Ik ben toch geen junk?

Begin van de week haalde ik een zestal injectiespuiten. Niet om mezelf te injecteren maar om kleine onderdelen te oliën. Met name het indruppelen van de veerpoten resulteert voor mij als één-ogige meestal in een smeerboel. Dan is het opzuigen van wat olie met de injectiespuit en het vervolgens in de veerpoten spuiten een veel betere oplossing.
Bij het afrekenen van de spuiten heb ik niet in de gaten dat er geen injectienaalden bij zijn. Vanmiddag fiets ik weer even naar Apotheek Geesterduin in Castricum en vraag om zes injectienaalden. Nou dat gaat niet zomaar. De jonge apothekers assistente loopt naar achter en komt terug met de mededeling dat ze me de naalden niet mag verkopen. 'Ik ben toch geen junk?' probeer ik nog en laat mijn onderarmen zien. Het lieve meiske gaat nog maar een keer naar achter en even later vraagt ze welke maat naalden ik wil hebben.
Bij mijn fiets staat al even een jonge man die de discussie in de apotheek heeft gevolgd. Hij vraagt hoeveel naalden ik wil hebben, hij heeft er tassen van vol. De jonge man blijkt Olaf Ploem te zijn die verplegers en aankomend artsen traint in het op de goede manier geven van injecties. Ik gebruik er maar enkele van per jaar en bedank hem hartelijk voor het aanbod. Na uitgebreid over de Quest gepraat te hebben ga ik weer naar De Woude.

ANWB Fietsplanner op iPhone nog nutteloos

Onze onvolprezen ANWB heeft een fietsrouteplanner voor de iPhone geïntroduceerd. Tot 17 oktober gratis te downloaden via Apple iTunes.
Deze nieuwe fietsrouteplanner van de ANWB is niet wat je ervan zou verwachten. Er wordt gesuggereerd dat je van deur tot deur kunt plannen. Dat gaat evenwel uitsluitend via de bekende knooppunten. Hoewel je kunt instellen dat je de snelste route wil rijden, kun je dat gerust vergeten. Ik heb bijv een route van Starnmeer (nabij De Woude) naar Den Helder (boot Texel) laten uitrekenen. De route gaat letterlijk over Keulen en Aken en is uiteindelijk 80 km lang. Zo kom je onder meer langs Noord-Scharwoude, Dirkshorn, Sint Maarten, Valkkoog, Schagen centrum, Schagerbrug, Stolpervlotbrug, Oudesluis en Anna Paulowna. Bij Westeinde kom je dan eindelijk op het fietspad langs het Noord-Hollands kanaal.
Bereken je precies dezelfde route met de uitstekende gratis planner van de Fietsersbond, dan is de route logisch, deze gaat natuurlijk langs het Noord-Hollands kanaal, en nog geen 60 km lang.
Gewoon vergeten, net als de (Fiets) routeplanner die de ANWB ook op het internet aanbiedt. Deze was na de introductie begin dit jaar totaal waardeloos, maar is inmiddels flink onder handen genomen en nu redelijk bruikbaar.
Een groot bezwaar van de ANWB planner is dat ie met de GPS ontvanger van de iPhone werkt. Dat beperkt de fietstochtjes tot maximaal twee uur, dan is de accu leeg. Kun je ook niet meer bellen.
De beste planner is met afstand de gratis routeplanner van de Fietsersbond.
Heb je geen GPS, geen kaart en doet je mond het niet meer, dan kun je beter gewoon de bordjes volgen :). Dan ben je zeker twee keer zo snel in Den Helder dan met de iPhone app van de ANWB.

SKS, truly made in Germany

Vorige week kocht ik een nieuwe pompkop voor de compressor. SKS multivalve, 'truly made in Germany'. Wat ik ook probeerde, de pompkop deed het niet. Nauwkeurige bestudering levert een niet goed sluitende naad op tussen het lichaam van de pompkop en de lichtgekleurde voorzijde. Die voorzijde zit met twee schroefjes vast op het pomphuis. Je gelooft het of niet, maar één van de twee schroefjes heeft geen draad en kan de pomphelften dus niet vastzetten. 'Truly made in Germany', dat mag zo zijn, maar ik denk dat Chinese handjes dit soort mislukte schroefjes echt niet indraaien.

Vanmiddag met Kees op weg naar Fietspunt.nl in Zwaag om de pompkop om te ruilen. Er is nog één SKS pompkop voorradig, tenminste volgens de computer. 'Eén is geen' heb ik in de logistiek geleerd. Dat blijkt nu ook weer, de computer zegt dat er één is, in het magazijn is ie er niet. Zowel heen als terug zet ik de gang er behoorlijk in. Als we in Zwaag zijn gromt Kees 'dat dit op werken gaat lijken'.

Marian is verbaasd dat wij al zo snel weer terug zijn. Kees is weer mee naar De Woude gekomen om twee emmers, totaal 13 kg, Saint Remy stoofperen mee te nemen. Los gestort op de bodem van de Quest gaan ze het makkelijkst mee, al oogt de Quest zo wel enigermate zwaarlijvig :).

Stan's tire sealant

Nu de winter er weer aan komt en de boeren op grote schaal klei en andere rotzooi over de wegen smeren wordt het rijden er niet prettiger op. Gisteren reed ik op het fietspad langs de Noordervaart nabij Schermerhorn en viel me op dat de hoofdrijbaan over vele kilometers kletsnat was, een poging van boeren om met water de rijbaan van klei te ontdoen. Veel diepe plassen zijn voor de automobilisten moeilijk te ontwijken. Opeens komt er een gordijn van modderwater op me af. Ik word compleet onder de douche gezet.
Boeren zijn verplicht om modder die zij van het land op de weg slepen te verwijderen. Dat gaat gemiddeld met de franse slag, ze smeren het maar een beetje uit en als het gaat regenen zal de gipspoli van het Medisch Centrum Alkmaar het wel weer druk krijgen met het repareren van gebroken botten van vallende fietsers.

De GoCycle banden bevallen me uitstekend. Ze zijn redelijk goed lekbestendig, de eerste 5000 km, waaronder 2300 in Ierland zelfs geen enkel lek gehad. Nu ze na 6500 km goeddeels versleten zijn, neemt de lekbestendigheid af. Toch wil ik met GoCycle in de winter proberen door te rijden. De lichte loop en het uitstekende comfort wil ik niet kwijt.
Quemo heeft gemiddeld goede ervaringen met latex melk in de binnenband. Kleine lekken worden snel en bijna onmerkbaar gedicht. Een tijdje geleden heb ik Stan's tire sealant gekocht, een merk van notubes.com. Hoewel Quemo met Joe's tire sealant werkt, is het een vergelijkbaar product. Twee vragen daarbij, rijdt het merkbaar langzamer en raken de wielen mogelijk in onbalans. Eerst maar eens één wiel proberen.
Ik heb een lekke band en zoek het gaatje. Nu wil ik nog geen smeerboel via het ventiel maken. Bij de standaardpomp van Velomobiel zit een 2 mm dikke naald met afgeronde kop. Deze naald heeft een verloop waarmee deze op uiteinde van het slangetje aan de grote injectiespuit past. 45 cc tire sealant opzuigen uit de grote flacon en de naald door de band steken. Zonder te morsen druk ik de injectiespuit leeg in de band. Daarna de band plakken en klaar is Wim. Dit is overigens ook de methode die Arie K. gebruikt bij binnenbanden waar het ventiel geen demontabele inzet heeft. Volgens de fabrikant moeten gaten tot 6 mm kunnen worden gedicht. We zullen zien.

Hoewel Arie K. wel enige hinder heeft van onbalans, ik weet niet welk merk product hij gebruikt, merk ik er totaal niks van. Tot 55 km/u versnellen levert geen merkbaar effect op. Dan krijgen de linker voorband en de achterband hun 'shot'. Dit keer verwijder ik wel de ventiel mechaniekjes en draai de plastic slang, de aluminium schroef past zowel op Frans als autoventiel, op het ventiel. Dan zuig ik weer 45 cc tire sealant op en schuif de injectiespuit op het plastic slangetje. In één keer zit de sealant in de band. Het achterwiel krijgt via zijn autoventiel 75 cc ingespoten. Dit alles gebeurt zonder ook maar één druppel te morsen, heel comfortabel. De spuit, naald en slangetje kunnen met koud water heel makkelijk schoongemaakt worden, gewoon afspoelen.
Nu km stand 8950

Aanpassingen aan racekap

Mijn racekap heeft een goede vorm van de muts. Helaas sluit de kap niet goed op de rand van het instapgat. Jan Reus, handig met polyester en carbon, komt langs om te kijken of dit probleem op te lossen is. Allereerst wordt de muts grotendeels van de gebogen kap afgezaagd. De hoek waaronder de kap op de muts aansluit is bijna haaks. Dit moet zeker 20 graden meer zijn wil de kap enigszins aansluiten op de rand van het instapgat. Als de zaagsnede 25 cm lang is trekken we de kap met ducktape in het gewenste model. De nu openstaande zaagsnede wordt gevuld met met aerosil ingedikte epoxy. Daarna legt Jan er een strookje glasweefsel over en strijkt eventuele luchtinsluitingen uit de aangebrachte epoxy.
Als ik Jan na middernacht de Markervaart over roei neemt ie de mallen van de racekap mee om een betere kap mee te maken.

24 uur later blijkt dat het resultaat naar verwachting is. De kap sluit veel beter aan op de rand van het instapgat. Wel blijft de kap erg slap en tijdens het van binnenuit vastzetten van de kap treedt er toch nog wat vervorming op.

KMC CL566R ketting sluitschakel deugt niet 2

Vanmorgen om even voor 11.00 uur komt Pé het eiland oprijden. Kees is er nog niet, er moet iets aan de hand zijn. Pé belt Kees en dan blijkt dat ie weer een lekke band heeft. Het rijden met heel lichtlopende banden heeft soms zijn prijs. Als Kees even later ook binnen is, krijgt ie geen straf maar koffie.
We rijden afwisselend in de mist om even later weer een waterig zonnetje te ontwaren. Via Purmerend, Oosthuizen en Hoorn komen we in Zwaag waar ik bij Fietspunt.nl wil kijken of zij betere sluitschakels hebben dan de KMC CL566R. Helaas blijken ook zij de foute CL566R te verkopen. Ik laat Roeland van Fietspunt.nl zien dat de schakels inderdaad niet vastklikken. Geen nood, Roeland belt met KMC en de aap komt direct uit de mouw. KMC verklaart dat de CL566R, de R staat voor reusable, uitsluitend bedoeld is voor racefietsers en mountainbikers die na een wedstrijd makkelijk hun ketting willen wisselen of schoonmaken. Het is bij KMC bekend dat deze schakel niet vastklikt, met de korte kettingen van de racefietsen en mountainbikes geen probleem. KMC meldt expliciet dat voor de lange kettingen van ligfietsen de CL566, zonder R dus, gebruikt moet worden. Deze schakel trekt zich goed vast en zorgt er voor dat de ketting om je tandwielen blijft liggen. Uiteraard is ie dan ook moeilijker los te maken. Hiervoor is zelfs een speciale tang, de KMC missing link remover van € 9,95 te koop.
Helaas worden alle Questen en Strada's met de verkeerde sluitschakel gemonteerd. Velomobiel.nl is daar laconiek in, 'nog nooit een probleem mee gehad'. Ik heb er zoals bekend wel een probleem mee gehad. In Ierland verdween mijn ketting plotseling geheel en al uit de fiets en lag 40 meter terug op de straat. Het inrijgen van een complete ketting door kettingbuizen en derailleurs is een smerige en, bij gebruik van de goede sluitschakel, vermijdbare rotklus.
Op de site van KMC staan bij 9-speed alleen maar reusable sluitschakels. Toch blijkt KMC ze wel te leveren.
Fietspunt.nl bestelde direct 100 sets goede sluitschakels. Wil je er zeker van zijn dat je ketting heel blijft, kun je de goede schakels nu bestellen bij Fietspunt.nl.

We rijden noordwaarts naar Agriport. Een mevrouw met 9 prachtige Golden Retrievers komt aangelopen. Dat is echt een plaatje waard. Als wij in het Agriport gebied zijn slaat Pé plotseling linksaf. We gaan aan de koffie met appelgebak, bedankt voor dit lekkers Pé. Als we weer op het heerlijk zoevende asfalt rijden gaat Kees, ja echt waar, hard fietsen. Hij haalt ons in en daagt ons uit. Helaas gaat Kees niet lang zo hard en al snel is ie op een kilometer afstand.
In Middenmeer gaat Pé huiswaarts, wij slaan linksaf richting Heerhugowaard. Kees laat zich verleiden een hele tijd 40 km/u te rijden. In Heerhugowaard slaat Kees af en rij ik door richting Ursem. Helaas wordt er geasfalteerd en rij ik maar om via Oterleek en uiteindelijk de Westdijk langs het Noord-Hollands kanaal.
Ik heb het gevoel dat de wieldoekjes aan de binnenzijde van de voorwielen een kleine snelheidsverbetering opleveren. Wel wordt de besturing iets onrustiger, iets dat ik ook verwacht had. Laminair stromende lucht is sterker dan verstoorde lucht, reden waarom dichte voorwielen bij racefietsen en zelfs motoren niet werken.
103 km

Mini Quest in aanbouw

Vanmiddag rij ik met mijn Quest op de aanhanger naar Dronten. Het achterwiel slingert en raakt zonder aandrijving nu de binnenkant van de wielkast. Het eerste dat me opvalt is dat Jos Hendriks aan een Quest werkt. Jos is sinds vandaag in dienst van Velomobiel.nl. Dat is goed nieuws, Jos heeft het ligfiets hart op de goede plaats. Veel succes Jos!.

Tijdens de rit naar Giessen heb ik gepraat met Allert over de komende ontwikkelingen. De mini Quest is uitgebreid aan de orde geweest. Allert was er op gebrand 'weer eens stevig aan het werk te gaan'.
Ik loop vanmiddag het 'polyesterhok' binnen en zie dat Allert aan het werk is aan ... de nieuwe mini Quest. De tekeningen waren al even klaar en nu komt het er dan toch van. De nieuwe kleine wordt eerst geheel uit schuim opgetrokken en 'geshaped'. Daarna volgen de stappen om tot definitieve mallen te komen. Geïnteresseerd in de specificaties? De mini wordt 25 cm korter dan de standaard Quest, 2.60 meter lang dus. De hoogte wordt 5 cm minder, de breedte blijft gelijk. Daardoor zal de kleine Quest iets gedrongener ogen. Het instapgat zal 5 cm minder lang worden. In carbon zal het gewicht voor een standaard versie 25 kg bedragen. Getunede versies kunnen enkele kilo's lichter worden.
Fietsers met een lengte tot 1.75 meter kunnen in de mini. De binnenbeenlengte moet dan wel in redelijke verhouding staan tot de totale lichaamslengte. Allert hoopt dat de nieuweling tijdens Cycle Vision komend jaar met Eva aan boord zal debuteren.

Terug naar mijn Quest. Theo is bereid mijn fiets te voorzien van extra wieldoekjes aan de binnenzijde van de voorwielen. Nee, nee, niet allemaal tegelijk naar Velomobiel.nl, dit klusje is geen standaard dienstverlening. Nu de wielen eraf gaan is mooi te zien dat de remtrommels na bijna 9000 km nog vrijwel schoon zijn. Theo blaast wat stof weg, smeert de draaipunten en monteert de wielen weer. Ymte, net terug van een weekendje Le Havre, meldt en passant dat de grote remmen zich inderdaad bewijzen als een uitstekende verbetering.

Ik shop nog wat rond en laad als laatste de mallen van de racekap in. Ik ga deze mallen gebruiken om een carbon racekap te maken.

Giessen 2010 4e en 5e dag

Enigszins geradbraakt word ik wakker. Hoewel we gevraagd hebben of we eerder dan half negen zouden kunnen ontbijten, is dit niet mogelijk. Als ik om kwart voor acht beneden ben is vrijwel iedereen .... aan het ontbijten. Eetlust heb ik niet, maar zonder eten kom je geen berg van 750 meter op. Ik weet twee witte bolletjes weg te werken.
Het fietsen gaat uiterst moeizaam. Bij iedere pauzeplaats moet ik uit de broek en de kramp en aandrang is soms hevig. Gelukkig krijg ik van Johan van Benthem diarree remmers die het een beetje draaglijk houden.
Een uiterst vervelend bijverschijnsel is dat ik niet goed mee kan klimmen. Mijn hartslag wil niet boven 120 tot 123 slagen per minuut komen. De groep rijdt bij mij weg en wacht boven op me. Ik eet onderweg wel wat, maar met diarree is duidelijk dat dat eten niet in de bloedbaan komt. Ik voel me onprettig, en dat is een understatement, als ik in mijn eentje de hele klim naar 742 meter hoogte naar Winterberg moet zien te volbrengen. Uiteindelijk kom ik boven en de groep begrijpt dat ik even moet bijkomen.
Jan van Steeg blijkt een soort acrobaat te zijn. Als een kikker duikt ie in zijn fiets om een ketting opnieuw om te leggen of iets aan zijn derailleur bij te stellen.
De diarree remmers werken in de middag wat beter en ik kan weer goed meefietsen.
Hoewel de grootste afdalingen achter de rug zijn, zitten er toch nog een paar hele snelle tussen.
Dan slaat mijn hart bijna over. Ik zie dat Beekie met een veel te hoge snelheid op een haakse kruising en voorrangsweg afdendert. Beekie kan de bocht niet nemen en rijdt rechtdoor de voorrangsweg over. Een automobilist kan een ramp voorkomen door stevig te remmen. Beekie heeft voor de tweede keer alle geluk van zijn leven. Hij racet de kruising over en kan uitrijden op een toevallig aanwezige inrit van een fabriek. Beekie zal even later geschrokken zeggen dat zijn remmen niet goed werkten.
Het rijden langs het spoortracé is heerlijk. Zonder meetrappen kom ik tot 57 km/u.
In Sorpesee zijn we anderhalf uur eerder dan de tweede groep. We zitten bij elkaar op een terras in de laatste warme zonnestralen. Wel moet ik meerdere keren naar het toilet. Het avondeten in een 'Imbiss' op de belendende camping bestaat uit zes gerechten waar zonder uitzondering het woord 'Speck' niet ontbreekt. Ik hou het op een half bordje frites en wat salade.
136 km

5e dag
Ik overweeg de nacht in het toiletgebouw door te brengen, maar zie er toch vanaf. Ik hoef er gelukkig maar één keer uit.
In de ochtend wordt alle resterende brood en beleg bijeen gelegd zodat iedereen kan ontbijten. Het regent als we vertrekken en dat blijft het de hele dag doen. Het tempo is hoog en de beklimmingen zijn overzichtelijk. Ik zie niet veel van de omgeving en wil maar één ding, naar huis. Al om half vier zijn we in Winterswijk waar we niet uitstappen maar direct door rijden naar Varsseveld.
Frank geeft gas en met 40 km/u wordt de kleinere groep in tweeën gesplitst. Even later komen ze toch weer bij en zijn we blij als we bij de fam. Cornelese zijn. Een droog onderkomen, droge kleren en warme koffie zijn heerlijk. Frank haalt Chinees en ik kan me niet beheersen en eet mee. Ik laad de Quest op de Foldycar en rij naar het westen. Niet lang daarna moet ik stoppen en daal neer achter de vangrail.

Alles overziende, weer een mooie rit die jammer genoeg twee compleet verregende dagen telde. Jammer is ook dat de diarree het plezier in het fietsen gedurende de terugreis heeft vertroebeld. Hebben de meeste deelnemers aan de tocht naar Giessen rond 2 kg gewicht verloren, ik noteer een gewichtsafname van 3 kg. Dat is nog meer dan na de 2300 km naar Ierland.
168 km

Giessen 2010 3e dag

Vandaag rijdt een groep naar Herborn, 25 km verder. Ik moet mijn beide voorbanden opnieuw monteren omdat ze na de lekke band niet helemaal rond lopen. Ook moet er nog een binnenband geplakt worden. Ik ga niet mee en wandel een stuk met Jan van Steeg en Peter de Rond. Ik heb een kam vergeten en kom langs een kapsalon. Op mijn nederige verhaal dat ik in de jeugdherberg verblijf en mijn kam ben vergeten, besluit de kapster mij er een cadeau te doen. Peter de rond mompelt iets wat ik hier niet herhalen kan, maar de kam is binnen.
Weer in de burcht kunnen we een rondleiding volgen. De mevrouw die ons rondleidt is grenzeloos lang van stof en is het voor iedereen een opluchting dat het afgelopen is. Opvallend is dat alle middeleeuwse sloten nog op de deuren aanwezig zijn. Jammer dat er heel modern beslag direct boven zit.
In de middag wordt er door verschillende fietsers gewerkt aan banden en wielen. Er blijken nogal wat spaken gebroken te zijn die voor een veilige afdaling echt vervangen moeten worden.
Ik maak de banden weer rond, een kwestie van wat Shimano montage vloeistof dat ik altijd bij me heb. Ik heb om gewicht te besparen een lichtere en compactere pomp mee. Echter zonder manometer en dat is knap lastig. 5 bar druk is met de hand domweg niet te bepalen. Thuis blijkt er maar gemiddeld ruim 3 bar in te zitten. Nadat ik de binnenband heb geplakt kijk ik wat rond bij onder meer de Milan. Dit is een racer pur sang die zo laag op de weg ligt dat elke drempel een crash kan veroorzaken. Ook is een fiets met dubbelzijdige ophanging van het achterwiel voor alledaags gebruik duidelijk minder geschikt.
Er staat, van een Duitse fietser een Leiba met 5 cm brede velgen en heel dikke banden. Dat zal wel comfortabel rijden.
We genieten van het prachtige landschap, de burcht staat niet voor niets op de top van een heuvel.
Het avondeten is weer vette koude pasta en een gordon blue. Ook de salade drijft in het vet. Toch smaakt het redelijk goed.
's Avonds krijg ik last van kramp in mijn maag en darmen. 's Nachts moet ik er zes keer uit en de diagnose is simpel: diarree.

Giessen 2010 2e dag

Aan de Sorpesee begint de dag somber, het weerbericht voorspelt 18 mm regen. Na het ontbijt gaan de beide groepen op weg naar Burg Hohensolm, 1260 meter klimmen en rond 136 km rijden. Het weerbericht klopt en het begint al snel te regenen. Na 40 kilometer komen we bij het bekende spoorwegtracé dat nu prachtig is geasfalteerd. Wilfred met de vlammen Mango krijgt een lekke band. Als hij rapporteert dat ie enkele nietjes in zijn band aantreft, gaan we allemaal onze banden inspecteren. Dat levert een ontluisterend beeld op. Nog vier fietsers hebben nieten in één van hun banden zitten, soms een enkel nietje, soms zelfs een kammetje van vier nieten. Als de nieten worden verwijderd zijn al die banden lek en moeten worden vervangen. Ik denk dat dit een actie is van een idioot die het fietsen hier niet welgevallig is.
Beekie ontsnapt tijdens de afdaling bij Winterberg aan de dood. Hij schat tijdens de afdaling een bocht verkeerd in en belandt op de weghelft voor het tegemoetkomende verkeer. Op een haar na kan hij de vangrail aan de andere wegzijde vermijden.
Onderweg stoppen we even en vinden onder een appelboom veel afgevallen vruchten. Enkele fietsers vinden ze heerlijk, ik vind het maar zure krengen.
De klim naar Winterberg is 742 meter hoog en dus lang. Nergens stijgt het meer dan 10% en dus is het goed te doen. Ik klim steeds met hartslag 138 tot 145 en dat is lang vol te houden. Peter de Rond klaagt dat zijn hartslagmeter op 185 slagen per minuut staat en vindt dat ie wel erg hard moet werken.
De regen komt soms met bakken uit de hemel. Jan Geel heeft vrijwel geen droge spullen meer aan boord. Jaren geleden heb ik speciale versterkte plastic zakken gekocht die lucht- en waterdicht afsluiten. Je kunt via waterdichte ventielen alle overtollige lucht eruit persen en zo een heel klein pakformaat bereiken. Ik heb twee van die zakken mee, één voor een reserve set fietskleding en één voor normale kleding. Verder zijn er twee velomobieltassen aan boord, één voor bestek en eten en drinken, en één met persoonlijke spullen als camera, paspoort, bril enz. enz.
De slaapzak en slaapmat liggen bovenop de plastic zakken en blijven ook goed droog.
In een groene plastic buidel zit alles voor bandenreparatie onder handbereik. De totaal drie lekke banden die ik had tijdens deze reis hebben totaal 20 minuten vertraging opgeleverd.
Eten, vooral snelle snacks, zijn onder handbereik. Jan Geel weet nu dat ie dat ook moet doen. Tijdens het klimmen raakte hij door de voorraad calorieën heen en viel stil. Na tien minuten en wat eten kon Jan weer prima naar boven. Overigens bewonderenswaardig dat een man van 69 jaar zo'n tocht zo goed aankan. Dan moet je wel heel sterk zijn.
De Burg Hohensolm is een prachtig slot waarvan de start van de bouw dateert uit 1320. Het is nu eigendom van de Evangelische Kerk in Duitsland die er de afgelopen 7 jaar zo'n 5 miljoen euro in heeft geïnvesteerd. De accommodatie is uitstekend met goede bedden en lekkere douches. Het eten vind ik maar zozo, een hamburger met vette pasta is niet helemaal mijn kostje.
's Avonds drinken we een glas bier en gaan ..... snurken. Niet ik, maar vooral Beekie zaagt het hele bos om het kasteel om. Ik heb goede oordoppen in en slaap een meter of acht bij hem vandaan. Ik hoor niks maar Peter de Rond, ook met oordoppen, gaat het bed uit en schudt Beekie hardhandig wakker.
136 km

Giessen 2010 1e dag

Gisteravond laat ben ik in Varsseveld gearriveerd. De ouders van Frank Cornelese hebben een prachtig vakantieverblijf aan hun huis gebouwd. De Foldycar kan goeddeels droog staan en de Quest wordt beladen met de spullen die voor de trip nodig zijn. Ik heb daar in de loop van de jaren een systeem voor bedacht dat komend weekend goed blijkt te werken.
Beekie komt met een zwaargehavende fiets aan. Hij is met de rechtervoorzijde keihard tegen een boomstronk gereden en kan meer dan 1200 euro schade noteren.
Na een paar glaasjes port en gezellig geklets met diverse ligfietsers, verdwijn ik naar de nok van het pand en slaap redelijk goed.
Om 8.00 uur vertrekt een sliert velomobielen, vrijwel allemaal Questen en een enkele Mango. Het is mooi weer en het licht glooiende landschap ziet er fraai uit.
Bij ACE in Winterswijk staat ook een aantal fietsers gereed en nadat er twee groepen zijn geformeerd, ik ga met de 'snelle' groep mee, wordt er vertrokken. Uiteraard moet Yvonne nog haar banden oppompen. Ik heb haar afgeraden haar hond Astra mee te nemen, maar dat is voor haar geen optie. Ik adviseer haar daarom thuis te blijven, haar tempo zou de groep bij het klimmen te zeer vertragen. Jullie begrijpen het al, dit is ook geen optie.
Het fietst heerlijk in dit mooie weer waarbij het tempo er lekker in zit. Wilfred krijgt problemen met zijn voorderailleur. Terwijl Bastiaan dit repareert, legt Wilfred het tafereel vast.
De middagpauze kunnen we als gebruikelijk in het zonnetje voor de LIDL doorbrengen. Als Bastiaan zijn gekochte spullen in de fiets wil stoppen lukt dat niet. Er moet heel wat gereorganiseerd worden voor hij er zelf weer bij kan.
We passeren de fabriek van Hase ligfietsen. Een aantal fietsers gaat even in de fabriek rondkijken, ik heb het al een keer gezien en blijf lekker op het gras in de schaduw zitten. Hase demonstreert de nieuwe regenkap over zijn trike. Het ziet er netjes uit, maar geef mij maar liever een velomobiel.
De dag verloopt verder zonder veel problemen. Wel zijn er in middag al de eerste klimmen. Sommige zijn zo steil dat enkele fietsers te voet naar boven moeten. Op de foto van Robert Frischemeier rijden we boven op een plateau. Steil omhoog betekent meestal ook steil omlaag. Voorrijder Jan van Steeg rijdt ruim 80 km/u als de bekabeling van zijn linker rem het begeeft. Hij moet nu met één rem tot stilstand zien te komen. Dat lukt niet en Jan besluit zijn voeten als ankers te gebruiken. Levensgevaarlijk voor die onderdanen, maar wat moet je. Aan het eind van de afdaling weet Jan met kunst en vliegwerk rechtsaf te slaan en wat omhoog te rijden. Op een boerenerf staat ie er wat pips en stevig geschrokken bij. Van Rob krijgt ie de remparachutes zodat eventuele latere afdalingen langzamer zullen verlopen. Gelukkig zijn we snel bij de Sorpesee en kan Jan een nieuwe remkabel monteren.
Het avondeten wordt bij de Italiaan ingekocht en smaakt prima. Ik snap alleen niet hoe sommigen een complete maxi pizza naar binnen krijgen, om van Beekie maar te zwijgen. Die laat voor twee personen bami aanrukken en eet het nog op ook.
180 km

Voorbereiding Giessen tocht

Komende weekend gaat er weer een flinke groep velomobielen naar Giessen. Ik ga ook weer mee, al heb ik getwijfeld of ik er wel goed aan doe. Op de eerste overnachtingsplaats bij de Sorpesee is dit jaar maar één huisje beschikbaar met maar 8 bedden. Betekent dat ik mogelijk op de grond zal moeten slapen. Dat op de grond slapen gebeurde tot op heden op een 3,5 cm dun Thermorest matje. Bepaald oncomfortabel om niet te zeggen dat ik vrijwel geen oog dicht deed.
H@rry maakt me attent op de matjes van Exped. Dit zijn donsgevulde matjes van 9 cm dik met een geïntegreerde pomp. Zo'n matje aangeschaft en dat lijkt een goede oplossing.
Aan de hand van een al jaren bestaande checklist scharrel ik alle spullen bij elkaar. Onwaarschijnlijk wat een hoop troep moet er toch mee. Extra t.o.v. een normale rit zijn natuurlijk de slaapzak, de mat, toiletspullen, dubbele fietskleding, kleding voor 's avonds, eten en drinken, opladers enz. enz.
Nadat alles verpakt is laad ik de spullen in de Quest. Dat gaat prima al is het gewicht fors.
Ik plak de schade van het afgelopen weekend dicht met een stuk ducktape zodat er geen water in het laminaat kan komen.
Alle tape en stroomlijn verbeterende maatregelen aan de onderkant van de Quest haal ik er af. Voor een goede koeling van de remmen is het beter ze niet op te sluiten.
De Schwalbe Super Moto band is snel en comfortabel, maar niet geschikt in de bergen. Bij zwaar aanzetten op steile hellingen vervormt de achterbrug heel weinig, maar net genoeg om de band in de wielkast te laten aanlopen. Zo'n rem wil je op dat moment echt niet hebben. Ook loopt de band heel snel tegen de wielkast aan bij het stouwen van de bagage. Daarom gaat er een Schwalbe Furious Fred van 50 mm breed om. De al 5500 km meegaande GoCycles op de voorwielen zijn nog in prima staat en blijven er gewoon om. Zelfs het van oorsprong aanwezige heel lage profiel is nog steeds niet helemaal weggesleten.
Tenslotte maak ik een boodschappenritje naar Castricum. Op mooi asfalt en boven de 35 km/u fluit de Furious Fred hoorbaar. Ook hangt de fiets iets meer achterover, maar het rijdt verder prima.
Vanavond na 19.00 uur neem ik nog afscheid van een overleden buurtgenoot waarna ik met de auto naar Varsseveld onderweg ga.
Ja ja Peter, ik neem port mee :).

Van Dam tot Dam en eerste schade

Vanmorgen fiets ik naar Heerhugowaard, de startplaats van de Van Dam tot Dam rit. De route gaat langs een aantal plaatsen waar het woord 'Dam' in voorkomt. Kees van Hattem, Rob Kaag en Jan Geel zitten al in de Quest te wachten. Het is met 11 graden C. ronduit koud en het begint wat te miezeren. Majoor Kees vertrekt al voor 10.00 uur, maar de rest wil nog even wachten of er zich mogelijk nog een deelnemer meldt.
We vertrekken in oostelijke richting naar Obdam. In Schardam voegt Jan Reus met de Alleweder zich bij de groep. Langs de IJsselmeerdijk gaat het zuidwaarts naar Edam en Volendam. Plotseling duiken er twee zwarte schapen voor ons op. Ik rij de beide beesten klem, maar ze schuiven de Quest gewoon terzijde en gaan er weer vandoor. Ze sjouwen achter Kees aan en hij probeert de rappe beesten te pakken te krijgen. Ze lopen zeker 25 km/u dus die exercitie is kansloos. We laten de beesten maar gaan.
Het regent al even en dat maakt het in combinatie met de pittige wind en lage temperatuur niet echt lekker.
We leggen aan bij een restaurant langs de dijk en laten ons de koffie met appelgebak, nogmaals hartelijk dank Jan G. voor de traktatie, goed smaken.
De schuimkap gaat erop en dat blijft de eerste uren zo. Via Edam en Volendam rijden we naar Monnickendam en onder aan de dijk naar Durgerdam. We krijgen een enthousiast applaus van enkele tientallen skeelers die ons netjes doorlaten en zo een erehaag vormen. Via Waterland komen we bij de splinternieuwe pont in Ilpendam. Kees financiert de overtocht en we rijden door het mooie Twiske. Daar moeten we stoppen voor een ruiter direct nadat ik langs een rood-wit geblokte paal ben gereden. Als ik stil sta krijgt de Quest een flinke tik van achter. Jan Reus is met de Alleweder achter tegen mijn fiets aangereden. Jan heeft geen schade, ik helaas wel. De gelcoat is over 12 centimeter weg en onder de reflecterende sticker achterop lopen de breuken door. De zon komt vaker in beeld en de schuimkap kan onderdeks.
We vervolgen onze weg naar de Zaanse Schans in Zaandam. Daar zijn we natuurlijk weer veel interessanter dan alle molens bij elkaar. Er staat een grote groep Aziaten op de dijk. Ze draaien zich als één man om en ze rennen op ons af. Tientallen meisjes schurken tegen de Questen aan en worden door vrienden en vriendinnen op de foto gezet.
Een Japanner vraagt of ie ons mag fotograferen. 'Natuurlijk', maar maak dan van ons ook een foto. Dat doet ie goed en de foto staat hiernaast.
Op het fietspad naast de Markervaart rijden tientallen Solexen. De dames en heren zijn een dagje op de huur Solex onderweg. Sommige schrikken zich rot als wij al toeterend langs de pruttelende oudjes rijden.
In De Woude drinken we koffie en praten we onder meer over aero-dynamica. Het afplakken van de voetengaten met 1 mm neopreen met een variabele spleet in het midden lijkt een heel goede snelheidsverbeteraar.
120 km
Totaal nu 8000 km.