06 is mijn starttijd voor de één-uurs tijdrit. Om 10.00 uur sta ik aan de start en mag meteen weg. De fiets is op een Camelbag water helemaal leeg, al zie ik dat andere deelnemers zelfs de richtingaanwijzers en verlichting hebben gedemonteerd. Zo gek maak ik het toch echt niet. De baan is op veel plaatsen nat en ik voel in de bochten het achterwiel zijdelings naar de buitenbocht schuiven. Da's heel gevaarlijk en ik knijp in mijn remmen. Dat dat verstandig is blijkt aan het eind van de wedstrijd, er zijn 3 Quests omgeslagen en tientallen meters over het asfalt geschoven. Gelukkig geen verwondingen, al zal het ego en de portemonnee van de mannen wel een deukje oplopen.
Ik begin niet al te hard, een uur is lang. De hartslag blijkt nu wel makkelijk boven de 150 uit te komen. Tegen wind de heuvel op gaat het 34 km/u, op het rechte stuk haal ik 48 km/u. Maximum snelheid 55,5 km, van de heuvel af met de wind in de rug. Ik maak wel heel ruime bochten, kost wat tijd, maar de veiligheid is ermee gediend.
Halverwege komt de man met de hamer langs, de hartslag wil niet boven de 150 komen en de snelheid op het rechte eind komt niet boven 46 km/u. Ik kijk op mijn hartslagmeter en probeer de tijd af te lezen. Jezus... lukt niet. Als ik op de knop tijd druk geeft het ding 'hold' aan. De deelnemers moeten zelf in de gaten houden dat zij minimaal een uur rijden. Ik roep naar Fred de Blok hoe laat het is. Fred roept terug 'tien over half 11'. Even later lukt het me het klokje weer op een normale tijdweergave te krijgen. De laatste twintig minuten gaat het beter en de snelheid is weer behoorlijk goed. Toch haalt Kees van Malssen me in en plaagt:'Effe harder trappen Wim'. Even na elven mag ik het strijdperk verlaten. In de rangschikking sta ik uiteindelijk op plaats 25, 4 beter dan vorig jaar. Nu rij ik gemiddeld 42,5 km/u, vorig jaar 40,4 km/u. Wel waaide het vorig jaar veel harder.
Ik kleed me om en zwerf wat over het terrein, veel bekende gezichten en er wordt heel wat afgekletst.
Tussen de twee races vraagt Bert Hoge of we samen de rolweerstand van de nieuwe Quest met de Tioga Comp Pool banden kunnen meten. Dat wil ik uiteraard graag. In een vrijwel lege pitbox krijg ik een rond stokje in mijn rechterhand en Bert trekt me aan een draadje dat verbonden is met de krachtmeter, op tot wandelsnelheid. Dat doen we drie keer de ene kant en drie keer de andere kant op. De 6 waarden worden gemiddeld. Eerst moet ik nog gewogen worden, precies 90 kg met kleding en wandelschoenen aan. Dan moet ik nog samen met de Quest worden gewogen. Ik schuif de weegschaal naast en onder de Quest, ga er op staan en til de Quest van de grond. Nu komt er 126 kg op de schaal. De Quest weegt dus 36 kg. Deze waarden worden in de rekenmachine gestopt en de rolweerstandscoëfficiënt is iets van 0,00639. Dat is heel laag, in ieder geval lager dan alle metingen die Bert tot op heden met andere banden heeft gedaan. Half afgesleten Tioga Comp Pools om de voorwielen en een vrijwel nieuwe Marathon Racer om het achterwiel is dus de snelste combinatie. Wedstrijdrijders, doe je voordeel ermee :).
Om half twee trek ik weer een schoon en droog setje fietskleding aan en begin wat in te rijden voor de Velomobielrace van 14.00 uur. Die gaat om 14.15 uur van start, om na één ronde al weer te worden afgevlagd. Er is iets mis met de transponders. Alle rijders moeten over de meetdraden rijden en via de pitstraat weer terugrijden naar de start. Er blijkt één rijder geen transponder aan boord te hebben, slim ;).
De tweede start verloopt wel goed en het deelnemersveld gaat hard van start. In een half uur kan ook ik een stukje harder en met een droge baan is de kans op uitbreken en over de kop gaan ook een stuk minder. Wel merk ik aan de benen dat er al een wedstrijd is gereden. We rijden nu een kortere baan en ik ben benieuwd of ik nog gedubbeld wordt. En ja hoor, een ronde voor het eind heeft Ymte me te pakken. Ook Theo van Andel zet me vlak voor de finish nog op een ronde. Ik lees op de finish 22,5 km af, een gemiddelde van 45 km/u. Dat is best aardig. De nieuwe Quest is dus een snellere fiets dan de 122 met 20" wielen. Zeker gezien het feit dat mijn conditie nog niet op orde is.
Met Jack Dekker nog even gepraat over fotografie op CycleVision. Voor volgend jaar hebben we een goede afspraak gemaakt. Wel heb ik vandaag heel wat fotografen gezien met soms heel professionele spullen. Ik hoop dat er veel mooie foto's komen, wat er tot nu te zien is op het internet is van amateurniveau.
Speciaal voor belangstellenden voor de LED richtingaanwijzers, haal ik de accu uit de bus en ik schroef ook de beide spiegels er weer op. Het 'vloerkleed' leg ik weer op zijn plaats en ik haal de wedstrijdnummers eraf. Zo ziet de Quest er weer mooi uit en veel bewonderaars van de LEDs zijn het daar mee eens.
zaterdag 20 mei 2006
CycleVision
Vanmiddag met de auto naar CycleVision. Zoals eerder gemeld niet om te fotograferen, maar om rustig rond te kijken, heeft ook wel wat ;). Eerste indruk van de ruimte achter de pitboxen waar volgens de organisatie geen ruimte zou overblijven voor mijn bus..... het is er leeg. Hase staat er, dan zijn er 8 parkeerplaatsen leeg en dan komt Ventisit. Ook rechts naast Hase is er plenty ruimte. Mijn bus had op wel 20 lege plaatsen kunnen staan. Jammer Jack, onnodig een kans op veel mooie foto's gemist.
De 3-uurs race is al een half uur aan de gang. Voor de wind gaat het heel hard, vooral Ymte Sybrandy met de SP rode 26" Quest ragt er hard overeen. Vanmorgen tijdens de sprint had ie al meer dan 70 km/u neergezet.
Bert Hoge legt me geduldig de nieuwe krachtmeter uit, een aanwinst voor de vereniging. Leuk om aan het eind van de 3-uurs race veel bekende liggers te begroeten. Kees van Malssen, hij rijdt gemiddeld 43 km/u, Theo van Goor, Harry Lieben, ze zijn er allemaal.
Morgen ga ik meedoen met de 1-uurs race, start voor mij 10.06 uur. Ook de meersporenrace in de middag rij ik mee. Ik moet de beide spiegels er nog afhalen en de bandjes extra hard oppompen.
Morgen meer.
De 3-uurs race is al een half uur aan de gang. Voor de wind gaat het heel hard, vooral Ymte Sybrandy met de SP rode 26" Quest ragt er hard overeen. Vanmorgen tijdens de sprint had ie al meer dan 70 km/u neergezet.
Bert Hoge legt me geduldig de nieuwe krachtmeter uit, een aanwinst voor de vereniging. Leuk om aan het eind van de 3-uurs race veel bekende liggers te begroeten. Kees van Malssen, hij rijdt gemiddeld 43 km/u, Theo van Goor, Harry Lieben, ze zijn er allemaal.
Morgen ga ik meedoen met de 1-uurs race, start voor mij 10.06 uur. Ook de meersporenrace in de middag rij ik mee. Ik moet de beide spiegels er nog afhalen en de bandjes extra hard oppompen.
Morgen meer.
woensdag 17 mei 2006
Toch niet fotograferen op CycleVision
De organisatie van CycleVision heeft me gevraagd weer te komen fotograferen. Het is kennelijk in de smaak gevallen. Op de poster van CycleVision staan maar liefst 14 van mijn foto's afgedrukt. Ook in Ligfiets& en op andere plaatsen worden mijn foto's gebruikt. Heel leuk.
Ik probeer het aangename met het nuttigen te verenigen. Dat betekent dat ik ook graag met de Quest aan de races deelneem. Als ik race moeten mijn kostbare digitale camera's liefst zo veilig mogelijk opgeborgen zijn. Vorig jaar had ik een halve pitbox ter beschikking. Die bleek overigens door Optima te zijn ingepikt. Als alternatief mocht mijn bus tegenover de pitboxen staan, naast de bus van Ventisit. Ik kon met een gerust hart aan de uurs-race meedoen.
Helaas zijn er nu geen mogelijkheden om de bus op een veilige plaats te zetten. Er kan alleen geparkeerd worden op P4, buiten het feitelijke circuit.
Dit betekent dat mijn camera's op een onbewaakt terrein in de bus moeten achterblijven, iets dat me niet aantrekt.
Reden waarom ik ze maar beter niet kan meenemen en het fotograferen aan anderen zal overlaten.
Ik probeer het aangename met het nuttigen te verenigen. Dat betekent dat ik ook graag met de Quest aan de races deelneem. Als ik race moeten mijn kostbare digitale camera's liefst zo veilig mogelijk opgeborgen zijn. Vorig jaar had ik een halve pitbox ter beschikking. Die bleek overigens door Optima te zijn ingepikt. Als alternatief mocht mijn bus tegenover de pitboxen staan, naast de bus van Ventisit. Ik kon met een gerust hart aan de uurs-race meedoen.
Helaas zijn er nu geen mogelijkheden om de bus op een veilige plaats te zetten. Er kan alleen geparkeerd worden op P4, buiten het feitelijke circuit.
Dit betekent dat mijn camera's op een onbewaakt terrein in de bus moeten achterblijven, iets dat me niet aantrekt.
Reden waarom ik ze maar beter niet kan meenemen en het fotograferen aan anderen zal overlaten.
dinsdag 16 mei 2006
Volendam, intervaltraining en vogelflatsen
In de aanloop naar CycleVision probeer ik nog wat trainingskilometers te maken. Door het vele werk om twee nieuwe winkels te openen is er weinig terecht gekomen van een goede training voor CycleVision. De wisseling van Quest 122 naar 153 had ook tot gevolg dat ik 3 weken zonder fiets zat. Eigen schuld overigens. Door de geringe trainingsarbeid is ook mijn gewicht een kilo of vijf te hoog.
Met een achterlijke wind ga ik om 14.30 uur op weg naar Volendam. Waarom steeds Volendam zul je je afvragen? Het antwoord is simpel: de ruimte om lekker snel te fietsen. De hele route naar Volendam gaat, op de dorpen na, over rustige brede fietspaden. De snelheden liggen vrijwel altijd tussen 40 en 50 km/u en ik merk nogal eens dat fietsers schrikken van een snel passerende Quest. Met de nieuwe claxon horen de fietsers mij al op 50 tot 100 meter afstand. Er is dan voldoende tijd om aan de kant te gaan. Dit is echt een verademing.
Ik probeer steeds een aantal minuten boven de 50 km/u te rijden. Op de rechte stukken lukt het steeds om 52 km/u te rijden, hartslag 145 tot 148. Hogere hartslagfrequenties lukken nog steeds niet of nauwelijks. Het is een gegeven dat met het stijgen der jaren de maximale hartslagfrequentie jaarlijks met 1 tot 2 afneemt. Vorig jaar augustus kon ik een uur lang met een hartslag van 163 tot 166 rijden. Eerst maar eens de training opvoeren en het lichaamsgewicht reduceren.
Ik rij in precies een uur naar Volendam. De toeristen op de dijk maken als vanouds weer veel foto's van mij in de Quest. Het is eerlijk gezegd ook wel een beetje exhibitionistisch om hier te rijden. Ik vind het gemiddeld eigenlijk wel leuk.
Op de terugweg passeer ik een roodharige ligfietser op een Hurricane met een Burley aanhanger erachter. De tegenwind is pittig en ik moet stevig trappen om boven de 40 km/u te rijden. Ik merk dat de energie vrij plotseling op is. Buiten De Rijp stop ik om een energiereep op te peuzelen. Ik zou wel door kunnen rijden, maar veel harder dan 30 km/u gaat het dan niet meer. Na tien minuten komen de caloriën weer beschikbaar en kan ik vlot naar de pont rijden.
Daar zie ik dat de Quest helemaal onder de vogeluitwerpselen zit. Op de neus zitten ook veel te pletter geslagen insectenlijken, ja echt waar.
Vanavond was ik de hele fiets grondig en maak de Quest droog met oude handdoeken. Daar heb ik er een hele stapel van die na gebruik weer gewassen worden. Zeemleren doeken zijn bij mij uit de gratie, ze verzamelen te veel zand en andere troep. Ik voel dat de Quest toch wat ruw aanvoelt. Ik besluit de hele fiets in de was te zetten. Ik heb nog een oude fles Valma Polymeer sealer. Het aanbrengen gaat met een vochtige doek heel makkelijk. Na een uurtje poets ik de gedroogde waslaag eraf, dit gaat ook makkelijk. Het oppervlak glimt dat het een lieve lust is, prachtig. Of ie er harder door gaat, ik denk het niet.
72 km
Met een achterlijke wind ga ik om 14.30 uur op weg naar Volendam. Waarom steeds Volendam zul je je afvragen? Het antwoord is simpel: de ruimte om lekker snel te fietsen. De hele route naar Volendam gaat, op de dorpen na, over rustige brede fietspaden. De snelheden liggen vrijwel altijd tussen 40 en 50 km/u en ik merk nogal eens dat fietsers schrikken van een snel passerende Quest. Met de nieuwe claxon horen de fietsers mij al op 50 tot 100 meter afstand. Er is dan voldoende tijd om aan de kant te gaan. Dit is echt een verademing.
Ik probeer steeds een aantal minuten boven de 50 km/u te rijden. Op de rechte stukken lukt het steeds om 52 km/u te rijden, hartslag 145 tot 148. Hogere hartslagfrequenties lukken nog steeds niet of nauwelijks. Het is een gegeven dat met het stijgen der jaren de maximale hartslagfrequentie jaarlijks met 1 tot 2 afneemt. Vorig jaar augustus kon ik een uur lang met een hartslag van 163 tot 166 rijden. Eerst maar eens de training opvoeren en het lichaamsgewicht reduceren.
Ik rij in precies een uur naar Volendam. De toeristen op de dijk maken als vanouds weer veel foto's van mij in de Quest. Het is eerlijk gezegd ook wel een beetje exhibitionistisch om hier te rijden. Ik vind het gemiddeld eigenlijk wel leuk.
Op de terugweg passeer ik een roodharige ligfietser op een Hurricane met een Burley aanhanger erachter. De tegenwind is pittig en ik moet stevig trappen om boven de 40 km/u te rijden. Ik merk dat de energie vrij plotseling op is. Buiten De Rijp stop ik om een energiereep op te peuzelen. Ik zou wel door kunnen rijden, maar veel harder dan 30 km/u gaat het dan niet meer. Na tien minuten komen de caloriën weer beschikbaar en kan ik vlot naar de pont rijden.
Daar zie ik dat de Quest helemaal onder de vogeluitwerpselen zit. Op de neus zitten ook veel te pletter geslagen insectenlijken, ja echt waar.
Vanavond was ik de hele fiets grondig en maak de Quest droog met oude handdoeken. Daar heb ik er een hele stapel van die na gebruik weer gewassen worden. Zeemleren doeken zijn bij mij uit de gratie, ze verzamelen te veel zand en andere troep. Ik voel dat de Quest toch wat ruw aanvoelt. Ik besluit de hele fiets in de was te zetten. Ik heb nog een oude fles Valma Polymeer sealer. Het aanbrengen gaat met een vochtige doek heel makkelijk. Na een uurtje poets ik de gedroogde waslaag eraf, dit gaat ook makkelijk. Het oppervlak glimt dat het een lieve lust is, prachtig. Of ie er harder door gaat, ik denk het niet.
72 km
Abonneren op:
Posts (Atom)