Foldycar

Na 1 april heb ik voor het vervoer van de Quest niet meer de beschikking over de bekende iCentre bus. Ik weet dat Marcel Vriezekolk tevreden is over zijn Foldycar, een opvouwbare aanhanger. Op het internet worden er twee gevraagd en één aangeboden. Een telefoontje naar Soest leert me dat die Foldycar nog beschikbaar is. Voor 550 euro wordt ik de eigenaar van een complete Foldycar in mooie staat, met mistachterlicht en reservewiel. De aanhanger is nu uitgerust voor het vervoer van twee motoren en is makkelijk aan te passen voor ander gebruik. Zaterdag ga ik hem ophalen.

Quest 237 afgehaald

Vanmorgen rij ik met Quest 195 achter in de bus naar Kortenhoef en haal de nieuwe eigenaar op. Samen rijden we naar Dronten waar Allert, Theo en Ymte aan het werk zijn. Er zijn nog meer handen aan het werk. Guus van Schoot staat aan de draaibank, zijn moeder Marjolein zit haar nieuwe wiel te spaken.
Eerst wordt de 195 op de lengte van nieuwe eigenaar John afgesteld. De Avocet voorbanden gaan naar mijn nieuwe 237. John wil de standaard HPV banden er wel om. De achteras van de 195 wordt uitgebouwd en voorzien van een derde kogellager. Dit moet het beschadigen van de as door de belasting van de lagerschaal voorkomen.
Hij gaat een eindje rijden en komt dol enthousiast terug.
De nieuwe 237 is uit dezelfde mal gekomen als de 195. Dit betekent dat ook deze weer niet heel mooi glanzend is en de polijst machine er aan te pas zal moeten komen. Dat komt later wel een keer.
In de 237 wordt een staal draadje gemonteerd waardoor het stuur in de goede positie blijft, de banden leg ik er zelf even om. Dan is het tijd voor een ritje. De fiets rijdt zoals verwacht, geen merkbare verschillen met de 195. Wel ratelt de voor derailleur licht in de 3e versnelling. Theo verhelpt dit snel.
Zijn er trouwens verschillen met de 195? Toch wel. Er zit een geheel nieuwe achter brug constructie in. Kon het voorheen gebeuren dat de fiets bij het snel accelereren iets in veerde, dat kan nu niet meer. Het in veren was eigenlijk alleen echt hinderlijk in de bergen, daar verlies je bij het dan wat sterkere in veren wat energie. Nu ligt de trekkende ketting in lijn met het draaipunt van de wielophanging. Theo heeft nu 3 watt Luxeon LEDs als richtingaanwijzers gemonteerd, prima. Een heel belangrijke nieuwe verbetering betreft het remlicht. Dat is een eigenlijk onmisbaar attribuut. Slim hebben ze het probleem van de parkeerrem opgelost. Wordt de rem aangetrokken en geblokkeerd, dan blijft het remlicht onbedoeld branden. Een klein schakelaartje zet het remlicht dan weer uit.
Theo heeft het losse LEDje dat naast de schakelaar voor de richtingaanwijzer was gemonteerd, en prompt stuk ging, nu netjes gemonteerd in het huisje waarop de schakelaar staat. Het remlicht zou in de body van de fiets worden gemonteerd, evenals het achterlicht. Dat....is niet gebeurd, er zit weer gewoon een achterlicht op. Een voordeel is wel dat het licht nogal wat feller is en makkelijk kan worden vervangen. Is er met in de body gemonteerde LEDs wat loos, dan moet de bovenkap van de fiets.
Ik heb gevraagd of het laminaat van de rollbar wat dikker mag worden. Bij de 153 en de 195 is er door knijpen een lichte craquelé ontstaan. Je kunt nu voelen dat het in knijpen niet makkelijk meer lukt. Beyss, de fabrikant van de kunststof delen, heeft dit keurig gedaan. De laatste verandering is de plaats van de accu. Deze zit nu op het achterwiel.
Om vier uur worden de beide Quests in de bus geladen en via Kortenhoef, waar de 195 wordt uitgeladen rij ik door naar huis. Daar schat ik de lengte van de bus verkeerd in en verfrommel het achterspatbard van Marians Yaris.

Naschrift: Vandaag, zondag, meldt Ymte me tijdens de jaarvergadering van de NVHPV, dat mijn fiets weer terug moet naar Dronten. De achterbrug waar Ymte al even mee rijdt is gebroken. Dat betekent dat de nu al vervaardigde bruggen, 20 in totaal, òf moeten worden aangepast òf op de schroothoop verdwijnen. Dat is nu eenmaal de prijs om als eerste de nieuwste techniek aan boord te krijgen.

Banaan

Eén van mijn klanten, grafisch vormgever Erwin Taman uit Hoorn maakt deze impressie van Wim in de banaan. Heel goed geslaagd denk ik. Hartelijk dank Erwin.

Theo weet waarom mijn pet afwaaide

Theo van Goor rijdt zondagmiddag van het wielerstadion in Alkmaar richting Putten. Hij komt uitgerekend langs dezelfde weg waar ik zaterdagmiddag mijn pet kwijt raakte. Theo, scherp als altijd, snapt prima waarom de pet van mijn hoofd verdween. Precies in de bocht waar mijn pet het luchtruim koos, gaat de Blokkerweg over in de ...... Bloothoofdweg.

Laatste ritje met Q 195, pet te water

Na de opwindende veiling wil ik nog een laatste ritje maken maken met Quest 195. De wind is inmiddels aangetrokken tot Bft 6 en windstoten tot 70 km/u. Het is echter vrij zonnig en de temperatuur is met 11 graden goed te doen. Morgen zal het de hele dag regenen en daar heb ik tijdens het fietsen een broertje aan dood. Ook staat er morgen een bezoek aan de wielerbaan in Alkmaar om te kijken bij de ligfietswedstrijden op het programma.
In de stille stolp heb je niet in de gaten dat het al flink waait. Dat wordt een ritje dat niet over de dijken zal gaan, veel te gevaarlijk. Daarom gaat het nu richting de Schermer. Voor de wind fietst het rustig en snel. Aan het eind van een kaarsrechte polderweg maakt de weg een bocht van 90 graden naar links. De wind komt nu iets voorlijker dan dwars in en.... krijgt vat op mijn pet. Met een grote boog verdwijnt deze in het talud. Een langsfietsende boer roept:'Deer lait ie' en hij wijst naar het water. Inderdaad, in het water en onbereikbaar. Ik ben erg gehecht aan deze lichte Mammut pet met - El Alamein -nekdoekje. Mopperig vervolg ik mijn weg. Wel net een goede veiling achter de rug, maar het gemis van deze pet is ergerlijk. Als ik instap gaat de Quest vanzelf rijden. Ik hou de benen helemaal stil en de fiets rijdt 11 km/u, uitsluitend op de wind, die zelfs iets voorlijk inkomt. Prachtig effect van de zeilwerking van de romp van de Quest.
Via Zuid-Schermer wordt de koers verlegd naar Driehuizen. De sloot met de pet ligt nu aan mijn rechterhand, op een flinke afstand weliswaar, maar wel bereikbaar. Na 300 meter cross-country door de zompige weiden, sta ik aan de slootkant. En jawel, de pet drijft tegen wat riet aan. Met een rietstengel kom ik er niet goed bij, nee duw zelfs het laatste restje lucht uit de pet en zie deze zinken. Van het damhek trek ik een oude plank los en steek diep in het water. Bij de eerste poging zit de pet op het uiteinde van de plank en ik haal het oude hoofddeksel intevreden binnen.
De wind trekt onder invloed van buiige bewolking verder aan, niet lekker om te fietsen. Nou moet ik natuurlijk niks en ik wil nu ook niet van de winderige dijk naar West-Graftdijk geblazen worden. Snel naar huis en na 15 km verbaast mijn vrouw zich erover dat ik al weer thuis ben.
Totaal 5210 km

Overzicht biedingen Quest 195

Deze week zijn er twee bezichtigingen geweest van de Quest. Het levert ook nieuwe biedingen op. Onderstaand een overzicht van de biedingen. Voor iedere bieding staat nu een initiaal van de achternaam van de bieders.

Tot:
29-02 H. 7250
01-03 Da. 7500 H. 7.750
02-03 Da. 8000
08-03 Hi. 8100
11.45 uur Da. 8300
11.47 uur La. 8250
12.00 uur De. 8400
12.00 uur Hi. 8400
12.10 uur Da. 8600
12.14 uur Hi. 8500
12.24 uur Hi. 8700
12.25 uur Da. 8900
12.28 uur Hi. 9000
12.35 uur Da. 9200

Het hoogste bod is 9200 euro en de winnende bieder heb ik inmiddels gefeliciteerd.

Tocht naar Texel op Goede Vrijdag

Matthijs Leegwater kondigt weer de tocht naar Texel aan. Vorig jaar een prachtige rit op een prachtige dag. Ik laat Matthijs weten dat ik er in principe bij zal zijn.
De nodige informatie geeft Matthijs zelf:
Hallo allemaal,
Op vrijdag 21-03-08 gaat de Twisker ligfietsclub ( Nico en Matthijs) de ronde van Texel weer fietsen. Wij hebben vanaf 8.30 de koffie klaar en vertrekken rond de klok van 9.00. In de Cocksdorp halfwege kunnen we genieten van een bakkie (met lekkers ?) op het terras. Als jullie zin hebben om mee te gaan kunnen jullie dat mailen aan : leegwater1966@quicknet.nl of njm.steur@quicknet.nl
Het vertrek adres is : Beukenlaan 15e ( fam. Leegwater) 1676 GR Twisk 0227-545808
Nico is eigenaar geworden van Mango 72, het wordt dus een velomobieltocht.
Maar het streven is het zelfde als dat van vorig jaar samen uit samen thuis.
Als er mensen zijn die deze tocht mee willen maken, alle gegevens staan vermeld dus aan de slag zou ik zeggen en tot ziens.

Klein rondje polder en knie malheur

Vanmiddag wil ik een klein rondje fietsen. Waarom een klein rondje? Nou, mijn rechterknie veroorzaakt wat problemen. Het manifesteert zich als een licht zeurderige pijn rechts in het kniegewricht. Is niet veroorzaakt door het fietsen, is spontaan opgekomen. Het is ook niet de eerste keer dat het optreedt.
Ondanks het prachtig heldere en frisse weer, de zon schijnt en het is 11 graden C., hou ik de rit beperkt tot een kilometer of 25. Het traptoerental hou ik hoog en de snelheid, althans voor mijn doen, blijft laag.
Ik geniet volop van het prachtige licht in de Schermer. Grote aantallen kokmeeuwen en smienten stofferen de al groene en vooral voor de smienten grazige weiden.
Op de terugtocht langs het voor mijn gevoel snelste fietspad ter wereld, de nieuwe asfaltweg langs de oostelijke oever van het Noord-Hollands kanaal, kom ik Kees van Hattem met zijn witte Mango tegen. We stoppen en Kees vertelt dat ie er al 120 km op heeft zitten, een echte liefhebber dus.
Kees laat zijn oplossing voor wegvliegende schuimkappen zien. Het is niet meer dan een licht opengebogen metalen kous voor het maken van een oog in een staalkabel.
We praten wat over de Quest. Kees blijkt tot in detail op de hoogte van alles rond mijn Quest. Op mijn vraag of een Quest niet wat voor hem is, grinnikt ie besmuikt.
Ik maak een foto van Kees bij zijn Mango, de Quest in de voorgrond.
De knie levert verder geen problemen op. Zou het met een sisser aflopen? Ik hoop het van harte.

Biedingen al naar recordhoogte

Vandaag weer diverse biedingen ontvangen. Kwam er gisteren een bod van 7000 euro van een franse bieder, vandaag is een bod uitgebracht van 7250 euro. De bieder is van Nederlandse komaf.
Op de ligfietslijst vraagt iemand zich af op het 'pimpen' van een Quest de fiets nou meer of minder waard maakt. Ik weet het antwoord, hoe meer je een Quest afwijkend maakt van de standaard fiets, hoe minder ie waard wordt. Mijn vorige, even oude Quest was onder meer voorzien van een prachtig Lupine Wilma LED verlichtingssysteem. Inclusief dit 700 euro kostende systeem bracht mijn vorige Quest minder op dan het bedrag dat nu al wordt geboden op mijn huidige Quest.

Quest 195 te koop, biedingen komen binnen

Gisteren heb ik mijn Quest 195 te koop gezet. Ligfiets.net is kennelijk het goede podium, want er zijn al 5 serieuze biedingen binnen. Het hoogste bod is nu 7000 euro van een Franse bieder. Dit is ook het bedrag dat Tony Cornelissen voor zijn wat oudere Quest heeft ontvangen.
Wil je een uitgebreide fotopagina bekijken, ga dan naar:
http://tinyurl.com/2qhwex
Biedingen graag naar aerocam @ xs4all.nl
Let op: haal de spaties links en rechts van het apenstaartje eerst weg.

Lagers van Boca ontvangen

Vandaag al worden de keramische lagers die ik bij Boca Bearings in de VS heb besteld afgeleverd. Het zijn 4 voorwiellagers type 6001, 3 achterwiel lagers type 6002 en 2 kleine lagers type 608 voor het kettingwiel onder de stoel.
Ze lopen in de hand nog niet super licht. Dit is een bekend verschijnsel, de lichte loop komt pas als de keramische kogels de lager schalen hebben gepolijst en ontdaan van vuil. Vooral het polijsten van de schalen levert een lage weerstand op. Er zijn zelfs lagers in de handel waarvan maar één kogel van keramisch materiaal is. Deze ene kogel verbetert de eigenschappen van een verder geheel stalen lager al beduidend.
Ik maak een foto op het keukenblad. links op de foto de achterwiel lagers, in het midden de voorwiel lagers en rechts de lagers voor het kettingwiel. Morgen gaan de lagers op de post naar Velomobiel.nl. Het zal al met al mogelijk niet veel uitmaken, maar voor tussen de oren is het zeker goed. Aan de andere kant, als ik in wedstrijden op de rechte stukken continue boven de 50 km/u wil blijven rijden, moet je zeker weten dat het materiaal het beste is wat er te koop is.

Rondje historische dijken

Vanmorgen vriest het licht maar de zon schijnt volop. Pal naast onze stolp zitten de mooist gekleurde eenden rustig op het ijs. Alleen vlak voor het naast ons huis liggende sluisje is nog wat open water. Daar schijnt geen zon en kennelijk verkiezen de eenden het zonnetje.
Ik maak me gereed om een stukje te fietsen. Ondanks de vrij lage temperatuur, het is nu 4 graden C. laat ik de schuimkap onderin de Quest en ga op weg. Het wordt een rondje historische dijken. Eerst gaat het langs de Markervaart. Deze vaart is in 1643 gegraven om de polder de Schermer een goede afwatering te bieden. Het plaatsje De Woude en de daarbij horende Westwouder polder, werd een eiland. Daar wonen nu, in 35 huizen, 160 bewoners. Sinds december wonen wij daar ook.
In Krommenie blijf ik de Nauernase Vaart volgen om even later parallel aan het Noordzee kanaal te rijden. Comfortabel zijn de goede fietspaden waardoor het tegen wind toch vrij makkelijk is om 38 km/u te kunnen blijven rijden. Voorbij pont Buitenhuizen gaat het noordwaarts langs de schitterende Zeedijk. Ook deze dijk behoort tot het middeleeuwse zeedijken stelsel om het land ter hoogte van Beverwijk te beschermen. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat Beverwijk rond 1650 al een kleine zeehaven was, echter niet via IJmuiden, maar via de Zuiderzee.
De zeedijk is zeker 6 meter hoog en biedt een prachtig overzicht over de maagdelijke polders. Hier en daar is al een lichtgroene gloed waar te nemen, de eerste groei van wintergraan komt op.
Voor de wind en meanderend door het boerenland fietst het heerlijk. Veel te snel bereik ik de Provinciale weg van Uitgeest naar Krommenie. Via Busch en Dam, de 'Dam' staat voor de definitieve afsluiting van het Oer IJ, komt het Fort Krommeniedijk in zicht. Voor de argeloze wandelaar blijft de historie onder het oppervlak van het weiland verborgen. Dit is evenwel een van de eerste grotere waterbouwkundige prestaties uit de middeleeuwen. Waar nu de Krommenieweg ligt hebben de toenmalige bewoners een dam gelegd. Bij de zwarte pijl in de foto is het laatste overblijfsel van het Oer IJ nog in het land zichtbaar.
Na een kort bezoek aan de jachthaven Zwaansmeerpolder, even stilstaan betekent koud worden, gaat het gas er weer op en met een kleine 40 km/u gaat het soms bijna te hard voor de krappe bochten op de historische Lagendijk.
Via Krommenie en de bekende route langs de Markervaart ben ik om half 4 weer bij de pont.
45 km. Totaal 5200 km

PS. De levering van mijn nieuwe Quest is gepland op 15 maart.

Volendam en nieuwe lagers

Vandaag is het werkelijk het mooiste weer van de wereld. Strak blauwe lucht, 13 graden C. en een lichte zuidoosten wind. Het is 10 februari, maar als je buiten bent geloof je dit echt niet.
Een ritje naar Volendam staat voor vanmiddag op het programma. Vanuit De Woude is dit een stuk korter dan vanuit Castricum. Een gemak is dat als de pont me naar de overkant heeft gevaren er direct een mooi fietspad voor me ligt. De schuimkap ligt achter me in de Quest en met alleen een shirt met lange mouwen is het uitstekend te doen. De snelheid wil er dan ook best inkomen. Tegen de weliswaar zwakke wind is 40 km en hoger steeds vast te houden. In de Schermer, en even later de Beemster, val ik van de dijk omlaag met 46 km/u. Het is heel druk, vooral in de Beemster, en fietsers en wandelaars doen me af en toe slalommen. Ook de paardjes zijn weer van stal gehaald en nederig verlaag ik mijn snelheid om al te spectaculaire evenementen op voorhand te voorkomen.
In drie kwartier is de 25 km naar Volendam afgelegd en voegt de Quest zich in het wandeltempo op de al weer massaal volgelopen dijk. Een kort rondje bij Hotel Spaander en na een minuut of tien rij ik, vlak voor een grote bus, de dijk weer op. Het is de 'hoge school' van het autobusrijden. Op de smalle dijk vinden de bussen met aan weerskanten soms 15 cm ruimte toch hun weg. Omdat het publiek voor een bus wel aan de kant wil, kan ik ook plotseling sneller doorrijden.
Op de terugweg ervaar ik dat zelfs windkracht Bft 2 toch nog bijdraagt aan een snelle rit. Na één uur en 40 minuten vaar ik weer over. De inval pontbaas wil graag afrekenen, maar als ik zeg dat ik de bewoner van Woude 6 ben, haast ie zich weer naar zijn mini kajuitje.

Gisteren contact gehad over mijn nieuwe fiets met Ymte. Op de nieuwe Quest komen nu op alle draaiende delen, alle wielen en het kettinggeleidewieltje, keramische lagers. Dit betekent 4 voorwiellagers, 2 kettingwiellagers en 3 achterwiellagers. Drie achterwiellagers? Jazeker! Velomobiel.nl heeft gezien dat de belasting van twee lagers te groot is. Met drie lagers is er een betere verdeling van de belasting. Ik bestel de lagers bij Boca Bearing in de Verenigde Staten. Het prijsverschil is enorm. Ik Nederland betaal ik voor een 6002 lager 87 euro, in de US 38 dollar, da's bijna een factor 3 voordeliger. Mindere kwaliteit? Nee hoor, in beide gevallen hetzelfde SKF lager.
Ik heb nog de keus om het achterlicht achterwege te laten en dit te laten uitvoeren in in de Quest gelijmde LEDs. Uiteraard wil ik de lelijke puist die een achterlicht op de Quest vormt, graag achterwege laten.

Nieuwe Quest begin Maart klaar

Deze week laat Ymte van Velomobiel.nl me weten dat mijn nieuwe Quest begin Maart klaar zal zijn. De uitvoering zal goeddeels hetzelfde zijn als de huidige Quest. In ieder geval zal er een extra glasmatje in de tunnel achter het hoofd worden geplakt. Nu is de tunnel erg dun en kwetsbaar voor knijpende onbenullen.
Over een paar weken zal ik de huidige Q 195 bij opbod verkopen. Ik zal dit aankondigen op Ligfiets.net.

Schermer en Beemster

Voordat wij vanmiddag familiebezoek krijgen, maak ik een ritje door de Schermer en Beemster. Het is lekker weer, 10 graden C., een waterig zonnetje en de wind is afnemend van 5 naar 4 Bft. Normaal rij ik vanuit Castricum naar de pont in Akersloot om daarna verder te rijden naar Volendam of de polders. Nu we op het eiland De Woude wonen ben ik direct in de goede biotoop. Ik rij richting de pont in Akersloot, maar sla rechtsaf de kaarsrechte polderweg naar Zuid-Schermer in. Er zijn veel vissers actief die met kunstaas op snoekbaars jagen.
In Zuid-Schermer rij ik richting Driehuizen, een mooi pittoresk dorpje midden in de Schermer. Bovenop de dijk heb ik prachtig uitzicht over de nog maagdelijke akkers. In de verte tekenen zich de 3 Schermer molens af. Iets daarachter staan er nog twee, een plaatje waard.
Na Schermerhorn kom ik op de Westdijk van de Beemster die ik volg tot aan de Vrouwenweg. Ook deze weg is kaarsrecht en omzoomd met mooie bomen. In Noord-Beemster staat een houten standbeeld. Het lijkt er al lang te staan, maar ondanks dat ik hier al verschillende keren langs ben gereden, heb ik de houten sculptuur nog nooit gezien.
De akkers staan deels onder water, een prima plek voor verschillende meeuwen en eenden om te fourageren.
Via De Rijp rij ik weer naar De Woude.
33 km

Weer online

De trouwe lezers zullen gezien hebben dat er al ruim twee weken geen bijdragen op mijn blog zijn verschenen. De reden is duidelijk, de verhuizing naar De Woude. Op 10 december zijn onze spullen verhuisd, maar omdat op dat moment nog 8 bouwvakkers in huis bezig zijn, zijn we tot de 21e blijven kamperen in ons oude huis in Castricum. Op de 21e is ons huis overgedragen aan de nieuwe eigenaar en hebben we zelf de laatste spullen verhuisd.
Er moet ook nu nog veel gebeuren, maar we wonen in ieder geval en hoeven niet meer tussen twee huizen te pendelen. Het enige vervelende is dat de warmtepomp nog niet goed functioneert. Een leerling monteur heeft alle radiatoren verkeerd om aangesloten. Dat is voor een gewone CV niet erg, maar bij dit systeem dat door computers wordt aangestuurd, wordt er door de thermostaat warmte gevraagd, terwijl even later door de radiatoren een seintje aan de warmtepomp wordt gegeven dat er teveel warmte is gegenereerd. De warmtepomp zorgt er snel voor dat er weer koud water door de leidingen gaat. Dit gaat continue door tot... de monteurs op 7 januari weer beginnen.

Kees van Hattem liet mij deze week weten dat ie de 50.000 km met zijn Mango heeft volgemaakt, in 2,5 jaar wel te verstaan. Ik feliciteer hem met dit machtige aantal kilometers en nodig hem uit een kop koffie te komen drinken. Vanmorgen staat Kees voor de deur en nadat Kees de stolp heeft bekeken, praten we heel wat af over onze Velomobielen.

Sinds 16 december heeft de Quest lekker warm binnen geslapen. Ik wil een ritje maken voordat de nieuwjaarsreceptie op de jachthaven Zwaansmeerpolder om 15.00 uur begint. Het is nog even zoeken in de dozen naar de fietskleding, maar om 12.30 uur ben ik buiten. Het is heerlijk zonnig weer en de frisse wind doet mijn ogen tranen. Ik diep de fietsbril uit het tasje op en los het probleem snel op.
Via de pont in Akersloot rij ik naar Castricum waar ik wat af moet geven. Ik maak het rondje rond het Alkmaardermeer compleet door via Uitgeest naar Krommenie te rijden. Op het mooie fietspad naar Krommenie zet ik even aan en zie maximaal 48 km/u op de snelheidsmeter verschijnen. De snelheid in de winter is altijd een procent of 10 tot 15 lager dan in de zomer. De koude lucht is dichter en geeft meer luchtweerstand. Ook de mechanische componenten veroorzaken meer weerstand doordat de olie dikker is. Tenslotte is een goede koeling van het lichaam door de dikkere kleding minder goed mogelijk.
Na anderhalf uur heb ik de 33 km achter de wielen.

Quest verwende kwast

Vanmiddag is het precies 0 graden C. Prachtig zonnig weer en windje 2 tot 3 Bft uit het oosten. Onze verhuizing is afgelopen week maandag geweest, maar omdat alles nogal uitloopt, er is bijv. nog geen gas, kamperen we nog in ons oude huis. Vrijdag a.s. wordt het huis aan de nieuwe eigenaar overgedragen en dus is het een goed moment om de Quest naar zijn nieuwe onderkomen te brengen.
Ik kleed me om en mis mijn fietshandschoenen, ingepakt natuurlijk. Ik wist dat de Hotronic voetverwarming ook al verhuisd is. Gelukkig ligt mijn warme muts in de Quest en een stel oude suede handschoenen vind ik in de handschoenendoos. Ik zet de schuimkap erop en ik rij richting Uitgeest. Heerlijk om na een paar weken weer eens een eindje te fietsen. Hartslagmeter en horloge zitten al in de verhuisdoos en hard hoeft het vandaag niet te gaan. De eerste kilometers zijn fris maar al gauw kan de fleece shawl wat losser en de handschoenen uit. De snelheid blijft rond de 38 km/u en van zweten komt het dus niet. Wil ik ook niet, want op De Woude zal mijn vrouw mij ophalen en daarna gaan we op familiebezoek.
Ik zet de Quest voor de deur van de garage en maak een foto. De kleine Canon Powershot heeft een lege accu en ik ga binnen op zoek naar een andere camera. Die vind ik snel en maak een foto. Daarna til ik de fiets over de drempel en draai hem in de garage om. De elektricien is nog wel niet weg, en zijn spullen liggen nog overal, maar de garage is met 4.40 x 11.00 meter zo groot dat de Quest er in verzuipt. Vanaf nu kan de Quest zich als een verwende kwast voelen. De banden staan op glanzend natuursteen dat ook nog eens voorzien is van vloerverwarming. De centrale stofzuiginstallatie heeft ook een zuigmond in de garage en zelfs een wasbak is onder handbereik. Al met al heel comfortabel.

Even niet fietsen ivm verhuizing

Morgen 10 december verhuizen we naar onze nieuwe stolpboerderij op het eiland De Woude. Daarom is het op het fietsfront tamelijk rustig. Doordat onze aannemer te laat de nutsvoorzieningen heeft aangevraagd, zijn die broodnodige voorzieningen nog niet beschikbaar. Gelukkig kunnen we nog een aantal dagen in ons huidige huis blijven kamperen, maar 21 december wordt ons huis overgedragen aan de nieuwe eigenaar.
Willen jullie kijken hoe ons nieuwe huis eruit ziet, kijk even op http://woude6.blogspot.com/

Neksteun op Quest

Op de Google lijst van de ligfietsers wordt een vraag gesteld over nek/hoofdsteunen in Velomobielen. Ik heb al een tijd een neksteun in gebruik die werkelijk bijzonder comfortabel is. Deze is zo zacht dat ik ook met een slecht wegdek mijn nek er tegen laat steunen. Toch voel ik de harde rand er niet doorheen.
In mijn geval bestaat de neksteun uit een vrij zacht stukje schuimrubber bekleed met een zijdeachtige stof. Ik heb een aluminium schootsteun van een laptop, een zogenaamde iLap, van zijn schuimrubber voorkant ontdaan, dit in twee stukken geknipt en de randen netjes afgewerkt.
Wil jij ook zoiets maken? Neem dan een stuk buisisolatie en bekleed dit met stof en een stukje klittenband. Bisonkit doet hier wonderen. Plak een contra-klittenbandje op je Velomobiel en klaar is Wim.
Ik heb eerder op verzoek van Theo Mol een paar foto's gemaakt.
Die staan hiernaast afgedrukt.

Schlumpf mountaindrive

Vandaag kom ik er weer achter dat het bereik in de versnellingen van de Quest gewoon te weinig is. Voor het gemiddelde toerrijden is er natuurlijk niks aan de hand, maar als de uitersten, een wedstrijd met rugwind of de beklimming van een steile helling, aan de orde zijn, dan is het niet optimaal.
Het huidige 58-tands tandwiel is al 6 tanden groter dan het 52-tands tandwiel dat Velomobiel.nl standaard monteert. Voor de wind op hoge snelheden van boven de 55 km/u wordt het traptempo voor mij veel te hoog. Een 65-tands tandwiel zou beter zijn om ook bij die hoge snelheden voldoende druk op de pedalen te houden.
Aan de andere kant is het bereik van de versnellingen bij het beklimmen van steile hellingen in de buurt van Giessen in Duitsland, ook te klein. Op het kleinste tandwiel voor en de grootste achter, wordt het toch een soort van 'stumpen'.
Daar komt nog bij dat het schakelen van de 3 versnellingen voor met een 58-tands als grootste moeizaam verloopt. Het is of 1 en 2 goed schakelen, of 2 en 3.
Velomobiel.nl geeft er de voorkeur aan om voor de tocht naar Giessen het 58-tands tandwiel te vervangen voor een 52-tands. Ook kan dan achter een groter kransje worden gemonteerd. Heel aardig natuurlijk, maar de bezwaren van de hoge snelheid blijven altijd.
Daarom wordt het idee om een Schlumpf mountaindrive te monteren steeds sterker. Een Schlumpf mountaindrive geeft een vertraging van 2.5. 65 tanden wordt dan 26. Dit trapt al 20% lichter dan de standaard gemonteerde 30-tands voor.
Voor kunnen dan bijv een 45 en een 65-tands worden gemonteerd. Meer dan 2 bladen is niet nodig.
Een 45 is groter dan de standaard gemonteerde 40 en dit betekent dat ik tot ruim 40 km/u op het middelste blad, straks het kleinste blad, kan blijven.
Voor de nieuwe Quest die in maart 2008 komt, maar op het verlanglijstje zetten.

Rondje De Woude en 62 km/u

Eigenlijk is het geen weer om een hond naar buiten te sturen. Het is met 6 gr. C fris, helemaal omdat het Bft 5 tot 6 waait en er nu en dan felle buien, soms met hagel, vallen. Gisteren was fietsen niet aan de orde, mijn schoonmoeder overleed op 81-jarige leeftijd. Daarom vandaag een kort rondje.
Ik kijk nog even of de druk in de banden er nog op lijkt. Van Hans Wessels kreeg ik een digitale Schwalbe bandendrukmeter. Echter.... deze meter is niet geschikt voor de kleine wieltjes van een Velomobiel. De meter moet in het verlengde van het ventiel worden geplaatst, maar die ruimte is er niet. Een frans ventiel laat zich wel naar buiten buigen, maar goed lijkt me dit niet.
De druk dan maar met de pomp meten. Er kan een halve bar bij om weer op 5.5 bar te komen.
Ik kleed me relatief warm aan en vertrek met de wind in de rug. Ondanks de lage temperatuur en de vele kleding zorgt de rugwind al vlot voor een mooie snelheid. Tot Uitgeest blijf ik net onder de 50 km/u. Ik ben zeer op mijn hoede bij de bocht achter het Shell station. Het is hier altijd vochtig en er liggen bladeren van de vele bomen.
Buiten Uitgeest, op weg naar Krommenie, trek ik stevig door en schakel al snel naar het 58-tands blad voor en de 9e versnelling achter. Rond de 60 km/u wordt het traptempo wel erg hoog. Ik wil liever druk op de pedalen houden en niet zo razendsnel ronddraaien. Ik doe ik het nu toch maar even en bereik een maximum snelheid van 62 km/u. De hartslag is met een maximum van 165 slagen per minuut zoals verwacht.
Tegen de harde wind rij ik langs de Markervaart met 32 km/u en hartslag 128 rustig naar mijn nieuwe woonplaats. 10 december is de verhuizing gepland.
Na een kopje Espresso bij Folkert en Gertien van Eetcafe De Woude, rij ik tegen een tot Bft 7 aantrekkende wind naar het pontje in Akersloot. Meer en meer buien ontwikkelen zich rondom mij, maar ik krijg niet meer dan een paar spatten te verduren.
Op de weg naar Limmen trekt de wind die nu dwars inkomt, zo hard aan de Quest dat ik het niet meer helemaal vertrouw. Ik kan mijn pet niet meer ophouden en gooi deze op de bodem van de Quest.
Ik moet flink opsturen om de fiets aan de rechterkant van de weg te houden. Even later draai ik tot in de wind en is het leed geleden.
33 km, totaal nu 4900 km.

De Rijp en Sinterklaas

De rit gaat nu naar De Beemster. Ik merk dat mijn accu vrijwel leeg is en het op tijd waarschuwen van andere verkeersdeelnemers kan niet meer. Dat is jammer, want de snelheid die vrijwel moeiteloos is aan te houden bedraagt rond de 45 km/u.
Op de Westdijk zie ik een stoet mensen, paarden, zwarte pieten en .... weer een Sinterklaas. Het is maar goed dat ik er niet meer in geloof, dat zou wel erg op de proef worden gesteld :). Ik zet de Quest aan de kant en maak een paar foto's. Betekent wel dat ik nu moet aansluiten achteraan de stoet. De Rijp kent maar één hoofdstraat. De Sint slaat linksaf en ik kan weer verder. In de kern van het dorp staan vele kinderen en hun ouders op de Sint te wachten. Ik wring me er door heen.
Van het viaduct bij De Woude gaat het met hoge snelheid de Schermer in. Ik wil een paardentrailer inhalen die minder dan 50 km/u rijdt. Op het moment dat ik dat wil doen en de snelheid opvoer tot 55,5 km/u, kijkt het paardenbeest om, ziet de Quest en wordt erg onrustig. De paardentrailer beweegt nogal en ik besluit dat het verstandig is er achter te blijven.
Op de pont ontstaat ruzie tussen een voordringende automobilist en een oudere dame die daar geen genoegen mee neemt. De fietsers mogen allemaal mee, mij hoor je niet klagen.
Na 2,5 uur fietsen ben ik uit en thuis, een heerlijk ritje. En ja, de linker voorband is nog op spanning, schiet mij maar lek.
Nog enige statistiek.
73 km, gemiddelde hartslag 114, maximum hartslag 141.
Totaal aantal kilometers 4785.

Smienten

In Kwadijk neem ik de polderweg ten noorden van het dorp. Er zijn vele duizenden smienten, een heel fraaie eendensoort te zien. De boeren zijn er niet gek op, ze vreten heel veel gras op en zijn daardoor nogal schadelijk. Mij levert het een paar aardige foto's op. Ze zijn tamelijk snel opgeschrikt en kiezen dan en masse het luchtruim. Ik stop twee keer om een aantal foto's te maken. Uiteraard ben ik er niet rouwig om dat ze gaan vliegen, dat is natuurlijk nog leuker om te fotograferen.

Ik trek mijn winddichte hesje aan en berg de schuimkap op. Ik blijf het rijden zonder kap sterk prefereren boven het 'dicht' rijden. Ik merk dat mijn accu leeg raakt, de claxon wordt schor.

Volendam en Sinterklaas

Vanmorgen leg ik de Avocet met de toch niet lekke binnenband om het linkervoorwiel en ga op weg voor een retourtje Volendam. Het is met 6 graden C. tamelijk fris. De zon schijnt volop en het is dan ook heerlijk fietsweer. Wel is de wind zuid-oostelijk kracht 4 Bft. Ik zet de schuimkap er op en zet een warme muts op. De muts is een krijgertje van Centraal Beheer die in het kader van 'Corporate Warming' de muts als teaser opstuurde. Corporate Warming ok, maar voor Wim privé is ie lekker warm :)
In Akersloot komt de stoomboot van Sinterklaas langs, het enthousiasme van de pieten kent geen grenzen. Nu de banden weer allemaal op 5,5 bar staan en de gezondheid weer ok is, fiets ik tegen wind met hartslag 132 net boven 40 km/u.
Bij Kwadijk staat een man met twee heel grote honden naast het fietspad. De man ziet me op 150 meter afstand aankomen en haast zich zijn grote viervoeters aan te lijnen. Geen overbodige maatregel, op het moment dat ik passeer heeft de baas al zijn kracht nodig om de grote mormels in bedwang te houden.
De rit naar Volendam verloopt uitstekend en vooral rustig. Er zijn weinig mensen buiten en ik heb het rijk alleen. Op de dijk in Volendam is het toch weer heel druk, het toeristen seizoen lijkt wel een 'jaar rond' activiteit te worden.
Na een broodje klim ik snel weer in de Quest en met de wind in de rug raffel ik afstand tussen Volendam en Kwadijk met 50 km/u af.
In Kwadijk sla ik rechtsaf om het slechte wegdek door het dorp te vermijden. De weg door de polder is fraai geasfalteerd en er zijn vaak veel vogels te zien.

Toch geen lekke band

Tijdens LEL ben ik halverwege gestopt met een slappe band. Bij het keerpunt heb ik de band gewisseld. Gisteren plak ik de band, echter..... er is helemaal geen lekke band. Ik pomp de binnenband in de buitenband op en luister of ik een lek hoor, niks te horen. Dan maar de wasbak vol water en de band het water in. Nog steeds niks te zien, geen luchtbelletje, helemaal niks. Ik pomp de binnenband nog harder op, hij is nu 7 cm in diameter en ik haal hem nog een keer door het nu warme water. Ik meet de diameter precies op en laat de band vannacht onder spanning staan.
Vanmorgen is band nog steeds precies even dik en ik monteer de band weer. In de Avocet buitenband heb ik ook geen enkele ongerechtigheid gevonden.
Wat betekent dit nu voor de wedstrijd op de dijk van Lelystad naar Enkhuizen? Ik ben dus op zeker met een heel zachte voorband gestart. Dit verklaart de geringe snelheid van 41 km/u na de start in de luwte van de dijk. Later is de snelheid ingezakt tot 36 km/u. Hoe kon dit nu gebeuren? Ik heb er geen idee van. Wel heb ik me tijdens het racen steeds afgevraagd waarom ik niet lekker op snelheid kwam. Ik weet dit aan mijn flinke verkoudheid. Ik heb tijdens de wedstrijd ook niet gemerkt dat de band te zacht was. Je hoeft niet te sturen en je voelt het dan ook niet. Wel kan ik nu begrijpen dat de rit erg comfortabel was.

Lelystad - Enkhuizen - Lelystad

Vanmorgen stormt het aan de kust en op het IJsselmeer. Dat ziet er niet goed uit. De weerprofeten denken dat het weer beter wordt en ik vertrek op tijd naar Lelystad. De wind rukt stevig aan de hoge bus, oops.
Om half één arriveer ik op een heel koud en winderig parkeerterrein bij de Houtribsluizen. Veel bekende gezichten zijn al aanwezig, een prettig weerzien. Er trekken voortdurend flinke buien voorbij waarin heel veel wind zit. Nu kan ik nog de auto invluchten, straks niet meer. Om 13.36 uur is mijn starttijd. Ik rij wat in maar kan niet goed keren en rij te ver weg. Mijn starttijd haal ik niet meer, geen nood, als ik alsnog bij de start sta mag ik binnen een halve minuut alsnog starten.
Op dat moment trekt er een verschrikkelijke bui over de startplaats. De wind staat dwars op de brug die vlak na de start een gevaarlijk punt is. De Quest wordt heen en weer gesmeten en ik haal de snelheid er direct uit. Stapvoets kom ik over de brug en dank god op mijn blote knieën dat ik even later de wind op de kop krijg. Regen en hagel geselen mijn gezicht, bah, wat doe ik hier eigenlijk. Dat vraag ik me nu helemaal af nadat ik deze week door griep ben geplaagd.
Het fietsen gaat redelijk goed, op het eerste stuk kan ik 41 km/u aanhouden met hartslag 158. Om de bocht komt de wind vrijwel recht van voren in en heb ik moeite om deze snelheid te houden. Langzaam zakt de snelheid tot 36 km/u. Op 5 kilometer voor het keerpunt haal ik een lowracer in. Dan moet er een stukje bovenop de dijk gereden worden. Dit is heel link, de Quest wordt gewoon aan de kant geschoven en met kunst en vliegwerk ontwijk ik een tegenligger. Ik moet zoveel opsturen dat ik de voorbanden over het ruwe asfalt voel krabben. Aan de luwe kant van de dijk maak ik weer snelheid, maar ....dit gaat enorm moeizaam. Ik hoor een fietsbel en de lowracer die ik zojuist inhaalde, komt me voorbij. Foute boel dus. Of mijn conditie is door de griep verziekt, of er is iets anders aan de hand. Ik maak wat heen en weer gaande stuurbewegingen en alles wordt duidelijk, er is een lekke band in het spel. Op het keerpunt vraag ik aan Mark-Jan Bastian of ie even in mijn linker voorband wil knijpen. 'Slap' is zijn commentaar. Ik hijs me uit de fiets en leg de Quest op zijn kant in het gras. Allert Jacobs helpt me met de bandenwissel. Nu ligt er een Kojak op en Allert merkt op dat dat op de al scheef liggende dijk slecht fietsen zal zijn. De Kojak is namelijk veel lager dan de Avocet.
Ik zet weer aan en met de schuin achter inkomende wind gaat het een heel stuk harder. Het is vrij eenvoudig om zo'n 53 km/u te rijden. Na een paar minuten krijg ik lichte kramp in mijn linker bovenbeen en heup, onmiskenbaar een gevolg van de schuine zit. Dit wordt snel hinderlijker en af en toe moet ik de benen even stilhouden. Dit doet de snelheid geen goed en ach... waar doe ik het nog voor? Een goede klassering zit er sowieso niet meer in. Met een tot net boven de 40 km/u afzakkende snelheid, en een hartslag van 136 slagen per minuut, leg ik de laatste kilometers af.

Terug op de startlocatie is het gezellig druk. De Elanners maken snert, precies het goede gerecht voor deze winterse condities. Iedereen zit diep in zijn capuchon gedoken en doet zijn best om warm te blijven.
In de uitslag blijk ik nog gemiddeld 34,9 km/u te hebben gereden, niet eens zo beroerd.

Een groep fietsers gaat langs bij Allert die op een uniek mooie locatie aan het haven van Lelystad woont. De 'Chinees' gaat er goed in. Na nog een uurtje gaan Toni Cornelissen en ik onderweg naar Almere. Toni overnacht bij Wendy en Marcel Vriezekolk. Ik neem de Quest van Toni mee naar huis en zal deze morgenochtend in Amsterdam bij ons iCentre laten afleveren. Tony zal daar vandaan naar Brabant fietsen.

De foto van mij in de Quest is na de finish gemaakt door Marcel Vriezekolk, waarvoor hartelijk dank.

1e rit Alkmaarse liggers

Vanmorgen rij ik om half tien naar Alkmaar om de eerste rit met de 'Alkmaarse liggers' te maken. Sander Duckman heeft het initiatief hiertoe genomen. Het is bewolkt, het miezert en met 9 graden C. is het behoorlijk fris. Het waait vrijwel niet, da's wel prettig. Om 10.00 uur rij ik het Waagplein op en ontwaar Ben van den Boogaard met zijn Alleweder en Michel Hoogzaad met zijn prachtige Go-One. Even later komt Sander en maakt het kwartet voor vandaag compleet. We besluiten een rondje te rijden langs de kust. Sander rijdt voorop met zijn tweewieler en houdt een behoorlijk tempo van tegen de 30 km/u aan. Michel kan het goed volgen en ik blijf lekker warm.
Eerst rijden we door het in prachtige herfsttinten getooide Heilooër bos om vervolgens door de weilanden naar Egmond aan Zee te rijden. Ik geef in Egmond aan Zee de verkeerde route aan en is het omkeren geblazen. De weg naar Bergen aan Zee is opnieuw geasfalteerd en is nu nog voor ons alleen. Ook nu weer rijden we door een prachtig bos en ik maak rijdende voort een paar foto's. Op het fietspad vanaf Bergen aan Zee is een wedstrijd voor mountainbikers aan de gang. We passeren een honderdtal driftige mannetjes die de ruimte niet willen delen. Voorbij het ligfietsbedrijf van Fredjan Twigt aan de Elzenlaan, Fredjan staat ons buiten toe te zwaaien, gaan we over het prachtige schelpenpad de duinen in. Lekkere klimmetjes en mooi bochtenwerk wisselen elkaar af. Het klimmen is niet aan Michel besteed, hij gaat wat rustiger omhoog. Na een heel mooie duinrit komen we uit bij Hargen aan Zee. Daar laten we ons de koffie goed smaken. Na mijn bandentest heeft Ben de Marathon Plus banden vervangen door Big Apples. Loopt lichter, is comfortabeler en het ziet er heel 'dik' uit. Ben gaat alweer op de terugreis richting Purmerend.
Na de koffie rijden we met zijn drieën over het wat ruwe asfalt van de zeedijk richting Petten. Ik maak enkele foto's van de Go-One van Michel. Wat is het toch een mooi fietsje. Michel heeft er een bagagekoffer opgeschroefd, da's weer minder mooi en deze koffer steekt ook boven de stroomlijn uit. Het is wel praktisch en het hoeft natuurlijk ook niet altijd zo gestoord hard te gaan als ik nogal eens rij. Ik laat me wat afzakken en trek een sprintje tot 50 km/u. Tegen wind en met het ruwe asfalt heb ik daar volgens mijn hartslagmeter 145 slagen per minuut voor nodig.
We steken de imposante zeedijk over, verhalen als zou deze dijk niet sterk genoeg zijn lijken politieke bangmakerij, en door de vlakke polder rijden we langs de N9 om aan het einde van de Westfriese dijk het Noordhollands kanaal over te steken.
In Alkmaar veroorzaakt de winkelzondag een drukte van belang. We praten nog even na op het eeuwenoude Waagplein. Terwijl wij daar staan komt Erik Hetem met zijn vrouw langs, op.... een bukfiets. Hij vindt het jammer dat ie het niet wist. Mogelijk de volgende keer aanmelden als evenement op Ligfiets.net.
Door de enorm drukke winkelstraten rij ik even langs bij ons iCentre aan de Payglop. Het is er heel druk, de mensen staan in de rij voor de kassa's :).
Om 14.30 uur ben ik na een rit van 76 km weer thuis. Een rustig ritje bewijst de hartslagmeter, gemiddelde hartslag 91, maximum hartslag 145 en calorieverbruik 692 kcal. Voor het buikvet geen winstpakker.

Bandenwissel

Om de voorwielen van de Quest liggen nog de laatste geteste banden, namelijk de Greenspeed Scorchers. Ik rij morgen mee met een nieuw toer initiatief vanuit Alkmaar.
Ik haal de Scorchers eraf en leg de Avocets er weer op. Dit gaat buitengewoon makkelijk, ze vallen gewoon om de velg. Ik inspecteer de banden grondig. Het loopvlak heeft nog geen enkele insnijding, zelfs het kleinste sneetje ontbreekt. Wel is er aan de zijkant een insnijding, er hangt een heel dun strookje rubber aan. Ik trek dit eraf en zie dat het inderdaad een oppervlakkige 'verwonding' is. Wel heeft het regelmatig aanlopen van de banden bij het sturen het dunne laagje rubber op de zijkant van het karkas enigszins weg geslepen. Ik schat in dat dat nog lang goed gaat.
Ik inspecteer ook de grote Kojak om het achterwiel grondig. Een helderwit driehoekig steentje zit goed zichtbaar in het loopvlak. Met een stomp mesje pulk ik het eruit. Deze band zit er er nu 4700 km op en ziet eruit alsof ie nog wel zo'n afstand mee kan.
Ik neem de hele fiets af met een oude handdoek en wat Glassex. Ongelofelijk hoe vies de Quest wordt. Heel oude handdoeken zijn heerlijk zacht en je krijgt er, in tegenstelling tot een zeemleren lap, absoluut geen krassen van op de gelcoat. Ik pak mijn reservebanden weer in, nu Schwalbe Kojaks omdat ze zo lekker licht zijn en kunnen worden opgevouwen. De Marathon Racers heb ik weggegeven, in mijn enthousiasme heb ik kennelijk ook mijn 26 inch Racer weggedaan, niet zo handig. Daarom vouw ik de nieuwe reserve 26" Kojak in een 8 en prop hem rechts achterin de Quest.

Op weg voor een trainingsritje, het zal geen bevreemding wekken dat dit naar De Woude gaat.
De zon is nog niet zichtbaar geweest vandaag en insmeren is nog niet nodig. Ik heb factor 60 wel altijd bij me, dus mocht de koperen ploert zijn naam eer aan gaan doen, dan kan ik me er tegen weren. De wind is Bft 3 uit het Noordwesten. Met de Avocets en de Kojak net even boven de 5 bar rijdt het heel comfortabel en toch licht. Vanuit Castricum accelereer ik langzaam tot 52 km/u en hou dit aan tot ik royaal voor het Shell station de Quest laat uitlopen. De slinger achter het Shell station ligt vol met bladeren, een erkend slip gevoelige plek. Dit gevaar wordt nog verergerd doordat veel medeweggebruikers de binnenbocht nemen.

De maximale hartslag blijft nog onder de 150, dus de conditie lijkt wel in orde. Dezelfde 52 km/u, de auto's op de Provinciale weg gaan niet harder en de inzittenden kijken gebiologeerd naar mij, hou ik weer aan tot Krommenie. Ik heb niet de indruk dat de 1 bar lagere druk veel uitmaakt, het rijdt heerlijk zo.
Op De Woude kijk ik even naar het schilderwerk en na een kop koffie bij de buren, rij ik weer terug via Wormerveer. Nu heb ik tegenwind en dat scheelt een slok op een borrel. Met 41 km/u en hartslag 133 ben ik toch snel weer in Castricum.

Bandentests nog te doen

Het weer zit niet mee voor de bandentests. Afgelopen weekend waaide het veel te hard, terwijl ik zondag naar Oostvoorne moest om mallen en onderdelen voor het maken van een racekap naar Bob Vroegh te brengen. Verschillende fietsers vragen mij wat ik allemaal nog ga testen. Allereerst maak ik de bestaande reeks standaard tests af van 20" banden. De banden die nog aan bod komen zijn de smalle Vredestein Perfect Moirée en zijn bredere broertje. Ook de Schwalbe Marathon en de Continental Sport Contact staan nog op het programma.
Na de voorbanden zal ik de achterbanden onder handen nemen. Daarvoor staan de 26" Avocet Fasgrip, de Schwalbe Kojak en de Schwalbe Marathon Slick op het programma. Vrijwel zeker neem ik ter vergelijking nog een Schwalbe Stelvio op.
Na bovengenoemde tests zal ik met de Avocet Fasgrip nog tests uitvoeren met nog dunnere binnenbanden van 65 gram. Tenslotte zal ik het effect van talkpoeder beproeven.
Als toetje zal ik nog een proef doen met een latex binnenband in het achterwiel.
H@rry Lieben wil graag het effect testen van verschillende drukken in een aantal populaire banden. Dit is natuurlijk vrij snel uit te voeren, je hoeft er tenslotte geen band voor te verwisselen. Harry wil ook graag wat tests doen, mogelijk kan hij dit onderdeel voor zijn rekening nemen? Het kan ook geen kwaad om een aantal van de banden die ik getest heb, ook door H@rry te laten beproeven. Dat levert waarschijnlijk verschillen op die terug te voeren zullen zijn op verschillen in de productie. Fabrikanten zullen ons echt niet vertellen dat zij hun banden hebben veranderd, ondanks dat de naam van de band gelijk is gebleven. Dat is goed te zien bij de Vredestein HPV, aanvankelijk een kwetsbare maar razendsnelle band, nu een duidelijk minder snelle, maar prima allround toerband. Ook de Tioga Comp Pool is in verschillende gedaanten op de markt gebracht.

Bandentest, overzicht tot nu toe

Na de tests van afgelopen zaterdag moet de Vredestein HPV DD nog in de rangschikking worden opgenomen. Dit vereist enig simpel rekenwerk. Ik heb de Primo Comet 1.75 als referentieband gekozen. Het maakt overigens niks uit welke band ik daarvoor kies. De enige eis is dat er betrouwbare en vooral reproduceerbare eerdere resultaten bekend moeten zijn.
Ik heb de serie tests van afgelopen zaterdag vanaf een lagere hoogte op de helling gemaakt. Dit levert uiteraard een correctiefactor op, in dit geval 1,958, om de resultaten met de eerste tests vergelijkbaar te maken.

Uit deze berekening blijkt dat de Vredestein HPV DD 12,8% langzamer is dan de gewone HPV. Dit resultaat had ik overigens wel verwacht, gezien het feit dat deze band duidelijk is versterkt en een betere anti-lekbescherming heeft.

Het staatje hiernaast is m.i. glashelder.

Nieuwe bandentest

Vanmorgen rij ik naar Dronten om de mallen voor het maken van een racekap, op te halen. Allert laat me de nieuwe Queststoel zien die op een slimme manier aan de wielkasten is opgehangen. Dat scheelt gewicht en er hoeven minder onderdelen te worden gemaakt. Ook de bevestiging van de achterbrug zal qua constructie veranderen. Hiermee is het bij iedere trapbeweging inveren op steile hellingen en dus energie verlies, verleden tijd.
Ymte en Allert hebben mijn eerdere bandentests uiteraard gevolgd en ik vraag ze of ik een tweetal Vredestein HPV DD kan kopen. Ze weten dat ik ermee ga testen en ik hoef de banden helemaal niet te kopen. Ik kan nog veel meer banden meekrijgen en samen selecteren we een mooie partij veel verkochte banden.
Uiteindelijk neem ik de volgende banden mee:
-Vredestein HPV DD
-Vredestein Perfect Moiree 35-406
-Vredestein Perfect Moiree 47-406
-Schwalbe Marathon
-Continental Sport Contact, inclusief de twee speciale bijbehorende -anti-lek garantie - binnenbanden.
Ook een potje talkpoeder krijg ik mee, daarover later.

Thuis laad ik alle banden, alsmede de inmiddels van H@rry Lieben ontvangen Greenspeed Scorcher, in de Quest. De fiets is nu letterlijk afgeladen.
Op de pont in Akersloot zie ik aan de overkant Ben van den Boogaard in zijn Alleweder staan. Ben wil wel even kijken en rijdt mee naar De Woude.
Ik begin weer met alle banden een beetje leeg te laten lopen en weer tot precies 6 bar op te pompen. Vandaag gebruik ik de Primo Comet 1.75 als referentie band.
Onder toeziend oog van Ben maak ik verschillende runs. De uitrol afstanden zijn duidelijk korter dan tijdens de vorige test, een gevolg van de flink lagere temperatuur. De spreiding is ook vrij groot, een gevolg van de sterk wisselende wind. Dit levert geen betrouwbare resultaten op. Ik besluit om eerst, samen met Ben, maar eens een kop koffie op het eiland te drinken. We rijden naar ons nieuwe huis en Ben neemt een kijkje in de stolp. Het bevalt hem wel.
Op www.windguru.cz is voorspeld dat de wind helemaal zal wegvallen en vlak daarvoor naar het westen zal draaien. Dit gebeurt ook, alleen twee uur later dan verwacht.
Om 16.30 uur zijn we weer op de 'testbaan'. De runs die ik nu maak zijn wel korter, maar wel consequent bijna even lang.
Ben maakt ook een run met zijn Alleweder met Schwalbe Marathon Plus banden. Dit is geen erkend snelle combinatie en Ben staat na 125 meter stil. In vergelijking met de Quest die met de langzaamste banden tot 295 meter komt, een groot verschil.
Om het test tempo wat op te voeren vertrek ik van een lagere positie op de helling. De snelheid blijft nu rond de 15 km/u en door nu elke keer op de rechterhelft van het fietspad te blijven, hoef ik ook niet meer uit te wijken voor mee- of tegenliggers.
Eerst maak ik weer een drietal runs met de Primo Comet 1.75. Deze eindigen op resp. 183,55, 187,10 en 185,70 meter. Gemiddeld is dit 185,45 meter.

Vredestein HPV DD
Ik monteer nu de HPV DD banden. Deze banden zijn vrij stug en laten zich met wat moeite monteren. De hoogte van deze band is 33,8 mm en de breedte is 37,9 mm. Er is geen beperking van de stuuruitslag.
De uitrol afstanden zijn, zoals verwacht, veel korter dan van de Primo. De afstanden zijn resp. 130,40, 131,65 en 132,20 meter. Gemiddeld is dit 131,42 meter.
Het is een hele toer om ze weer van de velg te krijgen. Ook nu weer lukt dit niet zonder bandenlichters.

Greenspeed Scorcher
Deze band heeft de reputatie heel snel te zijn. Ze monteren wat makkelijker dan de HPV, maar niet zo makkelijk als de Comp Pool en de Avocet. De hoogte van de band boven de velg is 34,65 mm en de breedte is 39 mm. Ook hier nauwelijks of geen beperking van de stuuruitslag.
Ik maak drie runs die eindigen na resp. 183,90, 186,30 en 186,00 meter. Gemiddeld is dit 185,40 meter, precies even ver als de Primo.

Het wordt al donker en ik meet alle afstanden op. Het is te laat om nog te testen met de andere banden. De spullen gaan weer aan boord en de thuisreis wordt aanvaard. De zon gaat prachtig onder en via het water van het Alkmaardermeer worden de wolken van onder schitterend roze gekleurd. De schoorsteenpijpen van de Hoogovens laten hun rook kaarsrecht opstijgen, een mooi plaatje. Ik maak er een foto van en loop terug naar de Quest.

Ook dat is een aardig gezicht en ook daar maak ik een kiekje van. Gaat allemaal maar net met 1/8 sec en volle lensopening. De camera die ik nu bij me heb, de Canon Powershot S70 heeft in tegenstelling tot de Nikon en Olympus, geen vibratie reductie, maar het lukt, dank zij mijn vaste hand, toch goed.

Resumé
De HPV DD loopt met gemiddeld 131,42 meter = 100%
De Greenspeed Scorcher loopt met gemiddeld 185,40 meter = 141,1% of 41,1% verder.
De Primo Comet 1.75 loopt met gemiddeld 185,45 meter = 141,1% of 41,1% verder.

De absolute verhoudingen t.o.v. de andere banden moet ik nog opnemen. Het wordt te donker om dit nog op te kunnen meten.

Tenslotte is een woord van dank aan Velomobiel.nl op zijn plaats. Zij stellen alle testbanden belangeloos ter beschikking.

Praktisch nut van bandentest

Een blogger vraagt zich op zijn blog af wat nu het nut van een bandentest is. Mijn uitgangspunt is dat het beperkte menselijke vermogen zo effectief mogelijk moet worden gebruikt. Bij toerfietsen is het van belang om comfortabel en met zo weinig mogelijk inspanning zo snel mogelijk te rijden. Goed uitgerust en bij goede weersomstandigheden, lees ik regelmatig een hartslag van 90 slagen per minuut af terwijl de Quest dan al 30 km/u rijdt. Dit is heel relaxed. Ook bij hogere snelheden, de hartslag loopt dan wel op, is een typische snelheid 40 km/u met een hartslag van net onder de 120. Dit is probleemloos een hele dag vol te houden.
Om het effect van lichtlopende banden te becijferen, reken ik het verschil uit tussen normale toerbanden als de Vredestein HPV en - dure - raspaardjes als de Avocet Fasgrip. Het verschil in uitrolafstand is 24,3%. De rolweerstand is dus eenzelfde percentage lager.
Op de site van Cabbike staat een serie bandentests. Zie daarvoor:
http://tinyurl.com/35yk7d
Daar is berekend dat een Quest bij 170 Watt 39,9 km/u rijdt. Van de benodigde 170 Watt wordt 65 watt of 38% door de banden opgenomen. De resterende 62% of 105 Watt is toe te schrijven aan luchtweerstand en wrijvingsverliezen in de aandrijving.
Deze laatste waarde is nauwelijks te beïnvloeden, de rolweerstand wel. Blijkens de test is de rolweerstand met 24,3% te verlagen. 65 Watt - 24,3% betekent een winst van 15,8 Watt.
In Kreuzotter.de kun je berekeningen uitvoeren met veel verschillende parameters. Ik voer alle voor mij geldende waarden in met als uitgangsvermogen 150 Watt. Dit levert een snelheid op van 39,5 km per uur. De bijna 16 Watt die ik kan 'verdienen' met snellere banden voer ik in als een vermogen van 166 Watt. De snelheid neemt nu toe tot 41,8 km uur. Dit is een verschil van 2,3 km per uur in het voordeel van de snellere banden.
Toegegeven, voor toeren is dit niet zo belangrijk, voor wedstrijden betekent dit dat je zo maar 10 plaatsen in het klassement kunt stijgen als je kiest voor de snelle band versus een standaard band.
Of..... is het voor toeren toch belangrijk? Ik vind van wel. Met een snelle band hoef je deze niet zo hard op te pompen. Het comfort verbetert aanzienlijk en de band blijft toch licht lopen. En dat merk je iedere keer weer.