Toch een helm?

Nadat het enkele Noord-Hollandse Questrijders dun door de broek is gegaan, na het zien van de foto's van de gehaktbal die voor het gezicht van Cees Roozendaal moet doorgaan, ben ook ik richting Kompas in Heerhugowaard getogen. Niet dat ik van mening ben dat aangezicht schade kan worden voorkomen, het zal in ieder geval enigermate helpen.
Nadat Sebastiaan Talsma vanmorgen op de ligfiets lijst meldde dat de Giro S4 helmen voor een prikkie te koop staan bij Kompas in Heerhugowaard, wilde ik ook wel van dat voordeel genieten. Sebastiaan kreeg 50% korting en betaalde € 35,-, Wim krijgt maar 25% korting :(. Waarom?. Een grijswitte heeft een groen stickertje en een blauwe, die vind ik niet mooi, heeft een rood stickertje. Ik stel nog voor om de stickertjes om te wisselen, maar de verkoper gaat daar niet op in. Ik kijk zo sip dat ie mee loopt naar de kassa en ik krijg toch de 'goede' prijs. De helm heeft uitneembare oorstukken en de ventilatie is goed geregeld met onder meer drie rubber strips die te verwijderen zijn. Die haal ik er meteen maar uit.
Vanmiddag is de wind minder krachtig en een klein proeftochtje met mijn nieuwe aanwinst gaat richting Castricum. De helm draagt redelijk prettig, mijn pet kan er zelfs net onder. Wel is het wennen aan het veel sterkere windgeruis van de helmbandjes.
Ik garandeer niet dat het een blijvertje is, maar Marian is er wel blij mee.

Quest op de roeiboot

Regelmatige lezers weten ongetwijfeld dat ik op een eiland woon. De pont is een betrouwbaar vervoermiddel, maar soms gaat ie toch kapot. Voetgangers en fietsers worden dan met de roeiboot overgezet. De pontbaas of pontbazin willen de Quest best over roeien maar het aan boord tillen van de Quest lukt niet goed met zijn tweeën.
Een enkele keer wil ik heel vroeg vertrekken. In het weekend vaart de pont vanaf 's morgens half acht. Voor deelname aan bijv. de Fortentocht is dit te laat.
Daarom op zoek naar een mogelijkheid om selfsupporting te worden. De eigen roeiboot heeft de Quest al eens overgezet, maar ook dit is een moeilijke opgave. Al jaren beschik ik over houten oprij goten om de fiets op de aanhanger te rijden. Die kunnen misschien ook wel op de roeiboot worden gemonteerd. Voor ons huis liggen verschillende steigers waaronder een verlaagd zwemplateau. Ik sleep de roeiboot er naar toe en leg de houten goten op het achterdek. Dat lijkt aardig te kloppen. De achterste goot krijgt 4 gaten en kan met 2 tyraps op de aanwezige afmeer beugel worden vastgezet. In de voorste goot, normaal gesproken de rechter goot, boor ik ook vier gaten. Dan een dilemma, boor ik in de boot of niet. Niet zeuren Wim, het zijn maar 2 gaten. Die zitten er in het aluminium zo in.
Met nog eens 2 tyraps zit ook de tweede goot vast. Als laatste moet er nog een plankje voor het achterwiel worden gevonden. Er ligt nog een reststukje hechthout dat prima past. Met twee gaten en twee ruim zittende slotbouten vindt ook het achterwiel veilig een plekje op de roeiboot.
Al met al is het heel simpel om alleen de Quest aan boord te krijgen en over te roeien. De bezoekers op het terras van het naburige eetcafé kijken hun ogen uit.

Zaandam - Hoorn

Vanmiddag rijden Kees en ik samen naar Zaandam. Het is glashelder zonnig weer met een temperatuur van 8 gr. C. Bij SMT sloepen aan de Westzijde wordt onze Antaris 630 sloep gereedgemaakt. Ik bespreek met Paul Berkelaar van de werf enkele details die gecorrigeerd zullen worden. Komende week kan de sloep naar De Woude worden gevaren. Een naam weten we niet te bedenken, maar er moet natuurlijk wel een naam op komen. We besluiten voor 'Woude 6a'. Nadat Paul even bij onze Quests heeft gekeken, heeft ie ook een advies voor de kleine beschadiging die zowel Kees als ik gisteren hebben opgelopen aan de tunnel achter het hoofd. Ik zie tot mijn verdriet een te rechtop neergezette huishoudtrap op de Quest stuiteren. Kees heeft op precies dezelfde plek een barstje in de gelcoat. Kees weet nu ook dat je daar niet op moet duwen om te kijken of je band hard genoeg is. Gelukkig heb ik de tunnel laten versterken en blijft de schade beperkt tot een paar barstjes.
De volgende halteplaats is Hoorn. We steken de Zaan over en via het Oostzanerveld rijden we naar Purmerend. Een wielrenner klampt aan en dat vereist natuurlijk een reactie. We hoeven niet zo heel veel harder dan we al reden, bij ruim 40 km/u lost de wielrenner.
In Purmerend is de brug gestremd in verband met werkzaamheden. We verwachten een eind om te moeten rijden, maar dat valt mee. Een tijdelijke voetgangersbrug ligt slechts 100 meter verder.
Over de Oostdijk van de Beemster is het heerlijk fietsen. Hoewel de wind schuin rechts voor inkomt is het niet moeilijk om 36 km/u aan te houden. Na Oosthuizen gaat het via de Hoornse Jaagweg richting Hoorn. Ook hier halen we enkele wielrenners in. Kees heeft de sokken er flink ingezet en steeds blijft ie boven de 40 km/u. Kennelijk wil hij er nog even van profiteren, volgende week zit ie met familie in Frankrijk en blijven de drie velomobielen in de schuur.
Aan de Breed in Hoorn is een kaaswinkeltje gevestigd in een prachtig middeleeuws pandje. De kaas en de noten zijn heerlijk, dus fietsen we daar graag een stukje voor om.
Terug vliegen we met de wind achterlijk snel naar resp. De Woude en Heerhugowaard. In de Schermer moet ik lang achter een trekker met injectoren blijven rijden. Het gevaarte is zo groot dat er niks meer langs kan. Geen probleem, het is mooi weer en haast heb ik niet.
72 km

Test 26" achterbanden Quest

Vanmiddag zien de condities voor een bandentest er goed uit. De wind zal maximaal Bft 2 zijn en vanachter de dijk van het Noord-Hollands kanaal komen. De temperatuur is met rond 10 gr. C goed. Kees van Hattem helpt me zoals inmiddels gewoonlijk. Met een stapel banden links en rechts, hangend over de achterkant van de Quest rijden we naar een nieuwe testlocatie aan het Noord-Hollands kanaal. De oorspronkelijke plek is zo druk dat veel runs niet zonder stuurcorrecties te rijden zijn. Op de locatie aangekomen blijkt er een zuchtje wind te staan dat achterlijk inkomt.
We gaan achtereenvolgens de volgende banden testen:
- Vredestein Perfect Moiree 54 mm
- Schwalbe Kojak 2.00 inch
- Schwalbe Marathon Racer 1.50 inch
- Schwalbe Super Moto 2,50 inch
We hebben nog meer banden bij ons, maar dat zijn allemaal banden die niet meer in de handel zijn. Het is daarom alleen voor onszelf interessant. Ik heb nog even overwogen om de Schwalbe Marathon Supreme te testen. Na overleg met Ymte van Velomobiel.nl doe ik dit toch niet. De Supreme legt moeilijk om en daarover heeft Ymte meerdere klachten gekregen. Daarom monteren zij standaard nu de Kojak.
We beginnen met het bepalen van de vertrekhoogte op de helling van het dijklichaam. De eerste keren beginnen we te hoog met als gevolg uitrol afstanden van honderden meters. Na de derde run heb ik de goede startplaats gevonden die we met een groene spuitbus markeren.
Als de proeven beginnen gaat de rook van de huisvuil centrale in Alkmaar recht omhoog, uitstekend.
Na de Perfect Moiree op 6, 5 en 4 bar, steeds minimaal 3 runs per bandenspanning, volgen de Kojak, en de Marathon Racer.
De Perfect Moiree komt steeds het verst, berekeningen en precieze resultaten volgen later. De Kojak komt op de tweede plaats, gevolgd door de Marathon Racer.
Het weer verandert nu, er komt een lichte zeewind, niet meer dan een zuchtje maar wel schuin voor inkomend. De temperatuur daalt nu ook snel. Ik zeg tegen Kees dat dit de resultaten zal beïnvloeden. Kees denkt dat het meevalt.
De eerste runs met de Super Moto bewijzen dat de condities te zeer verschillen met eerder op de middag. Deze band zou één van de lichtst lopende moeten zijn, maar maakt dit nu niet waar.
Daarom maak ik een controle run met de Perfect Moiree. Ook deze band haalt de afstanden van eerder op de middag niet meer. De resultaten van de Super Moto kunnen dus niet gebruikt worden. Wel kunnen de resultaten van de vorige test nu goed met deze test vergeleken worden.
Niels Vogel met zijn groene Quest komt langsrijden en wil vooral de nieuwtjes in mijn Quest bekijken. Ook Sebastiaan Talsma komt aan het eind van de sessie langs en helpt nog even met het oplezen van de uitrol afstanden.

Een interessante test voeren we direct na aankomst uit. We laten onze beide Quests direct na elkaar de helling aflopen. Beide fietsen hebben dezelfde Avocet voorbanden op 6 bar en dezelfde Perfect Moiree op 5 bar achter. Kees weegt evenveel als ik en de uitrusting aan boord weegt hetzelfde. Zelfs de hoeveelheid water maken we gelijk. De sporing van Kees' fiets is recent gecontroleerd en die van de mijne zal zeker goed zijn.
Kees start eerst en staat stil na 84,25 meter. Dan vertrek ik van dezelfde startpositie en sta stil na 97,35 meter. Ik moet een stuurbeweging maken om langs Kees te rijden. Dit kost enkele meters uitloop. In elk geval is de gemiddelde uitloop van drie runs met de Perfect Moiree 101,10 meter. Mijn Quest met keramische lagers, loopt gemiddeld dus 15,85 meter ofwel bijna 19% verder.
Degenen die denken dat keramische lagers alleen voor tussen de oren is, kunnen hun conclusies dus herzien.

BELANGRIJK NASCHRIFT
In deze posting worden verschillen in uitrolafstand, zie tekst direct hierboven, toegeschreven aan keramische lagers. Inmiddels is duidelijk dat keramische lagers maar een kleine rol spelen bij het verlagen van de rolweerstand. Op dat moment is er een belangrijker verschil tussen de fietsen van Kees van Hattem en de mijne. Dit zijn de breedte van de velgen. Kees heeft 19 mm velgen, ik 25 mm velgen. Latere tests hebben uitgewezen dat de rolweerstand van banden breder dan 35 mm, in combinatie met brede velgen, 10% of meer bedraagt. Zie hiervoor de posting van 17 december 2010.

Opknappen Sidi schoenen

Mijn Sidi schoenen worden intensief gebruikt en zijn nu 6 jaar in gebruik. Totaal zijn er een 50.000 kilometer mee gefietst. Een kenmerk van deze schoenen is dat alle slijtage gevoelige onderdelen vervangen kunnen worden. Dat is jaarlijks nodig voor de kleine hakken. Als ik dit te laat doe verslijt het hakje te ver en wordt ook de inbusbout waarmee de hak vastzit te ver afgesleten. Er past dan geen sleuteltje meer in en moet de boormachine er aan te pas komen.
Vandaag moeten de zolen waarop de schoenplaatjes zitten worden vernieuwd. Daar ben ik te laat mee met als gevolg dat de metalen SPD plaatjes flink zijn afgesleten. Op de foto zie je links een nieuw plaatje, rechts het oude plaatje. Omdat de bovenkant door de klem in het pedaal wordt vastgehouden, klikken de schoenen nog in en worden nog naar behoren vastgehouden. Zonder nieuwe beschermende zolen zal het resterende metaal snel verslijten en klikken de schoenen niet meer in.
Gisteren heb ik de inbus boutjes royaal ingespoten met Imal. De boutjes gaan er makkelijk uit en in no-time is het klusje geklaard.

Wat is ie mooi ... en goed!

Vandaag met Kees een rondje Beemster gereden. Prachtig weer, zon, 10 graden C. en een windje 3 tot 4 Bft uit het zuidwesten.
Langs de Starnmeerdijk rijden we naar Purmerend. Heerlijk rijden we, soms zij aan zij, met een snelheid van 35 km/u over de slingerende dijkweg. Het kost ons heel weinig moeite om deze snelheid aan te houden. In Purmerend roep ik naar Kees dat ik mijn accu moet omruilen, niks doet het meer. Ik heb even later in de gaten dat er in deze Quest een hoofdschakelaar zit die nog op uit staat. We kunnen dus door en vervolgen onze weg over de fraaie Oostdijk van de Beemster. Halverwege stoppen we bij een kano overdraagplaats en eten aan het water op een bankje onze boterhammen op. De natuur begint al volop te leven. In het water krioelt het van de kleine visjes. Vele honderden smienten kiezen het luchtruim en strijken verderop weer neer.
Via Oosthuizen rijden we de Beetskoogkade af om daarna de Noorddijk op te gaan. Bij het omlaag rijden de Beemster in krijgt mijn Quest flink wat snelheid, en ik kom naast Kees te rijden. De fiets vermindert geen snelheid en terwijl Kees al lang weer aan het trappen is, blijft mijn fiets op snelheid. Dit is een effect dat niet alleen tussen de oren zit.
Op de kaarsrechte Vrouwenweg in de Beemster maak ik een plaatje van de voor mij rijdende Kees. De polder is in al zijn rechtlijnigheid heel fraai. Hoewel oppervlakkig gezien alles nog kaal oogt, zie je op de velden een groen waas van opkomend gewas. Via de Westdijk komen wij uit in De Rijp en minder dan een kwartier later nemen we afscheid van elkaar op het viaduct bij West-Graftdijk.

Tijdens onze rit naar Oostwoud maakte ik twee plaatjes van mijn en Kees' Quest, met name van de voor- en achterzijde van de fietsen. Links Kees' fiets met de Inoled Extreme lamp. Rechts de fraai ingebouwde SuperNova E3 lamp. Daarboven zitten de twee felle witte LED's die als dag rijverlichting dienst doen. Aan de achterzijde nu uitsluitend nog LED's. Bij daglicht nauwelijks te zien, in het donker ongekend fel. Ik ben een liefhebber van Li-ion accu's, maar de standaard Sigma NiMH accu's zijn, hoewel met 340 gram wat zwaarder, van een zeer goede kwaliteit.
50 km.

Wim's escort service

Vanmorgen is het vroeg reveille. Sebastiaan Talsma gaat Quest 139 in Dronten ophalen. Zoals vaker vergezellen Kees van Hattem en ik degene die een fiets afhaalt. Om kwart over acht rijden we, na de koffie bij Sebastiaan in Driehuizen, richting Enkhuizen. Het tempo is pittig, Sebastiaan is met zijn Mango een stevige doorrijder. In Enkhuizen voegt Jan Geel uit Oostwoud zich bij ons drieën. Het tempo blijft ook nu rond de 38 km/u en dat is voor Jan gewoon te hoog. Zijn muntje is al snel op en hij denkt dat er in de aandrijving iets mis is. Jan keert om en wij rijden door naar Dronten. Jan mompelt nog iets dat een Quest ook wel iets voor hem is.
Op verschillende plaatsen wordt aan de dijk gewerkt. Wij stoppen even bij een steenzetter. Je wilt het eigenlijk niet geloven, maar deze mannen zetten de 20 tot 30 kg zware basaltblokken helemaal met de hand op de plek. De steenzetter is een vrolijke Frans en legt ons alles uit. Er blijken in Nederland nog maar 25 handsteenzetters te zijn, vrijwel allemaal ZZP-ers. Er werken er nu 17 aan de Houtribdijk. De man komt het fietspad oplopen en gaat pardoes op zijn handen staan. Hij 'loopt' zo 10 meter vooruit en blijft daarna doodstil op zijn handen staan. Een bizar gezicht dat een foto waard is.
In Dronten is het rustig en Theo laat Sebastiaan zijn nieuwe aanwinst zien. Er is technisch niks mis, cosmetisch valt er wel veel te verdienen. Het crankstel wordt een heel stuk naar voren verplaatst en de ketting verlengd. Na nog wat kleine aanpassingen bouwt Sebastiaan zelf de pedalen van de Mango over naar de Quest.
Theo maakt nog een rondje in mijn Quest. De fiets is in de hogere versnellingen nu zo stil, dat een geluid te horen is bij hard optrekken in de lagere versnellingen. Theo legt uit dat dat komt omdat de kettingbuis in trilling komt. Hij vindt de fiets verder extreem stil. Ook Kees maakt een rondje in mijn fiets en komt tot dezelfde conclusie.
Om 13.00 uur rijden wij noordwaarts. Het tempo ligt, ondanks de tegenwind, nog hoger dan vanmorgen. Bij de Bataviawerf wacht Pé Koomen ons op en na een korte pauze gaat de nu uitgebreide escortservice met 4 Quests de dijk op. Op de Houtribdijk gooit Sebastiaan alle remmen los en we moeten tot 48 km/u doortrekken om Sebastiaan weer in te halen. Het tempo blijft ook daarna boven de 40 km/u, tegenwind of niet.
Kwam ik vanmorgen bij de afdaling van het Naviduct tot 71 km/u, nu blijft de teller steken op 69 km/u.
In Enkhuizen stoppen we even voor een versnapering en nemen wij afscheid van Pé. Kees, Sebastiaan en ik rijden naar Hoorn en genieten van een goede Espresso in brasserie Santé.
In Avenhorn zwaait Kees ons gedag en met Sebastiaan rijden we door de Mijzenpolder naar Driehuizen en alleen ga ik vervolgens door naar De Woude.
Een prachtige fietsdag van 194 km is ten einde. Een heerlijk warm bad is een kostelijke beloning voor het nogal harde werken deze dag. De calorieteller staat op 2800, 20% meer dan op eenzelfde rustiger rit.

Museum De Baan in Oostwoud

In de vorige posting waren we aangekomen bij het museum De Baan van de fam. Geel in Oostwoud. Op het bord aan de weg staat keurig opgesomd wat er zoals te zien is. Binnen blijkt dat in een compacte ruimte de ontstaansgeschiedenis van veel vervoerconcepten prachtig is weergegeven. Er staan verschillende restauratieprojecten, variërend van Ford automobielen uit het begin van de vorige eeuw, tot complete auto's. Ik zie mijn eigen Ford Escort model weer terug, al heeft Jan wel een speciale 1.6 sport versie. De ontwikkeling van veel zaken, zoals de fiets, de fietslamp, autowielen, dynamo's, claxons, verlichting, ventielen en wat al niet meer, heeft Jan overzichtelijk in beeld gebracht. Veel historisch gereedschap is er te zien, hard nodig omdat Jan er niet voor terugdeinst om letterlijk alles te restaureren totdat het weer geheel origineel is. Complete spatborden worden uitgeklopt en alle motoren zijn door hemzelf gerevideerd. Alle Solexen die er in de loop van de jaren zijn gefabriceerd vinden ook een plek in Jan's museum. Zelfs de JAWA motorfiets waarop mijn vader vroeger reed kun je hier bewonderen.
Opvallend is dat veel ontwikkelingen van zeg 70 tot 80 jaar geleden nog altijd in gebruik zijn. Wat te denken van een NSU motorfiets met stroomlijn die 60 jaar geleden al 1:88 rijdt? Ook een 3,3 liter Ford uit 1930 loopt al één op tien. Een moderne auto met een drie liter motor haalt dat niet eens. Wat hebben we in al die jaren eigenlijk geleerd?
Boven kom je in een andere wereld, de wereld van historische kleding. Dit is deels ook het domein van Jan's vrouw. Kleding en accessoires vanaf 1870 tot even voorbij de Eerste Wereldoorlog. De kleding is interessant, het verhaal dat Jan vertelt, daar gaat het echt om. De kast met onderkleding dateert van meer dan 100 jaar geleden. Wisten jullie dat er toen nog geen onderbroeken werden gedragen?
De verhalen van Jan zijn om van te smullen. De ontwikkeling van de onderbroek is bijzonder als Jan die vertelt. Bijzonder is ook dat je de armoede van die tijd in alle hevigheid ervaart. Tientallen malen verstelde kousen en ondergoed, zelfs uniek meer dan een eeuw oud kinder ondergoed is hier te zien. Prachtig is ook dat de mensen zich ook toen al duurder voordeden dan ze waren. Boordjes van hemden, sokken e.d. zijn mooi afgewerkt, de niet direct zichtbare delen zijn van een veel mindere kwaliteit en niet afgewerkt.
Het museum is nu gesloten, in het voorjaar als de temperatuur wat gestegen is, kun je dagelijks terecht. Geen entreekosten, maar je mag een bedrag(je) in een potje stoppen. Een aanrader.

West-Friese schonen en een agressieve cameraman

Vanmorgen rijden Kees van Hattem en ik naar Oostwoud. Dat is althans de bedoeling. De pont ligt kapot aan de overkant en moet een nieuwe waterpomp krijgen. De Quest moet dus per roeiboot worden overgezet. Met prima hulp van moeder en dochter Los komt de Quest zonder een krasje aan de overkant.
Via Heerhugowaard rijden we samen door het mooie Noord-Hollandse boerenland naar Oostwoud. Da's nog eens feestelijk fietsen, een zonnetje, een lekker windje uit het west noordwesten en mooie brede fietspaden. Wij rijden zij aan zij 38 km/u en op de hartslagmeter komt geen hoger getal dan 100 slagen per minuut in beeld. Alleen het licht zoeven van de banden streelt onze trommelvliezen, super.
We brengen vandaag een bezoek aan het museum van Jan Geel in Oostwoud, daarover in een volgende post meer. Terwijl we bij de gastvrije Jan en zijn vrouw aan de koffie zitten, zie ik een bijzonder schouwspel bij de kerk aan de overkant. Twee oudere dames in schitterende West-Friese kleding worden door een cineast gefilmd. Daar moet ik het mijne van weten. Ik gris de Canon Powershot G10 van tafel en steek de weg over. De dames hebben mij direct in de gaten, de cameraman nog niet. Als de dames niet langer de 'bevelen' van de cameraman opvolgen, draait deze zich om en krijgt mij in het vizier. 'Oprotten, ik ben aan het werk' voegt de chagrijnige man me toe. Nou meneer, dat ben ik zeker niet van plan. Ik loop het kerkpad op en wil de dames op de foto zetten. Nogmaals gromt de man dat ik moet vertrekken, maar de dames zijn van plan de veel vriendelijker velomobilist zijn zin te geven. De professionele cameraman, hij staat als de bonte hond bekend in het dorp, geeft zijn verzet op, doet op mijn verzoek zelfs een stap naar links en de dames tonen zichzelf en hun schitterende historische kledij in al hun schoonheid.
Ik krijg de tijd om één foto te maken, maar die ziet er dan ook prachtig uit. De bovenste drie foto's zijn allemaal dezelfde opname in verschillende uitsneden. Schitterend zo gedetailleerd als de foto's zijn. Dit is een groot compliment aan de Canon G10, zeker als je bedenkt dat de opname is gemaakt met 1/60 sec en F 3.5, bijna volle lensopening.
Ik bedank de dames, de cameraman kan mijn rug op, en ga weer aan de koffie.
Een bijzondere onverwachte ontmoeting die later in het museum van Jan Geel een mooi vervolg krijgt.

Velomobiel tas

Ik weet dat Radical Design recentelijk een velomobiel tas heeft ontwikkeld. Even naar gekeken, maar mijn 'werkplek' in de Quest is al goed ingericht. Gisteren ontmoet ik in Woerden bij de vergadering van de NVHPV Mark Burgers van ACE ligfietsen in Winterswijk. Na afloop van het Giessen weekend vorig jaar is de demo-Quest van Mark te koop. Het lukt Mark niet makkelijk om een koper te vinden voor de prijs die hij in zijn hoofd heeft. 'Of ik hem wil kopen en verkopen'. Nou moet je een aap niet willen leren klimmen, evenmin als Wim leren een Quest te verkopen. Met één telefoontje heb ik een koper voor Mark en de volgende morgen is de Quest verkocht. Tegenprestatie van Mark, een kop koffie en daar ben ik meer dan tevreden mee. Totdat Mark mij gisteren een velomobiel tas in mijn handen duwt. Da's niet nodig, maar wel heel aardig.
Vandaag kijk ik of de tas toch een goed leven kan krijgen aan boord van de 305. De eerste belemmering is dat de tas bedoeld is om links tegen de wielkast aan te zetten. Daar zit mijn bidonhouder. De tas past evenwel prima tegen de bidonhouder aan en blijft precies onder mijn elleboog steuntjes. Een nieuw probleem is dat daar ook mijn Ibiliet bakje met de Canon G10 staat. In het modelleren van dat bakje heb ik mijn hele ziel en zaligheid gelegd en het bakje past dan ook voor geen meter aan de rechterkant. Aan de rechterkant zit mijn Camelbak en water en camera's worden niet gauw vrienden.
Past de velomobiel tas misschien ook niet rechts? Nou ja, eigenlijk gaat dat ook prima. De tas is voorzien van twee gazen buitenvakjes voor sleutels e.d. Er is binnenin nog een vakje en aan de achterkant kun je een meegeleverde draagriem haken.
De overzichtsfoto's tonen nu de nieuwe werkplek.

Zaanse Schans en Twiske

Tegen de middag komt Kees langs. Na de aanpassingen aan mijn Quest wil ik wel kijken of alles nu OK is. Het wordt een rondje langs de Zaanse Schans en het Twiske. Het eerste stuk weet ik wel de weg, al rijden we een keer een doodlopend industrieterrein op. Langs de Zaan ligt de vervallen Bartelsluis, althans de droevige overblijfselen van een historisch waterwerk. Hier en daar staan aandoenlijk kleine houten huisjes, soms verzakt, maar altijd in Zaans groen geschilderd.

We rijden langs de Zaanse Schans en worden door veel toeristen gefotografeerd en gefilmd. Ik maak een plaatje met zoveel mogelijk molens. Let op de rechter spiegel. Kees kent de route verder prima en langs het Achterom komen we bij het Twiske. We maken de grote ronde en genieten van het prachtige fietsen over mooie geasfalteerde fietspaden in een schitterende natuur. Overal laten honden liefhebbers hun viervoeters uit. Zo nu en dan rent er één op ons af, een Schnauzer mis ik op een haar na.
Na de grote ronde maak ik de balans op van de aanpassing aan de kettingloop in de Quest. Het is nu heerlijk rustig, het door Theo van Velomobiel.nl met de föhn verdraaien van de kettingbuis heeft goed geholpen.
De grote ronde langs het Twiske eindigen we weer bij dezelfde koeien die zo zijn weggelopen uit een schilderij van Paulus Potter. De beesten schrikken zelfs niet van onze gele Quests.
Via Purmerend rijden we langs de dijk naar West-Graftdijk. Kees gaat rechtsaf naar Heerhugowaard, ik linksaf naar De Woude.
Mooie frisse rit door een uniek stuk laag Holland.
60 km

Quest 237 afgeleverd aan nieuwe eigenaar

Vanmorgen rij ik samen met vriend Jan Veenis naar Dronten. Niet met de fiets, met de auto. Normaal zou 'k per Quest naar Dronten rijden, maar vanmorgen waarschuwt Windguru.cz voor windstoten van 8 Bft. Dat is een maatje teveel voor de Quest, zeker op een open gebied als de dijk van Enkhuizen naar Lelystad.
Op de aanhanger gaat de 305 mee naar Dronten. De SuperNova E3 lamp moet iets verder voorover worden afgesteld. De ketting maakt teveel lawaai en ik snap niks van de elektrische schakelaars. De trapas moet een halve centimeter naar voren en het stalen draadje dat het stuurtje ophoudt mag wat korter.
Theo gaat aan de gang en alle kleine aanpassingen zijn in drie kwartier uitgevoerd. Vooral het verhelpen van het ratelende geluid in het vooronder vind ik belangrijk. Dit blijkt veroorzaakt te worden door een vervormde kettingbuis waardoor iedere schakel tegen de rand van de buis tikt. Het lampje krijgt met een schuurpapiertje wat meer ruimte en is nu prima te dimmen.
Ook blijken de elektrische schakelaars goed te werken. Je moet dan alleen wel weten welke de hoofdschakelaar is. Ymte wees me deze eerder aan, echter ..... het blijkt een andere te zijn. 'Dat krijg je ook als je extra dingen wil die niet standaard zijn', wijst Ymte me terecht.
Om 11.00 uur arriveert Arend Peter, de nieuwe eigenaar van de Q237. Na uitleg van mij moet de fiets voor hem afgesteld worden. Dit is binnen een half uur achter de rug.
Ymte biedt Arend Jan aan om een stuk mee te rijden om hem de goede richting te wijzen.
Uiteraard wil ik voor hij vertrekt nog wel afrekenen. Hij heeft het geld vanmorgen overgemaakt en ik kan dat nu niet controleren. Thuisgekomen blijkt Arend Peter dit keurig te hebben gedaan.
Na de lunch rijden we weer naar De Woude. Helaas blijkt bij thuiskomst mijn mooie geheel dichte schuimkap van de Quest te zijn afgewaaid.
Een beter bericht krijgen we van Sebastiaan Talsma. Hij heeft de witte Quest 139 gekocht die Velomobiel.nl net heeft ingeruild. De 26" fiets heeft een zwaar leven achter de rug, is cosmetisch niet helemaal kosjer, maar technisch prima in orde gebracht.
Proficiat Sebastiaan, ik ga graag mee om hem op te halen.

Bij de foto: Arend Jan klaar voor vertrek, vriend Jan Veenis daarnaast en Ymte in de achtergrond

Quest 237 wordt Quest 305

Vanmorgen rijden Kees van Hattum en ondergetekende naar Dronten. Pé Koomen zou ook meerijden maar heeft de afgelopen nacht met diarree goeddeels op het toilet doorgebracht. Vandaag wordt Quest 237 verwisseld voor Quest 305. Het is zwaar bewolkt, het zicht is 500 meter, het waait 3 Bft uit het westen en het miezert. Als ik bij de Quest kom blijkt de achterband leeg te staan. Snel gewisseld en op weg naar Avenhorn. Precies op het moment dat ik de Mijzenpolder uit rij, rijdt Kees voor me langs, perfecte timing dus.
Met een snelheid van rond de 35 km/u rijden we vlot naar Enkhuizen. Daar stoppen we zoals gebruikelijk voor koffie van Kees. Eenmaal op de Houtribdijk neemt het zicht verder af en de motregen wordt intenser. Letterlijk iedere 10 seconden moet de bril worden afgenomen. Mijn fleece shawl en hoofdband worden grijswit van het water.
10 kilometer voor Lelystad krijgen we een gele velomobiel in beeld. We stoppen en de tegenligger blijkt Jan Geel uit Oostwoud te zijn. Jan heeft een vrijwel volledig uit schroot opgebouwde velomobiel in elkaar gesleuteld. Het resultaat mag er zijn, inclusief een aantal slimme vondsten als dagrij verlichting in de spiegels en een zonnepaneel in de kap. Jan komt uit Lelystad en vraagt waar we heen gaan. 'Mag ik mee' vraagt ie en als wij dat prima vinden wordt de 'baanbreker' zo bedenkt Kees spontaan een nieuwe naam voor de velomobiel, 180 graden gekeerd en rijden wij door naar Dronten.
Na een afdaling van een viaduct dweilt de Quest plotseling de bocht uit. Met kunst en vliegwerk blijf ik overeind en wissel de lekke band.
Bij Velomobiel.nl is het lunch tijd. Tom Hospes haalt ook zijn Quest af. Dat verloopt niet eenvoudig. Tom is ruim 2 meter en hij past maar net in de Quest. Zelfs het kettingwieltje onder de stoel moet lager worden gemonteerd. Tom vertrekt voor de tweede keer en komt niet meer terug.
De nieuwe Quest ziet er prachtig uit. Het SuperNova E3 lampje is prachtig ingebouwd. Nieuw zijn dagrij verlichting en een mooiere bediening van richtingaanwijzers en claxon. Ook is er nu een hoofdschakelaar. De nieuwe stoel is even wennen. Door de grotere breedte onderaan passen de tas en de cameradoos nog maar net. Ymte zet de TDP-pedalen in mijn nieuwe Quest en de nieuwe SPD pedalen gaan in mijn 'oude' fiets.
Kees bouwt de armsteunen over en Jan zet de Avocet banden over. Ik plak de lekke band en sla en passant een aantal binnenbanden in bij Ymte.
Na de koffie gaan we gedrieën weer naar Noord-Holland. Wij hebben nu lichte tegenwind en de snelheid houden we rond 32 km/u. Dat is voor Jan, hij is inmiddels 68 jaar, net te behappen. Het weer is flink opgeknapt en ik rij, net als het grootste deel van de heenweg, zonder kap. Halverwege de dijk houden we een sanitaire stop en verorberen de laatste versnaperingen. Mijn waterzak is leeggelopen doordat het mondstuk klem heeft gezeten. Kees stopt voldoende water in mijn Camelbak, hartelijk dank Kees.
In Enkhuizen slaat Jan rechtsaf, wij linksaf. Kees trekt er lekker aan, van inzinkingen nu totaal geen sprake, en met 36 km/u rijden we naar Hoorn. Vlak voor Hoorn worden we bij een reconstructie van het fietspad op de rijbaan gedwongen. Een verkeerslicht dwingt ons te stoppen. Achter ons verzamelen zich een aantal auto's die 500 meter achter ons moeten blijven. Dat wordt niet op prijs gesteld. Enkele bestuurders passeren ons rakelings en hun claxon maakt overuren. Wat een idioten, het is zaterdagavond vanwaar die haast?.
Het wordt donker en de SuperNova gaat voor het eerst aan. Kees is onder de indruk van de geweldige hoeveelheid licht.
In Avenhorn scheiden onze wegen en ik duik de donker wordende Mijzenpolder in. Omdat er nog wat daglicht is is het verschil met de Inoled niet te beoordelen. Later, ik rij dan al bij Graft - De Rijp, is goed te zien dat de SuperNova echt veel licht geeft. De lichtbundel is niet zo regelmatig als van de Inoled of de B&M IQ, maar vooral de breedte van de bundel is fantastisch. De berm, zo'n 4 meter voor de Quest is al prima verlicht. Hoewel de lamp eigenlijk in zijn laagste stand iets te hoog staat, accepteren tegenliggers dit zonder morren. De verblinding valt dus mee.
Onderweg zie ik dat het remlicht continue brandt, morgen maar eens kijken of ik dit verhelpen kan.
Na 190 km zijn de eerste 95 km met Quest 305 comfortabel en veilig afgelegd.

Bestellen van keramische lagers

Ik gebruik al enkele jaren met veel succes hybride keramische lagers in mijn Quest. Veel eigenaren van Quests stellen mij daar vragen over. Tijd om eens wat te coördineren.
Na een gesprek met Hans van Vugt van Elan in Nijmegen en na overleg met de Amerikaanse leverancier Boca, heb ik een tweetal hybride keramische lagersets geselecteerd. Eén set bestaat uit lagers met de ABEC1 tot 3 specificatie, een tweede set bestaat uit lagers met de specificatie ABEC5. ABEC staat voor Annular Bearing Engineers Committee (ABEC) van de American Bearing Manufacturers Association (ABMA). Dit is een Amerikaans normalisatie instituut dat lager standaards overeenkomt en bewaakt. In Europa worden ABEC waarden vertaald in ISO normen.
De lagersets bestaan in beide gevallen uit 4 voorwiellagers, 3 achterwiellagers en 2 kettingwiellagers. De lagers zijn voorzien van geharde roestvaste lagerschalen en keramische kogels. Deze lagers zijn voorzien van RVS afdichtingen van het zogenaamde non-contact type. Ze zijn voorzien van een smering die levenslang meegaat.
Zoals inmiddels wel bekend gaan keramische lagers zo'n 10x langer mee dan normale stalen lagers. Ze roesten niet en zijn niet elektrisch geleidend. Je mag van hybride keramische lagers ook een iets lichtere loop verwachten. In een Quest gaan wiellagers tussen 20.000 en 50.000 km mee. Beland je een keer in de sloot, dan kunnen lagers door roest binnen een paar weken de geest geven.
Normaal gesproken hoef je in een Quest nooit meer een lager te vervangen als je keramische lagers toepast.
Waarom twee lagersets?
Vast staat dat lagers met de specificatie ABEC1 tot ABEC3 ruim voldoende zijn voor een Quest. ABEC5 lagers zijn een fractie nauwkeuriger al komt dat pas tot zijn recht bij toerentallen tussen 10.000 en 35.000 omwentelingen per minuut. Waarom dan toch een aanbieding van ABEC5 lagers? Dat is eigenlijk voor tussen de oren. Dezelfde reden waarom bijv. toerfietsers een carbon racefiets van 7 kg kopen. En geloof me, er worden er veel verkocht.
De lagers worden door Elan in de VS in grote aantallen besteld waardoor het zelf importeren geen voordeel oplevert. Het is sowieso een heidense toer om uit duizenden typen lagers de juiste te selecteren.
Voor ik een prijs per set noem nog even iets over het kettingwieltje. Velomobiel.nl monteert standaard een kunststof kettingrol. Deze rol veroorzaakt bijgeluiden, vooral tijdens het optrekken. De eigenaren van de stillere 26" Quest zullen zich afvragen wat dat raspende geluid onder in de fiets veroorzaakt. Dit is de vlakke kettingrol die iedere keer als een schalm op de rol aankomt een tikkend geluid produceert. Veel beter is een echt kettingwiel met 13 of 14 tanden. Terracycle produceert kettingwieltjes van een hoge kwaliteit. Uiteraard willen we dit snel draaiende wieltje nog lichter en vooral langer laten lopen en daarvoor zitten er in de lagersets twee lagers voor dit kettingwiel.

Lagerset ABEC1 tot ABEC3
4 voorwiellagers, 3 achterwiellagers en 2 kettingwiellagers kosten 243,55 euro.

Lagerset ABEC5
4 voorwiellagers, 3 achterwiellagers en 2 kettingwiellagers kosten 429,45 euro.

Een 13 of 14-tands TerraCycle kettingwiel kost 79 euro. Een 13-tands past in de Mango, een 14-tands kan ook in de Quest
Alle prijzen inclusief BTW en af Nijmegen.

Zijn deze lagers alleen voor de Quest geschikt? Deze sets wel. De Mango gebruikt in ieder geval dezelfde voorwiel lagers. Voor andere fietsen zoals Greenmachine en andere ligfietsen zijn natuurlijk ook keramische lagers zinvol toe te passen. Informeer bij Elan welke lagers je nodig hebt.

Waarom Elan? Ik zou de lagers natuurlijk zelf kunnen importeren maar ik zoek geen nieuwe business. Elan is daarnaast in staat de lagers te monteren, zij hebben o.m. een 2-tons lagerpers en kunnen je adviseren over het gebruik van keramische lagers in vele andere fietsen. Ik vind het leuk dat zij intensief bezig zijn met het maken van de snelste ligfietsen en het begeleiden van renners. Tenslotte zijn zij zeer betrokken bij het ontwikkelen van LED verlichting en het bouwen van een superlichte Quest. Als laatste, maar dit is wel heel prematuur, zijn zij, samen met mij, betrokken bij de mogelijke ontwikkeling van een snelle radiale Quest band.
Een belang in of bij Elan heb ik niet en betaal mijn lagers dan ook echt zelf.


Bij de foto: Een destructieve test bij een gelijke druk laat zien dat een stalen kogel onder de druk bezwijkt terwijl de keramische kogel bij dezelfde druk heel blijft.

Kees en Marian op de kiek

Vanmorgen vroeg, ik lig nog lekker in mijn nachtleger, gaat mijn iPhone. Mijn vrouw Marian is te laat om op te nemen en na de douche zie ik dat de familie Van Hattem heeft gebeld. Of ik foto's wil maken voor een advertorial in 'Gezicht van de Zaak'. Natuurlijk wil ik dat. Niet met de fiets, zo'n fraaie Nikon D700 stop ik niet in een Quest.
Bij Kees thuis aangekomen staat Kees' vrouw Marian al te springen van ongeduld. Met het fietspak aan zit ze in de Alleweder. Eerst maar eens koffie.
We besluiten naar het park van Luna te rijden. Omdat ik niet overal met de auto kan komen rijdt Kees een forse omweg. Marian heeft al een paar jaar niet gefietst en dat is te merken. Ze begint met 28 km/u, maar na een tijdje zakt dat af tot 22 km/u. Marian draagt Kees op zich terug te laten zakken en uiteraard doet Kees dit :). Marian grijpt de rand van het instapgat van de Quest vast en laat niet meer los. Rijdende voort leg ik dit vast.
In het park van Luna maak ik een paar aardige foto's van de BV Ramira.nl. Een controleur op een elektrische scooter stopt en ik zeg hem dat ik hier eerder een controleur op een fiets had verwacht. De man moppert wat dat ik me nog niet eens heb voorgesteld. Uiteraard doe ik dat vervolgens en de man rijdt er stil vandoor.
Na de foto's ga ik weer naar De Woude en zet even later de foto's in hoge resolutie op Picasa. Wat gaat dat trouwens prima, een heel verschil met het archaïsche iWeb van Apple zelf. 50 Mb staat in 12 minuten op Picasa, Apple's iWeb is daar 2 uur mee zoet.
Zijn er lezers met een persoons gebonden budget die begeleiding nodig hebben tijdens bijv. vakanties, ga dan eens naar ramira.nl.
Hiermee eindigt deze advertorial :)