Verstelbare Inoled

Vanmiddag rij ik naar Velomobiel.nl om de overleden Inoled te laten vervangen. Bij Niels Vogel heb ik een heel fraaie oplossing gezien om de Inoled bij niet-gebruik achterover te laten kantelen. De lamp ligt dan vrijwel vlak in de neus. Nou kun je de lamp lager monteren en precies voorin de neus plaatsen, maar hoe hoger hoe beter. Ook is de lamp kwetsbaarder als ie precies voorin de neus zit.
Theo van Andel heeft de voorbereidingen al getroffen. Eerst de oude lamp eruit, de geur van verbrand printplaat materiaal is nog goed te ruiken.
Dan maakt Theo een vrij gecompliceerd beugeltje dat drie verbuigingen nodig heeft om de goede beweging mogelijk te maken. Hij is daar best even mee bezig, ook omdat het via de voetengaten moet gebeuren.
Als laatste wordt het bedieningshandletje gemonteerd op de flens. Dit handletje is een indexloze derailleur bediening van een Alleweder. De handle naar boven is de lamp vlak in de neus, de handle helemaal naar beneden is de lamp geschikt voor normale verlichting. Een bijkomend voordeel is dat een automobilist die me zou verblinden, nu met gelijke munt kan worden terugbetaald. Ik richt de lamp gewoon wat hoger :).
De foto's zeggen alles.
En passant vraag ik Theo hoeveel Watt de Luxeon richtingaanwijzers zijn. Theo zegt dat ze maar 1 Watt zijn.

Inoled overleden en hartslagmeter

Gisteren komt elektricien André Schermer langs om de Amerikaanse Li-ion batterijfles aan te sluiten in de Quest. Nadat de draden zijn aangesloten.... werkt de Inoled niet meer. Zelfs met het originele Versatile accupakketje is de lamp dood. Wel werken de richtingaanwijzers en de claxon als vanouds. Schakel ik de voorlamp in, dan stort de binnenverlichting en het achterlicht in en gaan veel minder fel branden.
We meten de batterijfles van Amerikaanse origine. Er blijkt 16,48 Volt uit te komen, rijkelijk veel voor de Inoled. Deze week maar eens langs in Dronten.
Langere tijd heb ik ruzie met de hartslagmeter. De batterij van de borstband is snel leeg en de vervanging en de resetprocedure is lastig. Daarom heb ik de hartslagmeter pas deze week weer eens van stal gehaald. Op CycleVision probeer ik de 1-uurs tijdrit op zaterdag en de 100 km op zondag te rijden. De conditie en het lichaamsgewicht is nog niet op orde, de nieuwbouw van de stolp heeft prioriteit.
Nu ik de meter weer in gebruik hebt blijkt inderdaad de kracht er wel te zijn, er komen weer onrealistisch lage hartslagwaarden bij een gegeven snelheid op de klokken. Wat te denken van 43 km/u en hartslag 117 met lichte wind mee en met wind tegen 38 km/u. Het langere tijd 50 km/u rijden is moeilijk, de hartslag lijkt wel niet hoger te willen dan 148. Doe ik dat een tijdje dan voelt het niet goed. Gewoon nog te weinig getraind. Pas tegen eind augustus, begin september zal dit beter zijn. Ik rij al enkele jaren mee met de tijdrit op Texel en daar kan ik al twee achtereenvolgende jaren gemiddeld 47 km/u rijden. Dit betekent op de lange rechte stukken continue boven 50 km/u. Hoe dan ook, we zien wel waar het schip strandt.

Rondje De Woude en RISSEN

Als het even kan fiets ik elke dag even naar De Woude. Zoals bekend wordt daar nu onze nieuwe stolpboerderij gebouwd. Voor de liefhebbers, klik op de link rechts in de pagina. Op de heenweg probeer ik als voorbereiding voor Cycle Vision een intervaltraining te houden. Steeds probeer ik tegen de 50 km/u te rijden en vervolgens weer terug naar 43 km/u. Dit lukt me drie keer, van Castricum naar Uitgeest, van Uitgeest naar Krommenie en van Krommenie naar De Woude.
Op de terugweg rijden twee wielrenners op behoorlijk hoge snelheid voor me langs. Hoewel ik aanvankelijk linksom, dus via Akersloot naar huis zou rijden, krijg ik een spontane RIS aanval. Dit staat voor Racefiets Inhaal Syndroom. Ik moet flink trappen om de beide mannen in te halen. Ik claxonneer om mijn inhalen aan te kondigen. Met 45 km/u passeer ik ze met een flink snelheidsverschil. In mijn spiegels zie ik dat de mannen gas geven en proberen aan te haken. Dat lukt ze niet en ze geven het vrij snel op. Een paar kilometer verder zie ik dat de brug over de Knollendammervaart bediend gaat worden. Ik moet uiteraard stoppen en even later komen de wielrenners naast me staan. Een heel leuk gesprek volgt. Ze verbazen zich over de hoge snelheid van de Quest en vooral dat ze totaal niet uit de wind worden gehouden. Ze reden 37 km/u en hebben even boven de 40 km/u gereden om me in halen. Kansloos dus. Ze blijken mijn claxon niet gehoord te hebben en hebben sowieso niks gehoord totdat ik onder ze door schoof.
Als de brug weer dicht is zet ik aan om de laatste kilometers naar Krommenie af te leggen. De renners hebben zich voorgenomen om nogmaals een poging te wagen bij me aan te klampen. Omlaag van het taluud van de brug rij ik in no-time 50 km/u en schudt de wielrenners een tweede keer van me af. Bij Krommenie komen ze weer achter me staan als ik lang moet wachten voor ik de Provinciale weg over kan. Daarna slaan zij linksaf richting Assendelft, ik vervolg mijn weg naar Uitgeest en Castricum.
34 km, totaal nu 730 km

Hoorn, flink op stoom

Vanmiddag om kwart voor drie stap ik in voor een rit naar Hoorn. Ik verwacht daar de vloot wedstrijd zeilende boten van de Zeil- en Watersport Vereniging Uitgeest te vinden. Het is zonnig en het waait Zuid-west Bft 5 tot 6 met windstoten tot 70 km/u. Eerst pomp ik de banden op. Rechtsvoor staat nog maar op 3 bar. Achter zit er ook nog maar 4 bar in, geen wonder dat ik de gang er de afgelopen week niet in kreeg.
Dat gaat nu een heel stuk beter. Naar Akersloot ruim 43 km/u. Na de pont kan ik steeds tussen 45 en 52 km/u aanhouden, een echt fietsfeest dus. Dat zal terug anders worden, maar dit is heerlijk. Ik rij via De Rijp naar Schermerhorn om via de Mijzenpolder in Avenhorn uit te komen.
Al na precies een uur heb ik de 36 km naar de gemeentegrens van Hoorn afgelegd. Ik rij door naar het park aan de overkant van de gemeentehaven. Daar is het gezellig druk met..... stoomboten. Dit weekend vindt 'Hoorn onder stoom 650' plaats. De stoomfluiten worden veelvuldig gebruikt, een prachtig geluid.
Ik maak een paar foto's en zoek naar de zeilers van de ZWVU. Ze zijn er evenwel niet. Ik bel de voorzitter, Cees Dubbelaar, en die meldt nuchter, nou nuchter ... dat ze in Marken liggen. Dom dom Wim, het is zaterdag en de laatste haven is altijd Marken. Cees nodigt me uit naar Marken te komen, maar daarvoor is het te laat.
Op de terugweg is het andere koffie, er moet nu recht in de wind worden gefietst. De snelheid kan ik tussen 32 en 35 km/u houden. In Avenhorn krijg ik geen voorrang als ik van rechts kom. Ik scheld de chauffeur uit, maar die kijkt op noch om. De lange Mijzenpolderweg is een pittig stuk fietsen. De wind wordt door niks geremd en met 34 km/u levert de wind om mijn oren een daverend lawaai op. Niet gek als je je realiseert dat de wind met 75 km/u om je oren waait.
Om 17.35 uur ben ik weer thuis.
78 km

Ibuprofin, Diclofenac en verstikking

Na de fietstocht van afgelopen zondag heb ik een aantal heel slechte dagen gehad. Ik heb een enorme pijn in mijn nek gekregen en vooral gehouden. Maandag overdag wordt de kap op onze stolp gehesen, daar wil ik beslist bij zijn. De hele dag regen. De huisarts schrijft Diclofenac voor. Deze erkend goede pijnstiller doet helemaal niks bij mij. Maandag op dinsdagnacht om 04.00 uur ben ik het niet-slapen zat en slik een Ibuprofin. Dat helpt wat beter en ik slaap zittend op de bank een beetje.
Dinsdag op woensdagnacht weer geen oog dicht gedaan. Ik hou me niet aan de maximum dosering iBuprofin van 3 per dag. Ik slik elke drie uur zo'n tablet. s'Nachts valt me op dat ik liggend benauwd wordt. Slikken gaat niet zonder hevige pijn.
De benauwdheid wordt erger en maakt me zo angstig dat ik alleen daarom al niet meer slaap. Ik heb het nooit benauwd en pak de bijsluiter van de Ibuprofin erbij. Oops....één van de bijwerkingen van het middel kan het opzwellen van de slijmvliezen in de keelholte zijn. Lekker dan.
Woensdag promoveert onze zoon Bart tot Dr. in de rechten aan de Universiteit van Leiden. Een prachtige dag, maar voor mij fysiek een ramp.
Pas donderdag wordt het snel beter en kan ik de vermaledijde pijnstillers laten voor wat ze zijn.
Het weekend nog maar rustig aan doen, ik wil dit niet nog een keer meemaken.

Rondje Noord-Holland met nekpijn

Vanmorgen om half elf zit ik de Quest om een rondje Noord-Holland te fietsen. Het weer is totaal veranderd in vergelijking met de laatste weken. De wind komt met kracht 4 uit het zuid-westen. Het is zwaar bewolkt en met 10 gr. C. behoorlijk koud. Ik geef meteen maar flink gas en ga direct in Limmen op de rijbaan rijden om er pas in Koedijk weer af te gaan. Met de wind schuin achter kan ik steeds ruim 40 km/u blijven rijden en dat vinden automobilisten prima. Binnen 20 minuten ben ik al benoorden Alkmaar en lees een gemiddelde snelheid van 32,2 km/u af. Dat is voor het rijden door alleen maar bebouwde kommen prima. Eenmaal op de ruimte neem ik me voor om de gemiddelde snelheid tot aan Den Helder zo hoog mogelijk te krijgen. De eerste tien kilometer komt de wind dwars in kan ik 42 km/u aanhouden. Daarna komt de wind achterlijker in en kan de snelheid vrijwel continu op 46 tot 47 km/u worden gehouden. Ik zie de gemiddelde snelheid continu omhoog kruipen en uiteindelijk bij het Total station De Kooi staat deze op 36,2 km/u.
Vlak voor Den Oever voel ik de Quest slechter sturen. Linksvoor is lek. Ik leg de fiets op zijn rechterzijde en wissel de Tioga voor een Marathon Racer. Enkele voorbijgangers stoppen en informeren of ik mezelf kan helpen. Nou, dat kan ik. Een schapenboer stopt en vraagt honderduit. Hij moet een lammetje een spuitje geven om hem weer beter te maken.
In Den Oever doe ik mijn winddichte hesje aan. Ik heb al een paar dagen pijn in mijn nek en de kou die ik vanaf nu meer zal voelen, doet me geen goed. Tot Medemblik gaat het nog prima, de stevige wind komt nu van rechts voor in en beperkt de snelheid tot 35 km/u. Na de koffie bij Kwikkel doe ik zelfs mijn jasje met lange mouwen aan, ik heb het gewoon koud. Met een tempo van 33 km/u fiets ik over de dijken. Er wordt nu niet veel gezeild. Boven windkracht 4 blijft 90% van de zeilers in de haven. Ook de fietsers en wandelaars zijn er nu niet.
Ik maak een foto van een trotse ganzenfamilie, heel leuk.

Via Enkhuizen kom ik op de IJsselmeerdijk naar Hoorn. Het begint te regenen, .... wat is dat eigenlijk?. De wind neemt toe tot ruim 5 Bft en wordt vlagerig. Toch kan de snelheid op 34 km/u blijven, heel behoorlijk. Zin om nog naar Edam te rijden heb ik niet meer, de pijn in mijn nek wordt hinderlijker. Daarom ga ik vanuit Hoorn rechtstreeks naar Alkmaar via Schermerhorn. In Heiloo wordt ik gemeen gesneden door een bestuurder van een Peugeot. Eerder vandaag was me dit al een keer gebeurd en in Limmen gebeurt het nog een keer. Ik toeter er op los en scheldt er ook nog een riedeltje bij.
Om half zes ben ik thuis en ga meteen onder de warme douche om mijn nekperikelen te verzachten. Het helpt weinig en het tikken van deze tekst gaat ook niet van een leien dakje.
168 km

Li-ion accu's voor de Quest

De Quest is 12 Volt uitgerust. Er zijn twee accu's meegeleverd zoals ze ook met de Versatile worden geleverd. Volgens Ymte zijn ze ongeveer 2 Ah. Da's niet veel. Als ik de iPod en Treo heb opgeladen, dan is er nog maar heel weinig energie over. Niet ideaal dus. De oplossing is toch weer gebaseerd op Li-ion technologie. Bij een laag gewicht veel energie en weinig verlies in ruststand. Vanavond bestel ik bij Batteryspace.com een batterijfles van 14.8 Volt 7200 mAh en een reserve batterij van 4000 mAh. De fles kan in een bidonhouder en weegt maar 600 gram. De reserve batterij van 4000 mAh weegt 360 gram. Dit betekent dat 11200 mAh totaal 960 gram weegt. De beide 2000 mAh batterijen die zijn meegeleverd wegen samen 650 gram. Dus een extra gewicht van 310 gram geeft bijna 3x zoveel energieopslag.
Er wordt een 1,5 Ah lader meegeleverd.

Quest glanst als vanouds

De nieuwe Quest 195 is, zoals eerder gezegd, veel minder glanzend dan de 154 die ik eerder had. Je kunt dit goed zien op de foto's van de oude en de nieuwe Quest. De linker fiets is de nieuwe, de rechter de 'oude'. Het verschil in glans is heel groot. Dit wordt veroorzaakt doordat de mal inmiddels veel ruwer is geworden en niet goed reageert op schuren en polijsten.
Als watersporter weet ik daar wel raad mee. Vanmiddag zoek ik de Pex 125 roterende schuurmachine op en plak de schuimrubber polijstschijf erop. Ik was de Quest eerst goed. Daarna ga ik de Quest te lijf met Dupont Rubbing compound 7. Het wordt een mooie smeerboel. Na de Dupont slijppasta, je kunt overigens ook de produkten van Commandant gebruiken, doe ik het nog eens dunnetjes over met Valma polishing autocleaner. Tenslotte zet ik de fiets in de Turtle wax.
Het resultaat is prachtig, de fiets glanst als vanouds. Er zijn een paar plekken die nog niet perfect zijn. Daar zal ik eerst moeten schuren met waterproof 1200 schuurpapier. Daarna kan de behandeling die ik vandaag toepaste erop volgen.

Toch weer Tioga's

Ik ben een echte asfalttijger. De nieuw gemonteerde Schwalbe Marathon Racer banden om de voorwielen zijn behoorlijk snel, maar maken op asfalt en bij snelheden van 38 tot 43 km/u een vervelend jankend geluid. Daarom haal ik de stapel banden uit de schuur en zoek twee goede Tioga Comp Pool banden uit. In een kwartier zitten deze er op.
Vanmiddag rij ik naar de bouw op De Woude en geniet ik weer ouderwets van de stilte van deze slicks. Belangrijker is het nog betere comfort en vooral de snelheid. Het scheelt echt merkbaar.
Voorbij de pont in Akersloot zie ik Kees van Hattem met zijn witte Mango aan komen rijden. Kees stopt en we maken een praatje. Hij vindt de LED knipperlichtjes heel fraai. Kees fietst dagelijks en heeft gisteren weer volop genoten van het fietsen in Waterland.

Gisteren heb ik weer stroken Ibiliet in de binnenrand van het instapgat geplakt. Bij een eventuele frontale botsing word je bovenlichaam naar voren geworpen. De binnenrand van het instapgat werkt dan als een bot mes op je schouders. Ik heb dat een keer moeten ervaren. De vulling zal dit effect flink verminderen.
Langzamerhand is de Quest weer helemaal naar mijn hand gezet.

Rondje Noord-Holland

Vanmorgen ben ik om even na tienen op weg voor een rondje Noord-Holland, de eerste lange rit met de nieuwe Quest. Het is prachtig helder en zonnig maar wel fris met nu nog 14 gr. C. De rits van mijn shirt blijft dan ook de eerste kilometers dicht. Al in Limmen moet er geRISt worden. 3 wielrenners steken over en rijden mij voorbij, dat kan echt niet. Ze zijn snel en nemen nu en dan de rijbaan om obstakels te vermijden. Dat kan ik ook en zo gezegd zo gedaan. Als ik op de rijbaan rij volgt één van de mannen me fanatiek over het fietspad. Dat houdt ie vol tot 43 km, een diehard dus. Met 47 km/u is het ook voor mij welletjes, het lijf moet nog 180 km mee.
Het rijden op de rijbaan wordt door enkele automobilisten niet op prijs gesteld. Met lichten, claxons en wijzen naar het fietspad, geven de automobilisten te kennen dat alleen zij motorrijtuigenbelasting betalen en dus de weg voor zich alleen denken te kunnen opeisen.
Het waait vrij stevig, 4 tot 5 Bft uit het Noord-Oosten. Benoorden Alkmaar krijg ik die schuin voorin. Tempo nu zo'n 34 km/u. De bollenvelden zijn over hun uiterste houdbaarheidsdatum heen. Het ziet er van afstand nog wel aardig uit, maar als je dichterbij komt zijn de bloemen behoorlijk uitgebloeid.
Na een frisse stop bij Total De Kooi, komt de wind op het traject naar Den Oever recht van voren. Dat motiveert niet tot hoge snelheden en met 32 km/u vindt Wim het prima.
Er komt me een wit-zwart geblokte Quest tegemoet. De bestuurder heeft zijn dekje op, gek met dit mooie weer. Hij wringt zijn hand tussen zijn hals en het dekje ter begroeting.
In Den Oever hebben de muggen de macht overgenomen. Miljoenen insecten vliegen in grote zwermen rond. De Quest is favoriet, maar ook op mijn benen, brood en hoofd zitten ze graag. Eén voordeel, ze steken niet. Ik eet snel mijn brood op en vervolg mijn weg naar Medemblik. De wind komt nu dwars in en 35 tot 37 km/u gaat comfortabel. Bij restaurant Kwikkel, de Espresso is weer uitstekend, is het in de schaduw gewoon koud. Er staan 8 mensen om de Quest, drie daarvan met hun hoofd in het instapgat, een vermakelijk gezicht.
Was het vorige week op de dijken ongelooflijk druk, nu is er bijna geen kip te zien. Fietsers houden niet van harde wind, het waait nu een dikke 5 Bft, en ik heb het rijk vrijwel alleen. Ik bedenk me dat mogelijk ook de voetbalwedstrijd AZ - Excelsior om de landstitel er mogelijk iets mee te maken heeft.
Een veld wedstrijdende X-35 kajuitzeiljachten komt voor de winds naar de lage boei, een leuk gezicht en ik maak een paar plaatjes. Even later zie ik grote aantallen kitesurfers, ook een foto waard. Vooral leuk is dat de jongelui zich met hun hypermoderne spullen vermaken tegen de achtergrond van het historische Medemblik.
Ik stel het eten van mijn 2 boterhammen uit tot voorbij Hoorn. Met de wind in de rug kun je ook zonder een rijk met calorieën gevuld lichaam hoge snelheden halen.
Zo nu en dan blijkt 50 km/u goed te doen. De wind is nu 33 km/u, dat is namelijk de snelheid waarbij ik de wind precies 'dood' rij. Dit is Bft 5.
In Hoorn toeter ik de toeristen weer van de rijbaan, ze gillen van opwinding... of schrik? Buiten Hoorn steek ik even op en ga bovenop de dijk mijn laatste twee boterhammen opeten. Mensen vragen mij weleens wat je op zo'n lange fietstocht aan eten meeneem. Nou, dat valt wel mee. Het ontbijt thuis bestaat uit twee broodjes met honing en pindakaas. Daarmee haal ik Den Oever. Wel peuzel ik in Den Helder een banaan op. In Medemblik geniet ik altijd van een Espresso. Vlak buiten Enkhuizen, vandaag evenwel voorbij Hoorn, eet ik nog twee boterhammen. Een klein flesje vers geperst sinaasappelsap completeert het 'pakket'. Ik 'loop' dus 45 km op een boterham :). Wel geeft de weegschaal bijna een kilo minder lichaamsgewicht aan. Dit blijkt er steevast na enkele dagen weer 'aan' te zitten en is dus goeddeels vocht. De wind in de rug is prettig, daarom ga ik in Oudendijk rechtsaf en via de Beemster Ringdijk bereik ik De Rijp. Na een biertje op het eiland De Woude, ik kan het niet laten, ben ik om 17.30 uur weer thuis.
De nieuwe Quest bevallen? Nou reken maar. Hij is veel stiller door de gelagerde kogelkopjes van de besturing, maar vooral het schakelen gaat een stuk beter. De modificatie van de derailleur is perfect. 1 op de shifter is ook echt 1, dit gaat op voor alle versnellingen. De ketting ligt onmiddellijk op het volgende blad, een hele verbetering. Wel is de polyester huid van de nieuwe fiets veel doffer dan de vorige. Volgens Theo van Velomobiel.nl komt dit doordat de mal slecht reageert op schuren en polijsten, hij wordt eigenlijk steeds minder glad. Omdat de toplaag een relatief zachte gelcoat is, kun je met veel poetsen de gladheid wel weer terug krijgen.
173 km

Verstelbare lamp

Woensdag rij ik naar De Woude. Op de terugweg zie ik een knalgroene Quest aankomen. Dit kan alleen maar Niels Vogel zijn. Met de rode Quest heeft Niels een zwaar ongeval gehad. Een automobilist reed door rood, schepte de Quest en sleurde de fiets meer dan tien meter mee. Niels liep een aantal gekneusde ribben op en de Quest was rijp voor de schroothoop. De nog vrijwel nieuwe fiets wordt direct vervangen door een groen gespoten exemplaar met mooie retroreflecterende striping.
Niels stopt en ook ik ga vol in de remmen. Wij praten wat over onze nieuwe fietsen en kijken naar de verschillen. Niels vind mijn clignoteurs wel heel mooi, hij heeft nog de Fiat lampjes. Wat mij bij Niels' fiets opvalt is de prachtig vlakke inbouw van de Inoled lamp. Bij mij steekt dat ding er lelijk uit. De oplossing is geniaal eenvoudig. Velomobiel.nl zet de lamp op een as waarom de lamp kan draaien. De lamp wordt onder veerspanning achterover getrokken en ligt mooi vlak in de neus. Met een eenvoudig hendeltje wordt de lamp voorover gekanteld. Klaar is Kees.
Terwijl wij staan te praten, passeert Klaas Huisman in zijn Quest ons op knap hoge snelheid.

Vanmiddag even gebeld met Theo van Velomobiel.nl. 'Theo kan dit ook in mijn fiets?' 'Mwooaah..... dat kan. Het is nog wel een prototype dat ik overigens ook op mijn nieuwe fiets ga zetten.'
Kort en goed, als ik het wil, willen ze het wel inbouwen. Kan mooi een keer als ik de keramische lagers in de achterbrug laat zetten.

Klussen en 1e rit met Quest 195

Vanmorgen richt ik de nieuwe fiets in. Eerst dremel ik aan weerszijden een stuk van de flens weg, ik raak de scherpe rand net met mijn schouders. Met een extra stukje klittenband verplaats ik de schuimrubber vulblokjes. Op de rechter wielkast komt een halve meter tamelijk breed klittenband. De iPod, de Treo 650 en de laadstekkers vinden hier hun plaatsje. Aan de linkerkant komt een ophangpunt voor de hoofdtelefoon. Daarna monteer ik de armsteunen weer, een onmisbaar accessoire. Als laatste leg ik de Ventisit vloermatten weer terug.
Dan komt de normale toerinventaris, bestaande uit reservebanden, pomp, kleding, Camelbag en dergelijke weer aan boord. Ik pomp de voorbanden op naar 6.2 bar en de achterband naar 5.1 bar. De lawaaiige ketting krijgt enkele cc's olie. Als ik weer in de fiets zit is er niks veranderd. Wel staan de spiegeltjes op iets hogere pootjes.

Pas om half drie stap ik in voor een eerste rondje. Het wordt een cross-country door de Beemster. De nieuwe machine is qua geluid door het wegdek rustiger geworden. Het karakteristieke rammelen van de kogelkopjes is weg. Uiteraard worden andere geluiden dan weer hoorbaarder. In 3 ratelt het licht in het vooronder. Pas na enige tijd heb ik door dat de shifter verder moet worden gedraaid, hij moet echt op de 3 staan. Nu wordt het stiller. Velomobiel.nl heeft de voorderailleur opnieuw aangepast om de index op de shifter precies te laten corresponderen met de werkelijke versnelling.

Bij de pont in Akersloot vraagt een mevrouw of ik degene ben die vorige week foto's heb gemaakt van de jetski en de pont. 'Ja mevrouw, dat ben ik'. 'De Politie zoekt u voor de foto's, wilt u ze aan de Politie sturen?'. Dat wil ik wel en ik krijg het visitekaartje van de betrokken politieman.
De drukte bij de pont is overweldigend. Ik mag er evenwel altijd als eerste op, in de zijkant staan kost weinig ruimte. Op de ruimte rij ik met ruim in de 40 km/u naar West-Graftdijk. De Quest voelt strak en goed aan. Door De Rijp en Midden-Beemster kom ik op de oostelijke ringdijk van de Beemster uit. Ik probeer een foto te maken van bollenvelden, wat koeien en de kerk van Noord-Beemster. In de zoeker zie ik de vervorming door de warmte boven de velden. Ik gok het er maar op.
Ik rij naar het noorden over de oostelijke ringdijk en sla linksaf om in Noord-Beemster uit te komen. Terwijl ik wat foto's sta te maken van de nieuwe boerderij van de familie Sakkers in Noord-Beemster, komt een amazone met een donker paard aanlopen. Hoewel de Quest zeker 30 meter terug staat roept de berijdster 'mijn paard staat te trillen en ik voel zijn hart bonken'. Ze stapt af en vraagt waar ik heen ga als ik weer vertrek. Ik wil linksaf of rechtdoor. Dat wil zij ook en we moeten elkaar passeren, weinig andere keuzes met links en rechts grote sloten. De passage is spannend en de ruiterse heeft de grootste moeite haar paard zelfs maar vast te houden. Doordat ik rechtdoor rij, blijk ik niet op de Noorddijk te komen, maar met een boog naar rechts, richting Hoorn te moeten rijden. Is niet mijn bedoeling, maar ik wil de amazone niet nogmaals een Quest aandoen. Ik rij dan ook een grote omweg en kom na ruim twintig minuten weer op dezelfde plek uit. Is allemaal geen punt, het is werkelijk uniek mooi fietsweer.

Uiteindelijk kom ik weer in De Rijp uit en via De Woude rij ik naar Limmen. Voor Limmen ligt een meisje huilend op straat. Ze zit vast onder haar fiets. Er zijn genoeg mensen bij, ik rij door. Om 18.00 uur ben ik weer thuis van de maiden trip met de 195. Een paar kleinigheden moeten nog veranderen. Zo trok ik de kabel waar het stuur aan hangt door zijn bevestiging.

De Duitse koper reageert vanavond op de foto's die ik hem gisteren al stuurde. Hij is na 7 uur rijden zo goed als dood in bed gevallen en vandaag was het ook voor hem de eerste rit in zijn nieuwe Quest. Hij is 'total begeistert' en vol lof over de Q 153 en de fantastische behandeling bij Velomobiel.nl.
70 km

Nieuwe Quest 195 volwassen

Vanmorgen laad ik de 153 in de bus en rij naar Velomobiel.nl in Dronten. Ymte en Allert zijn er, Theo is een beetje ziek en is thuis gebleven. De nieuwe Quest staat te glimmen en het eerste waar ik naar zoek zijn de richtingaanwijzer LEDs. Ik zie eerst niks, even later heel kleine knopjes. Kan dit werken? Ik schakel links in en.... ik kan er nauwelijks inkijken, zo fel is het licht. Dit is de ultieme richtingaanwijzer. De LEDs hebben een diameter van 5,2 mm en steken precies 2,5 mm uit de carrosserie. De hoek waaronder de lampjes zijn te zien is extreem groot, zeer veel groter dan de bright LEDs die in de 153 zitten. Dit maakt me heel blij. De LEDs achter zitten heel ver achterin de fiets, bagage zal de LEDs niet meer kunnen raken. Ook voor zijn de LEDs verder naar voren aangebracht. Automobilisten kunnen zo beter zien waar je heen gaat als je bijv. rechtsaf wil slaan vanaf een rotonde. Daar is heel goed over nagedacht.
De nieuwe Inoled 20+ lamp steekt een stukje uit de neus, niet heel mooi, maar waarschijnlijk nodig om te voorkomen dat de typische lichtvlek die vlak voor de neus op straat straalt, in de Quest terecht komt.
Theo heeft een mooi LED lampje gemaakt voor de verlichting van de fietscomputer. Dit is heel wat fraaier dan het 2 Watt gloeipeertje dat bloedheet wordt en in de 153 kapot ging. Ook heeft ie keurig 2 stuks 12V laadstekkers gemonteerd voor het opladen van iPod en Treo 650.
Tenslotte zoek ik de 12 Volts accu. Dit is een klein pakketje van 8 x 6 x 3 cm. Het is de Versatile accu, in feite een aantal aan elkaar gesoldeerde pennlites. Het 320 gram wegende pakketje wordt met een klittenband bovenop op de wielkast gekleefd. Er wordt een Ansmann ACS 110 lader meegeleverd, niet zo sophisticated als de Lupine Wilma Li-ion spullen, maar heel wat betaalbaarder.
Allert brengt het staalkabeltje aan waaraan het stuurtje hangt. De stoel en het crankstel staan al in de goede positie. Theo heeft de positie van die onderdelen deze week van me gekregen en het staat nu precies als in de 153.
De pedalen uit de 153 worden in de 195 gezet en ik kan een proefrondje fietsen. De 195 maakt iets meer lawaai in het vooronder, kwestie van inlopen van de ketting. Een zeer belangrijke verbetering zijn de kogelgelagerde kogelkopjes van de besturing. Moeilijk te monteren, maar het rijdt een stuk stiller. De 50 mm brede Schwalbe Kojak slick op het achterwiel ziet er goed uit en rijdt wat comfortabeler dan de smallere Marathon Racer.

Morgen maar eens een stukje fietsen. Eerst de armsteunen nog monteren en het Ventisit vloerkleed weer op zijn vertrouwde plaats leggen. Ook moeten de klittenbanden voor de bevestiging van de iPod en de Treo weer aangebracht worden.

Hoewel Allert diverse veranderingen aan de Quest, bijv. voor de stoelophanging, in zijn hoofd heeft, vind ik de Quest nu toch wel een heel volwassen fiets.

1,5 uur eerder dan afgesproken stapt de koper van de 153, de Duitse fietsenhandelaar Michael Schneider, bij Velomobiel.nl binnen. Hij inspecteert de 153 en is heel tevreden. Hij is ook 184 cm lang en de stoel staat precies goed. Hij heeft iets langere benen en de ketting krijgt er 4 schakels bij. Nu hij zoveel eerder is kan ie mooi de inspectiebeurt van de 153 door Allert meemaken. De achteras gaat eruit en dan blijkt dat er toch een lichte slijtage aan de as is opgetreden. Het is maar 2 tot 3/100 mm, maar genoeg om de as om te draaien. Michael krijgt twee extra remmechanismen mee, hij rijdt in de bergen en is heel gelukkig met zijn nieuwe machine. En passant meldt ie me dat hij zeker nog veel meer zou hebben geboden als er doorgeboden zou worden. Nou ja ...

Om kwart over vier nemen Michael en ik tevreden afscheid van Ymte, Allert en Guus van Schoot en rijdt hij 600 km naar het zuiden, ik 100 km naar het noord-westen.

Vanavond probeer ik de clignoteurs nog een keer. Je weet werkelijk niet wat je ziet, er valt niet in het licht te kijken. Doe je het toch, dan ontstaat er ernstige overstraling op je netvlies. Dit is werkelijk super en op de koop toe ook nog eens heel fraai onopvallend ingebouwd. Volgens goed gebruik bij Velomobiel.nl kost dit alles niks meer dan de standaard richtingaanwijzer. Zelfs de Inoled 20+ met lader zit nu in de standaardlevering. Zo krijg je wel onwaarschijnlijk veel waar voor je geld. Zouden de Versatilisten mede daarom van hun geloof vallen? :).

Kamikazepiloten en 202 km rondje NH

Om half tien ben ik buiten voor een grote ronde Noord-Holland. Dat ie groter zou worden dan verwacht ligt aan kamikazepiloten. Later meer.
Het is al direct behoorlijk warm en omdat ik me meer dan goed tegen de zonnestralen heb ingesmeerd, voelt het vettig aan. Niet lekker, maar onvermijdelijk als je weet dat ik Vitiligo, een totaal gebrek aan pigment, heb. Ik zal me vandaag nog zeker twee keer invetten met factor 60.
Het is fantastisch weer, volop zon, zuid-oosten wind en het is nu rustig op de weg. Ik kan dan ook van Limmen tot in Heiloo op de rijbaan rijden.
Er rijdt een peloton van een stuk op 12 wielrenners voor me. Ik rij ze achterop bij het drukke kruispunt bij de Kooimeer nabij Alkmaar. Tot mijn verrassing en schrik nemen ze niet de tijd om groen af te wachten, ze crossen door rood. Dat is juist daar een kamikaze-actie. De auto's moeten hard remmen om de renners niet tot moes te rijden. Er wacht er maar één die van schrik de handen voor de ogen slaat.
De rit langs het Noord-Hollands kanaal is feestelijk. Ik heb gisteren de ketting gesmeerd en de laatste Primo Comet verwisseld voor een Marathon Racer. Het lijkt wel of de Quest nog stiller en vooral sneller is. Met net boven de 40 km/u is het volop genieten van het ontspannen fietsen en de schitterende bollenvelden. Ik stop een paar keer om wat foto's te maken. Bij Total Betlehem bij de Kooi, stop ik even in de schaduw en eet een banaan. De temperatuur is 26 graden C.
Naar Den Oever heb ik de wind tegen en de snelheid blijft op 36 km/u steken. Bij de kruising bij het Amstelmeer moet ik wachten voor een heel grote groep motorrijders. Dat duurt langer dan een minuut en ik heb alle tijd om mijn camera te pakken en een foto te maken. De mannen zwaaien enthousiast naar me.
Tot Den Oever gaat het lekker. Ik passeer bij een wegrestaurant een groot zangkoor dat buiten staat te zingen. Ik heb de iPod aan en vind Chris Rea prettiger klinken. Ik ga voor de eerste keer dit jaar bij de haven van Den Oever aan. Gelukkig staat de bank weer voor het havenkantoor en zit ik zelfs nu wat kou te lijden in de schaduw en in de wind. Het koude IJsselmeerwater verzorgt een adequate koeling. Ik stop de nodige calorieën in mijn maag en voort gaat de rit naar Medemblik. De lange rit langs de IJsselmeerdijk is zo achter de rug, er is veel verkeer en zo nu en dan ook weer fraaie bollenvelden.
Bij restaurant Twikkel in Medemblik is het begrijpelijkerwijs heel druk. Ik vraag aan een oudere man die alleen aan een tafel met vier stoelen zit of ik bij hem mag komen zitten. Nou.... dat mag ik niet. 'Hij was er het eerst en wil alleen aan tafel zitten'. Ik ga even verder zitten en zie dat de man een grote trommel zelfgesmeerde broodjes gaat zitten opeten. Hij stuurt nog een stel mensen weg, maar even later is de druk van mensen die wat willen drinken zo groot dat ie hardop mopperend zijn verzet opgeeft. De man is gestoord, maar zeker niet prettig.
Ik hou het oponthoud kort, ik zit onprettig in de zon, en zoek de dijk naar Andijk op. Oops .... hier is het druk. Omdat ik van het uitzicht over het IJsselmeer nooit genoeg krijg, ga ik toch de dijk op. Sommige fietsers wijzen me naar beneden, onderaan de dijk. Daar voelt Wim niks voor, ik ben tenslotte een fietser. Wel hou ik de snelheid beperkt tot 30 km/u en de claxon doet goede diensten. Terwijl ik een foto maak van de aalscholvers benoorden Enkhuizen, zie ik hoe druk het eigenlijk op het fietspad is. Ik waag er een foto aan.
Snel rij ik door Enkhuizen om vlak voor de dijk van Enkhuizen naar Hoorn even te pauzeren in de schaduw van een bosje. Ik eet de laatste van mijn 4 broodjes op en probeer een Fransman uit leggen hoe een Velomobiel werkt. Op de dijk is het, hoe kan het ook, weer een drukte van belang. De wind is bijna weg en rij ik in ieder geval 'dood'. Het is best wel warm zo. Met een snelheid van 37 km/u krijg ik toch voldoende verkoeling. In Hoorn lopen de toeristen middden op straat. De claxon schalt tussen de hoge eeuwenoude panden en de toeristen stuiven uiteen.
Mijn water raakt op maar ik wil liever niet stoppen in Hoorn. Ik vervolg mijn grote ronde Noord-Holland langs de IJsselmeerdijk richting Edam. Vlak voor Edam, mijn water is al enige tijd op, stop ik bij een wegrestaurant en drink een koude Cola en vul mijn Camelbag voor de derde keer vandaag. Dat betekent bijna 6 liter drinken, echt veel.
Even later sukkel ik door het door auto's verstopte Edam. Hard kun je daar sowieso niet rijden, er zitten een paar kunstmatige pukkels in de weg waar je niet harder dan met 10 km overheen kan. Buiten Edam kan het gas er weer op en met 40 km/u ben ik zo in Kwadijk. Over het wegdek daar zullen we het niet hebben. Door de Beemster gaat het weer vlot en via Midden-Beemster en De Rijp sta ik met 178 km op de teller voor de pont in Akersloot. Daar blijkt de tweede kamikazepiloot van vandaag met een jetski de kabel van de pont kapot te hebben gevaren. De bestuurder, een knaap van nog geen 20, heeft een grote vleeswond boven zijn knie. De jongen loopt verdwaasd rond en maakt zich zorgen om zijn verdwenen zilveren halsketting. Dat ie zijn complete kop eraf had kunnen snijden, een kabel van een kabelpont met hoge snelheid aanvaren kan ook als een guillotine werken, realiseert het jong zich niet. Amid, de pontbaas, alsmede de bestuurder van de jetski verontschuldigen zich. Dit betekent een flinke omweg. Ik rij via De Woude, ik tank daar mijn vierde zak water, Krommenie en Uitgeest, en ben drie kwartier later, om 18.30 uur thuis.
Prachtige fietsdag met ongewoon hoge temperaturen voor de tijd van het jaar. Ik hoor dat de Marathon van Rotterdam zelfs is afgelast i.v.m. de grote hitte.
202 km.

Quest 153 verkocht

Vandaag is Quest 153 verkocht. Na een aantal eerste biedingen van 5000 euro bleef het lang stil. Deze week kwam een bod van 6100 euro. Dat is blijven staan tot 11.30 uur, een half uur voor sluiting van de biedtermijn. Daarna gingen twee Duitse bieders opbieden tot 6501 euro. Om 12.03 uur heb ik deze bieder gefeliciteerd met zijn hoogste bod. Een kwartier later komt de andere Duitse bieder met een nog hoger bod. Op dat moment kan ik er niet meer op ingaan en moet ik deze bieder teleurstellen.

Gisteren ontving ik de keramische lagers voor de achteras van Boca Bearing uit de USA. Direct maar doorgestuurd aan Velomobiel.nl

Volgende week zaterdag krijg ik mijn nieuwe Quest. Ik heb gekozen voor een volledig 12-Volts uitvoering. Helaas zijn dan niet de lichte en krachtige Li-ion accu's mogelijk. Nu komen er, net als in mijn vorige Quest, de 12 Volt Versatile accu's weer in. Tevens heb ik dan weer de mogelijkheid om de Treo 650 en de iPod op te laden, iets dat het afgelopen jaar met de 7.2 Volt Lupine accu niet mogelijk was.
Als voorlamp heb ik de Inoled gekozen, een 3,5 Watt Luxeon LED lamp. Niet de lamp met de hoogste lichtopbrengst, maar wel een met een niet-verblindende verstraler. Bij de Lupine Wilma moet je bij tegenliggers terugschakelen van 12 naar 7 of 3 Watt om fietsers en brommers nog iets te laten zien. De voorlamp gebruik ik maar een paar keer per jaar, in het donker rijden vind ik maar niks. Behalve de Inoled komen er geen halogeenlampjes meer aan boord.

Edam en onmogelijke foto's

Vanmiddag om 14.00 uur stap ik in om een ritje naar Volendam - Edam te maken. De wind is Bft 4 uit het westen, wind in de rug derhalve. Het is half bewolkt en met 12 graden tamelijk fris. Na de pont, voor de verandering een plaatje van de plek waar de Quest vrijwel altijd in de zijde staat, gaat het met 45 km/u naar West-Graftdijk. Ook daarna blijft de snelheid hoog. Volgens goed gebruik gaat het stapvoets door het drukke De Rijp. Geheel en al uitgerust duik ik met hoge snelheid vanaf de hoge Beemster ringdijk, De Beemster in. Ook nu weer kan ik 45 km/u aanhouden en ben in een paar minuten in Midden-Beemster. Ik neem me voor om het nu rustig aan te doen, maar zie vlak voor Kwadijk dat de snelheidsmeter toch weer op 41 km/u staat. Het slechte wegdek in Kwadijk haalt alle snelheid er uit. Ik stop even om een haas te fotograferen, maar net als vrijwel alle dieren, neemt ook deze het hazenpad. Da's wel een nadeel van zo'n vreemd apparaat in de helgele kleur.
In een uur en tien minuten heb ik de 36 km naar Volendam afgeraffeld en wring me door de Paasdrukte op de dijk. Op de parkeerplaats bij hotel Spaander maak ik wat foto's van vogels. Na een banaan te hebben verorberd stap ik in om naar Edam te rijden. Ik wil wat foto's maken van enkele gevelornamenten van middeleeuwse panden. Nu laat de Olympus SP550UZ zien tot welke mooie dingen de camera in staat is. De foto's van het pand en de detailopnamen zijn van de overkant van het water gemaakt. Ongelooflijk wat een schitterende details. Dit soort foto's is anders beslist niet te maken.
Tijdens de terugweg is de tegenwind goed voelbaar. De snelheid blijft nu tussen 33 en 37 km/u, nog steeds heel behoorlijk. Ik rij enkele wielrenners achterop en haal ze met grote snelheid in. Op de pont in Akersloot is één van de renners vol belangstelling voor de Quest en we praten even .
78 km, totaal nu 8350 km.

Olympus SP550UZ

Deze week heb ik de Olympus SP550UZ digitale camera ontvangen. De eerste testrapporten zijn niet lovend. Olympus heeft veel marketinglawaai gemaakt over de specificaties van de camera. www.dpreview.com komt met een totaal oordeel, above average, boven het gemiddelde, tot een kritisch oordeel.
Waarom dan toch zo'n camera kopen? Welnu, om de volgende redenen.
1. Het zoombereik is extreem, van 28 mm groothoek, een eis voor mij, tot 504 mm tele.
2. Een zeer effectieve anti-vibratie, de chip beweegt.
3. Heel groot LCD scherm voor het beoordelen na de opname.
4. Zeer comfortabele bediening, de camera houdt perfect vast.

Kan de Olympus de Canon Powershot S70 die ik tot nu toe in de fiets gebruik, van zijn voetstuk stoten? Ik maak een aantal foto's met beide camera's. De verschillen zijn duidelijk. De Canon is iets koeler van toon, de Olympus is wat 'warmer'. De scherpte van de Canon is minder als het aankomt op langere sluitertijden. Hier wint de Olympus het riant. De Canon gaat maar tot 100 mm, de Olympus tot 504 mm. Juist die langere brandpuntsafstand is aantrekkelijk. Volgens de testrapporten gaat het hier fout. 'De scherpstelling zit er soms naast, ook al geeft de camera het groene bolletje'. Dat heb ik niet kunnen constateren, al moet gezegd dat ik alleen met mooi zonnig weer heb gefotografeerd. Die lange brandpuntsafstand maakt foto's mogelijk die anders domweg niet te maken zijn. Het verwijt dat er soms kleurverschuiving, chromatische abberatie, optreedt aan de randen bij grote contrastverschillen is terecht. Kijk maar rechtsboven bij de kop van de gans, daar zit een lichtgroen zweempje.
Opnamen al rijdende in de Quest zijn allemaal scherp, dankzij de vibratie-reductie. Dat is een belangrijk voordeel, want dat doe ik nog wel eens.
Al met al ben ik heel tevreden met de Olympus SP550UZ. Moet het mooier en beter dan heb ik altijd nog de Nikon D200. Deze zwaargewicht neem ik evenwel niet mee in de Quest.
De opnamen die je hierbij aantreft zijn zonder enige processing rechtstreeks uit de camera's. De foto van de kop van de gans is op de volle resolutie. Let op het druppeltje water op zijn kop.
De bovenste foto van de Quest is met de Canon Powershot met 1/25 sec. De Olympus kiest hier terecht een iets hogere ISO waarde van 100 ASA, maakt de opname met 1/60 en geeft een beter resultaat.

Rondje Texel

Vandaag rij ik een tocht mee die door Matthijs Leegwater is georganiseerd. Vanuit Medemblik naar Texel, daar het hele eiland rond en weer naar Medemblik. Ze willen al om 9.00 uur wegrijden vanuit Medemblik. Dan moet ik wel om 6.00 uur mijn bed uit. Dat vind ik voor een vrije dag teveel van het goede. Matthijs meldt dat ze om 11.00 uur verwachten bij de veerboot in Den Helder te zijn. Ik rij rechtstreeks naar de veerhaven. Het is prachtig helder en zonnig weer, fris met 9 gr. C. Om 9.10 uur ben ik onderweg na eerst een halve bar druk in alle banden te hebben bijgepompt.
Het fietst heerlijk met de wind schuin links achter. Dat verandert boven Alkmaar, daar wordt de wind noordelijk en met 35 tot 38 km/u schiet het redelijk op. Ik wordt voorbijgereden door een Quad. Dit apparaat gaat 41 tot 43 km/u en ik haak aan. Dat gaat redelijk makkelijk, maar levert wel nu en dan stof happen op. Een tiental kilometers hang ik achter de stinkende lawaaipapagaai. Dan stopt de bestuurder plotseling aan de kant van de weg. Nadat ik hem gepasseerd ben geeft ie weer gas en rijdt een tijdje achter me. Kennelijk wil ie niet dat ik vlak achter hem rij.
Om precies 11.00 ben ik bij de veerhaven, echter aan de verkeerde kant. Ik rij zo de boot op, maar dit blijkt de uitgang van het vertrekkende fiets verkeer te zijn. Terug dan maar. Plotseling gaat volledig onverwacht de stalen deur die de toegang eerst nog vrijgaf, dicht. Met een snelle rescue-operatie voorkom ik het verpletteren van de Quest. Nou krijg ik volgende week wel een nieuwe Quest, maar dat betekent nog niet dat de oude moet worden verschroot.
Ik zie Matthijs en eventuele andere deelnemers niet. Ik bel hem en ze blijken al op de boot te zitten. Geen probleem, ik neem de volgende boot en een half uurtje in de zon zitten is voor de mannen geen probleem.
Bij de boot wordt er door omstanders honderduit geïnformeerd naar de Quest.
Om 12.00 uur rij ik de boot af en zie de andere rijders. Kees Schouten met zijn Mango, Pé Koomen met de Quest, Matthijs met een open Sinner en Nico, ik ken hem nog niet, is ook op een open ligfiets, een Nazca Fiero. Het plan is om het hele eiland rond te rijden. De natuur is schitterend, veel moederschapen met hun kroost en veel vogels. De tegenwind maakt het voor de open liggers toch nog pittig. Met 25 tot 27 km/u rijden we langs de oostelijke Waddenkust noordwaarts. Voor de Velomobielen een heerlijk rustig tempo. We passeren Oudeschild en rijden afwisselend over en onderaan de dijk naar De Cocksdorp. Op de noordelijkste punt, aan de voet van de grote rode vuurtoren, drinken we koffie met appelgebak. We halen de Quests in ons gezichtsveld, er lopen continue mensen in en om te kijken. We zitten heerlijk uit de wind, in de zon en vinden het leven wel waard om te leven.
Op de terugweg hebben we de wind in de rug. De open liggers geven gas en scheuren met 35 tot 39 km/u over het smalle fietspad. De Velomobilisten moeten stevig trappen om de tweewielige lefgozers bij te houden. De claxon maakt overuren maar de overige fietsers reageren perfect en gaan netjes aan de kant. Het open duinlandschap is fantastisch om in te rijden. Het slingert van links naar rechts, van hoog naar laag, echt heerlijk fietsen.
Hoewel we één keer verkeerd rijden, we staan plotseling op het strand, zijn we in totaal in twee uur rond en rijden om precies 15.00 uur de veerboot weer op. Tien over half vier hebben we weer vaste grond onder de voeten en gaat het over extreem slecht wegdek in Den Helder naar het zuiden. We nemen afscheid van elkaar bij het vliegveld de Kooij. De vier mede fietsers gaan noordelijk van het Amstelmeer langs om via de Haukesloot zuidwaarts te rijden.
Ik geef gas en met 42 tot 45 km/u gaat het in hoog tempo richting Alkmaar. Tijdens een plasje wordt ik voorbijgereden door een ligfietser en een wielrenner. Ze zijn al een heel eind weg als ik weer instap en de achtervolging inzet. Dat inhalen duurt wel even. Als ik met 45 km/u de ligger inhaal, de wielrenner is eerder afgeslagen, blijkt ie zeker 40 km/u te rijden.
Voor Alkmaar is het muntje op en door de stoplichten en de drukte, er is veel fietsverkeer op weg, ben ik blij nog 35 km/u te rijden. De knieën doen geen pijn, maar na meer dan 150 km merk ik wel dat ze flink gebruikt zijn.
In Heiloo loop ik alle fietsers mis, door lekker op de rijbaan te rijden.
Om 17.15 uur ben ik thuis, tot grote verbazing van mijn vrouw die me niet voor 20.00 uur had verwacht.
Mooie tocht, gelukkig met heerlijk weer. Wat mij betreft een blijvertje op de agenda.
168 km

Over de dijken en door de polders

Vanmiddag is het zonnig en met 13 graden C. perfect fietsweer. De harde wind van 5 Bft maakt het toch minder comfortabel. Na een kort bezoek aan de winkel in Uitgeest vervolg ik mijn reis via de pont in Akersloot naar De Woude. De pontbaas weet dat ik iets met Apple doe en vraagt of er al iPods van 160 Gb komen. Ik plaag hem met de opmerking dat ie wel heel veel muziek via het Internet zal stelen. Hij lacht veelbetekenend.
Op De Woude is afgelopen donderdag de eikenhouten draagconstructie van onze stolp geplaatst, een enerverende dag. Het is nu mooier weer en ik maak een paar foto's.
Nadat de pontbaas van De Woude me heeft uitgezwaaid, sla ik direct linksaf de Starnmeer in. Dit is een kaarsrechte weg die naar Spijkerboor voert. De wind komt hard van linksvoor in en beperkt de snelheid tot 32 km/u. Het is een goede beslissing om nu niet naar Volendam te rijden, gewoon niet comfortabel. Aan het eind van de lange Middelweg sla ik rechtsaf de Starnmeerdijk op. Het asfalt is mooi glad en ik rij de wind met precies 38 km/u 'dood'. De snelheid loopt nu zonder moeite op tot 42 km/u. De dijk slingert licht, dit is superieur fietsen. Het is dan ook jammer dat Oost- en West Knollendam zo snel naderbij komen. Een paar auto's kunnen het niet laten om mij op de smalle dijk in te halen. Zij moeten daarvoor met hun linker wielen door de kurkdroge en stoffige berm. Ik krijg het benauwd van zoveel zand en stof in lucht.
Via Krommenie volg ik de Nauernasche Vaart naar Assendelft. Daarna gaat het richting Noordzee kanaal en rij ik eerst op de dijk en vervolgens weer onder de dijk. Bij de Zeedijk, echt zo heet deze weg, geef ik het comfort van de voor de windse koers op en stuur de Quest met zijn bolle neus in de wind. Ik stop even voor een banaan. Een oudere mevrouw stopt naast me en meldt dat ze wat geschrokken was toen ik passeerde. 'Het gaat zo hard en ik hoorde u niet komen', vertelt ze. Ze stapt snel weer op haar fiets en even later passeer ik haar voor de tweede keer.
De echt heel hoge dijk geeft de wind vrij spel. Toch kan het tempo op 32 km/u blijven, prima.
Door de vogelrijke polder steek ik de Provinciale weg Uitgeest - Krommenie over en vervolg, nog steeds tegen wind, mijn weg over de Lagendijk. De knotwilgen zijn van hun takken ontdaan en schapen lopen van het vers opkomende gras te grazen. Ik maak van dit tafereel, met het fort Krommeniedijk op de achtergrond, een plaatje.
Via de Jachthaven Zwaansmeerpolder rij ik weer naar huis.
60 km, totaal nu 8050 km.

Quest 195 komt 14 april met Luxeons

Ik bel Ymte. Hij heeft de keramische lagers ontvangen. Echter alleen voor de voorwielen en het kettingrolletje. De lagers voor de achterwielen blijk ik niet te hebben meegestuurd. Hans, ze hebben nummer 6002. Er zijn er nog twee van nodig.
De knipperlichten worden definitief Luxeons. Mijn fiets is de eerste waarop ze worden toegepast. De bedrading voor een Big Bang zal worden aangebracht, deze lamp kan dan later worden ingebouwd. Er staan nog wat meer wijzigingen van de Quests op het programma, 12 Volt zal standaard worden en de Inoled lamp maakt een goede kans om de halogeen peertjes te vervangen.
14 april is mijn fiets klaar. Dit is eigenlijk een week te vroeg, op 14 april is ook de sluiting van de biedtermijn op Quest 153.