Mango sneller door aero-dynamische profielen

Rudolf Kooistra heeft na het monteren van de profielen en de gedeeltelijke afsluiting van de wielgaten op zijn Mango een eerste rit gemaakt onder ongeveer vergelijkbare omstandigheden qua wind en temperatuur.

Rudolf schrijft me:

'Inmiddels heb ik weer gefietst, onder vergelijkbare omstandigheden met een voor mij vergelijkbare belasting. De gemiddelde snelheid was over de route van 14 km 3,4 km/h hoger. Het is geen bewijs, maar het effect lijkt positief te zijn'.

De plaatjes laten de route zien en de snelheden op de verschillende data. De eerste twee screenshots zijn gemaakt voor de montage van de profielen. Het derde plaatje laat de hogere snelheid van 32,2 km/u zien.

IJzel en sneeuw bandentest Continental superieur

Continental gaf me gisteren een standje dat ik hun Continental Topcontact Winter II had getest onder omstandigheden waarvoor de band niet is ontworpen. Hun tip was even te wachten op sneeuw en dan nog eens een proef te doen. Zelf hebben ze proeven in de sneeuw gedaan en zagen zij een verkorting van de remweg van 50%. Ze voegden eraan toe dat dat morgen mogelijk wel zou kunnen lukken.

Vanmorgen begint het op De Woude licht te sneeuwen. Dat gaat even later over in ijzel. Het wordt spiegelglad. Als er een laagje ijzel ligt komt de sneeuw weer terug. Dit zijn de meest gevreesde omstandigheden voor fietsers. Deze condities komen wel als geroepen om onze aangedreven achterbanden onder echte winterse omstandigheden aan de tand te voelen. Het is +0,2℃ en dat blijft precies zo gedurende de test.

Ik wil de banden nu in de rijrichting belasten. Het trekkoord haal ik simpelweg door de velgen van de pendel en zet 'm aan de unster. Ook nu weer probeer ik zo laag mogelijk te trekken. In elk geval voor iedere band dezelfde hoogte.

Op de pendel zitten de 26" velgen met de Vredestein Black Panther 55 banden op 4.0 bar.
Naast mijn ijsbaantje op het terras is het egaal beijzeld en besneeuwd, ideale testomstandigheden dus. Het kost me 23 kg trekkracht om de Black Panther aan het glijden te krijgen. Tijdens het glijden springt de meter flink heen en weer zodat een stabiele waarneming van de dynamische belasting moeilijk is. Gemiddeld lees ik rond de 16 kg af.

Dan snel naar binnen en de Continental Topcontact Winter II banden op het ene stel velgen dat ik heb. De banden zitten er binnen enkele minuten om en de pendel wordt op een maagdelijk stukje sneeuw gezet. Als ik begin te trekken stel ik al heel snel vast dat ik deze combinatie simpelweg niet van zijn plaats krijg. Bij 35 kg slippen mijn geprofileerde schoenzolen over het beijzelde terras en ... dan houdt het op. Dan haal ik er een katrol bij met de bedoeling om de trekkracht te halveren. Die katrol bevestig ik aan ons huis. Dat is niet OK zoals PieterZ in de reacties terecht opmerkt. Ik verander namelijk de trekrichting wel maar niet de kracht. Gelukkig ligt alles er vanavond nog precies zo bij als vanmiddag. De temperatuur is met 0,8℃ een fractie hoger.
Ik doe de test opnieuw en weer krijg ik de pendel niet van zijn plaats. Als ik een stukje sneeuw- en ijsvrij maak glij ik niet meer weg en krijg dan de pendel met 36 kg eindelijk van zijn plaats.
Zo gauw ik de kracht verminder, bijt de Conti zich weer vast en moet ik met boven de 30 kg trekken om hem te laten glijden. Het is meer bokken en springen dan glijden. De weerstand tegen slippen is echt fantastisch.

Veel fietsers rijden nu nog met de Kojak 50 mm rond. Daarom deze nu ook maar eens meegenomen.
De banden verliezen hun grip al bij 14 kg statisch. Dynamisch ongeveer 8 kg. Mijn conclusie is duidelijk maar volgt later.

Een ook veel gebruikte winterband is de Vredestein Perfect Moiree 54 mm. Bij 25 kg verliest de PM grip en glijdt over het beijzelde terras achter me aan. Dynamisch rond de 17 kg.

Als laatste een van de meest populaire winterbanden van dit moment, de Schwalbe Marathon (Green Guard). De slipweerstand op ijs was heel matig, op een realistischer ondergrond zoals vandaag presteert deze band ook heel matig. Al bij 13 kg gaat de Marathon aan het glijden. Dynamisch rond de  8 kg. Dat is nog slechter dan de Kojak.

Conclusie

De conclusie is eenvoudig. Voor de gemiddelde winterse omstandigheden is de Continental TopContact Winter II verreweg de veiligste keus als je niet met spijkerbanden wil rijden. De Schwalbe Marathon (Green Guard) mag dan een goede allround band zijn met goede roleigenschappen en een goede lekbestendigheid, de slipgevoeligheid is een heel groot nadeel. Iedereen die met een Kojak in de winter rijdt verklaar ik voor gek. Bizar is dat de Marathon op dit belangrijke punt nog slechter scoort dan de Kojak.
De Vredestein Black Panther en de Vredestein Perfect Moiree doen het gemiddeld goed.
Op het gebied van veiligheid en lekbestendigheid denk ik dat de Continental Topcontact Winter II samen met de Michelin Protek Max de best mogelijke combinatie is. Die binnenbanden, ik rij daar nu de hele winter licht en lekvrij mee, staan in de webwinkel.

Update 20.00 uur
Pieterz attendeert mij erop dat ik een fout heb gemaakt met het gebruik van de katrol. Deze heb ik aan het huis vastgemaakt. Dit levert geen halvering van de trekkracht op. De katrol had natuurlijk aan de pendel vastgemaakt moeten worden.
Hartelijk dank Pieter, een nieuwe test en de correctie is nu verwerkt.

Sliptest op ijs 3 conclusie

Gisteren meldde ik de vreemde resultaten van de 26" Vredestein Black Panther. Het was toen al duidelijk dat meten bij temperaturen boven 0℃ niet tot vergelijkbare resultaten zou leiden.

Vanmorgen doe ik de test opnieuw. Het vriest nog licht en de ijsvloer ligt er strak bij.

De Black Panther doet het met 18 kg statisch en 10 kg dynamisch goed. Net onder de Continental Topcontact Winter II en iets boven de Vredestein Perfect Moiree.

Conclusie

Het is glashelder dat de Schwalbe Winter met de spikes op ijs onverslaanbaar is. Met deze band rij je op ijs en ijzige ondergronden net zo veilig als met droog weer op asfalt.

Opvallend is de grote weerstand tegen slippen van de F-lite. Deze band heeft het grootste contactoppervlak met het ijs en daar zit de crux. Banden met profiel, nuttig op sneeuw en zand, verkleinen het contactoppervlak met het ijs en dat levert meer slipgevaar op ijs op. De Durano en de Ultremo zijn smalle bandjes, weinig contactoppervlak en dus snel slippen. De bredere Marathons slippen ook makkelijk. Ook hier levert het profiel een kleiner contactoppervlak op en dus eerder slippen.
Belangrijk is te weten dat als de temperatuur boven 0℃ komt, en dat hoeft maar enkele tienden van graad te zijn, het risico op slippen direct 2,5 keer zo hoog is. Bij 0,8℃ slipt de Black Panther dynamisch met 4 kg, bij -0,2℃ is dat 10 kg.
Een leuke test met verrassende uitkomsten.

Sliptest op ijs 2

Vandaag zijn de Marathon (green guard) 20" en de Marathon Winter (spikes) 20" aan de beurt. Ook de Marathon (green guard) 26 wordt over het ijs gesleurd. Als laatste mag de 26" Vredestein Black Panther 55 figureren.

Continental, fabrikanten lezen mee, reageert op de posting van gisteren. Ze melden terecht dat de TopContact Winter II geen ijsband is. Daarvoor is de spijkerband. De Conti doet het vooral goed onder de 7℃ in sneeuw en gladheid. Mogelijk morgen krijgen we sneeuw en kunnen we dat ook nog testen.

Eerst de Marathon 20". Verrassend is dat deze band makkelijk van zijn plaats komt. De weerstand tegen slippen, zowel statisch als dynamisch, is matig. Met de 26" Marathon is het nog iets slechter en deze komt met resp. 12 en 6 kg trekkracht wel erg makkelijk van zijn plaats.
Magic Bullet oppert de mogelijkheid dat het trekken aan de naaf bij een grote band de situatie mogelijk vertekent.
Ik doe dezelfde test met de Marathon 26 door deze te trekken aan de spaak vlak boven de velg. Dit blijkt niets uit te maken.

Als laatste de test met de Marathon 20" Winter. Deze band blijkt zich letterlijk vast te vreten in het ijs. Er moet 32 kg trekkracht aan te pas komen om de spijkerband te laten glijden. Glijdt de band eenmaal dan moet er 23 kg kracht geleverd blijven worden. De band trekt diepe sporen in het ijs.

Het is windstil weer en dus is het mogelijk om ook de rolweerstand op ijs te meten. De Marathon 20" pendelt 45,5 seconden en dat komt overeen met de test bij -4.4℃ op asfalt. De Marathon 26 pendelt 44 seconden op ijs. Op de asfaltgoot bij -2.5℃ pendelt de Marathon met 49,4 seconden 10% langer. Als laatste de Marathon Winter. Deze pendelt op ijs 35,3 seconden. Dat is vrijwel hetzelfde als de 36,4 seconden op asfalt bij 6℃.
De spijkerband loopt op ijs lichter dan de Kojak bij -5℃.
Tegen het eind van de proeven met de spijkerband trek ik de hele ijsvloer los van het terras en het hele systeem glijdt naar de rand van het terras.


Als laatste, het is nu 0,8℃, test ik de Vredestein Black Panther. Dat geeft idiote resultaten, 7 kg statisch en 4 kg dynamisch. Dat klopt duidelijk niet. Het ijs is door de hogere temperatuur zo glad geworden dat er vrijwel geen weerstand meer is. Morgen dus maar opnieuw testen.
De pendelproef geeft een gemiddelde tijd van 49 seconden, aardig in de buurt van de 53 seconden bij -5℃ op asfalt.

Sliptest op ijs

Gisteren heb ik een nieuw terrasmeertje gecreëerd. Met 6 aluminium profielen maak ik twee naast elkaar liggende plassen van 2 x 1 meter. Nu maar hopen dat het voldoende vriest om mooie glijbanen te zien ontstaan. Er gaan 6 emmers water in om het afschot te compenseren en om bij het begin van de glijbaan voldoende ijsdikte te krijgen.

Vanmorgen liggen de glijbanen er prachtig glimmend bij. Voorzover ik kan zien is alle water bevroren.
Alle te testen banden gaan naar buiten om koud te worden. Vandaag test ik de 20" Durano, de Ultremo ZX en de F-lite. In 26" de Continental Topcontact Winter II en de Vredestein Perfect Moiree.

De werkwijze is als volgt. Nadat de pendel en de te testen banden buiten staan wordt er een kwartier gewacht tot de banden de opwarming van de montage binnen weer zijn kwijtgeraakt. De pendel wordt in positie gebracht en de rem wordt vastgezet. Dan wordt de trekdraad op de lus door de naaf vastgeklikt en de digitale unster wordt aangezet. Als de unster op 0 staat kan er worden getrokken. De hoogte van waaruit ik trek is vrij laag om te voorkomen dat ik de banden als het ware van het ijs til. De trekdraad is dan ook 3 meter lang. De trekkracht wordt precies in het verlengde van de as uitgeoefend.
Zonder schokken verhoog ik langzaam de trekkracht totdat de banden hun grip verliezen en de pendel dwars uit gaat glijden. Als de pendel glijdt verlaag ik de trekkracht tot de pendel heel langzaam blijft glijden. Als de situatie stabiel is, de trekkracht tijdens het glijden varieert dan minder dan 1 kg, stop ik. Het overwinnen van de statische situatie kost veel meer trekkracht dan de trekkracht tijdens het glijden. Beide waarden schrijf ik op en herhaal de test 4x.

20 inch
De Durano heeft 7 bar, de Ultremo ZX 10 bar, de F-lite 5 bar, de Continental Topcontact Winter II 4 bar en de Perfect Moiree 4.0 bar druk. De F-lite test ik ook met een flink lagere druk van 3 bar. Ook de Continental wordt aanvullend getest met een druk van 2,5 bar.

De resultaten zijn opvallend. De Durano gaat met 17 kg niet makkelijk van zijn plek, maar eenmaal aan het glijden gaat het met 6 kg wel heel makkelijk. De Ultremo ZX begint met 13 kg veel makkelijker te glijden en met 5 kg glijdt de meer dan 80 kg zware pendel wel heel licht.

Dan de twee gebruikte F-lites. Deze zijn aardig versleten en het lage profiel van het loopvlak is weg. Het verbaast me in hoge mate dat ik flink moet trekken om de F-lite van zijn plek te krijgen. Daarvoor is 20 kg nodig. Ook het glijden gaat veel zwaarder met 11 kg.
Dan verlaag ik de druk van 5.0 bar naar 3.0 bar. Dat scheelt behoorlijk. Nu is er 23 kg nodig om de pendel aan het glijden te krijgen. Met 13 kg is de dynamische slipweerstand behoorlijk groot.

26 inch
De Continental Topcontact Winter II is nu aan de beurt. Ik heb hoge verwachtingen van deze band, hij is speciaal hiervoor gemaakt. Toch is er niet meer dan 16 kg nodig om de pendel aan het glijden te krijgen. De kracht om deze winterband aan het glijden te houden is maar 11 kg. Dat valt tegen.
Ik verlaag de druk tot 2,5 bar en verwacht dat de slipweerstand toeneemt. Het maakt evenwel voor de statische start niks uit, er is dezelfde 16 kg nodig om de pendel te laten beginnen met glijden. Het glijden zelf gaat met 12 kg maar 1 kg zwaarder.

Vervolgens monteer ik de Vredestein Perfect Moiree om de 26" velgen. Dan de banden weer een kwartier naar buiten en het trekken kan weer beginnen. De trekkracht om de statische slipweerstand te overwinnen is 14 kg, voor het glijden is 10 kg benodigd. Iets minder gunstig dan de Continental.

De temperatuur loopt nu heel langzaam op. Het verschil tussen het begin van de testen en het afbreken ervan is 0,4℃
Om de situatie zo veel mogelijk gelijk te houden ga ik verder met testen als de temperatuur weer net onder het vriespunt is. De banden die ik nog wil testen zijn de Marathon in 20" en 26". Ook de Vredestein Black Panther komt aan de beurt. Tenslotte zal ik één van de spijkerbanden testen. Deze bewaar ik voor het laatst omdat hierbij mijn mooie ijsvloer waarschijnlijk kapot zal gaan.

De conclusie van vandaag is dat smalle banden, de Durano en Ultremo ZX makkelijk slippen en als ze eenmaal glijden is er geen houden meer aan. Wat ik, en waarschijnlijk jullie ook niet, voor mogelijk hebben gehouden is dat de F-lite de beste statische en dynamische weerstand tegen slippen heeft.

Bandentest vrieskou 5

Sinds het vorige verslag over bandentest bij vrieskou zijn enkele banden getest bij tussenliggende temperaturen.
De Ultremo ZX en de Kojak zijn nu ook getest bij 0℃ omdat ze bij lage temperaturen zoveel slechter presteren als de andere geteste banden.
Opvallend is dat de Ultremo ZX vooral slechter loopt bij temperaturen tussen 6℃ en 0℃.
Tussen 0℃ en -5℃ is de achteruitgang minder.
De Kojak laat een tegengesteld beeld zien. Deze band heeft een lineaire vermindering van de rolweerstand tussen 20℃ en 0℃. Tussen 0℃ en -5℃ neemt de rolweerstand extreem toe.
Enkele Durano liefhebbers vroegen mij of ik de Durano ook mee wil nemen in de koude testen. Nou vooruit, bij 0℃ dan. De Durano pendelt dan ruim 8% korter dan de Marathon en 11,5% korter dan de Kojak. Gezien de beperkte lekbestendigheid van de Durano geef ik de voorkeur aan de Marathon.

In de 26' sheet staat de Continental TopContact Winter II nu ook getest bij 0℃.
De rolweerstand neemt maar heel weinig toe. In de categorie 26" banden is de verhoging van de rolweerstand bij lage temperaturen vrijwel lineair. Er zullen dan ook geen verdere tests met lage temperaturen plaatsvinden. Wel nog bij hogere temperaturen, maar dat geldt voor veel meer banden.

Ik ben druk in de weer geweest met het maken van een klein ijsbaantje. Het leek me goed om daarvoor bubbeltjesplastic te gebruiken. Dat is in grote rollen aanwezig. Toen het er lag zag het er fraai uit. Door de goede isolatie bevroor het water ook onmiddellijk. Maar ... de pendel zakt er direct door. De belasting van 40 kg per wiel doet de bubbeltjes barsten en dan is het einde oefening. Een beetje bevreesd was ik er al voor. Een beetje dom zullen we maar zeggen.

De hele bende wordt opgeruimd en op naar Nuyens, de agrarische winkel. Daar koop ik 2 x 2 meter transparant plastic en maak twee aan elkaar grenzende ijsbaantjes van 1 x 2 meter.

Mijn conclusies over welke band de beste winterband is hoop ik morgen te trekken. De tests van de grip van verschillende banden op ijs hoop ik morgen te kunnen doen.

Van de dijk gestort

Vanmiddag is het prachtig zonnig weer. Net boven het vriespunt en met een stevige zuidoosten wind. Tijd voor een rondje Schermer. Achter het vizier van de racekap is het genieten geblazen. Er ligt flink wat sneeuw in de Schermer en de 3 molens aan de Noordervaart liggen er prachtig bij. Waarom niet een plaatje geschoten?

Normaal schrijf over deze toerritjes niks, nu wel.
Als ik naar links uitwijk om een foto van de molens te maken, rijdt de Quest plotseling op twee wielen. De fiets helt vervaarlijk naar links over. Voor ik het weet vliegt de Quest het gras in en het steile dijklichaam af. Ik hoor de bodem over het gras en de sneeuw schuiven. Met een flink gekraak loopt de Quest onderaan de dijk met zijn neus vast op de klei. Het is nog steeds geen terreinwagen. Op dat moment heb ik nog geen idee waarom dit gebeurd is.

Ik klim de Quest uit en pak mijn camera. De foto's van de molens zijn even vergeten, al staan ze er later wel op.
Met moeite klim ik de steile besneeuwde dijk op. Dan zie ik waar ik in de fout ben gegaan. Op de plek waar de afrit naar een woonhuis vanaf de dijk begint is er uiteraard een verlaging. Die heb ik met het linkerwiel meegepikt en daardoor is de fiets op twee wielen gaan rijden. Waarschijnlijk heb ik in een reflex naar links gestuurd om omslaan te voorkomen.

Dit is typisch een waarnemingsfout, veroorzaakt door het kijken met één oog. Geen excuus natuurlijk, de afrit is te zien. Het daarmee corresponderende hoogteverschil zie ik niet en dan gaat het makkelijk fout. Weer kom ik goeddeels met de schrik vrij. Er is vrijwel geen schade, misschien een kraakje extra. De schade van de aanrijding met de meerkoeten is nog niet gerepareerd dus een kraakje meer of minder maakt niet uit.

Met wat gedoe duw ik de fiets langs een oude niet in gebruik zijnde afrit weer de dijk op. Als ik mijn rechter schoen wil inklikken lukt dit niet. Dat is geen rijden. Bij de molens stap ik weer uit en zie dat het schoenplaatje helemaal vol zit met glanzend ijs. Daar kan zelfs een Bebop pedaal niet mee uit de voeten. Ik stamp het ijs eruit en de schoen klikt meteen weer goed in.

Een mooi ritje, al wordt het wel een beetje ingekort. Onderweg denk ik wel aan de VeloTilt. Daarmee zou dit niet gebeuren. De wielen kunnen namelijk onafhankelijk van elkaar omhoog en omlaag bewegen zonder dat de body van positie verandert. Maar goed, de VeloTilt is nog een aantal maanden onderweg.

Sliptest Continental WinterContact II versus Perfect Moiree

Vannacht is er enkele centimeters sneeuw gevallen en de temperatuur is rond het vriespunt. Een mooi moment om de slipeigenschappen van enkele 26" banden te onderzoeken. De testen ga ik uitvoeren op het terras buiten. Dit terras bestaat uit dezelfde Belgisch hardsteen tegels als binnen. Er is een gering afschot. Ik overweeg dit met de Quest te doen. Voor een realistische test moet ik er dan wel inzitten. Hoewel ik met een katrol wel iets kan knutselen om de Quest zijdelings te verplaatsen zijn er teveel praktische bezwaren.

Ik besluit de pendel daarvoor te benutten. Deze heeft in elk geval de juiste bandbelasting en vervorming op het wegdek.
Ik beschik over een digitale unster met een weegvermogen van maximaal 50 kg. Zou dat te weinig zijn dan is de belasting via een overbrenging makkelijk te halveren.

Eerst leg ik de Vredestein Perfect Moiree om de 26" velgen, breng de druk op 4.0 bar en zet de pendel buiten. Met een tie wrap om de naaf kan ik een nylon trekkoord en de unster snel aansluiten. De eerste trekproef wijst uit dat er 39 kg trekkracht nodig is om de Perfect Moiree van zijn plaats te trekken. De Perfect Moiree verplaatst het eerste stukje de sneeuw en glijdt dus over de gladde tegels. Direct nadat de banden van hun plaats komen, springen ze wat op en neer alvorens te gaan glijden. Na een halve meter glijden de banden over de sneeuw. Glijden de beide banden, dan loopt de benodigde trekkracht terug tot 17 kg.

Dan de Continental WinterContact II. Ook deze krijgt 4.0 bar druk en het trekken kan beginnen. Oops, daar is veel meer kracht voor nodig. De banden gaan pas van hun plaats bij ruim in de 40 kg. Als ze eenmaal glijden, dan blijft de benodigde trekkracht 38 tot 39 kg. De Continental WinterContact II schuift de sneeuw voor zich uit en glijdt dus alleen over de tegels. Bij dit eerste proefje blijkt de Continental WinterContact II een veel grotere weerstand tegen zijdelings wegslippen te hebben dan de Perfect Moiree. Dit terwijl ook de Perfect Moiree bekend staat als een band die behoorlijk bestand is tegen slippen.

Het is duidelijk dat de omstandigheden nu niet zo 'gevaarlijk' zijn dat er slipgevaar zou dreigen. Zelfs een tweewieler kan met een zijdelingse slipweerstand van 17 kg zeker overeind blijven. Sturen, een bocht nemen en remmen kan allemaal nog prima.
Het wordt pas echt gevaarlijk als er onder de sneeuwlaag een laagje ijs ligt.
Die situatie wil ik graag nabootsen. Op het terras leg ik vier aluminium profielen neer en daar een stuk bubbeltjesplastic op. Een laagje water erin en dan maar hopen dat het voldoende gaat vriezen en liefst daarna ook sneeuwen.

Presentatie Elan en HPT teams

Vanmorgen is er in de RAI te Amsterdam een perspresentatie van de nieuwe teams van zowel Elan als het Human Power Team van de TU Delft en VU Amsterdam. In de presentatiezaal staan de VeloxS van team Elan en de Velox2 van het HPT, beiden ontwerpen van David Wielemaker.

De teams hebben een iets andere samenstelling dan vorig jaar. Jan Bos is overgestapt naar team Elan. Team HPT heeft vele tests gedaan met kandidaten om de sterkste fietsers te selecteren. De rijders van vorig jaar, Sebastiaan Bowier en Wil Baselmans bleken sterker te zijn dan ook geteste Olympische topsporters.

Voor het HPT team wordt een geheel nieuwe Velox3 ontworpen. Ook weer met een camera op het dakluik. De K-drive aandrijving wordt verlaten. Een planetair tandwielstelsel zal de hoge kettingsnelheden verlagen en hopelijk het rendement verhogen. De Velox3 wordt door een nieuw team van de TU Delft ontworpen.

Het team Elan wordt uitgebreid met Jan Bos en zijn vriendin Johanneke Vis. David Wielemaker zal voor zowel Jan Bos als Ellen van Vugt een nieuwe Velox ontwerpen. Voor Ellen kan een kleiner model dan de huidige VeloxS worden gemaakt, Johanneke gaat in de huidige VeloxS rijden. In de dezelfde romp, wel een nieuwe, zal Jan Bos gaan rijden.

Dit jaar zal het wereldrecord van Sam Wittingham van 133,8 km/u vrijwel zeker sneuvelen. Of dit door team Elan of door het HPT zal gebeuren is nog onzeker.

Mango sneller door aerodynamische profielen 2

Sneller dan verwacht stuurt Rudolf Kooistra me een nieuwe serie foto's van een testje met de tufts nadat de carbon profielen op de romp zijn bevestigd. De effecten zijn duidelijk waarneembaar. Bij de proef met de tufts zonder profielen, heeft de laagste tuft voor het wiel de neiging naar beneden af te buigen. Bij de proef met de profielen loopt deze tuft gemiddeld mooi recht naar achteren.

Een groter verschil is te zien aan de achterkant van het wiel. Daar wil de tuft op het wiel zonder profielen alleen maar achter de band verdwijnen. Met de strips erop zie je dat de tuft vanaf het wiel oversteekt en langs de strip gaat lopen.

Rudolf benadrukt dat er tijdens de proeven niemand in de Mango zit. Als hij in de fiets gaat zitten sluiten de profielen veel mooier aan en zal het effect verder verbeteren. Rudolf zal proberen de verschillen met en zonder strips zichtbaar te maken. Dat zal zonder SRM of andere vermogenmeter niet makkelijk zijn.

Het is hoe dan ook een fraaie oplossing. Het wordt geen Evo-K maar het zal zeker helpen. Niet vergeten om aan de staart van de Mango links en rechts een smal stripje Lexan te plakken. Dit verzorgt het loslaten van de lucht in hoge mate.

Mango sneller door aerodynamische profielen

Rudolf Kooistra rijdt in een mooie Sinner Mango Sport. De Mango Sport heeft, zeker met de smalle Durano banden, flinke ruimten rond de wielen. De Mango heeft open wielkasten voor een kleinere draaicirkel. Ook het onderhoud van remmen, schokdempers en banden is veel eenvoudiger. Daarnaast, en dat is bepaald niet onbelangrijk, kunnen de wielen met open wielkasten verder naar buiten staan. Omslaan is er dan ook niet gauw bij. Wordt rijden met een Quest boven Bft 7 gevaarlijk, met een Mango kun je dan nog veilig rijden.

Maar aerodynamisch is het niet optimaal. Al langer kwijlt Rudolf van de mooie wielkasten in de Evo K. Eerst gaat ie kijken hoe de luchtstroom rond de Mango verloopt. Met de bekende tufts en een bladblazer is goed te zien dat de wielkasten de luchtstroom flink verstoren. Met de Evo in gedachten gaat Rudolf aan de gang met carbon en epoxy.

De carbon strips zijn gemaakt van 2 lagen 200-grams carbon weefsel. De carbon strip is aan de voorkant scherp begrensd, aan de achterkant juist wat ronder om de luchtstroom te verbeteren. De foto's geven een goed beeld. Uiteraard zakt de fiets als je erin stapt een stukje naar beneden en dan passen de wielen nu mooi in de wielkasten.

Onderin de wielkasten is de verstoring ook goed te zien. In de Quest plakte ik eerder Lexan strips waardoor de snelheid flink toenam. Verstoring voorin de fiets heeft een nadelig effect op de stroming verder langs de velomobiel. Daar brengt Rudolf een mooi vormstuk uit carbon aan.

Heeft het nu veel effect? Dat weet Rudolf nog niet. Hij gaat er mee rijden en zal me, en dan ook mijn lezers, het resultaat laten weten. Ook zal ie dan nog wat foto's maken met tufts om de luchtstroming te laten zien.

Zijn de strips te koop? Nee, dat niet. Als veel Mango rijders zich bij Sinner melden, willen ze misschien overwegen een kit voor zelfmontage maken. Al met al is Rudolf blij met het resultaat. De Mango Sport wordt geen Evo K, maar sneller zal ie er zeker van worden.

Quest wordt onthoofd

Jan Reus rijdt vanmorgen met de Quest door de sneeuw naar De Woude. Samen rijden we op uitnodiging van het M.A.C. Helmond naar de Automotive Campus. Vaste lezers van deze blog weten dat wij voor het M.A.C. Helmond t.b.v. de Shell Eco Marathon een speciale racekap op hun Quest hebben gemaakt. Dat is hen goed bevallen en wij mogen nieuwe modificaties aan hun Quest gaan uitvoeren. Vorig jaar reden zij op 1 liter Shell GTL, dat is synthetische dieselolie, 416 km. Dit jaar willen zij voor 600 kilometer op een liter gaan.

Voertuigeisen bepalen dat de hoogte van hun voertuig niet meer mag bedragen dan 1,25 x de spoorbreedte (vorig jaar dispensatie gehad). De spoorbreedte van de Quest is 61 cm. Dat betekent dat het voertuig maximaal 76 cm hoog mag worden. Dat betekent dat de 89 cm hoge Quest zal moeten worden onthoofd. De tunnel achter het hoofd zal er in zijn geheel afgezaagd moeten worden. Na deze rigoureuze operatie wordt het ontstane gat opnieuw geprofileerd om een zo goed mogelijke aerodynamische vorm te krijgen.
De bestuurder zal helemaal onderuit zitten onder een nieuw te maken carbon deksel over het instapgat. In dit deksel zullen een aantal ronde epoxy ruitjes komen om de instrumenten af te lezen.
Dit betekent dat de bestuurder door een nieuw te vormen Lexan ruit door de voorkant van de top moet kijken.
De nieuwe groep studenten neemt een groot aantal tips van Jan en mij graag ter harte om de efficiency van hun Quest verder te optimaliseren.

Daarna rijden wij naar een grote machinehandel in Moordrecht om machines en gereedschap te kopen voor de nieuwe bedrijfshal in Enkhuizen. Dat varieert van een hydraulisch hefplatform en een grote schuurmachine met stofafzuiging tot een flinke compressor.