Eerste velomobielbanden vervaardigd

Schwalbe laat er geen gras over groeien. De eerste banden volgens de nieuwe velomobiel specificaties zijn geproduceerd. Op dit moment worden deze eerste banden bij Schwalbe aan de gebruikelijke tests onderworpen. Denk aan metingen van de rolweerstand, slijtage e.d.
Eind januari zullen de eerste resultaten bekend worden. Uiteraard hou ik jullie hier op de hoogte.

Windgeleiders voetengaten verbeterd

Het is inmiddels duidelijk dat de windgeleiding rond de voetengaten onder winterse omstandigheden goed uitpakt. Ook Kees van Hattem heeft het idee omarmd en een eigen interpretatie daarvan aangebracht. Volgens zijn blog werkt het ook bij hem prima. Het lijkt er sterk op dat niet alleen de koude wind uit de voetengaten wordt gehouden, maar ook dat er geen extra (lucht)weerstand ontstaat.
Omdat meerdere Quest eigenaren ons idee willen overnemen, is het zinvol de ideeën voor een verdere verfijning te publiceren.
Bezwaar nu is dat de kwart bollen star zijn gemonteerd en bij stoepen en steile verkeersdrempels de grond raken. Dat is niet zo erg voor de PVC windgeleiders, maar wel voor de vrij lichte polyester omranding van de voetengaten.
Hoe gaan we dit oplossen?
De kwart bollen krijgen een flens met aan de voorzijde een langere PVC strip. De flens zal normaal los op de bovenkant van de voetengaten rusten. Het geheel zal kunnen scharnieren om de langere strip aan de voorzijde.
Raak je nu een drempel of trottoirband, dan zal de windgeleider omhoog veren. Ben je het obstakel voorbij, dan zal de windgeleider weer op zijn plek terugvallen en zijn werk weer hervatten. Voordeel is dat de windgeleider minder slijt, nog groter voordeel is dat de Quest ter plaatse van de voetengaten nauwelijks mechanische belasting zal ondervinden.

Enquete gesloten

De enquete 'Wat vind je het leukst op deze blog' is gesloten. Precies 80 lezers hebben hun stem uitgebracht. Dat vind ik een heel mooie score. Belangrijkste conclusie is dat de lezers in grote meerderheid het liefst technische verhalen en testverslagen lezen. Ook mijn foto's vallen, als derde genoemd, kennelijk in de smaak. De verhalen over de fietstochten en algemene velomobielinfo komen op resp. de vierde en vijfde plaats.
Ik hoop dat ik, mede namens jullie, mag concluderen dat ik deze blog op de huidige wijze voort zet. Hartelijk dank voor jullie stem.

Eeuwig krakende stoel

De laatste maanden wordt mijn fiets geplaagd door een krakende stoel. Bij iedere trap is het raak. Het blijkt veroorzaakt te worden doordat de stoel op zijn ophangpunt iets heen en weer beweegt. De oplossing is mogelijk het fixeren van de stoel op zijn ophangpunt. Dat lijkt makkelijker dan het is. Ik kies er voor om de beweging toe te laten en om het kraken te voorkomen smeer ik de binnenkant van de stoel in met teflon vet. Dat blijkt al snel het kraken te verergeren. Met thinner verwijder ik dit vet weer.
De echte oplossing is heel simpel. Gewoon zorgen dat er geen contact meer is tussen de stoel en zijn ophangpunt.
Van een smalle binnenband, een Schwalbe SV6a, knip ik een lengte ter breedte van het ophangpunt af. Dan knip ik de band 6 cm in de lengte in en trek de band over het ophangpunt.
Kraken volledig opgelost.

Laat de vorst maar komen

Vanmorgen vriest het 4 gr. C. Het is prachtig zonnig en de aarde ziet er berijpt uit. Tijd voor een kort ritje.
Opzettelijk doe ik mijn normale winterse kleding niet aan. Ik hou het bij een dunne lange najaarsbroek. Buiten mijn dunne onderhemd en standaard shirt met korte mouwen, heb ik alleen een Oldo shirt met lange mouwen aan. Ik vergeet mijn afstandsbediening van de schoenverwarming, maar ik kan de verwarming ook op de accuutjes zelf bedienen. Daarvoor moet ik wel even uit de fiets. Ik flintstone even achteruit en vergeet de windgeleiders. Eén trap ik er half af en plak deze opnieuw vast.
Ik fiets lekker door en met 38 km/u heb ik het al snel lekker warm.
Het land ziet er prachtig uit. Overal is het gras wit berijpt en maakt dat alles er mooi winters uitziet. Ik prijs me gelukkig met het schermpje voor mijn neus. Geen koude wind in mijn gezicht meer. Wel beslaat het scherm nu licht, maar ik kan er nog goed door zien. Ik zet het ruitje 8 cm naar voren en zie dat het weer ontwasemt.
Er zitten veel ganzen en andere vogels op de velden, veel sloten zijn dicht gevroren.
De werking van de windgeleiders is perfect. Ondanks de 38 km/u, bij -4 gr. C. heerst er een gevoelstemperatuur van -12,6 gr. C., merk ik van kou via de voetengaten vrijwel niets. Achter het ruitje is ook al geen koude wind te bespeuren, al is een muts voor het achterhoofd wel prettig. Al met al ben ik heel tevreden over het comfort bij flinke koude.

Stootwil wordt windgeleider bij voetengat

Gisteren heb ik een lang gekoesterd idee tot een eerste experiment verheven. Nu we lekker met het hoofd, dank zij het schermpje van Eduard, uit de koude rijwind zitten, is diezelfde koude wind via de voetengaten des te voelbaarder langs kuiten, knieën en dijbenen. Ik denk lang na over een geleiding van de wind rond de voetengaten. Ik scharrel een tijdje rond in mijn garage en zie daar een kleine collectie stootwillen liggen. De best passende stootwil zaag ik in de lengterichting in twee stukken en met een Stanleymes snij ik er twee stukken van af ter lengte van ongeveer 10 cm. Langer zou mooier zijn, maar dan wordt 'flintstonen' onmogelijk. De volgende vraag is hoe bevestig ik de PVC kwartbollen aan de Quest. Boren, zeker in dit stadium, trekt me niet aan.
De aloude ducktape, de TESA tape is met afstand de beste, plakt goed op het PVC. Vervolgens plak ik de kwartbollen aan de voorzijde van de voetengaten vast. Al met al redelijk simpel.
Maar werkt het ook?


Vanmorgen is Kees al voor 11.00 uur op De Woude. Eerst krijgt de dieselmotor van onze sloep een winterbeurt. Om 12.00 uur kan de motor tot 26 graden vorst verdragen. Kees kijkt eerst in de garage en komt terug met de woorden:'Een Quest met borsten'.
We gaan richting Etersheim aan de IJsselmeer kust. Direct valt op dat de koude lucht, het is nu 3 gr. C, zeer veel minder de Quest binnendringt. Tegen windkracht 3 Bft rijden we met 32 km/u naar Purmerend. Al na een paar minuten ben ik al niet meer bezig met de koude lucht langs mijn benen, ik merk er nog maar heel weinig van.
In Etersheim drinken we koffie en leggen we aan een drietal wielrenners uit waarom we een Quest rijden. Nou, ze willen wel ruilen. Langs de dijk gaat het richting Hoorn. Op het IJsselmeer wordt druk gezeild, een koud klusje.
Via Scharwoude, Avenhorn en Ursem ben ik na 60 km weer thuis.
Conclusie: een comfortabele toevoeging voor de winter. Wel denk ik dat het allemaal nog wat mooier kan, bijv. met twee strippen dun neopreen.

Stootwil aan boord en carbon kettingafscherming

Vanavond heb ik een stootwil in/aan de Quest gemonteerd. Het hoe, waar en waarom, uiteraard is het weer een experiment, horen jullie morgen.
Het doet mij genoegen dat de vraag naar het kettingbakje om het lawaai van de trekkende ketting te voorkomen, zoveel vraag heeft opgeleverd dat het bakje op bestelling nu zelfs in carbon wordt geleverd. Kees van Hattems nieuwe Quest heeft dit fraais al aan boord.

Vizier/scherm leeft

Eduard Botter heeft inmiddels een klein fabriekje van schermen in het leven geroepen. De ontwikkeling van het scherm gaat evenwel door. Eerst bedacht ik dat het scherm achterover zou moeten kunnen kantelen. Dat ging eenvoudig, maar nog met een 'uitzetpootje'. Beter is om het pootje uit het ontwerp te halen.
Gisteravond vertaalt Eduard mijn klittenband scharnier tot een degelijk kunststof exemplaar.
Ik stel, vandaag even na middernacht, Eduard een wijziging voor waarbij het scherm om een scharnier met zoveel wrijving kan draaien dat het schermpje uit zichzelf in iedere stand kan blijven staan. Kennelijk lopen onze ideeën synchroon want al vanmorgen worden de aanpassingen vertaald in een concreet product. Voor een goede verstelling en een stevige verankering op de schuimkap denk ik dat er op de schuimkap drie ongeveer 25 cm lange aluminium stripjes moeten worden bevestigd. Dit kan met de plastic oogjes die Velomobiel.nl toepast voor het bevestigen van de klittenbanden aan de schuimkap. Op de aluminium stripjes hecht de klittenband in ieder geval goed en ontstaat een stabiele basis voor het scharnier van het scherm.
Kijk even op de blog van Eduard om te zien hoe het geworden is. Het wordt steeds mooier en effectiever, heel fraai Eduard!

De WAW heeft al langer een vizier dat in allerlei standen kan worden versteld. Ik schrijf, na een mailtje met Wijnandt de Vries, Dries Callebaut aan. Dries is een nieuwe serie vizieren aan laser snijden. Dries laat me weten dat ie vrijwel zeker met de nieuwe vizieren aanwezig zal zijn tijdens de Oliebollentocht. Ik ben benieuwd of een WAW vizier op de Quest past, resp. er voor aan te passen is.

Enquete aangepast

Gisteravond heel laat heb ik de enquete gestart. In no-time waren er al 17 stemmers. Ik vergat de mening te vragen over de foto's, toch een belangrijk onderdeel van mijn blog. Daarom vraag ik de vroege stemmers nog een keer te stemmen. De eerste resultaten zijn al interessant. Als schermprint druk ik ze hierbij af.

Google Blogger aangepast

Ik ben deze blog begonnen in 2005. Behalve een aantal sjablonen was er niet veel te kiezen. Wilde je in die tijd iets veranderen aan je blog zoals bijv. het vertalen van koppen of het invoegen van een teller, dan was er maar één mogelijkheid, editten in HTML. Dat is me altijd aardig gelukt, maar de mogelijkheden om nieuwe dingen makkelijk aan de blog toe te voegen, bleven beperkt.
Google belooft nu nieuwe mogelijkheden zonder in HTML te hoeven rommelen. Daarvoor moest wel eerst de oude sjabloon worden omgezet naar de nieuwste versie. Google waarschuwt netjes dat wijzigingen die ikzelf heb aangebracht zullen verdwijnen.
Met de staart tussen de benen vluchtte ik steeds van die pagina weg.
Gisteren heb ik geprobeerd de Google vertaal module in de oude sjabloon te integreren. Ik wil dit graag implementeren omdat steeds meer buitenlandse lezers mijn blog lezen. Dat lukte prima, maar de uitlijning van de module kreeg ik niet goed. Daarom toch maar weer eens naar de nieuwe sjabloon gekeken. Niet alleen gekeken, maar zelfs de stoute schoenen aangetrokken.
De conversie is prima gelukt.
Blogger blijkt de aanpassingen wel heel simpel mogelijk te maken. Tientallen zogenaamde gadgets heb je met een paar muisklikken in de blog. Zelfs een enquete is mogelijk en staat nu even boven de site. Laat me weten wat je leuk vindt.
Uiteraard blijft de mogelijkheid om commentaar te geven bestaan.
Veel plezier met de nieuwe mogelijkheden.

Botterruitje nog veelzijdiger

Paul Dijs merkt terecht op dat het Botterruitje bij regen in de avond gevaarlijk kan zijn. Daar moet wat op gevonden worden, al was het maar om het ruitje niet te hoeven verwijderen. Als het ruitje nou achterover gekanteld kan worden vastgezet, kun je er onder door kijken en is het ruitje tevens een enorme regenklep.
Ik verniel een haspeltje van een vissnoer en slijp het geheel vlak. Op de beide uiteinden een dubbel stukje klittenband en ik heb een aardig uitzetpootje. In feite heb ik op het standaard concept alleen maar een pootje toegevoegd. Tenslotte een extra stukje klittenband aan de beide achterzijden van het ruitje en er kan proef gereden worden.
Vanmiddag regent het licht. De luchtvochtigheid is 99%, slechtere omstandigheden voor het ruitje zijn niet denkbaar. Overdag blijft het ruitje ondanks de miezerige regen goed doorzichtig. Ook beslaat het niet, mede omdat ik niet bezweet ben.
Rijdende voort maak ik de rechter twee klittenbanden op de schuimkap los en zet het liggende blauwe pootje onder een schuine hoek op de kap vast. Ik kan heel makkelijk de vrije ruimte variëren tussen een smalle spleet en een vrijwel ongehinderd zicht vooruit.
Uiteraard waait de koude wind me nu weer in het gezicht, je kunt niet alles hebben. De grote plastic ruit houdt de regen wel effectief uit mijn ogen.
Als dit tijdens langere ritten effectief blijkt, zal ik een dunner pootje maken, om het zicht verder te verbeteren. Ook de bevestiging aan de achterkant kan door het insnoeren van het klittenband beter 'scharnieren'. Tenslotte denk ik eraan om de onderrand van het scherm zwart te maken. Nu ik de hoogte van de ruit zo makkelijk kan instellen, kan een donkere rand mooi de lichten van tegenliggers afdekken. Al met al is het ruitje achterover kantelen m.i. beter dan rechterop zitten om over een lager ruitje te kunnen kijken. Dat rechter op zitten omdat je het niet goed ziet, hou je niet vol en dan....

Botterruitje verstelbaar, boodschap en koffie

Vanmiddag rij ik met Kees naar Purmerend om een Alpina bril te ruilen. Deze bril, precies dezelfde als die ik 2003 kocht, is al jaren uit het programma van Alpina. In Purmerend blijken ze nog volop in voorraad. Helaas neem ik een te kleine maat mee en dat betekent weer een ritje naar Purmerend. Da's met dit weer, weinig wind, een zonnetje en 10 gr. C helemaal geen straf. In Purmerend is het razend druk, er is markt en we rijden stapvoets tussen de mensen. We worden gewaarschuwd dat er verderop drie agenten patrouilleren, het loopt goed af.
We verlaten Purmerend richting Oosthuizen langs de Oostdijk van de Beemster. We genieten onderweg van een vijftal hazen dat heel druk is met elkaar. Via een ommetje langs Hobrede komen we weer op de Oostdijk terug en zijn keurig op tijd op de koffie bij Tinie en Pé in Zuid-Oost Beemster. We hebben het over CO2 en de werkelijke kosten van energie. Ik rekende recent uit dat een vliegreis van twee familieleden naar Maleisië en Bali omgerekend van kerosine naar elektriciteit, maar liefst 18.000 KwH kost. Zij betaalden voor de vliegreis samen € 1.350,-. Zouden wij 18.000 KwH elektriciteit verbruiken, dan zou ons dat bijna € 4.000,- kosten. In de € 1.350,- zit niet alleen de kerosine, maar ook de kosten van het vliegtuig en bemanning. Conclusie is dat het vliegen belachelijk goedkoop is en er dus geen enkele rem op zit. Onze gezamenlijke conclusie is dat we beter kunnen blijven fietsen.
Na de koffie rijden we langs de Westdijk van de Beemster langs De Rijp en Schermerhorn. We stoppen even en verbazen ons over de immense aantallen vogels die er nog zijn. Duizenden kieviten, smienten en talingen en uiteraard vergelijkbare aantallen ganzen zijn of gaan de lucht in.
Via Rustenburg laat Kees me een mooi doorsteekje door Heerhugowaard zien. Bij Kees en Marian is er thee en leer ik hoe je stoofperen conserveert.
Terug naar De Woude zet ik de gaskraan wat wijder open. Ondanks de lichte tegenwind kan ik 40 km/u aanhouden met hartslag 123. Ik denk toch dat het Botterruitje aero-dynamisch wat winst oplevert. Hartje zomer rij ik onder gunstige condities 40 km/u met hartslag 117. Ik heb op de kap vanmorgen drie 12 cm lange klittenband strips bevestigd. Nu kan ik het ruitje ingeval van condens meer naar voren op de kap zetten. Tijdens de hele rit vandaag heb ik geen last van beslaan van het ruitje. De Provision Anti-fog werkt echt. Alleen als ik stilsta voor het verkeerslicht met het ruitje vlak tegen de rand van de kap ontstaat er wat condens in het midden. De gaatjes die Eduard nu extra boort zullen hier effectief zijn. Overigens beslaat dan ook mijn bril, niet verwonderlijk bij 6 gr. C en een luchtvochtigheid boven 90%.
82 km.

Test anti-rain op ruitje

Het Botter ruitje is bij lage temperaturen waarschijnlijk wel een blijvertje. Eén nadeel is er wel, als het regent zie je niet zo best door de ruit. Natuurlijk komt je bril zonder ruitje ook onder de druppels te zitten, maar daar kan je makkelijk bij om te wissen. Bij het ruitje is dat minder makkelijk.
Daarom me maar eens georiënteerd op anti-rain middelen. Verschillende internationale tests wijzen de Provision Anti-rain als beste middel aan. Halfords heeft het in huis voor € 7,95.
De Quest wordt op het dijkweggetje voor ons huis gezet en eerst maak ik een foto door het droge ruitje. Voor de volgende foto besproei ik de ruit met schoon regenwater. Het zicht wordt heel slecht. Wegblazen van de regendruppels verbetert de zaak niet, er ontstaan een groot aantal kleinere druppels die het zicht nog verder verslechteren.
Dan maak ik de ruit goed droog en breng Provision Rain-clear aan. Weer besproei ik de ruit en maak een foto. Het zicht is al zeer veel beter. Wegblazen van de overgebleven druppels werkt nu wel, ze parelen er in hun geheel van af.
Het resultaat is heel goed. Volgens de gebruiksaanwijzing zou één keer per maand aanbrengen voldoende zijn. Tests wijzen dit ook uit.
Dan is er ook nog Provision Fog Clear. Dit heb ik nog niet getest, Kees wel. Dit spul blijkt ook prima te werken. Bij de rit naar Marken had ik, zij het beperkt, wat last van het - deels - beslaan van het ruitje. Kees' ruit bleef condens vrij.
Als dit je wat lijkt en je vereert Halfords met een bezoek, laat je dan niet het eigen product van Halfords aansmeren. Dit spul blijkt - ook weer uit dezelfde internationale tests - juist nauwelijks te werken.

Aanpassingen aan fietsbril

Vanmorgen rij ik langs Bossinade Optiek in Castricum. Paul van Bossinade heeft nieuwe opplak voorzetlenzen in huis gehaald.
Was een correctie van 1 tot 1,5 dioptrie niet voldoende, de nu beschikbare 2,5 en 3,0 dioptrie zouden het moeten doen. Ik heb zelf eerst de maximale hoogte in het huidige glas bepaald, simpel met een 3M plakgeeltje.
Helaas ziet het beeld er met de sterkere correctie heel matig uit. De onvermijdelijke vervorming die een vari-focus glas oplevert, blijkt alleen maar sterker te worden vergroot. Het is nu heel lastig scherp te stellen op de gewenste afstand van 28 cm.
Paul ziet meer in een veraf glas met dichtbij inzetstuk, ik zie meer in het boren van een gat in het huidige glas en het daarin plaatsen van een dichtbij glaasje.
Paul kan het hiermee eens zijn en we gaan oog meten. Er blijkt een glas met een correctie van 3 dioptrie nodig. Veraf zou er een kwart dioptrie gecorrigeerd kunnen worden, maar dat is wel erg weinig om een nieuw glas te rechtvaardigen.
Paul is wel in voor een knutselklusje en gaat het glas bestellen.

Nieuwe assen in TDP pedalen en oude solutie

Al een paar ritten voel ik in mijn TDP pedalen een kleine onregelmatigheid. De pedalen zijn nu ruim 17.500 km in gebruik en mogelijk zijn de assen aan vervanging toe. In september 2007 zijn deze pedalen gemonteerd en zitten nu ruim twee jaar en in de derde achtereenvolgende Quest. Nadat de vorige assen na 10.000 km al versleten waren, kreeg ik van de fabrikant gratis twee vervangende assen. Deze gaan er nu in. Een klusje dat wel wat aandacht vereist omdat de pedalen precies op de gewenste positie in- respectievelijk uitgeschoven moeten zijn.

Nadat gisteren een HEMA plakker met oude TipTop solutie losraakte en de binnenband rijp was voor de afvalbak, rij ik vandaag even langs Kroone Liefting in Limmen. Ik heb nog wel een oud tubetje Simson solutie, maar gezien de prijs nu op € 2,50 staat en het oude tubetje nog € 0,90 kostte, denk ik dat de oude solutie de kapotte binnenband achterna mag. De fabrikant heeft niet zoveel vertrouwen in de levensduur van zijn product. Mocht het oude tubetje nog een half jaar na opening worden gebruikt, het nieuwe 10 ml tubetje wordt nog maar 3 maanden na opening gegarandeerd.

Binnenbanden gedoe

Vanmorgen kom ik bij de Quest en zie tot mijn verrassing dat de rechter voorband en de achterband leeg staan. Gisteren niks van gemerkt. Beide buitenbanden zijn prima in orde en de lekken zijn ook heel klein. Rechtsvoor plak ik en monteer deze direct weer om de velg. Even later staat de band weer leeg. Blijkt er een scheurtje te zijn ontstaan vanonder de verse plakker. Nou moet ik wel toegeven van mijn Simson geloof te zijn gevallen en een plakker en solutie van de HEMA te hebben gebruikt. Voortaan maar vergeten. Er is geen Schwalbe 7c binnenband meer in huize Schermer en ik doe er maar een SV6a in. Hoewel dit volgens de specificaties van Schwalbe moet kunnen, blijkt de SV6a niet lang te willen leven in de 1.50 inch brede Primo Comet. Een scheur van 20 cm duidt op teveel uitrekken.
Voorlopig maar even geen superlichte binnenbanden. De 50 gram zwaardere SV7 kan veel meer rek verdragen.

Naar het Paard van Marken

Kees is wat laat vanochtend, zou ie mogelijk denken dat ik naar Heerhugowaard kom? Als ik de telefoon wil pakken gaat de keukendeur open, Kees. Een rit naar Marken lijkt me wel wat. Kees is met een natte vinger te lijmen en langs de stratenmakers die de weg voor ons huis opnieuw aan het bestraten zijn, kunnen we vertrekken.
Achter het Botter ruitje is het heel comfortabel toeven. Wel zitten er een paar hinderlijke pitten en kleine vervormingen precies in mijn gezichtsveld. Kees' ruitje is wel vlak. Eduard nog maar eens lief aankijken omdat ik als één-ogige niet zal wennen aan visuele hindernissen.
We hebben weinig last van de wind, er staat maar net aan Bft 2 en verder is het prachtig zonnig. Met 7 gr. C is wel fris.
Met een snelheid van steeds rond 33 km/u zijn we heel vlot op Marken. We rijden naar de kop van de haven en eten een broodje. Kees vraagt of ik wel eens naar het Paard van Marken ben geweest. Deze vuurtoren uit 1836 heb ik in mijn zeilers bestaan honderden malen gepasseerd, vanaf de wal nog nooit. Het klinkerpad is slecht, maar na een kilometer wordt het beter. Bij de vuurtoren zetten we de fietsen naast elkaar en maken wat foto's. We praten even met een goed uitziende oudere mevrouw die al op Marken woonde toen het, 50 jaar geleden, nog een eiland was. Ik zeg mevrouw dat ik niet zal vragen hoe oud ze is, maar hoe jong ze nog is. Dat antwoord geeft ze direct, 72 jaar. Ze is blij dat ze nog geen elektrische fiets nodig heeft.

Via de veel betere weg midden over het voormalige eiland rijden we terug naar Marken dorp. Buiten Marken geeft Kees flink gas en gaat met ruim 45 km/u over de rijbaan richting Monnickendam. Hij houdt de snelheid tot vlak voor Monnickendam boven de 40 km/u. Vervolgens rijden we naar Volendam, Edam en dan richting Scharwoude. Kees hoort wat ratelen en stopt. We kijken naar de kettingloop, zien niks en vervolgen onze weg. Het euvel komt niet meer terug.
Kees wil tot Avenhorn meerijden en dan afdraaien naar Heerhugowaard. Hij heeft er kennelijk nog lang geen genoeg van want hij rijdt ook nog mee door de Mijzenpolder. In Schermerhorn nemen we afscheid en ik rij door de Schermer naar huis.
Het ruitje begint, voor de wind, aan één kant te beslaan. Blijkt te komen doordat het wind geleidende stripje tegen de grote ruit aan zit. Even verschuiven en nu blijft het ruitje mooi schoon. Aanvullend zal ik het ruitje nog met anti-fog en anti-rain behandelen. Kees heeft dit al gedaan en het werkt prima.
Thuisgekomen blijken de stratenmakers de inrit netjes vrij gehouden te hebben, morgen krijgen de mannen weer lekkere koffie.
100 km

Garmin Oregon verder verfijnd

Zoals bekend gebruik ik graag de Garmin Oregon 400T GPS. De huidige systeem software versie is 3.30. Ondanks dat er een groot aantal verbeteringen in het afgelopen jaar zijn doorgevoerd, is één onderdeel achtergebleven. Het betreft hier de vertaling van de Engelse schermteksten. Hoewel veel teksten redelijk zijn vertaald, zijn veel onderdelen nog in het Engels. Zo kun je kaarten nog steeds niet 'inschakelen' of 'uitschakelen', maar moet je ze 'enablen' of disablen'. Dat is raar, maar gelukkig is daar een oplossing voor. Op http://garminoregon.wikispaces.com/OpenGTT kun je een taalbestand, in dit geval 'dutch.gtt' downloaden dat aan al die taalproblemen een eind maakt.
Al zoekende op het internet naar kaarten voor Ierland kom ik op de site:http://sites.google.com/site/talkytoasteruk/ukmaps.
Hier blijkt een prachtige gratis -OSM- kaart te downloaden die niet alleen routeerbaar is, maar ook voorzien is van hoogtelijnen. Het voordeel is duidelijk, je weet voor en tijdens de rit precies welke hoogten je voor je kiezen krijgt. Let wel goed op de aanwijzingen voor het gebruik van de kaart. Je moet namelijk deze kaart installeren die dezelfde naam heeft als een al in Oregon aanwezig bestand. Je zult een back-up moeten maken van de kaart die je verwijdert, in dit geval een iets gedetailleerdere kaart van Ierland zonder hoogteprofiel.

NB. Nu blijkt dat de kaart die ik uit de Oregon verwijderd heb, dezelfde kaart van Ierland is die ik er nu ook in heb. Echter, de kaart die nu weg is bevat ook de kaart van Engeland. Die moet er eigenlijk wel in blijven. Daarom een experiment. Als ik deze kaart er nu domweg bij zet met een iets andere naam? De kaart die er al in zit heet: GMAPSUPP.img. Ik noem de extra kaart GMAPSUPP1.img en zet hem op dezelfde plek in de map Garmin in de Oregon. En zie daar, het werkt. Ik heb nu alle kaarten die ik wil en kan blijkbaar straffeloos nog meer kaarten plaatsen, uiteraard tot de opslagruimte vol is. De opslagruimte in de Garmin Oregon 400T is volgens de fabrikant 850 Mb groot. Dat blijkt gelukkig niet te kloppen, de werkelijke grootte is maar liefst 4 Gb.
Eerder al bleek dat de hoogtelijnen kaart ook over andere kaarten kunnen worden geprojecteerd, uiteraard alleen als het over hetzelfde gebied gaat.

In regen en wind naar Oostwoud

Vanmorgen staan plotseling, in de regen, Jan Geel en Kees van Hattem voor de deur. Ze hebben elkaar toevallig bij het viaduct over het Noord-Hollands kanaal bij West-Graftdijk ontmoet en dan is De Woude natuurlijk dichtbij. Jan is altijd sterk geïnteresseerd in techniek en wil alles weten over de warmtepomp.
Ik weet dat het straks ophoudt met regenen en dus heb ik wel zin in een eindje fietsen. Bij vertrek regent het nog licht en ik zet de plu er maar bij op. Kees en Jan rijden tussen 30 en 33 km per uur tegen de al aantrekkende wind in. Dat betekent voor mij stevig doorfietsen. Eén ding staat vast, onder de plu blijft het droog. Even later is het droog en kan de plu onderdeks.
We rijden langs de Westdijk van de Schermer om vervolgens zuidelijk van Heerhugowaard de Slingerdijk op te draaien. De wind in de rug maakt dat we makkelijk 36 km/u per uur kunnen rijden. Wij besluiten Jan naar huis te begeleiden en met de steeds hardere wind gaat dat met snelheden tot 42 km/u fluitend.
We zijn dan ook in no-time in Oostwoud waar Annie Geel ons voorziet van koffie en stroopwafels. Hebben we ook wel nodig, de wind is nu Bft 6 geworden en terug zal het een stuk harder werken worden. Dat blijkt geen loze frase, de wind doet de Quest soms flink schudden. Recht of bijna recht tegen wind rijden we rond 30 km/u. De wind buldert om mijn hoofd, stom dat ik het onvolprezen nieuwe ruitje van Eduard nog niet heb geplaatst. Ik realiseer me zelfs niet dat ik de eerdere versie van het ruitje gewoon onderin de fiets heb liggen, niet zo slim dus.
Als de wind dwars inkomt moet er soms flink opgestuurd worden. Dat is best tricky op plaatsen waar vochtige klei op de weg ligt. Vòòr zijn nu rechts een Primo Comet en links een Avocet gemonteerd, voor deze omstandigheden geen optimale configuratie.
Op de Oostdijk komt de wind vrijwel dwars in en dat vereist attent sturen. Kees slaat af naar Heerhugowaard en ik mag alleen de laatste 20 km tegen de wind opboksen. Veel auto's passeren rakelings en dat voelt niet prettig. Ik ben dan ook blij als ik het fietspad langs de Noordervaart kan opdraaien.
Het is al bijna donker als ik na 94 km de pont oprij.

Hoogteprofielen route in Engeland en Ierland

Enkele lezers van mijn blog waarschuwen me goed rekening te houden met veel klimmen en dalen. Nu ben ik er wel een beetje mee vertrouwd, op de rit naar Giessen kregen we ook de nodige hellingen voor de kiezen. Maarten Sneep biedt aan het in Google Earth ontbrekende hoogteprofiel alsnog te berekenen.

Maarten schrijft:
Het duiveltje schuilt in de details. Ik heb elke 50 meter een routepunt laten uitrekenen tussen de opgegeven routepunten, en de daarbij behorende hoogte opgezocht. Dat geef een kleine 7000 punten op Newcastle - Stranreaer, en ruim 38000 voor het rondje, eh, de ronde. Vervolgens een grafiek gemaakt van de hoogte tegen de afstand. Let op: de horizontale schaal verschilt vrij sterk, dit kan de perceptie nogal beïnvloeden.