Wat is ie mooi ... en goed!

Vandaag met Kees een rondje Beemster gereden. Prachtig weer, zon, 10 graden C. en een windje 3 tot 4 Bft uit het zuidwesten.
Langs de Starnmeerdijk rijden we naar Purmerend. Heerlijk rijden we, soms zij aan zij, met een snelheid van 35 km/u over de slingerende dijkweg. Het kost ons heel weinig moeite om deze snelheid aan te houden. In Purmerend roep ik naar Kees dat ik mijn accu moet omruilen, niks doet het meer. Ik heb even later in de gaten dat er in deze Quest een hoofdschakelaar zit die nog op uit staat. We kunnen dus door en vervolgen onze weg over de fraaie Oostdijk van de Beemster. Halverwege stoppen we bij een kano overdraagplaats en eten aan het water op een bankje onze boterhammen op. De natuur begint al volop te leven. In het water krioelt het van de kleine visjes. Vele honderden smienten kiezen het luchtruim en strijken verderop weer neer.
Via Oosthuizen rijden we de Beetskoogkade af om daarna de Noorddijk op te gaan. Bij het omlaag rijden de Beemster in krijgt mijn Quest flink wat snelheid, en ik kom naast Kees te rijden. De fiets vermindert geen snelheid en terwijl Kees al lang weer aan het trappen is, blijft mijn fiets op snelheid. Dit is een effect dat niet alleen tussen de oren zit.
Op de kaarsrechte Vrouwenweg in de Beemster maak ik een plaatje van de voor mij rijdende Kees. De polder is in al zijn rechtlijnigheid heel fraai. Hoewel oppervlakkig gezien alles nog kaal oogt, zie je op de velden een groen waas van opkomend gewas. Via de Westdijk komen wij uit in De Rijp en minder dan een kwartier later nemen we afscheid van elkaar op het viaduct bij West-Graftdijk.

Tijdens onze rit naar Oostwoud maakte ik twee plaatjes van mijn en Kees' Quest, met name van de voor- en achterzijde van de fietsen. Links Kees' fiets met de Inoled Extreme lamp. Rechts de fraai ingebouwde SuperNova E3 lamp. Daarboven zitten de twee felle witte LED's die als dag rijverlichting dienst doen. Aan de achterzijde nu uitsluitend nog LED's. Bij daglicht nauwelijks te zien, in het donker ongekend fel. Ik ben een liefhebber van Li-ion accu's, maar de standaard Sigma NiMH accu's zijn, hoewel met 340 gram wat zwaarder, van een zeer goede kwaliteit.
50 km.

Wim's escort service

Vanmorgen is het vroeg reveille. Sebastiaan Talsma gaat Quest 139 in Dronten ophalen. Zoals vaker vergezellen Kees van Hattem en ik degene die een fiets afhaalt. Om kwart over acht rijden we, na de koffie bij Sebastiaan in Driehuizen, richting Enkhuizen. Het tempo is pittig, Sebastiaan is met zijn Mango een stevige doorrijder. In Enkhuizen voegt Jan Geel uit Oostwoud zich bij ons drieën. Het tempo blijft ook nu rond de 38 km/u en dat is voor Jan gewoon te hoog. Zijn muntje is al snel op en hij denkt dat er in de aandrijving iets mis is. Jan keert om en wij rijden door naar Dronten. Jan mompelt nog iets dat een Quest ook wel iets voor hem is.
Op verschillende plaatsen wordt aan de dijk gewerkt. Wij stoppen even bij een steenzetter. Je wilt het eigenlijk niet geloven, maar deze mannen zetten de 20 tot 30 kg zware basaltblokken helemaal met de hand op de plek. De steenzetter is een vrolijke Frans en legt ons alles uit. Er blijken in Nederland nog maar 25 handsteenzetters te zijn, vrijwel allemaal ZZP-ers. Er werken er nu 17 aan de Houtribdijk. De man komt het fietspad oplopen en gaat pardoes op zijn handen staan. Hij 'loopt' zo 10 meter vooruit en blijft daarna doodstil op zijn handen staan. Een bizar gezicht dat een foto waard is.
In Dronten is het rustig en Theo laat Sebastiaan zijn nieuwe aanwinst zien. Er is technisch niks mis, cosmetisch valt er wel veel te verdienen. Het crankstel wordt een heel stuk naar voren verplaatst en de ketting verlengd. Na nog wat kleine aanpassingen bouwt Sebastiaan zelf de pedalen van de Mango over naar de Quest.
Theo maakt nog een rondje in mijn Quest. De fiets is in de hogere versnellingen nu zo stil, dat een geluid te horen is bij hard optrekken in de lagere versnellingen. Theo legt uit dat dat komt omdat de kettingbuis in trilling komt. Hij vindt de fiets verder extreem stil. Ook Kees maakt een rondje in mijn fiets en komt tot dezelfde conclusie.
Om 13.00 uur rijden wij noordwaarts. Het tempo ligt, ondanks de tegenwind, nog hoger dan vanmorgen. Bij de Bataviawerf wacht Pé Koomen ons op en na een korte pauze gaat de nu uitgebreide escortservice met 4 Quests de dijk op. Op de Houtribdijk gooit Sebastiaan alle remmen los en we moeten tot 48 km/u doortrekken om Sebastiaan weer in te halen. Het tempo blijft ook daarna boven de 40 km/u, tegenwind of niet.
Kwam ik vanmorgen bij de afdaling van het Naviduct tot 71 km/u, nu blijft de teller steken op 69 km/u.
In Enkhuizen stoppen we even voor een versnapering en nemen wij afscheid van Pé. Kees, Sebastiaan en ik rijden naar Hoorn en genieten van een goede Espresso in brasserie Santé.
In Avenhorn zwaait Kees ons gedag en met Sebastiaan rijden we door de Mijzenpolder naar Driehuizen en alleen ga ik vervolgens door naar De Woude.
Een prachtige fietsdag van 194 km is ten einde. Een heerlijk warm bad is een kostelijke beloning voor het nogal harde werken deze dag. De calorieteller staat op 2800, 20% meer dan op eenzelfde rustiger rit.

Museum De Baan in Oostwoud

In de vorige posting waren we aangekomen bij het museum De Baan van de fam. Geel in Oostwoud. Op het bord aan de weg staat keurig opgesomd wat er zoals te zien is. Binnen blijkt dat in een compacte ruimte de ontstaansgeschiedenis van veel vervoerconcepten prachtig is weergegeven. Er staan verschillende restauratieprojecten, variërend van Ford automobielen uit het begin van de vorige eeuw, tot complete auto's. Ik zie mijn eigen Ford Escort model weer terug, al heeft Jan wel een speciale 1.6 sport versie. De ontwikkeling van veel zaken, zoals de fiets, de fietslamp, autowielen, dynamo's, claxons, verlichting, ventielen en wat al niet meer, heeft Jan overzichtelijk in beeld gebracht. Veel historisch gereedschap is er te zien, hard nodig omdat Jan er niet voor terugdeinst om letterlijk alles te restaureren totdat het weer geheel origineel is. Complete spatborden worden uitgeklopt en alle motoren zijn door hemzelf gerevideerd. Alle Solexen die er in de loop van de jaren zijn gefabriceerd vinden ook een plek in Jan's museum. Zelfs de JAWA motorfiets waarop mijn vader vroeger reed kun je hier bewonderen.
Opvallend is dat veel ontwikkelingen van zeg 70 tot 80 jaar geleden nog altijd in gebruik zijn. Wat te denken van een NSU motorfiets met stroomlijn die 60 jaar geleden al 1:88 rijdt? Ook een 3,3 liter Ford uit 1930 loopt al één op tien. Een moderne auto met een drie liter motor haalt dat niet eens. Wat hebben we in al die jaren eigenlijk geleerd?
Boven kom je in een andere wereld, de wereld van historische kleding. Dit is deels ook het domein van Jan's vrouw. Kleding en accessoires vanaf 1870 tot even voorbij de Eerste Wereldoorlog. De kleding is interessant, het verhaal dat Jan vertelt, daar gaat het echt om. De kast met onderkleding dateert van meer dan 100 jaar geleden. Wisten jullie dat er toen nog geen onderbroeken werden gedragen?
De verhalen van Jan zijn om van te smullen. De ontwikkeling van de onderbroek is bijzonder als Jan die vertelt. Bijzonder is ook dat je de armoede van die tijd in alle hevigheid ervaart. Tientallen malen verstelde kousen en ondergoed, zelfs uniek meer dan een eeuw oud kinder ondergoed is hier te zien. Prachtig is ook dat de mensen zich ook toen al duurder voordeden dan ze waren. Boordjes van hemden, sokken e.d. zijn mooi afgewerkt, de niet direct zichtbare delen zijn van een veel mindere kwaliteit en niet afgewerkt.
Het museum is nu gesloten, in het voorjaar als de temperatuur wat gestegen is, kun je dagelijks terecht. Geen entreekosten, maar je mag een bedrag(je) in een potje stoppen. Een aanrader.

West-Friese schonen en een agressieve cameraman

Vanmorgen rijden Kees van Hattem en ik naar Oostwoud. Dat is althans de bedoeling. De pont ligt kapot aan de overkant en moet een nieuwe waterpomp krijgen. De Quest moet dus per roeiboot worden overgezet. Met prima hulp van moeder en dochter Los komt de Quest zonder een krasje aan de overkant.
Via Heerhugowaard rijden we samen door het mooie Noord-Hollandse boerenland naar Oostwoud. Da's nog eens feestelijk fietsen, een zonnetje, een lekker windje uit het west noordwesten en mooie brede fietspaden. Wij rijden zij aan zij 38 km/u en op de hartslagmeter komt geen hoger getal dan 100 slagen per minuut in beeld. Alleen het licht zoeven van de banden streelt onze trommelvliezen, super.
We brengen vandaag een bezoek aan het museum van Jan Geel in Oostwoud, daarover in een volgende post meer. Terwijl we bij de gastvrije Jan en zijn vrouw aan de koffie zitten, zie ik een bijzonder schouwspel bij de kerk aan de overkant. Twee oudere dames in schitterende West-Friese kleding worden door een cineast gefilmd. Daar moet ik het mijne van weten. Ik gris de Canon Powershot G10 van tafel en steek de weg over. De dames hebben mij direct in de gaten, de cameraman nog niet. Als de dames niet langer de 'bevelen' van de cameraman opvolgen, draait deze zich om en krijgt mij in het vizier. 'Oprotten, ik ben aan het werk' voegt de chagrijnige man me toe. Nou meneer, dat ben ik zeker niet van plan. Ik loop het kerkpad op en wil de dames op de foto zetten. Nogmaals gromt de man dat ik moet vertrekken, maar de dames zijn van plan de veel vriendelijker velomobilist zijn zin te geven. De professionele cameraman, hij staat als de bonte hond bekend in het dorp, geeft zijn verzet op, doet op mijn verzoek zelfs een stap naar links en de dames tonen zichzelf en hun schitterende historische kledij in al hun schoonheid.
Ik krijg de tijd om één foto te maken, maar die ziet er dan ook prachtig uit. De bovenste drie foto's zijn allemaal dezelfde opname in verschillende uitsneden. Schitterend zo gedetailleerd als de foto's zijn. Dit is een groot compliment aan de Canon G10, zeker als je bedenkt dat de opname is gemaakt met 1/60 sec en F 3.5, bijna volle lensopening.
Ik bedank de dames, de cameraman kan mijn rug op, en ga weer aan de koffie.
Een bijzondere onverwachte ontmoeting die later in het museum van Jan Geel een mooi vervolg krijgt.

Velomobiel tas

Ik weet dat Radical Design recentelijk een velomobiel tas heeft ontwikkeld. Even naar gekeken, maar mijn 'werkplek' in de Quest is al goed ingericht. Gisteren ontmoet ik in Woerden bij de vergadering van de NVHPV Mark Burgers van ACE ligfietsen in Winterswijk. Na afloop van het Giessen weekend vorig jaar is de demo-Quest van Mark te koop. Het lukt Mark niet makkelijk om een koper te vinden voor de prijs die hij in zijn hoofd heeft. 'Of ik hem wil kopen en verkopen'. Nou moet je een aap niet willen leren klimmen, evenmin als Wim leren een Quest te verkopen. Met één telefoontje heb ik een koper voor Mark en de volgende morgen is de Quest verkocht. Tegenprestatie van Mark, een kop koffie en daar ben ik meer dan tevreden mee. Totdat Mark mij gisteren een velomobiel tas in mijn handen duwt. Da's niet nodig, maar wel heel aardig.
Vandaag kijk ik of de tas toch een goed leven kan krijgen aan boord van de 305. De eerste belemmering is dat de tas bedoeld is om links tegen de wielkast aan te zetten. Daar zit mijn bidonhouder. De tas past evenwel prima tegen de bidonhouder aan en blijft precies onder mijn elleboog steuntjes. Een nieuw probleem is dat daar ook mijn Ibiliet bakje met de Canon G10 staat. In het modelleren van dat bakje heb ik mijn hele ziel en zaligheid gelegd en het bakje past dan ook voor geen meter aan de rechterkant. Aan de rechterkant zit mijn Camelbak en water en camera's worden niet gauw vrienden.
Past de velomobiel tas misschien ook niet rechts? Nou ja, eigenlijk gaat dat ook prima. De tas is voorzien van twee gazen buitenvakjes voor sleutels e.d. Er is binnenin nog een vakje en aan de achterkant kun je een meegeleverde draagriem haken.
De overzichtsfoto's tonen nu de nieuwe werkplek.

Zaanse Schans en Twiske

Tegen de middag komt Kees langs. Na de aanpassingen aan mijn Quest wil ik wel kijken of alles nu OK is. Het wordt een rondje langs de Zaanse Schans en het Twiske. Het eerste stuk weet ik wel de weg, al rijden we een keer een doodlopend industrieterrein op. Langs de Zaan ligt de vervallen Bartelsluis, althans de droevige overblijfselen van een historisch waterwerk. Hier en daar staan aandoenlijk kleine houten huisjes, soms verzakt, maar altijd in Zaans groen geschilderd.

We rijden langs de Zaanse Schans en worden door veel toeristen gefotografeerd en gefilmd. Ik maak een plaatje met zoveel mogelijk molens. Let op de rechter spiegel. Kees kent de route verder prima en langs het Achterom komen we bij het Twiske. We maken de grote ronde en genieten van het prachtige fietsen over mooie geasfalteerde fietspaden in een schitterende natuur. Overal laten honden liefhebbers hun viervoeters uit. Zo nu en dan rent er één op ons af, een Schnauzer mis ik op een haar na.
Na de grote ronde maak ik de balans op van de aanpassing aan de kettingloop in de Quest. Het is nu heerlijk rustig, het door Theo van Velomobiel.nl met de föhn verdraaien van de kettingbuis heeft goed geholpen.
De grote ronde langs het Twiske eindigen we weer bij dezelfde koeien die zo zijn weggelopen uit een schilderij van Paulus Potter. De beesten schrikken zelfs niet van onze gele Quests.
Via Purmerend rijden we langs de dijk naar West-Graftdijk. Kees gaat rechtsaf naar Heerhugowaard, ik linksaf naar De Woude.
Mooie frisse rit door een uniek stuk laag Holland.
60 km

Quest 237 afgeleverd aan nieuwe eigenaar

Vanmorgen rij ik samen met vriend Jan Veenis naar Dronten. Niet met de fiets, met de auto. Normaal zou 'k per Quest naar Dronten rijden, maar vanmorgen waarschuwt Windguru.cz voor windstoten van 8 Bft. Dat is een maatje teveel voor de Quest, zeker op een open gebied als de dijk van Enkhuizen naar Lelystad.
Op de aanhanger gaat de 305 mee naar Dronten. De SuperNova E3 lamp moet iets verder voorover worden afgesteld. De ketting maakt teveel lawaai en ik snap niks van de elektrische schakelaars. De trapas moet een halve centimeter naar voren en het stalen draadje dat het stuurtje ophoudt mag wat korter.
Theo gaat aan de gang en alle kleine aanpassingen zijn in drie kwartier uitgevoerd. Vooral het verhelpen van het ratelende geluid in het vooronder vind ik belangrijk. Dit blijkt veroorzaakt te worden door een vervormde kettingbuis waardoor iedere schakel tegen de rand van de buis tikt. Het lampje krijgt met een schuurpapiertje wat meer ruimte en is nu prima te dimmen.
Ook blijken de elektrische schakelaars goed te werken. Je moet dan alleen wel weten welke de hoofdschakelaar is. Ymte wees me deze eerder aan, echter ..... het blijkt een andere te zijn. 'Dat krijg je ook als je extra dingen wil die niet standaard zijn', wijst Ymte me terecht.
Om 11.00 uur arriveert Arend Peter, de nieuwe eigenaar van de Q237. Na uitleg van mij moet de fiets voor hem afgesteld worden. Dit is binnen een half uur achter de rug.
Ymte biedt Arend Jan aan om een stuk mee te rijden om hem de goede richting te wijzen.
Uiteraard wil ik voor hij vertrekt nog wel afrekenen. Hij heeft het geld vanmorgen overgemaakt en ik kan dat nu niet controleren. Thuisgekomen blijkt Arend Peter dit keurig te hebben gedaan.
Na de lunch rijden we weer naar De Woude. Helaas blijkt bij thuiskomst mijn mooie geheel dichte schuimkap van de Quest te zijn afgewaaid.
Een beter bericht krijgen we van Sebastiaan Talsma. Hij heeft de witte Quest 139 gekocht die Velomobiel.nl net heeft ingeruild. De 26" fiets heeft een zwaar leven achter de rug, is cosmetisch niet helemaal kosjer, maar technisch prima in orde gebracht.
Proficiat Sebastiaan, ik ga graag mee om hem op te halen.

Bij de foto: Arend Jan klaar voor vertrek, vriend Jan Veenis daarnaast en Ymte in de achtergrond

Quest 237 wordt Quest 305

Vanmorgen rijden Kees van Hattum en ondergetekende naar Dronten. Pé Koomen zou ook meerijden maar heeft de afgelopen nacht met diarree goeddeels op het toilet doorgebracht. Vandaag wordt Quest 237 verwisseld voor Quest 305. Het is zwaar bewolkt, het zicht is 500 meter, het waait 3 Bft uit het westen en het miezert. Als ik bij de Quest kom blijkt de achterband leeg te staan. Snel gewisseld en op weg naar Avenhorn. Precies op het moment dat ik de Mijzenpolder uit rij, rijdt Kees voor me langs, perfecte timing dus.
Met een snelheid van rond de 35 km/u rijden we vlot naar Enkhuizen. Daar stoppen we zoals gebruikelijk voor koffie van Kees. Eenmaal op de Houtribdijk neemt het zicht verder af en de motregen wordt intenser. Letterlijk iedere 10 seconden moet de bril worden afgenomen. Mijn fleece shawl en hoofdband worden grijswit van het water.
10 kilometer voor Lelystad krijgen we een gele velomobiel in beeld. We stoppen en de tegenligger blijkt Jan Geel uit Oostwoud te zijn. Jan heeft een vrijwel volledig uit schroot opgebouwde velomobiel in elkaar gesleuteld. Het resultaat mag er zijn, inclusief een aantal slimme vondsten als dagrij verlichting in de spiegels en een zonnepaneel in de kap. Jan komt uit Lelystad en vraagt waar we heen gaan. 'Mag ik mee' vraagt ie en als wij dat prima vinden wordt de 'baanbreker' zo bedenkt Kees spontaan een nieuwe naam voor de velomobiel, 180 graden gekeerd en rijden wij door naar Dronten.
Na een afdaling van een viaduct dweilt de Quest plotseling de bocht uit. Met kunst en vliegwerk blijf ik overeind en wissel de lekke band.
Bij Velomobiel.nl is het lunch tijd. Tom Hospes haalt ook zijn Quest af. Dat verloopt niet eenvoudig. Tom is ruim 2 meter en hij past maar net in de Quest. Zelfs het kettingwieltje onder de stoel moet lager worden gemonteerd. Tom vertrekt voor de tweede keer en komt niet meer terug.
De nieuwe Quest ziet er prachtig uit. Het SuperNova E3 lampje is prachtig ingebouwd. Nieuw zijn dagrij verlichting en een mooiere bediening van richtingaanwijzers en claxon. Ook is er nu een hoofdschakelaar. De nieuwe stoel is even wennen. Door de grotere breedte onderaan passen de tas en de cameradoos nog maar net. Ymte zet de TDP-pedalen in mijn nieuwe Quest en de nieuwe SPD pedalen gaan in mijn 'oude' fiets.
Kees bouwt de armsteunen over en Jan zet de Avocet banden over. Ik plak de lekke band en sla en passant een aantal binnenbanden in bij Ymte.
Na de koffie gaan we gedrieën weer naar Noord-Holland. Wij hebben nu lichte tegenwind en de snelheid houden we rond 32 km/u. Dat is voor Jan, hij is inmiddels 68 jaar, net te behappen. Het weer is flink opgeknapt en ik rij, net als het grootste deel van de heenweg, zonder kap. Halverwege de dijk houden we een sanitaire stop en verorberen de laatste versnaperingen. Mijn waterzak is leeggelopen doordat het mondstuk klem heeft gezeten. Kees stopt voldoende water in mijn Camelbak, hartelijk dank Kees.
In Enkhuizen slaat Jan rechtsaf, wij linksaf. Kees trekt er lekker aan, van inzinkingen nu totaal geen sprake, en met 36 km/u rijden we naar Hoorn. Vlak voor Hoorn worden we bij een reconstructie van het fietspad op de rijbaan gedwongen. Een verkeerslicht dwingt ons te stoppen. Achter ons verzamelen zich een aantal auto's die 500 meter achter ons moeten blijven. Dat wordt niet op prijs gesteld. Enkele bestuurders passeren ons rakelings en hun claxon maakt overuren. Wat een idioten, het is zaterdagavond vanwaar die haast?.
Het wordt donker en de SuperNova gaat voor het eerst aan. Kees is onder de indruk van de geweldige hoeveelheid licht.
In Avenhorn scheiden onze wegen en ik duik de donker wordende Mijzenpolder in. Omdat er nog wat daglicht is is het verschil met de Inoled niet te beoordelen. Later, ik rij dan al bij Graft - De Rijp, is goed te zien dat de SuperNova echt veel licht geeft. De lichtbundel is niet zo regelmatig als van de Inoled of de B&M IQ, maar vooral de breedte van de bundel is fantastisch. De berm, zo'n 4 meter voor de Quest is al prima verlicht. Hoewel de lamp eigenlijk in zijn laagste stand iets te hoog staat, accepteren tegenliggers dit zonder morren. De verblinding valt dus mee.
Onderweg zie ik dat het remlicht continue brandt, morgen maar eens kijken of ik dit verhelpen kan.
Na 190 km zijn de eerste 95 km met Quest 305 comfortabel en veilig afgelegd.

Bestellen van keramische lagers

Ik gebruik al enkele jaren met veel succes hybride keramische lagers in mijn Quest. Veel eigenaren van Quests stellen mij daar vragen over. Tijd om eens wat te coördineren.
Na een gesprek met Hans van Vugt van Elan in Nijmegen en na overleg met de Amerikaanse leverancier Boca, heb ik een tweetal hybride keramische lagersets geselecteerd. Eén set bestaat uit lagers met de ABEC1 tot 3 specificatie, een tweede set bestaat uit lagers met de specificatie ABEC5. ABEC staat voor Annular Bearing Engineers Committee (ABEC) van de American Bearing Manufacturers Association (ABMA). Dit is een Amerikaans normalisatie instituut dat lager standaards overeenkomt en bewaakt. In Europa worden ABEC waarden vertaald in ISO normen.
De lagersets bestaan in beide gevallen uit 4 voorwiellagers, 3 achterwiellagers en 2 kettingwiellagers. De lagers zijn voorzien van geharde roestvaste lagerschalen en keramische kogels. Deze lagers zijn voorzien van RVS afdichtingen van het zogenaamde non-contact type. Ze zijn voorzien van een smering die levenslang meegaat.
Zoals inmiddels wel bekend gaan keramische lagers zo'n 10x langer mee dan normale stalen lagers. Ze roesten niet en zijn niet elektrisch geleidend. Je mag van hybride keramische lagers ook een iets lichtere loop verwachten. In een Quest gaan wiellagers tussen 20.000 en 50.000 km mee. Beland je een keer in de sloot, dan kunnen lagers door roest binnen een paar weken de geest geven.
Normaal gesproken hoef je in een Quest nooit meer een lager te vervangen als je keramische lagers toepast.
Waarom twee lagersets?
Vast staat dat lagers met de specificatie ABEC1 tot ABEC3 ruim voldoende zijn voor een Quest. ABEC5 lagers zijn een fractie nauwkeuriger al komt dat pas tot zijn recht bij toerentallen tussen 10.000 en 35.000 omwentelingen per minuut. Waarom dan toch een aanbieding van ABEC5 lagers? Dat is eigenlijk voor tussen de oren. Dezelfde reden waarom bijv. toerfietsers een carbon racefiets van 7 kg kopen. En geloof me, er worden er veel verkocht.
De lagers worden door Elan in de VS in grote aantallen besteld waardoor het zelf importeren geen voordeel oplevert. Het is sowieso een heidense toer om uit duizenden typen lagers de juiste te selecteren.
Voor ik een prijs per set noem nog even iets over het kettingwieltje. Velomobiel.nl monteert standaard een kunststof kettingrol. Deze rol veroorzaakt bijgeluiden, vooral tijdens het optrekken. De eigenaren van de stillere 26" Quest zullen zich afvragen wat dat raspende geluid onder in de fiets veroorzaakt. Dit is de vlakke kettingrol die iedere keer als een schalm op de rol aankomt een tikkend geluid produceert. Veel beter is een echt kettingwiel met 13 of 14 tanden. Terracycle produceert kettingwieltjes van een hoge kwaliteit. Uiteraard willen we dit snel draaiende wieltje nog lichter en vooral langer laten lopen en daarvoor zitten er in de lagersets twee lagers voor dit kettingwiel.

Lagerset ABEC1 tot ABEC3
4 voorwiellagers, 3 achterwiellagers en 2 kettingwiellagers kosten 243,55 euro.

Lagerset ABEC5
4 voorwiellagers, 3 achterwiellagers en 2 kettingwiellagers kosten 429,45 euro.

Een 13 of 14-tands TerraCycle kettingwiel kost 79 euro. Een 13-tands past in de Mango, een 14-tands kan ook in de Quest
Alle prijzen inclusief BTW en af Nijmegen.

Zijn deze lagers alleen voor de Quest geschikt? Deze sets wel. De Mango gebruikt in ieder geval dezelfde voorwiel lagers. Voor andere fietsen zoals Greenmachine en andere ligfietsen zijn natuurlijk ook keramische lagers zinvol toe te passen. Informeer bij Elan welke lagers je nodig hebt.

Waarom Elan? Ik zou de lagers natuurlijk zelf kunnen importeren maar ik zoek geen nieuwe business. Elan is daarnaast in staat de lagers te monteren, zij hebben o.m. een 2-tons lagerpers en kunnen je adviseren over het gebruik van keramische lagers in vele andere fietsen. Ik vind het leuk dat zij intensief bezig zijn met het maken van de snelste ligfietsen en het begeleiden van renners. Tenslotte zijn zij zeer betrokken bij het ontwikkelen van LED verlichting en het bouwen van een superlichte Quest. Als laatste, maar dit is wel heel prematuur, zijn zij, samen met mij, betrokken bij de mogelijke ontwikkeling van een snelle radiale Quest band.
Een belang in of bij Elan heb ik niet en betaal mijn lagers dan ook echt zelf.


Bij de foto: Een destructieve test bij een gelijke druk laat zien dat een stalen kogel onder de druk bezwijkt terwijl de keramische kogel bij dezelfde druk heel blijft.

Kees en Marian op de kiek

Vanmorgen vroeg, ik lig nog lekker in mijn nachtleger, gaat mijn iPhone. Mijn vrouw Marian is te laat om op te nemen en na de douche zie ik dat de familie Van Hattem heeft gebeld. Of ik foto's wil maken voor een advertorial in 'Gezicht van de Zaak'. Natuurlijk wil ik dat. Niet met de fiets, zo'n fraaie Nikon D700 stop ik niet in een Quest.
Bij Kees thuis aangekomen staat Kees' vrouw Marian al te springen van ongeduld. Met het fietspak aan zit ze in de Alleweder. Eerst maar eens koffie.
We besluiten naar het park van Luna te rijden. Omdat ik niet overal met de auto kan komen rijdt Kees een forse omweg. Marian heeft al een paar jaar niet gefietst en dat is te merken. Ze begint met 28 km/u, maar na een tijdje zakt dat af tot 22 km/u. Marian draagt Kees op zich terug te laten zakken en uiteraard doet Kees dit :). Marian grijpt de rand van het instapgat van de Quest vast en laat niet meer los. Rijdende voort leg ik dit vast.
In het park van Luna maak ik een paar aardige foto's van de BV Ramira.nl. Een controleur op een elektrische scooter stopt en ik zeg hem dat ik hier eerder een controleur op een fiets had verwacht. De man moppert wat dat ik me nog niet eens heb voorgesteld. Uiteraard doe ik dat vervolgens en de man rijdt er stil vandoor.
Na de foto's ga ik weer naar De Woude en zet even later de foto's in hoge resolutie op Picasa. Wat gaat dat trouwens prima, een heel verschil met het archaïsche iWeb van Apple zelf. 50 Mb staat in 12 minuten op Picasa, Apple's iWeb is daar 2 uur mee zoet.
Zijn er lezers met een persoons gebonden budget die begeleiding nodig hebben tijdens bijv. vakanties, ga dan eens naar ramira.nl.
Hiermee eindigt deze advertorial :)

Cross country door Noord-Holland

Kees van Hattem zegt gisteren dat ie morgen een ritje naar Wieringen gaat maken. Eerst naar Pé Koomen en dan een mooie trip over het voormalige eiland. 'Mag ik mee Kees?'. Kees vindt het prima en dus ga ik vanmorgen om kwart voor negen op weg naar Heerhugowaard. Het is 4 gr. C, bewolkt en de wind komt met 2 Bft uit het noordwesten. Samen rijden we naar Middenmeer. Kees rijdt lek en dat betekent een kleine vertraging. Pé, een man van de klok, informeert waar Kees blijft. 'We zijn over een kwartier bij je'. Pé weet dan dat ik ook mee kom. Na de koffie rijden we gedrieën noordwaarts. Via de Haukes rijden we door het historische Wieringen richting Den Oever. Het laatste stuk over de zeedijk om bij Den Oever langs een wel heel krappe doorgang naar de haven te rijden. Mijn oog valt op een aantal werklieden die bezig zijn met het maken van nieuw staand want. Tijd voor een praatje. Het blijken netten te zijn waaraan jong mosselbroed zich moet hechten en gaan groeien. Eén van de mannen is wielrenner en dan heb je een onderwerp van gesprek. Er komen steeds meer mannen interesse tonen voor de Quest. Eén van hen heeft Piet Los, onze verdronken palingvisser, goed gekend. Kees en Pé willen verder en vinden me maar een kletsmajoor met 'stroop aan z'n kont'. Je kunt ook zeggen dat Wim toegankelijk is:).
De rit gaat verder naar Medemblik. Ik moet steeds harder trappen om bij te blijven. Heen en weer slingeren levert een stabiele Quest op. Verder dan maar. Mijn hartslag gaat naar 136 en de snelheid daalt tot onder 32 km/u. Nog een keer slingeren levert nog steeds geen duidelijkheid op. Hoe dan ook, hier klopt iets niet. Aan de kant blijkt de achterband praktisch leeg. Op zich is het een goed teken dat de vrijwel lege Vredestein Perfect Moiree 54 de fiets een heel goede stabiliteit blijft geven. Kees vindt direct een steentje in de buitenband en de reparatie is, met wat hulp van Pé, snel achter de rug. Wat een verademing, de Quest vliegt weer. Even later wil Kees wat gang maken en rijdt even boven de 40 km/u. Mijn hartslag blijft nu op 126, da's andere koffie. Die koffie genieten we samen bij restaurant Kwikkel in Medemblik.
Pé trakteert ons op een route naar Aartswoud via Opperdoes. Die route is over een soort verhard zandpad waar we niet veel harder dan 15 km/u per uur kunnen rijden. Dit pad is een flink aantal kilometers lang en mag van mij wel ophouden. Pé voert ons langs nog zo'n pad, het 'Blôte Bienepad'. Opvallend zijn de duizenden vogels, niet alleen ganzen, maar ook grote aantallen kieviten zijn weer terug uit het zuiden.
In Aartswoud staat een gele Smart waar de drie Questen even tegen aan gezet worden voor een plaatje. Pé slaat vijf kilometer voor Heerhugowaard links af en Kees en ik rijden samen zuidwaarts. Kees slaat af naar Heerhugowaard en ik realiseer me dat Marian een heerlijk bakje met vers fruit heeft gemaakt. Die smikkel ik op en de laatste 20 km naar De Woude verlopen zonder problemen. Een heel mooie fietsdag.
Ik scoor 138 km vandaag.

Eeuwenoude Schermer

Vanmiddag komt Kees wat laat op De Woude. Hij moest eerst wat tegelwerk doen. Een rondje door de Schermer lijkt ons wel wat.
Met Bft 4 en vlagen tot Bft 5 is het wat onrustig fietsen op de dijken van de Schermer. Kees neemt een route die ik nog nooit heb gereden. Wij komen van een voor mij onbekende richting het dorpje Driehuizen binnen rijden en komen langs de stolp van Sebastiaan Talsma.
Dan rijden we via Noordeinde langs de beeldentuin van Nic Jonk een doodlopende weg in. Na een paar kilometer worden we als het ware ondergedompeld in de middeleeuwen. Aan het eind van de weg staat een windmolen met een paar bijgebouwtjes. Het is een bijna surrealistisch beeld om een Quest in die omgeving te zien. Ik maak rijdende voort een foto en die lukt gelukkig prima.
We keren om en rijden via de drie molens van Schermerhorn richting Heerhugowaard.
Op de Noord Schermerdijk staat een vrachtauto rietafval te laden. Er is geen doorkomen aan. Gelukkig is er een bypass en kunnen we door. Kees brengt me naar het Park van Luna, een kunstmatige maar wel fraai aangelegde parkomgeving. Er zitten een paar pittige klimmetjes in, echte kuitenbijters.
We rijden even naar Kees' huis. Daar ontmoet ik dochter Suzan en schoonzoon Ferdinand. Na de koffie rij ik met de wind iets achterlijker dan dwars met een snelheid van 43 tot 51 km/u naar huis.
45 km.

Keramische lagers of toch niet?

Dit jaar zijn mijn keramische lagers via Elan uit Nijmegen ingekocht. Ook het TerraCycle kettingwieltje is door Elan geleverd.
Zoals bekend gebruik ik al jaren keramische lagers in mijn Quest. Ik bestelde ze bij Boca en importeerde ze zelf uit de VS. Als je dat alleen voor jezelf doet, wordt het een vrij dure zaak omdat de vracht- en verzekeringskosten op een klein orderbedrag relatief hoog zijn.
Recentelijk is er op de Google ligfietslijst een discussie gevoerd over lagers voor de Greenmachine. Deze heel mooie ligfiets is uitgerust met stalen kogellagers. Deze lagers gaan te snel ten onder aan corrosie en roest. Het vervangen van die lagers is een lastige klus die door de fabrikant moet worden uitgevoerd.
Ook velomobiel rijders worden tussen 25.000 en 50.000 km geconfronteerd met de noodzaak van vervanging van stalen kogellagers. Kan dit nou niet anders? Zeker, gebruik keramische lagers.
Keramische lagers gaan rond 10 x langer mee dan stalen kogellagers. Ze roesten niet, zijn elektrisch niet geleidend en lopen heel licht. Momenteel ben ik in gesprek met Boca in de VS over de vraag welke kwaliteit keramische lagers je het beste kunt kopen? Boca bericht me:

Hello Wim,
Thank you for your email. The bearings you ordered would work well in your bicycle. The standard ABEC rated bearings will work well, the higher ABEC rated bearings would be better for higher RPM applications. Please let me know if there are any other questions.
Michael Rudinsky

De discussie is toegespitst op de technische verschillen tussen ABEC1, ABEC3 en ABEC5 lagers.
Hoewel nu duidelijk is dat ABEC1 lagers meer dan voldoende zijn voor gebruik in fietsen, worden er toch veel ABEC5 lagers verkocht. ABEC 5 lagers zijn 25 tot 60% duurder dan ABEC1 lagers. Dit lijkt te worden aangejaagd door de skatewereld. Maar daar begint ook door te dringen dat hoge ABEC waarden puur theoretische voordelen opleveren. Omdat de hoge ABEC waarden een hogere precisie en geringere speling beloven is het goed te kijken om welke precisie en speling het nu eigenlijk gaat. Is de radiale speling in een ABEC1 lager minder dan 1/100 ste millimeter, in een ABEC5 lager is die speling 1/150 ste millimeter. De hogere precisie en kleinere speling zijn feitelijk alleen van belang bij extreem hogere toerentallen tot 35.000 omwentelingen per minuut. Zelfs een skater moet al 390 km per uur rijden om met die kleine wieltjes aan die hoge toerentallen te komen. Met onze fietsen is dit alles totaal onbelangrijk. Overigens is de ABEC waarde maar één van de tientallen eigenschappen van een lager die door ABEC niet worden geregeld.
Ik zal samen met Hans van Vugt een totaal pakketje samenstellen van keramische lagers die bijv. in een Quest kunnen worden toegepast. Als Elan die in grotere hoeveelheden inkoopt kan eenieder deze lagers goedkoper bij Elan kopen dan zelf importeren uit de VS. Misschien zijn in de nabije toekomst deze lager- en kettingwielsets als optie te bestellen bij Velomobiel.nl.

In de levering voor mijn Quest waren de keramische lagers voor het kettingwieltje los meegeleverd, althans zo leek het. Ymte zou de lagers vervangen en en passant twee busjes draaien omdat de keramische lagers een 2 mm groter as gat hadden.
Ymte heeft dit gedaan en de lagers in mijn Quest ingebouwd.
Vanmorgen ben ik bij de wedstrijden in het Velodrome in Sloten. Hans van Vugt, altijd bezig voor zijn rijders en rijdsters, vertelt me dat hij de keramische lagers al in het TerraCycle wieltje had gemonteerd. .... Oops ....
Dit betekent dat nu de keramische lagers eruit zijn gehaald en de originele stalen kogellagers er weer in zitten. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ymte zal de lagers omwisselen.
Mijn Quest is al klaar en kan nu al worden afgehaald.

Ritje Purmerend en scherpstelling Canon G10

Na de spannende veiling van vanmorgen komen Kees van Hattem en Sebastiaan Talsma, Kees met zijn Quest, Sebastiaan met zijn rode Mango naar De Woude. Kees heeft de veiling thuis gevolgd tot 7500 euro, Sebastiaan, hij woont in het dichtbij gelegen Driehuizen, tot 8000 euro.
De beide mannen zijn benieuwd naar het uiteindelijke resultaat.
Sebastiaan heeft geboden op Quest 149 van Pierre Wichers. Vanavond heb ik nog even contact met Pierre over zijn, hoe zeg ik dat nou aardig, niet optimale advertentie.
Na de koffie is een ontspannend ritje wel prettig. Kees stelt voor naar Purmerend te rijden, heen langs de Starnmeerdijk, terug langs de Zuiddijk van de Beemster.
Het is ruim 8 gr. C., zonnig en een windje 3 - 4 Bft uit het zuidwesten. De schuimkap blijft onderdeks en dat gaat gelukkig prima.
Na een kalme start stampt Sebastiaan ons voorbij en gaat echt hard. Ik vind ruim in de 40 km/u voor een Mango heel hard. Dan gaat ook bij Kees en mij het gas erop en blijkt dat het rijden van deze snelheden al vrij gemakkelijk gaat. In Purmerend maken we een rondje en stoppen we even. We krijgen belangstelling van een gezin en ook Kees ontmoet de ons bekende Joep.
Tegen wind gaat Sebastiaan een nog steeds stevige 35 km/u. Dat is wel serieus trapwerk.

Ik wil wat testopnamen maken met de Canon Powershot G10. Tot nu toe had ik de scherpstelling ingesteld op alleen een vast venster in het midden van het beeld. Voor vrijwel alle opnamen OK, maar als je bijv. een foto maakt van een tweetal mensen wil de scherpstelling wel eens te ver naar achter liggen. Dit is goed te zien op de foto van Marjolein en mij op de pont.
Daarom stel ik de camera nu in op Aiaf. Hierbij kijkt de camera naar meerdere punten in het beeld en bepaalt dan zelf de optimale focus. Bij vrijwel alle opnamen doet de camera precies wat ik wil. Mijn vrees dat als de neus van de Quest in beeld komt de camera hier op zal scherp stellen, wordt gelukkig niet bewaarheid. Neem ik mijn eigen hoofd voor een flink deel in beeld dan kom ik er keurig scherp op. Met de neus voor een kwart in beeld en een normaal beeld daarboven, levert een scherpe opname in de verte op. Prima dus, Aiaf blijft vooralsnog de instelling.

Biedingen op Quest 237 en site bezoek

De biedingen op Quest 237 staan in onderstaand overzicht.
Zaterdag 21 februari om 12.00 uur, vandaag dus, loopt de veiling af. In principe zal ik proberen ieder hoger bod hier te vermelden. Uiteraard zal ik eerst de bieders via email op de hoogte brengen.

Quest 237 blijft in Nederland en is verkocht voor 8200 euro. Leek het er aanvankelijk op dat er minder belangstelling was dan vorig jaar, na 11.30 uur begint het bieden dan toch op gang te komen. De bieders kwamen uit Japan, Engeland, België, Zwitserland, Duitsland en Nederland.
Eén Nederlandse bieder bracht zijn eerste bod pas uit om 12.18 uur. Dat is echt lef hebben. Na een telefoontje met hem blijkt dat zijn computer niet goed werkte en hij het eerste bod pas heel kon uitbrengen. Uiteindelijk is dit de nieuwe eigenaar van de fiets geworden. Aardig detail is dat deze bieder ook vorig jaar al meebood op Quest 195. Hij was toen de op één na hoogste bieder met 9.000 euro.

Een aardig detail is ook het bezoek aan mijn blog ten tijde van het aflopen van de veiling. Rond 12.00 uur zijn er binnen een uur maar liefst 200 pageviews. Kennelijk leeft het wel in velomobielland.

5000 29-1 (F)
5600 29-1 (M)
6250 31-1 (S)
6500 30-1 (J)
6600 13-2 (D)
6700 16-2 (R)
7120 21-2 (F) 01.34
7200 21-2 (K) 11.50
7200 21-2 (T) 11.51
7400 21-2 (M) 12.00
7500 21-2 (M) 12.07
7777 21-2 (F) 12.09
8000 21-2 (M) 12.14
8100 21-2 (F) 12.21
8100 21-2 (H) 12.23
8200 21-2 (H) 12.30