VeloTilt update

De wielophanging is inmiddels verbeterd. Jeroen heeft in SolidWorks 3D tekeningen gemaakt van een in elkaar grijpend nokkensysteem. Berekeningen laten zien dat het materiaal nu maar tot 25% van zijn vervormingssterkte wordt belast. David, de ontwerper van de VeloTilt freest de delen met de CNC frees en stuurt deze naar Bram om aan de wielarmen te lassen.

Inmiddels wordt in Enkhuizen fulltime gewerkt aan onder meer de wielkast voor het voorwiel. De beide wielkastdelen wegen samen 250 gram! Ook het carbon luchtkanaal is nu gelamineerd en weegt maar 236 gram. Dit luchtkanaal zal aansluiten op de opening in de neus. Het luchtkanaal zal in de bovenkap worden gemonteerd en dient mede om de stijfheid van de kap te vergroten. Twee scharnierende carbon pootjes zullen aan zowel het voorframe als aan het luchtkanaal worden bevestigd. Dit ontwerp is van Piet Kunis. Het is prachtig om te zien hoe alle teamleden samenwerken om een heel hoogwaardig en efficiënt functionerend eindresultaat te krijgen.

De nieuwe lineaire geleiding is door Bram voorzien van een TRP Spyre schijfrem en een Risse Astro 5 schokdemper. Als alles meezit kan er volgende week worden proefgereden. Nu nog zonder wielstroomlijnkasten, die komen later aan bod. Het wordt nog spannend of alles voor CycleVision af is, maar aan de inzet van het team zal het niet liggen. 'Het komt gewoon af' en 'desnoods gaan we 24 uur per dag door' zijn zo de commentaren :).

Houten vierwielige tweezits velomobiel

Als ik vanmorgen wat Lexan aflever bij Nico van Baar in Akersloot, nodigt hij me uit om even te komen kijken naar zijn nieuwste creatie. Nico heeft eerder een volledig houten Quest gemaakt en nu dan een houten vierwielige tweezits velomobiel. Het is een prachtige velomobiel geworden. Volledig uit latten opgebouwd en verlijmd met epoxy.

De nieuwe fiets is 3.40 meter lang en 1.10 meter breed. Het gewicht valt met 69 kg wat tegen. Daarbij is wel een volledig elektrische ondersteuning inbegrepen. Een Pedelec, een snelle elektrische fiets die maximaal 45 km/u haalt is als donor gebruikt voor onderdelen. De motor is een 350 Watt Impulse versie 2.0. Met rustig meetrappen haalt de nieuwe tweezitter tussen 45 en 50 km/u.

Als je in de fiets kijkt zie je veel onderdelen van Velomobiel.nl. Niet zo verwonderlijk, Nico is een man die met hout, hij runt een houten trappenmakerij, letterlijk alles kan maken. De metalen delen en de aandrijvingscomponenten komen uit Dronten.

Er kan veel bagage mee achterin die via een - nog te maken luik - in de achterkant en via de stoelen is te bereiken. De nieuwe fiets heeft wel iets van de Zwitserse Twike, een 90 km per uur halende elektrische velomobiel waar nog wel meegetrapt kan worden.

Het maken van de houten duozitter heeft begrijpelijkerwijs veel hoofdbrekens gekost. Deze zijn allemaal opgelost en de fiets rijdt nu al fijn. Als ie helemaal af is ga ik er samen met Nico een tochtje in rijden en zal ik hier weer verslag doen.

Tegenslag VeloTilt

Afgelopen woensdag zou ik een eerste proefrit(je) met de VeloTilt maken. Een tikje verdrietig mailtje van Piet maakt duidelijk dat dit niet door kan gaan. Bij het belasten van de achterste wielophanging blijkt de fiets mooi in te veren, maar niet meer uit. De aluminum koppeling van de wielarmen met de doorgaande as in de fiets blijkt te vervormen. Piet en Bram bedenken een oplossing met een bottombracket en een crank. Dit is een betaalbare en makkelijk te implementeren wijziging.

Vanmorgen blijkt dat we waarschijnlijk te vroeg gejuicht hebben. Jeroen heeft in Ansys berekeningen gemaakt van de statische belasting en ook de crank zal onder de belasting in de VeloTilt sneuvelen.

Het voorstel van Jeroen is nu om de asuiteinden te voorzien van 6 in elkaar grijpende nokken. Hiermee worden de krachten uitstekend verdeeld en kan de maximale belasting van het materiaal tot 1/4 van de rekgrens worden beperkt.

Inmiddels zijn de wielkasten gefreesd, bekleed met glasvezel en epoxy en volkomen glad gepolijst. Hier kunnen direct de mallen van gemaakt worden. De vorm is prachtig, min of meer vlak aan de binnenzijde, mooi gebogen aan de buitenkant. 

Ook de mallen voor het luchtkanaal zijn klaar om de lucht van de inlaat in de neus naar het bovenlichaam van de berijder te geleiden. Tegelijkertijd wordt er gewerkt aan de mallen voor het omkasten van het voorwiel. We willen graag dat er geen water of zand in de fiets komt. De schijfrem zal nu niet samen met het wiel in regen en zand werken, maar binnen in de fiets komen. Mocht er hinder ontstaan door remstof dan kan er alsnog een kapje overheen gezet worden.

Naar huis rijdend zie ik in de Beemster noodweer aankomen. De iPhone 5s even gepakt en door de ruit een plaatje geschoten. Mooi plaatje :)

Elan opent nieuw bedrijf in Nijmegen

Gisteren rij ik met de Tesla naar de Waalbandijk nr 20 in Nijmegen. Daar torent een immens groot gebouw boven alles uit. Het is een inmiddels door Honig verlaten bedrijfsgebouw met een vloeroppervlak van 30.000 m2. Dit gigantische gebouw staat op de nominatie om plaats te maken voor woningbouw. Gelukkig is dit pas over 8 jaar gepland. De Nijmeegse wethouder die daar over gaat zegt me dat dit ook zomaar 16 jaar kan worden.

In de tussentijd hebben een aantal kleinere ondernemers het plan opgevat om in dit gebouw iets moois neer te zetten. Met wat ze het Fiets Centrum Nijmegen noemen zijn meerdere fietsgerelateerde bedrijven nu in één gebouw bijeen. Elan zit op een mooie plek, Stipbike zit op dezelfde vloer en een fietsverhuurbedrijf zit ernaast. In het kolossale gebouw zijn inmiddels ook een bierbrouwer, een restaurant en een koffiebrander neergestreken.

Hans en Ellen van Vugt hebben nu een riante showroom en fraaie werkplaats. Er is volop ruimte voor uitbreiding. Elan zoekt dit onder meer in 3D freeswerk. Ook een bekende velomobielbouwer zal hier een ontwerpstudio realiseren. Hans leidt me rond en ik sta verbaasd over de onwaarschijnlijke omvang van het gebouw. Een enorme hal zou zomaar als overdekte fietsproefbaan kunnen fungeren.

Onder de bezoekers is ook Jan Bos en zijn vriendin Jojanneke Vis. Jan legt me uit met welke dingen hij nu bezig is. Eén van de projecten is gerelateerd aan het fietsen. Samen met een bekende schaatsfabrikant is hij bezig om maatschoenen voor fietsers te maken. Voor schaatsers al gebruikelijk, voor fietsers nog niet beschikbaar. Hier gaan we meer van horen.

De wethouder fietst een rood-wit lint aan stukken en daarmee is Fiets Centrum Nijmegen geopend.

Bij het vertrek rijden Jan Limburg en Gerhard Diddens nog een rondje mee in de Tesla. Jan ziet na afloop lijkbleek :). Voor de liefhebbers de verbruiksgegevens van de Tesla. De auto is opgeladen tot een 'typical range' van 401 km. Vanuit De Woude naar Nijmegen, ik rij één keer fout en belandt via de Waalbrug weer op de noordoever, is 150 km. Met het testritje en via een iets andere route in de stromende regen weer naar huis, staat de teller op 320 km. Er zit nog voor 80 km bereik in de accu.

Dit gunstige verbruik van rond 190 wH per kilometer is te halen als de snelheid beperkt blijft tot maximaal 110 km/u.

Morgen een verhaal over een forse tegenslag bij de bouw van de VeloTilt. Geen paniek, de mooie oplossing is er gelukkig al in de maak.

Mango sneller door staart

De Mango is al jaren een heel succesvolle velomobiel. Eerst bij Velomobiel.nl, nu al weer jaren bij Sinner. De Mango is korter dan de Quest en dus makkelijker in een kleine schuur te parkeren. Die lengte heeft wel zijn prijs, de Mango is ruim 10% langzamer dan de Quest. Bij wind is de Mango minder koersstabiel omdat het oppervlak van de romp vóór de voorwielen veel groter is dan het oppervlak achter het achterwiel.

Verschillende Mango eigenaren zijn aan de slag gegaan om de beide nadelen aan te pakken.
Rudolf Kooistra heeft eerst een heel mooie staart, een eendenstaart, gemaakt. Later heeft ie daar ook nog een deel voor het stroomlijnen van de bult achter het hoofd voor gemaakt. Beide delen voegen ieder zo'n 5% aan de snelheid van de Mango toe.

Piet Kunis heeft met hulp van David Wielemaker, ontwerper van de supersnelle Velox recordfietsen, een geïntegreerd staartstuk ontworpen en aangebracht. Dit levert een 8 tot 10% snellere Mango op, wel in combinatie met nog wat verbeteringen in de stroomlijn van de voor- en achterwielen.

Ronald van Rijswijk heeft een low-budget oplossing met 1 mm Lexan en Hockeytape bedacht. Ronald schrijft me dat de snelheidsverhoging zo'n 2 km/u bij 40 km/u bedraagt. Dat is dus 5%.
De werkwijze van Ronald is eerst het maken van een mal uit karton en deze later in Lexan uitknippen. Vervolgens wordt het geheel met Hockeytape op de Mango geplakt. Bij deze oplossing kan het achterlicht en de reflectie op de staart gewoon blijven zitten.
Liefhebbers kunnen mij per email om het ontwerp vragen. Ik stuur dan een van Ronald gekregen PDF bestand toe dat op meerdere A4-tjes moet worden afgedrukt om dit uiteindelijk op het Lexan over te nemen.

De 'ducktail' van Rudolf wordt in de komende periode door Sinner in productie genomen. Deze is makkelijk aan te brengen. Bij voldoende belangstelling is het ook mogelijk de staart van de Super Mango van Piet Kunis te dupliceren in carbon. Persoonlijk vind ik dit de mooiste oplossing maar vereist wel vakmanschap om deze mooi op de Mango aan te brengen.

Spezie 2014

Afgelopen zaterdag en zondag is de traditionele Spezie in Germersheim Duitsland gehouden. Deze internationale beurs voor letterlijk alles rond fietsen bezoek ik jaarlijks. Ditmaal voor het eerst met de Tesla elektrische auto. Samen met Jan Geel en Bram Smit rijden we langs de Tesla Superchargers zuidwaarts. De eerste Supercharger staat in Zevenaar waar we binnen tien minuten ruim 100 km bereik bijladen. De Superchargers staan op 250 km van elkaar langs de snelweg. De strategie is om bij iedere Supercharger met een kleine reserve aan te komen. Het laden verloopt dan met bijna 600 km per uur en is geheel gratis. Een groot verschil met de Audi die op deze rit 160 liter benzine à € 265,- verbruikte. In de directe nabijheid van een Supercharger is altijd een restaurant en soms zelfs een picknick plaats aanwezig. In Wilnsdorf zitten we heerlijk in het zonnetje een broodje te  eten en na een half uur kunnen we met een vrijwel volle accu door naar Germersheim.

De Tesla is zo stil dat je inhalende auto's hoort aankomen. Het reizen in een dergelijke auto is dan ook totaal niet vermoeiend. In Germersheim staat Michael Beyss, de fabrikant van de EVO velomobielen, belangstellend naast de auto. Hij en zijn vrouw willen wel een rondje meerijden. Nou, die is verkocht :).

Ik had een kamer geboekt in Hotel Kurfürst in Germersheim. Enkele weken geleden belde de eigenaar mij op dat ie mijn al bevestigde reservering had geannuleerd. De reden was dat ie de geboekte kamer liever aan een ander verhuurde die niet één maar twee nachten boekte. Wat een asbak. Het iBis hotel in Speyer blijkt nu een zeer veel beter hotel voor precies hetzelfde geld.

De beurs is als vanouds prachtig. Elk jaar weer staan er nieuwe bedrijfjes die met soms briljante ideeën de markt proberen te veroveren. Ook bedrijven met producten waarvan de levensvatbaarheid op voorhand vrijwel nihil is. Zo zit ik in een glasvezel 'velomobiel' met het model klomp die meer moet kosten dan een Quest. Veel leveranciers komen jaar in jaar uit met dezelfde producten. De velomobielfabrikanten, nu Velomobiel.nl en Intercitybike broederlijk naast elkaar, blijven wel heel lang dezelfde producten maken. Gelukkig worden de velomobielen, hoewel ze maar heel langzaam evolueren, technisch wel veel beter gemaakt worden.

Milan laat zijn nieuwe tweezitter zien. De voorste rijder trapt, de achterste fungeert als passagier.
Lijkt gek maar is zo gek nog niet. Op deze manier kun je door nu en dan van rijder te wisselen heel lange afstanden afleggen. De WAW zag er vroeger wat in elkaar geflanst uit. Nu is dat totaal niet meer het geval en ziet de fiets er mooi afgewerkt uit. Op het punt van veiligheid is bij WAW goed nagedacht. Alligt toont zijn vierwieler. Ik vraag me af wie hiermee gaat rijden. Niet echt fraai maar er kan wel een krat bier mee. Uiteraard lost elektrische ondersteuning veel op, maar het oog wil ook wat.

Hoewel je goed moet kijken blijken er ook veel technische hoogstandjes te zien. De mannen van de Mosquito hebben nu een kleine open trike ontwikkeld met achterwielbesturing. Die ziet er, na zeven jaar ontwikkelwerk, schitterend uit. Ik loop, denk ik, incognito rond. Dat lukt steeds minder nu het prototype van de VeloTilt eerdaags gaat rijden. Meerdere fabrikanten van velomobielen bieden ongevraagd aan de VeloTilt graag te willen bouwen en ook verkopen. Dat had ik nog niet eerder gehoord en is verrassend voor me.

Spezi is ook bekend om zijn rariteiten. Wat te denken van een Messerschmitt als velomobiel. Letterlijk 100% gelijk aan de originele driewieler maar nu met trapmogelijkheid. Er zit ook een dikke elektromotor in, want het apparaat weegt 100 kg. Samen met Jan Geel en Bram Smit genieten we van slim gemaakte enkelzijdige wielophangingen en andere mooie technische details. Ook zien we ongegeneerde kopieën van de Flevobike wielen door een Koreaanse fabrikant. Wel heeft deze fabrikant er heel mooi een kleine elektromotor in gebouwd.

Deze keer maak ik alle foto's met de iPhone 5s. Ik heb de fotokwaliteit van deze smartphone vergeleken met een Panasonic DMC-FS30 camera met 14 miljoen pixels. De 8 miljoen pixel iPhone 5s doet er niet voor onder en heeft soms zelfs een mooiere kleurweergave. De Panasonic kan op Marktplaats.

Zaterdag in de namiddag zoeven we in alle rust weer naar huis. Mooie reis in een super comfortabele niet vervuilende auto naar een prachtige beurs. Volgend jaar met de VeloTilt?

Rondje Texel 2014

Goede Vrijdag is het traditionele rondje Texel. Ligfietsvereniging Twisk, een tweemans operatie van Nico Steur en Matthijs Leegwater, organiseren dit jaarlijkse evenement. Ik rij meestal mee, zo ook vandaag. Als om half zeven de wekker gaat zie ik dat het buiten 7 gr. C is. Het waait pittig met 5 Bft uit het noorden. Ik had mijn lange broek en hemden met lange mouwen al in de zomerse mottenballen gestopt. Te vroeg, want vandaag is dit de goede kleding.

Eerst op naar Twisk waar bij Matthijs thuis de koffie en cake goed smaken. Ik krijg de eerste twee kleine buitjes over me heen. Geen enkel probleem met de racekap op. Om negen uur vertrekken de 15  deelnemers naar de veerhaven in Den Helder. Precies op dat moment staat Yvonne, Muis voor intimi, met een lekke achterband. Ze heeft het zelf nog niet in de gaten, maar ze moet er wel meteen weer uit. Na een goed half uur rijden krijgt de Muis weer een lekke band, nu linksvoor. Ik moet mijn lekke banden altijd zelf vervangen, Muis krijgt ongevraagd altijd hulp. Hoe zou dat komen?

Ook Arie Kastelein loopt tegen een lekke band op. Op de heenweg naar Twisk heeft hij zijn enige reserve binnenband gebruikt en moet nu plakken. De lessen zijn duidelijk, niet met versleten buitenbanden en te weinig reservemateriaal op pad gaan :)

Ik heb via het internet een kaartje voor de veerboot besteld. Alleen even scannen en ik kan direct door. Het tempo is met tegen de 30 km/u als gebruikelijk aan de lage kant. Ik kan me zo moeilijk warm rijden. Ik diep een sjaal op uit de krochten van de Quest en wikkel deze twee keer om mijn hals. De rijders die zonder kap rijden zijn niet te benijden. Wij krijgen een bui over ons heen, met 9 gr. C en windkracht 5 Bft tegen bepaald oncomfortabel.

Martin en André zijn al eerder overgestoken en hebben lang moeten wachten. Dan volgt de rit, zoals altijd linksom, langs en over de dijk van de Waddenzee. Ik laat me afzakken en maak flink snelheid om lekker warm te worden. Dat lukt prima en tot aan de vuurtoren bij de Cocksdorp zit ik er warmpjes bij.

Ook traditioneel is koffie met appelgebak in het restaurant bij de vuurtoren. George Krug is jarig en financiert onze versnapering. Hartelijk dank George. Hij laat op zijn telefoon foto's zien van nog veel lekkerder appeltaart. Die staat thuis in Wieringerwerf.

De terugweg verloopt heel makkelijk en snel, niet zo gek met 5 Bft in de rug. We klimmen en dalen in de westelijke duinen aan de Noordzeekust. Er zijn flink wat tegemoet komende fietsers zodat het goed oppassen geblazen is. Via Den Burg gaat het zuidwaarts door de bossen. Ruim voor vier uur zijn we weer bij de veerboot.

George vraagt of ik nog meega naar de afterparty in Wieringerwerf. Nou ja, waarom niet. En inderdaad, bij huize Krug, het hele gezin met aanhang is van de partij, is de appeltaart echt van grote klasse. Na de koffie gaat het circus weer aan boord van de velomobielen en koersen we zuidwaarts. Voor Middenmeer gaat vrijwel iedereen linksaf, ik ga rechtdoor om via de Alkmaarse weg richting Heerhugowaard te rijden. Nu ik alleen rij kan het gas er lekker op. Als ik ruim 50 km/u rij heb ik indruk dat er nog een velomobiel achter me aankomt.  Dat zou Arie Kastelein met de 'Op rolletjes' kunnen zijn. Ik heb er zin in en trap even later 55 km/u. Dat is lang vol te houden op het mooie fietspad. Ik zie Arie even later niet meer in mijn spiegels.

Aan het eind van de Alkmaarse weg is een rotonde die ik driekwart moet nemen. Ik sla te vroeg naar rechts af en zie even later dat ik 80 km/u moet rijden om met het verkeer mee te rijden. Oops, ik rij op de N242. Dat gaat hem niet worden en na het viaduct sleep ik de Quest van het talud omlaag. Terugrijden is geen optie, tegen wind is het verschil met het autoverkeer zeker te groot. Maar wat nu?
Er is een weggetje maar daarvoor ligt een flinke sloot. Er is wel een dam, maar daar staat een groot afgesloten hek voor. Ik laat de Quest in het gras staan en ga te voet kijken of ik me uit deze penibele situatie kan bevrijden. Als ik bij de dam kom zie ik naast het hek een soort grote pallet van oever tot oever liggen. Dat is de redding in de nood en even later rij ik weer. Wel met een flinke omweg, maar ik kan weer rijden. Stom allemaal, ik heb deze fout eerder ook al bijna gemaakt.

Door de Langereis kan ik weer lekker snelheid maken om oostelijk van Heerhugowaard via Ursem, Stompetoren en Driehuizen weer op De Woude te arriveren.

Ondanks de kou een prima rit van 213 km.

VeloTilt passen en meten

Vanmiddag is het voor het eerst mogelijk om in de VeloTilt te zitten en rond te trappen. Ik fiets weer met de Quest naar Enkhuizen. Op de heenweg doe ik wat geluidsmetingen met een Voltcraft Sl-100 geluidsmeter, daarover later. Jan, Jeroen, Bram en Piet zijn al aanwezig.

Het eerste dat opvalt is de makkelijke instap. Dat kan op meerdere manieren, je kunt over de openstaande fiets heenstappen, één been links, één been rechts en je achterover laten zakken. Dan beide benen binnenboord halen en inklikken. Je kunt ook één voet naast het voorwiel plaatsen, gaan zitten en het tweede been vervolgens inklikken. Hoe dan ook, dit gaat heel makkelijk en kan zelfs zonder armen te gebruiken.


Dan een spannend moment, kan ik de pedalen ronddraaien? De kap gaat erop, ik klik in en probeer de eerste rondjes te draaien. Dat gaat direct goed en nergens komt mijn maat 47 tegen de body of de kap.  Dat is uitstekend. Het crankstel mag een centimeter of twee naar voren. Dan blijkt dat mijn schoenen net de kap raken. Die twee centimeter moet dus in de stoelophanging worden gevonden.

Het stuur zit te laag waardoor mijn ellebogen wat klem zitten tussen de verdikte randen van de kap. Als het stuur op de goede hoogte zit, komen mijn ellebogen boven de versterkte randen uit en gaat het prima. Het stuur wordt sowieso verstelbaar zodat een optimale houding kan worden gevonden. Het lijkt erop dat de huidige body fietsers tot 1.85 cm met een breedte over de schouders van maximaal 50 cm een goede zitplaats kan bieden. Grotere en bredere fietsers moeten dus in een iets grotere VeloTilt. De Quest is ter hoogte van de schouders 55 cm breed.
Nadat de kap zonder ruit erop staat wordt ook de ruit erop gelegd. Het uitzicht is riant en wordt nergens gehinderd. Ik kan mijn hand nog boven mijn hoofd houden, dus ook dat past prima.

Piet Kunis heeft een triplex modelletje gemaakt om de juiste plek voor de steunen van de kap te bepalen. Belangrijk is dat deze steunen de instap op geen enkele manier mogen hinderen.

Het tiltmechanisme is nu voor het eerst gemonteerd. Het systeem blijkt prima te passen en met de smallereTRP Spyre schijfrem kan de stoel verder omlaag. Bram zal nog enkele wijzigingen aanbrengen aan de ophanging van de Rohloff naaf. De linker schoen gaat er nu iets te dicht langs.
Jan en Jeroen zullen in de komende week de voorste wielkast gaan maken. Eerst wordt een spaanplaat model gemaakt die vervolgens in carbon wordt gekopieerd.



Over twee weken zouden de eerste proefritten kunnen plaatsvinden. Dan ben ik, samen met Bram Smit en Jan Geel naar de Spezi in Germersheim.