Rondje Denemarken, dag 2, Lauwersoog - Leer (DLD)

De eerste nacht in de camper is flink wennen. Een Vi-Spring matras is wel heel wat anders dan de dunne zitkussens van een 15 jaar oude camper. Het weer is direct prima, zonnig en met de wind nog uit westelijke richting. Eerst genieten we van een uitgebreid ontbijt. Dan volgen we een track langs de kust, de North Sea Cycle route. Duidelijk is dat de mensen die deze track maakten, met mountainbikes onderweg waren. We komen op paadjes waar de Quest maar net kan rijden. De track is ook niet zo recent, op een gegeven moment houdt de weg gewoon op. De betonplaten zijn opgenomen. Dat betekent terugrijden en een nieuwe route zoeken.
De Garmin Montana met daarin de Open Fietsmap voor noordelijk Europa op een 4 Gb Micro SD kaartje, is een fantastische GPS.
Je kunt er snel mee inzoomen om snel een route door een plaats te vinden. Ook uitzoomen tot een heel wijde omgeving met behoud van plaatsnamen, maakt het rijden echt geweldig. Cees heeft een Garmin Edge. Mag ik meestal voorop rijden, vanmorgen nam Cees het voortouw. Prompt raken we in het militaire gebied oostelijk van Lauwersoog de weg kwijt. Ligt niet aan Cees, maar aan de GPS. De Garmin Edge beeldt de heel kleine weggetjes en smalle fietspaden vaak niet af. Het grote scherm van de Montana geeft die informatie wel.
We genieten weer van het rijden door het Groningse platteland. Overal aardappelen en vooral veel graan dat bijna oogstrijp is.
Hoewel we het plaatsje 'Kleine Huisjes' passeren, is duidelijk dat de boerenstand in deze provincie er goed kaas van heeft gegeten hoe succesvol te opereren. De vele mooie boerderijen, 'Staete' heten ze hier, stralen luxe uit.
Bij een pauze komen twee werkwerkers naar de Quest informeren. Ze vinden het wel mooi. Op de vraag of ze een foto van ons willen maken, komt een volmondig ja.

Bij Delfzijl begint het te spetteren. Geen zware bui, dus de kap mag onderdeks blijven. Jan en ik rijden helemaal open, Cees rijdt met de carbon deksel van de toer/racekap. Alle drie fietsers hebben een deelbare carbon toer/race kap, ideaal voor een reis als deze.
Door het vele rijden op smalle paadjes hebben we na vijf uur nog maar 110 km afgelegd. Meerdere keren staan we voor hekken waar een Quest niet door kan. Rechtsomkeert dan en een nieuwe route zoeken.
Zuidoostelijk van Delfzijl worden we verrast door een groot aantal grafstenen op de dijk van de Eems. Daar moeten we meer van weten. Het blijkt dat het plaatsje Oterdum precies op de plek van de nieuwe dijk stond. Gewone huizen werden gesloopt, maar wat doe je met letterlijk eeuwenoude graven. De kerk werd gesloopt en in relief op de dijk gelegd. De grafstenen werden 6 meter hoger bovenop de dijk geplaatst.
Na 130 km en het passeren van het plaatsje 'Hongerige wolf' vinden we het welletjes voor vandaag. We kamperen aan de Eems in Leer.

Rondje Denemarken, dag 1, De Woude -Lauwersoog

Vanmorgen vroeg op om de eerste etappe voor een rondje Denemarken aan te vangen.
Jan Geel, Cees Roozendaal en ik zei de gek fietsen met de Quest, vriend Jan Veenis bestuurt de camper.
Jan heeft gisteren al mijn spullen opgehaald, vanmorgen haalt ie de spullen van Jan Geel en Cees Roozendaal op.
Jan rijdt vervolgens naar Friesland om de camper op te halen. De auto vol spullen moet in in de camper worden overgeladen.
Na de koffie in Hippolytushoef bij Cees thuis rijden we weg richting Afsluitdijk. De wind is stevig met Bft 4 tot 5en komt uit het zuidwesten. Dat is, met het zonnetje uitbundig tussen de wolken schijnend, heerlijk rijden. Gemiddeld 42 km/u op de Afsluitdijk met een vermogen van 100 tot 120 Watt, een feestje dus.
Op het vasteland van Friesland proberen we zoveel als mogelijk de zeedijk aan te houden. De bekende taferelen met op het laatste moment overstekende schapen, zijn weer ons deel. Enkele hekjes worden door vriendelijke medefietsers voor ons opengehouden.
De vergezichten zijn eindeloos, vaak gedecoreerd met mooie wolkenluchten.

We pauzeren even voor koffie met cake en aardbeien. We maken nu een flink aantal kilometers op een binnendijk. Weer valt me op hoe klein de huisjes hier zijn. Wel vaak met geglazuurde dakpannen.
Als we weer tussen de schapen rijden passeren we een heel stel gifgroen gekleurde schapen. Tegen diefstal? Mogelijk zijn de beesten gedompeld in een middel tegen insecten? We weten het niet, al blijft het een heel gek gezicht.

Jan laat weten dat ie op camping Lauwersoog is gearriveerd. Even voor half vijf rijden wij daar ook binnen. De douches zijn prima en de raviola die Jan opdient is uitstekend.
176 km

K-drive Alligt al klaar

Eerder schreef ik over een nieuwe ontwikkeling van Alligt om in een compacte ruimte toch een goed aanvoelende trapaandrijving te maken. Vandaag laat Leo Visscher me weten dat ie na een een vijftal dagen buffelen zijn eerste K-drive heeft gemaakt. De ontwikkeling is in een stroomversnelling geraakt mede omdat het HPT team van de TU Delft Leo heeft gevraagd om enkele onderdelen te maken voor de K-drive in de Velox2.

De trapper maakt een ellips van 340 mm lang en 110 mm hoog. Een besparing van 230 mm op de hoogte. Hiermee zou een velomobiel-neus dus 23 cm lager gemaakt kunnen worden. Goed voorbeeld hiervan is de VeloX2. Mogelijk kan men hiermee ook een compactere tandem of bakfiets maken. De versie van Alligt past op een koker 40*40 en heeft een geïntegreerde kettingafscherming. Grote tandwielen (36 en 18 tanden) voor een hoog rendement. Te zien en te voelen op het velomobiel seminar in Dronten.
De Q-maat is 155 mm.
De K-drive wordt geleverd inclusief het Alligt trapstel en trapas en hoofdtandwiel. (Op de plaatjes 60 tanden.)

Quesjer nu helemaal klaar

Door een misverstand tussen Paulus en mij zijn de eerste foto's van Paulus' nieuwe Quesjer toch iets te vroeg op het web verschenen. Paulus heeft de Quest XS nu helemaal afgemaakt en hij stuurde vandaag een door hemzelf gemaakte fotoserie.
Deze gaan hierbij.
'Hoe vervoer je een racekap op een Quest', vraagt Paulus bij wijze van grap. Nou, op een aanhangwagen :).
Het eindresultaat is werkelijk schitterend.

Voor degene die in een bijna net zo mooie Quest wil rijden, de geel-blauwe Quesjer waarin Paulus tot nu toe reed, is te koop.
De laatste foto is van de 26" Quest Quesjer. Niet alleen van buiten exclusief, maar ook qua uitrusting superieur.

Racekap voor Quest XS Quesjer

Gisteravond en vannacht veel donder en bliksem op ons eiland. Vanmorgen heb ik een afspraak in Hoorn met Paulus den Boer die zijn nieuwe racekap voor zijn Quest XS komt ophalen. Buienradar laat weinig alarmerends zien. Mijn beide kappen, de racekap en de carbon toer/racekap zijn uitgeleend en ik leg de schuimkap achterin.
Als ik nog maar bij Driehuizen ben haalt een gigantische regenbui me in en loopt letterlijk leeg. De schuimkap blijkt weinig bescherming daartegen te bieden. Tot in Hoorn blijft het regenen en ik stap volkomen doorweekt uit de Quest.

Paulus en Jan zijn al binnen. Daar zie ik voor het eerst de nieuwe bestickering van Paulus fiets. In één woord grandioos! Was de blauw-gele Quesjer al heel fraai, dit slaat alles. De nieuwe deelbare toer/racekap wordt gepast en dat ziet er heel fraai uit.

In de winkel blijkt een cameraploeg van SBS6 opnamen te maken van Stefan van den Berg, Olympisch kampioen windsurfen in 1984.
De successen van Dorian van Rijsselberghe hebben de media op het idee gebracht om dit te koppelen aan de historische prestatie van Stefan van den Berg.

Als de regen even minder wordt zetten we de nieuwe Quesjer buiten en ik maak een paar plaatjes. Volgens goed gebruik vraag ik Paulus of ik deze op mijn blog mag zetten. 'Vandaag niet, vrijdag wel', antwoordt Paulus. En daar houd ik me natuurlijk aan.
De kap van Paulus zal nog worden bestickerd. Ook de fiets zelf krijgt nog wat aanvullende bestickering.

Racekappen voor Quest XS klaar

Vandaag komt Jan Reus vier kappen brengen, waarvan drie stuks voor de nieuwe Quest XS.
De kappen, twee deelbare en één racekap, zijn de eerste exemplaren die speciaal voor de XS zijn gemaakt. Ze ogen een stuk kleiner dan de kappen voor de gewone Quest, Strada en Mango. Vooral het liggende deel is kleiner, terwijl de hoed juist breder is aan de achterkant om goed aan te sluiten op de bredere rollbar achter het hoofd.
De kappen zien er prachtig uit en zullen de toch al snelle Quest XS nog meer snelheid geven. Toch worden, net als voor de andere fietsen, meer deelbare toer/racekappen besteld dan vaste racekappen. Het is dan ook een groot genoegen om 's morgens te vertrekken met regen en kou onder de kap. Als later de zon komt kan de deelbare kap in enkele minuten in de fiets verdwijnen om later in de middag als het weer regent weer lekker onder de kap te zitten.
De kappen voor de XS hebben hetzelfde vizier als de andere kappen. Ook de deflector, een belangrijk onderdeel om beslaan van het vizier in najaar en winter te voorkomen, is aanwezig.

Een woord van dank aan Velomobiel.nl is hier op zijn plaats. Wij kregen voor het maken van de mallen voor de XS kap alle originele mallen van het instapgat en de rollbar. Ook was Jan Reus de afgelopen maand keer op keer welkom in Dronten om de kappen op een Quest XS te passen.

Risse draadeind afronden

Risse levert de dempers met afgeronde draadeinden. Bij enkele dempers waren, op mijn verzoek, 5 mm langere draadeinden geleverd. Prima voor de Astro 5, Voor de Genesis bleken die 5 mm te lang. Deze heb ik afgezaagd en . . . niet in alle gevallen netjes afgerond. Het behoeft geen betoog dat het van groot belang is dit wel te doen.

Vanmiddag schrijft Allert van Velomobiel.nl me onderstaand berichtje.

Dag Wim,
Eén van onze gezamenlijke klanten was vanmorgen hier om zijn achterbrug te laten repareren.
Bij het demonteren van zijn Risse demper zag ik dat hij hem tijdens de montage scheef in de stangkop heeft gedraaid (foto 1). Dit is iets dat gemakkelijk kan gebeuren in een donkere fiets op een plaats waar je er slecht bij kunt.
Ik vrees dat een scheef belastte stangkop wel eens zou kunnen breken en omdat we de laatste tijd een aantal nieuwe kunststof stangkoppen op hebben gestuurd is hij waarschijnlijk niet de enige waarbij met het inschroeven van de Risse demper iets is misgegaan.
Het uiteinde van de schroefdraad van de demper is erg scherp en kan zich gemakkelijk een nieuwe draad in het kunststof snijden (foto 2) Het risico van scheef indraaien is aanzienlijk te verkleinen door de schroefdraad aan het uiteinde netjes af te ronden op de schuurband (foto 3)
Het is een kleine moeite en je kan er een hoop problemen mee voorkomen.
Groeten, Allert

Allert, hartelijk dank voor je wijze les.

Eerste (velomobiel) bandentest met pendel

Het is al een tijdje stil rond de velomobielband. Schwalbe is wel degelijk met de ontwikkeling van deze band bezig. Veel meer mag en kan ik er niet over zeggen, maar ga er maar van uit dat deze testdag vooral ten behoeve van Schwalbe wordt ondernomen.
Ter vergelijking lopen een aantal bekende banden mee in deze test.

De pendel, gemaakt door Velomobiel.nl, is door Jan Geel afgemaakt met onder meer een plateautje voor de laserwaterpas.
Zelf spuit ik de metalen platen grijs. De verdeling van het gewicht van de pendel, totaal 80 kg, is 3/5 deel onder de as, 2/5 deel boven de as. Dit maakt dat de pendel statig heen en weer zwaait. Het hele gewicht onder de as maakte van de pendel een briesend paard dat bij het loslaten van de stang letterlijk een sprong maakte. Onbruikbaar zo.

De pendel heeft verschillende voordelen boven het van een plateau af laten lopen van een meetwagen. Er kan binnen worden getest zodat wind geen hinder veroorzaakt. De sporing van de drie-wielige meetwagen speelde ons wel eens parten. De starre as met twee wielen kent dit probleem niet. Ook is de temperatuur altijd gelijk in onze garage. Wel moet ik uitzoeken wat de verschillen zijn tussen testen op de tegelvloer in de garage en op een representatieve asfalt en klinkerbestrating. Daarover straks meer.

De beide pakketten met metalen platen boven en onder de as willen wat verdraaien ten opzichte van elkaar. Een aantal stroken Ducttape houden de pakketten nu uitgelijnd. Dan moet ik nog een constructie bedenken om de wielen van de grond te krijgen voor het wisselen van de banden. Een paar houten planken en enkele balkjes doen de job.

Temperatuur is bij het testen van banden van cruciaal belang. Het is buiten al 25 gr. C. In de garage houdt de koeling van de warmtepomp de temperatuur op 22 gr. C. De deuren moeten open om de testtemperatuur binnen en buiten gelijk te krijgen.

Als eerste begin ik met het meten aan enkele referentiebanden. De F-lite is de eerste, gevolgd door de Kojak, de Panaracer Minit Tough en de Schwalbe Durano. De resultaten zijn in het staatje te lezen. Er worden per band en per druk vier metingen gedaan, twee van de ene kant, twee van de andere kant. De pendeltijden worden opgenomen tot tienden van een seconde en daarna gemiddeld.
De verschillen tussen de pendeltijden zijn steeds binnen 2%, in heel veel gevallen zelfs binnen 1%.
Na de test in de garage loop ik met de pendel naar een asfalt fietspad vlak bij ons huis. Daar blijkt dat de brede banden, zeg rond 50 mm breed, 7% korter pendelen dan binnen. De smallere banden zoals de Kojak en de Panaracer pendelen 10% korter. De metingen op klinkerbestrating zijn niet helemaal betrouwbaar, maar gemiddeld wordt de rolweerstand daar nog 10% hoger dan op asfalt.

Belangrijke conclusie is dat de F-lite nog steeds de lichtst lopende verkrijgbare band is. De Kojak doet het ook goed, al is de Durano nog iets sneller. De blauwe Michelin band loopt veel lichter, maar is niet te koop. De door velen geprezen Panaracer Minits Though doet het minder dan de Kojak en valt dus tegen.

Wat er valt er verder nog te zeggen? De 'geheime' testbanden presteren zeer veel beter dan de snelste in de handel verkrijgbare banden. Schwalbe is weer goed bezig. Deze experimentele banden ga ik nu onder mijn Quest leggen en in de dagelijkse praktijk aan de tand voelen.

Testen Velox op RDW en uurrecordlijst

Vandaag wordt er weer getest op de RDW baan in Lelystad. Het is prachtig weer, niet te veel wind en een heerlijke temperatuur van rond de 20 gr. C. Zowel het HPT team van TU Delft als team Elan zijn present.
In de zoektocht naar de hoogst mogelijke snelheid haalt het HPT alles uit de kast. De Velox 2 is aan de achterzijde en aan weerszijden beplakt met tufts. Alles wordt gefilmd, gefotografeerd en zelfs een geavanceerde infrarood camera wordt uit de rijdende auto gebruikt om onzichtbare luchtstromen zichtbaar te maken.
In de Velox zit extra meetapparatuur om trillingen te meten. Dat maakt de fiets wel een kilo of 7 zwaarder. Er wordt getest met snelheden van 50 - 60 - 70 - 80 en 90 km/u. Voor de laatste test wordt de fiets ingesmeerd met een speciale gekleurde olie met daarin metaaldeeltjes. Aan de uitloop van de metaaldeeltjes is veel af te lezen over de stroming rond de romp van de fiets.
Terwijl de tests doorgaan is het luchtruim domein van tientallen plezier vliegtuigen. De soorten en maten zijn eindeloos. Van supersnelle stuntvliegtuigen, mini-tweedekkers tot gemotoriseerde hanggliders, alles wat kan vliegen, vliegt.
De zon brandt fel en het is goed toeven onder de grote party-tenten van het HPT team.

Jan van Steeg komt even langs evenals Marieke en Arnold Ligtvoet van Raptobike.

Ik hoor dat ik op een exclusieve lijst ben opgenomen. Op deze lijst, bijgehouden door Mike Mowett, staan alle één-uur race resultaten, sneller dan het uurrecord van de wereldberoemde Chris Boardman. Dit spectaculaire uurrecord, 56.375 km, reed Boardman op een speciaal aangepaste fiets met een extreme houding, maar zonder stroomlijn. Het is wat gek om te zien dat ik, op mijn 65e jaar, één plaats (196) boven Boardman sta. Movett noemt mij een 'strong amateur, Masters rider, age 60+'. Veel betekenis heeft het niet, Boardman leverde voor zijn prestatie 2x zoveel vermogen, maar voor tussen de oren is het wel leuk.
De lijst is hier te vinden.