Naar Dronten voor til hulpmiddel

Vanmorgen rijden Kees en ik naar Dronten. Het is nog donker als ik de Quest op de oprit zet. Mooi weer, maar met 8 gr. C heel fris. Om half negen rendez-vous met Kees in Avenhorn. Langs de inmiddels bijna blindelings te vinden weg naar Enkhuizen, pauzeren we even op de toerit naar de dijk Enkhuizen - Lelystad. Kees heeft koffie mee en een eerste broodje gaat er na 47 km al wel in.
Op de zonovergoten dijk, het zicht is eindeloos en de wind in de rug, rijden we de hele weg 38 tot 40 km/u.
Bij de sluizen wordt de weg opnieuw geasfalteerd. We moeten oversteken naar het fietspad aan de overkant, maar daar wordt met hogedruk reinigers de weg behandeld. Daarom maar op de hoofdrijbaan. Een wegwerker roept hard dat we terug moeten, maar aangezien hij geen politieman met motor is, trekken we ons er niks van aan.
In Lelystad heb ik voor het eerst de GPS niet aan. Dat pakt niet helemaal goed uit. Kees rijdt goed, ik sla een keer te vroeg af. Even later rijdt Kees verkeerd en op de terugweg sla ik een keer te vroeg af. Toch maar weer aanzetten dat kastje.
Theo zal het eerder al op deze blog genoemde onzichtbare draagoog monteren. Het is even de vraag of de top van de fiets eraf moet, maar dat blijkt niet nodig. Theo laat de Quest letterlijk door zijn hoeven zakken en kan via het gat van de derailleur het draagoog monteren. Uiteraard wordt eerst een keurig rechthoekig gat gezaagd en de schroefgaatjes op de juiste steek geboord.
Als het achterlicht, dat moet er even uit om het draagoog goed te monteren, weer is vastgelijmd kan de Quest voor de eerste keer aan het oog worden opgetild. Dat gaat uitstekend. Het oog zit zo laag dat de Quest rechtop staand keurig met zijn achterwiel van de grond komt. De fiets kan met de wijsvinger, maar ook met de middelvinger worden opgetild.
Nou nog even de zwarte kunststof oranje spuiten en Wim heeft zijn zin.
Theo draait ook de moer die de achteras opsluit nog tweederde slag aan. Hiermee is het hinderlijke kraakgeluidje verleden tijd.
Tegen twee uur rijden we weg bij Velomobiel.nl. Niet nadat we Ymte succes hebben gewenst met zijn komende fietstocht naar Kopenhagen. 700 km in twee en halve dag, knap hoor.
Eerst nog even langs bij Tempelman. Ik wil experimenteren met het Versatile windschermpje. Gerrit is heel behulpzaam en maakt alle klittenband rondjes voor me klaar.

De terugrit gaat heel wat kalmer dan de heenreis. De wind is een stevige Bft 4 geworden uit het noordoosten. Kees houdt het tempo op rond 28 km/u. Na een tijdje vindt ie dat toch teveel een oude mannen tempo en verhoogt de snelheid naar 32 km/u. Bij het aquaduct trap ik even lekker mee en zie later dat de snelheid daar is opgelopen tot 67 km/u.
Op onze vaste stop aan het eind van de dijk genieten we in de luwte even van de zon. Kees is door zijn etensvoorraad heen en kijkt of ik nog een broodje over heb. Voor een goede vriend heeft Wim wel wat over en Kees scoort mijn laatste broodje :).
Om even na half zes rij ik het eiland weer op. Pontbaas Cor Helder vraagt of ik de hele dag heb gefietst. Met 192 km scheelt dat inderdaad niet zoveel.

We gaan naar Zandvoort, we gaan naar Zandvoort

Vanmiddag rijden Kees en ik eens naar een niet voor hand liggende bestemming, Zandvoort. Waarom Zandvoort? Gewoon, eens een andere bestemming. Met fris weer, een graad of 13, af en toe zon, maar ook af en toe een buitje, rijden we via de Nauernase vaart naar pont Buitenhuizen. De weg wordt opgelapt met stukken nieuw asfalt. Gelukkig kunnen we langs de machines rijden.
Bij de pont aangekomen vaart deze net weg. Geen nood, we zitten in de luwte van de snackbar lekker in het zonnetje.
Als de pont terug is en wij erop rijden, rijdt er ook een witte Twike op. De Twike is een elektrisch wagentje waarmee ook gefietst kan worden. De eigenaar en zijn vrouw, huisarts Kramer uit Limmen, vertelt enthousiast over zijn kostbare milieuvriendelijke vehikel. De Twike kan 150 tot 200 km afleggen op een acculading. Trots vertelt de bestuurder dat 100 km rijden hem maar 1 euro stroom kost. Met de hand voor de mond vertelt mevrouw Kramer dat het tweepersoons karretje wel 32.000 euro kost. Ook meldt ze dat als de Twike 90 km per uur rijdt het machien wel begint te schudden. Daarom gaan ze niet door de tunnels, maar over de pont. Daar mogen ze gratis mee over, dat dan weer wel. Ze besparen over 100.000 km dus 4000 euro aan brandstof. Daaruit blijkt zonneklaar dat een kleine auto sneller, goedkoper en comfortabeler is.
Op de pont rommelt Kees wat met zijn GPS, maar ik mag toch voorop rijden :).
We rijden over het slechte fietspad langs zijkanaal C naar Spaarndam. Via Haarlem doorkruisen we Santpoort, Bloemendaal en Overveen. We belanden weer op een voor asfaltering werkzaamheden afgesloten weg. Ook nu kunnen we er langs, al is het fietspad opeens wel een diep gat geworden. De rijbaan is net klaar en nog plakkerig. Kleine steentjes lanceren zich even later in de wielkast. Voor we de badplaats bereiken moeten we slalommen op een fietspad met een tiental hekken waar we net langs kunnen rijden.
In Zandvoort vinden we snel de boulevard en belanden in een zeeroversnest, nou ja een restaurant met die naam. De espresso is Ok en de mensen in het restaurant vragen honderduit over onze bijzondere fietsen. Kees denkt dat ie al op het circuit is en rijdt rondjes om een standbeeld. Dat circuit passeren we even later als we weer richting IJmuiden gaan.
Het begint nu voor de tweede keer flink te regenen en de kap gaat er weer op.
Het plan om in IJmuiden de sluizen over gaan ruilen we in voor een mooie snelle rit langs het Noordzee kanaal naar de pont die we eerder ook al namen. Dit fietspad heeft helaas ter hoogte van een bushalte enkele steile hindernissen. Onze Questen, we rijden daar 39 km/u, vliegen letterlijk door de lucht.
Als we over het Noordzeekanaal zijn, blijken de asfalteringswerkzaamheden langs de vaart afgerond te zijn. Zonder hinder komen we in De Woude waar ik linksaf ga en Kees de laatste 17 km naar Heerhugowaard aanvangt.
Morgen naar Dronten voor het inbouwen van het wegklapbare draagoog
78 km

Rondje Noord-Holland en ... toch weer niet

Vanmorgen rij ik in de met een 8 gr. C. heel frisse morgen naar Kees in Heerhugowaard. Samen met Sebastiaan Talsma rijden we een rondje Noord-Holland. Sebastiaan is er evenwel niet, blijkt toch tot 13.00 uur te moeten werken. Geen nood, met zijn tweeën fietsen is ook prima. We spreken af via Geestmerambacht noordwaarts te rijden, via Den Helder en Wieringen naar Den Oever. Dan via Medemblik weer op huis aan.
Het weer is prachtig en 3 tot 4 Bft uit het oosten is prima te doen. Om 11.00 uur hebben we de koffie met koek achter de kiezen en gaan van start. Door de Geestmerambacht gaan we op Schoorl aan. Kees krijgt een telefoontje van Sebastiaan en besluit de route te wijzigen. Om 13.00 uur wil hij bij Sebastiaan in Heerhugowaard zijn. Mwooah, dat was niet helemaal mijn bedoeling. Kees zegt iets van 'Sebastiaan kan maar heel zelden meerijden', en gaat richting de duinen bij Schoorl. Op dat moment heb ik nog niet door dat dit nog even niet de goede biotoop voor mijn kwakkelende achillespees is. Al bij de eerste lange klim begint de pees te prikken en hoewel het niet echt pijn doet, voelt het niet goed. Ik verlaag het tempo en zie Kees af en toe stoppen om op me te wachten. Aan het eind van een klimmetje kom ik langzaam boven. Twee dames bieden aan mij voort te duwen, het moet niet erger worden :). Kees snapt dat het niet echt lekker gaat en via Bergen aan Zee gaan we terug naar Alkmaar. Daar hou ik het voor gezien en peddel rustig naar De Woude.
68 km.

Fietspomp zonder hinder mee

Enige tijd geleden las ik, waarschijnlijk op een blog die ik helaas niet meer kan vinden, een tip over het zonder hinder opbergen van de kunststof Halfords fietspomp. De collega-blogger had een stukje klittenband op de zijkant van de voet van zijn pomp geplakt. Het contra-klittenband op de binnenkant van de Quest op een zodanige plek dat de pomp vrijwel achterin de fiets belandt. Dat heb ik ook gedaan en inderdaad verdwijnt de pomp achterin de fiets waar normaal niets te stouwen is. Toch is ie in één beweging tevoorschijn gehaald en dankzij het klittenband rammelt er niks. Wel heb ik de noppenfolie waarin de pomp altijd al werd verpakt in ere gehouden. Samen met het gereedschap en de reserve-band is de rechterkant van de Quest nu het service gedeelte.
Wil de blogger die deze goede tip voorstelde zich melden? Die krijgt dan hier uiteraard de 'credits'.

Naschrift.
Ietwat schlemielig dat ik de bedenker van deze tip niet kan vinden. Toch maar wat beter googelen. De zoekwoorden 'halfords pomp klittenband' leveren direct de goede blogger op. Het is de blog van Quest 342 van Marcel Prins.
De blogvermelding is te vinden op: http://velo-quest.blogspot.com/2009/08/pomp-en-vrouwlijk-vernuft.html

Bramen en peren

Tegen de middag komt Kees langs. Ik heb sinds vorige week dinsdag niet meer gefietst om de achillespees te sparen. Zaterdag is deze nog flink op de proef gesteld tijdens het plukken van peren in onze achtertuin.
Toch maar een stukje fietsen. Richting Purmerend is altijd een prettig begin van een tochtje. De achillespees houdt zich behoorlijk goed en het fietsen gaat fijn. Nog steeds heerlijk dat de fiets zo stil is. Wel verdenk ik de achteras van een kraakje, vooral in bochten naar links goed hoorbaar. Via Purmerend rijden we over de Oostdijk naar Oosthuizen. Daar rijden we langs het smalle fietspad naar Beets. Kees vraagt of ik hier al eens geweest ben. Ja hoor Kees, als je mijn blog leest, inclusief de foto's van de bloemen en een modderzee, weet je dat ;).
Na de knik in het fietspad naar Beets ziet Kees plotseling bramen, en niet zo zuinig ook. We stappen uit en doen ons tegoed aan werkelijk kostelijke bramen. Kees laat ze meestal links liggen, maar gaat nu ook aan de smikkel.
Het begint te motregenen en dat is voor mij het sein om de rit niet langer te maken.
Via Schermerhorn, Noordeinde en Driehuizen bereiken we weer samen De Woude. Kees wil graag van onze overvloedige perenoogst een paar soorten meenemen. Het worden conferences en twee zakken grote stoofperen. Ik zet er een foto bij, mogelijk weet een van de lezers welke rassen dit zijn.
Met enige moeite, zo'n 15 kg peren in je fiets merk je heel duidelijk, komt Kees op gang.
50 km

Brillen en hinderlijk geluid

Tijdens het fietsen zit ik met mijn hoofd in de wind. Mogelijk kan een klein windschermpje dit wat verbeteren, maar tot nu toe heb ik dit niet aangebracht. Wat mij steeds weer opvalt is het enorme lawaai dat een normale bril veroorzaakt. Nu weten de vaste lezers dat ik een geluidsneuroot ben. Het moet gewoon stil in de fiets zijn en liefst ook daarbuiten. Een enkele keer vergeet ik mijn fietsbril op te zetten. Zo gauw ik op snelheid ben wordt ik door het lawaai van de wind rond mijn normale montuur erop geattendeerd dat deze bril af moet. Nadat ik de Alpina Pro Sport 60 heb opgezet is het weer rustig.
Nu snap ik ook dat veel mensen het lawaai in hun Quest niet goed kunnen horen, op snelheid hebben ze door hun normale bril al zoveel lawaai om hun hoofd dat ze de fiets al snel niet meer als grootste geluidsbron ervaren.
De Alpina is een mogelijkheid, iedere andere bril die de luchtstroom goed geleid is natuurlijk OK. De Alpina heb ik laten voorzien van een groot glas en is standaard uitgerust met een donker opklikbaar scherm. Het polycarbonaat daarvan is goed tegen krassen beschermd. Ik heb de bril nu 5 jaar in gebruik en er is nog geen noodzaak tot het vervangen van schermen.
Al degenen die een stille Quest willen, eerst even het geluid van je bril elimineren.

GPS, accu's en batterijen (Sanyo Eneloop)

Tijdens de rit naar en van Borkum, heb ik zeer intensief gebruik gemaakt van de Garmin Oregon 400T GPS. Op de heenweg is het apparaat de hele dag bezig geweest om de route naar Eemshaven te routeren. Zou de groep hem gesmeerd zijn, geen nood, de Oregon berekent continue de optimale route naar de Eemshaven. Let er wel op dat je een routeerbare kaart in de Oregon hebt. Topo Nederland doet dit bijv. niet. Ook de meegeleverde Europakaart doet het niet. De gratis OSM kaart doet dit wel. 'Enable' niet alleen de OSM kaart, maar ook Topo Nederland. Met alleen OSM enabled ziet het kaartbeeld er heel matig uit. Met Topo Nederland erbij is letterlijk iedere sloot, huis of boomgaard te zien. Tijdens het rijden kijk ik altijd in 'Automotive' beeld. De weg en afslagen voor in beeld zijn dan groot, terwijl je achter in beeld nog tamelijk veel details waarneemt.

Ik had maar 4 AA NiMH accu's mee, 2x GP 2700 en 2x Sanyo 2700. De GP 2700 zijn van mindere kwaliteit dan de Sanyo's. Deze laatste beschouw ik als de beste accu's die te koop zijn. Een lader, gauw te zwaar en te groot, had ik niet mee. De GP's zijn op de heenweg al aan hun eind en vervang ik door de Sanyo cellen. Op het eiland Borkum is er weinig gebruik gemaakt van de GPS. Op de terugreis van het eiland naar Groningen heeft de Oregon wel dienst gedaan. Naar Onstwedde hebben we de kaart gebruikt.

Vanaf Onstwedde tot aan Bolsward, het eerste stuk beschreef ik al, maakten we gebruik van de kaart. Al snel zijn we overgeschakeld naar het routeren met de Oregon, een verademing. In tegenstelling tot veel andere TomTom-achtigen kun je instellingen maken voor fietsroutes. Je kunt allerlei voorwaarden stellen aan je route. Het uitsluiten van snelwegen, tolwegen en onverharde wegen zijn een paar voorbeelden.
Vlak na vertrek zijn de Sanyo's aan hun eind. Kees heeft nog twee geladen GP 2300 accu's die het een viertal uren weten vol te houden. Kees heeft ook nog twee Gamma Alkaline batterijen. Die geven al na twee uur de geest. Bij een Texaco station kopen we een viertal alkaline batterijen, althans dat denken wij. Het blijken, ondanks de hoge prijs van 5 euro zink-carbon batterijen. Een set van twee gaat nog geen uur mee in de GPS. Rommel dus, of eerlijker, ongeschikt voor gebruik in de GPS.

Ik raak op de een of andere manier nogal eens accu's kwijt. Ik leen ze soms uit en vergeet onmiddellijk aan wie. Ook stop ik ze wel eens in huishoudelijke apparaten waar ze vrij snel in leeglopen. Kan dat niet beter?
Allereerst zal ik een paar setjes Sanyo 2700 Mah accu's aanschaffen. Daarnaast een aantal Sanyo Eneloop accu's. Nog nooit van gehoord?
Eneloops worden gemaakt door Sanyo en hebben de volgende kenmerken:

# geladen voor gebruik direct uit de verpakking
# opslag met een minimaal verlies aan vermogen (85% van de lading is na één jaar opslag nog aanwezig)
# universele toepassing, geschikt voor alle apparatuur die normaal op 1,5 volt werkt
# ultra krachtig (4 maal krachtiger dan alkalinebatterij )
# 1000 x herlaadbaar
# zonder verlies aan vermogen bij koud weer
# te verwaarlozen geheugeneffect
# 100% recycleerbaar

Ze zijn weliswaar maar 2000 Mah, maar blijken in de praktijk taaier dan menig 2700 Mah celletje.
Uiteraard gaan deze accu's ook leeg, maar een klein reisladertje, Sanyo levert deze voor 2 accu's met een gewicht van maar 78 gram, moet de ideale compagnon zijn. Bekend is dat normale NiMH accu's een flinke zelfontlading hebben. Fabrikanten beweren dat het 15 tot 20% per maand is, de praktijk wijst uit dat het zeker 2% per dag is. Een maand na opladen is er dus minder dan de helft van de energie beschikbaar. Wil je een beeld hebben van de netto capaciteit van de verschillende merken NiMH accu,s, kijk dan even op:
http://batterylab.net/
Je ziet dat de Sanyo's de beste zijn. Mijn GP 2700, ze halen nieuw maar ruim 2300 Mah, zijn na ongeveer een jaar gebruik al in capaciteit gezakt naar rond 2150 Mah. Alkaline batterijen zijn vooral goed in het lang leveren van weinig stroom, het snel leegtrekken voor een lamp of GPS vinden ze niet prettig. Ze storten dan 4x zo snel in als goede NiMH accu's, terwijl ze voor gebruik in een klok zelfs 50% langer meegaan dan NiMH accu's.

Even rondkijken op het internet levert prijsverschillen op tot een factor 2. Zoek niet verder, bestel ze bij www.nkon.nl. Deze leverancier hanteert een bijzonder laag prijsniveau van onder de 10 euro voor een viertal 2700 Mah Sanyo accu's. Ook de Eneloops hebben een vergelijkbaar laag prijsniveau. Veel webwinkels rekenen tot het dubbele voor dezelfde spullen, wees gewaarschuwd.

Velomobieltreffen Borkum 5e dag Onstwedde - Bolsward

Na het bezoek aan zoon Maarten en schoondochter Petra rijden we vandaag naar ... ? Ja waar naar toe? In ieder geval richting Afsluitdijk. Ik had een route voorbereid die in een behoorlijk rechte lijn naar de Afsluitdijk zou voeren. Kees heeft een redelijk gedetailleerde kaart en wil 'mijn route' wel rijden. Bij de eerste de beste afslag besluit Kees richting Stadskanaal te rijden, da's dus toch niet mijn route. In Stadskanaal wil Kees alsnog mijn route rijden en dus rijden we richting de Pekela's. Dat schiet niet op en met bij iedere trap een hinderlijk opspelende achillespees, wil ik niet meer kilometers maken dan nodig.
Ik stel Kees voor dat ik de kortste route in de Garmin Oregon zet en dat wij de routering daarvan zullen volgen. Kees vindt het prima en ik zet maar één waypoint, Bolsward, in de Oregon. Vervolgens routering aan en fietsen maar. We volgen nu de kortste weg en trekken ons niks meer aan van de kaart en routebordjes. Heel vaak ontbreken die ook op plaatsen waar wij moeten afslaan. We worden over werkelijk schitterende paden geleid, het ene moment donkere bossen, het andere moment open heide met Schotse hooglanders. Die blijken niet aan twee Questen gewend te zijn en slaan op de vlucht.
We rijden in no-time door Assen. Buiten Assen lijkt het erop dat de Oregon halsstarrig naar het zuidwesten wil. Na een tijdje trappen kijk ik waarom de GPS ons niet een meer westelijke koers voorschotelt. Zeker vreemd omdat op de borden al Emmeloord begint te verschijnen. In de Oregon zoom ik uit om de hele route te overzien en dan valt me op dat we plotseling eerst naar Amsterdam worden gestuurd. Ik realiseer me dat ik een keer twee maal op het scherm heb getikt en naar nu blijkt een nieuw waypoint heb aangemaakt. De route wordt nu 370 km lang en dat hebben we niet op het oog. Ik stop de navigatie en geef opnieuw alleen Bolsward in. Nu wil het systeem vanuit Hoogersmilde wel naar het westen. We passeren Noordwolde, Wolvega, Heerenveen en Joure. Marian belt en wil een rendez-vous. We rijden echter over fietspaden waar een auto, laat staan een camper, zeker nooit kan komen. De paden worden soms wat al te simpel en we lopen vast op een zandpad. In de Oregon vink ik nu aan dat we niet meer over onverharde wegen willen. Dat gebeurt vanaf dat moment ook niet meer en de rit is grandioos door alle natuurschoon. De achillespees geeft nu nauwelijks hinder meer en dat maakt het fietsen wel zo prettig.
Marian staat met de camper in Nijland, de woonplaats van Ben Wichers. Kees wil niet verder en mij trekt het fietsen in de duisternis ook niet erg. Dan is een moederschip als de Hymer van Kees en Marian wel heel comfortabel. We rijden nog enkele kilometers verder om op een simpele boerencamping, we staan er helemaal alleen, de nacht door te brengen. Moederkloek Marian zorgt weer voor heerlijk warm eten en een glas port, het leven is goed zo.

De volgende ochtend, het is nu dinsdag, komen we rustig op gang en vertrekken even na half tien. Het weer is grauw, het regent nu en dan en de wind is met Bft 4 uit het westen recht op de kop. Door het mooie Friese land slingeren we langs boerenweggetjes naar de Afsluitdijk. Direct na het vertrek moeten we een wel heel steile stalen brug beklimmen. Normaal zou ik dat wel fietsend doen, met mijn gammele linker poot doe ik het nu lopend. De Afsluitdijk stelt ons niet voor problemen. Met 32 km/u kunnen we tegen wind toch aardig vaart houden. Ik heb mijn hele bagage al in de fiets en dat is te voelen. 50 minuten later zijn we aan de overkant en drinken we thee en eten we een broodje in de camper die vlak daarvoor in Den Oever is aangekomen.
De laatste etappe via Middenmeer trappen we in anderhalf uur weg. Om 14.00 uur zijn we in Heerhugowaard waar dochter Wanda ons verwelkomt. Dan fiets ik nog een half uurtje door naar De Woude. Onderweg blijken mijn twee broodjes met kaas te weinig om stevig door te kunnen fietsen. Dan maar op de vetreserves. Ik weet dat ik dan niet harder kan rijden dan rond 28 km/u. Geen probleem, thuis wacht koffie met koek en daarna een heerlijk bad.

Alles overziend een heerlijke fietstocht. Borkum als bestemming zullen we niet gauw meer kiezen, ter plekke kun je nauwelijks kilometers maken en met een rederij als AG EMS wil je geen zaken meer doen. Jammer dat de achillespees op blijft spelen, niet onbekend bij deze blessure.
Een woord van dank aan Marian van Hattem is hier op zijn plaats. Het lange afstanden fietsen met op elke bestemming een warme douche, warm eten en een warm bed is een onwaarschijnlijke luxe.
Tot slot bedank ik ook Marcel van Eijk voor de prima organisatie van de tocht.
Totaal gereden tijdens het Borkumtreffen 605 kilometer.
Totaal gereden met de Quest sinds maart 6100 km.

Velomobieltreffen Borkum 4e dag

Vandaag verlaten wij Borkum om op het vasteland richting Groningen te rijden. 's Nachts is een kat over de Quest gesjouwd. De zanderige poten zijn bovenop de Quest goed te zien. Yvonne heeft een koude nacht achter de rug en eet voor zij aan boord gaat nog een bak pasta leeg. Even is het nog spannend als wij horen dat wij mogelijk niet allemaal op de veerboot passen. Om de ruimte optimaal te benutten wordt de duoquest op een vrijwel lege aanhangwagen van een Duits echtpaar gehesen. Uiteindelijk hoeft het allemaal niet, er is ruimte zat op de boot. Al met al, we hadden ook de terugreis netjes gereserveerd, prutswerk van de rederij AG EMS.
We verlaten de Eemshaven, nu de zon schijnt is het wat minder desolaat, om naar de Ligfietsgarage te rijden.
Jan Limburg wil wel even in mijn fluisterquest rijden. Ik neem tijdelijk plaats in zijn leen Strada. Als ik even onderweg ben schiet plotseling mijn linkervoet uit de SPD pedaal. Met grote snelheid ram ik met mijn achillespees tegen de vlijmscherpe rand van het voetengat. De snijdende pijn gaat me door merg en been. Dit zal me nog opbreken. Ik stop vrijwel direct en kan even niet verder. Ik moet als gevolg hiervan aansluiten bij de langzame groep. Die gaat echt langzaam, 22 tot 24 km/u. Mijn hartslag komt niet boven de 75 bpm en soms denk ik dat mijn hart afslaat :). Wel heb ik nu tijd om het landschap goed in mij op te nemen. Dat is vaak schitterend. Vermakelijk is de Jack Russel van George Dekkinga. Het hondje loopt als een razende achter zijn baasje aan. Als ie echt niet meer kan, grijpt George het dier in zijn nekvel en hijst hem in de Mango.
In Groningen arriveren wij bij de Ligfietsgarage. Er is koffie met koek, een hartelijke ontvangst. Het bedrijf oogt ruim en Arjen van Dam en Ritsart leiden ons rond.
Na de koffie, ik loop al heel moeilijk, gaan verschillende groepen naar een verschillende bestemming. De grootste groep gaat naar Dronten onderweg. Een kleinere groep gaat richting Noord-Holland. Kees en ik gaan, samen met Herbert en Michael richting Veendam. Herbert moet naar Augsburg, 850 km ver weg. Michael moet naar Bad Bentheim, dat ligt over de grens in de buurt van Enschede. Na Veendam gaan wij richting Onstwedde, de beide Duitsers gaan richting Duitse grens.
Onderweg ontmoeten wij bij een pauze een ouder echtpaar, zij met elektro-fiets, hij met een Challenge Hurricane. Een leuk gesprek volgt.
Via Boven-Pekela bereiken we Onstwedde waar Marian ons met de camper al opwacht.

Na een lekkere douche zitten we lang bij een heerlijk kampvuur. Marian, specialiste in de Middeleeuwen, bezorgt me een schapenhuid en een warme kruik, deden ze in vervlogen eeuwen ook zo.
Maarten, de zoon van Kees en Marian laat ons de historische boerderij zien die zij gekocht hebben. Ontzettend veel werk om dit allemaal weer bewoonbaar te maken, maar het is de moeite waard. De plek is prachtig en met voldoende tijd en inzet is het te klaren. Ik probeer een paar foto's te maken. Belichtingstijd een halve seconde. De derde opname blijkt redelijk bruikbaar en geeft de oude gebinten weer. Ook Kees bij alleen het licht van het kampvuur levert een aardige foto op.
Kees en Maarten willen me het vestingstadje Boertange laten zien. Leuk natuurlijk, maar hoever is het lopen ter plekke? 'Oh, een klein stukje' zegt Maarten. Dat blijkt een understatement, ik moet enkele kilometers sjouwen met een heel pijnlijke achillespees. Daar moet ik morgen nog 150 tot 250 km mee fietsen, brrrrr. Boertange is een fraai vestingstadje dat heel mooi wordt onderhouden. Bij een etablissement op de centrale brink drinken we een portje en ik strompel achter Kees en Maarten weer naar de auto.
Marian maakt weer een heerlijke warme maaltijd en de slaap wil wel komen.

velomobieltreffen Borkum 3e dag

Het ochtendgloren heeft weinig zon in de aanbieding, het is best fris. Het ontbijt is 'gründlich' Duits goed. Alles is voortreffelijk geregeld, tot en met voorzieningen om een volledig lunchpakket samen te stellen. Onder leiding van Marcel maken we een rondrit over het eiland. De rit kan nooit lang zijn, de maximale afstand kan niet meer dan 19 kilometer bedragen. Geen probleem, halverwege stoppen we voor een persfoto en dat levert altijd een paar aardige foto's op. We wandelen met een groepje naar het strand. Daar gaan een paar enthousiastelingen uit de kleren voor een duik in het koude Noordzeewater. Theo van Goor maakt in het zand een tweetal sculpturen van de duoquest en een gewone Quest. In het duin vind ik lekkere bramen die ik me goed laat smaken. Ik voel de camera van Kees in mijn rug prikken als ik tussen de bramen struiken sta. Ik praat uitgebreid met Frank van der Laan, een Questrijder die in 2004 al een groep velomobielen aan de tand voelde en de Quest de voorkeur gaf. Frank is erg geïnteresseerd in mijn pogingen om mijn fiets stiller te maken en ik praat hem bij.
Tijdens de rit naar het dorp fotografeert Eva ons vanuit de duoquest. Da's wel een stuk makkelijker dan ik mijn foto's maak. De Canon Powershot G10 is overigens voor mij wel de ideale reiscamera. Met bijna 15.000.000 pixels, een effectieve beeldstabilisatie en een eerste klas lens lukt het vrij gemakkelijk om altijd scherpe foto's te maken. Stilstaand met 1/8 seconde uit de hand of rijdend met 40 km/u, maakt allemaal niks uit. Omdat ik heel veel foto's maak met de camera niet voor het oog, gebruik ik graag de instelling 'AIAF'. Hiermee bepaalt de camera aan de hand van de beeldinhoud de scherpstelling. Dit gaat vrijwel altijd prima.
We bereiken Borkum dorp en stellen onze fietsen aan weerskanten van de weg op. De vele toeristen stellen de bekende vragen. Met name Paulus den Boer raakt niet vermoeid met uitleggen hoe alles werkt en dat onze fietsen 'nicht elektro-unterstützt' zijn.
We geraken in een restaurantje waar heerlijke koffie met appeltaart en ijs worden geserveerd. Dit voor prijzen waar in Nederland de dienster niet voor van haar stoel komt. Een stel oudere Duitsers reist alle Nederlandse en Duitse Waddeneilanden af. Vooral over Texel zijn zij slecht te spreken over het bedienend personeel in de horeca, slecht gehumeurd en weinig service. Ik moet dat helaas beamen, de Duitse horeca is veel vriendelijker, service-gerichter, beter en nog goedkoper ook. Zelfs in de jeugdherberg wordt service geboden die wij hier al lang vergeten zijn. Vlak voor de uitgifte balies dicht gaan, gaat de senior kok letterlijk alle tafels langs om te vragen of wij nog iets willen eten.

We rijden om drie uur terug naar de jeugdherberg. Langzamerhand wordt de snelheid steeds hoger, maar echt geraced wordt er niet.
Om 16.00 uur is er een discussie met twee stellingen. De uitkomsten zijn helder. Elektro ondersteuning zal niet de toekomst van de velomobiel worden en Europese bemoeienis met de velomobiel wordt niet op prijs gesteld.
Na de discussie zoeken we weer ons kroegje op. De pittige waardin heeft weer 'Erdnüsse' voor ons geregeld en een hassebassie voor het eten gaat er wel in. Buiten wordt er door enkele fietsers gepoogd nog wat energie kwijt te raken. Er is een soort skelterbaan uitgelegd met honderden autobanden. Vooral Marcel Beekmans ragt heel wat rondjes tussen de banden.
Het avondeten gaat er goed in en enkele heren van mijn kamer, waaronder ik, doen een tukkie.
Ook in de avond drinken we een goed glas en stellen vast dat veel fietsers onze uitspanning nu ook hebben gevonden.