Kettingbuis en kettingwiel

In mijn zoektocht naar de meest efficiënte en stille Quest heb ik een methode bedacht om het vrij lange stuk kettingbuis om de teruggaande ketting kwijt te raken. Idee is om tussen het bestaande kettingwiel en de achterderailleur een kettingrol te monteren. Deze rol tilt de ketting omhoog. Een tweede rol, de ketting gaat daar onder door, moet dan op hetzelfde asje waarop het standaard kettingwiel zit worden gemonteerd. Daarna gaat de ketting via een kort stukje kettingbuis door de tunnel naar het voorblad.
Op het moment dat ik dit idee opschrijf heeft ook Jan Geel hetzelfde idee en voert het direct uit.
Om te weten of dit winst oplevert spreek ik met Jan af dat hij een test doet om de aanloopweerstand te meten. Hiertoe wordt het achterwiel vrijdraaiend gemaakt en de crank horizontaal gezet. Met toenemende gewichten wordt het punt bepaald waarop de crank naar beneden beweegt. Dit gewicht wordt door Jan bepaald op 386 gram. Om een correcte vergelijking te maken, bouwt Jan zijn Quest weer terug naar de situatie met de standaard kettingbuis. Dezelfde proef levert nu een gewicht op van 460 gram. Het weglaten van de kettingbuis levert dus een winst op van 74 gram.
Wat betekent dit nu en hebben we er wat aan? Hans Wessels kan zeer veel beter rekenen en rekent aan de telefoon de winst uit. Hans stuurt me even later een Excel spreadsheet op waarin de berekening is gedaan.
Deze bedraagt net geen 1,2 watt. Omdat er gemeten wordt met een 'stick' weerstand en geen 'running' weerstand, zal de winst in de praktijk wat kleiner zijn. In de praktijk glijdt de ketting over de nylon buis en heeft relatief weinig weerstand.
Anders is dit in de kettingbuis die tussen het kettingwieltje en het voorblad zit. Daar wordt de ketting met geweld tegen de wand van de kettingbuis geslagen en het geheel trilt enorm. Dit levert veel meer weerstand en ook nogal wat geluid op.
De weerstand van dit stuk kettingbuis is minder makkelijk te meten, de fiets moet namelijk worden aangedreven. Mijn idee is om de kettingbuis los te maken en een kleine nauwkeurige unster te laten meten met welke kracht de ketting richting kettingwiel wordt getrokken. Mijn gevoel zegt dat de kettingbuis om de trekkende ketting meer weerstand zal opleveren. Het verlies zal wel eens richting 2 watt kunnen gaat. Ik schat dat het verwijderen van de kettingbuizen totaal 3 watt vermogen minder zal vergen.
Dan weer de vraag, wat levert 3 watt minder verlies op? Kreuzotter levert het antwoord. Afhankelijk van het geleverde vermogen tussen 0,6 en 0,4 km/u. Bij 150 watt, je rijdt dan 39,5 km/u is het 0,5 km per uur. Dat lijkt niet heel veel, maar alle kleintjes samen tellen wel op. In wedstrijden zijn zelfs deze kleine verschillen doorslaggevend. Kijk bijv. eens naar Cycle Vision 2009, de uurs wedstrijd. Theo van Andel wordt zesde met een gemiddelde snelheid van 46,5 km/u. Met het verwijderen van de kettingbuizen zou hij 47 km/u hebben gereden. Daarmee zou hij tweede zijn geworden en op het podium gestaan hebben.

Banden van kajak naar plafond

Zoals bekend ben ik nogal eens bezig met banden. In de loop van de tijd is er een hele verzameling ontstaan. Niet dat ik die allemaal nog ga verslijten, maar afscheid nemen is altijd moeilijk. De kajaks zijn de afgelopen winter uitstekende banden bergplaatsen geweest. Nu de kajaks regelmatig gebruikt worden is het iedere keer een heel gedoe om de banden eraf te halen en later weer erop. In de tussentijd zwerven ze door de hele garage. Ondanks dat dat er een is van 4,40 x 11.00 meter, zijn 30 losse 20" banden een flinke sta in de weg.
Waar laat ik die banden dan? Tegen het plafond tussen de op 60 cm afstand aangebrachte draagbalken van de zolder. Eerst span ik enkele RVS draden van 1.2 mm tussen de balken. Van dit draad dat ik gebruikte om de Husqvarna robotmaaier te beletten te water te gaan, heb ik nog kilometers over. Als ik de banden er op leg snijden die al gauw in het zachte rubber. Dan maar iets minder minimalistisch. Een paar grenen latjes zijn een stuk zachter voor de banden. Tegen de balken aan schroeven en klaar is Wim. Er kunnen op iedere positie vier banden liggen en ze zijn ook nog makkelijk terug te vinden.
Tevreden met het resultaat maak ik een paar fotootjes.

Noord-Hollands Dagblad zomertoer

Vandaag organiseert het NHD samen met Ted de Lange ligfietsen een editie van de NHD zomertoer. 30 ligfietsen zijn door Ted voor dit doel voor een speciale prijs van € 10,- 'verhuurd'. Een gele klompenbende, vandaag bestaande uit Jan Geel, Kees Schouten, Kees van Hattem, Pé Koomen en uw scribent zullen het fenomeen velomobiel aan de deelnemers tonen.
Ik ben om 9.00 uur bij Kees in Heerhugowaard en samen rijden wij op wat een van de warmste dagen van het jaar moet worden naar Medemblik. Kees wil eerst nog op de koffie bij Pé. Dan komen we wel erg laat in Medemblik aan. Kees gaat naar Pé, ik rij direct naar Medemblik. Bij het verzamelpunt café Brakeboer is het een drukte van belang. Yvonne van der Stok met haar hond Astra is met de Baron met aanhangwagen van de partij. Yvonne is al oververhit en duikt met haar hond de haven van Medemblik in. Helaas heeft ze haar niet waterdichte horloge nog om. Ze doet het klokje toch maar af en legt het op de steiger. Vanavond hoor ik dat het uurwerkje daar is achtergebleven en nu zoek is.
Om 11.00 uur gaat de wel erg grote groep van start. De snelheid is rond de 15 km/u per uur, als er al gereden wordt. Het programma is zeer ambitieus en naar mijn mening volstrekt onhaalbaar. Eerst gaan we lama's bekijken, dan naar een boswachter, vervolgens naar de havenmeester van Den Oever, dan naar een beeldentuin en tenslotte naar een grote tomatenkwekerij op Agriport.
Halverwege Medemblik en Den Oever is een lama en alpaca boerderij. De wat schuwe beesten worden met een paar emmers verse wortelen naar de fietsers gelokt. De bijzondere dieren, ze horen eigenlijk op de hoge hellingen van de Andes thuis, gedijen hier prima. Wil je een lama? Een hengst kost maar € 200,- een merrie € 1000,-. Je moet soms wel het verschrikkelijk stinkende gespuug van de dieren voor lief nemen.
Bij het vertrek worden we door de boerin getrakteerd op dropjes.
Op naar het Robbenoordbos. De groep waaiert flink uiteen en we stoppen voor een zelf gesmeerde boterham. Na de lunch rijden we weer het bos in om ..... na een half uur weer op precies dezelfde plaats uit te komen. Een vrouwelijke boswachter vertelt over de dieren in het Robbenoordbos. Nooit geweten dat er wel 80 reeën in dit natuurgebied rondlopen.
Bij het vertrek komt een oudere dame niet goed op gang. Haar fiets staat op een veel te zware versnelling en ze valt vlak naast mijn Quest. Ik schakel haar versnelling naar het lichtste verzet en leg uit hoe ze moet starten. Nu lukt het wel al gaat het niet harder dan rond 10 km/u. Mevrouw blijkt het aan haar hart te hebben en krijgt er nu echt last van. In Den Oever is het voor haar afgelopen en gaat ze de bezemwagen in.
Om 15.00 uur, het bezoek aan de havenmeester van Den Oever is dan al gecancelled, is duidelijk dat het programma nog verder moet worden beperkt. De groep gaat nog over Wieringen rijden en dan pas weer richting Medemblik. De bestuurders van de velomobielen, met uitzondering van Kees Schouten, besluiten de groep te verlaten en met rond 36 km/u rijden we over het fraai geaccidenteerde Wieringen.
Om vier uur serveert Pé in Middenmeer fris drinken en ook watergruwel, al heet het nu krentjebrij.
Tegen half vijf rijden Kees, Jan en ik richting Alkmaar. De gang wordt er stevig ingezet en we rijden even met 40 km/u. Jan wil best nog harder en het wordt een wedstrijdje voor twee oudere heren. Jan vindt het bij 48 km/u welletjes, ik haal nog even door tot 53 km/u en laat de Quest dan uitrollen.
In Aartswoud gaat Jan linksaf, Kees en ik vervolgen onze weg richting Heerhugowaard. Daar gaat ook Kees linksaf en mag ik de laatste 20 km alleen rijden. Langs het Noord-Hollands kanaal rijdt een beul van een wielrenner voor me. Hij rijdt al 40 km/u en pikt aan als ik met 43 km/u langskom. Tot 48 km/u blijft ie in mijn wiel, maar verder versnellend moet ie toch lossen.
Om 18.00 uur ben ik weer thuis na een heel leuke dag. De temperatuur is wel tegen de 30 gr. C. geweest, maar nooit is het teveel van het goede geweest. Als de organisatoren deze dag zouden willen evalueren, ik heb wel een paar ideetjes.
144 km

Met zijn zevenen naar Dronten

Vandaag begeleiden we Yvonne van der Stok naar Dronten. Zij is door een onoplettende automobilist onderste boven gekegeld en daarbij is de fiets rondom flink beschadigd. Het weer is heerlijk, vrijwel geen wind en het zonnetje schijnt me al in het gezicht. Wel vroeg reveille, half zeven. Om half negen, ik ben er een kwartiertje eerder, komen Kees en Yvonne in Avenhorn aangereden. Door naar Hoorn waar we Kees Schouten en Frank Dekker, beiden met een Mango, ontmoeten. Zowel door Hoorn als voor Enkhuizen moeten we lange en in Hoorn nare omleidingen volgen. Beste Rijks/Provinciale waterstaat, zo moeilijk is het toch niet om wat meer rekening te houden met fietsers?
In Enkhuizen voegen zich Kees Roozendaal en Jan Geel bij de groep. Met een gangetje van 34 km/u rijden we over de dijk van Enkhuizen naar Lelystad. Dit lijkt een lang en saai stuk, maar dat valt erg mee. Er zijn altijd vissers, werkers aan de dijk en het vogelleven is in al zijn uitbundigheid te zien. Het is werkelijk glashelder weer en overal is de oever aan gene zijde te zien.
De border collie Astra van Yvonne, de hond is gegarandeerd altijd mee, poseert gewillig als ik tijdens het rijden wat foto's maak. Even later wordt het dier uit de fiets gezet en zet het op een rennen. 45 km/u is zijn maximum snelheid, waarbij het hondje ook Yvonne nog eens continue in de gaten houdt.
We stoppen even vlak voor de sluizen in Lelystad en ik maak een groepsportret met de zelfontspanner.
Kees Roozendaal en Jan Geel willen nu wel eens een snelle route door Lelystad zien. Beiden zijn daar al eens compleet verdwaald. Nou heren, rijdt u maar achter Wim aan. We zijn er inderdaad snel door heen en Kees heeft de track nu in zijn GPS staan.
In Dronten, Ymte is er niet, ontfermt Allert zich over de schade aan de fiets van Yvonne. Die is met 1200 euro wel volgens verwachting. Eerst maar eens de verzekeringspenningen binnen zien te krijgen, daarna repareren.
Met een taxi komt een oudere meneer aangereden. Hij blijkt 79 jaar te zijn en wil wel proefrijden in een Strada. Dat verloopt naar wens en de oude baas bestelt een Strada. Wel zegt ie dat ie al een paar keer een tia heeft gehad en als dat een keer helemaal fout uitpakt dat ie dan de levertijd van zijn fiets misschien niet haalt. Theo stelt de man gerust dat zijn erfgenamen in dat geval niet met een Strada zullen blijven zitten. Ook Matje, de vriendin van Yvonne, maakt een lange proefrit en bestelt ook een Strada. Dat gaat lekker zo.
Allert is zijn prachtige gestroomlijnde motorfiets aan het klaarmaken voor de maiden trip. Als de verlichting, de achterlichten zijn van een VW Passat, wordt getest komt er rook uit de achterkant van de motor. Enkele te licht gekozen weerstanden blijken uitgebrand te zijn. Stekker eruit en het leed is geleden. Allert maakt de eerste meters met de motor en komt tevreden terug. Ook Theo maakt een rondje en is snel gewend. Ik maak wat foto's en filmpjes van de ritjes.
Ook nu blijkt weer dat een energiecrisis met techniek, in dit geval het beperken van de luchtweerstand, heel wat langer kan worden uitgesteld. De motor rijdt met de nieuwe stroomlijn veel harder, maar belangrijker is dat het verbruik rond de 1 : 100 zal liggen.

Bij Velomobiel.nl is voor de oplettende kijker altijd veel te zien. Er staat een heel mooie houten Quest. Deze is gemaakt door Nico van Baar uit Akersloot. De mannen in Dronten zullen daar een fiets in bouwen.
Tot mijn verrassing staat mijn Quest 153 die ik in 2007 aan Michael Schneider verkocht er ook, in de kreukels. Eva Navratilova, de vriendin van Allert heeft een frontale aanvaring met de Quest gehad.

Theo kijkt nog even naar de kettingloop van mijn Quest. Hij stelt vast dat niet de kettingbuizen het lawaai veroorzaken, maar het TerraCycle kettingwiel zelf. Ik heb de Quest inmiddels zo stil gekregen, volgens Theo is het de stilste Quest die hij kent, dat de mechanische geluiden van de ketting op het kettingwiel nu relatief beter hoorbaar worden.
Tot mijn grote verrassing heeft Jan Geel de in mijn vorige posting beschreven modificatie met het extra kettingwiel al in zijn fiets. Bij Wim op zijn blog gelezen? Nee, geheel naast elkaar hebben wij dit bedacht. Jan is met grote afstand handiger dan ik en heeft het direct in zijn fiets gemaakt. Geen kettingbuis meer achterin. Er is niet minder lawaai, wel denkt Jan dat het lichter loopt. We spreken af dat Jan een test zal doen met het achterwiel van de grond. De fiets in een bepaalde versnelling, de crank dwars en dan met het toevoegen van gewichtjes kijken bij welke gewicht de crank gaat draaien. Uit het resulterende gewicht, maal de lengte van de crank (arm) is te berekenen hoeveel Watt de aandrijving consumeert. Ik zal hetzelfde doen met mijn fiets.

Frank Dekker vertrekt naar Amstelveen om zijn rondje af te maken. Inmiddels is Marian van Hattem met de camper in Dronten gearriveerd. Op de voor de Van Hattems karakteristieke manier wordt de route en ontmoetingspunten 'besproken'. Een buitenstaander zou denken dat het niet meer goed komt tussen die twee, maar de praktijk is werkelijk totaal anders.

Kees vertrekt richting Raalte om zijn kleinkind Ruby te bezoeken. Daarna door naar Onstwedde waar zoon Maarten en vriendin Trudy een nieuw onderkomen hebben gevonden.
Om half vier rijden we met zijn vijven dezelfde route terug naar huis. Kees Schouten, normaal niet de snelste rijder, kan het tempo van 32 km/u tegen wind goed volhouden. Yvonne blijkt aan het elastiek te hangen en is erg moe. Ik stel voor dat zij op de dijk het tempo aangeeft. Naast haar rijdend blijkt ze toch weer 32 km/u continue vol te houden. Overigens toch knap dat zij dit allemaal presteert. Ze rijdt wel met 15 kg hond in de fiets. Ook de aanpassingen om de hond een plekje naast haar te geven en de voorraad eten voor het beest tellen wel op.
Aan het eind van de dijk gaat de groep rechtdoor naar het noorden. Ik sla linksaf naar Hoorn. Direct kom ik weer in de omleiding terecht en uiteindelijk sluit ik zelfs weer achteraan de groep aan. Dit schiet niet op.
Via Hoorn, Avenhorn en Schermerhorn, ben ik om kwart over zeven na 193 km weer thuis.

Marken in de regen

Vanmorgen regent het op ons eiland. Buienradar.nl belooft ook al niet veel goeds. Kees en ik hebben afgesproken vandaag een ritje te maken naar Marken. Kees afbellen? Niet populair, Kees laat zich door een buitje niet tegenhouden. Pé is wel door de regen teruggekeerd, dat schrijft ie althans vanmorgen al op zijn blog. Vanmiddag blijkt ie toch weer een ommetje te hebben gemaakt.

Buienradar voorspeldt regen tot half vier. Om 12.00 uur is Kees op De Woude, zoals gezegd, Kees gaat fietsen. Gelukkig hebben we tot aan Marken de wind min of meer achter en is de continue uit het zwerk vallende lichte regen wel te verdragen.
Op de dijk langs het Noord-Hollands kanaal rijden we de wind ongeveer dood met ruim 36 km/u. Een flinke haas rent voor me uit. Het angstige dier kan door een afrastering niet naar het veilige weiland vluchten, het kan ook niet naar links, daar ligt het Noord-Hollands kanaal. Abrupt stopt broer Haas en rent in tegengestelde richting. Daar komt ie Kees tegen en nu sprint ie vlak voor Kees alsnog de weg over.

Via Purmerend gaan we in Ilpendam met de kabelpont over. De pontbaas is gehaast, er komen twee sleepboten aan en hij heeft geen voorrang. Als ik hem zeg dat de slepers zijn kabel niet kapot mogen varen, denkt ie dat ze dat wel mogen en hij altijd de rekening krijgt. Dat het anders in elkaar steekt kan ik de man niet aan zijn verstand brengen.
Op de dijk naar Marken zijn veel fietsers onderweg met een 'Rent a bike' fiets. Ze zwaaien steeds enthousiast naar ons.
Na precies één uur en tien minuten, zijn de 37 kilometer onder onze wielen door gegleden en blijkt Kees een lekke band te hebben. Binnen 5 minuten heeft Kees een vers setje gemonteerd en kunnen we een etablissement zoeken voor een kop koffie.
Restaurant De Taanderij zit stampvol toeristen en we kunnen er niet in. In restaurant Land- en Zeezicht, kunnen we wel aanschuiven. Kees trakteert op koffie en appeltaart. Die is prima, de bediening kan er maar net mee door. De vele bedienende meisjes doen hun werk met onverholen desinteresse. Er kan geen lachje vanaf en het oogt allemaal uiterst plichtmatig. Als we de koffie met appeltaart achter de kiezen hebben, wordt onmiddellijk de tafel afgeruimd en gedweild. Je kunt goed merken dat er geen concurrentie is, die domme toeristen komen toch wel.

We besluiten via Volendam en Oosthuizen terug te rijden. In Volendam is het natuurlijk bingo, razend druk. Gelukkig werken de nijvere Volendammers, dus hinder van te diep in het glaasje gekeken hebbende autochtonen hebben we niet. Er vertrekt een heel grote bus van het parkeerterrein bij Hotel Spaander. De chauffeur stuurt met veel vakmanschap de immens grote bus de dijk op.
Wij sluiten aan en rijden redelijk vlot door de drukte naar Edam. De regen is gestopt en direct teisteren de eerste zonnestralen mijn nog niet ingesmeerde gezicht. Fietsende voort smeer ik mijn snuit vol met factor 50+.

Langs de prachtige Oostdijk van de Beemster rijden we naar Purmerend om de Westdijk te volgen. Dat gaat lang goed, maar plotseling verspert een hek ons de weg. ik laat me langs een afrit naar beneden rollen en zie verderop een man langs de dijk aan het werk. Hij gebaart dat de weg echt versperd is. We rijden enkele kilometers om en komen bij Spijkerboor uit. Daar blijkt dat Rijkswaterstaat bezig is een baggerdepot aan te leggen.

Nog maar een kwartiertje en ik ben weer thuis.

En het kettinggeluid? Rijdend op het grote voorblad blijft het tikkende geluid goed hoorbaar, op het middelste blad is het nu een stuk rustiger. Vrijdag rijden we met Yvonne naar Dronten, ik zal daar vragen of een van de specialisten er even naar wil kijken.
92 km, nu totaal 4100 km

Kettingloop perikelen

Nadat het TerraCycle kettingwieltje slijtagesporen vertoonde aan één kant is het tijd om uit te zoeken of de kettingloop mogelijk de oorzaak van deze slijtage en herrie is. Van achter naar voren gezien zit er links op het asje van het kettingwiel een busje van 15,5 mm, dan het kettingwiel, vervolgens een gelast lipje dat de teruglopende kettingbuis en de derailleurkabel moet scheiden van de trekkende ketting.
Kees en ik verwijderen het busje, zetten de fiets op het grootste blad voor en op de zevende versnelling achter. Dit is een combinatie waarmee ik vaak rij.
De slijtagesporen van het kettingwiel zitten aan de linker kant en het is te verwachten dat het kettingwiel, op zijn asje naar links zou schuiven. Ik zet de Quest op houten blokken en Kees drijft met zijn speciale stok de pedalen aan. We zien het kettingwiel inderdaad 7,5 mm naar links schuiven en blijft daar zitten (onderste foto). Schakelen naar 9 op het achterblad doet het kettingwieltje een mm naar rechts schuiven.
Wat betekent dit nu in concreto? Het kettingwiel stond niet recht in de kettinglijn, bij geen enkele combinatie van de versnellingen. Op de door mij meest gebruikte combinatie, de ketting loopt dan door de keus van de tandwielen vrijwel geheel aan de rechterkant, werd de ketting al in een flauwe bocht gedwongen. Schakelen naar blad 2 voor en blad 1 achter, dwingt de ketting 2 cm verder uit de rechte lijn. Dit wordt veroorzaakt doordat de achter casssette 3,5 cm dik is en de voorbladen totaal 1,5 cm. Totaal werd de ketting in de laatstgenoemde stand 2,7 cm uit de rechte lijn gedwongen. Dit is teveel van het goede en levert de slijtage aan de binnenzijde van de flens van het kettingwiel op. Dit gaat uiteraard gepaard met veel lawaai.

Een proefritje levert op dat nu de ketting zelf het midden van het asje kan zoeken, die lawaaibron kan worden afgeschreven. Wel loopt de ketting in de negende versnelling nog over de bodem van de tunnel. Met enkele tie-wraps 'tillen' we de kettingbuis iets op. Nu wordt het wat stiller. Wel blijven de kettingbuizen hun nare tikkende geluid voortbrengen, maar daar zal Wim nog even mee moeten leven.

Blijft de vraag: is het niet mogelijk die ellendige kettingbuis van de retourketting te vermijden? Dat kan naar mijn mening zeker. Een extra kettingwiel tussen de huidige en de derailleur, tilt de ketting van de bodem van de tunnel. Op de plaats van het al aanwezige kettingwiel kan een tweede op hetzelfde asje worden geplaatst. De ketting gaat daar onderlangs. Of de ketting van daar uit straffeloos naar het voorblad kan, kan ik niet bekijken. Dat moet ik maar eens met de mannen van Velomobiel.nl overleggen.
Mocht dit lukken, dan kan wat mij betreft ook de kettingbuis van de trekkende ketting weg. Ik stelde Allert eens voor hiervoor geen kettingbuis maar een stukje U-profiel te gebruiken. Allert nam me mee naar zijn eigen fiets en op de plaats waar bij mij een stuk kettingbuis zit, zit bij hem ...... een stukje U-profiel. Het moet zo mogelijk zijn definitief afscheid te nemen van kettingbuizen in de Quest. Pak maar eens een racefiets en draai de trappers rond. Zet de Quest achter op een bok zodat het achterwiel vrij draait en draai ook nu de trappers rond. In vergelijking met de - beperkte - winst door lichter lopende keramische lagers, zal de winst door het verwijderen van de kettingbuizen vele malen groter zijn. Reken er maar op dat de weerstand van twee, mogelijk drie goed gelagerde kettingwieltjes slechts een zeer kleine fractie is van de weerstand die het slepen van de ketting door anderhalve meter kettingbuis oplevert. Twee voordelen zijn het gevolg, veel minder weerstand en veel minder herrie.

TerraCycle en kettingloop Quest, een probleem

Trouwe lezers weten dat ik al een tijd aan het modderen ben met een hinderlijk geluid onderin de Quest. Het TerraCycle kettingwiel zou de Quest stiller moeten maken. Dat lukt inderdaad de eerste kilometers, daarna is de 'winst' t.o.v. de nylon kettingrol weer weg.
Ik heb eerder aan Velomobiel.nl voorgesteld het kettingwieltje op een spibaan te zetten waardoor het kettingwiel automatisch recht in de kettinglijn zou gaan lopen. In Dronten werd dat niet nodig gevonden. Het ratelende geluid bleef. Met Kees hebben we geëxperimenteerd met de kettingbuizen, naar voren, naar achteren, niks hielp.
Zou het dan toch aan het kettingwiel zelf liggen? Ymte stuurt me een nieuw exemplaar dat Kees en ik gisteren monteerden.
Het geratel werd alleen maar erger, al is het intermitterende geluid weg.
Vanavond schrijft Maarten Sneep me dat de ketting mogelijk toch tegen de binnenkant van het kettingwiel aanloopt en dus daarmee het tikkende geluid veroorzaakt. Ik herinner me weer het gesprek met de mannen in Dronten over de spibaan en ik loop naar de garage om het gedemonteerde kettingwiel grondig schoon te maken en te inspecteren.
Wat ik zie, als het kettingsmeer is verwijderd, is nogal ontnuchterend. De binnenkant van de flens van het kettingwiel is op regelmatige afstanden gedeeltelijk ingevreten. Mijn vrees, met dank aan Maarten Sneep, dat het TerraCycle kettingwiel de schuine kettingloop niet aankan, wordt bewaarheid.
Ik zet de micro-Nikkor op de Nikon D700 en maak bij het TL licht in de garage een foto van het euvel.
Aan het zoeken is nu een einde gekomen, maar hoe lossen we dit nu op?
Ik denk aan drie mogelijkheden. De makkelijkste methode is van de flenzen van het TerraCycle kettingwiel een stukje afdraaien waardoor de ketting de flens niet meer raakt. Methode twee is een ander kettingwiel waarbij de flenzen iets verder van het tandwiel afstaan. Methode 3, en dat is naar mijn smaak de echt goede oplossing, is het kettingwiel over het asje, al dan niet voorzien van een spibaantje, laten lopen. Het kettingwiel gaat dan automatisch recht in de kettinglijn lopen, ongeacht met welk voortandwiel je rijdt.
Toch maar eens buurten in Dronten. Met zoveel technisch vernuft in huis moeten de mannen het idee van de spibaan toch vrij gemakkelijk kunnen realiseren?

Boodschappenritje via Beverwijk en duinen

Vanmorgen komt Kees traditiegetrouw rond 11.00 uur op de koffie op De Woude. Eieren, sla en een pak heerlijke door hem zelf vers gebakken kokos makronen heeft ie mee. We bouwen eerst het nieuwe TerraCycle kettingwiel in. Ik ben benieuwd of dit het raspende geluid verhelpt. Na een broodje vertrekken we voor een boodschappenrondje naar onder meer Castricum en Limmen.
Eerst rijden we naar Wormerveer en bij Busch en Dam slaan we linksaf om de schitterende rit over de Groenedijk en de Zeedijk te maken. Die eeuwenoude omgeving is zo mooi dat het nooit verveelt. Vooral het stuk bovenop de Zeedijk is onwaarschijnlijk mooi. Ik maak een paar foto's en we stoppen even later aan het eind van de Zeedijk. Vandaag heb ik voor het eerst de Panasonic Lumix FX37 mee. De Canon G10 is voor een terugroepactie van Canon naar een Nederlands reparatiebedrijf. Het is even wennen, maar de Panasonic doet het uitstekend.

Een 'kettenkar', een paardenwagen, komt aangesloft. Kees zwaait en de voerman, zijn hond naast hem, zwaait terug. Een heel leuk tafereel. Via het havengebied van Beverwijk, nieuw voor Kees, rijden we door Beverwijk om in Wijk aan Zee te komen. Daar rechtsaf om via het tuinbouwgebied van Heemskerk de Kennemer duinen in te rijden. Ik rij midden door de duinen, bewust niet door de zeereep, om via de Brabantse Landbouw boerderij, te eindigen bij Kijk-Uit en de begraafplaats Onderlangs. Het is druk met fietsers, maar dat levert geen probleem op. Uiteraard moet je goed uitkijken, onze snelheid is wel ruwweg twee maal zo hoog als die van de overige fietsers.
Via de apotheek komen we in Limmen bij de groentenboer. De Quest wordt daar volgeladen met zeker 10 kg aardappelen, bananen en wat al niet meer. Via de slager rijden we met de wind achterlijk naar Akersloot. Ondanks de zwaar geladen Quest rijden halen we makkelijk 38 km/u. In Akersloot rij ik gelijk op met drie jonge meiden op één scooter. Ze mogen 25 km/u, ze rijden evenwel 35 km/u. Als ik naast ze kom rijden gillen ze het uit van plezier.
Op de pont in Akersloot worden we door een lieve mevrouw in een auto getrakteerd op zoute drop, heerlijk.
Kees gaat linksaf naar Heerhugowaard, ik rechtsaf naar De Woude. Ondanks de zware lading pers ik er nog 52 km/u uit.
Heeft het nieuwe TerraCycle kettingwiel de oplossing gebracht? Ja en nee. Het intermitterende raspende geluid is weg, in plaats daarvan lijkt wel het ratelende geluid van de ketting tegen de kettingbuis toegenomen. We blijven nog wel even zoeken. Feit is wel dat ik nogal gevoelig ben voor hinderlijk geluid. Om die reden rij ik dan ook niet met een gewone bril, maar met een Alpine sportbril. De gewone bril veroorzaakt zoveel meer windgeruis, dat mij dat direct hindert en ik de afgeronde fietsbril weer opzet.
55 km.

Aanval op 24-uurs record door Hans Wessels

Komende zaterdag zal Hans Wessels op een Duitse baan een aanval doen op het 24-uurs record van Greg Kolodziejzyk van 1041 km. Hans doet dit niet met een extreme fiets, maar gewoon in een Quest. Als ik Hans vandaag bij mij thuis spreek is gauw duidelijk waarom. In een Quest kun je door blijven rijden, in een extreme fiets als de Whitehawk, is de ventilatie zo beperkt dat dit de prestatie ernstig hindert en je elk uur een kwartier moet bijkomen. Kort durende wedstrijden zijn uitstekend te doen in de snelle Whitehawk, wedstrijden van 24 uur vereisen een andere fiets. Wil Hans het record verbreken, dan moet ie continue 43 km/u rijden. Het benodigde vermogen is dan rond 175 Watt. Op zich is dat niet heel veel, ik heb daarvoor bijv. niet meer dan hartslag 124 nodig. Echter.... het moet wel 24 uur achtereen.

In zijn zoektocht naar de snelst mogelijke Quest komt Hans vandaag naar De Woude om enkele snelheid verhogende zaken te bemachtigen. Allereerst mijn twee GoCycle banden. Van deze banden staat vast dat zij op dit moment de snelste banden voor een velomobiel zijn. Ik adviseer Hans er nieuwe Schwalbe 7c binnenbanden in te stoppen en rijkelijk met talkpoeder te strooien. De banden mogen maximaal tot 5 bar worden opgepompt.
Zou Hans de beschikking kunnen hebben over de zogenaamde Rinkowski banden, dan zou zijn snelheid niet 43,3 km/u, maar 48,9 km per uur bedragen. Het breken van het record wordt dan wel een stuk makkelijker. Wie weet ....

Een andere snelheid verhogende factor zijn de lagers. Als Hans de vol-keramische lagers ziet is ie heel enthousiast. Een set van deze lagers zal nog voor zaterdag worden ingebouwd. Na nog wat tips, een goede onderarm ondersteuning spaart 1,5 tot 2 hartslagen, en een perfecte hoofdsteun levert ongeveer dezelfde winst, lopen we door de stromende regen en daverend onweer naar Hans' auto. Hans heeft een heel scala aan carbon onderdelen voor zijn nieuwe lichtgewicht Quest bij zich. De gewichtsbesparing van deze onderdelen ten opzichte van een normale Quest is heel spectaculair. 10 kg gewichtsbesparing levert een 1,2 km hogere snelheid op. Het idee dat gewicht van fiets en rijder als alles eenmaal op gang is er nauwelijks toe doet, gaat dan ook absoluut niet op. Helaas kan Hans de lichtgewicht fiets niet af krijgen voor zaterdag.
Hans heeft voor mij een wel heel speciale band mee, een Michelin 44-406. Deze typisch blauw gekleurde band wordt door Michelin beschikbaar gesteld aan de race auto's die op zonne energie door de Australische woestijn rijden. Het bandje weegt maar 210 gram. Helaas heeft Hans er maar één te pakken weten te krijgen. Ik zal er in elk geval uitrol proeven mee doen.

Rondje Schermer en Beemster

Vanmiddag, als Marian een uurtje slaapt, kan ik er even uit om een rondje te fietsen. Het is licht bewolkt, vooral sluier bewolking, een heerlijke 23 gr. C. en een windje 4 Bft uit het zuidwesten. Het wordt een rondje Beemster en Schermer. Eerst maar eens naar De Rijp. Er zijn opvallend veel fietsers onderweg, zoveel dat ik steeds moet remmen en veel om fietsers aan het slalommen ben. De Rijp lijkt wel ingeslapen, mogelijk zitten er veel mensen voor de Tour de France voor de buis of zijn zelf aan het fietsen. Wel loopt er een oude dame met rollator midden op de weg. Na een keer claxonneren gaat ze als een haas aan de kant.
Het fietspad naar Midden-Beemster is ook heel druk en de traditioneel hoge snelheden zitten er nu niet in. Weer valt me op dat de dikke Schwalbe Super Moto achterband met ruim 40 km/u veilig over de bruggetjes rolt, geen spoor van dribbelen. In Midden-Beemster is de kermis aan de gang dus moet ik door het dorpje mijn weg zoeken.
Hoewel ik even het plan had om naar Volendam te rijden, trekt de drukte in het dorp me nu niet. Daarom blijf ik op de Oostdijk van de Beemster. De fiets en dus ik worden nog steeds gehinderd door een soort zagend, raspend geluid onder uit de fiets. Kees en ik hebben er al verschillende keren naar gekeken, maar een definitieve oplossing hebben we nog niet gevonden. Kees heeft de kettingbuis een stuk naar achter geschoven, maar dat belemmert het goed schakelen van de achterderailleur. Mogelijk is toch het kettingwieltje zelf de oorzaak.
Via Oosthuizen rij ik richting Schermerhorn en Alkmaar. Als ik voor een sanitaire stop op de Westdijk van de Schermer sta, staat de Quest er wel heel mooi bij. Ik maak met de Canon een paar foto's die te zijner tijd, bij de volgende verkoop, wel weer van pas komen.
Na 49 kilometer ben ik weer terug op het eiland en laaf me aan een koel biertje.

Ventisit of Rainbow mat?

Gisteren was ik met een groep Noord-Hollandse fietsers bij Velomobiel.nl. Voor het eerst maakte ik een ritje in de nieuwe Strada. Goeie fiets, daar niet van. Maar het zitcomfort lijkt helemaal nergens op. Ligt dit aan de Strada? Nee, aan het Rainbow matje. Dit matje is dun, hard en heeft de verkeerde vorm in een Quest of Strada. Je voelt bij iedere trap het matje in je rug prikken. Ik ben al jaren gewend aan Ventisit matten en werd nu onaangenaam getroffen door het harde oncomfortabele Rainbow matje in de Strada. Ook enkele medefietsers rijden met een Rainbow matje. Ik heb ze gevraagd in mijn Quest te gaan zitten en een oordeel te geven over de Ventisit mat. Alle rijders zijn met me eens dat dit een wereld van verschil is in het voordeel van de Ventisit mat. Zij zullen zich wel melden bij Ventisit.
Een groot voordeel van de Ventisit matten is dat ze aan de zijkanten open van structuur zijn. Daar ontsnapt de warme vochtige lucht. Bij een Rainbow matje is de rand afgebiesd met een dichte stof en ventileert daar dus helemaal niet.
Ik realiseer me dat het bovenstaande een persoonlijke kwestie is, maar als je echt lekker wil liggen, kom je om Ventisit niet heen.
Gewoon proberen dus. Bevalt het niet, dan mag je je matje gewoon terugsturen en krijg je je geld terug,
Ik gok erop dat dat slechts bij hoge uitzondering gebeurt.
Deze advertorial levert mij niks op, ik heb geen enkel belang bij Ventisit. Ik wil gewoon mijn ervaringen met jullie delen.
De Rainbowmat is te zien op de foto met de groene achtergrond.

Nivea silver deodorant

HuH....? Wat heeft dit met ligfietsen van doen? Ogenschijnlijk niks. Iedereen die een dag stevig transpireert zal zich realiseren dat ie aan het eind van de dag niet meer zo fris ruikt. De huidige fietsshirts zijn vrijwel allemaal behandeld met zilver ionen. Zilver ionen spelen een belangrijke rol in het voorkomen van zweetluchtjes.
Toen ik zag dat Nivea deze zilver ionen ook in een deodorant heeft weten te stoppen, was een roller gauw gekocht. Werkt het ook? Ik kan deze vraag met een volmondig ja beantwoorden. Ook na tweehonderd kilometer stevig doorrijden is er van luchtjes geen sprake. Ik zou mijn shirtjes gewoon nog wel een keer kunnen gebruiken. Dat is in huize Schermer evenwel een kansloze operatie. Mijn vrouw Marian weet mijn gebruikte wielren kleding feilloos te vinden en deze verdwijnt alsnog in de wasmachine. We wassen gelukkig heel milieuvriendelijk met warm water uit de warmtepomp. Het waswater wordt dus niet elektrisch verwarmd.

Met groep naar Dronten

Vanmorgen rij ik naar Dronten, samen met Matthijs, Nico, Jan en Kees. We spreken af om half tien bij de oprit naar de Houtribdijk. Om half acht vertrek ik en heb een stevige wind in de rug. Binnen 50 minuten is Hoorn bereikt en binnen anderhalf uur zijn de 45 km naar Enkhuizen onder de wielen doorgevlogen. Een half uur te vroeg dus.
Als de andere mannen arriveren rijden we meteen door en ook nu wordt de snelheid hoog gehouden. Onder het aquaduct probeer ik een maximale snelheid te bereiken. Dat lukt met 76 km/u goed, al is dat ook wel echt de maximum snelheid. Het pad is bepaald niet recht en er moet met die hoge snelheid attent gestuurd worden.
Er wordt nog steeds gewerkt aan de bekleding van de dijk. Een grote graafmachine laadt een trekker met aanhanger vol. Als de graafmachine machinist ons ziet komen verlaat ie razendsnel zijn cabine en zet de trekker aan de kant. Prima actie.
Matthijs geeft echt gas als de harde wind vol op kop is in de bocht naar de sluizen. Matthijs gaat echt hard, eerst 40 km/u later zelfs 45 km/u. Mijn hartslag gaat naar 150 en zelfs even daarboven. Dan vind ie het goed en grijnst over 'het stukkie hard rijden'.
Nico en Kees vinden het prima en komen later weer bij. Tot mijn verrassing kan Jan Geel het hoge in de windse tempo ook bijhouden, heel goed.
Wij rijden de 'route van Pé', via de weg langs het IJsselmeer over het terrein van Flevo en Deko Marine. Het is er stil, de handel in grote zeilschepen en uitrusting daarvoor, ligt op zijn gat. Via Swifterbant bereiken we om 11.00 uur Velomobiel.nl in Dronten.
Ik heb de eerste serie hybride keramische lagers mee. Ook een set vol-keramische lagers zal Velomobiel.nl proberen netjes in te bouwen.
Matthijs krijgt een versterkte brug en met flink wat moeite wordt zijn linker achter LED vervangen. Dit gebeurt zonder de kap te demonteren via de derailleur ruimte. Nico's Mango krijgt een 10.000 km beurt.
Boven zie ik tot mijn verrassing een grotere uitvoering van de Sturmey Archer naaf liggen. De voordelen zijn duidelijk, betere remcapaciteit, makkelijker hitte afvoer, minder slijtage. Het draaipunt van de arm heeft dezelfde gevoelige constructie. Daar kan Wim wel een keramisch lagertje voor bedenken. Een nadeel is er ook, de grotere naaf weegt 250 gram meer, oops.
Het is vol bij Velomobiel.nl, bomvol. Het lijkt er op dat de 100 fietsen dit jaar wel degelijk gemaakt gaan worden.
We zien Peter Haan voor het eerst aan het werk, en ook de nieuwe vriendin van Allert, Eva Navratilova, staat aan de draaibank. Jan Wijnen is bezig zijn nieuwe zuurstok groene Quest af te monteren.
Half vier, wat later dan gedacht, rijdt de ploeg weer richting Noord-Holland. Het gaat weer hard en in drie kwartier is de dijk Lelystad - Enkhuizen achter de wielen. De Twisker ligfietsclub, gevormd door Nico en Matthijs, heeft nog wat pecunia in de kas gevonden. Die mag aan ijsjes worden besteed in het cafetaria aan het eind van de dijk. Bedankt Nico en Matthijs.
Nico, Matthijs en Jan rijden noordwaarts, Kees en ik koersen westwaarts. De wind is nog steeds heel stevig en met rond 30 km/u zijn we nu wel tevreden. Negeerde ik vanmorgen 4 verbodsborden en nam ik zelfs een stukje Provinciale weg, Kees wil liever de omleiding, een rot stuk door Hoorn met verdomd steile drempels.
In Avenhorn nemen we afscheid en ik begin aan de laatste 20 kilometer door Mijzenpolder en Schermer. Om 19.00 uur rij ik, behoorlijk vermoeid na 10 dagen niet fietsen, het eiland weer op.
196 km, totaal nu 3800 km.

Eerste keramische lagers naar Velomobiel.nl

Gisteren arriveerde de eerste grote zending keramische lagers uit China. Behalve enkele speciale trapaslagers, bestond deze eerste zending vooral uit lagers voor de Quest/Mango/WAW/Go-One. Er zijn twee soorten, hybride en vol-keramische lagers. De hybride lagers zijn gemaakt van speciaal geharde RVS ringen in 440C kwaliteit. De kogels zijn van silicium nitride en de kooi van PTFE of PEEK. Voor de achteras en kettingwiel is PTFE (Teflon) voldoende, voor de voorwielen van de Quest/Mango/FAW/G0-One heb ik gekozen voor het veel hitte bestendiger PEEK. Zoals bekend worden de remtrommels van deze fietsen bij een afdaling waarbij stevig geremd moet worden tot wel 650 gr. C. heet en dat overleven de standaard lagers niet. Het vet smelt eruit, evenals de kunststof afdichting van de naaf. Het standaard stalen lager is dan gauw aan zijn eind.
De hybride lagers zijn voorzien van een RVS contactloze afdichting.
De echte snelheidsfreaks kunnen kiezen voor de vol-keramische lagers. Die kunnen zonder probleem 1200 gr. C. aan. Deze vol-keramische lagers hebben Zirkonium Oxyde ringen en kogels. De kooien en seals (afdichtingen) zijn van het prachtige maar helaas erg dure PEEK.
De eerste sets lagers gaan nu naar Velomobiel.nl die ze vanaf nu als optie gaat aanbieden.

Knerpend TerraCycle kettingwiel

Het TerraCycle kettingwiel heeft rust gebracht onderin de Quest. Toch begint er vorige week een knerpend geluid uit de buik van de Quest te komen, lokatie kettingwiel. Andere fietsers, waaronder Kees van Hattem, hebben dit euvel eerder gehad. De beide lagers bleken geheel los in het huis van het kettingwiel te liggen. Kees sleutelt het kettingwiel uit de fiets en demonteert het wieltje. Inderdaad, ook bij mij vallen de lagers zo uit het lagerhuis.
Ik maak het geheel goed schoon met thinner en verdeel wat Bison Lock Bond, hetzelfde type product als Locktite, over de beide buitenkanten van de lagers. De lagers zakken in de Lock Bond rustig terug op hun plaats in het lagerhuis. Na een half uur drogen kan alles weer in elkaar. Niet vergeten het metalen stripje dat de kettingbuis weghoudt van het wieltje naar onderen te monteren. Ook niet vergeten het lusje van de tiewrap van de kettingbuis om het asje te schuiven.
Nu even niet fietsen, ik wacht op een bericht uit het ziekenhuis waar mijn vrouw Marian op dit moment een nieuwe rechterheup krijgt, dan kan alles goed drogen.

Wedstrijdspiegel

Tijdens wedstrijden word je links en rechts ingehaald door snellere fietsers. Op rechte stukken geen enkel bezwaar, maar in bochten probeert iedereen zijn ideale lijn te rijden. Een velomobiel heeft een ruimere bocht nodig dan een tweewieler. Als snellere rijders mij in de bocht links inhalen, is er een groot risico dat ik het niet zie en een botsing het gevolg is. Nu zit er op de meeste fietsen wel een spiegeltje, maar dat spiegeltje toont alleen wat er achter je gebeurt, niet wat er schuin achter en naast je zit. Met de racekap op en geen zicht in mijn linkeroog, zijn de risico's om met de standaard spiegel of zelfs zonder spiegel te rijden domweg te groot.
Daarom zoek ik naar een spiegeltje met een grotere bolling waarmee ik een grotere hoek kan bekijken. Halfords heeft een royaal assortiment plakspiegeltjes voor auto's. Ik begin met het 'vernielen' van een standaard B&M spiegeltje. Ik heb daarvan alleen maar het pootje en het gewrichtje nodig. De polycarbonaat spiegel van Halfords is iets kleiner van diameter dan het originele spiegeltje. Dat kan best wat kleiner, scheelt weer luchtweerstand :). Met een stevige zijkniptang knip ik het spiegeltje in de gewenste maat, en slijp deze vervolgens redelijk netjes rond. Met een universele montagekit bevestig ik het spiegeltje op de rudimenten van de B&M spiegel. Na droging spuit ik nog een matzwarte lak op de witte kit en het spiegeltje is klaar voor montage. Het ziet er aardig uit.
Werkt het ook? Het doet het wonderbaarlijk goed. Ondanks het kleine formaat van de spiegel, hij is maar 36 mm groot, is alles naast en achter me uitstekend te zien. Voor wedstrijden een blijvertje dus.

CycleVision 2009

Vrijdag 3 juli
Vrijdagmorgen om half acht rij ik met de Quest op de Foldycar naar Tilburg om CycleVision 2009 mee te maken. Ik heb me voor diverse wedstrijden opgegeven, maar weet op voorhand dat ik niet aan alles zal kunnen meedoen. De rechterkuit heeft wel een stevige fysiotherapeutische oppepper gehad, maar ik vrees dat het niet afdoende zal zijn.
Om even na half tien rij ik de parkeerplaats aan de Bijsterveldenweg op. Marian van Hattem is donderdag al met de camper naar Tilburg gereden en ontvangt me hartelijk. Zij zal het hele verdere weekend als een moederkloek over ons waken en ons voorzien van eten, drinken en een slaapplaats. Comfortabeler kan het niet.
We maken kennis met Daniel Fenn, een jonge Duitser die de nieuwe Go-One Evolution bij zich heeft. Daniel fietst nog maar een half jaar op een ligfiets, maar hij oogt heel atletisch en sterk. De nieuwe Go-One is enkele nadelen van de oude kwijt, maar dat de ketting en derailleur nog geheel aan de elementen zijn bloot gesteld is bepaald een gemis. Wel is de stroomlijn er flink op vooruit gegaan. Er zitten veel ontwerp details in die ook in de Quest zitten. Besturing, veerpoten, remmen, wielkasten, ze zijn zo van de Quest 'geleend'.
De eerste race is een race van 20 km langs de boorden van het Wilhelminakanaal. Enkele deelnemers zijn zeer ongelukkig met het slechte wegdek en soms gevaarlijke passages. Helaas kan ik de route niet verkennen en behalve een klein stuk van de route die ik gebruik om naar de startplaats te komen, is alles nieuw voor me.
Bij de start is de gebruikelijke gecontroleerde chaos present, helaas ook met veel vertraging. Daar kan de organisatie niks aan doen, de bruggen over het kanaal gaan gewoon open en dan kun je geen deelnemers starten. Op het parcours rijden veel inwoners van Tilburg en zelfs een Canta neemt het hele fietspad in beslag. Na de start geef ik flink gas, maar moet helaas al snel vrijwel tot stilstand komen omdat enkele bejaarden het fietspad in alle rust over kuieren. Het wegdek is inderdaad van goed tot extreem slecht. Sommige bochten zijn heel gevaarlijk, er ligt soms zelfs een vluchtheuvel in waardoor er maar heel weinig ruimte blijft voor een veilige passage. Op andere stukken kan ik tot 58 km/u rijden. Gelukkig staan er op alle kruisingen en gevaarlijke passages vrijwilligers die de deelnemers de goede richting wijzen. Helaas worden enkele deelnemers het slachtoffer van grapjassen die doen alsof ze bij de organisatie horen en deelnemers de verkeerde richting op sturen.
Ik heb een mooi punt om me op te richten, Kees van de Wetering start twee minuten voor me en ik probeer hem uiteraard in te halen. Op tweederde van de wedstrijd heb ik hem te pakken en tot mijn verrassing slaat ie linksaf waar ie rechtsaf moet. Dat kost natuurlijk minuten. Met een gemiddelde snelheid van 42,2 km/u wordt ik 24 ste van 111 deelnemers. De kuit heeft geen problemen gegeven, heerlijk.
Overdag is een hele delegatie fietsers uit Noord-Holland onderweg naar Tilburg. Dat is een heel pittige fietstocht en ze komen pas rond half acht aan. Marian heeft uitstekende macaroni gemaakt, vooraf gegaan door een pittige bouillon om het uitgedampte zout weer aan te vullen.
In de middag doe ik mee aan de voorronden van het criterium. Dit blijkt op een soort grote kartbaan te worden gehouden. De tweewielers kunnen hier veel harder rijden dan een Quest. Ik moet dan ook steeds remmen en weer optrekken, een desastreuze mishandeling van mijn rechterkuit. Al na een kwartier schiet de kramp erin en is het einde wedstrijd.
Om half negen is mijn lezing gepland over mijn bandenproeven, het maken van een eenvoudig laserwaterpas instrument en de ontwikkeling van een velomobiel band. Precies op het moment dat ik zal starten begint buiten de prijsuitreiking. Drie kwartier later hou ik mijn lezing alsnog. De zaal zit helemaal vol en de presentatie loopt goed.

Zaterdag 4 juli
Yvonne van der Stok is gisteren, samen met haar border colly mee naar Tilburg gereden. Vanmorgen om zes uur vertrekt ze alweer naar Burgerbrug om weer een kleine 200 km te rijden. Onderweg is ze nogal verhit geraakt en met hond en al in een kanaal gedoken.
Na een prima nachtrust in de camper rij ik de sprint van 200 meter met vliegende start. Ik heb zoiets nog nooit gedaan en dus steek ik mijn licht op bij een paar oude rotten. Er is maar één parool, vanaf de start voluit tot het eind. De aanloop is echter maar 600 meter, inclusief snelheidsbeperkende bocht. Het parcours waarop echt snelheid gemaakt moet worden is dan ook te kort. Op de finish staat mijn maximaal teller op maar 59 km/u, uiterst teleurstellend. Ik bekijk het parcours nog eens en zie dat de aanloop licht omhoog loopt. De korte aanloop, de bocht en het oplopende traject maken dat de snelheid tegenvalt, niet alleen bij mij trouwens.
Een aantal deelnemers krijgt de gelegenheid om een langere aanloop te maken. Ik wil dat ook wel, maar mag dat niet. Ik verzoek het startcomité indringend dit ook mij toe te staan. Ik leg ze uit dat als dat niet wordt gehonoreerd, dit wel een spijkerharde vervalsing van de resultaten oplevert. Nadat nog enkele Questrijders zich melden voor de langere aanloop, wordt het uiteindelijk toch toegestaan.
De tweede rit gaat duidelijk beter, op het eerste startpunt rij ik nu al 30 km/u. Bij de bocht moet ik inhouden tot 45 km/u maar daarna kan ik voluit sprinten. Dat gaat wederom loodzwaar, maar op het 0-punt rij ik ruim 59 km/u en op de finish staat mijn maximaal teller op 61 km. Gemiddeld wordt het over de 200 meter 59,8 km/u. Dit levert een 22 ste plaats van 113 deelnemers op. Ik ben sneller dan de huidige wereld uur recordhouder ongestroomlijnd Aurélien Bonneteau. De nieuwe wereldkampioen Niels van der Wal wordt 17e en rijdt 0,6 km/u sneller. Al met al een prima prestatie voor deze bijna 62-jarige oude baas :).
Op een andere locatie, nu de Reeshof, geef ik mijn tweede lezing. Het is flink zoeken waar het lezingen zaaltje zich bevindt. Er zijn nu maar 15 toehoorders. Ik denk, en met mij Maarten Sneep, dat het geven gedurende de daguren van lezingen niet zo zinvol is.
's Middags kijken we naar de 1-uurs race. Ik zou deze race meerijden, maar nadat het parcours door een onwillige ondernemer moet worden ingekort, zie ik er van af. Er ontstaan voor de Quest teveel korte stukken waardoor te vaak moet worden opgetrokken en weer afgeremd.
De race is schitterend om te zien. Onze Duitse vriend met de Go-One gaat als een beest te keer. Af en toe slaat ie bijna om en de achterwiel slips zijn huiveringwekkend. Hij blijft echter overeind en boekt een prima resultaat door 14de te worden. Gedurende een half uur strijdt hij met Theo van Andel in de Quest. Zo bonkig als Daniel door de bocht gaat, zo soepel en glad doet Theo dit.
Wij zijn getuige van enkele spectaculaire crashes. Christian Bar. v. Ascheberg gaat onderuit en schuift tientallen meters over het asfalt. Zijn stroomlijn is ernstig beschadigd, hijzelf heeft slecht een paar sneetjes in zijn bovenbeen. Na de wedstrijd helpen Jan, Nico en Matthijs hem met het uit zijn vernielde stroomlijn peuteren van zijn Zox20 fiets.
's Avonds meldt zich een mevrouw van organisatie en zegt dat zij ons zwart kamperen onfatsoenlijk vindt. Wij hebben namelijk een flinke tent, met toestemming van de aangrenzende school, op het grasveld naast het parkeerterrein neergezet. Ik zeg tegen de mevrouw dat ik 120 euro kampeerkosten voor 8 mensen heb overgemaakt aan de NVHPV. Ik nodig haar uit dit bij Jan Limburg te verifiëren. Wijzend naar een stel andere kampeerders die op hetzelfde grasveld staan en niks hebben betaald, verdwijnt ze mokkend weer op haar damesfiets. Overigens blijkt dat twee van de acht fietsers zelf ook al aan de vereniging hebben betaald. Dan is 120 euro voor enkele keren douchen en gebruik van de WC wel heel royaal betaald.
Onze Duitse Go-One vriend meldt zich met honger bij de camper. Er is nog voldoende over en hij eet zijn buik rond.


Zondag 5 juli
Het is bloedheet en drukkend weer. Er is vrijwel geen wind en onder deze omstandigheden is racen een 'hell of a job'. Jullie raden het al, Wim is vandaag toeschouwer. Het wordt een zogenaamde Le Mans start, de fietsen aan één kant van de baan, de renners aan de overkant. Het vertrek is natuurlijk totale chaos met veel geschreeuw. Uiteindelijk is iedereen onderweg voor wat uiteindelijk een ware slijtage slag zal worden. Met Jan, Nico en Matthijs, de laatste twee vormen samen de Twisker Ligfietsclub, vermaken we ons uitstekend langs de baan. Kees van Hattem is naar zijn moeder in Oirschot en zal later op het keerpunt zien hoe Ymte Sijbrandy met de nieuwe Strada een salto mortale onderneemt. Thomas van Schaik is met 40 km/u op een paal geknald en moet met een uiterst pijnlijke achillespees opgeven. Gerard Arends, de rekenmeester van de organisatie, vraagt of ik de precieze lengte van de baan wil opnemen. Ik maak een rondje over het circuit terwijl de renners mij inhalen. Ik haal met maar 35 km/u zelfs een dikke Italiaan in een gedeeltelijke stroomlijn in. Die man moet eerst maar eens 30 kg afvallen. De baan blijkt 3,81 km lang. Mijn Quest zet ik aan de kant van de baan en volg de wedstrijd weer. Even later komt Guus van Schoot binnen met een kapot gereden voorband. 'Wim, heb jij een voorband voor me?'. 'Nee, ik heb geen reserve, maar je mag mijn voorband wel van mijn Quest halen'. Een seconde later wordt mijn Quest een tikkie ruw in de berm op zijn zij gesmeten en van de Avocet ontdaan.
Na drie uur begint het voor veel deelnemers te veel te worden. Eén velomobilist rijdt pardoes in de greppel naast de baan. Met man en macht wordt ie uit de sloot getild en kan gelukkig zijn race vervolgen.
Na twee heerlijke ijsjes en een biertje is de vier-uurs wedstrijd voorbij. Boven het wedstrijd terrein trekt de lucht dicht en het begint te waaien en te regenen. Het blijft evenwel beperkt en na een snelle prijsuitreiking, hulde hiervoor aan het wedstrijdcomité, rij ik op een van Matthijs geleende Perfect Moiree voorband naar de camping. Even later komt Guus de Avocet terugbrengen. Ondanks het vele raggen en op twee wielen rijden, blijkt de Avocet dit ongeschonden te hebben doorstaan. Na weer een uitstekende door Marian bereide zuurkoolschotel, rij ik met een prachtig ondergaande zon naar De Woude.

Al met al heb ik en met mij de hele Noord-Hollandse delegatie, een prachtig weekend gehad. Betekent dit dat de locatie zo goed was?
Nou nee. Dit is helaas naar mijn mening de slechtste plek geweest om een CycleVision te organiseren. Hoewel ik er begrip voor heb dat de organisatie kon meeliften op evenementen van de gemeente Tilburg, zijn er wel heel veel bezwaren en beperkingen geweest. Het evenement is versnipperd over veel te veel locaties die veelal moeilijk te vinden waren. De afhankelijkheid van stratencircuits leverde onverwacht bijzondere hinder op. Ondernemers besluiten geen rekening te willen houden met de wedstrijden waardoor de baan moet worden ingekort. Ook fysieke beperkingen tijdens de kanaalrace en de 4-uurs race leverden moeilijkheden op. Dat er geen ernstige ongelukken zijn gebeurd is meer geluk dan wijsheid. Zouden die wel gebeurd zijn, dan zou het hoofdstuk aansprakelijkheid wel eens in het nadeel van de organisatie kunnen hebben uitgepakt. Het aantal toeschouwers zal lager zijn geweest dan voorheen. Zeker tijdens de wedstrijden waren er behalve de renners en hun aanhang nauwelijks toeschouwers.
Tenslotte wil ik er voor pleiten om de verschillende activiteiten beter op elkaar af te stemmen. Als ik op vrijdagavond om half negen mijn lezing over banden wil beginnen, wordt op precies datzelfde moment de prijsuitreiking van die dag afgewerkt.
Van veel deelnemers beluister ik dat Sloten en nog liever de RDW baan in Lelystad, hun grote voorkeur verdient. Met de prima financiële positie van de NVHPV moet dit toch wel mogelijk zijn?
Hulde aan de wedstrijdorganisatie die met vele vrijwilligers en heel moeilijke omstandigheden toch een prachtig evenement hebben neergezet.
Tenslotte wil ik nogmaals Marian van Hattem bedanken voor de eindeloze gastvrijheid en verzorging.