'Crash Beekie door laaghangende zon'

Al langere tijd bekijk ik de manier van rijden van onze welbekende Beekie met enige zorg. En ik niet alleen. Iedereen die wel eens met Beekie oprijdt is meer dan op zijn hoede.

Nu weer de zoveelste crash in Hoorn.
Ik zie veel fietsers met ach en wee reageren. Tijd voor een wat kritischer reactie op het blog van Beekie. Dit valt echter bij Beekie niet in goede aarde en hij schopt me direct van zijn blog af.
Beekie, dat helpt niet. Wim heeft een nog beter gelezen blog, dus mijn reactie lezen de mensen bij deze hier.

Na alle ach en wee dan toch maar eens een wat kritischer reactie.
De kruising waar Marcel is gecrasht is goed overzichtelijk. Tussen de haakse kruising met het paaltje en de weg is meer dan 10 meter afstand.
In de Wegenverkeerswet staat dat je moet kunnen remmen binnen de afstand waarover de weg vrij en te overzien is.
Dat doet Beekie voor de zoveelste keer niet. Ik heb persoonlijk in Duitsland Beekie tweemaal een bijna fatale aanrijding op een haar na zien mislopen.
Ik denk dat Marcel zich eens moet gaan afvragen of ie wel op deze manier met het deelnemen aan het verkeer door moet gaan.
Ook ik heb gisteren anderhalf uur tegen een ondergaande zon ingekeken. Ik ben enkele malen vrijwel gestopt omdat ik het - met één oog - niet goed kon zien. Marcel gooit zich evenwel als een lemming voor het gemotoriseerde verkeer.
Dit wordt nog eens zijn dood. Ook moet je de risico's die er gelopen worden door uitwijkende bestuurders, niet uitvlakken.
Tenslotte is het ook niet goed voor de schadeomvang van de verzekering van velomobielen bij Van Herp.
Die rekening, minder van belang, gaan we wel samen betalen.
Marcel, ik bedoel het goed met je, maar hoop wel dat je eens goed nadenkt.
Groeten,
Wim

Nu je me de toegang tot je blog ontzegt moet ik jouw blog uit mijn lijst met blogs verwijderen. 80% van het bezoek aan jouw blog komt via deze blog. Betekent simpelweg minder bezoek aan je blog.

Unieke carbon toer/racekap afgeleverd

Vanmorgen om 5 uur gaat Jan Laverman, een Questrijder uit Barendrecht bij -11 C. onderweg naar Hoorn. 130 zware kilometers om een racekap op te halen. Deze carbon toer/racekap is een heel bijzonder exemplaar. Jan wil graag licht in de Quest als de kap er overdag op staat. Jan Reus en 'ik zei de gek' bedenken een systeem met een aantal ronde ruitjes.
Jan Reus plakt op de binnenkant van het liggende deksel een vijftal strippen hardschuim. Dan wordt er een laagje carbon over heen gelamineerd. Dan de grote gaten boor er doorheen en vervolgens in vijf stappen de ontstane gaten vol gieten met epoxy.
Het resultaat is prachtig. De ruitjes zijn aan de buitenzijde niet voelbaar. Licht in de Quest en ook de ontvangst van de GPS, normaal gesproken onmogelijk onder koolstof, is behoorlijk goed.
De Quest van Jan krijgt wat versterkingen, nodig na een crash. Het deelbare kettingtandwielashoudertje gaat erin, de stormstrip erop en de voetenstrip eronder. Bebop pedalen worden gemonteerd en nog een mini vizier gaat in de tas mee. Met kap op gaat Jan weer op weg naar Barendrecht. 260 km op een zomerdag is al een hele opgave, onder deze condities is het helemaal een enorme prestatie.

Voetenstrip goed bevestigd, ritje naar Oostwoud

De voetenstrip moet opnieuw worden bevestigd nadat deze op de veerstoep is losgeraakt. Dubbelzijdige tape heeft onvoldoende houdkracht. Ik probeer het met Bisontix en met Simson solutie. Ook deze producten doen het niet goed. De strip zit op een heel vijandige plaats. Ik denk wel dat secondenlijm de klus kan klaren.
Maar secondenlijm op onze mooie gelcoat is niet het eerste dat je wil. Secondenlijm lost uitsluitend in aceton op.
Ik realiseer me dat secondenlijm geweldig goed plakt op PVC tape én op poly-urethaan.
Een stukje Coroplast tape, dezelfde die als afwerking tussen de body en top wordt aangebracht, plak ik op de body.
Dan druk ik met een druppeltje secondenlijm het soepele rubber profiel op de tape. Letterlijk een seconde later zit de strip muurvast. Dat werkt dus uitstekend en kan er desgewenst, met de Coroplast, ook makkelijk weer af.

Vanmiddag is het prachtig weer, het vriest 5 graden en het waait 3 tot 4 Bft. Eerst plak ik de voetenstrip opnieuw vast zoals hierboven beschreven. Ik kleed me om en ga op weg naar Oostwoud om Jan en Annie Geel een hart onder de riem te steken na de brand in de werkplaats.
Het rijdt prachtig en de voetenstrip doet zijn werk weer uitstekend. Overal wordt er volop geschaatst en het is goed opletten bij de honderden geparkeerde auto's. De racekap geeft weer alle comfort en snelheid. Niet dat het hard gaat, met rond 35 km/u tegen wind hoef ik niet te zweten. Komt ook door de F-Lites en Furious Fred die ik er nog steeds om heb liggen.
Voor het maken van enkele foto's doe ik het vizier niet eens open. De opnamen door de Lexan ruit zijn prima. In Schermerhorn laveer ik tussen de klunende schaatsers door.

In Oostwoud komt Jan met een mondkapje op me aflopen. Helaas kan ie niet fietsen, de Quest staat achter de met asbest verontreinigde zone en kan er niet doorheen. We praten bij en Jan laat foto's zien van de brand. Die blijkt toch best heftig te zijn geweest. Alle schroevendraaiers lijken op druipkaarsen. Gesmolten PVC schrootjes, bij brand ontstaat daar zoutzuur uit, hebben alle metalen spullen al zwaar doen roesten.
Bij Jan en Annie, de koffie smaakt prima, zie ik dat ik alleen maar een dunne lange onderbroek aan heb. Mijn gewone lange overbroek ligt nog thuis. Toch is het uitstekend te doen, dank zij de voetenstrip en de racekap. Ook de elektrische voetverwarming doet het weer als vanouds.

Terug heb ik de inmiddels flink geluwde wind in de rug. De zon staat al laag en gaat bloedrood onder.
Mooie winterrit van 94 km.

Morgen een verhaal over de inmiddels ontvangen Vortex Generators.

Doorbraak schokdemper

Vandaag is het een heuglijke dag. Vanmorgen komt er van Risse Technology uit de Verenigde Staten een prachtig ontwerp voor een nieuwe volledig op de Quest, Strada en Mango toegesneden schokdemper.
Ik heb samen met Risse het ontwerp gemaakt en heb de tekening inmiddels goedgekeurd. De eerste test exemplaren van de Risse Genesis en Astra 5 dempers voor de Quest, Strada en Mango, worden nu geproduceerd en zijn eind volgende week klaar.

Specifiek voor onze velomobielen ontworpen
De lengte van de veerweg, de 'travel' is 63,5 mm. Dit betekent dat het achterwiel over de gehele lengte van de veerweg wordt geveerd en gedempt. Deze nieuwe dempers maken zware hefboomconstructies overbodig die nodig zijn om standaard MTB dempers, deze veren maximaal 38 mm in, te kunnen gebruiken. Ik heb nog geen precies gewicht, maar verwacht dat de nieuwe demper niet zwaarder zal zijn dan de 300 gram van de huidige veerpoot. De inbouwmaten zijn precies gelijk aan die van de huidige veerpoot. Er hoeven in de Quest en Strada dan ook geen aanpassingen te worden gedaan. Gewoon de oude veerpoot eruit draaien en de nieuwe op de bestaande fitting draaien. Dan de vleugelmoer boven weer vastdraaien en je kunt veiliger, sneller en comfortabeler met je velomobiel rijden. Voor de Mango, deze heeft een 2 cm kortere veerpoot, kan het vorkje bovenaan eenvoudig worden overgezet. Uiteraard kunnen deze lucht geveerde en olie gedempte schokbrekers, voor iedere andere velomobiel met een ongeveer vergelijkbare veerpoot worden geleverd.

De oude veer kan door iedere fietser één op één worden vervangen door één van deze nieuwe dempers.
Wil je meer specificaties zien van de dempers, kijk dan hier. De foto's die hierbij zijn afgebeeld zijn van de Genesis en Astra 5 demper zoals die onder meer in mountainbikes worden gebruikt.
Prijzen weet ik nog niet, deze zullen komende week bekend worden.

Al met al ben ik heel blij dat er 19 jaar na de introductie van de huidige veerpoot eindelijk een veiliger, sneller en comfortabeler alternatief komt.

Wielkaststrip

Verschillende Mango en Strada rijders volgen mijn strapatsen met de strippen met belangstelling. Een vraag die me regelmatig gesteld wordt: 'Zou een strip op de voorrand van de wielkasten van de Mango en Strada mogelijk een voordelig effect hebben?'. De voorste randen van de velomobielen met open wielkasten hebben afgeronde hoeken. De luchtstroom krult daar naar binnen en wordt heftig turbulent. Eigenlijk hetzelfde effect als rijden met open instapgat. Het is inmiddels wijd en zijd bekend dat een Lexan minivizier daar een bijzonder effectieve rol vervult, met name de hogere snelheid is merkbaar.
Het is duidelijk dat de lagere snelheid van velomobielen met open wielkasten, een enkele superracer als de EVO K uitgezonderd, goeddeels wordt veroorzaakt door turbulentie rond de open voorwielen.
Als een goed gevormd profiel de wind uit de voetengaten kan houden, dan zou een aangepaste strip de wind ook bij de wielkasten een goede geleiding kunnen geven, de turbulentie en weerstand in de wielkast verminderen en daardoor de snelheid verhogen.

Mango rijder Lorenz Groters heeft nog meer noten op zijn zang. 'Kan het profiel niet zodanig worden dat de wind tot voorbij de rand van de wielkasten wordt geleid'. Lorenz doet er een duidelijke tekening bij. Een leuke uitdaging voor Wim.
Het maken van een extrusieprofiel is onbetaalbaar dus op naar de bouwmarkt. Ik zoek een aluminium profiel met een hoek van ongeveer 130 graden. Je raadt het al, dat is er niet. Met twee losse profielen, een tafelrandprofiel en een lekdorpel, knutsel ik een goed profiel in elkaar. Met 100 gram poly-urethaan, dit keer op verzoek van Lorenz in rood, maak ik het eerste profiel.
Dat ziet er goed uit. Lorenz zal ze op zijn Mango aanbrengen vanaf de positie die zichtbaar is met rode tape tot en met de onderkant van het wiel. Op die manier zal de hele wielkast een betere aanstroming krijgen.

Ritje met nieuwe voetenstrip, pont en ijsgang

Vanmiddag even naar de post in Akersloot om wat pakketjes te versturen. De nieuwe voetenstrip doet zijn werk prima. Uiteraard voel je de lagere temperatuur, maar een koude wind voel ik beslist niet. De pont in Akersloot vaart nog wel maar vraag niet hoe.
Door ijsgang kan de pont niet tegen de kade aanmeren. Daar weet de pontschipper wat op. Een stukje dwars uit de flank en de pont schuift de meeste schotsen terzijde. Dan een flinke aanloop en de pont vermorzelt de laatste schotsen. Nog lukt het niet om van de pont af te komen. Nog maar een keer dan. Uiteindelijk kan de klep omlaag. Dat gaat nog steeds niet goed. De klep maakt een heel steile hoek met de veerstoep. Het is uitstappen geblazen en als ik de Quest met de hand vooruit duw raak de onderkant van de neus toch nog de veerstoep.

Op de terugweg gaat het iets beter. De pontschipper maakt me erop attent dat er een stukje van de strip loshangt. Dubbelzijdige tape overleeft een harde aanraking met de straat dus niet. Vastlijmen met secondenlijm werkt gegarandeerd, maar mogelijk wil ook Bisontix of een ander soort tape goed werken.

Vlak voordat de pont aan de andere oever afmeert zie ik dat drie meerkoeten worden gemangeld tussen twee ijsschotsen. Naar gezicht dat deze 'pastoortjes', ze huizen in flinke aantallen de hele winter op ons erf, zich niet op tijd uit de voeten hebben weten te maken.

Brand bij Quest rijder Jan Geel

Gistermorgen is brand uitgebroken in de werkplaats van Quest rijder Jan Geel in Oostwoud. Een antraciet kacheltje zou de boosdoener kunnen zijn geweest. Jan, eigenaar van het aangrenzende museum De Baan, ontdekte de brand gelukkig snel. Zijn Quest kon hij nog juist in veiligheid brengen. Zijn pas nieuwe deelbare toer/racekap is in vlammen opgegaan. Ook zijn draaibank en veel historisch gereedschap als speciale tappen en draadsnijgereedschap moeten als verloren worden beschouwd.
Het asbest dak heeft veel spullen ernstig verontreinigd, ook de historische A-Ford heeft te lijden gehad.

Door doortastend optreden, snel alle toegangen afsluiten om de brand zoveel mogelijk zuurstof te onthouden, is de brand tot de werkplaats beperkt gebleven.

Jan zal de komende maanden minder fietsen, er zal veel tijd in het herbouwen van de werkplaats gaan zitten.

Mochten er bedrijven of particulieren zijn die Jan kunnen en willen helpen aan oud maar kwalitatief goed gereedschap, laat het weten.

Jan en Annie, we leven met jullie mee.

Meer lezen? Kijk hier.
Foto: HBP Media

Voetenstrip, vervolg

Vannacht -18,3 C. op de buitentemperatuur meter van de warmtepomp gezien. In de vroege ochtend is het zelfs -20 C. geweest. De monovalente warmtepomp, dit is een systeem zonder aanvullende warmtebron, houdt de stolp heerlijk warm. Vanmorgen is alles om ons heen betoverend mooi. Vooral onze enorme treurwilg staat er onrealistisch mooi bij. Heeft niks met ligfietsen te maken, maar het plaatje is te mooi om niet te plaatsen.

Fietsen is er vandaag niet bij. Tijd genoeg om de nieuw gegoten voetenstrip te monteren. De nieuwe strip heeft nu mooi de gewenste hoek van 30 graden. De lengte van een strip is twee meter. Dat maakt het mogelijk om tegelijk met de voetengaten ook de wielkasten beter te laten aanstromen. De heel soepele strip heeft een Shore A30 hardheid. Dat betekent dat de strip zich mooi in vrij krappe bochten laat aanbrengen.
Er blijft genoeg strip over om ook voor de achterste wielkast een windgeleider te plakken.
Aero-dynamica is een nogal ongrijpbare wetenschap. Toch leert de ervaring dat soms kleine ingrepen een heel groot effect hebben. Het met Lexan afplakken van de wielkasten levert kilometers snelheidswinst op. Het is nog maar de vraag of complete wielstroomlijnkappen effectiever zijn. Jan Geel gooit het, na enkele duizenden kilometers met complete wielkappen te hebben gereden over een andere boeg. Jan heeft ook gemerkt dat de winst beperkt is en er ook nadelen aan de kappen zitten. Ze raken vol modder en kunnen op drempels vastlopen. Als ik bij Jan raadt wat ie aan het doen is, raad ik snel goed. Het worden minimale kapjes die eigenlijk alleen de wielen uit de wind houden.

De nieuwe voetenstrip ziet er netjes uit. Nu wachten tot het weer fietsbaar weer is.
Uit de reacties blijkt dat een plaatsje in de webwinkel wenselijk is.

Voetenstrip werkt, maar kan beter

Gisteren reed ik voor het eerst met de voetenstrip om de voetengaten. Het resultaat is bijzonder goed. Alleen Lycra dat de beide voetengaten geheel afsluit is nog warmer. Maak je een insnijding in de Lycra om te kunnen flintstonen, dan voel je de koude wind aan die zijde nog steeds aan je kuiten. Nadeel van een volledige afsluiting met Lycra is wel dat de vochtigheidsgraad in de fiets nogal toeneemt. Met voetenstrips blijft er een beperkte luchtstroming in de fiets mogelijk.
De strip die er nu op zit is van de eerste poging om zelf stormstrips te maken. De hoek waaronder de wind door deze strip wordt afgebogen is 45 graden. Dat is eigenlijk te steil. Uit de proeven met de tufts van vorige week zaterdag is goed te zien dat de wind op en rond het vizier mooi blijft aanliggen. De hoek die het vizier met de liggende deksel maakt is ongeveer 30 graden. Die hoek moet de voetenstrip ook krijgen.

Vanavond maak ik nieuwe houten steuntjes voor het aluminium hoeklijn profiel. De Proxxon figuurzaagmachine waar alle racekap vizieren mee worden uitgezaagd zaagt ook hout heel makkelijk. Nu kantelt het aluminium profiel precies onder een hoek van 60 graden. Dan 200 gram poly-urethaan rubber aanmaken zodat de strip voldoende hoogte krijgt. Om het geheel af te maken doe ik er drie flinke druppels gele pigment bij. Na grondig roeren giet ik het 2 meter lange profiel vol.
Deze zachte poly-urethaan moet 24 uur uitharden. Het resultaat komt hier wel weer ter sprake.

De foto met de twee stukjes hout geven links de huidige hoek - 45 graden - van de strip weer. Het stukje hout rechts op de foto, heeft de gewenste hellingshoek van 30 graden.

Crash met meerkoeten, met warme voeten naar Marken

Vanmorgen vriest het 5 graden en het waait hard. De gevoelstemperatuur is - 13 gr. C.
Jan Geel is er om een ritje te maken naar Marken. Kees heeft besognes thuis en kan niet mee.
Jan neemt een gele stormstrip mee en we kijken even naar de polyurethaan strip die ik om de rand van de voetengaten heb aangebracht.
Tegen windkracht 5 met uitschieters tot 6 Bft rijden we met een snelheid van 34 tot 37 km/u naar Purmerend. De wind plukt venijnig aan de Quest. Geen probleem, de stormstrip doet zijn werk.
Hoewel het ijzig koud is, zit ik heerlijk achter het Lexan vizier van de racekap en geniet van het ontspannen fietsen. Ik heb mijn standaard fietskleding aan. Als enige extra heb ik een dunne lange broek onder mijn fietsbroek. De Therm-IC voetverwarming staat op 5 en doet het fantastisch. Ik moet er niet aan denken dat ik nu uit de fiets moet om bijv. een lekke band te verwisselen. Die overpeinzing had ik me beter kunnen besparen want in Monnickendam moet ik .... de fiets uit om een lekke band te verwisselen. Dat duurt nog geen vijf minuten en we kunnen weer verder.

Als we bij de IJsselmeerdijk aankomen waait het met Bft 6 nog harder. We blijven onder aan de dijk rijden maar krijgen toch aardige zwiepers.
Marken is vrijwel uitgestorven. Wij zijn de enige koffiedrinkers in restaurant Land- en Zeezicht. Er lopen enkele Amerikanen rond die onze fietsen uitgebreid bekijken en fotograferen. Plotseling staan er een paar dames naast mijn fiets. Eén van hen rukt de racekap omhoog om een blik in de fiets te kunnen werpen. Ik sta op en ram keihard op het raam. Het mormel schrikt zich rot, laat de kap omlaag stuiteren en maakt zich snel uit de voeten.

Na de koffie, Jan bedankt voor de traktatie, gaat het met de wind achter heel hard naar Monnickendam. Constant 50 tot 52 km/u is comfortabel vol te houden.
We rijden langs het kanaal aan de Jaagweg. Het stikt van de vogels in de bermen nu het kanaal deels dichtgevroren is.
Plotseling, Jan rijdt met ruim 40 km/u voor me, schrikken tientallen meerkoeten die rechts van het fietspad bij elkaar gedromd zitten, van onze gele bolides. Als een zwarte wolk zie ik dat het hele stel het fietspad oversteekt. Jan raakt er enkele, ik krijg de volle laag. De Quest krijgt harde tikken te verduren en ik vrees dat de fiets er niet heelhuids vanaf komt. Thuis maar eens kijken hoeveel schade er is.
In Edam/Volendam ga ik linksaf om door de Beemster weer naar De Woude te rijden. Jan gaat noordwaarts naar Oostwoud.

Thuisgekomen inspecteer ik direct de voorkant van de Quest. Oops, dat valt niet mee. Een diepe grote deuk met op meerdere plaatsen gebroken gelcoat is de schade die door de meerkoeten is aangericht. Klus voor Jan schat ik in.

Tenslotte de vraag of de polyurethaan strip iets uithaalt. Het antwoord is een volmondig ja. Al rijdend is er totaal geen koude wind vanuit de voetengaten te bespeuren. Zonder strip en zonder Lycra is het rijden in deze condities bepaald onaangenaam.
De strip, het is een stuk van de eerste poging om een stormstrip te maken, werkt formidabel. Net zo goed als het mini vizier de wind over het instapgat tilt, zo geleidt deze strip de wind onder de voetengaten. Sta je stil, dan voel je de koude luchtstroom via de voetengaten wel naar binnen komen. Lycra voorkomt dit.
Ik ga nu proberen of een strip Lexan met de goede hoek en buiging te maken is. De hoek van de polyurethaan strip is 45 graden.
Dat mag wat minder steil.
Dit krijgt gegarandeerd een vervolg.
80 heerlijke kilometers met een ietwat vervelende afloop.

Vortex generators

Vortex generators zijn kleine opstaande Lexan vinnetjes op een voetplaatje. Deze kleine dingetjes worden bij vliegtuigen gebruikt om de lucht over de vleugel en het stabilo langer laminair te houden. Hiermee bereikt de producent, onder meer Stolspeed uit Australië, dat vliegtuigen bij een veel lagere snelheid kunnen opstijgen en landen. De zogenaamde STOL speed, strikt genomen de 'stall' speed, is de snelheid waarbij een vliegtuig letterlijk uit de lucht valt, kan met Vortex generators tot wel 20% lager zijn. Vliegtuigen kunnen nu van veel kortere start- en landingsbanen gebruik maken. Het vlieggedrag, ook als het vliegtuig uiteindelijk overtrekt (stalled), is ook veel goedmoediger en makkelijker te corrigeren.
Wil je een mooi filmpje zien waar dit prachtig wordt getoond, kijk dan hier.

Wat kunnen vortex generators nou voor onze fietsen betekenen? De proeven met tufts op de Quest van Jan Reus laten zien dat de Quest uitstekend presteert op aero-dynamisch gebied. Het minivizier heeft een bijzonder gunstig effect, de racekap laat heftige turbulentie achter de hoed zien.
De racekap heeft wel een positief effect op de snelheid van 3 tot 5 km/u. Ik denk dat dat nog veel beter kan. Uiteraard met het verder stroomlijnen van de racekap door middel van een nieuw te ontwikkelen gestroomlijnde top.
Mogelijk kunnen vortex generators de stroming rond en achter de kap verbeteren. Minder turbulentie betekent simpelweg minder weerstand en dus meer snelheid.
Ook kunnen de vortex generators mogelijk een positieve rol spelen bij de wielkasten van bijv. Mango en Strada.

Niet geschoten is altijd mis. Ik schreef gisteravond onderstaand emailtje aan Stollspeed, de Australische fabrikant van de vortex generators. Stolspeed is de meest vooruitstrevende maker van deze kleine onderdeeltjes.

Dear Stollspeed people,
I am rider and developer of parts for the Dutch Velomobile Quest. I design, built and resell racehoods for more speed and weather protection. Many people race with these bikes and reach speeds of 55 to 65 km per hour. As you can see in the picture with the tufts, there is a lot of turbulence behind the upper part of the hood. Do you think Vortex Generators will help to - partly - solve this problem. If you think it can help what kind of VGs do I need? Where can I place them best? Is it possible that you put a small amount in an envelop to test it on my Quest. If it works, I can buy them in normal quantities.
Best regards,
Wim Schermer
wimschermer.blogspot.com
Velomobielonderdelen.nl

PS. I was for 23 years aerial photographer at the Dutch national Police force. I made over 3000 flying hours in Cessna 172, Cessna Skymaster and MBB105 helicopter.

Vanmorgen al reageert Stolspeed.

Gday Wim,
Good to hear from you. An interesting project.
You have pretty good airflow on that design. Like you say, only problem is right behind that hood. It might be difficult to fix, due to that abrupt discontinuity..... But always worth a try; lots of surprises in aerodynamics..... I would try the VGs placed just forward of the highest and widest line across the hood. Spaced 30mm apart, angled 15 degrees to the airflow as determined by the template included.
Send me your mailing address, and I'll send you some VGs to try out.
Regards,
JG

Opvallend is het compliment dat Stolspeed maakt over de aero-dynamische eigenschappen van de Quest.
Ik krijg er een aantal opgestuurd en zal de resultaten t.z.t. hier melden.

Spectaculaire uitkomst aerodynamische testen

Vandaag zijn Jan Reus en ik bezig om met wollen tuftdraadjes de luchtstroming rond de Quest te onderzoeken. We doen dit onder meer om informatie te verzamelen t.b.v. de ontwikkeling van een nieuwe racetop voor de Quest. Verschillende configuraties, met en zonder racekap, met en zonder mini vizier en met en zonder luchtgeleiding strippen aan de achterkant, zullen we beproeven.
Eerst bevestigen we een kleine 200 wollen draadjes van 13 cm lengte aan evenzoveel stukjes gele tape. Daar zijn we wel een paar uurtjes mee zoet. Pas om drie uur rijden we samen naar de Westdijk van de Schermer. De weg is daar breed en er is weinig verkeer. Het wegdek is glad zodat dit geen effect heeft op de draadjes. De wind heeft een kracht van 1 tot 2 Bft uit het noord-oosten.

We rijden steeds een snelheid tussen 36 en 40 km/u. Jan houdt een strakke koers aan de rechterkant van de weg aan.
Ik rij met mijn Quest met wisselende snelheid, camera in de rechterhand, het stuur in de linker hand, langs Jan. Dat is nog een aardig kunststukje. Vooral als ik opnamen van Jan's voorzijde wil maken, moet ik me al fietsend meer dan half omdraaien. Een complicatie daarbij is dat mijn uitgeademde lucht mijn bril doet beslaan. Maar ach, wie mooi wil zijn moet pijn lijden :).

Ik maak behalve foto's ook enkele videofilmpjes.
Eerst maar eens helemaal kaal, dus zonder minivizier en zonder racekap.
De tufts liggen voor aan de Quest prachtig aan. Ter hoogte van het instapgat, voorbij de grootste breedte van de fiets, wijzen de tufts wat naar beneden. De tufts op schouderhoogte achter fladderen aardig heen en weer. De draadjes op de voorrand van het instapgat verdwijnen in zijn geheel in het instapgat. De draadjes achteraan de fiets doen weinig tot niets.

De racekap, in dit geval een carbon toer/racekap, geeft vooraan hetzelfde beeld, keurig laminair. Naast het carbon deksel is de luchtstroom wat naar beneden gericht, een gevolg van de stuwing rond het vizier. Direct daarachter blijft het nog even rommelig. Meer achter aan de fiets wordt het weer regelmatiger. Over vizier, kap en hoed lopen de draadjes mooi parallel. Direct achter de hoed is de stroming totaal verstoord. De achterste tufts op de bovenkant van de hoed verdwijnen zelfs totaal in de hoed. Tot 20 cm daarachter op de tunnel is het ook niet pluis. Verder naar achter lijkt de verstoring te verdwijnen.

De stroming om de spiegelkapjes doet het goed. De onderste twee draadjes waaien gemiddeld mooi naar achter, de bovenste komt naar binnen. Dit wordt veroorzaakt doordat de spiegel in het kapje precies gelijk is aan de buitenkant van het kapje. De spiegel moet duidelijk binnen het kapje blijven voor een goede loslating en maximaal goede stroomlijn.

De draadjes aan de staart dwarrelen continue in het zog achter de staart. Met twee aan weerskanten geplakte 0,5 mm Lexan strippen wordt dat een stuk beter. Helaas hebben we later pas door dat één van de vijf tufts tussen de strip en de body vastgeklemd zit. Het effect is in ieder geval duidelijk positief. Wel zal dit nog sterk verbeteren door de strips te verlengen en op een punt te laten uitlopen.

Wat is er nu zo spectaculair? Volkomen onverwacht is dat het rijden met het minivizier. Van voor tot achter heeft het mini vizier een bijzonder opvallend gunstig effect. Vooraan is het zoals bij iedere configuratie prima in orde. Het mini vizier stuwt de lucht niet naar zijkant zoals bij de racekap. Fantastisch is het om te zien dat ook naast het instapgat en op de tunnel achter het hoofd de stroming er heel goed uitziet. Zelfs op de achterkant van de body blijven de tufts netjes aanliggen.

Jan's Quest krijgt vlak voor de eerste witte stormstrips opgeplakt. Dat ziet er heel wat fraaier uit dan de grijze bouwmarkt tochtstrips.
We hebben ons wat verdiept in vortex generators. Dit zijn kleine kunststof luchtgeleiders die op plaatsen met een slechte stroming een soms spectaculair effect hebben. Jan zal een mal maken om een aantal van deze onderdelen te gieten.

Stormstrip goedkoper, mooier en beter

De inmiddels veelbesproken stormstrip houdt me flink bezig. De eerste resultaten met PS 130 gietrubber waren al behoorlijk, de verwerking van deze dikke prut beviel me niet goed. Daarom maar eens gebeld met de specialisten van Poly-Service. Zij adviseren mij de veel dunnere PS 114 giethars.
Dan de kleurpigmenten. In de PS 130 strips scheen de amber kleur nogal door. Veel mooier dan de witte bouwmarkt tochtprofielen, maar toch. Naast de PS 114 bestel ik nu ook alle beschikbare kleuren. Dat is nog een heel gezoek. De originele Coelan PU pigmenten blijken in de kleuren geel, blauw en groen niet meer gemaakt te worden. Volgens de Poly-Service mensen kan het ook, onder bepaalde voorwaarden, met enkele epoxy pigmenten.
Al om kwart over zeven word ik wakker gebeld door de chauffeur die de doos van Poly-Service komt brengen. De pontbaas wil het gelukkig ontvangen en ik dommel weer in.

Vanmorgen rij ik eerst naar de familie Van Hattem om goede wol uit te zoeken om proeven te doen met de luchtstroom rond de stormstrips, het mini vizier en de nieuw te maken racetop. Marian heeft voldoende wol en enkele kleuren blauw, deze contrasteren mooi met het geel van de Quest, mag ik meenemen.

Op de heenweg naar Heerhugowaard heb ik de wind, Bft 3 tot 4, vrijwel achter me. Ik rij 43 km/u met hartslag 114. Op de terugweg, nu met de wind vrijwel op de kop, heb ik voor dezelfde 43 km/u hartslag 130 nodig. Hou ik dezelfde hartslag 114 aan als op de heenweg, dan komt de snelheid uit op 36 tot 37 km/u. Een 'verlies' aan snelheid van 6 tot 7 km/u.

Vanmiddag aan de slag met het gieten van de vele bestelde stormstrips. Uit twee plankjes zaag ik vijf hoekjes. Hierdoor kunnen er vijf profielen tegelijk gevuld worden. De dunnere giethars blijkt veel makkelijker te werken. Ook de uitharding kost nu geen 24 uur, maar enkele uren. De nieuwe profielen zien er prachtig uit. Mooie kleuren en zonder luchtbellen.

Al met al kan de prijs van de profielen een flink stuk omlaag. Alle kopers van de eerste zending strips krijgen het prijsverschil tussen de oude en de nieuwe prijs terug. Ook stuur ik iedereen die de gele profielen kochten kosteloos nieuwe profielen toe. Voor de nieuwe informatie ga naar de webwinkel.

Wat een licht autootje, Jochems spreekbeurt

Vandaag zijn we uitgenodigd op de dorpsschool in Driehuizen. Jochem, zoon van Quest rijder Sebastiaan Talsma, gaat een spreekbeurt houden over velomobielen. En dan is het leuk dat daar ook echte velomobielen te zien zijn.
Jochem is best nerveus als op het schoolplein plotseling vier Questen en twee Alleweders verschijnen. Het mag dan een kleine dorpsschool in een heel pittoresk plaatsje zijn, de leermiddelen zijn wel modern. Met een aanraakscherm, presenteert Jochem, ala NOS nieuwslezer Herman van der Zandt tijdens de verkiezingsuitslagen, zijn prima verhaal. Zijn klasgenootjes luisteren ademloos toe.
Als de spreekbeurt afgelopen is vliegen de kinderen naar buiten om de velomobielen in het echt te bekijken. Als ik door optillen aan het tiloog laat zien dat zo'n fiets heel licht is, willen veel kinderen dat ook proberen. Het lukt ze allemaal om de Quest met één vinger van de grond te tillen. Er moet er één de sterkste zijn en die is er ook. Het knaapje tilt de Quest zo hoog op dat ie met zijn neus op de straat komt. Eén kind vindt de Quest met racekap net een licht autootje.

Verschillende kinderen zijn geobsedeerd door de opflikkerende lampjes van mijn elektrische voetverwarming. Ze willen nauwelijks geloven dat zoiets bestaat. Leuk is dat enkele kinderen de specifieke carbon vierkantjes in mijn Quest ontdekken.
Na een half uur buiten wordt het toch wel koud. We stappen in onze fietsen en rijden huiswaarts.
Volgens de tamtam heeft Jochem een tien voor zijn spreekbeurt gekregen.