Mooi rondje Noord-Holland

Beste Wim. A.s zondag om 9 uur vertrek van af de Smaragd 25, voor een pittig rondje, met veel klimmetjes, lange afdalingen en flinke enden rechtdoor. Groeten Kees

Met dit wat cryptische mailtje nodigt Kees van Hattem mij deze week uit voor een 'lekker stukkie' fietsen. Kees is met 20.000 km per jaar een echte kilometervreter, maar ondergetekende heeft dit jaar nog geen grotere afstand afgelegd dan 88 kilometer. Naast Kees zal ook Sebastiaan Talsma, ook met een Mango, van de partij zijn.
Om kwart over acht zwaaien de garagedeuren open en blijkt het nog lekker fris te zijn. De lange fietsbroek en een shirt met lange mouwen maken open rijden heerlijk. Kees is nogal kort van stof als ie mailt, ik begrijp zijn routebeschrijving dan ook niet goed en rij een mooie omweg via Schermerhorn en Oterleek naar Heerhugowaard.
Bij Kees staan een rode en witte Mango in de tuin, maar waar is Kees? Ik loop achterom en wordt verwelkomd door een oude blinde herdershond. Kees, Sebastiaan en Kees' vrouw Marian zitten in het 'hossie' achteraan hun huis.
Na de koffie rijden wij via Alkmaar noord naar Bergen aan Zee. Dan gaat het op en neer over de duinen en schelpenpaden naar het noorden. Kees waarschuwt gang te houden op de schelpenpaden, 'je valt anders stil'. Dat is niet aan dovemansoren gezegd, de gang blijft er lekker in. Sommige afdalingen gaan tot 52 km/u, heerlijk.
Langs de Hondsbossche zeewering rijdt het met 34 km/u, de wind in de rug, met hartslag 97 wel heel ontspannen. De beide mede rijders ontzien me zo prima en de verwachte 180 km zal zo waarschijnlijk zonder malheur kunnen worden afgelegd.
Vlak voor Petten rijdt Kees verkeerd en we krijgen een wel heel steil klimmetje voor de kiezen. Daar zie ik voor het eerst het uitstekende effect van de nieuwe achterbrug. Hoe hard ik ook trap, de Quest blijft horizontaal. Zo komt alle trapenergie in de klim aan de voorstuwing ten goede en gaat niet langer verloren aan inveren en weer uitveren.
In Callantsoog leggen we even aan voor koffie en Apfelstrüdel. Koffie lukt, Apfelstrüdel niet, de keuken is nog dicht. De aantrekkelijke serveerster heeft er dan ook geen probleem mee dat wij een broodje uit onze valiezen opdiepen.
Benoorden Callantsoog is de bloembollenteelt kennelijk een goede business, zo ver het oog reikt staan de tulpen en hyacinthen in bloei.
Niet alleen drie argeloze velomobilisten zijn op pad, ook vele tientallen paardenmenners met soms heel fraaie koetsen komen ons tegemoet. We stoppen steeds en laten de paarden rustig passeren.
Onder Den Helder steken we de duinen door en rijden over de zeedijk letterlijk de kop van Noord-Holland rond. Ik stop even om wat foto's te maken van een troep ganzen die op zee zwemt. Via de veerhaven en de Marinehaven pakken we de route naar Den Oever op. Bij het voor mij vertrouwde Texaco station bij de Kooy, is het tijd om de lange broek en het shirt met lange mouwen te verwisselen voor de korte broek en een luchtiger wielrenshirt.
De balgweg richting Amstelmeer is opnieuw geasfalteerd, een verademing.
In Den Oever staat Kees' vrouw Marian met de camper op ons te wachten. Koffie, soep en vers drinkwater is volop beschikbaar, hartelijk dank Marian! Terwijl we zitten te kletsen zien we over de Afsluitdijk 2 Mango's rijden. Kees maakt een royaal 'koffie' gebaar en even later ontmoeten we Georg Dekkinga en zijn vrouw. Zij zijn op vakantie en vanochtend van de Weerribben vertrokken. Georg trekt een aanhangertje en zijn vrouw heeft, hé wat is dat nou.... een hond achterin. Eigenwijs wringt een Jack Russel zijn snuit tussen de stoel en de kuiprand.
Na een drie kwartier is het luieren voorbij, Georg en zijn vrouw vertrekken naar Egmond aan Zee, wij gaan naar Medemblik. We krijgen de wind, inmiddels aangetrokken tot 4 Bft recht op de kop. De Mango's hebben daar wat meer nadeel van en de snelheid blijft rond de 30 km per uur. Hoewel het aanvankelijk de bedoeling was om Enkhuizen en Hoorn aan te doen, is dit qua tijd niet meer te doen.
De afsnijding zal gaan via de zuidelijke dijk van de Wieringermeer. De wind komt hier bijna dwars in en 34 km/u is een mooie snelheid. Niet echter voor Sebastiaan, hij meldt dat er 'pap in zijn benen' zit en moet even wat gas terugnemen. Hij rijdt dagelijks 13 km heen en weer tussen huis en werk en de afstand van vandaag is eigenlijk een brug te ver. Daarom steken we in Aartswoud even op en giet Sebastiaan twee glazen cola naar binnen.
We rijden een prachtige route door midden Noord-Holland en passeren Heerhugowaard aan de oostzijde. Sebastiaan wil even langs zijn ouders en Kees gaat met hem mee. We wensen elkaar een goede thuisreis en ik ga richting de Schermer. Ik hoef me niet meer in te houden en met 37 km/u rij ik de Schermer in. Voor Schermerhorn is de calorieënpot geheel en al leeg en diep ik mijn tweede banaan uit mijn tas op.
Om half zes wordt ik door Cor de pontbaas weer op ons eiland afgezet.
Een heerlijke fietsdag die vooral leuk is omdat er routes worden gereden die ik niet goed ken. Daarnaast is het rijden in een groepje heel leuk.
178 km, gemiddelde hartslag 98, maximum hartslag 128, 2532 verbruikte Kcal.

ALF en rondje boven het Noordzee kanaal

Vanmorgen is het ronduit koud als ik om half negen de Quest via de automatisch openende garagedeuren aan het daglicht blootstel. De schuimdeksel zit al achter de stoel en blijft daar. Met de pittige oostenwind met kracht 4 Bft is het eigenlijk iets te koud. Voor het eerst rij ik naar ALF, de Amsterdamse Ligfietsers, vanaf onze nieuwe huis op het eiland De Woude. Om 10.00 uur wordt daar elke derde zondag van de maand verzameld op het Museumplein om een tocht te rijden.
In Zaandam is de doorgang geheel geblokkeerd. Eerst is er een onduidelijke omleiding, vervolgens staat er een grote telekraan dwars over de weg om een zeilschip uit het water te hijsen. Een vriendelijke mevrouw legt me uit hoe ik de pont kan bereiken.
Om 9.40 uur vaart het gevaarte zonder mij weg en mag ik 20 minuten wachten op een volgende afvaart. Geen nood, tijd genoeg.
Om 10.00 uur rij ik het Museumplein op en zie maar één deelnemer, Arnold, op zijn onafscheidelijke Raptobike.
Even later arriveren ook Björn met zijn Seiran en Peter met zijn Baron. Wij blijven vooralsnog met zijn vieren en drinken koffie in het Cobra café.
Er zijn geen notoire voorrijders dus mag Wim de route door de stad aangeven. Peter wil graag weten hoe je vanaf de sluizen in IJmuiden noordwaarts kunt rijden. Nou, daar weet ik de weg wel. Door het fraaie landelijke gebied tussen Amsterdam en Halfweg, rijden we door Spaarnwoude en Haarlem Noord naar de sluizen. Voor de wind rijdt het heerlijk met 32 km/u.
Een aantal klassieke zeegaande zeilschepen varen ons op het Noordzeekanaal tegemoet, een leuk gezicht. Even kijken we op de 'kop van de haven' naar het scheepvaartverkeer tussen de pieren.
Via de sluizen rijden we noordwaarts om in Heemskerk bij de Patatoloog iets te eten. Nou dat 'iets' is niet misselijk. Arnold en Björn bestellen een salade en krijgen even later een immense schaal vol. Ze krijgen het dan ook niet op. Sorry Peter en Björn, volgende keer maak ik een extra foto waar jullie met open ogen op staan :).
Het zonnetje blijft er lekker bij en via Castricum, Limmen en Akersloot melden we ons bij de pont in Akersloot. We mogen direct mee. Daarna is het nog een lekker stukje tegen wind in naar De Woude waar ik vandaag mijn derde pont neem.
Ik laat me van het viaduct omlaag vallen en met flink bijtrappen zit ik snel op 58 km/u. Björn is nog niet 'in shape'. Had hij tussen Castricum en Limmen al moeite om de groep bij te houden, nu is de kaars helemaal op. Na Parijs-Brest-Parijs heeft ie vrijwel niet gefietst en de rekening wordt nu gepresenteerd.
We gaan even bij ons thuis aan voor een kop kofie.
Na een half uur stappen de mannen, ik blijf thuis, weer op de fiets en koersen richting hoofdstad.
Een lekker ontspannen tochtje op goeddeels bekend terrein.
88 km.

Foto tips voor medebloggers

Veel collega-bloggers maken, soms mooie, foto's. Vaak worden die foto's zo van het geheugenkaartje op de blog gekieperd. Dat gebeurt nogal eens in de oorspronkelijke resolutie van bijv. 1600 x 1200 pixels. Als zo'n foto wordt aangeklikt is de opname op zelfs een 17 inch scherm niet in één keer te zien. Wil je de hele foto zien, dan moet je vaak omlaag en naar rechts scrollen.
Beste collega's, dat kan toch veel beter. Verlaag de resolutie naar bijv. 1000 x 700 pixels en je foto is op vrijwel ieder beeldscherm in zijn geheel te zien.
Als je dan ook nog de HTML tekst aan elkaar plakt, begint de tekst ook mooi direct naast de foto en niet ergens halverwege een foto. Ik laat een voorbeeld van mijn posting van 12 april zien. Doe er je voordeel mee.

Versterkte achterbrug

Vanmorgen tegen half 11 rij ik samen met mijn vriend Jan Veenis naar Dronten. Het is de eerste rit met de Quest open en bloot op de aanhanger. Het instapgat is voorzien van een oude zeilzak, rondom vastgeplakt met ducktape. Vrolijk huppelt de Quest in mijn achteruit kijkspiegel achter de Audi.
Theo bouwt de achterbrug uit waarna Allert de versterkingsplaatjes erop last. Ik wil een foto maken van de oude en de versterkte brug. Kansloos, het geheugenplaatje ligt thuis waardoor de Nikon een waardeloos attribuut is. Theo maakt de foto en stuurt me deze toe. De twee brugge liggen op elkaar op de vloer van de werkplaats. De onderste brug is de oorspronkelijke, de bovenste is met twee opgelaste plaatjes versterkt.
Allert laat me zijn bijna gereed zijnde lichtgewicht Quest zien, heel fraai gemaakt. De belangrijke constructiedelen zoals de achterbrug en de ophanging van voorderailleur en crankstel, zijn van carbon. De rompdelen bestaan uit een honingraat constructie versterkt met epoxy en carbon. De fiets is zo'n 6 kg lichter dan een standaard Quest.
Theo verhelpt inmiddels de ietwat aanlopende Inoled lamp en verstelt ook nog even de voorderailleur. Deze kon verder dan het grote blad schakelen en gooide de ketting er al een paar keer af.
Om het waterdichte vervoer van de Quest te vergemakkelen schaf ik een extra schuimkap aan waar de kleine afdichting nog niet is losgesneden. Een paar stukken ducktape doen weer wonderen.
Wij laden de Quest om twee uur weer op de Foldycar en rijden rustig huiswaarts.
Hartelijk dank mannen voor de prima service!

65 km/u

Vanmiddag rij ik een rondje Krommenie - Castricum aan Zee - Egmond - Heiloo. Het is licht bewolkt en de beloofde windkracht 2 tot 3 is zeker Bft 4. Tegen wind, ik heb er wel zin in, kan ik steeds 38 km/u aanhouden. Na Krommenie krijg ik de wind dwars in en is een groep wielrenners een prettig doel. Naarmate ze meer in mijn bereik komen blijken ze niet veel harder te rijden dan 30 km/u. Mijn accu is leeg dus mijn bel maakt overuren. Dan merk je hoe ideaal een goede claxon is. De wielrenners gaan netjes aan de kant en maken geen aanstalten om aan te pikken, jammer :).
Op de Zeeweg naar Castricum aan Zee komen twee groepen ruiters me tegemoet. Dat worden, althans voor de ruiters, angstige momenten. De paarden kunnen noch naar links noch naar rechts vluchten, aan beide zijden is een steil talud en dan water. Ik wacht stilstaand af tot de angstige beesten, één gaat zelfs rechtsomkeert, en hun dito berijders langs zijn gereden.
Op het strandplateau eet ik een banaan en maak me op voor de terugweg. De helling omlaag nodigt uit tot hoge snelheden. Of dit met een nog onversterkte achterbrug verstandig is, mwooaah.... In ieder geval blijf ik op de rijbaan en trap er lekker op los. De snelheidsmeter komt tot 65 km/u. Tot aan de camping Bakkum aan Zee hou ik de snelheid op 60 km/u, de hartslag gaat nu richting 150. Bij Johanna's Hof moet ik inhouden voor een invoegende auto, maar daarna gaat het gas er weer op. Ik kom nu tot 58 km/u en hou de snelheid ruim boven de 50 tot de rotonde. Daarna ben ik redelijk leeg en kalm rij ik richting Egmond aan Zee.
Overal bloeien de narcissen en hyacinthen, de laatste ruiken heerlijk sterk. Ik maak een plaatje, wederom lui vanuit de Quest.
Via het aardige polderlandschap tussen Egmond en Heiloo, rij ik naar de pont in Akersloot.
Thuisgekomen zet ik de Quest alvast op de aanhanger en maak de bevestiging van de fiets nog wat solider.
52 km.

Quest vervoer en ...... goed nadenken

Vanmiddag ga ik de Quest vervoer klaar maken op de Foldycar. Ik had eerder al de rechter rijplank op de aanhanger 5 cm naar binnen verplaatst. De Quest past met zijn beide voorwielen nu goed op de beide rijplanken. Het achterwiel staat keurig op de middelste rijplank. Nu de vraag hoe de fiets te verankeren op de aanhanger. Spanbanden zijn uitstekende hulpmiddelen en aanvullend bedenk ik een fixatie van de voorwielen. Als alles klaar is ziet het er degelijk en veilig uit.
Maar....waar laat ik nou de oprij planken? Deze oprij planken heb ik nodig om de Quest alleen van de aanhanger te halen. Ai... had ik die nou ook niet kunnen gebruiken om de Quest op de rijplanken te fixeren? Natuurlijk kan dat, maar dan moet ook de linker rij plank 5 cm naar het midden opschuiven. Een kwestie van twee gaten van 12 mm boren.
In de houten oprij planken maak ik vier plankjes om de wielen te fixeren. De foto's geven e.e.a. goed weer.
Maandag op tijd op weg naar Velomobiel.nl.

Volendam en conditie

Vanmiddag maak ik ritje naar Volendam. Ik heb twijfels over mijn conditie. Die is er van de winter flink op achteruit gegaan. De bouw van onze stolp en de verhuizing in december hebben het fietsen duidelijk op het tweede plan gezet. Ook de verkoop van onze bedrijven heeft veel tijd gevergd.
Om te weten waar ik nu sta heb ik voor het eerst de hartslagmeter weer eens omgegord. Het ziet er inderdaad niet goed uit. Bij alle snelheden heb ik 10 hartslagen meer nodig dan als ik goed getraind ben. Rij ik hartje zomer met hartslag 90 al 30 km/u, nu heb ik daar 100 slagen voor nodig. Ook een standaard snelheid van 40 km/u vraagt niet de normale 120, maar 130 slagen per minuut. Dit terwijl de nieuwe Quest met uitsluitend keramische lagers en een efficiëntere aandrijving is uitgerust.
Er zal dus stevig moeten worden getraind om de winterse vadsigheid met zeker 6 kilo te verminderen. Er is nu alle tijd, dus dat moet gaan lukken.
In Volendam weer de bekende taferelen. Een groep Franse vakantiegangers is zeer geïnteresseerd in de Quest. Nou is Frans nooit mijn lievelingstaal geweest, maar Frans doorspekt met een enkel Engels woord is voldoende om alle antwoorden te geven.
Na het snoepen van een schepijsje rij ik snel weer de ruimte van de Beemster in.
52 km.

Nieuwe achterbrug en fuut

Komende maandag zal de achterbrug bij Velomobiel.nl worden versterkt. Volgens Ymte is het een uurtje werk. Om het risico van breuk te beperken, rij ik wat kortere ritten in de omgeving.
Vandaag schijnt de zon uitbundig al is het met 8 gr. C. nog aardig fris. Wel smeer ik voor het eerst dit jaar mijn gezicht in met factor 60. Een rondje Schermer en Beemster staat op het programma. In de Zuidervaart richting Zuid-Schermer zit een fuut op haar nest. Het riet is nog niet opgekomen, dus het dier zit mooi te kijk. Zonder zelfs maar de Quest uit te hoeven maak ik een paar foto's. Papa fuut houdt op een afstand de zaak in de gaten.
Over de mooie Oostdijk en voor de wind is Schermerhorn snel bereikt. Via Noord-Beemster en Midden-Beemster stop ik even bij de winkel van de Cono kaasfabriek. De jong belegen Beemster kaas is in de aanbieding, dus die wordt het :). Ze hebben ook messcherpe kaasschaven en daarvan gaat er een in de Quest.
Tegen de zwakke wind rij ik op mijn dooie akkertje met een snelheid van 34 km/u naar De Woude.
38 km.

Soek die geluk

Vanmiddag rij ik langs Noordeinde, een plaatsje in de polder de Schermer en laad zes flessen rode wijn in de Quest. Het is natuurlijk toeval dat mijn familienaam Schermer is en de naam van de wijn 'Soek die geluk' een goede wens inhoudt. De wijn belooft:'Een fluweelsagte rooiwijn met heerlike braambessie geure en aromas'. Neem van mij aan, het is een heerlijke wijn.

Vanavond om 20.00 uur zet ik een fles op de witte houten leuning van de ophaalbrug over het antieke sluisje naast onze stolp. In de bovenkant van de fles kun je me zien, terwijl ook de ophaalbrug te zien is. De zon gaat al onder en de Nikon D40X stelt zich in op 1600 ASA. Een compliment voor de Nikon dat dit toch nog een bruikbare foto oplevert.

De foto van de Quest is eerder vandaag gemaakt op de weg naar De Rijp met de Eilandspolder en De Rijp op de achtergrond.

Het leven begint en ... eindigt

Vanmiddag maak ik een klein ritje in de Schermer. De polder bestaat 375 jaar en dat wordt gevierd. Overal zie je vlaggen die daar aan herinneren en de supermarkt in Noordeinde heeft zelfs een mooie Zuid Afrikaanse rode wijn ingekocht en voorzien van een prachtig etiket. De volgende posting laat ik deze graag zien.
Het is met 7 gr. C. ietwat fris. De gebruikelijke harde wind is vandaag afwezig en dat maakt het rijden zonder deksel goed mogelijk.
Ik ben nog maar twee kilometer onderweg als de ketting van de voor derailleur afloopt. Questie van te enthousiast naar het grote tandwiel schakelen. De ketting heb ik er snel weer op. Het vet op de ketting is nog zo schoon dat mijn handen er niet vuil van worden.
Ik rij langs het gammele pontje in Akersloot en blijf op het prachtige asfalt aan de oostzijde van het Noord-Hollands kanaal. Dan rechtsaf de polder in waar de vele boerderijen mijn grote aandacht hebben. Er staat bij een boerderij een grote blauwe ton aan de weg. De deksel kan er niet goed op want... er steken twee poten uit de ton. Ongetwijfeld het einde aan het leven van een volwassen schaap die klaar staat om door de destructor te worden afgehaald.
Een kilometer verder zitten twee meeuwen elkaar op een lantaarnpaal het hof te maken.
In Noordeinde koop ik 6 flessen rode wijn en rij via De Rijp weer naar huis.
Ik stop nog even om een plaatje te maken van het oude windmolentje in de Eilandspolder. Op de remming van de brug over het Noord-Hollands kanaal zitten twee Nijlganzen, prachtig gekleurde vogels waarvan er inmiddels zo'n 5000 broedparen in Nederland verblijven.
25 km.

Maidentrip met Quest 237

Vanmiddag maak ik een eerste ritje met de nieuwe Quest. De achterbrug is nog niet versterkt, maar ik gok het er toch maar op. Het is ook wel nodig om weer wat kilometers te maken. De jaarlijkse winterse vadsigheid is dit jaar, mede door de verhuizing, wat meer dan normaal uit de hand gelopen.
Het is 12 graden C. en de wind waait met kracht 4 Bft uit het zuid-westen. Omvangrijke regen gebieden zijn vandaag al gepasseerd, maar buienradar belooft me dat het droog blijft.
Bij elke nieuwe Quest neem ik mijn armsteuntjes mee en deze heb ik nu weer gemonteerd. Hoe rijdt de nieuwe machine? Gewoon perfect! Zijn er grote verschillen? Nee, niet echt. Wel is deze versie stiller dan de vorige. Ik hoor geen geklepper onderin de fiets, bij de vorige tikte een ketting buis nogal eens tegen de romp. Misschien moet John, de nieuwe eigenaar van mijn vorige Quest daar nog even naar - laten - kijken.
Nu dit geluid er niet meer is, is het enige wat ik nog hoor, behalve de geluiden van wind, water en verkeer, de aandrijf geluiden van de voor derailleur en kettinggeleider. De aanpassing aan de voor derailleur resulteren in het goed kunnen schakelen van alle drie voorbladen, prima!.
De fiets, nu geheel voorzien van 8 keramische kogellagers, loopt al mooi licht. Dit zal nog verder verbeteren als na enkele honderden kilometers de keramische kogels de groeven in de lagerbaan hebben gepolijst en het vet hebben verdrongen.
Het ritje gaat eerst tegen wind naar Krommenie, dan naar Uitgeest om via Castricum naar Egmond aan Zee te rijden. Ik heb wat zorgen om mijn rechterknie die bij zijdelingse bewegingen soms wat gevoelig is.
Tijdens de rit heb ik er aanvankelijk geen last van, halverwege voel ik een heel lichte zeurende pijn. In Heiloo is de Zeeweg afgesloten en moet ik door stegen en weggetjes die ik niet ken, mijn weg zoeken. Uiteraard rij ik een keer een doodlopende weg in en moet uitstappen. Even later voelt mijn knie weer goed en geef ik de nieuwe Quest op de weg naar Akersloot de sporen. De wegligging wordt bij 49 km/u op het slechte fietspad flink op de proef gesteld. Het voelt prima aan.
Na een uur en drie kwartier rij ik de pont naar het eiland De Woude weer op en constateer tevreden dat de eerste 48 km comfortabel zijn verlopen.

Foldycar thuis

Vanmiddag rij ik naar Soest. Eigenaar Rob Jansen heeft de Foldycar een tiental keren gebruikt om een cross motor te vervoeren. Rob ontvangt me vriendelijk en demonstreert hoe de Foldycar in en uit elkaar wordt gevouwen. Door de 3 rijplaten op de aanhanger is dat een minuut of tien werk.
Rob bevestigt de trekhaak op mijn auto en sluit de verlichting aan. Hij is daar heel handig in. Als eigenaar van een aantal Brezan auto materialen bedrijven, weet ie precies hoe het moet. Er wordt nog even een mooie witte kentekenplaat gemaakt en de rit naar huis kan beginnen.
De snelheid mag wettelijk niet hoger dan 80 km/u zijn, en dat is ..... traag. De aanhanger is nauwelijks voelbaar en met de cruise-control op 90 km/u mag ik de rechter rijstrook bevolken.
Al met al een leuke transactie. Ik 'raak mijn bus kwijt' en gebruik vanaf nu de Foldycar, Rob krijgt een bus tot zijn beschikking en heeft de Foldycar over. De aanhanger ziet er als nieuw uit. Wel moet ik nog enkele kleine aanpassingen maken om de Quest goed op de aanhanger te bevestigen.
Na het eten demonteer ik de Foldycar en constateer tot mijn genoegen dat het wagentje inderdaad heel compact op te bergen is.

Foldycar

Na 1 april heb ik voor het vervoer van de Quest niet meer de beschikking over de bekende iCentre bus. Ik weet dat Marcel Vriezekolk tevreden is over zijn Foldycar, een opvouwbare aanhanger. Op het internet worden er twee gevraagd en één aangeboden. Een telefoontje naar Soest leert me dat die Foldycar nog beschikbaar is. Voor 550 euro wordt ik de eigenaar van een complete Foldycar in mooie staat, met mistachterlicht en reservewiel. De aanhanger is nu uitgerust voor het vervoer van twee motoren en is makkelijk aan te passen voor ander gebruik. Zaterdag ga ik hem ophalen.

Quest 237 afgehaald

Vanmorgen rij ik met Quest 195 achter in de bus naar Kortenhoef en haal de nieuwe eigenaar op. Samen rijden we naar Dronten waar Allert, Theo en Ymte aan het werk zijn. Er zijn nog meer handen aan het werk. Guus van Schoot staat aan de draaibank, zijn moeder Marjolein zit haar nieuwe wiel te spaken.
Eerst wordt de 195 op de lengte van nieuwe eigenaar John afgesteld. De Avocet voorbanden gaan naar mijn nieuwe 237. John wil de standaard HPV banden er wel om. De achteras van de 195 wordt uitgebouwd en voorzien van een derde kogellager. Dit moet het beschadigen van de as door de belasting van de lagerschaal voorkomen.
Hij gaat een eindje rijden en komt dol enthousiast terug.
De nieuwe 237 is uit dezelfde mal gekomen als de 195. Dit betekent dat ook deze weer niet heel mooi glanzend is en de polijst machine er aan te pas zal moeten komen. Dat komt later wel een keer.
In de 237 wordt een staal draadje gemonteerd waardoor het stuur in de goede positie blijft, de banden leg ik er zelf even om. Dan is het tijd voor een ritje. De fiets rijdt zoals verwacht, geen merkbare verschillen met de 195. Wel ratelt de voor derailleur licht in de 3e versnelling. Theo verhelpt dit snel.
Zijn er trouwens verschillen met de 195? Toch wel. Er zit een geheel nieuwe achter brug constructie in. Kon het voorheen gebeuren dat de fiets bij het snel accelereren iets in veerde, dat kan nu niet meer. Het in veren was eigenlijk alleen echt hinderlijk in de bergen, daar verlies je bij het dan wat sterkere in veren wat energie. Nu ligt de trekkende ketting in lijn met het draaipunt van de wielophanging. Theo heeft nu 3 watt Luxeon LEDs als richtingaanwijzers gemonteerd, prima. Een heel belangrijke nieuwe verbetering betreft het remlicht. Dat is een eigenlijk onmisbaar attribuut. Slim hebben ze het probleem van de parkeerrem opgelost. Wordt de rem aangetrokken en geblokkeerd, dan blijft het remlicht onbedoeld branden. Een klein schakelaartje zet het remlicht dan weer uit.
Theo heeft het losse LEDje dat naast de schakelaar voor de richtingaanwijzer was gemonteerd, en prompt stuk ging, nu netjes gemonteerd in het huisje waarop de schakelaar staat. Het remlicht zou in de body van de fiets worden gemonteerd, evenals het achterlicht. Dat....is niet gebeurd, er zit weer gewoon een achterlicht op. Een voordeel is wel dat het licht nogal wat feller is en makkelijk kan worden vervangen. Is er met in de body gemonteerde LEDs wat loos, dan moet de bovenkap van de fiets.
Ik heb gevraagd of het laminaat van de rollbar wat dikker mag worden. Bij de 153 en de 195 is er door knijpen een lichte craquelé ontstaan. Je kunt nu voelen dat het in knijpen niet makkelijk meer lukt. Beyss, de fabrikant van de kunststof delen, heeft dit keurig gedaan. De laatste verandering is de plaats van de accu. Deze zit nu op het achterwiel.
Om vier uur worden de beide Quests in de bus geladen en via Kortenhoef, waar de 195 wordt uitgeladen rij ik door naar huis. Daar schat ik de lengte van de bus verkeerd in en verfrommel het achterspatbard van Marians Yaris.

Naschrift: Vandaag, zondag, meldt Ymte me tijdens de jaarvergadering van de NVHPV, dat mijn fiets weer terug moet naar Dronten. De achterbrug waar Ymte al even mee rijdt is gebroken. Dat betekent dat de nu al vervaardigde bruggen, 20 in totaal, òf moeten worden aangepast òf op de schroothoop verdwijnen. Dat is nu eenmaal de prijs om als eerste de nieuwste techniek aan boord te krijgen.

Banaan

Eén van mijn klanten, grafisch vormgever Erwin Taman uit Hoorn maakt deze impressie van Wim in de banaan. Heel goed geslaagd denk ik. Hartelijk dank Erwin.

Theo weet waarom mijn pet afwaaide

Theo van Goor rijdt zondagmiddag van het wielerstadion in Alkmaar richting Putten. Hij komt uitgerekend langs dezelfde weg waar ik zaterdagmiddag mijn pet kwijt raakte. Theo, scherp als altijd, snapt prima waarom de pet van mijn hoofd verdween. Precies in de bocht waar mijn pet het luchtruim koos, gaat de Blokkerweg over in de ...... Bloothoofdweg.

Laatste ritje met Q 195, pet te water

Na de opwindende veiling wil ik nog een laatste ritje maken maken met Quest 195. De wind is inmiddels aangetrokken tot Bft 6 en windstoten tot 70 km/u. Het is echter vrij zonnig en de temperatuur is met 11 graden goed te doen. Morgen zal het de hele dag regenen en daar heb ik tijdens het fietsen een broertje aan dood. Ook staat er morgen een bezoek aan de wielerbaan in Alkmaar om te kijken bij de ligfietswedstrijden op het programma.
In de stille stolp heb je niet in de gaten dat het al flink waait. Dat wordt een ritje dat niet over de dijken zal gaan, veel te gevaarlijk. Daarom gaat het nu richting de Schermer. Voor de wind fietst het rustig en snel. Aan het eind van een kaarsrechte polderweg maakt de weg een bocht van 90 graden naar links. De wind komt nu iets voorlijker dan dwars in en.... krijgt vat op mijn pet. Met een grote boog verdwijnt deze in het talud. Een langsfietsende boer roept:'Deer lait ie' en hij wijst naar het water. Inderdaad, in het water en onbereikbaar. Ik ben erg gehecht aan deze lichte Mammut pet met - El Alamein -nekdoekje. Mopperig vervolg ik mijn weg. Wel net een goede veiling achter de rug, maar het gemis van deze pet is ergerlijk. Als ik instap gaat de Quest vanzelf rijden. Ik hou de benen helemaal stil en de fiets rijdt 11 km/u, uitsluitend op de wind, die zelfs iets voorlijk inkomt. Prachtig effect van de zeilwerking van de romp van de Quest.
Via Zuid-Schermer wordt de koers verlegd naar Driehuizen. De sloot met de pet ligt nu aan mijn rechterhand, op een flinke afstand weliswaar, maar wel bereikbaar. Na 300 meter cross-country door de zompige weiden, sta ik aan de slootkant. En jawel, de pet drijft tegen wat riet aan. Met een rietstengel kom ik er niet goed bij, nee duw zelfs het laatste restje lucht uit de pet en zie deze zinken. Van het damhek trek ik een oude plank los en steek diep in het water. Bij de eerste poging zit de pet op het uiteinde van de plank en ik haal het oude hoofddeksel intevreden binnen.
De wind trekt onder invloed van buiige bewolking verder aan, niet lekker om te fietsen. Nou moet ik natuurlijk niks en ik wil nu ook niet van de winderige dijk naar West-Graftdijk geblazen worden. Snel naar huis en na 15 km verbaast mijn vrouw zich erover dat ik al weer thuis ben.
Totaal 5210 km

Overzicht biedingen Quest 195

Deze week zijn er twee bezichtigingen geweest van de Quest. Het levert ook nieuwe biedingen op. Onderstaand een overzicht van de biedingen. Voor iedere bieding staat nu een initiaal van de achternaam van de bieders.

Tot:
29-02 H. 7250
01-03 Da. 7500 H. 7.750
02-03 Da. 8000
08-03 Hi. 8100
11.45 uur Da. 8300
11.47 uur La. 8250
12.00 uur De. 8400
12.00 uur Hi. 8400
12.10 uur Da. 8600
12.14 uur Hi. 8500
12.24 uur Hi. 8700
12.25 uur Da. 8900
12.28 uur Hi. 9000
12.35 uur Da. 9200

Het hoogste bod is 9200 euro en de winnende bieder heb ik inmiddels gefeliciteerd.

Tocht naar Texel op Goede Vrijdag

Matthijs Leegwater kondigt weer de tocht naar Texel aan. Vorig jaar een prachtige rit op een prachtige dag. Ik laat Matthijs weten dat ik er in principe bij zal zijn.
De nodige informatie geeft Matthijs zelf:
Hallo allemaal,
Op vrijdag 21-03-08 gaat de Twisker ligfietsclub ( Nico en Matthijs) de ronde van Texel weer fietsen. Wij hebben vanaf 8.30 de koffie klaar en vertrekken rond de klok van 9.00. In de Cocksdorp halfwege kunnen we genieten van een bakkie (met lekkers ?) op het terras. Als jullie zin hebben om mee te gaan kunnen jullie dat mailen aan : leegwater1966@quicknet.nl of njm.steur@quicknet.nl
Het vertrek adres is : Beukenlaan 15e ( fam. Leegwater) 1676 GR Twisk 0227-545808
Nico is eigenaar geworden van Mango 72, het wordt dus een velomobieltocht.
Maar het streven is het zelfde als dat van vorig jaar samen uit samen thuis.
Als er mensen zijn die deze tocht mee willen maken, alle gegevens staan vermeld dus aan de slag zou ik zeggen en tot ziens.

Klein rondje polder en knie malheur

Vanmiddag wil ik een klein rondje fietsen. Waarom een klein rondje? Nou, mijn rechterknie veroorzaakt wat problemen. Het manifesteert zich als een licht zeurderige pijn rechts in het kniegewricht. Is niet veroorzaakt door het fietsen, is spontaan opgekomen. Het is ook niet de eerste keer dat het optreedt.
Ondanks het prachtig heldere en frisse weer, de zon schijnt en het is 11 graden C., hou ik de rit beperkt tot een kilometer of 25. Het traptoerental hou ik hoog en de snelheid, althans voor mijn doen, blijft laag.
Ik geniet volop van het prachtige licht in de Schermer. Grote aantallen kokmeeuwen en smienten stofferen de al groene en vooral voor de smienten grazige weiden.
Op de terugtocht langs het voor mijn gevoel snelste fietspad ter wereld, de nieuwe asfaltweg langs de oostelijke oever van het Noord-Hollands kanaal, kom ik Kees van Hattem met zijn witte Mango tegen. We stoppen en Kees vertelt dat ie er al 120 km op heeft zitten, een echte liefhebber dus.
Kees laat zijn oplossing voor wegvliegende schuimkappen zien. Het is niet meer dan een licht opengebogen metalen kous voor het maken van een oog in een staalkabel.
We praten wat over de Quest. Kees blijkt tot in detail op de hoogte van alles rond mijn Quest. Op mijn vraag of een Quest niet wat voor hem is, grinnikt ie besmuikt.
Ik maak een foto van Kees bij zijn Mango, de Quest in de voorgrond.
De knie levert verder geen problemen op. Zou het met een sisser aflopen? Ik hoop het van harte.

Biedingen al naar recordhoogte

Vandaag weer diverse biedingen ontvangen. Kwam er gisteren een bod van 7000 euro van een franse bieder, vandaag is een bod uitgebracht van 7250 euro. De bieder is van Nederlandse komaf.
Op de ligfietslijst vraagt iemand zich af op het 'pimpen' van een Quest de fiets nou meer of minder waard maakt. Ik weet het antwoord, hoe meer je een Quest afwijkend maakt van de standaard fiets, hoe minder ie waard wordt. Mijn vorige, even oude Quest was onder meer voorzien van een prachtig Lupine Wilma LED verlichtingssysteem. Inclusief dit 700 euro kostende systeem bracht mijn vorige Quest minder op dan het bedrag dat nu al wordt geboden op mijn huidige Quest.

Quest 195 te koop, biedingen komen binnen

Gisteren heb ik mijn Quest 195 te koop gezet. Ligfiets.net is kennelijk het goede podium, want er zijn al 5 serieuze biedingen binnen. Het hoogste bod is nu 7000 euro van een Franse bieder. Dit is ook het bedrag dat Tony Cornelissen voor zijn wat oudere Quest heeft ontvangen.
Wil je een uitgebreide fotopagina bekijken, ga dan naar:
http://tinyurl.com/2qhwex
Biedingen graag naar aerocam @ xs4all.nl
Let op: haal de spaties links en rechts van het apenstaartje eerst weg.

Lagers van Boca ontvangen

Vandaag al worden de keramische lagers die ik bij Boca Bearings in de VS heb besteld afgeleverd. Het zijn 4 voorwiellagers type 6001, 3 achterwiel lagers type 6002 en 2 kleine lagers type 608 voor het kettingwiel onder de stoel.
Ze lopen in de hand nog niet super licht. Dit is een bekend verschijnsel, de lichte loop komt pas als de keramische kogels de lager schalen hebben gepolijst en ontdaan van vuil. Vooral het polijsten van de schalen levert een lage weerstand op. Er zijn zelfs lagers in de handel waarvan maar één kogel van keramisch materiaal is. Deze ene kogel verbetert de eigenschappen van een verder geheel stalen lager al beduidend.
Ik maak een foto op het keukenblad. links op de foto de achterwiel lagers, in het midden de voorwiel lagers en rechts de lagers voor het kettingwiel. Morgen gaan de lagers op de post naar Velomobiel.nl. Het zal al met al mogelijk niet veel uitmaken, maar voor tussen de oren is het zeker goed. Aan de andere kant, als ik in wedstrijden op de rechte stukken continue boven de 50 km/u wil blijven rijden, moet je zeker weten dat het materiaal het beste is wat er te koop is.

Rondje historische dijken

Vanmorgen vriest het licht maar de zon schijnt volop. Pal naast onze stolp zitten de mooist gekleurde eenden rustig op het ijs. Alleen vlak voor het naast ons huis liggende sluisje is nog wat open water. Daar schijnt geen zon en kennelijk verkiezen de eenden het zonnetje.
Ik maak me gereed om een stukje te fietsen. Ondanks de vrij lage temperatuur, het is nu 4 graden C. laat ik de schuimkap onderin de Quest en ga op weg. Het wordt een rondje historische dijken. Eerst gaat het langs de Markervaart. Deze vaart is in 1643 gegraven om de polder de Schermer een goede afwatering te bieden. Het plaatsje De Woude en de daarbij horende Westwouder polder, werd een eiland. Daar wonen nu, in 35 huizen, 160 bewoners. Sinds december wonen wij daar ook.
In Krommenie blijf ik de Nauernase Vaart volgen om even later parallel aan het Noordzee kanaal te rijden. Comfortabel zijn de goede fietspaden waardoor het tegen wind toch vrij makkelijk is om 38 km/u te kunnen blijven rijden. Voorbij pont Buitenhuizen gaat het noordwaarts langs de schitterende Zeedijk. Ook deze dijk behoort tot het middeleeuwse zeedijken stelsel om het land ter hoogte van Beverwijk te beschermen. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat Beverwijk rond 1650 al een kleine zeehaven was, echter niet via IJmuiden, maar via de Zuiderzee.
De zeedijk is zeker 6 meter hoog en biedt een prachtig overzicht over de maagdelijke polders. Hier en daar is al een lichtgroene gloed waar te nemen, de eerste groei van wintergraan komt op.
Voor de wind en meanderend door het boerenland fietst het heerlijk. Veel te snel bereik ik de Provinciale weg van Uitgeest naar Krommenie. Via Busch en Dam, de 'Dam' staat voor de definitieve afsluiting van het Oer IJ, komt het Fort Krommeniedijk in zicht. Voor de argeloze wandelaar blijft de historie onder het oppervlak van het weiland verborgen. Dit is evenwel een van de eerste grotere waterbouwkundige prestaties uit de middeleeuwen. Waar nu de Krommenieweg ligt hebben de toenmalige bewoners een dam gelegd. Bij de zwarte pijl in de foto is het laatste overblijfsel van het Oer IJ nog in het land zichtbaar.
Na een kort bezoek aan de jachthaven Zwaansmeerpolder, even stilstaan betekent koud worden, gaat het gas er weer op en met een kleine 40 km/u gaat het soms bijna te hard voor de krappe bochten op de historische Lagendijk.
Via Krommenie en de bekende route langs de Markervaart ben ik om half 4 weer bij de pont.
45 km. Totaal 5200 km

PS. De levering van mijn nieuwe Quest is gepland op 15 maart.

Volendam en nieuwe lagers

Vandaag is het werkelijk het mooiste weer van de wereld. Strak blauwe lucht, 13 graden C. en een lichte zuidoosten wind. Het is 10 februari, maar als je buiten bent geloof je dit echt niet.
Een ritje naar Volendam staat voor vanmiddag op het programma. Vanuit De Woude is dit een stuk korter dan vanuit Castricum. Een gemak is dat als de pont me naar de overkant heeft gevaren er direct een mooi fietspad voor me ligt. De schuimkap ligt achter me in de Quest en met alleen een shirt met lange mouwen is het uitstekend te doen. De snelheid wil er dan ook best inkomen. Tegen de weliswaar zwakke wind is 40 km en hoger steeds vast te houden. In de Schermer, en even later de Beemster, val ik van de dijk omlaag met 46 km/u. Het is heel druk, vooral in de Beemster, en fietsers en wandelaars doen me af en toe slalommen. Ook de paardjes zijn weer van stal gehaald en nederig verlaag ik mijn snelheid om al te spectaculaire evenementen op voorhand te voorkomen.
In drie kwartier is de 25 km naar Volendam afgelegd en voegt de Quest zich in het wandeltempo op de al weer massaal volgelopen dijk. Een kort rondje bij Hotel Spaander en na een minuut of tien rij ik, vlak voor een grote bus, de dijk weer op. Het is de 'hoge school' van het autobusrijden. Op de smalle dijk vinden de bussen met aan weerskanten soms 15 cm ruimte toch hun weg. Omdat het publiek voor een bus wel aan de kant wil, kan ik ook plotseling sneller doorrijden.
Op de terugweg ervaar ik dat zelfs windkracht Bft 2 toch nog bijdraagt aan een snelle rit. Na één uur en 40 minuten vaar ik weer over. De inval pontbaas wil graag afrekenen, maar als ik zeg dat ik de bewoner van Woude 6 ben, haast ie zich weer naar zijn mini kajuitje.

Gisteren contact gehad over mijn nieuwe fiets met Ymte. Op de nieuwe Quest komen nu op alle draaiende delen, alle wielen en het kettinggeleidewieltje, keramische lagers. Dit betekent 4 voorwiellagers, 2 kettingwiellagers en 3 achterwiellagers. Drie achterwiellagers? Jazeker! Velomobiel.nl heeft gezien dat de belasting van twee lagers te groot is. Met drie lagers is er een betere verdeling van de belasting. Ik bestel de lagers bij Boca Bearing in de Verenigde Staten. Het prijsverschil is enorm. Ik Nederland betaal ik voor een 6002 lager 87 euro, in de US 38 dollar, da's bijna een factor 3 voordeliger. Mindere kwaliteit? Nee hoor, in beide gevallen hetzelfde SKF lager.
Ik heb nog de keus om het achterlicht achterwege te laten en dit te laten uitvoeren in in de Quest gelijmde LEDs. Uiteraard wil ik de lelijke puist die een achterlicht op de Quest vormt, graag achterwege laten.

Nieuwe Quest begin Maart klaar

Deze week laat Ymte van Velomobiel.nl me weten dat mijn nieuwe Quest begin Maart klaar zal zijn. De uitvoering zal goeddeels hetzelfde zijn als de huidige Quest. In ieder geval zal er een extra glasmatje in de tunnel achter het hoofd worden geplakt. Nu is de tunnel erg dun en kwetsbaar voor knijpende onbenullen.
Over een paar weken zal ik de huidige Q 195 bij opbod verkopen. Ik zal dit aankondigen op Ligfiets.net.

Schermer en Beemster

Voordat wij vanmiddag familiebezoek krijgen, maak ik een ritje door de Schermer en Beemster. Het is lekker weer, 10 graden C., een waterig zonnetje en de wind is afnemend van 5 naar 4 Bft. Normaal rij ik vanuit Castricum naar de pont in Akersloot om daarna verder te rijden naar Volendam of de polders. Nu we op het eiland De Woude wonen ben ik direct in de goede biotoop. Ik rij richting de pont in Akersloot, maar sla rechtsaf de kaarsrechte polderweg naar Zuid-Schermer in. Er zijn veel vissers actief die met kunstaas op snoekbaars jagen.
In Zuid-Schermer rij ik richting Driehuizen, een mooi pittoresk dorpje midden in de Schermer. Bovenop de dijk heb ik prachtig uitzicht over de nog maagdelijke akkers. In de verte tekenen zich de 3 Schermer molens af. Iets daarachter staan er nog twee, een plaatje waard.
Na Schermerhorn kom ik op de Westdijk van de Beemster die ik volg tot aan de Vrouwenweg. Ook deze weg is kaarsrecht en omzoomd met mooie bomen. In Noord-Beemster staat een houten standbeeld. Het lijkt er al lang te staan, maar ondanks dat ik hier al verschillende keren langs ben gereden, heb ik de houten sculptuur nog nooit gezien.
De akkers staan deels onder water, een prima plek voor verschillende meeuwen en eenden om te fourageren.
Via De Rijp rij ik weer naar De Woude.
33 km

Weer online

De trouwe lezers zullen gezien hebben dat er al ruim twee weken geen bijdragen op mijn blog zijn verschenen. De reden is duidelijk, de verhuizing naar De Woude. Op 10 december zijn onze spullen verhuisd, maar omdat op dat moment nog 8 bouwvakkers in huis bezig zijn, zijn we tot de 21e blijven kamperen in ons oude huis in Castricum. Op de 21e is ons huis overgedragen aan de nieuwe eigenaar en hebben we zelf de laatste spullen verhuisd.
Er moet ook nu nog veel gebeuren, maar we wonen in ieder geval en hoeven niet meer tussen twee huizen te pendelen. Het enige vervelende is dat de warmtepomp nog niet goed functioneert. Een leerling monteur heeft alle radiatoren verkeerd om aangesloten. Dat is voor een gewone CV niet erg, maar bij dit systeem dat door computers wordt aangestuurd, wordt er door de thermostaat warmte gevraagd, terwijl even later door de radiatoren een seintje aan de warmtepomp wordt gegeven dat er teveel warmte is gegenereerd. De warmtepomp zorgt er snel voor dat er weer koud water door de leidingen gaat. Dit gaat continue door tot... de monteurs op 7 januari weer beginnen.

Kees van Hattem liet mij deze week weten dat ie de 50.000 km met zijn Mango heeft volgemaakt, in 2,5 jaar wel te verstaan. Ik feliciteer hem met dit machtige aantal kilometers en nodig hem uit een kop koffie te komen drinken. Vanmorgen staat Kees voor de deur en nadat Kees de stolp heeft bekeken, praten we heel wat af over onze Velomobielen.

Sinds 16 december heeft de Quest lekker warm binnen geslapen. Ik wil een ritje maken voordat de nieuwjaarsreceptie op de jachthaven Zwaansmeerpolder om 15.00 uur begint. Het is nog even zoeken in de dozen naar de fietskleding, maar om 12.30 uur ben ik buiten. Het is heerlijk zonnig weer en de frisse wind doet mijn ogen tranen. Ik diep de fietsbril uit het tasje op en los het probleem snel op.
Via de pont in Akersloot rij ik naar Castricum waar ik wat af moet geven. Ik maak het rondje rond het Alkmaardermeer compleet door via Uitgeest naar Krommenie te rijden. Op het mooie fietspad naar Krommenie zet ik even aan en zie maximaal 48 km/u op de snelheidsmeter verschijnen. De snelheid in de winter is altijd een procent of 10 tot 15 lager dan in de zomer. De koude lucht is dichter en geeft meer luchtweerstand. Ook de mechanische componenten veroorzaken meer weerstand doordat de olie dikker is. Tenslotte is een goede koeling van het lichaam door de dikkere kleding minder goed mogelijk.
Na anderhalf uur heb ik de 33 km achter de wielen.

Quest verwende kwast

Vanmiddag is het precies 0 graden C. Prachtig zonnig weer en windje 2 tot 3 Bft uit het oosten. Onze verhuizing is afgelopen week maandag geweest, maar omdat alles nogal uitloopt, er is bijv. nog geen gas, kamperen we nog in ons oude huis. Vrijdag a.s. wordt het huis aan de nieuwe eigenaar overgedragen en dus is het een goed moment om de Quest naar zijn nieuwe onderkomen te brengen.
Ik kleed me om en mis mijn fietshandschoenen, ingepakt natuurlijk. Ik wist dat de Hotronic voetverwarming ook al verhuisd is. Gelukkig ligt mijn warme muts in de Quest en een stel oude suede handschoenen vind ik in de handschoenendoos. Ik zet de schuimkap erop en ik rij richting Uitgeest. Heerlijk om na een paar weken weer eens een eindje te fietsen. Hartslagmeter en horloge zitten al in de verhuisdoos en hard hoeft het vandaag niet te gaan. De eerste kilometers zijn fris maar al gauw kan de fleece shawl wat losser en de handschoenen uit. De snelheid blijft rond de 38 km/u en van zweten komt het dus niet. Wil ik ook niet, want op De Woude zal mijn vrouw mij ophalen en daarna gaan we op familiebezoek.
Ik zet de Quest voor de deur van de garage en maak een foto. De kleine Canon Powershot heeft een lege accu en ik ga binnen op zoek naar een andere camera. Die vind ik snel en maak een foto. Daarna til ik de fiets over de drempel en draai hem in de garage om. De elektricien is nog wel niet weg, en zijn spullen liggen nog overal, maar de garage is met 4.40 x 11.00 meter zo groot dat de Quest er in verzuipt. Vanaf nu kan de Quest zich als een verwende kwast voelen. De banden staan op glanzend natuursteen dat ook nog eens voorzien is van vloerverwarming. De centrale stofzuiginstallatie heeft ook een zuigmond in de garage en zelfs een wasbak is onder handbereik. Al met al heel comfortabel.

Even niet fietsen ivm verhuizing

Morgen 10 december verhuizen we naar onze nieuwe stolpboerderij op het eiland De Woude. Daarom is het op het fietsfront tamelijk rustig. Doordat onze aannemer te laat de nutsvoorzieningen heeft aangevraagd, zijn die broodnodige voorzieningen nog niet beschikbaar. Gelukkig kunnen we nog een aantal dagen in ons huidige huis blijven kamperen, maar 21 december wordt ons huis overgedragen aan de nieuwe eigenaar.
Willen jullie kijken hoe ons nieuwe huis eruit ziet, kijk even op http://woude6.blogspot.com/