Naar de bronnen van de Maas 19-8 dag 2

Na een goede nachtrust in de camper ontbijten we bij de moeder van Kees. Dan op naar de zus van Kees waar de fietsen vannacht in de garage hebben overnacht. Jan plakt zijn lekke binnenbanden. Om tien uur rijden we Oirschot uit. Kees gaat voorop, maar ja, net als gisteren weet ie de weg niet en moet de Garmin uitkomst bieden. Ik kan geen track vinden en zie even later dat ik naar Maastricht een route heb gemaakt. Gaat ook prima, eigenlijk nog beter. Als je namelijk verkeerd rijdt rekent de Montana binnen enkele seconden een alternatieve route uit. Dit wel tegen een hoger stroomverbruik.
Het weer is prachtig, half bewolkt en een graad of 20. We rijden door een mooi landschap waar de koeien op veel plaatsen nog in de wei staan. Omdat ik de route in de GPS heb mag ik weer voorop rijden. Ik hou steeds een hartslag aan van 97 tot 103 slagen per minuut. Dat levert een snelheid op tussen 32 en 36 km/u. Dat kan iedereen goed volgen.
We rijden België in en zien dat het noodweer is geweest. Overal zijn takken van de bomen gerukt. Het is meestal niet mogelijk op de fietsstrook te rijden. Een enkele automobilist vindt dat wij niet op de rijbaan horen en passeert rakelings.
Even na de middag steken we op bij 'Gregory'. De kersenvlaai is heerlijk. Cees bestelt warme appeltaart. Dat wordt een complete maaltijd met ijs, meloen, aardbei en appeltaart. Een dubbele espresso kennen ze hier niet, het worden gewoon twee kopjes. Is ook dubbel natuurlijk.
Marian en Esmee zijn inmiddels in Maastricht en geven de geografische coördinaten op. Dan weten we de camper tot op een paar meter nauwkeurig te vinden. Een vrachtauto blijkt even eerder één van haar buitenspiegels te hebben afgerukt. Een kop soep gaat er wel in. We zitten in de prettige namiddag zon in het gras.
We rijden langs de Maas op zoek naar een camping. De eerste is een verenigingscamping. De volgende is in Eysden en ligt ook aan de Maas. De tenten worden opgezet en we genieten van een goed glas en een uitstekende rode kool schotel.
Mooie fietsdag met 106 km.
Morgen gaan we via Luik naar het zuiden. We zien wel hoe ver we komen.

Naar de bronnen van de Maas 18-8 dag 1

Vanmorgen rijden er 5 velomobielen het eiland op. Jan Geel, Kees van Hattem, Katinka Fransman, Pé Koomen, Cees Roozendaal en ik starten vandaag voor een reis naar de bronnen van de Maas. Marian van Hattem en achternicht Esmee zullen ons onderweg in de camper volgen en van het nodige voorzien. Pé heeft een heel bataljon uitzwaaiers weten te mobiliseren. Dat Tiny daarbij was deed Pé goed. Vriend Jan Veenis is ook van de partij en deelt koffie rond.
Om kwart over tien verlaat het smaldeel De Woude en via pont Buitenhuis gaat het zuidwaarts. Ron Dekker rijdt nog een stukje mee en dan moeten we onszelf redden.
We lopen vast bij Schiphol. We willen niet met het veer over dus karren we Schiphol over nemen we een brug meer richting Aalsmeer. Het is even zoeken in Amstelveen, maar als we Nes aan de Amstel bereiken kunnen we vlot doorrijden. Daar krijgen we de eerste bui over ons heen.
Cees krijgt een lekke band en stuurt de graskant in. Hij wordt met gekraak abrupt gestopt door een in het gras verscholen stalen afmeerbolder. Gelukkig zit ie precies in het rechter voetengat en blijft de schade beperkt.

Via Wilnis bereiken we Woerden waar Marian ons snel vindt. Na koffie en thee met wat lekkers rijden we door naar het rivierengebied. Prachtig om hier eens te rijden. We mogen achtereenvolgens met drie ponten naar de overkant, in één veerboot mogen we in de stuurhut rondkijken en foto's maken.

Ik schakel verkeerd bij het oprijden van de veerstoep en de ketting schiet over het grote voorblad. Ik rag met mijn achillespees tegen de scherpe rand van het voetengat en heb ik de rest van de dag pijn in mijn rechter voet.

Via Heusden gaat het naar Oirschot. Het begint hard te regenen en ik installeer de carbon toer/racekap. Tot dat moment onzichtbaar in de Quest, vanaf nu heerlijk beschutting biedend tegen de onophoudelijke regen. Jan rijdt tot twee keer toe lek. De Geax Tattoo is in de regen niet de meest lekvrije band. Even later heeft Jan weer malheur, de buitenband sleept aan. In de stromende regen probeert Jan eerst een plastic jas aan te schieten en daarna zijn band weer goed op de velg te krijgen. Ik kijk het vanonder mijn vizier aan.
Het begint nu ook te onweren en de klappen zijn niet mis. Ik begin met mijn rechter schoen tegen de rand van het voetengat aan te schuren. Dat kan maar één ding betekenen, het pedaal is losgelopen. Kees heeft sleutel 15 aan boord en is het leed snel geleden.

Het laatste stuk, ik heb de hele weg voorop gereden, gaat Kees van Hattum voorop rijden. Hij kan het maar moeilijk vinden :).
Als we later de fietsen naar zijn zus brengen om veilig in garage te overnachten, rijdt Kees pardoes de verkeerde kant op. Kees weet niet meer de weg in zijn geboortedorp.
Bij Kees' moeder eten we de door Marian gemaakte pasta en een lekker toetje.
Na het douchen een afzakkertje en redelijk vroeg gaat de groep onder zeil.

Morgen rijden we via België naar Maastricht en vandaar volgen we via Luik de Maas. Hoe ver we komen zien we wel.
160 km

Klaar voor de bron van de Maas

Morgen rijdt er een klein smaldeel van 6 velomobielen naar de bron van de Maas, ergens in de Vogezen in noord-oost Frankrijk.
Ter voorbereiding krijgt de Quest het normale kleine onderhoud. Ik inspecteer de voorbanden. Het zijn GoCycles die op ongeveer de helft van hun levensduur zijn. Er zijn geen steentjes of insnijdingen waar te nemen. Ik neem twee F-Lites mee voor het geval één van de banden vervangen moet worden. Ik smeer de ketting en stel de remmen strakker af.
Bij Fietsbandonline.nl bestel ik een 2.25 inch brede Furious Fred. Deze Furious Fred is breder dan de normale 2.00 inch versie. Deze laatste versie is heel snel maar heeft geen lekbescherming. De bredere versie heeft dezelfde lekbescherming als de Kojak en veel andere Schwalbe banden.
Fietsbandonline.nl verprutst de boel. Ondanks dat de iDeal betaling goed verloopt, krijg ik geen orderbevestiging. Als je de mensen belt blijkt Fietsbandonline onderdeel te zijn van een kermis van websites. Ik zal worden teruggebeld. Gebeurt natuurlijk niet.
De volgende dag melden de heren, nadat ik maar weer zelf bel, dat ze het artikel niet op voorraad hebben. Dit terwijl op hun site het artikel op voorraad staat. Dat betekent annuleren en bij Kroone Liefting de band ophalen.
Na montage moet ik zeggen dat de band goed onder de Quest staat.

Voor de communicatie heb ik een Droam besteld. Dit is een Wifi spot die met 5 apparaten kan worden gedeeld. Zou dit wel goed gaan? Nee, ook niet. Hoewel op 1 augustus de Droam al is besteld en de borg is betaald, is de Droam er vandaag niet. Ook bij Droam is iets verkeerd gegaan. De directeur verzekert me dat ik vandaag een Droam thuisbezorgd krijg. We zullen zien. Als om 21.00 uur de Droam er nog niet is, gaat de stressmeter lichtelijk in het rood. Ik krijg alleen nog maar voicemail aan de lijn.
De tweede keer dat ik tegen dat digitale bandje praat gebeurt dat met enige stemverheffing. En ja, Droam belt om 22.00 uur terug. Dan is er nog zegge en schrijven één uur om het apparaatje op De Woude te krijgen. De directeur belooft hoogstpersoonlijk een Droam van zijn werk op te halen en volgas naar De Woude te rijden.
Om 22.55 uur, vijf minuten voor de pont sluit, verschijnt de directeur voor de pont en overhandigt mij een Droam.
De stressmeter kan weer op idle.
Even geprobeerd en het werkt. Dit bericht gaat via de Droam het wereldwijde web op.

Dit bericht tik ik op een mooi nieuw speeltje, een Apple MacBook Air 11 inch, 4 Gb ram, 128 Gb flash opslag. Ik hoop jullie hiermee de komende weken op de hoogte te houden van onze rit. Totaal zal de reis een kleine 2000 km belopen. De eerste etappe is naar Oirschot in Noord-Brabant.

René met nieuwe carbon Quest naar Noord-Holland

Vanmorgen zit Bart van Crasbeek al op tijd bij ons aan de koffie. Samen rijden we naar Avenhorn waar Kees staat te wachten. In rap tempo, we hebben de wind achter, zijn we in Enkhuizen waar Jan Geel het kwartet completeert.
Als we bij elkaar staan komt er stepper langs die de dijk op gaat. 'Hé Wim Schermer' roept de man. Als ik hem even later achter op rij blijkt het Piet Groeneveld te zijn. Piet is, met nog een aantal steppers, bezig met een rondje IJsselmeer. Piet heeft mijn advies gevraagd voor banden voor zijn step. Hij is al om 04.00 uur uit Kampen vertrokken en rijdt met een gemiddelde snelheid van 25 km/u. Hij heeft er al 175 km opzitten en moet nog 75 kilometer steppen om het rondje af te maken. Heel knap als je weet dat wij met onze gestroomlijnde bolides gemiddeld maar een kilometer of 5 tot 7 harder rijden.

Steeds rond 38 km/u rijden we over de dijk Enkhuizen - Lelystad. Letterlijk duizenden spreeuwen scharrelen op de dijk hun kostje bij elkaar. Steeds als wij aan komen rijden vliegen ze een stuk verder, een prachtig gezicht.

Op het vasteland geeft Jan gas en ik probeer hem bij te houden. Normaal gesproken is een Quest met racekap niet makkelijk bij te benen, maar ik voel me goed en kom, met dank aan het mini vizier, tot 57 km/u. Jan vindt dat prima en vindt 50 km/u ook wel goed. Gelijk heeft ie.

In Dronten is het heel druk. Er worden reparaties uitgevoerd en de nieuwe carbon Quest voor René van den Berg wordt op maat gesteld. Ik overleg met Allert over het banden testapparaat. We worden het eens over het definitieve ontwerp van de pendel. Ik zal Allert één metalen plaat opsturen zodat ie kan beginnen met het las- en draaiwerk.

Ymte twijfelt of ie voor Parijs-Brest-Parijs al dan niet met racekap zal starten. Ik stel hem voor mijn nieuwe vizier eens te proberen. Meer snelheid, minder lawaai, minder wind in je gezicht zijn de USP's (unique selling points :)). Ymte zal mijn vizier dit weekend proberen en als het naar zijn zin is zal ik hem de nieuwste versie met twee lippen sturen.

Aan de Strada van Bart moet wat gelast worden en als dat gereed is gaan we noordwaarts. René heeft zes weken niet gefietst en heeft er geen behoefte aan mij uit te dagen. Ik rij nu met de deelbare carbon toer/racekap en dat doet de snelheid duidelijk goed.
Halverwege is mijn achterband lek en de mannen maken zich snel uit de voeten. Als ik de Furious Fred heb verwisseld voor een verse met een nieuwe binnenband ga ik weer onderweg. Kees belt als ik al bij het aquaduct ben. Na een korte pauze aan de voet van de dijk, het is weer begonnen te regenen, rijden we richting Hoorn. Jan is rechtdoor gegaan en is als eerste thuis in Oostwoud.
In Avenhorn gaat Kees richting Heerhugowaard. Bart en ik rijden samen door de MIjzenpolder naar Schermerhorn. Bart koerst via Alkmaar naar Castricum, ik rij door een regenachtige Schermer naar De Woude.
Mooie gezamenlijke rit.
190 km, 6034 totaal sinds 1 april.

Prijs deelbare carbon toer/racekap bekend

Als laatste in de serie van drie velomobielkappen is nu ook de prijs bekend. Deze geheel carbon kap bestaat uit vier delen. De kapopbouw bestaat uit twee losse schaaldelen die zeer nauwkeurig en waterdicht in elkaar passen. Als de kapopbouw in elkaar is geklikt, wordt dit in de liggende carbon deksel geschoven. Als laatste wordt het vizier er door middel van twee drukknoppen opgeklikt. Het geheel is waterdicht en net zo snel als de geïntegreerde racekap.
Het grote voordeel zit in de veelzijdigheid.

Je vertrekt met mooi weer en wil dan lekker buiten zitten. Als het koud wordt of het weer verslechtert kan je je daartegen volledig beschermen. Wordt het later weer mooi weer, dan wil je niet altijd verplicht onder een kap zitten.

De onderdelen van de kap kunnen in de fiets worden meegenomen en nemen in het geheel geen ruimte in. De twee kapopbouw schalen kunnen zelfs achter het achterwiel worden opgeborgen. Het liggende deksel past altijd onder de binnenkant van de neus van de fiets. Het vizier is 1 mm dik en laat zich naadloos tegen de romp aanleggen.

De prijs van de totale combinatie is € 729,-. Voor die fietsers die al een toerkap voor op de schuimkap hebben aangeschaft, kunnen voor € 269,- een geheel carbon combinatie realiseren. Deze combinatie is stabieler, waterdichter en sneller dan de toerkap op de schuimdeksel. Vooral de veel grotere ruimte voor het gezicht waardoor er uit een bidon kan worden gedronken en in de fiets alles goed te overzien is, is prettig.

De kappen van Velomobielonderdelen.nl zijn 200 gram lichter dan de Sinner kap, hebben geen enkele zichtbeperking en zijn ook en vooral in de winter zeer comfortabel.

Het ei van Columbus: zuignapjes

Er komen steeds meer race- en toerkappen. Velomobielonderdelen.nl heeft er inmiddels 55 verkocht. Gebruikers zijn enthousiast en ook ik rij er steeds vaker mee. Er is alleen één probleem. Als je uitstapt moet je ergens met de kap heen. Vasthouden gaat niet, je hebt beide handen nodig om uit te stappen. De kap is zo licht dat ie heel makkelijk wegwaait. Ik haal regelmatig kappen op bij Jan Reus, maar moet eerlijk toegeven dat als ik bij het instappen de kap even los moet laten, deze soms van de gladde neus van de Quest af glijdt. Lichte lakschade aan de splinternieuwe kap is dan soms het gevolg. Jan extra werk en ik mag onverrichterzake naar huis fietsen.
Jan heeft een mogelijke oplossing voor dit probleem, een zuignap. Jan heeft een zuignap waaraan zijn moeders handdoek in het ouderlijk huis hing, ontdaan van zijn haakje en aan een klittenband vastgemaakt. Dat werkt, maar ik krijg de zuignap met geen mogelijkheid los. Omdat het idee me goed lijkt, ga ik uitzoeken of commercieel verkrijgbare zuignapjes mogelijk wel aan ons doel voldoen.
Bij verschillende leveranciers vraag ik monsters aan. Dat doen kennelijk meer afnemers want ik mag alle monsters gewoon betalen.
Geen nood, de zuignapjes zijn niet duur, de verzendkosten wel.

Uiteindelijk vind ik een zuignap die werkelijk precies aan ons doel voldoet. Het nog geen 1,5 gram wegende 30 mm kunststof zuignapje gaat zonder enige druk op zowel droog als nat oppervlak als een huis vastzitten. Zet je nagel tegen de rand van de zuignap en het laat onmiddellijk weer los.
Het is echt magisch.
Het volledig van zacht transparant kunststof gemaakte oersterke zuignapje wordt bevestigd op een stukje 5 cm breed haakjes klittenband. Dit stukje klittenband met zuignapje kleef je vast aan de laatste centimeter van de standaard aanwezige klittenbanden van de schuimkap of race- of toerkap.
Als je nu uit de fiets wil stappen leg je de kap voor je op de fiets en raak de twee zuignapjes even aan. Daarmee zit de kap direct muurvast op de neus van de velomobiel en zal niet meer wegwaaien. Als je uit de fiets bent en je wil het instapgat afdekken, maak je de zuignapjes weer los en zet je de kap weer met de zuignapjes vast. Dat werkt bij een korte pauze veel sneller dan al grabbelend de klittenbanden aan de binnenkant van de kap vastmaken.
Al met al een heel fraaie oplossing voor een lastig probleem. Want het werkt natuurlijk met alle kappen, de normale schuimkap en alle toer- en racekappen.
Ik heb een setje van drie zuignappen al op haakjes klittenband bevestigd. Prijs inclusief verzendkosten is € 7,50 en vanaf nu te bestellen op Velomobielonderdelen.nl.

Rondje Noord-Holland

Vanmorgen meld ik me even voor tien uur aan de Smaragd in Heerhugowaard. De vogel is gevlogen. Daarom maar een rondje Noord-Holland in mijn uppie. Het waait ruim 5 Bft en er is net een bui gevallen als ik vertrek. Daarom ga ik lekker met de racekap onderweg, zit ik droog en uit de wind.
Via Schoorldam rij ik voor het eerst door het fraaie fietstunneltje dat onder de nieuwe A9 is aangelegd. Langs het kanaal kan comfortabel een snelheid van rond de 50 km/u worden aangehouden. Mijn hartslag blijft ruim onder de 120, dus reken maar dat de wind me een stuk helpt.
In Burgerbrug gaat de fiets in een rechterbocht wel heel makkelijk op twee wielen. De oorzaak is een lekke band. Als de band eraf is is de dader, een stevige roestige punaise, direct in beeld. Het waait zo hard dat verschillende onderdelen zoals wieldoekje, racekap en regenjack spontaan gaan vliegen.
Binnen 5 minuten ben ik weer onderweg en de volgende stop is het benzinestation bij het vliegveld De Kooi.
Op weg naar Den Oever komt de wind wat meer dwars van rechts en dat levert af en toe cakewalk-achtige bewegingen op. Vooral rond geïsoleerd liggende woningen rukt de wind heftig aan de Quest.
Op Wieringen rij ik de zeedijk op. Het zicht is eindeloos en de wolken zijn als kastelen. Prachtig wit en hoog torenen ze boven de Waddenzee op. Tegelijkertijd hangen er regenwolken boven het land. Gelukkig zeil ik er droog tussendoor al zie ik aan de natte wegen noordelijk van Medemblik dat het wel heeft geregend.
Schuin tegen de harde wind blijft het, met dank aan de racekap, mogelijk om zonder al te hard te werken 42 km/u te rijden.
In Medemblik is er espresso met warme appelflap.
Via Aartswoud, de Langereis en Heerhugowaard ben ik om 15.00 uur weer thuis. Daar zie ik dat de vertrekplaats van Kees en Katinka de Waerdse Tempel was.

Roam 6 augustus

Morgen 6 augustus fietsen de ROAMers van Billings naar Miles City. De koerslijn is de paarse lijn op de kaart. Er wordt vrijwel steeds gedaald. De fietsers starten op een hoogte van 1056 meter en eindigen op 736 meter hoogte. De afstand is met 247 km wel lang maar grotendeels dalend.
Het wordt 31 gr. C. en het is zonnig.
Er wordt weinig geblogd. Begrijpelijk als je een lange dag hard hebt gewerkt, je tent opgezet en eten geregeld hebt. Als er dan al Wifi is, kost het veel tijd en inzet om een bericht te maken, foto's uit te zoeken en te bewerken. Die tijd kun je ook lekker slapen.

ROAM 5 augustus

Morgen 5 augustus fietsen de ROAMers van Harlowton naar Billings. De koerslijn is de blauwe lijn op de kaart. Er wordt vrijwel steeds gedaald. De fietsers starten op een hoogte van 1349 meter en eindigen op 983 meter hoogte. De afstand is met 151 km en grotendeels dalend een makkie.
Het wordt 29 gr. C. en er kan uit een deels bewolkte hemel een onweersbui vallen.
De meeste Amerikanen zijn al weer naar huis. Een Amerikaanse deelnemer vindt de meeste Europeanen maar vreemde kwibussen. Zij zouden te weinig water meenemen en niet begrijpen dat er wel tot 80 mijl geen voorzieningen zijn. Dezelfde deelnemer vindt ook de vering van de fietsen van de meeste deelnemers niet geschikt om in de VS te rijden. Door het rijden over 'rumblestrips' veren de wielen zover in dat de fiets onbestuurbaar wordt. Hoe het rijden over 'rumblestrips' gaat zonder vering vertelt de man niet.

ROAM 4 augustus

Morgen 4 augustus gaan de ROAMers op pad van Helena naar Harlowton. De koerslijn is de groene lijn op de kaart. Er moeten 1470 hoogtemeters worden geklommen en de hellingen zijn niet erg steil. De fietsers starten op een hoogte van 1207 meter en eindigen op 1350 meter hoogte. De maximale hoogte is 1946 meter. De afstand is met 207 km goed te doen.
Het wordt met 30 gr. C. minder heet dan de eerste dagen. Wel kan er een onweersbui vallen.

Racekap op Strada

Vanmorgen rijden Kees en ik naar Amsterdam om daar Paul Dijs te ontmoeten. Pauls' spierwitte racekap zal ik onder aan de Schellingwouder brug afleveren. In net een uur rijden we de 32 kilometer vanaf De Woude. Het is voor mij makkelijk om rond de 40 km/u te blijven rijden. Kees kan dat tempo met de nieuwe F-lite banden en het mini vizier prima volgen.
In Purmerend begint het te regenen en de kap doet waarvoor ie gemaakt is, het in de fiets droog houden.
Als wij om 11.00 de brug af racen, staat Paul al te wachten. Hij is enthousiast over de mooie lijn van de kap. Voor de Strada wordt een speciale versie van de kap gemaakt omdat de tunnel achter het hoofd veel breder is dan bij de Quest. De kap voor de Quest zou te weinig warme vochtige lucht afvoeren en ligt letterlijk vast op de tunnel. Dat ziet er niet uit en werkt ook niet.
Ik maak een paar foto's en Paul gaat richting Tricht. Hij hoopt op regen.
Of hij dat heeft gekregen, weet ik niet. Wel weet ik dat wij terug wel steeds in de regen rijden. Met 38 km/u rijden we nu tegen wind vlot terug naar De Woude waar Kees nog een espresso drinkt en dan door gaat naar Heerhugowaard.

ROAM 3 augustus

Morgen 3 augustus gaan de ROAMers na een welverdiende rustdag op pad van Missoula naar Helena. De koerslijn is de groene lijn op de kaart. Er moeten 3370 hoogtemeters worden geklommen al is de steilheid overzichtelijk. De fietsers starten op een hoogte van 994 meter, de maximale hoogte is 1901 meter. De afstand is met 237 km pittig.
Het wordt met 30 gr. C. minder heet dan de afgelopen dagen.

ROAM 1-2 augustus

Vandaag 2-8 krijgen de ROAMers een welverdiende rustdag. Op dit moment, middernacht in Nederland is het 16.00 uur in de VS.
De temperatuur is 29 gr. C. Met 13 gr. C. wordt de nacht heerlijk fris. Morgen wordt het 31 gr. C. en moeten er 238 km onder de wielen doorrollen. Tot nu toe is het heel zwaar en komt niet iedereen in de eigen fiets op de pleisterplaats Missoula. Zeker vijf deelnemers hebben de fiets op een volgauto geladen.
De meeste deelnemers zijn op dit moment halverwege de dagtocht van 1-8.

F-lite banden in webwinkel

F-lite banden zijn bijzonder licht lopende en comfortabele 20" vouwbanden voor veel velomobielen en andere ligfietsen. Op de Mango passen ze helaas niet. Op 4 bar zijn de banden snel en comfortabel, daaronder zijn ze in snel genomen bochten wat dweilerig. De maximum druk is 5,5 bar.
De F-lite banden zijn 100% gelijk aan de bekende GoCycle. Deze laatste band is alleen bij GoCycle in Engeland verkrijgbaar.
De F-lite weegt rond 300 gram en is goed lekbestendig tot tweederde van de levensduur van tussen 5000 en 7000 km. In de Quest wordt de stuuruitslag beperkt, de draaicirkel wordt van 11,70 meter rond 13,70 meter. Het enigszins ruimer vijlen van de wielkasten en het daarna glad schuren van de randen is prettig voor de banden en draaicirkel.
Voor een test zie deze blogposting.

Het is de gewoonte van Velomobielonderdelen.nl om zoveel als mogelijk producten aan te bieden die elders niet of moeilijk te krijgen zijn. Er wordt echter zo vaak gevraagd de banden te leveren dat dit vanaf vandaag mogelijk is.
Er is in ligfietsland geen adres waar de banden online te bestellen en met iDeal te betalen zijn. En eh... wie heeft deze banden in Nederland op de kaart gezet?
Te bestellen op Velomobielonderdelen.nl

ROAM 1 augustus

Behalve een doodenkel kort Twitter berichtje valt er niks te vernemen van de moedige fietsers in de VS. Het bereik van GSM is bizar slecht en internet is hooguit in de grotere plaatsen beschikbaar. Bovendien is het fietsen extreem zwaar. Ik kan me heel goed voorstellen dat de mannen en één vrouw na afloop van een dagrit niet ook nog eens uitgebreid een blog gaan bijwerken. Gisteren moesten er 4600 hoogtemeters worden gemaakt tijdens de 162 km lange rit. Vandaag worden dat er maar liefst 6400. Gestart wordt vandaag op een hoogte van 467 meter terwijl er tot een hoogte van 1932 meter moet worden geklommen in de rit van Three Rivers naar Missoula. Er is geen wind en de temperatuur loopt op van 35 tot 38 gr. C. Verder naar het oosten is de temperatuur zelfs 43 gr. C.
De rit vandaag is 196 km lang.

Koorddansen met de Quest

De uitnodiging voor een 'wilde rit' levert naast Kees en mij een derde fietser op, Willem Vierbergen met de nummer 13. Zou dat echt een ongeluksgetal zijn? Ik mag voorop, het is tenslotte een wilde rit. In Wormerveer negeer ik een verboden in te rijden bord, waarom zou ik dat ook niet doen. Even later weet ik waarom. Plotseling blijft het achterwiel achter een gefreesde langsrichel hangen en de Quest gaat dwars uit de flank. Binnen een seconde rijdt de fiets op twee wielen en blijft dat, net als een balancerende koorddanser, een tiental meters doen. Ik stuur naar rechts en de Quest is weer een driewieler.

Op de Zaanse Schans lijkt het wel klein Japan. Een grote groep krijgt ons in het vizier en in no-time zijn er tien camera's op ons gericht.
Door het mooie Wormerland en het Twiske melden we ons bij de pont in Ilpendam. Ik wil wel naar Marken en Kees en Willem vinden dat prima. Kees gaat wel over Keulen en Aken naar Marken. Geen nood, de omweg via Broek in Waterland en Durgerdam is altijd de moeite waard.
In Marken smaakt de koffie prima. Een autochtone bewoner meent ons te moeten manen onze fietsen beneden aan de dijk te zetten, er kunnen auto's langs komen. Onze fietsen kunnen keurig tussen de paaltjes staan en auto's kunnen er prima langs.

Kees gaat weer voorop en waar het kan houdt ie de snelheid op 40km/u en soms zelfs even 50 km/u. Kees 32 is met vizier en F-lite banden gewoon Kees 40 geworden. Ook een Friese fietser, Klaas de Jong heeft de smaak van het mini vizier te pakken en schrijft een lofzang op zijn blog.
Ik vraag of Kees een ijsje wil eten. Hij is met een natte vinger te lijmen en we stoppen bij Willem Honing in Volendam. Willem eet nooit ijs en zwaait ons gedag. Wij smullen van ons ijsje en rijden daarna via Volendam naar Midden-Beemster. Daar komen we twee hindernissen tegen, eerst de kermis en dan de autocross.

In West-Graftdijk kom ik nog langs een schrikachtig paard. Een tweede geel gevaar kan het dier niet aan. Het meisje dat het paard aan de leidsels heeft moet haar fiets laten vallen om haar viervoeter de baas te blijven. Boven op het viaduct ga ik linksaf naar ons eiland, Kees gaat door naar Heerhugowaard.
Mooie rit van 110 km.
Totaal nu 5600 km.

Zuinig omgaan met beperkt vermogen tijdens ROAM

ROAM, Roll Over AMerica is gisteren van start gegaan. 5000 km dwars door het Amerikaanse continent van Portland tot aan Washington. 50 velomobielrijders uit verschillende landen doen hier aan mee. Verschillende blogs verhalen hier uitgebreid over. Een schitterend avontuur waarmee ik de deelnemers van harte succes wens.
De mannen en een vrouw hebben hun reis grondig voorbereid, reken daar maar op.
Toch vraag ik me af of zij wel het onderste uit de kan hebben gehaald om de lange dagtochten van vaak 200 km en meer, met zo weinig mogelijk inspanning te volbrengen.

Het is al weer even geleden dat ik een spectaculaire snelheidswinst aantoonde in het lage snelheidsbereik met een nieuw type minivizier. Enkele ROAM gangers hebben een dergelijk mini vizier besteld en nog enkele hebben deze zelf gemaakt.
De overgrote meerderheid heeft dit niet geregeld. Ze laten dus een snelheidswinst van bijna 4 km/u bij een laag vermogen van rond 100 Watt gewoon liggen. In Ieder geval gaat er zonder mini vizier rond 20 Watt vermogen verloren bij rijden rond 30 km/u met de Quest, Strada en Mango. De overgrote meerderheid van de deelnemers rijdt in één van deze velomobielen. Zie hiervoor:
http://wimschermer.blogspot.com/2011/07/spectaculaire-snelheidswinst-door.html

Dan de banden. Ik zou de reis beginnen met GoCycles of F-Lite banden. Deze banden lopen bijzonder licht en zijn heel goed bestand tegen insnijding door steentjes en andere rotzooi in de berm van grote wegen. Ik reed vorig jaar 2300 km rondom Ierland over slechte wegen en bermen van autowegen. Niet één keer lek gereden. Ook andere fietsers rapporteren 4000 en meer kilometers zonder lek.
Nu Schwalbe de nieuwe Tryker aan de deelnemers beschikbaar heeft gesteld, zullen de fietsers niet met de lichtst lopende band van start gaan. Laten we eens uitrekenen wat het betekent in vergelijking met de GoCycle/F-Lite. De gisteren gemeten uitrolafstand van een GoCycle op 5 bar is 27,03 meter. De Tryker rolt op 6 bar 21,33 meter uit. De GoCycle rolt dus 26,7% lichter.
Een standaard glasvezel Quest heeft 170 Watt nodig om 39,9 km/u te bereiken. Daarvan is 65 Watt nodig om de rolweerstand van de banden te overwinnen. Met 2 lichtlopende GoCycle banden kun je dit met 26,7/3*2 %, ofwel 17,8 % verlagen. In Watts is er dus 17,8% van 65 Watt ofwel 11,6 Watt te verdienen.
Ik schat in dat de kruissnelheid tijdens ROAM tussen 30 en 33 km/u zal bedragen. Dan wordt het aandeel rolweerstand versus luchtweerstand relatief nog veel gunstiger voor lichtlopende banden.

Alles overziende kunnen de deelnemers door enkele simpele ingrepen, vizier en lichtlopende banden, zo'n 31 Watt vermogen besparen. Om met een 36 kg standaard Quest 32,3 km/u te bereiken is 100 Watt nodig. Met lichtlopende banden en een vizier heb je aan 69 Watt al voldoende om dezelfde snelheid te bereiken. Dat is bijna een derde deel minder benodigd vermogen. Voor die fietsers die op Trykers rijden zonder vizier, kunnen het gevoel te rijden op GoCycles en met vizier simuleren door 26,4 km/u te rijden. Let wel, je collega's met vizier en GoCycles rijden dan al 32,3 km/u.
Met vizier en GoCycles kun je dus zo'n 6 km/u verdienen, een cijfer dat wordt gestaafd door de eerdere hartslagmetingen met GoCycle en Triker, alsmede de metingen met en zonder vizier.

Voor de Mango is het verhaal iets anders, er kunnen geen GoCycles/F-lites om de voorwielen. Er kunnen wel Kojaks onder. Die lopen op 7 bar (max officieel 6,5 bar) toch mooi 20,8% lichter dan de Tryker op 6 bar (maximum). Het voordeel van de twee Kojaks is 20,8/3*2 = 13,5 % ofwel 9 Watt. Samen met de winst van het vizier van 20 Watt toch mooi 29 Watt.
Mango rijders zonder vizier en met Trykers kunnen het gevoel van het rijden met vizier en GoCycles simuleren door 26,9 km/u te rijden. Wederom, je collega's rijden met vizier en GoCycles dan al 32,3 km/u.

Het is mij er niet om te doen om Schwalbe dwars te zitten. Ik heb Maarten Heckman, toen hij me vertelde dat Schwalbe de banden zou sponsoren, desgevraagd geadviseerd te kiezen voor Schwalbe Kojaks. Mochten deze door doorns of glas teveel lek raken, dan over te schakelen op Schwalbe Marathon Plus. Stevig opgepompt lopen die redelijk en gaan zeker niet lek. Ik zou van harte de nieuwe Schwalbe velomobielband hebben gepromoot. De Schwalbe Tryker is dat in mijn opinie zeker niet.

Ook zijn er nogal wat calorieën extra nodig als er met Trykers en zonder vizier wordt gereden. Met vizier en GoCycles verbruikt de fietser op de vlakke weg gedurende 200 km totaal 2043 Kcal. Zonder vizier en met Trykers 2420 Kcal. Dat is een verschil van 377 Kcal of wel 5 sneden bruinbrood meer dan wat je toch al naar binnen werkt.

Lexan is in de VS plenty te krijgen. Het model is eenvoudig, een strip van 9 cm breed en 82 cm lang. De uiteinden schuin afknippen en een enkele lip in het midden maken. Enkele stukjes klittenband en de 20 Watt winst is gerealiseerd.

Bandentest 20" tire review

Vanmorgen spreken Kees van Hattem, Jan Geel en ik af op de Westdijk bij het Noord-Hollands kanaal. Daar is mooi asfalt, zie de detailfoto, en lange vlakke stukken. Ik laad de auto letterlijk tot het dak vol met de Velomobiel.nl meetwagen en plateau, banden, tafel en meetspullen. Het waait Bft 2 soms iets minder en met de oostelijke wind staat deze dwars op de testrichting. De temperatuur is rond 21 graden C.
Het testplateau zetten we nauwkeurig op 10 cm hoogte om al te lange uitrolafstanden te voorkomen. Ter bescherming van onszelf en andere weggebruikers, staat de auto op de weg. Iedereen die ons passeert moet dat op ruime afstand van ons meetplateau doen. Met iedere band zijn bij verschillende drukken minimaal twee runs gemaakt. Als de runs teveel verschilden, dit komt uitsluitend door de wind, wordt er minimaal nog één soms twee runs gemaakt. De runs die teveel verschilden, zowel qua hoge als lage afstand, worden weggelaten. De twee overblijvende runs worden gemiddeld. Dat zie je in het hieronder staande staatje.

Vandaag zijn de volgende banden aan de beurt:
- Schwalbe Tryker
- GoCycle
- F-Lite
- Greenspeed Duro
- Schwalbe Kojak
- Schwalbe Durano
- Panaracer Minits

Per band eerst een korte beschrijving.

Schwalbe Tryker
Deze band is bedoeld als een snelle allround band voor velomobielen en trikes. De specificaties daarvoor heb ik opgesteld en aan Schwalbe ter beschikking gesteld. De band wijkt helaas nogal af van de specificaties en dat heeft consequenties. Vast staat wel dat de band er mooi uit ziet, prima stuurt, een redelijk kleine draaicirkel heeft en uitstekend remt. Het comfort is beperkt en de snelheid is dat in vergelijking met de hartslagmethode met de GoCycle ook. Hoe de band zich in een rolproef manifesteert zie je in de tabel. De band legt met de hand goed om en centreert goed.

GoCycle
Dit is inmiddels een oude bekende die een heel goede reputatie heeft verworven, vooral m.b.t. comfort en snelheid. De band is met 280 gram heel licht en legt heel makkelijk om, eigenlijk te makkelijk. De band wil alleen goed centreren als je dit met de hand corrigeert als er nog maar heel weinig lucht in de band zit. De band heeft duidelijk zichtbaar in de wangen een radiale structuur. De band is hoog en 52 mm breed. Dit heeft uiteraard gevolgen voor de draaicirkel die ruim 2 meter groter is dan van bijv. een Kojak. De band is behoorlijk lekbestendig tot 2/3 van de levensduur. Die is met 6000 tot 7000 km prima. De band is alleen te koop bij GoCycle zelf voor ongeveer 33 euro. Verzending is gratis.

F-Lite
Veel fietsers vinden bestellen van de GoCycle banden in Engeland veel gedoe. Flevobike heeft het initiatief genomen om de GoCycle onder de eigen naam F-lite te laten maken en in Nederland op de markt te brengen. De band ziet er tot in details uit als de GoCycle. Wel is de band met 305 gram precies 25 gram zwaarder. Omleggen gaat op precies dezelfde manier en ook de F-Lite is wat te ruim om de velg. De band is verkrijgbaar bij de Velomobielgarage Noord-Holland en Velomobiel.nl. De adviesprijs is € 34,50.

Greenspeed Duro
De Duro is een zware solide band die maar liefst 680 gram weegt. De band is bedoeld voor zware tandems en trikes. Ik steek mijn handen in het vuur dat dit inderdaad prima zal gaan. De band is gemaakt op basis van een motorfiets karkas en je ziet dat de band grotendeels radiaal van opzet is. De Duro is wel met de hand om de velg te leggen, eraf halen lukt niet. Bandenlichters niet vergeten dus. De band hebben we getest tot 8 bar en is dan 52 mm breed. Of de 25 mm velgen dat lang zullen uithouden is wel de vraag. Tijdens de test gaven ze in ieder geval geen krimp.

Schwalbe Kojak draad
Deze band is al vele jaren op de markt en heeft een mix van gemiddeld goede eigenschappen. Hij loopt redelijk licht, stuurt prima, remt goed en de draaicirkel wordt niet beperkt. Wel is bekend dat de zachte compound een ware steentjes magneet is. Vooral als de band voorbij de helft van zijn levensduur is, zijn bij nat weer de lekke banden niet van de lucht. De levensduur is, mede door de zachte compound, met 3000 tot 4500 km, beperkt. De band legt makkelijk om, maar moet wel even geholpen worden om goed te centreren.

Schwalbe Durano
Na de Stelvio is de Durano door Schwalbe uitgebracht. De levensduur is met 8000 tot 10000 km heel lang. De band legt makkelijk om, centreert heel mooi en is behoorlijk snel. De wegligging is door het kleine contactvlak met het wegdek, beperkt. De Durano heeft de kleinst mogelijk draaicirkel maar is niet heel comfortabel en wil graag in een richel of tramrail wegzakken. Dat levert soms schade op.

Panaracer Minits
De Minits zou een snelle band moeten zijn. Op het Duitse Velomobilforum wordt daar anders over gedacht. We hebben de band dus waarom niet even meetesten. Het is een heel compact vouwbandje dat makkelijk omlegt en er mooi uitziet. Dat dat niks met de snelheid te maken heeft zal straks blijken.

Binnenbanden
Op de 25 mm velgen zijn alle banden voorzien van Schwalbe SV7C binnenbanden, m.u.v. de Kojak. De Kojak, Durano en Minits zijn op de 19 mm velgen met Schwalbe SV6a banden getest. Er is geen gebruik gemaakt van talkpoeder en de banden zijn zonder montagevloeistof gemonteerd. De pomp is een SKS Rennkompressor waarvan de nauwkeurigheid binnen 0,1 bar is vastgesteld.

We hebben 25 mm en 19 mm wielen mee, o.m. om met name bij de Kojak te verifiëren of er op normaal wegdek verschillen in snelheid zijn. Kees had onze proeven op zijn weblog aangekondigd. Naast talloze onbekende fietsers kwamen ook Martin Merkelbag en de Muis langs. Kees beschrijft zijn jaloezie als de Muis even lief is voor Wim.

Resultaten en conclusies

Schwalbe Tryker
Mijn eerdere conclusie dat de Tryker niet de snelheid haalt die ik er van verwachtte wordt met de rolproeven van vandaag bevestigd. Met uitzondering van de Minits is de Tryker de traagste band in de test vandaag. De veel smallere Kojak is zelfs zo'n 10% sneller dan de Tryker. Waarvoor Schwalbe deze band bedoelt is mij een raadsel. Niet voor mij in elk geval.

GoCycle
De GoCycle maakt zijn reputatie weer waar. Al bij lage druk loopt de band licht en comfortabel. Voor wedstrijden kan de band tot een kleine 6 bar worden opgepompt. Voor toeren is 4,5 bar heerlijk. Niet zachter dan 4 bar, daaronder gaat de band in snelle bochten licht dweilen.

F-Lite
De eerste run jaagt Kees van Velomobielgarage Noor-Holland de stuipen op het lijf. Hij komt lang niet zo ver als de GoCycle. Zou de F-Lite dan toch een andere band zijn? Een van de wielen blijkt niet goed in de meetwagen te zitten. Kees slaakt een zucht van verlichting en hoeft de toorn van vrouwlief Marian niet te vrezen. De F-lite haalt globaal de afstanden van de GoCycle. De kleine verschillen die er zijn worden veroorzaakt doordat de F-Lites alle drie nieuw zijn en van de drie GoCycles er maar één nieuw was en de andere twee al 2000 km hebben gereden. Deels versleten banden lopen aantoonbaar lichter dan nieuwe banden.

Greenspeed Duro
De band blijkt lichter te lopen dan iedereen tevoren zou verwachten. Op 8 bar, de band ziet er dan imposant en breed uit, loopt de band zelfs lichter dan welke band ook. 8 bar is evenwel voor de gemiddelde velg te veel van het goede. De Duro mag tot maximaal 7 bar worden opgepompt.

Schwalbe Kojak draad
De Kojak overtuigt nog steeds. De band is behoorlijk snel, duidelijk sneller dan de bredere nieuwe broer de Tryker.
Tijdens de tests binnen bleek er vrijwel geen verschil in rolweerstand tussen de 25 mm en 19 mm velgen. Ook buiten blijkt dat er nauwelijks verschil is in rolweerstand tussen de 25 en 19 mm velgen. Het voordeel van brede velgen, ik bewees dat eerder, is pas vanaf 40 mm brede banden 10% of meer. De Kojak heeft even boven 6 bar zijn maximum snelheid bereikt. Weliswaar loopt ie bij 7 bar nog een fractie lichter, maar bij 8 bar levert het verder niks op. Daniel Fenn van de Evo's racet met Kojaks op 11 bar. Dan zou ie heel snel zijn. Nou, vergeet het maar. Op 10 bar loopt de band zelfs minder licht dan op 8 bar. Ook de 19 mm velg vindt het niet prettig.

Schwalbe Durano
Blijkt wederom behoorlijk snel te zijn. Ook de Durano's lopen niet veel lichter naar mate je ze harder oppompt. Voor racen op een heel gladde baan met veel bochten is dit een goede band.

Panaracer Minits
Dit mooie Japanse bandje loopt heel matig. Op 10 bar even snel als de Kojak op 5 bar, dat zijn geen waarden om trots op te zijn.

Wegdek
Het wegdek is in hoge mate bepalend voor de rolweerstand. Op het wegdek waarop we vandaag hebben getest, een mooi asfalt met diep ingewalsd grit, zijn smalle harde banden in het voordeel. Op een ruw wegdek, stenen, tegels, om over kinderkopjes maar te zwijgen, zijn de bredere banden in het voordeel. In de toekomst kunnen we met de pendel bandentester al deze wegdekken snel na elkaar voor een test gebruiken.

Een woord van dank aan Kees en Jan. Inmiddels zijn we zo op elkaar ingespeeld dat we alle banden, per band op meestal drie, soms op vier verschillende drukken en steeds met minimaal twee runs per druk, in 4 uur hebben getest.
Ook een woord van dank aan Hans van Vugt van Elan. Hans stelde de Greenspeed Duro, de Panaracer Minits en de Schwalbe Tryker ter beschikking.