Mist, koffie en update schokdemper en pendel

Het is koud en de mist is dicht. Zouden Kees en Rob de elementen trotseren om hier hun maandagse bakkie troost te komen halen?
Kennelijk is onze espresso heel goed, want om tien uur ziet Marian een fletse gele schim aan de overkant van de Markervaart. Het is Rob die niet weet dat de pont uit de vaart is. Geen nood, hij wordt door de vlet van het Hoogheemraadschap overgevaren. Ook Kees is kennelijk gek op de Illy koffie. Hij heeft een grote tas mee met onder meer een enorme Vredestein 60 mm Black Panther achterband. Ik heb even opgezocht of er testen zijn van deze band en dat blijkt het geval. Hieruit blijkt dat de Black Panther wel eens een heel goede winterband kan zijn. Komt de Furious Fred op een schaal van 6 tot een heel matige cijfer 2 waar het gaat om bochtvastheid en tractie, de Black Panther komt tot 5 resp. 4 voor dezelfde eigenschappen. Ook de lekvastheid en bestendigheid tegen doorns is zeer veel beter. Het mooie is dat de Black Panther Black Xtrac met een breedte van 50 mm ook nog eens heel licht loopt. De superlicht lopende Furious Fred consumeert 19,8 Watt, de Black Panther 25,6 Watt.
Ik ga er maar eens mee rijden.

De eerste ritten met de schokdemper hebben me geleerd dat de huidige inbouw nog niet OK is. Bij sterk inveren en bochten naar links, loopt de band aan in de wielkast. Dat komt omdat de demper door de schuine stand tijdens het inveren de brug naar rechts duwt. Zonder dat Bram Smit dit weet heeft ie de oplossing al klaar, een afstandstuk waardoor de demper recht onder het bovenste aansluitpunt komt te staan. Wordt vervolgd.

Na de eerste opwinding over de bandentest pendel is het stil gebleven. Er moet nog het een en ander aan vermaakt worden. Allert van Velomobiel.nl heeft belangrijker prioriteiten dan te werken aan speeltjes voor Wim. Allert vindt het goed dat ik samen met Jan Geel de pendel zal afmaken. Ook hier: wordt vervolgd.

Majoor Kees de weg kwijt

Vanmorgen is het maar 2 gr. C maar er is goed zicht op ons eiland. Kees heeft een wilde rit geprogrammeerd. Om half elf verzamelen bij Skeef in Heerhugowaard.
Als ik de Schermer in rij is het zicht door de mist gereduceerd tot een goede 100 meter. Dat zal zo blijven tot in Heerhugowaard.
Willem Vierbergen staat al bij Skeef en we wachten nog een tijdje. Om kwart voor elf is Kees nog steeds niet aanwezig. Heeft Kees de wilde rit alleen voor zichzelf geannuleerd? Ik bel Marian, zijn vrouw en hoor dat ie net weg is. Willem krijgt Kees aan de lijn en Kees meldt dat ie de weg kwijt is. Even later is ie boven water en drinken we prima espresso in het lekker warme Skeef restaurant.

Het weer knapt niet op en we besluiten de wilde rit te laten voor wat ie is. We gaan naar huis.

De eerste indrukken van de rubber strip tussen de body helften lijken positief. Het ziet er naar uit dat het kenmerkende gerommel uit de fiets, veroorzaakt door de harde klankkast die een Quest nu eenmaal is, flink verminderd is.
Nog belangrijker is dat het geluid uit de wielkast volledig weg is, een groot pluspunt.

Quest weer heel

Een week niet fietsen is best lang, helemaal als het elke dag fietsbaar weer is.
Jan Reus, de man van de kappen, heeft mijn gehavende koolstof kind onder handen genomen en vandaag mag ik hem weer ophalen. Voor ie op de Foldy-car kan moet er nog veel gebeuren.
De vlakke rechterkant van de wielkast krijgt een aan beide zijden van een laagje carbon voorziene strip hardschuim. Hiermee zal hopelijk het blikkerige geluid verdwijnen dat ontstaat als het achterwiel over slecht wegdek stuitert. De strip wordt met dubbelzijdige tape op de wielkast geplakt. De reparatie van de wielkast is professioneel uitgevoerd. Aan de onderkant is de gehele wielkast van een reep carbon voorzien. Bovenop de wielkast zijn de breuken met carbon mooi hersteld. Bij nader inzien kan de schade vrijwel zeker niet veroorzaakt zijn door de spanband. Rob Kaag wijst me op 'mijn hobby' om achterbanden te laten exploderen. Dat lijkt inderdaad een betere verklaring.

De experimentele schokbreker, een door Bram Smit nog mooier gemaakt exemplaar komt er komende week in, betekent ook een andere opening door het kettingschermpje. Jan plakt een carbon plaatje op het oude gat en maakt een passend nieuw gat. Dit zal mogelijk straks worden verkleind als de recentste versie erin komt. We wegen de nieuwe veerpoot en zien dat deze 360 gram weegt, 60 gram meer dan de standaard veerpoot. Ik denk dat de nieuwste versie vrijwel even veel zal wegen als de standaard veerpoot, namelijk 300 gram.
Nu de top er nog af is, kan er mooi een stukje neopreen op het achterste kettingschermpje worden geplakt om rammelen van de pomp te voorkomen.

Dan mag de top erop. Toen ik vanmorgen binnen kwam was Jan bezig de siliconenkit te verwijderen. Dat doet ie met een dikke schijf rubber in een boormachine. De oude uitgeharde kit vliegt er letterlijk van af. Zouden ze dit in Dronten ook zo doen?
Siliconenkit wil ik niet meer tussen de top en de body hebben. Eerder heb ik van Peter Colbers rubber strips gekregen waarvan de zachtste wat smaller wordt geknipt. Met kleine drupjes secondenlijm, steeds links en rechts van de boutgaatjes, zit de nieuwe strip er snel op. Het weer monteren van de top is wel een flink karwei. De op zijn zij liggende body maakt het lastig de precies passende boutjes en moertjes te plaatsen. De Quest wordt op zijn onderkant gezet op een flink hoge schraag waardoor geen vervorming optreedt. Dan lukt het beter en kan de gele tape om de fiets worden aangebracht.

Er kan weer gefietst worden. Jan hartelijk dank voor je werk.

Quest in reparatie en body Quest uit Dronten

Vandaag gaat mijn Quest naar Jan Reus in Hoorn voor reparatie van de wielkast. Als ik de Quest heb afgezet rij ik door naar Dronten. Bij Alligt haal ik een nieuwe voorraad kettingtandwielen met SKF E2 lagers op. Bij Velomobiel.nl is weer veel te bepraten en te zien. Niet alles mag op de foto en dat respecteer ik uiteraard.

De nieuwe QuestXS is nu helemaal klaar en ik word uitgenodigd een ritje met de prachtige nieuweling te maken. Ymte zet de bracket maximaal naar voren en verlengt daarvoor de ketting. Ik laat me vrij eenvoudig in het kleinere instapgat zakken. Ik zit er als een sardientje in. Als ik probeer te fietsen kan ik al direct merken dat dat niet goed gaat. Aan alle kanten, knieën en voeten, raak ik de binnenkant van de kleine Quest.
Ik wil weer uitstappen en dat is, net als in de EVO, minder eenvoudig. Met mijn lengte van 1.83 meter en relatief lange benen, kan ik mijn knieën niet voldoende optrekken om mezelf op de dwarsbalk af te zetten. Dat betekent op armkracht omhoog. Allert en Ymte grijpen me onder de armen en tillen me omhoog. Fietsers tot 1.80 meter met een normaal postuur kunnen in de Quest XS. Paste ik er wel in, dan zou ik niet twijfelen en een QuestXS bestellen.
Ook Ymte laat zich in de QuestXS zakken. Hij kan er in, maar fietsen is ook voor hem onmogelijk.

Het hoofddoel van mijn bezoek is het afhalen van een complete body en top. Jan Reus zal van de rompdelen een contra mal maken om later te kunnen experimenten met aanpassingen van de stroomlijn. Allert helpt me met het op de Foldy car laden van de body. Het vervoer verloopt, dankzij het speciale aluminium transportframe, zonder problemen.

In Hoorn heeft Jan de top van mijn Quest er al afgehaald. De schade aan de wielkast is fors. Bovenop zit een grote breuk, onderin is de wielkast bij de bevestiging op de bodem, over zeker 25 cm gescheurd. De wielkast is heel licht maar begrijpelijkerwijs ook heel dun. Niet meer dan één lichte carbon mat en epoxy. Het is nog een wonder dat dit zo lang goed is gegaan. Ik heb voor de vermindering van het geluid om de wielkast een spanband getrokken met daartussen schuimrubber.
Jan gaat dat nu oplossen. Twee strippen hardschuim zullen rondom van een laagje carbon worden voorzien. Deze strippen worden met dubbelzijdige foamtape diagonaalsgewijs op de wielkast geplakt. Hiermee krijgt de vrijwel vlakke wielkast een zekere voorspanning waardoor de eigen frequentie verandert. Het blikkerige geluid zal hiermee hopelijk zonder aanvullende maatregelen verdwenen zijn.

Wegligging Quest/Strada/Mango

De titel van dit bericht roept vragen op. Is de wegligging van de Quest, Strada en Mango dan niet goed? Eerlijk antwoord? Nee, die is niet echt goed. Voor veel fietsers is de wegligging van onze geliefde velomobielen uit Dronten overigens geen probleem.
Maar.... hebben jullie dan nooit last van een dribbelend achterwiel? Maakt jullie achterwiel nooit een stapje zijwaarts op slecht wegdek? Natuurlijk wel. Sommige fietsers zijn op slecht wegdek zelfs zoveel dwars uit de flank gegaan dat zij zijn omgeslagen.
Waardoor komt dit? Primair door een te hoge snelheid. De eenvoudige constructie van de vering van onze fietsen speelt daarbij een hoofdrol. De huidige veerpoot bestaat uit een meer of minder krachtige veer en een soort schuim in een glijbus die enigszins als demper werkt. Veert het wiel in dan wordt de vering samengedrukt. Het uitveren verloopt hetzelfde. Het schuim in de glijbus probeert enigermate als demper te werken, maar een echte demper is het niet. Dit betekent dat de wielen op slecht wegdek kunnen gaan stuiteren. Een stuiterend wiel zal in een bocht of zelfs heel licht hellend slecht wegdek naar de buitenkant dribbelen. Dat voelt niet goed aan, je schrikt je rot. Dit is alleen te voorkomen door de snelheid fors te verlagen. Dat is natuurlijk niet aantrekkelijk. Auto's die naast me met dezelfde of zelfs hogere snelheid over dezelfde drempel rijden houden de wielen keurig aan de grond terwijl ik in mijn Quest letterlijk door de lucht vlieg.

Kan dat niet beter? Ja, ik denk dat dat kan. De huidige veerpoot zou moeten worden vervangen door een veerpoot met een echte schokdemper. Als het kan een luchtdemper. Liefst instelbaar zodat de demping karakteristiek kan worden ingesteld op lichaamsgewicht en gewenst gebruik. Dergelijke dempers veren gecontroleerd in, het uitveren verloopt - ook instelbaar - vertraagd. En die demping is een voorwaarde om het wiel aan de grond te houden. Ook bij gladheid zal de fiets veel langer controleerbaar blijven.
Bonus is dat het comfort verbetert. Het biedt ook perspectieven voor snelle fietsers. Voor comfortabel toeren kan de druk in de demper relatief laag zijn, voor wedstrijden verhoog je de druk waardoor de fiets op vlak wegdek minder veer- en demper werking heeft en daardoor sneller is. De moderne dempers in MTB's hebben ook een 'lock out'. Hiermee kun je de vering en demping helemaal vastzetten, op snelle mooie wedstrijdbanen een aantrekkelijke optie voor een maximale snelheid.

Informatie bij Velomobiel.nl leert dat Theo van Andel al met een gedempte Merida LRS demper rijdt. Ymte zal proberen een dergelijke demper voor mij te pakken zien te krijgen.

Bram Smit van Fast Forward Ligfietsen heeft tijdens ROAM angstige momenten gehad toen hij over 'rumble strips' reed en direct daarna volledig uit koers raakte en te nauwer nood omslaan kon voorkomen. Volgens Bram mede veroorzaakt door de beperkte schokdemper werking van zijn Mango. Een Quest rijder is tijdens ROAM over de 'rumble strips' gereden en om gegaan. Hij is daarbij zo gewond geraakt dat ie moest opgeven.
Bram, bekend van zijn Munzo deelbare lage racer en de 'tilting trike', heeft in zijn Mango een gedempte veer ingebouwd. 'Wil ie dat voor Wim ook doen?'. 'Natuurlijk Wim, ik maak er één voor jou ook'. Gisteren laat ie me weten dat ie klaar is en als ik wil mag ik vandaag al langs komen om de inbouw te doen.

Vanmorgen ga ik dus op 'geheime missie' :). Een mooi ritje naar Naarden door een met 4 gr. C nogal koud landschap. Met de comfortabele racekap op leg ik de 52 km in goed anderhalf uur af en tref Bram in zijn kleine maar bijzonder efficiënt ingerichte werkplaats.
Dan blijkt dat de montage in een Quest heel andere koffie is dan in een Mango. Belangrijkste verschil is dat de ophangpunten van de veerpoot van de Quest niet parallel zijn. Je kunt dit mooi zien aan de schuine stand van de demper op de laatste foto.
Dat betekent dat er aan de bovenkant een oog met kogelgewricht moet komen en aan de onderkant ook een kantelbare constructie om de Rock Shox demper goed in te bouwen. Het is een enorm genoegen Bram aan het werk te zien. HIj doet me in alles herinneren aan mijn vader die net zo'n handige bliksem was als Bram. Als de wijzigingen zijn doorgevoerd blijkt dat het vrij dikke demperlichaam door in de weg zittend plaatwerk van de stoelophanging, niet past op het bovenste bevestigingspunt. 'Dan draaien we de demper gewoon om' is de snelle conclusie van Bram.

Het eerste ritje is direct het effect van de demper merkbaar. Op slecht wegdek blijft het achterwiel op de grond. De besturing voelt strakker aan en ik kan direct al sneller een bocht nemen over een planken brugdek. Wel hoor ik een raspend geluid bij het inveren.
Ook zie ik de spanband die ik met schuimrubber om de wielkast trok om resonanties te voorkomen, los op de bodem van de Quest liggen. We leggen de Quest op zijn zij en kijken in de wielkast. Dat ziet er niet goed uit, er zitten scheuren in de opbouw van de wielkast. Om naar huis te kunnen rijden draaien we de demper naar een wat hogere positie. Dat gaat prima en hoewel ik zo nu en dan de band hoor aanlopen, kom ik zonder verdere problemen thuis.

Na het repareren van de wielkast, klusje voor Jan?, kunnen we verder experimenteren met de demper. Bram heeft een idee om de demper toch op het bovenste bevestigingspunt te maken. Dat gaan we volgende week proberen. Ook zal ik een demperpompje aanschaffen om zelf met de verschillende drukken te experimenteren. Wordt vervolgd.

Afvaller tijdens rondje Noordkop

Als ik vanmorgen mijn neus buiten de garage steek is het kil. De thermometer geeft 7 gr. C. aan. De heerlijk comfortabele racekap gaat erop.
Eerst naar Kees in Heerhugowaard waar Jan, ook met racekap, al aan de koffie zit. Even later is ook Pé van de partij. We rijden met zijn vieren een rondje Noordkop. Net buiten Heerhugowaard trapt Kees weer loos rond. Het probleem, een loslopende moer op de achteras speelt weer op. Even later zal blijken dat Kees het probleem niet ter plekke kan oplossen. Kees moet lopend terug naar huis.
Wij rijden door naar Schoorldam om vervolgens het duinterrein in te rijden. Bij Hargen aan Zee gaan we op de zeedijk rijden. Bij Callantsoog er weer af en door tot Groote Keeten. Pé rijdt voorop en dat betekent stevig doorrijden. Als we weer in de duinen rijden maak ik wat foto's. Rijdend fotograferen gaat me normaal goed af. Maar met de flinke snelheid en het bochtige pad waarover we nu rijden, is dat teveel van het goede. Met de camera in mijn rechterhand probeer ik al remmend met mijn linkerhand een bocht naar rechts te halen. Dat lukt me niet en ik vlieg letterlijk uit de bocht. Gelukkig remt het mulle duinzand in de berm de Quest sterk af en ik kom met de schrik vrij.
Jan en Pé hebben wat laat door dat ik er niet meer achter hang en stoppen kilometers verder. Als ik weer bij ze ben zijn ze juist bezig om te keren.
Bij Huisduinen gaan we nog een keer de zeedijk op tot aan de Veerhaven in Den Helder.
Onderweg naar Wieringen komen we Wil Jansen in zijn Quest tegen. We stoppen even en Wil is enthousiast over de stilte in zijn Quest. Hij rijdt sinds kort met een kettingtandwielashouder en een minivizier rond.
Via Wieringen weet Pé ons weer te 'verblijden' met het krankzinnig slechte fietspad naar Slootdorp.
In Middenmeer komt Kees ons tegemoet. Hij heeft een nieuw wiel gemonteerd en meldt dat de aluminium aandrijfkrans in het wiel totaal versleten blijkt.
Jan gaat via de Cultuurweg richting Oostwoud, Kees en ik mogen op de dampend vers geasfalteerde Alkmaarse weg zuidwaarts rijden.
We krijgen de zon even te zien, maar dat is maar van korte duur.
Als Kees afslaat naar De Waard mag ik de laatste 20 kilometer naar De Woude alleen afleggen.
Mooie vlotte rit van 148 km

In de krant

Na het interview gisteren heeft journalist Rob Bakker van het Noord-Hollands dagblad er geen gras over laten groeien. We staan in de krant. Aangekondigd op de voorpagina van de Alkmaarsche Courant met een leuk artikel bovenaan links op pagina 1.
Al voor ik wakker ben staan de eerste emailtjes van kennissen en vrienden al op de computer.
De bende van Wim in het nieuws, het is me wat :)

Paddenstoelen en interview

Vanmorgen zijn Kees van Hattem en Jan Geel al vroeg op het eiland. We rijden een rondje door de duinen. Het is mistig en met 11 graden nog niet lekker warm. In Krommenie, nog geen 7 km onderweg, meldt zich de eerste lekke band. Het is lekke banden weer, half droog, half nat wegdek. Na een snelle wissel gaan we over de mooie historische Zeedijk richting Beverwijk. Daar neem ik altijd de rijbaan en rij stevig door om geen boze automobilisten te kweken. Jan kan het maar net bijbenen, zijn achterwiel lagers zijn kapot. Hij heeft wel nieuwe SKF E2 lagers meegenomen, maar die kunnen er pas in als Jan een nieuwe as heeft gedraaid.

In de Kennemer duinen is het rustig. Het najaar is flink gevorderd en ik kijk rond of er paddenstoelen te zien zijn. Pas als we in de buurt van Egmond zijn zie ik een open plek met veel paddenstoelen. Ik probeer er een aantal te fotograferen en heb veel gemak van het draaibare LCD scherm van de Canon Powershot G12. Zonder op mijn buik te hoeven liggen kan ik foto's maken met de camera vrijwel op de grond. Even later komen een aantal Schotse Hooglanders in beeld waarvan ik een jong dier portretteer.

Als we in Egmond rijden hoor ik het onheilspellende geluid van een hard sissende band. Rechtsvoor is weer lek. Het blijkt een scheurtje in de binnenband te zijn dat waarschijnlijk door een verkeerde montage is veroorzaakt.

In Bergen aan Zee hoor ik plotseling een enorm gekraak onder mijn fiets. Ik schrik me rot, heb ik dan een lage paal niet gezien?
Ik kijk vooruit en zie dat Jan een wielstroomlijnkap mist. De reden waarom is even later duidelijk. Jan heeft een lekke band en de Quest zakt dan zoveel dat de kap van de fiets wordt gerukt.

Plotseling trapt Kees in het luchtledige. Een oude kwaal manifesteert zich weer. De moer die de achteras vasthoudt is losgelopen. Fiets op zijn kant en Kees begint te sleutelen. Tot zijn verdriet blijkt ie zijn gereedschap te zijn vergeten, hij snapt werkelijk niet hoe dit hem kan overkomen. Jan zet de moer vast met een Leatherman multi-tool. Als Kees zijn fiets weer inpakt staat er twee meter verder een groen tasje .... Kees' gereedschap. Hilariteit alom, Kees is de jongste van ons drietal en dan zoiets :).

We rijden terug naar Egmond en dan blijkt de multi-tool geen afdoende gereedschap te zijn. De moer op de as is weer los en er moet weer gesleuteld worden. Nu weet Kees dat ie gereedschap bij zich heeft :). Als de moer weer vast zit, volgende keer een beetje Locktite Kees?, moeten we meerdere belangstellenden te woord staan. De eigenaar van Stam's Bikeshop vindt de Quest wel heel interessant. De laatste die ons aanspreekt is journalist Rob Bakker van het Noord-Hollands Dagblad. Hij maakt de rubriek 'Onderweg' en wij zullen morgen in de krant figureren. Rob maakt verschillende foto's en is tevreden met het interview.

Via Heiloo rijden we naar het industrieterrein zuidelijk van Alkmaar. Daar scheiden onze wegen.

Recordraces Apeldoorn 2011

Hans van Vugt van Elan en organisator van deze recordraces, vroeg mij foto's te maken van de recordpogingen in het prachtige Omnisport stadion in Apeldoorn.
Het is bijzonder lastig om op willekeurig welke wielerbaan te fotograferen. De kleur van het licht is altijd een mengvorm van kunstlicht en daglicht. Per saldo is er altijd te weinig licht en flitsen is gewoon niet mooi. Vorig jaar maakte ik ook foto's en ik was lang bezig om achteraf de kleur te corrigeren. De foto's zijn allemaal te rood. Als ik het rood weghaal komt al gauw een groen zweem in beeld.
Om deze problemen vóór te zijn schaf ik een Expodisc aan. Dit is een neutraal grijs filter met aan de voorkant een honingraat die het licht verzamelt. Met enkele simpele handelingen is de Nikon D700 ingesteld op precies de goede kleurtemperatuur. De foto's hiernaast zijn dan ook zonder enige kleurcorrectie geplaatst.

De eerste pogingen, van onder meer Pieter Hollebrandse, Bas van der Kooij en Bram Moens mislukken. Later komt Bas op stoom en vestigt twee nieuwe wereldrecords voor jonge rijders. Sebastiaan Bowier, de man die in Battle Mountain 129,6 km/u in de Velox reed, slaagt er in om met de ongestroomlijnde Velox een nieuw wereldrecord op de kilometer met staande start te vestigen.
De meeste indruk maakt Janneke Sindram's nieuwe werelduurrecord bij de dames. Janneke rijdt harder dan 46,5 km/u en onttroont de super kampioene Barbara Buatois. Ze gaat onvoorstelbaar diep en heeft lang nodig om het leven weer met blijdschap te begroeten.

Tot zover de recordpogingen.
Daniel Fenn is aanwezig met zijn Evo-K. Ik vraag me af of ik er wel in pas. Daniel zegt, gewoon proberen, het past zeker. En ja het past inderdaad, al zit ik rondom precies vast. Niet zo gek in een fiets van niet meer dan 63 cm breed. Daniel heeft zelf bij de schouders nog enkele centimeters speling. Dat gaat ie oplossen met het bouwen van een 60 cm brede Evo.
Het inklimmen gaat nog redelijk, eruit komen kan alleen met een duidelijke gebruiksaanwijzing. Op het moment dat ik die nog niet ken kraakt het laminaat van de kap door een harde confrontatie met mijn knie. Als Daniel mij uitlegt hoe het echt moet, lepel ik mezelf uit de Evo. Prachtige fiets, maar om alleen voor enkele wedstrijden een Evo te kopen is thuis nog niet uit te leggen :).

Voor de fotoliefhebbers nog even de werkwijze en camera.
Ik heb de foto's gemaakt met een Nikon D700 full-frame camera. Het meest gebruikte objectief is de 24-70 mm lens. De opname van het stadion interieur is gemaakt met de 14-24 mm groothoek zoom. De ASA instelling heb ik op 1600 gezet, voor enkele niet bewegende foto's op 800 ASA. Dit resulteerde door de grote lensopening van F 2.8 in sluitertijden van rond de 1/250 ste sec.
Hoe krijg je nou fietsers die met snelheden van 50 en meer km/u rond razen scherp? Dat lukt lang niet in alle gevallen. Ik begon met de opnamen in motorbedrijf met 5 opnamen per seconde. De scherpstelling staat op continue waardoor deze dichterbij instelt als de fietser aan komt rijden. De meeste opnamen zijn redelijk goed. Toch is de beste manier om de automatische scherpstelling uit te zetten en scherp te stellen op een vooraf bepaalde plek. Dan de camera meetrekken en de opname maken als de fietser de vooraf bepaalde positie passeert. Je maakt dan minder opnamen, maar er slagen er wel meer.

Op Ligfiets.net meer informatie en links naar andere foto's en verslagen.

Retourtje Sneek

Mede Questrijder René van den Berg moet voor een nascholing naar het Van der Valk motel in Sneek. Wij, Jan Geel, Kees van Hattem, Pé Koomen en ik willen wel een eindje meerijden. René woont in Bergen waar de gehavende Quest al buiten staat. Hij heeft gisteren geprobeerd of de Quest ook als mountainbike is te gebruiken. Dit is niet gelukt.
René gaat voorop en heeft kennelijk een bijzondere TomTom. We rijden wat om, maar ach, we willen toch fietsen?
Bij het begin van de Afsluitdijk sluit Pé aan. Dan gaat het in rap tempo, rond 40 km per uur naar de overkant. Een blauwe Quest komt in zicht, onmiskenbaar Ben Wiggers.
Ben loodst ons via Nijland en Bolsward naar Sneek. Daar raken we even het spoor bijster en belanden in het enige bos dat Sneek rijk is. Wij nemen afscheid van René en koersen op Nijland aan. Pé neemt brutaal de hoofdrijbaan, alle anderen het fietspad. Dan komt een politiewagen ons tegemoet rijden. In onze spiegels zien we de remlichten opgloeien en dan weten we het wel. De politiemannen zijn gemoedelijk en als Jan en Pé de wetsteksten overreiken geven ze zich gauw gewonnen. 'Wij zijn ook maar boerenpolitie' voegen ze er nog aan toe.

In Nijland worden we door Jeanette, de vrouw van Ben, hartelijk ontvangen. De gebakjes en puddingbroodjes gaan er wel in. Ben gaat nog een stuk met ons mee. Vlak voor de Afsluitdijk gaat Ben weer op huis aan. Ook nu gaat het weer ruim 40 km/u. Kees blijft wat achter, maar zoals meestal hoeven we niet veel langer dan een minuut op hem te wachten.

In Den Oever gaat Jan richting Medemblik, Kees, Pé en ik gaan via Middenmeer richting Heerhugowaard.
Het laatste stuk alleen doe ik rustig aan. De vier sneetjes brood zijn niet voldoende om tot de laatste kilometer voluit te gaan.
Het wordt donker en ik stel weer vast dat de nieuwe SuperNova E3 lamp een mooie lichtbundel tot in de berm geeft.

Ik heb vandaag met de racekap gereden. Na het aanbrengen van een paar stukjes neopreen blijkt de kap volledig stil te zijn. Het fotograferen door het gesloten vizier blijkt goed te lukken. De foto van het stadhuis in Bolsward is door het gesloten vizier gemaakt.
Al met al een mooi stukkie fietsen.
240 km, totaal nu 9080 km sinds 1 april.

Tips en tricks toer/race kappen

De verschillende Velomobielonderdelen.nl toer- en racekappen zijn een groot succes. Er zijn er nu 80 verkocht en de bestellingen blijven binnenstromen. Levertijd op dit moment 3 maanden, ondanks dat er nu al maanden 3 kappen per week worden geproduceerd en afgeleverd.

Veel kappen maken levert ook veel gebruikerservaringen op. Net als met Linux worden die ervaringen gebruikt om de kappen nog effectiever te maken. Een paar tips en tricks.

Tikgeluidjes
Het vizier heeft aan de onderkant een carbon staafje voor stabilisatie van het vizier. Op slecht wegdek, zeker als het vizier deels open staat, wil het carbon staafje soms tegen de onderste rand van de kap tikken. Een paar laagjes neopreen, vastgezet met een drupje secondenlijm, voorkomt dat het carbon staafje nog langer in trilling kan komen.
Het vizier wil soms aan de voorzijde op de liggende deksel tikken. Enkele kleine rondjes klittenband voorkomen dit.

Reflectie
De huidige kappen hebben allemaal een brede matzwarte baan over de volle lengte van het deksel. Toch kun je bij recht tegen de zon inrijden reflecties zien in het vizier. Dit wordt veroorzaakt doordat het zonlicht op de deflector schijnt en dit levert reflecties op.
Met een spuitbus matzwarte lak maak ik mijn deflector zwart en de reflectie is verleden tijd. Zorg er uiteraard wel voor dat je makkelijk over de deflector heen kan kijken.

Koude wind
De kap rust op ibiliet schokdempertjes op de rand van het instapgat. Zomers ontstaat daardoor extra ventilatie. Nu het kouder wordt kan dat minder comfortabel worden. Een randje zelfklevend tochtband uit de bouwmarkt dat je tussen de schokbrekertjes plakt maak het geheel winddicht. In het voorjaar trek je de tochtband er weer af.

Pedaal los

Vanmorgen rij ik met Kees van Hattem en Rob Kaag richting Purmerend om samen met Pé en Elly en Jules een rondje Waterland te rijden.
De zon schijnt uitbundig maar er waait een koude 5 Bft uit het zuid-oosten. Met de racekap erop merk ik daar gelukkig vrijwel niks van.
Voorbij Spijkerboor trap ik met mijn linkerbeen plotseling in het luchtledige. Het pedaal is losgedraaid uit de Kneesaver en zit nu moederziel alleen onder mijn linkerschoen.
Ik probeer het pedaal weer in de Kneesaver te draaien. Wat ik vrees blijkt waar, de draad van zowel pedaal als in de Kneesaver zijn zodanig beschadigd dat het me niet lukt het pedaal er met de hand weer in te draaien. Einde rondje Waterland dus.

Met de wind in de rug terug naar De Woude. Dat gaat met alleen het rechterbeen nog aardig snel met ruim 40 km/u :). Thuis dremel ik de beschadigde draad in de Kneesaver weg en het pedaal krijgt een behandeling op de schuurschijf. Ik realiseer me dat ik links mogelijk geen Kneesaver nodig heb. Nadat ik het pedaal, nu met Locktite 243 op de draad, weer gemonteerd heb, haal ik ook de rechterpedaal los en doe ook hier Locktite op.

Wat nu te doen? Ik ga weer onderweg en bel in Purmerend met Kees met de vraag waar ze rijden. Dat blijkt bij Durgerdam te zijn. Ze hebben vanwege de harde wind Marken links laten liggen en zijn van plan om de pont bij Landsmeer te nemen. Via die pont rij ik de groep tegemoet. Voorbij de golfbaan neem ik het mooie maar smalle fietspad naar Ransdorp. Dan bedenk ik me dat de groep via Broek in Waterland rijdt. Op het moment dat ik omkeer zie ik 5 gele Questen achter me aan komen. Elly en Jules rijden door naar Amsterdam de anderen maken rechtsomkeert. Even later rijden we met vier Questen de pont in Landsmeer op. Pé gaat in Purmerend door naar het noorden, Rob en Kees gaan mee naar De Woude. Rob neemt 2 stroken neopreen mee om zijn instapgat te bekleden. Dan gaan de mannen op huis aan.

Volgens de overlevering draaien pedalen niet uit zichzelf los. Bij mij dus wel. Mogelijk wordt dit veroorzaakt doordat ik enkele draadgangen van het pedaal heb afgeslepen om goed te passen in de ook versmalde Kneesaver. Het rijden met alleen een Kneesaver rechts voelt vreemd aan. De linker Kneesaver monteer ik dan ook weer. Dit keer met voldoende Locktite.