Rondom Hollands Kroon

Kees heeft vandaag een wilde rit geannonceerd. Als ik vertrek is het 2 graden C, weinig of geen wind en de zon lijkt te gaan doorbreken. Als ik een paar kilometer onderweg ben beslaat mijn vizier. Ik ben mijn deflector vergeten. Gisteren met 8 gr. C nog geen enkel probleem, nu dus wel. Ik zet het vizier wat verder open, maar het zicht blijft matig. Als ik mijn hand vlak achter het vizier leg is de ruit direct ontwasemd. Een deflector is onder deze omstandigheden een spijkerharde noodzaak.
Bij restaurant Skeef is alles nog in diepe rust. Pas tegen 11.00 uur komt er leven in de brouwerij. We laten ons de koffie goed smaken.
Het mag dan een wilde rit zijn, georganiseerd is ie wel degelijk. Kees heeft een gele lijn getekend om vrijwel het gehele gebied dat nu Hollands Kroon heet. Oops, da's wel 100 kilometer en praktisch een rondje Noord-Holland. Normaal geen probleem, maar vanmiddag om drie uur komt een Questrijder uit Culemborg zijn carbon toer/race kap ophalen. Volgens Kees is het allemaal geen probleem en Kees van Hattem, Jan Geel, Willem Vierbergen en ondergetekende gaan op weg. Onderweg sluit Hugo Verschoor met zijn Strada aan.
De route gaat deels over de fraaie Westfriese Zeedijk naar Ewijcksluis. We rijden om het Amstelmeer en bij De Haukes koersen we richting Slootdorp. Het is fantastisch fietsen zo. Mijn voeten genieten dit jaar voor de eerste keer van de elektrische voetverwarming.
De temperatuur loopt door het zonnetje iets op en het probleem met het beslaan van het vizier verdwijnt als sneeuw voor de zon.
Als we even later, het is dan 13.30 uur, Middenmeer verlaten, wordt het plan om om 15.00 uur thuis te zijn, een uitdaging.
Ik zwaai Kees gedag, hij gaat met de rest van het groepje op de koffie bij Matthijs in Twisk. Ik geef serieus gas en met constant tussen de 45 en 48 km/u snel ik richting Heerhugowaard. Dankzij het rustige weer en de racekap sta ik om 14.35 uur bij de pont naar ons eiland. Een hele snelle rit dus.
118 heel mooie kilometers die het totaal nu (vanaf april 2010) op 10.200 km brengt.

Nieuwe kopfoto

De vaste lezers van mijn blog zijn al even gewend aan een foto bovenaan mijn blog van mijn tijdrit op Texel. Mooie foto van Marloes Dries. Nu ik al even met race- en toerkappen bezig ben werd het tijd om afscheid te nemen van deze inmiddels gedateerde prent. De kap op de foto was een prototype in glasvezel gemaakt door Bob Vroegh.
Op deze foto van Miranda van Golberdinge, gemaakt tijdens de uurs-race op de RDW baan tijdens CycleVision 2011, is alles nieuw. De carbon Quest, de nieuwe carbon racekap en wielstroomlijnkappen van Jan van Steeg.
Ik denk dat deze mooie foto ook op Velomobielonderdelen.nl niet zal misstaan.

Schokdemper update

Dagelijks vragen velomobilisten me naar de voortgang van het demperproject.

Het lijkt wel rustig op het schokdemper front, maar schijn bedriegt. Inmiddels doe ik, mits het niet stormt, ervaringen op met de German:a Prion demper. Het rijden ermee is ronduit fantastisch. De demper geeft tijdens het rijden veel vertrouwen. Bochten zijn zonder probleem veel sneller te nemen. Drempels zijn, ook op hoge snelheid, niet langer gevaarlijke obstakels. Slecht wegdek dwong mij tot voor kort om de snelheid te reduceren om veilig te rijden. Dat hoeft nu niet meer.
Het is opvallend hoe strak de Quest nu stuurt. Er hoeft in de rechte lijn niet meer bijgestuurd te worden.
Lastig is nog dat de Prion demper moeilijk van de juiste luchtdruk is te voorzien. Steeds als ik het pompje van de nippel los draai verliest de demper veel lucht. Het is hierdoor moeilijk om de lage druk van 3 tot 4 bar in de demper te krijgen. De Rockshox demper had dit probleem niet. Een workaround is dat ik het pompje aan de nippel laat zitten, maar dat wil ik niet blijvend doen. Ik zal eens kijken of een ventielverlenger waar het pennetje mogelijk dieper zit een oplossing kan bieden.

De nieuwe, niet instelbare demper, is nu in productie en hoop ik binnenkort te ontvangen.

Bram Smit heeft een lichte uitvoering gemaakt van de Kunis variant. Deze variant maakt, via een hefboom, gebruik van standaard MTB dempers. Een dergelijke combinatie is onderweg naar de Verenigde Staten waar David Eggleston van Velomobile USA de demper gaat testen op de beruchte rumble strips. Zoals bekend zijn in de VS tijdens ROAM enkele velomobilisten in grote problemen gekomen door deze rumble strips.

Matthijs Leegwater heeft een nare ervaring met dribbelende voorwielen gehad. Matthijs wil graag dat ik ook voor de voorwielen een alternatieve demper ontwikkel. Op zijn blog heb ik als volgt gereageerd:

Eerst maar eens de achterkant aanpakken, is al lastig genoeg. De demping achter is ook veel belangrijker dan voor. Als namelijk een achterwiel gaat dribbelen of op een drempel een lancering tot gevolg heeft, is er een groot risico dat je op zijn kant gaat.
De achterdemper is ook makkelijker te vervangen.

De voorwielen hebben gemiddeld minder behoefte aan demping. Het dribbelen van de voorwielen heb ik alleen nog maar meegemaakt met zware banden als de Perfect Moiree en dat alleen op straatklinkers in de bocht. Rob Kaag is daar op het Kopje van Bloemendaal eens flink van geschrokken. Maar je slaat er niet snel van om.
Het vervangen van de demper betekent een flinke verbouwing omdat deze een integraal onderdeel uitmaakt van de veerpoot.

Stormstrip

Vandaag waait het 6 Bft met windstoten tot 8 Bft. Dat is normaal gesproken voor mij de bovengrens om met de racekap op te rijden. Sowieso ga ik niet met de Quest buitenspelen als het 7 Bft of meer waait.
Jan Reus, de bedenker van de stormstrip, heeft de afgelopen twee weken dagelijks van Enkhuizen naar Hoorn en terug gefietst. Geen enkele dag uitgezonderd. Hij heeft simpelweg bewezen dat dat kan, maar dan wel met stormstrip.

Vanmorgen, vlak voor het vertrek naar de Kniepertjestocht, plak ik twee tochtprofieltjes op de voor- en achterkant van de Quest.
En wat is het effect? Als ik het talud van het viaduct over het Noord-Hollands kanaal op rij verwacht ik flink te moeten opsturen. Dat hoeft nu nauwelijks. Ook verderop, de wind komt steeds dwars van links in, merk ik dat de Quest duidelijk beter is opgewassen tegen de stevige zijwind.

Ik hou tijdens de Kniepertjestocht een aantal voor mij rijdende Questen in de gaten. Steeds valt mij op dat zij meer hinder van de wind hebben dan ik. Het maakt niet uit of dit nu een fietser is met of zonder racekap.
Hoe is dit te verklaren? De vorm van een velomobiel maakt dat als de wind onder een hoek de fiets raakt, er druk wordt uitgeoefend op de loefzijde. De wind blijft over de romp aanliggen en wordt naar de lijzijde afgebogen. De lucht versnelt eerst en vertraagt daarna tot de luchtstromen van de boven- en onderzijde weer bij elkaar komen. Er ontstaat daardoor onderdruk aan de lijzijde. Het resultaat van deze windstromen en de ontstane onderdruk is dat de fiets tegelijkertijd wordt omgeduwd en omgetrokken.
Het laatste effect wordt door de dwars over de fiets aangebrachte strippen grotendeels teniet gedaan. De strip verhindert dat de lucht de body kan blijven volgen. De lucht wordt niet meer afgebogen en zal veel minder onderdruk tot stand brengen. Er wordt dus minder aan de fiets getrokken.
Het spectaculaire zeilen dat de Quest met deze wind normaal doet, is grotendeels verdwenen.

De resultaten bevallen me uitstekend. De bovenkant van de kap zal ik ook een stukje tochtprofiel opplakken.
Dit betekent niet dat ik nu te allen tijde met de Quest erop uit zal trekken. Er zijn, met of zonder stormstrip, echt wel grenzen.

Kniepertjestocht

Vanmorgen ratelen de dakpannen op ons boerderij dak door de harde wind. Kan de Kniepertjestocht wel doorgaan? Er staat nu een windkracht 6 met windstoten tot Bft 8. Na 10.00 uur wordt het iets rustiger. Vanmiddag gaat het weer harder waaien. Ik waag het erop.
Wel plak ik een paar stukjes tochtband op de Quest. Hierover meer in een later bericht.
Het is inderdaad goed te doen. Een half uurtje later zit ik aan de koffie bij Kees en Marian van Hattem in Heerhugowaard.
De groep is 13 man/vrouw groot, de Muis is er met hond Astra. De achterkant van haar Quest wordt na een aanrijding met plakband bij elkaar gehouden.
Wij gaan rijden, Marian gaat kniepertjes bakken.
We rijden een klassieke route over de dijken van de Schermer en de Heerhugowaard. Het gaat rustig met rond de 30 km/u. Is ook wat veiliger dan hard rijden. Na een dertig kilometer komen we in de Irish Cottage aan. Koffie met appeltaart en Ierse scones gaan er wel in. Bij het vertrek willen enkele fietsers even voelen of mijn schokbreker echt werkt. De meningen zijn unaniem, kom maar op met zo'n ding. Dan barst er een forse hagelbui los en vlucht iedereen onder de schuimkap of de racekap. Er zijn vijf van de dertien fietsers die comfortabel onder een kap zitten.
Vlugger dan verwacht zijn we weer terug in 'De Waard'. Marian is nog steeds bezig met het bakken van de kniepertjes. De deegjes zien er wel heel naakt uit, de kniepertjes zien er fraai uit en zijn onwaarschijnlijk lekker. Gevuld met slagroom of cranberry saus is het een traktatie. Buiten liggen de oude wafelijzers die voor het bakken van de kniepertjes worden gebruikt. Er wordt over van alles gekletst. Omdat na drie uur de wind weer aantrekt gaat eenieder op tijd weer huiswaarts.
Jan Geel en ik blijven nog even achter om Marian's nieuwe draailier te horen. Het instrument is echt bijzonder, zowel qua vorm als geluid.
Op de terugweg, de wind komt nu dwars in en is aardig toegenomen, blijkt dat de stormstripjes uitstekend functioneren.
Bij de afrit van het viaduct over het Noord-Hollands kanaal moet een fietsend meisje schuin tegen de harde wind in leunen en heeft het hele fietspad nodig om weer in de luwte van de bossages te komen.

2011 - 2012

Een terugblik op 2011
Begin 2011 is de start van Velomobielonderdelen.nl. Eerste en belangrijkste product de racekap, even later gevolgd door de deelbare toerkap en de eveneens deelbare carbon toer/racekap. Eind 2011 staat de teller op 88 verkochte kappen, een ongekend succes.
Dit jaar zijn vele andere producten geïntroduceerd. Wat te denken van de minivizieren. Daar zijn er nu 150 van verkocht. Daarnaast is er heel veel Lexan verkocht. Het aantal verkochte meters is bijna niet bij te houden. Niet in het minst omdat alle vizieren voor de kappen uit 1 mm Lexan worden gemaakt. Dit betekent dat binnen een half jaar naar schatting 30 tot 40% van alle door Velomobiel.nl gebouwde velomobielen met een minivizier rondrijden.
De gedeelde kettingtandwielashouder is met 90 verkochte exemplaren ook een succesvol product. Daar komt over twee weken een technisch geavanceerder nieuwe uitvoering met aan twee zijden ingeklemde as voor beschikbaar.
Bebop pedalen waren in de Benelux niet meer te koop. Velomobielonderdelen.nl heeft, na wat hobbels, nu alle pedalen en plaatjes ruim op voorraad en meerdere tientallen stuks verkocht. Zuignapjes, rubber strip, Lycra, SKF E2 lagers, neopreen, PVC tape, alles is het afgelopen jaar beschikbaar gekomen voor velomobilisten.
Het is langzamerhand een bedrijfje geworden dat zelfs geld verdient. Dat was niet het primaire doel, maar het is naast leuk ook nuttig. Met dit geld kunnen er projecten van start gaan die anders waarschijnlijk niet van de grond zouden komen. Het maken van mallen voor de verschillende kappen is arbeidsintensief en duur. Bandenfabrikanten vragen soms om financiële garanties of minimum afname garanties als je ze voorstelt om een radiale band te maken voor onze fietsen. De radiaal band is op dit moment, na zeg maar een valse start, toch weer bij Schwalbe in ontwikkeling.
Een van de laatste projecten is het schokdemper project. Na enkele minder geslaagde pogingen rij ik nu met een German:a Prion demper. Dit lijkt goed uit te pakken, mooi instelbaar, maar prijzig.

2011 heeft mij een prachtige lichte carbon Quest opgeleverd waarmee ik in 9 maanden al 10.000 km heb gefietst. We hebben met een groep velomobielrijders een schitterende reis gemaakt naar de Bronnen van de Maas. Ook vele heerlijke toertochten met onder meer Kees van Hattem, Jan Geel en Pé Koomen zijn onder de wielen doorgegleden. Aan de Oliebollentocht, perfect georganiseerd door Kees en Marian van Hattem, Jan Geel, Sebastiaan Talsma, Matthijs Leegwater, Rob Kaag en Cees Roozendaal, kan iedereen met heel veel plezier terugdenken.

Ik heb het afgelopen jaar aan verschillende wedstrijden meegedaan. Jaar op jaar gaat dat sneller, goeddeels door aerodynamische ingrepen aan de Quest. Naast de racekap hebben wielstroomlijnkappen een bijdrage geleverd aan de hogere snelheden. De progressie is opmerkelijk. Reed ik in 2005 tijdens CycleVision in de uursrace een gemiddelde van 42 km/u, tijdens dezelfde uursrace dit jaar kwam ik uit op 55,3 km/u. Tijdens de tijdrit op Texel, ik reed daar met een gemiddelde snelheid van 55,6 km/u, mocht ik met de derde prijs zelfs het podium beklimmen.
Met banden testen zijn we, ik doel dan op Jan Geel en Kees van Hattem, dit jaar wat minder actief geweest. Al zullen velen de test van de Schwalbe Tryker niet snel vergeten. Het is inmiddels voor iedereen duidelijk welke banden het beste presteren.

Alles bij elkaar is 2011 voor mij, mede door Velomobielonderdelen.nl een heel succesvol jaar geworden. De vele goede reacties op mijn blog en Velomobielonderdelen.nl zijn voor mij een goede reden om onversaagd door te gaan.

Wat gaat 2012 brengen?
Dat is natuurlijk ongewis. Ik hoop dat mijn gezondheid goed blijft. Als dat het geval is, zal ik tijdens wedstrijden nog weer harder proberen te fietsen. Dat moet, ik zei het eerder, uit het sneller maken van de Quest komen. Ik krijg dit jaar AOW, hetgeen betekent dat ik 65 jaar word. Toch hoop ik de 60 km/u gemiddeld in de uurs-race dit jaar te halen. De Quest krijgt nieuwe aanpassingen, vooral de top/rug wordt nog beter gestroomlijnd. Ook betere wielkappen zullen hiervoor gemaakt worden.
Jan Reus, de maker van de steeds mooier wordende kappen, krijgt er een collega bij. Dit moet de lange levertijden van de kappen terugdringen. Ook is er dan meer tijd om nog meer mooie producten voor onze velomobielen te maken. Denk dan aan de prachtige spiegelstroomlijnkapjes. Ook effectieve carbon sandwichbakjes om snel de voetengaten met Lycra te kunnen afsluiten komen dan beschikbaar.
De bandenpendel die op mijn verzoek door Velomobiel.nl is opgezet is door Jan Geel afgemaakt. Ik ga eerdaags testen met een high-speed camera en laser.
Een grote Duitse demperfabrikant is bereid om een speciale veer/demper te ontwikkelen voor onze fietsen. Deze zal lucht/olie geveerd en gedempt worden. Deze demper zal niet instelbaar zijn en binnen een minuut te monteren en te demonteren zijn. Prijstechnisch interessant voor naar verwachting onder de honderd euro.
Het overleg over weer een internationale fietstocht gaat eerdaags van start. Het zou een reis kunnen worden door Duitsland, Denemarken en mogelijk Zweden.

Kortom, er staat weer veel op het programma en ik heb er zin in.

Oliebollentocht 2011 zeer geslaagd

De Oliebollentocht begint voor mij dinsdagavond. Een flinke groep fietsers is de dag voor de Oliebollentocht al gearriveerd. Die avond laat ik de fotopresentaties zien van onze Ronde om Ierland in 2010 en de rit naar de Bronnen van de Maas van dit jaar. Eerst passeren alle opnamen in een vlot tempo zonder commentaar. De groep wil best wat uitleg dus zo gezegd zo gedaan. In een deels wat langzamer tempo komen de mooie herinneringen nog een keer langs.

Vanmorgen rij ik om negen uur van ons eiland af. Staat daar nou een witte Strada langs de kant? Ja, inderdaad. Het is Jupp Reichert die even wacht op zijn Ida. Gedrieën rijden we via Driehuizen richting Schermerhorn. In en rond het Sportcomplex De Mijse is het al een drukte van belang. De 'handel' van Velomobielonderdelen.nl heb ik gisteravond al uitgestald, er is naast de omvangrijke winkel van de Velomobielgarage Noord-Holland, nog een vierkante meter op het biljart over voor de kettingtandwielen, rolletjes neopreen, lagers, Bebop pedalen en nog zo wat spulletjes. De carbon toer/racekap mag op de Ventisit matjes liggen.

De ontvangst en inschrijving is goed bemand en dat loopt uitstekend. Ook zorgen verkeersregelaars dat iedereen op de goede plek terechtkomt. Boven is het gezellig druk en er worden veel vragen gesteld en spulletjes verkocht. Ik ben ingedeeld in groep A die om 11.00 uur vertrekt. De media, RTV NH en Max zijn prominent aanwezig en ik zie dat Elly Harte wordt geïnterviewd. Pé Koomen is vandaag het middelpunt in de TV Max show. Pé wordt, of ie het nou leuk vindt of niet, volgehangen met camera's. Op zijn Quest komt er één en zelfs op zijn pet wordt een kleine maar hoogwaardige videocamera aangebracht.

De route is voor ons autochtonen bekend maar verveelt nooit. Het is schitterend om steeds een eindeloos lang lint velomobielen voor me uit te zien rijden. Gelukkig gaat het niet zo langzaam dat de kou kan toeslaan. Sowieso ben ik blij dat de racekap erop staat, lekker uit de krachtige wind rijden is wel zo fijn. Jan Reus is actief met het afzetten van de kleinere oversteken. Hij heeft inmiddels super felle oranje LED's in zijn spiegelstroomlijnkappen gemonteerd. Die ziet zelfs een halfblinde automobilist nog niet over het hoofd. Het oeroude plaatsje De Rijp wordt aardig ontregeld door wel heel veel van die bijzondere fietsen. Na goed een uur rijden komen we bij de Rijper Eilanden aan. Deze uitspanning is groot en staat helemaal vol met de meest uiteenlopende voorwerpen. Grote Meccano treinen, historisch gereedschap, oude motoren en fietsen, prachtig oud kinderspeelgoed. Bedenk het maar, het staat er.
De koffie en de appeltaart zijn uitstekend. Ook hier is de zachte hand van de organisatie effectief bezig. Geen formulier, geen versnapering. Er is ruim voldoende tijd om oude vrienden weer eens te spreken.

Het tweede deel van de route gaat door de eeuwenoude Schermerpolder. Ik rij achteraan en kan Majoor Kees niet behoeden een verkeerde afslag te nemen. Toch staat er een niet te missen bord dat fietsers rechtdoor moeten. Geeft niks, dit wordt de Keesomkeer weg. Door Oost- en Westgraftdijk koersen we op Driehuizen aan. Langzamerhand komen de molens van Schermerhorn weer in zicht. Ben van den Boogaard met zijn Alleweder staat aan de kant van de weg. Zijn ketting is spaghetti geworden. Door de grote voetengaten heeft Ben het euvel snel verholpen. Ben geeft gas en met 43 km/u, ik wist niet dat een Alleweder zo hard kon, komen we bij de recordpoging plek aan.

Veel fietsers stappen uit en fotograferen er op los. Dan komt Sebastiaan langs en wil dat we in onze fietsen gaan zitten. Wat er dan moet gebeuren is niet helemaal duidelijk. Het blijkt dat we met zijn drieën naast elkaar langzaam moeten gaan rijden. Dat lukt aardig en dit mag als een geslaagde poging om met 150 velomobielen in een colonne te rijden in de boeken.

Het kruispunt met de N244 wordt met hulp van de verkeersregelaars veilig over gestoken. Dan is het nog maar een kilometer voor we aan de snert en de heerlijke oliebollen kunnen. Na een uurtje gaan veel fietsers weer huiswaarts. Ik word meerdere keren bedankt voor de organisatie. Dat is echt teveel eer. Meer dan een stukje tekst op ligfiets.net zetten heb ik niet gedaan.
De complimenten dienen uit te gaan naar Kees en Marian van Hattem, Sebastiaan Talsma, Matthijs Leegwater, Jan Geel, Cees Roozendaal en Robbedoes Kaag. Niet te vergeten ook alle hulptroepen.
We mogen terugkijken op een buitengewoon geslaagd evenement.

De uitzending door Omroep Max over de Oliebollentocht met Pé Koomen in de hoofdrol staat hier.

Het Noord-Hollands Dagblad heeft een leuk filmpje hier online staan.
De mooiste film is door Lango Metten gemaakt, een aanrader!

German:a schokdemper succesvol

Afgelopen week heeft Bram Smit de goede verlengstukjes gemaakt op de German:a Prion demper. Helaas veerde deze demper prima, maar dempen deed ie niet. Elan stuurde me eergisteren een nieuwe German:a demper die ik er gisteren in gezet heb. Met 6 bar in de demper blijkt direct dat deze demper wel goed werkt. Ik plak een rondje carbon op het gat in de kettingafscherming dat voor de Rockshox demper was gemaakt.

Ik ga maar eens een rondje fietsen. De afgelopen periode heeft het weer, maar ook de nog niet goed functionerende dempers, me van de straat gehouden. De zon schijnt en het waait een dikke 5 Bft met uitschieters tot 7 Bft. Ik heb er zin in en op de Westdijk zit ik ik al gauw boven de 50 km/u. Even later zie ik zelfs 57 km/u, met dank aan de racekap, op de tacho verschijnen. Op het mooie asfalt van de Westdijk is een demper niet van belang, op het ruwe en slechte asfalt langs de Noordervaart des te meer. De stevige wind komt nu van rechts in en duwt behoorlijk tegen de Quest. Het slechte wegdek heeft nu nauwelijks vat op de fiets. Met de standaard veerpoot durfde ik onder deze omstandigheden niet harder dan 42 tot 43 km/u, nu kan ik zonder gevaarlijke toestanden gerust 50 km/u rijden. Het achterwiel blijft nu aan de grond. Alleen bij hoge drempels en hoge snelheid komt het achterwiel nog los van de grond. De veerweg is met 8 tot 9 cm simpelweg te kort. De landing verloopt dan weer mooi gedempt en dat voelt heel veilig aan.
Ik word hier blij van en zal nog wat experimenteren met drukken en de instellingen van de 'rebound'. Dat is de snelheid waarmee het ingeveerde wiel uitveert.

Zal deze demperconstructie een artikel worden voor Velomobielonderdelen.nl? Dat zou kunnen, maar dan moet er nog wel e.e.a. gebeuren. Eerst maar eens een flink aantal kilometers maken. Vervolgens moet de constructie zo worden dat het verwisselen van de oude veerpoot voor de gedempte German:a Prion door iedereen binnen een minuut en zonder gereedschap moet kunnen worden uitgevoerd.
Het is dan nog niet allemaal rozengeur en maneschijn. De German:a demper kost 259 euro en dan moet ie nog aangepast worden voor de Quest. Daarom ben ik met enkele fabrikanten in gesprek om te komen tot een nieuwe standaard lucht/olie demper in precies dezelfde maat als de huidige veerpoot. Deze veer/demper zou een universele vervanger kunnen worden van de standaard ongedempte veerpoten. Meer veiligheid en meer comfort zonder dat het een vermogen kost. Deze nieuwe dempers zijn weliswaar niet instelbaar, maar worden speciaal gemaakt voor de Quest en de Strada. Ook hier geldt dat deze dempers zonder gereedschap in een minuut door iedere fietser moeten kunnen worden vervangen.

Velomobiel onderdelen te koop bij Oliebollentocht

De organisatie van de Oliebollentocht heeft mij gevraagd of ik met een aantal producten voor velomobielen tijdens de Oliebollentocht aanwezig wil zijn. Dat is een goed idee. Iedereen kan de spullen met eigen ogen zien. Veel kleine producten kunnen voordelig worden aangeschaft omdat de hoge transportkosten achterwege blijven. Vooraf via de webwinkel of email producten bestellen is mogelijk. Deze liggen dan a.s. woensdag voor je klaar.

Ook de Velomobielgarage Noord-Holland zal broederlijk naast Velomobielonderdelen.nl te vinden zijn.
Wij zullen dinsdagavond en woensdag na afloop van de rit en recordpoging te vinden zijn in de Sporthal van waaruit we vertrekken. Dinsdagavond is het voor de overnachters mogelijk aardig om onder het genot van een drankje over alles rond onze Velomobielen een boom op te zetten.

Jan Reus, de man die de kappen maakt, zal ook aanwezig zijn. Voor de liefhebbers is er de mogelijkheid een stukje te rijden met één van de kappen. Misschien heeft Jan zelfs wel zijn nieuwe spiegelstroomlijn kapjes al voorzien van LED lampjes.

Velomobielonderdelen.nl heeft mee:
-Racekap en toer/racekap
-rubber strip
-zuignapjes
-PVC tape
-Bebop pedalen
-kettingtandwiel 2 soorten
-kettingtandwielashouder
-SKF E2 lagers
-neopreen diverse kleuren
-Lycra.

Velomobielgarage Noord-Holland heeft mee:
-WimSchermer minivizieren
-wieldoekjes
-velomobieltassen
-alle banden en binnenbanden
-armleggers
-Ventisit producten
-schuimblokken
-accu
-Jagwire remkabels
-steek- en ratelsleutel.

Veer/demper project vervolg

Het is geen fijn fietsweer de laatste tijd. Veel wind en als het niet waait regent het wel. Toch zo nu en dan in de Quest om pakjes voor velomobielonderdelen.nl naar het PostNL agentschap in Akersloot te brengen. Gisteren kwam ik op een van mijn boodschappenritjes een jong paard op de weg tegen. Het dier rende alle kanten op en fietsers en automobilisten stopten om te wachten tot de eigenaar zijn ontsnapte viervoeter zou inrekenen. Het losgebroken dier vindt de vrijheid veel te leuk en komt na enige angstige blikken toch liever vlak langs de Quest dan zich te laten vangen. Ik maak de foto door het gesloten vizier van de racekap. Het valt me steeds op dat de optische kwaliteit van het Lexan vizier perfect is.

Ik rij nu enkele honderden kilometers met de RockShox demper. De demper doet het goed, maar het kraken in de constructie achter mijn schouders verdwijnt niet. Dit wordt waarschijnlijk veroorzaakt door de krachten die ontstaan door de verplaatsing van het aangrijpingspunt van de bovenste ophanging. Het 'bruggetje' brengt de ophanging van de bovenste ophanging mooi recht boven de swingarm, maar de krachten op de ophanging nemen wel toe.

Ik overleg met Bram Smit en we besluiten de RockShox demper te vervangen door de German:a Prion. Deze Prion is niet OK, hij dempt te weinig, maar ik hoop dat het onheilspellende kraken hiermee verleden tijd is. Hans van Vugt van Elan zal mij een nieuwe Prion sturen die ik zelf kan omwisselen.
In de stromende regen rij ik vanmorgen naar Bram in Naarden en Bram maakt er weer een kunststukje van. Hij heeft ook een eerste versie gemaakt van de door Piet Kunis bedachte vertraging. Ziet er goed uit, maar is duidelijk een wat zwaardere constructie. Een veel lichtere variant is inmiddels in de maak. Van Piet begrijp ik dat deze oplossing prima moet werken in de Mango, maar niet in de Quest. Doordat de twee ophangingspunten niet in één lijn liggen zal zijn oplossing willen kantelen.

Als de demper is gemonteerd is het kraken inderdaad over. Doordat we de demper 1 cm langer maken dan de standaard veerpoot ben ik ook van een bekend kwaaltje verlost. In de eerste versnelling, op het grootste kransje achter, hoorde ik altijd wat kettinggeratel. Dat is niet erg, maar nu het weg is, is het wel prettig.

Questrijder onder betonwagen

Vanmorgen vroeg is op de Lijnderweg bij Zwanenburg een Questrijder onder een betonwagen terecht gekomen. Het lijkt erop dat de Quest en de vrachtauto elkaar frontaal hebben aangereden. Over de schuldvraag valt hier niet uit te wijden. Op dit moment is het te hopen dat de onfortuinlijke fietser niet al te zwaar gewond is. Uit de foto is af te leiden dat de Quest wat naar links lijkt te zijn afgezwaaid. Mogelijk is de Quest rijder verrast door gladheid. IJzige afzetting op het wegdek wijst daar wel op.

Graag breek ik een lans voor een verantwoorde keus qua banden. In ieder geval moet de achterband een duidelijk betere grip hebben dan de voorbanden. Doordat de achterband wordt aangedreven zal deze eerder slippen dan de voorbanden. Heb je achter een band met goede grip, met gladheid ook niet keihard opgepompt, dan zal bij een eventuele zijdelingse slip de fiets sneller weer in een rechte lijn rijden.
Wil je weten of jouw 26" achterband genoeg grip heeft, kijk eens op deze testpagina.

Facebook exit

Ik heb mijn account bij Facebook opgeheven. Dat is nog geen makkelijke opgave, maar het werd hoog tijd. Vraag is natuurlijk waarom ik me heb aangemeld. Iemand heeft ooit een keer foto's geplaatst op Facebook die zonder account niet te zien waren.

Daarna heb ik nooit meer iets met dit account gedaan. Dagelijks melden zich mensen aan die vrienden met me willen worden. Vaak mensen die ik nog nooit gesproken of gezien heb. Soms worden me door één persoon, die ik meestal ook niet ken, hele groepen vrienden aangeboden. Dagelijks krijg ik email van Facebook dat ik dreig van alles mis te lopen of niet te weten.
Lijkt allemaal onschuldig.

Vandaag kom ik toevallig een keer op 'mijn Facebook pagina'. Tot mijn verrassing en ergernis staat daar dat ik in juni 2012 deel zal nemen aan CycleVision'. Dat is geen geheim, ik doe daar al een aantal jaren aan mee. Maar hoe weet Facebook dat ik daaraan deelneem? Ik heb me nog niet opgegeven, dat kan nog helemaal niet. Het staat uitsluitend in mijn agenda. En ja daar heeft Facebook het simpelweg uitgehaald. Dit is een schandalige inbreuk op mijn privacy. Om die lieden niet nog langer in mijn computer te laten grasduinen heb ik het account onmiddellijk beëindigd.

Mijn zoon promoveerde in 2007 op een proefschrift over privacy. Zijn betoog toen 'over 20 jaar bestaat er geen privacy meer'.
We zijn helaas al een heel eind op weg.

Spiegelstroomlijn kappen

Vanmiddag haal ik mijn Quest op bij Van den Berg in Hoorn. De versterking van de Quest is prachtig gedaan. De body is vrijwel niet meer in te drukken en bij het instappen blijft enige beweging of geluid uit.

Mijn oog valt op twee oranje spiegelstroomlijn kappen die Jan op zijn Quest heeft gemonteerd. De standaard 'Mickey Mouse' spiegels zitten er mooi in opgesloten en blijven verstelbaar. Hoewel het nog prototypen zijn, zien ze er al heel mooi uit. Aerodynamisch zijn ze helemaal OK met een goede neusvorm, een grootste breedte ruim voorbij de helft en daarna weer een insnoering. Uiteraard is de achterkant scherp begrensd voor een optimale loslating van de wind.
Het definitieve ontwerp zal kapje en voet uit één stuk krijgen.
Ook wordt het mogelijk om richtingaanwijzer LED's in te bouwen. Zelfs super felle LED's aan de voorzijde, tegelijk aan te sturen met de claxon, kunnen erin geplaatst worden.
De kapjes zullen t.z.t. in de webwinkel te koop zijn.

Als laatste laat Jan een simpel draadje zien dat met een klein stickertje op zijn vizier zit. Met gesloten vizier is het niet altijd duidelijk waar de wind vandaan komt. Het is prettig dat te weten.

Jan vindt nog een klusje

Als ik zaterdag mijn Quest wil ophalen, meldt Jan dat er nog een probleempje is. De brug tussen de wielen heeft aan de rechterkant in de bocht omhoog een slijtageplek die zeker moet worden gerepareerd. Het kettingschermpje dwingt me bij het in- en uitstappen de rechtervoet steeds op precies dezelfde plek te plaatsen. Na 10.000 km is deze slijtage het gevolg.
De toplaag van carbon is versleten en de onderliggende carbon lagen van het tunnelhuis zijn zacht. Maandag wordt de Quest weer onder handen genomen en zal er een aanpassing worden gemaakt waardoor deze slijtage niet meer kan voorkomen. Eerst zullen de carbon matten met epoxy worden geïmpregneerd waarna de afwerking met een extra carbon mat zal gebeuren.

Kap tochtvrij

De toer- en racekappen zijn bijzonder succesvol. Er zijn er inmiddels 85 verkocht, meer dan wie ook voor mogelijk hield.
De kappen met carbon deksel, de racekap en de deelbare toer/racekap, zijn de comfortabelste kappen die er zijn.
Ze rusten op een aantal Ibiliet rondjes op de rand van het instapgat. Deze Ibiliet 'schokbrekertjes' zorgen ervoor dat de kap stil zijn werk doet. Gedurende het grootste deel van het jaar is het prettig dat er enige ventilatie langs de rondjes komt.

Als de temperaturen omlaag gaan wordt ventilatie ervaren als tocht en dat is niet comfortabel. De oplossing is zowel eenvoudig, als goedkoop en snel te realiseren. Bij Praxis, net als in iedere bouwmarkt, is tochtband te koop. Ik kies voor zelfklevend band van het merk Ellen. Dit band is heel soepel en te gebruiken voor het dichten van kieren van 1 tot 7 mm. Ik plak de stukjes band tussen de schokbrekertjes, 10 minuten werk. Voor een paar euro zit Wim er deze winter tochtvrij bij.

Totaal plak ik net geen twee meter tochtband op de kap. De rest zou zomaar op de Quest kunnen worden geplakt om bij harde zijwind minder snel onderste boven te worden geblazen. Dat het werkt heeft Jan Reus deze week bewezen. Hebben vrijwel alle velomobilisten in de kustregio de afgelopen stormdagen de Quest, Strada of Mango thuis gelaten, Jan is elke dag van Enkhuizen naar Hoorn v.v. gefietst.