Sigma hartslagmeter

Hoewel de Polar Tempo de hartslag goed weergeeft, kan ie niks anders. Daarom maar rondgeshopt op hartslagmetershop.nl. Sigma heeft een nieuwe serie hartslagmeters uitgebracht, de Onyx reeks. Ik wil een betaalbaar systeem met digitaal zendende borstband. Ik vind het leuk om de maximum hartslag, de gemiddelde hartslag en de verstookte calorieën te kunnen aflezen. Verder wil ik een stopwatch om te kunnen zien wanneer het uur van een wedstrijd achter de rug is. Er zijn een flink aantal trainingen in het geheugen op te slaan. Uiteraard kan de meter ook de huidige tijd weergeven.
Ik ben niet geïnteresseerd in koppelingen met de computer.
De Sigma Onyx Fit, prijs bij hartslagmetershop.nl 75 euro, tijdelijk met een gratis felgeel gekleurd hesje, lijkt een goede keus. De borstband zit prettig en het horloge is licht. De hartslag is goed afleesbaar, al is het scherm geen LCD, maar een soort activ matrix.

Vanmiddag rij ik een trainingsrondje met de nieuwe hartslagmeter. Het apparaat doet goed wat het moet doen. Ik probeer een maximale hartslag op de meter te krijgen. Dit blijkt 162 te zijn, maximum fietssnelheid 53,5 km/u, met de harde wind dwars in niet slecht. Voor de 33 km heb ik 421 kcal nodig.
Totaal nu 1450 km

Hartslagmeter weer kapot en racekap

Ik heb een haat-liefde verhouding met hartslagmeters. Na de Polar A5 heb ik de eerste digitale Ciclo CP23 gehad. De Polar had in de Quest last van de inwendige reflectie van de signalen vanaf de borstband. De Ciclo deed het vaker niet dan wel. Daarna een Nike Triax C10 gebruikt. Hoog batterijenverbruik en roest in het interieur van de borstband. Op de amerikaanse testsite voor fietsen bij URL http://www.mtbr.com/reviews/Heart_Rate_Monitor/product_72514.shtml wordt deze Nike de grond ingeboord. Terecht.
Ik wil evenwel graag een hartslagmeter gebruiken. Daarom maar terug naar de basis. Bij mijn SportsArt 5007, een hometrainer die min of meer als een ligfiets is in te stellen, hoort een heel eenvoudige Polar Tempo hartslagmeter. Ik zoek de oude Polar T31 en de gecodeerde Polar Wearlink borstbanden op en probeer deze spullen. Geloof het of niet, ondanks het feit dat ze al jaren niet meer gebruikt zijn, werkt alles perfect.
Ik probeer de beide borstbanden en ze doen het beide goed. Ik zie dat mijn conditie nu weer op orde is, de hartslag in rust is 49. 's Morgens zal deze dan 45 bedragen. Lager kan wel, maar dan ligt overtraining op de loer. Ook is een bezwaar bij een te lage rusthartslag dat als je snel opstaat, er duizeligheid kan optreden.
Tot mijn verrassing werkt de Polar Tempo ook in de Quest zonder mankeren. Zelfs langs de spoorbaan blijft deze combinatie werken.
Ik rij vanmiddag naar De Woude. De wind komt van rechts in en de zon schijnt. Het rijdt bijzonder gemakkelijk. De hele weg van Uitgeest naar Krommene staat de snelheidsmeter op 45 km/u en de hartslagmeter op 124. Het voelt uitstekend aan en dit is natuurlijk uren vol te houden.
Eerder vanmiddag rij ik naar Optima in IJmuiden. Bob Vroegh wil me zijn racekap uitlenen voor de tijdrit op Texel op 1 september. Bob heeft de kap voorzien van een openklapbaar vizier. Dit is veel beter dan de kappen met een vaste ruit en een klein ventilatiegaatje. Deze kappen beslaan snel van binnen en als het regent zie je niks meer.
Om 12.00 uur ben ik bij Optima. Bob komt even later in de Aerorider aan. Leuke Velomobiel, maar duidelijk nog in ontwikkeling. Er staat tenminste 5 cm water op de bodem van de fiets. Een gaatje ontbreekt, er is dus nog niet met veel regen gefietst.
Totaal nu 1330 km.

Amsterdamse liggers

Vanmorgen om 8.05 uur zit ik in de Quest om met ALF, de Amsterdamse liggers, een rondje te fietsen. Het is zwaar bewolkt en het regent heel licht. Volgens buienradar.nl zal het tegen tienen ophouden met regenen. Ik ga op weg en hoop dat de lekgevoelige Tioga Comp Pool banden niet lek raken. Ik begin rustig, het waait Bft 4 uit het zuidwesten, en ik heb alle tijd. Buiten Uitgeest rij ik evenwel al 40 km/u en dus rij ik om 8.50 uur al de pont in Zaandam op. Het regent nu flink en even droog staan onder de overkapping van de pont is prettig. Om 9.25 uur sta ik al op het Museumplein en ben uiteraard de eerste.
Het duurt tot na 10.00 uur voor de tweede deelnemer, Marijn met een Flevobike arriveert. We gaan koffie drinken in de brasserie en zien door de ramen dat ook Mark-Jan Bastian arriveert. 3 man, da's toch wel een heel magere score. Om 10.25 uur, we staan op het punt maar weer naan huis te gaan, komt Eric Miedema nog snel aangereden. Heeft een lekke band gehad en heeft die moeten plakken.
Het blijft regenen en het is onaantrekkelijk om tegen regen en wind naar het zuiden te rijden. Ik stel voor naar het noorden te rijden en evt. op De Woude te pauzeren. De andere fietsers willen de stolp wel zien en we zetten koers naar het noorden. Marijn, we spraken even over de slipgevoeligheid van zijn Flevobike, heeft even later te laat in de gaten dat we voor een rood stoplicht remmen en glijdt onderuit. De ketting is eraf maar hij heeft zich gelukkig niet bezeerd. Mark-Jan zoekt een weg door de stad met tramrails erin, niet de goede biotoop voor een ligfiets. Een taxichauffeur toetert omstandig als ie achter me moet blijven, hij doet maar.
Vlak voor de pont over het Noordzeekanaal begint het echt hard te regenen. Gelukkig komt de pont net aanvaren en we snellen aan boord. Onder de overkapping kijken we naar de neerplenzende regen. Aan de overkant is de regen op en met het eerste zonnetje kunnen de jassen uit en rijden we gevieren over het mooie asfalt noordwaarts.
Bij Krommenie slaan we rechtsaf om via het industrieterrein Wormerveer naar De Woude te fietsen. De pontbaas vindt het OK dat ik de volgende keer de overtocht voor de medeliggers afreken. Ik heb de goedkope 50-rittenkaart helaas niet bij me. De mannen kijken even later rond in en om de stolp en zien dat er voldoende Quests in de garage passen :). Marijn gaat terug naar huis.
Bij het aanpalende Eetcafé De Woude eten we wat en genieten aan de waterkant van de langsvarende bootjes.
Gedrieën rijden we naar het zuidwesten. Nu het niet meer regent is de wind wel wat aangetrokken en gaat het met 27 km/u lekker rustig. Mark-Jan moet naar Bovenkerk en zijn bijzonder fraaie TOMTOM prototype vertelt hem dat ie bij Marken-Binnen linksaf moet. Eric en ik rijden via Assendelft naar pont Buitenhuis. Eric neemt afscheid, hij neemt de pont om in Haarlem uit komen, ik rij door om via de mooie Lagendijk naar de jachthaven Zwaansmeerpolder te rijden.
Om half vier ben ik weer thuis.
98 km

Arm uit de kom en rondje De Woude

De regelmatige lezers missen nu mogelijk mijn lange ritten door Noord-Holland. Die lezers weten mogelijk dat wij bezig zijn een nieuwe stolpboerderij te bouwen op het eiland De Woude in het Alkmaardermeer. Dit vraagt veel aandacht en tijd. Ik fiets daar overigens wel meerdere keren per week naar toe, maar interessant om daar uitgebreid over te verhalen is het niet.
De ritten naar De Woude maak ik vaak op de heenweg via Uitgeest en Krommenie, terug vaak over de pont Akersloot en Limmen. Het ritje is ruim 33 km en gemiddeld rij ik ergens tussen de 30 en 35 km/u. Meestal rij ik de wat grotere stukken tussen 40 en 45 km/u. Als de condities goed zijn wil ik best soms tot ruim in de 50 km/u versnellen.
Vanmiddag durf ik voor het eerst deze week in de Quest te klimmen. Wat is het geval? Maandagmorgen in alle vroegte wordt ik verwacht op Schiphol voor een vlucht naar Alicante voor een productintroductie van Epson. Om half vier sta ik op en laat het licht in de slaapkamer uit. Ik knal met geweld tegen de kopse kant van de halfopen staande slaapkamer deur. Ik maak een zodanig heftige beweging dat mijn linker schouder uit de kom schiet. Da's nogal pijnlijk, ondanks het feit dat dit al de vierde keer is, twee keer links en twee keer rechts. Ik slaag er wel in het gewricht weer in orde te krijgen, maar het zweet gutst over mijn lijf. Alicante adios.
Met een pijnlijke schouder als gevolg van een 'dislocatie' is het in de Quest klimmen geen gemakkelijke opgave. Vanmiddag evenwel lukt het me en ik heb zin in een fietstocht. Op het eerste stuk naar Uitgeest, de wind is na de buien van vanmorgen flink aangetrokken, rij ik al snel 45 km/u met hartslag 132. De dwars inkomende wind helpt dus aardig mee.
Op het stuk van Krommenie naar De Woude zet ik stevig aan en al snel zie ik 54 km/u op de klok komen. Dat kan ik volhouden tot vlak voor De Woude. Ik kan de Quest zeker een kilometer laten uitbollen en moet nog remmen om linksaf te kunnen slaan naar de pont.
1150 km totaal.

CycleVision 2007 zondag

Vandaag zal ik het 100 km criterium rijden. Ook nu weer zonder shirt. De tijdrithelm laat ik in de bus, ik draag nu de Rudy Project mountainbike helm. Hiermee kan ik mijn nek tegen de neksteun laten rusten, perfect.
Ik start nu sneller dan gisteren en ben direct al veel deelnemers kwijt. Ik pik aan bij Eduard Botter en dat betekent hard rijden. Voor de wind en direct na de bult zijn de snelheden ruim boven de 50 km/u. Ik lees later een maximum snelheid van 52,5 km/u af.
Even later zie ik voor me een wit/zwarte Quest rijden. Het is de koewest van Kees van Malssen. Ik moet wel 2 ronden flink doorbijten, maar dan zit ik ook zijn wiel. Daar ben ik heel tevreden mee. Kees sluit aan bij een groepje dat bestaat uit de groene Limit van Maikel Zonneveld, de tandem van Allert Jacobs en John Poot en twee gestroomlijnde tweewielers. Ook ik kan het tempo prima volgen. Voor de wind tegen of rond de vijftig, tegen wind rond de 45 km/u. Zo'n 12 ronden rij ik in dit treintje mee. De hartslag zit soms zelfs op 149, zo makkelijk rijdt het. Eduard Botter is dit te langzaam en is al eerder weggesprongen. Ook Kees van Malssen sprint er van tussen. Ik blijf zitten waar ik zit en ben heel tevreden met de snelheid.
In ronde 19 moet ik steeds harder trappen om de groep bij te houden. Meer dan hartslag 160 is niet mogelijk en ik moet de groep laten gaan. Ik maak wat zig-zaggende stuurbewegingen en het is me duidelijk dat de linkervoorband lek is. Ik kan uitrijden tot aan de start/finish en zet de Quest teleurgesteld in het gras.
Ik ga de camera uit de bus halen om wat te fotograferen.
Jammer dat ik de race niet heb kunnen uitrijden. Ik ben wel heel tevreden dat ik erkend snelle mannen als Maikel Zonneveld en Kees van Malssen drie kwartier heb kunnen bijhouden.
Update: In de uitslag zie ik dat ik de 55 minuten die ik heb gereden gemiddeld 46.2 km/u heb gereden. Hiermee zou ik ergens tussen de 13e en de 15e plek zijn geëindigd van de 77 deelnemers.
Update 2: De foto is gemaakt door Job Coppoolse. Heel apart om de onderkant van de Quest te zien tijdens de wedstrijd op zondag. Ik rij hier ongeveer bovenop het viaduct, terwijl Job verderop de baan staat.

CycleVision 2007 zaterdag

Vroeg op om de bus te halen en de Quest met uitrusting te vervoeren naar de wedstrijden van CycleVision 2007 in Sloten. Ik fiets vandaag de 1-uurs tijdrit. Verder zal ik wat foto's maken voor gebruik in Ligfiets& en voor publicatie op het internet.
Om 10.13 uur mag ik starten met de wedstrijd. Er staan wel heel veel deelnemers aan de start. Ik trek mijn shirt uit en heb later plezier van de verkoelende rijwind. Ik ken de baan totaal niet en start relatief rustig. Dat duurt niet lang, na twee rondjes weet ik dat je vrijwel overal voluit kunt gaan. Er zijn maar twee bochten die je onder de 50 km/u moet nemen.
Tijdens een tijdrit mag je niet de windschaduw van een voorligger opzoeken, dus rij ik de volle tijd in de wind. Er is niet veel wind en de vele bomen maken het aangenaam. De baan is overal redelijk goed, wel zijn er een paar diepe gaten die je door elkaar rammelen.
Na de start is er een venijnig klimmetje waar de snelheid terugloopt tot 32 km/u. Direct daarna kan de snelheid weer tot boven de 50 km/u worden opgevoerd. Tegen wind is 46 km/u goed vol te houden. Na tien minuten begin ik de eerste deelnemers te dubbelen. Dat vereist veel stuurwerk en soms zelfs flink remmen als voorliggers van hun baan afwijken en plotseling insturen. Het inhalen is wel leuk, maar de snelheid lijdt er wel onder. Ik wordt op mijn beurt door enkele snelle Questen ingehaald. Hans Wessels, Ymte Sybrandy, Theo van Andel en Niels Vogels zetten me op een ronde.
De hartslag beweegt zich tussen de 150 en 158 met een enkele uitschieter tot 160. De tijdrithelm staat me niet toe mijn hoofd tegen de neksteun te laten rusten. Dat wordt steeds minder prettig.
Na een uur heb ik 19 ronden afgelegd. Ik kan niet precies bekijken wat ik gemiddeld heb gereden, maar het zal rond de 45 km/u per uur zijn.
Update: Volgens de uitslag heb ik 45.3 km/u gemiddeld gereden. Van de 130 deelnemers ben ik geëindigd op de 23e plaats, 4 plaatsen beter dan vorig jaar.

Verstelbare Inoled

Vanmiddag rij ik naar Velomobiel.nl om de overleden Inoled te laten vervangen. Bij Niels Vogel heb ik een heel fraaie oplossing gezien om de Inoled bij niet-gebruik achterover te laten kantelen. De lamp ligt dan vrijwel vlak in de neus. Nou kun je de lamp lager monteren en precies voorin de neus plaatsen, maar hoe hoger hoe beter. Ook is de lamp kwetsbaarder als ie precies voorin de neus zit.
Theo van Andel heeft de voorbereidingen al getroffen. Eerst de oude lamp eruit, de geur van verbrand printplaat materiaal is nog goed te ruiken.
Dan maakt Theo een vrij gecompliceerd beugeltje dat drie verbuigingen nodig heeft om de goede beweging mogelijk te maken. Hij is daar best even mee bezig, ook omdat het via de voetengaten moet gebeuren.
Als laatste wordt het bedieningshandletje gemonteerd op de flens. Dit handletje is een indexloze derailleur bediening van een Alleweder. De handle naar boven is de lamp vlak in de neus, de handle helemaal naar beneden is de lamp geschikt voor normale verlichting. Een bijkomend voordeel is dat een automobilist die me zou verblinden, nu met gelijke munt kan worden terugbetaald. Ik richt de lamp gewoon wat hoger :).
De foto's zeggen alles.
En passant vraag ik Theo hoeveel Watt de Luxeon richtingaanwijzers zijn. Theo zegt dat ze maar 1 Watt zijn.

Inoled overleden en hartslagmeter

Gisteren komt elektricien André Schermer langs om de Amerikaanse Li-ion batterijfles aan te sluiten in de Quest. Nadat de draden zijn aangesloten.... werkt de Inoled niet meer. Zelfs met het originele Versatile accupakketje is de lamp dood. Wel werken de richtingaanwijzers en de claxon als vanouds. Schakel ik de voorlamp in, dan stort de binnenverlichting en het achterlicht in en gaan veel minder fel branden.
We meten de batterijfles van Amerikaanse origine. Er blijkt 16,48 Volt uit te komen, rijkelijk veel voor de Inoled. Deze week maar eens langs in Dronten.
Langere tijd heb ik ruzie met de hartslagmeter. De batterij van de borstband is snel leeg en de vervanging en de resetprocedure is lastig. Daarom heb ik de hartslagmeter pas deze week weer eens van stal gehaald. Op CycleVision probeer ik de 1-uurs tijdrit op zaterdag en de 100 km op zondag te rijden. De conditie en het lichaamsgewicht is nog niet op orde, de nieuwbouw van de stolp heeft prioriteit.
Nu ik de meter weer in gebruik hebt blijkt inderdaad de kracht er wel te zijn, er komen weer onrealistisch lage hartslagwaarden bij een gegeven snelheid op de klokken. Wat te denken van 43 km/u en hartslag 117 met lichte wind mee en met wind tegen 38 km/u. Het langere tijd 50 km/u rijden is moeilijk, de hartslag lijkt wel niet hoger te willen dan 148. Doe ik dat een tijdje dan voelt het niet goed. Gewoon nog te weinig getraind. Pas tegen eind augustus, begin september zal dit beter zijn. Ik rij al enkele jaren mee met de tijdrit op Texel en daar kan ik al twee achtereenvolgende jaren gemiddeld 47 km/u rijden. Dit betekent op de lange rechte stukken continue boven 50 km/u. Hoe dan ook, we zien wel waar het schip strandt.

Rondje De Woude en RISSEN

Als het even kan fiets ik elke dag even naar De Woude. Zoals bekend wordt daar nu onze nieuwe stolpboerderij gebouwd. Voor de liefhebbers, klik op de link rechts in de pagina. Op de heenweg probeer ik als voorbereiding voor Cycle Vision een intervaltraining te houden. Steeds probeer ik tegen de 50 km/u te rijden en vervolgens weer terug naar 43 km/u. Dit lukt me drie keer, van Castricum naar Uitgeest, van Uitgeest naar Krommenie en van Krommenie naar De Woude.
Op de terugweg rijden twee wielrenners op behoorlijk hoge snelheid voor me langs. Hoewel ik aanvankelijk linksom, dus via Akersloot naar huis zou rijden, krijg ik een spontane RIS aanval. Dit staat voor Racefiets Inhaal Syndroom. Ik moet flink trappen om de beide mannen in te halen. Ik claxonneer om mijn inhalen aan te kondigen. Met 45 km/u passeer ik ze met een flink snelheidsverschil. In mijn spiegels zie ik dat de mannen gas geven en proberen aan te haken. Dat lukt ze niet en ze geven het vrij snel op. Een paar kilometer verder zie ik dat de brug over de Knollendammervaart bediend gaat worden. Ik moet uiteraard stoppen en even later komen de wielrenners naast me staan. Een heel leuk gesprek volgt. Ze verbazen zich over de hoge snelheid van de Quest en vooral dat ze totaal niet uit de wind worden gehouden. Ze reden 37 km/u en hebben even boven de 40 km/u gereden om me in halen. Kansloos dus. Ze blijken mijn claxon niet gehoord te hebben en hebben sowieso niks gehoord totdat ik onder ze door schoof.
Als de brug weer dicht is zet ik aan om de laatste kilometers naar Krommenie af te leggen. De renners hebben zich voorgenomen om nogmaals een poging te wagen bij me aan te klampen. Omlaag van het taluud van de brug rij ik in no-time 50 km/u en schudt de wielrenners een tweede keer van me af. Bij Krommenie komen ze weer achter me staan als ik lang moet wachten voor ik de Provinciale weg over kan. Daarna slaan zij linksaf richting Assendelft, ik vervolg mijn weg naar Uitgeest en Castricum.
34 km, totaal nu 730 km

Hoorn, flink op stoom

Vanmiddag om kwart voor drie stap ik in voor een rit naar Hoorn. Ik verwacht daar de vloot wedstrijd zeilende boten van de Zeil- en Watersport Vereniging Uitgeest te vinden. Het is zonnig en het waait Zuid-west Bft 5 tot 6 met windstoten tot 70 km/u. Eerst pomp ik de banden op. Rechtsvoor staat nog maar op 3 bar. Achter zit er ook nog maar 4 bar in, geen wonder dat ik de gang er de afgelopen week niet in kreeg.
Dat gaat nu een heel stuk beter. Naar Akersloot ruim 43 km/u. Na de pont kan ik steeds tussen 45 en 52 km/u aanhouden, een echt fietsfeest dus. Dat zal terug anders worden, maar dit is heerlijk. Ik rij via De Rijp naar Schermerhorn om via de Mijzenpolder in Avenhorn uit te komen.
Al na precies een uur heb ik de 36 km naar de gemeentegrens van Hoorn afgelegd. Ik rij door naar het park aan de overkant van de gemeentehaven. Daar is het gezellig druk met..... stoomboten. Dit weekend vindt 'Hoorn onder stoom 650' plaats. De stoomfluiten worden veelvuldig gebruikt, een prachtig geluid.
Ik maak een paar foto's en zoek naar de zeilers van de ZWVU. Ze zijn er evenwel niet. Ik bel de voorzitter, Cees Dubbelaar, en die meldt nuchter, nou nuchter ... dat ze in Marken liggen. Dom dom Wim, het is zaterdag en de laatste haven is altijd Marken. Cees nodigt me uit naar Marken te komen, maar daarvoor is het te laat.
Op de terugweg is het andere koffie, er moet nu recht in de wind worden gefietst. De snelheid kan ik tussen 32 en 35 km/u houden. In Avenhorn krijg ik geen voorrang als ik van rechts kom. Ik scheld de chauffeur uit, maar die kijkt op noch om. De lange Mijzenpolderweg is een pittig stuk fietsen. De wind wordt door niks geremd en met 34 km/u levert de wind om mijn oren een daverend lawaai op. Niet gek als je je realiseert dat de wind met 75 km/u om je oren waait.
Om 17.35 uur ben ik weer thuis.
78 km

Ibuprofin, Diclofenac en verstikking

Na de fietstocht van afgelopen zondag heb ik een aantal heel slechte dagen gehad. Ik heb een enorme pijn in mijn nek gekregen en vooral gehouden. Maandag overdag wordt de kap op onze stolp gehesen, daar wil ik beslist bij zijn. De hele dag regen. De huisarts schrijft Diclofenac voor. Deze erkend goede pijnstiller doet helemaal niks bij mij. Maandag op dinsdagnacht om 04.00 uur ben ik het niet-slapen zat en slik een Ibuprofin. Dat helpt wat beter en ik slaap zittend op de bank een beetje.
Dinsdag op woensdagnacht weer geen oog dicht gedaan. Ik hou me niet aan de maximum dosering iBuprofin van 3 per dag. Ik slik elke drie uur zo'n tablet. s'Nachts valt me op dat ik liggend benauwd wordt. Slikken gaat niet zonder hevige pijn.
De benauwdheid wordt erger en maakt me zo angstig dat ik alleen daarom al niet meer slaap. Ik heb het nooit benauwd en pak de bijsluiter van de Ibuprofin erbij. Oops....één van de bijwerkingen van het middel kan het opzwellen van de slijmvliezen in de keelholte zijn. Lekker dan.
Woensdag promoveert onze zoon Bart tot Dr. in de rechten aan de Universiteit van Leiden. Een prachtige dag, maar voor mij fysiek een ramp.
Pas donderdag wordt het snel beter en kan ik de vermaledijde pijnstillers laten voor wat ze zijn.
Het weekend nog maar rustig aan doen, ik wil dit niet nog een keer meemaken.

Rondje Noord-Holland met nekpijn

Vanmorgen om half elf zit ik de Quest om een rondje Noord-Holland te fietsen. Het weer is totaal veranderd in vergelijking met de laatste weken. De wind komt met kracht 4 uit het zuid-westen. Het is zwaar bewolkt en met 10 gr. C. behoorlijk koud. Ik geef meteen maar flink gas en ga direct in Limmen op de rijbaan rijden om er pas in Koedijk weer af te gaan. Met de wind schuin achter kan ik steeds ruim 40 km/u blijven rijden en dat vinden automobilisten prima. Binnen 20 minuten ben ik al benoorden Alkmaar en lees een gemiddelde snelheid van 32,2 km/u af. Dat is voor het rijden door alleen maar bebouwde kommen prima. Eenmaal op de ruimte neem ik me voor om de gemiddelde snelheid tot aan Den Helder zo hoog mogelijk te krijgen. De eerste tien kilometer komt de wind dwars in kan ik 42 km/u aanhouden. Daarna komt de wind achterlijker in en kan de snelheid vrijwel continu op 46 tot 47 km/u worden gehouden. Ik zie de gemiddelde snelheid continu omhoog kruipen en uiteindelijk bij het Total station De Kooi staat deze op 36,2 km/u.
Vlak voor Den Oever voel ik de Quest slechter sturen. Linksvoor is lek. Ik leg de fiets op zijn rechterzijde en wissel de Tioga voor een Marathon Racer. Enkele voorbijgangers stoppen en informeren of ik mezelf kan helpen. Nou, dat kan ik. Een schapenboer stopt en vraagt honderduit. Hij moet een lammetje een spuitje geven om hem weer beter te maken.
In Den Oever doe ik mijn winddichte hesje aan. Ik heb al een paar dagen pijn in mijn nek en de kou die ik vanaf nu meer zal voelen, doet me geen goed. Tot Medemblik gaat het nog prima, de stevige wind komt nu van rechts voor in en beperkt de snelheid tot 35 km/u. Na de koffie bij Kwikkel doe ik zelfs mijn jasje met lange mouwen aan, ik heb het gewoon koud. Met een tempo van 33 km/u fiets ik over de dijken. Er wordt nu niet veel gezeild. Boven windkracht 4 blijft 90% van de zeilers in de haven. Ook de fietsers en wandelaars zijn er nu niet.
Ik maak een foto van een trotse ganzenfamilie, heel leuk.

Via Enkhuizen kom ik op de IJsselmeerdijk naar Hoorn. Het begint te regenen, .... wat is dat eigenlijk?. De wind neemt toe tot ruim 5 Bft en wordt vlagerig. Toch kan de snelheid op 34 km/u blijven, heel behoorlijk. Zin om nog naar Edam te rijden heb ik niet meer, de pijn in mijn nek wordt hinderlijker. Daarom ga ik vanuit Hoorn rechtstreeks naar Alkmaar via Schermerhorn. In Heiloo wordt ik gemeen gesneden door een bestuurder van een Peugeot. Eerder vandaag was me dit al een keer gebeurd en in Limmen gebeurt het nog een keer. Ik toeter er op los en scheldt er ook nog een riedeltje bij.
Om half zes ben ik thuis en ga meteen onder de warme douche om mijn nekperikelen te verzachten. Het helpt weinig en het tikken van deze tekst gaat ook niet van een leien dakje.
168 km

Li-ion accu's voor de Quest

De Quest is 12 Volt uitgerust. Er zijn twee accu's meegeleverd zoals ze ook met de Versatile worden geleverd. Volgens Ymte zijn ze ongeveer 2 Ah. Da's niet veel. Als ik de iPod en Treo heb opgeladen, dan is er nog maar heel weinig energie over. Niet ideaal dus. De oplossing is toch weer gebaseerd op Li-ion technologie. Bij een laag gewicht veel energie en weinig verlies in ruststand. Vanavond bestel ik bij Batteryspace.com een batterijfles van 14.8 Volt 7200 mAh en een reserve batterij van 4000 mAh. De fles kan in een bidonhouder en weegt maar 600 gram. De reserve batterij van 4000 mAh weegt 360 gram. Dit betekent dat 11200 mAh totaal 960 gram weegt. De beide 2000 mAh batterijen die zijn meegeleverd wegen samen 650 gram. Dus een extra gewicht van 310 gram geeft bijna 3x zoveel energieopslag.
Er wordt een 1,5 Ah lader meegeleverd.

Quest glanst als vanouds

De nieuwe Quest 195 is, zoals eerder gezegd, veel minder glanzend dan de 154 die ik eerder had. Je kunt dit goed zien op de foto's van de oude en de nieuwe Quest. De linker fiets is de nieuwe, de rechter de 'oude'. Het verschil in glans is heel groot. Dit wordt veroorzaakt doordat de mal inmiddels veel ruwer is geworden en niet goed reageert op schuren en polijsten.
Als watersporter weet ik daar wel raad mee. Vanmiddag zoek ik de Pex 125 roterende schuurmachine op en plak de schuimrubber polijstschijf erop. Ik was de Quest eerst goed. Daarna ga ik de Quest te lijf met Dupont Rubbing compound 7. Het wordt een mooie smeerboel. Na de Dupont slijppasta, je kunt overigens ook de produkten van Commandant gebruiken, doe ik het nog eens dunnetjes over met Valma polishing autocleaner. Tenslotte zet ik de fiets in de Turtle wax.
Het resultaat is prachtig, de fiets glanst als vanouds. Er zijn een paar plekken die nog niet perfect zijn. Daar zal ik eerst moeten schuren met waterproof 1200 schuurpapier. Daarna kan de behandeling die ik vandaag toepaste erop volgen.

Toch weer Tioga's

Ik ben een echte asfalttijger. De nieuw gemonteerde Schwalbe Marathon Racer banden om de voorwielen zijn behoorlijk snel, maar maken op asfalt en bij snelheden van 38 tot 43 km/u een vervelend jankend geluid. Daarom haal ik de stapel banden uit de schuur en zoek twee goede Tioga Comp Pool banden uit. In een kwartier zitten deze er op.
Vanmiddag rij ik naar de bouw op De Woude en geniet ik weer ouderwets van de stilte van deze slicks. Belangrijker is het nog betere comfort en vooral de snelheid. Het scheelt echt merkbaar.
Voorbij de pont in Akersloot zie ik Kees van Hattem met zijn witte Mango aan komen rijden. Kees stopt en we maken een praatje. Hij vindt de LED knipperlichtjes heel fraai. Kees fietst dagelijks en heeft gisteren weer volop genoten van het fietsen in Waterland.

Gisteren heb ik weer stroken Ibiliet in de binnenrand van het instapgat geplakt. Bij een eventuele frontale botsing word je bovenlichaam naar voren geworpen. De binnenrand van het instapgat werkt dan als een bot mes op je schouders. Ik heb dat een keer moeten ervaren. De vulling zal dit effect flink verminderen.
Langzamerhand is de Quest weer helemaal naar mijn hand gezet.

Rondje Noord-Holland

Vanmorgen ben ik om even na tienen op weg voor een rondje Noord-Holland, de eerste lange rit met de nieuwe Quest. Het is prachtig helder en zonnig maar wel fris met nu nog 14 gr. C. De rits van mijn shirt blijft dan ook de eerste kilometers dicht. Al in Limmen moet er geRISt worden. 3 wielrenners steken over en rijden mij voorbij, dat kan echt niet. Ze zijn snel en nemen nu en dan de rijbaan om obstakels te vermijden. Dat kan ik ook en zo gezegd zo gedaan. Als ik op de rijbaan rij volgt één van de mannen me fanatiek over het fietspad. Dat houdt ie vol tot 43 km, een diehard dus. Met 47 km/u is het ook voor mij welletjes, het lijf moet nog 180 km mee.
Het rijden op de rijbaan wordt door enkele automobilisten niet op prijs gesteld. Met lichten, claxons en wijzen naar het fietspad, geven de automobilisten te kennen dat alleen zij motorrijtuigenbelasting betalen en dus de weg voor zich alleen denken te kunnen opeisen.
Het waait vrij stevig, 4 tot 5 Bft uit het Noord-Oosten. Benoorden Alkmaar krijg ik die schuin voorin. Tempo nu zo'n 34 km/u. De bollenvelden zijn over hun uiterste houdbaarheidsdatum heen. Het ziet er van afstand nog wel aardig uit, maar als je dichterbij komt zijn de bloemen behoorlijk uitgebloeid.
Na een frisse stop bij Total De Kooi, komt de wind op het traject naar Den Oever recht van voren. Dat motiveert niet tot hoge snelheden en met 32 km/u vindt Wim het prima.
Er komt me een wit-zwart geblokte Quest tegemoet. De bestuurder heeft zijn dekje op, gek met dit mooie weer. Hij wringt zijn hand tussen zijn hals en het dekje ter begroeting.
In Den Oever hebben de muggen de macht overgenomen. Miljoenen insecten vliegen in grote zwermen rond. De Quest is favoriet, maar ook op mijn benen, brood en hoofd zitten ze graag. Eén voordeel, ze steken niet. Ik eet snel mijn brood op en vervolg mijn weg naar Medemblik. De wind komt nu dwars in en 35 tot 37 km/u gaat comfortabel. Bij restaurant Kwikkel, de Espresso is weer uitstekend, is het in de schaduw gewoon koud. Er staan 8 mensen om de Quest, drie daarvan met hun hoofd in het instapgat, een vermakelijk gezicht.
Was het vorige week op de dijken ongelooflijk druk, nu is er bijna geen kip te zien. Fietsers houden niet van harde wind, het waait nu een dikke 5 Bft, en ik heb het rijk vrijwel alleen. Ik bedenk me dat mogelijk ook de voetbalwedstrijd AZ - Excelsior om de landstitel er mogelijk iets mee te maken heeft.
Een veld wedstrijdende X-35 kajuitzeiljachten komt voor de winds naar de lage boei, een leuk gezicht en ik maak een paar plaatjes. Even later zie ik grote aantallen kitesurfers, ook een foto waard. Vooral leuk is dat de jongelui zich met hun hypermoderne spullen vermaken tegen de achtergrond van het historische Medemblik.
Ik stel het eten van mijn 2 boterhammen uit tot voorbij Hoorn. Met de wind in de rug kun je ook zonder een rijk met calorieën gevuld lichaam hoge snelheden halen.
Zo nu en dan blijkt 50 km/u goed te doen. De wind is nu 33 km/u, dat is namelijk de snelheid waarbij ik de wind precies 'dood' rij. Dit is Bft 5.
In Hoorn toeter ik de toeristen weer van de rijbaan, ze gillen van opwinding... of schrik? Buiten Hoorn steek ik even op en ga bovenop de dijk mijn laatste twee boterhammen opeten. Mensen vragen mij weleens wat je op zo'n lange fietstocht aan eten meeneem. Nou, dat valt wel mee. Het ontbijt thuis bestaat uit twee broodjes met honing en pindakaas. Daarmee haal ik Den Oever. Wel peuzel ik in Den Helder een banaan op. In Medemblik geniet ik altijd van een Espresso. Vlak buiten Enkhuizen, vandaag evenwel voorbij Hoorn, eet ik nog twee boterhammen. Een klein flesje vers geperst sinaasappelsap completeert het 'pakket'. Ik 'loop' dus 45 km op een boterham :). Wel geeft de weegschaal bijna een kilo minder lichaamsgewicht aan. Dit blijkt er steevast na enkele dagen weer 'aan' te zitten en is dus goeddeels vocht. De wind in de rug is prettig, daarom ga ik in Oudendijk rechtsaf en via de Beemster Ringdijk bereik ik De Rijp. Na een biertje op het eiland De Woude, ik kan het niet laten, ben ik om 17.30 uur weer thuis.
De nieuwe Quest bevallen? Nou reken maar. Hij is veel stiller door de gelagerde kogelkopjes van de besturing, maar vooral het schakelen gaat een stuk beter. De modificatie van de derailleur is perfect. 1 op de shifter is ook echt 1, dit gaat op voor alle versnellingen. De ketting ligt onmiddellijk op het volgende blad, een hele verbetering. Wel is de polyester huid van de nieuwe fiets veel doffer dan de vorige. Volgens Theo van Velomobiel.nl komt dit doordat de mal slecht reageert op schuren en polijsten, hij wordt eigenlijk steeds minder glad. Omdat de toplaag een relatief zachte gelcoat is, kun je met veel poetsen de gladheid wel weer terug krijgen.
173 km

Verstelbare lamp

Woensdag rij ik naar De Woude. Op de terugweg zie ik een knalgroene Quest aankomen. Dit kan alleen maar Niels Vogel zijn. Met de rode Quest heeft Niels een zwaar ongeval gehad. Een automobilist reed door rood, schepte de Quest en sleurde de fiets meer dan tien meter mee. Niels liep een aantal gekneusde ribben op en de Quest was rijp voor de schroothoop. De nog vrijwel nieuwe fiets wordt direct vervangen door een groen gespoten exemplaar met mooie retroreflecterende striping.
Niels stopt en ook ik ga vol in de remmen. Wij praten wat over onze nieuwe fietsen en kijken naar de verschillen. Niels vind mijn clignoteurs wel heel mooi, hij heeft nog de Fiat lampjes. Wat mij bij Niels' fiets opvalt is de prachtig vlakke inbouw van de Inoled lamp. Bij mij steekt dat ding er lelijk uit. De oplossing is geniaal eenvoudig. Velomobiel.nl zet de lamp op een as waarom de lamp kan draaien. De lamp wordt onder veerspanning achterover getrokken en ligt mooi vlak in de neus. Met een eenvoudig hendeltje wordt de lamp voorover gekanteld. Klaar is Kees.
Terwijl wij staan te praten, passeert Klaas Huisman in zijn Quest ons op knap hoge snelheid.

Vanmiddag even gebeld met Theo van Velomobiel.nl. 'Theo kan dit ook in mijn fiets?' 'Mwooaah..... dat kan. Het is nog wel een prototype dat ik overigens ook op mijn nieuwe fiets ga zetten.'
Kort en goed, als ik het wil, willen ze het wel inbouwen. Kan mooi een keer als ik de keramische lagers in de achterbrug laat zetten.

Klussen en 1e rit met Quest 195

Vanmorgen richt ik de nieuwe fiets in. Eerst dremel ik aan weerszijden een stuk van de flens weg, ik raak de scherpe rand net met mijn schouders. Met een extra stukje klittenband verplaats ik de schuimrubber vulblokjes. Op de rechter wielkast komt een halve meter tamelijk breed klittenband. De iPod, de Treo 650 en de laadstekkers vinden hier hun plaatsje. Aan de linkerkant komt een ophangpunt voor de hoofdtelefoon. Daarna monteer ik de armsteunen weer, een onmisbaar accessoire. Als laatste leg ik de Ventisit vloermatten weer terug.
Dan komt de normale toerinventaris, bestaande uit reservebanden, pomp, kleding, Camelbag en dergelijke weer aan boord. Ik pomp de voorbanden op naar 6.2 bar en de achterband naar 5.1 bar. De lawaaiige ketting krijgt enkele cc's olie. Als ik weer in de fiets zit is er niks veranderd. Wel staan de spiegeltjes op iets hogere pootjes.

Pas om half drie stap ik in voor een eerste rondje. Het wordt een cross-country door de Beemster. De nieuwe machine is qua geluid door het wegdek rustiger geworden. Het karakteristieke rammelen van de kogelkopjes is weg. Uiteraard worden andere geluiden dan weer hoorbaarder. In 3 ratelt het licht in het vooronder. Pas na enige tijd heb ik door dat de shifter verder moet worden gedraaid, hij moet echt op de 3 staan. Nu wordt het stiller. Velomobiel.nl heeft de voorderailleur opnieuw aangepast om de index op de shifter precies te laten corresponderen met de werkelijke versnelling.

Bij de pont in Akersloot vraagt een mevrouw of ik degene ben die vorige week foto's heb gemaakt van de jetski en de pont. 'Ja mevrouw, dat ben ik'. 'De Politie zoekt u voor de foto's, wilt u ze aan de Politie sturen?'. Dat wil ik wel en ik krijg het visitekaartje van de betrokken politieman.
De drukte bij de pont is overweldigend. Ik mag er evenwel altijd als eerste op, in de zijkant staan kost weinig ruimte. Op de ruimte rij ik met ruim in de 40 km/u naar West-Graftdijk. De Quest voelt strak en goed aan. Door De Rijp en Midden-Beemster kom ik op de oostelijke ringdijk van de Beemster uit. Ik probeer een foto te maken van bollenvelden, wat koeien en de kerk van Noord-Beemster. In de zoeker zie ik de vervorming door de warmte boven de velden. Ik gok het er maar op.
Ik rij naar het noorden over de oostelijke ringdijk en sla linksaf om in Noord-Beemster uit te komen. Terwijl ik wat foto's sta te maken van de nieuwe boerderij van de familie Sakkers in Noord-Beemster, komt een amazone met een donker paard aanlopen. Hoewel de Quest zeker 30 meter terug staat roept de berijdster 'mijn paard staat te trillen en ik voel zijn hart bonken'. Ze stapt af en vraagt waar ik heen ga als ik weer vertrek. Ik wil linksaf of rechtdoor. Dat wil zij ook en we moeten elkaar passeren, weinig andere keuzes met links en rechts grote sloten. De passage is spannend en de ruiterse heeft de grootste moeite haar paard zelfs maar vast te houden. Doordat ik rechtdoor rij, blijk ik niet op de Noorddijk te komen, maar met een boog naar rechts, richting Hoorn te moeten rijden. Is niet mijn bedoeling, maar ik wil de amazone niet nogmaals een Quest aandoen. Ik rij dan ook een grote omweg en kom na ruim twintig minuten weer op dezelfde plek uit. Is allemaal geen punt, het is werkelijk uniek mooi fietsweer.

Uiteindelijk kom ik weer in De Rijp uit en via De Woude rij ik naar Limmen. Voor Limmen ligt een meisje huilend op straat. Ze zit vast onder haar fiets. Er zijn genoeg mensen bij, ik rij door. Om 18.00 uur ben ik weer thuis van de maiden trip met de 195. Een paar kleinigheden moeten nog veranderen. Zo trok ik de kabel waar het stuur aan hangt door zijn bevestiging.

De Duitse koper reageert vanavond op de foto's die ik hem gisteren al stuurde. Hij is na 7 uur rijden zo goed als dood in bed gevallen en vandaag was het ook voor hem de eerste rit in zijn nieuwe Quest. Hij is 'total begeistert' en vol lof over de Q 153 en de fantastische behandeling bij Velomobiel.nl.
70 km

Nieuwe Quest 195 volwassen

Vanmorgen laad ik de 153 in de bus en rij naar Velomobiel.nl in Dronten. Ymte en Allert zijn er, Theo is een beetje ziek en is thuis gebleven. De nieuwe Quest staat te glimmen en het eerste waar ik naar zoek zijn de richtingaanwijzer LEDs. Ik zie eerst niks, even later heel kleine knopjes. Kan dit werken? Ik schakel links in en.... ik kan er nauwelijks inkijken, zo fel is het licht. Dit is de ultieme richtingaanwijzer. De LEDs hebben een diameter van 5,2 mm en steken precies 2,5 mm uit de carrosserie. De hoek waaronder de lampjes zijn te zien is extreem groot, zeer veel groter dan de bright LEDs die in de 153 zitten. Dit maakt me heel blij. De LEDs achter zitten heel ver achterin de fiets, bagage zal de LEDs niet meer kunnen raken. Ook voor zijn de LEDs verder naar voren aangebracht. Automobilisten kunnen zo beter zien waar je heen gaat als je bijv. rechtsaf wil slaan vanaf een rotonde. Daar is heel goed over nagedacht.
De nieuwe Inoled 20+ lamp steekt een stukje uit de neus, niet heel mooi, maar waarschijnlijk nodig om te voorkomen dat de typische lichtvlek die vlak voor de neus op straat straalt, in de Quest terecht komt.
Theo heeft een mooi LED lampje gemaakt voor de verlichting van de fietscomputer. Dit is heel wat fraaier dan het 2 Watt gloeipeertje dat bloedheet wordt en in de 153 kapot ging. Ook heeft ie keurig 2 stuks 12V laadstekkers gemonteerd voor het opladen van iPod en Treo 650.
Tenslotte zoek ik de 12 Volts accu. Dit is een klein pakketje van 8 x 6 x 3 cm. Het is de Versatile accu, in feite een aantal aan elkaar gesoldeerde pennlites. Het 320 gram wegende pakketje wordt met een klittenband bovenop op de wielkast gekleefd. Er wordt een Ansmann ACS 110 lader meegeleverd, niet zo sophisticated als de Lupine Wilma Li-ion spullen, maar heel wat betaalbaarder.
Allert brengt het staalkabeltje aan waaraan het stuurtje hangt. De stoel en het crankstel staan al in de goede positie. Theo heeft de positie van die onderdelen deze week van me gekregen en het staat nu precies als in de 153.
De pedalen uit de 153 worden in de 195 gezet en ik kan een proefrondje fietsen. De 195 maakt iets meer lawaai in het vooronder, kwestie van inlopen van de ketting. Een zeer belangrijke verbetering zijn de kogelgelagerde kogelkopjes van de besturing. Moeilijk te monteren, maar het rijdt een stuk stiller. De 50 mm brede Schwalbe Kojak slick op het achterwiel ziet er goed uit en rijdt wat comfortabeler dan de smallere Marathon Racer.

Morgen maar eens een stukje fietsen. Eerst de armsteunen nog monteren en het Ventisit vloerkleed weer op zijn vertrouwde plaats leggen. Ook moeten de klittenbanden voor de bevestiging van de iPod en de Treo weer aangebracht worden.

Hoewel Allert diverse veranderingen aan de Quest, bijv. voor de stoelophanging, in zijn hoofd heeft, vind ik de Quest nu toch wel een heel volwassen fiets.

1,5 uur eerder dan afgesproken stapt de koper van de 153, de Duitse fietsenhandelaar Michael Schneider, bij Velomobiel.nl binnen. Hij inspecteert de 153 en is heel tevreden. Hij is ook 184 cm lang en de stoel staat precies goed. Hij heeft iets langere benen en de ketting krijgt er 4 schakels bij. Nu hij zoveel eerder is kan ie mooi de inspectiebeurt van de 153 door Allert meemaken. De achteras gaat eruit en dan blijkt dat er toch een lichte slijtage aan de as is opgetreden. Het is maar 2 tot 3/100 mm, maar genoeg om de as om te draaien. Michael krijgt twee extra remmechanismen mee, hij rijdt in de bergen en is heel gelukkig met zijn nieuwe machine. En passant meldt ie me dat hij zeker nog veel meer zou hebben geboden als er doorgeboden zou worden. Nou ja ...

Om kwart over vier nemen Michael en ik tevreden afscheid van Ymte, Allert en Guus van Schoot en rijdt hij 600 km naar het zuiden, ik 100 km naar het noord-westen.

Vanavond probeer ik de clignoteurs nog een keer. Je weet werkelijk niet wat je ziet, er valt niet in het licht te kijken. Doe je het toch, dan ontstaat er ernstige overstraling op je netvlies. Dit is werkelijk super en op de koop toe ook nog eens heel fraai onopvallend ingebouwd. Volgens goed gebruik bij Velomobiel.nl kost dit alles niks meer dan de standaard richtingaanwijzer. Zelfs de Inoled 20+ met lader zit nu in de standaardlevering. Zo krijg je wel onwaarschijnlijk veel waar voor je geld. Zouden de Versatilisten mede daarom van hun geloof vallen? :).

Kamikazepiloten en 202 km rondje NH

Om half tien ben ik buiten voor een grote ronde Noord-Holland. Dat ie groter zou worden dan verwacht ligt aan kamikazepiloten. Later meer.
Het is al direct behoorlijk warm en omdat ik me meer dan goed tegen de zonnestralen heb ingesmeerd, voelt het vettig aan. Niet lekker, maar onvermijdelijk als je weet dat ik Vitiligo, een totaal gebrek aan pigment, heb. Ik zal me vandaag nog zeker twee keer invetten met factor 60.
Het is fantastisch weer, volop zon, zuid-oosten wind en het is nu rustig op de weg. Ik kan dan ook van Limmen tot in Heiloo op de rijbaan rijden.
Er rijdt een peloton van een stuk op 12 wielrenners voor me. Ik rij ze achterop bij het drukke kruispunt bij de Kooimeer nabij Alkmaar. Tot mijn verrassing en schrik nemen ze niet de tijd om groen af te wachten, ze crossen door rood. Dat is juist daar een kamikaze-actie. De auto's moeten hard remmen om de renners niet tot moes te rijden. Er wacht er maar één die van schrik de handen voor de ogen slaat.
De rit langs het Noord-Hollands kanaal is feestelijk. Ik heb gisteren de ketting gesmeerd en de laatste Primo Comet verwisseld voor een Marathon Racer. Het lijkt wel of de Quest nog stiller en vooral sneller is. Met net boven de 40 km/u is het volop genieten van het ontspannen fietsen en de schitterende bollenvelden. Ik stop een paar keer om wat foto's te maken. Bij Total Betlehem bij de Kooi, stop ik even in de schaduw en eet een banaan. De temperatuur is 26 graden C.
Naar Den Oever heb ik de wind tegen en de snelheid blijft op 36 km/u steken. Bij de kruising bij het Amstelmeer moet ik wachten voor een heel grote groep motorrijders. Dat duurt langer dan een minuut en ik heb alle tijd om mijn camera te pakken en een foto te maken. De mannen zwaaien enthousiast naar me.
Tot Den Oever gaat het lekker. Ik passeer bij een wegrestaurant een groot zangkoor dat buiten staat te zingen. Ik heb de iPod aan en vind Chris Rea prettiger klinken. Ik ga voor de eerste keer dit jaar bij de haven van Den Oever aan. Gelukkig staat de bank weer voor het havenkantoor en zit ik zelfs nu wat kou te lijden in de schaduw en in de wind. Het koude IJsselmeerwater verzorgt een adequate koeling. Ik stop de nodige calorieën in mijn maag en voort gaat de rit naar Medemblik. De lange rit langs de IJsselmeerdijk is zo achter de rug, er is veel verkeer en zo nu en dan ook weer fraaie bollenvelden.
Bij restaurant Twikkel in Medemblik is het begrijpelijkerwijs heel druk. Ik vraag aan een oudere man die alleen aan een tafel met vier stoelen zit of ik bij hem mag komen zitten. Nou.... dat mag ik niet. 'Hij was er het eerst en wil alleen aan tafel zitten'. Ik ga even verder zitten en zie dat de man een grote trommel zelfgesmeerde broodjes gaat zitten opeten. Hij stuurt nog een stel mensen weg, maar even later is de druk van mensen die wat willen drinken zo groot dat ie hardop mopperend zijn verzet opgeeft. De man is gestoord, maar zeker niet prettig.
Ik hou het oponthoud kort, ik zit onprettig in de zon, en zoek de dijk naar Andijk op. Oops .... hier is het druk. Omdat ik van het uitzicht over het IJsselmeer nooit genoeg krijg, ga ik toch de dijk op. Sommige fietsers wijzen me naar beneden, onderaan de dijk. Daar voelt Wim niks voor, ik ben tenslotte een fietser. Wel hou ik de snelheid beperkt tot 30 km/u en de claxon doet goede diensten. Terwijl ik een foto maak van de aalscholvers benoorden Enkhuizen, zie ik hoe druk het eigenlijk op het fietspad is. Ik waag er een foto aan.
Snel rij ik door Enkhuizen om vlak voor de dijk van Enkhuizen naar Hoorn even te pauzeren in de schaduw van een bosje. Ik eet de laatste van mijn 4 broodjes op en probeer een Fransman uit leggen hoe een Velomobiel werkt. Op de dijk is het, hoe kan het ook, weer een drukte van belang. De wind is bijna weg en rij ik in ieder geval 'dood'. Het is best wel warm zo. Met een snelheid van 37 km/u krijg ik toch voldoende verkoeling. In Hoorn lopen de toeristen middden op straat. De claxon schalt tussen de hoge eeuwenoude panden en de toeristen stuiven uiteen.
Mijn water raakt op maar ik wil liever niet stoppen in Hoorn. Ik vervolg mijn grote ronde Noord-Holland langs de IJsselmeerdijk richting Edam. Vlak voor Edam, mijn water is al enige tijd op, stop ik bij een wegrestaurant en drink een koude Cola en vul mijn Camelbag voor de derde keer vandaag. Dat betekent bijna 6 liter drinken, echt veel.
Even later sukkel ik door het door auto's verstopte Edam. Hard kun je daar sowieso niet rijden, er zitten een paar kunstmatige pukkels in de weg waar je niet harder dan met 10 km overheen kan. Buiten Edam kan het gas er weer op en met 40 km/u ben ik zo in Kwadijk. Over het wegdek daar zullen we het niet hebben. Door de Beemster gaat het weer vlot en via Midden-Beemster en De Rijp sta ik met 178 km op de teller voor de pont in Akersloot. Daar blijkt de tweede kamikazepiloot van vandaag met een jetski de kabel van de pont kapot te hebben gevaren. De bestuurder, een knaap van nog geen 20, heeft een grote vleeswond boven zijn knie. De jongen loopt verdwaasd rond en maakt zich zorgen om zijn verdwenen zilveren halsketting. Dat ie zijn complete kop eraf had kunnen snijden, een kabel van een kabelpont met hoge snelheid aanvaren kan ook als een guillotine werken, realiseert het jong zich niet. Amid, de pontbaas, alsmede de bestuurder van de jetski verontschuldigen zich. Dit betekent een flinke omweg. Ik rij via De Woude, ik tank daar mijn vierde zak water, Krommenie en Uitgeest, en ben drie kwartier later, om 18.30 uur thuis.
Prachtige fietsdag met ongewoon hoge temperaturen voor de tijd van het jaar. Ik hoor dat de Marathon van Rotterdam zelfs is afgelast i.v.m. de grote hitte.
202 km.