Escorte naar Dronten door sneeuw afgelast

Vanmorgen zou een groepje Quest rijders René v.d. Berg uit Bergen escorteren bij het ophalen van zijn nieuwe Quest. Er was door de weerprofeten 'een licht sneeuwbuitje' voorspeld. Het zou allemaal niet veel om het lijf hebben. Pé Koomen had al voorspeld dat sneeuw wel eens de spelbreker zou kunnen worden. Als mijn vrouw wakker wordt zegt ze dat er veel sneeuw ligt. Dat blijkt helaas te kloppen, er ligt 4,5cm mooi verse poedersneeuw. Het vriest 5 gr. C. Het verkeer op de provinciale weg aan de overkant van het water rijdt stapvoets. Dan zal het fietsen waarschijnlijk te veel van het goede zijn.
Het tochtje naar Dronten wordt door Kees dan ook om half negen al verdaagd naar zaterdag a.s.
Sneeuw op De Woude kan mooie plaatjes opleveren. Ik hoef daar meestal maar een paar meter voor te lopen. Opvallend is dat de natuur verwacht dat het al snel over moet zijn met de winter. De hortensia's zitten al weer vol donker rode knoppen en lijken elk moment uit te willen lopen.
Ik hou me onledig met sneeuwruimen en probeer een paar vogels voor de lens te krijgen. Dat valt nog niet mee. Leuk om te zien blijven de koolmezen en pimpelmezen. Ook een driftig sneeuw etende merel komt langs.

Quest Niels naar Velomobiel.nl

Vanmorgen, het vriest 5 graden, zet ik de Foldycar in elkaar en haal Kees van Hattem op. Dan rijden we naar Schoorldam om Niels Vogel op te halen. Niels kan alleen maar hinkelen, zijn linkerhand zit in het gips en krukken zijn dan geen optie. Niels woont aan een doodlopende weg en ik zet de auto om de hoek neer. Da's een brug te ver om hinkelend te bereiken en Kees en ik lenen onze sterke schouders om Niels bij de auto te krijgen.
De gecrashte Quest staat bij Niels' schoonmoeder in Tuitjenhorn. Bij het zien van de Quest is wel duidelijk dat het een enorme klap is geweest. We zetten de Quest op de aanhanger en brengen Niels weer naar huis. Niels zou eerst meerijden naar Dronten, maar zijn zoon is onderweg naar het ziekenhuis in verband met een ernstig ongeval aan zijn oog. Dan is een gezellig ritje naar Dronten niet zo leuk.
Wij rijden over de dijk Enkhuizen - Lelystad en zien hier en daar kruiend ijs, heel mooi.

In Dronten loopt heel Velomobiel.nl uit om de brokstukken te bekijken. Theo begint meteen de neus uit te deuken en het ziet er al snel weer als een Quest uit. Het is belangrijk dit te doen om de spanning uit de vervormde delen te halen. Allert laat me zien hoe ze denken de reparatie uit te voeren. Bij een soortgelijk ongeval van een Quest is ook de neus vernield. Er is nu een complete mal van een neus van de Quest. De vernielde neus wordt er afgezaagd en een nieuw te maken neus wordt er precies op pas gemaakt. Er blijft een heel smal randje te zien dat na heel beperkt schuren, plamuren en spuiten de schade volledig onzichtbaar maakt. De top van de Quest lijkt ook behouden te kunnen worden. Door middel van vacuum zuigen en injecteren met hars, kunnen ze de top weer mooi in model maken.

Er is wat discussie over het kettingwieltje. Standaard zit er een 1,5 cm lang busje over de as van het wieltje. In een aantal gevallen, niet iedere Quest heeft het probleem, wordt hiermee de ketting uit de rechte lijn gedwongen. Ik heb een kettingwieltje mee uit mijn Quest waarvan de randen door de ketting zijn weggevreten. De conclusie is dat dit kennelijk in een aantal gevallen gebeurt. De oorzaak lijkt in het crankstel te zitten waar enige variatie in de afmetingen voor dit probleem verantwoordelijk is.

Kees komt plotseling met een nieuw soort kevlar gewapende remkabels aan. Deze buitenkabels hebben extreem weinig wrijving en zouden de remweg merkbaar verkorten. Theo wijst me een nieuwe fiets aan die op mijn maat staat afgesteld en waarin zowel de grotere remtrommels als de nieuwe kabels zitten. Ik mag er een rondje mee maken en inderdaad, de remwerking is merkbaar beter.

We gaan nu op zolder op zoek naar de meetwagen. Die ligt achter een stapel banden, en daar hebben ze er in Dronten nogal wat van. Het blijkt een heel solide ding te zijn. Samen met een afrol plateau en zes 20" wielen laden we de installatie in de auto. Ook krijgen we een serie banden mee. Ymte stopt me ook nog drie Vredestein HPV banden in de handen met het verzoek ze nog een keer mee te testen. Als de test wederom negatief is kunnen ze nog dienen om een groot vuur mee te maken.
Tenslotte instrueert Allert me uitvoerig over hoe de sporing van de meetwagen goed te controleren.

Kees winkelt er op los en neemt voor diverse fietsers onderdelen en andere spulletjes mee.
Om kwart over twee gaan we weer richting Heerhugowaard. De meetwagen leveren we af bij de school van Matthijs. Ik bekijk de betegelde vloer en denk dat deze zeer geschikt is. Wel zal ik met de lasermeter de vloer grondig opmeten. Bij de relatief korte uitrol afstanden is een halve centimeter hoogteverschil fnuikend.

Mistig rondje polders

Vanmorgen is het zwaar bewolkt met 1 gr. C., 98% luchtvochtigheid en 3 Bft uit het noordoosten voelt het 'waterkoud' aan. Kees van Hattem en Rob Kaag zijn om kwart voor tien op het eiland en laven zich aan de espresso. Bij het vertrek geef ik Rob nog enkele tips om zijn nieuwe elektrische voetverwarming beter op zijn schoenen te bevestigen. We maken een ritje naar onder meer Etersheim, een klein plaatsje aan het IJsselmeer. Het zicht is enkele honderden meters en de schermpjes beslaan door de hoge luchtvochtigheid. Toch rijdt het prettig al gaat het in redelijk kalm tempo.
We rijden naar Purmerend langs de Starnmeerdijk. Het rijden langs deze eeuwenoude dijk verveelt nooit en de uit de mist opdoemende boerderijen en molen maken het sfeerplaatje compleet.
Langs de Oostdijk van de Beemster, de mist begint wat op te trekken, komen ons tientallen oude auto's die deelnemen aan de 'Winter Classic 2010' tegemoet. Vooral veel MGB's zijn van de partij.
In Oosthuizen denkt de bestuurder van een aannemersbusje dat de hele weg voor hem is. Ik kom op een kruising kennelijk teveel op zijn weghelft en een opgestoken middelvinger is mijn deel.

In Etersheim, Kees is daar een regelmatige en welkome gast, worden we enthousiast verwelkomd door een tweetal honden.
Tot mijn grote verrassing laat Kees de appeltaart aan zijn neus voorbij gaan. Zou ie nou echt begonnen zijn zich zorgen te maken over de 15.000 hoogtemeters in Ierland?
Na de koffie fietsen we noordwaarts langs de IJsselmeerdijk. Bij Schardam slaan we linksaf om het mooie Beets te doorkruisen. We rijden voor de wind en het tempo is met 30 km/u aan de lage kant. Ik word dan ook niet lekker warm en moet enkele keren uit de fiets voor een plas. Via Avenhorn en Ursem bereiken we Heerhugowaard. In het park van Luna scheur ik hard de bulten over, heerlijk. Thuis bij Kees en Marian krijgen we uitleg over het vilten van wol voor het maken van middeleeuwse kleding. Het draaien aan de kaardmolen, je pluist daarmee de wol in mooie parallelle doeken, is een warm klusje.

Na de thee rijden Rob en ik richting Alkmaar. Het tempo is wat hoger en Rob kan goed volgen. Ik rij even achter hem aan, maar dan slaat hij af naar Alkmaar-noord, terwijl ik dacht dat ie langs de Schermerdijk richting Ranzijn zou rijden. Langs het Noord-Hollands kanaal weet ik de laatste kilometers naar huis met 45 km/u af te raffelen. Of de kouwelijkheid van vandaag aan het tempo ligt waag ik nu, het is 23.00 uur, te betwijfelen. Ik ben wat hangerig en slaap na het avondeten bijna twee uur.

Mooi maar fris ritje van 78 kilometer.

SKS betrouwbaarste voetpomp

Na een oproep van Theo van Soest om eens verschillende fietspompen te vergelijken, heb ik me afgevraagd hoe je dat moet doen. Het meten van precieze luchtdruk is niet zo makkelijk omdat ik geen absolute referentie druk meter heb. Of heb ik die toch wel...?
Voor het oppompen van autobanden heb ik een Michelin-Wonder meter met certificaat. Deze is gegarandeerd binnen 1/10 bar juist. Wel zit ie aan de compressor met alleen een auto ventiel nippel eraan. Teveel gedoe om dat aan te passen aan Franse ventielen.
Dan realiseer ik me dat ik ooit van Hans Wessels een Schwalbe Airmax Pro digitale drukmeter heb gekregen voor mijn bandentesten.
Het duurt even, een handleiding is nergens op het internet te vinden, voor ik begrijp hoe het apparaatje werkt. Eerst de knop ingedrukt houden tot ie op 'on' staat. Nadat er een waarde 0.00 of eventueel een oude waarde opkomt, moet je weer de knop enkele seconden ingedrukt houden. Nadat er 'CLE' van 'clear' in beeld komt is het compacte metertje klaar voor de meting. Wel goed opletten dat ie op 'bar' staat want hij kan ook op drie andere waarden worden gezet.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, de druk die de SKS Rennkompressor in de band pompt is werkelijk exact de druk die ook de Airmax aangeeft. Het is gewoon verrassend dat ik, ondanks de analoge meter, de druk steeds binnen enkele honderdsten van een bar op de gewenste waarde meet.

Bij beide pompen pomp ik op de meter tot 3.0, 4.0, 5.0, 6.0 en 7.0 bar. Daarna meet ik met de Airmax de werkelijk in de band aanwezige lucht. De SKS levert na meting met de Airmax precies de druk die ik erin heb gepompt. De Halfords blijkt steeds tussen de 0.3 en 0.6 af te wijken. Er zit minder druk in dan de meter aangeeft.

Ik heb voor de waarden 3, 4 en 5 bar gemeten aan de achterband omdat het grotere luchtvolume het resultaat na het afnemen van de pompnippel minder zal beïnvloeden. Ook is het makkelijker om met de Airmax bij het grotere achterwiel te meten. De drukken 6 en 7 bar meet ik aan één van de voorbanden. Ik pomp steeds een hogere waarde in de band. Bij elke volle bar trek ik de nippel eraf en meet direct met de Airmax de waarde. Er is bij de SKS geen enkel verschil tussen de meter van de pomp en de meting van de Airmax.

Bij de Halfords pomp is het stuk lastiger om een betrouwbare meting te krijgen. Om te beginnen trilt de wijzer van de meter tijdens het pompen nogal. Als je denkt dat de gewenste waarde bereikt is, blijkt de meter bij ieder licht schokje tot 0,3 bar te verspringen. Na meerdere tikjes met de pomp op de vloer komt er enige stabiliteit in de uitslag. De metingen bewijzen wat ik al eerder had vastgesteld en staan hieronder.

SKS Rennkompressor

Meter 3.0- Airmax 3.0
Meter 4.0- Airmax 4.0
Meter 5.0- Airmax 5.0
Meter 6.0- Airmax 6.0
Meter 7.0- Airmax 7.0

Halfords

Meter 3.0- Airmax 2.7
Meter 4.0- Airmax 3.5
Meter 5.0- Airmax 4.5
Meter 6.0- Airmax 5.4
Meter 7.0- Airmax 6.6

De SKS is de betrouwbaarste voetpomp van de twee. Niet verwonderlijk, je koopt 4 Halfords pompen voor de prijs van één SKS Rennkompressor. Uiteraard zullen er vele andere voetpompen even goed zijn als de SKS. Wel is het gemak waarmee je heel nauwkeurig de juiste druk kan doseren groot. De Halfords kan uitstekend mee in de Quest vanwege zijn lichte gewicht. Gewoon een half barretje meer erin pompen dan de meter aangeeft en je bent het heertje.

Nieuwe bandentest met meetwagen

Hoewel de nieuwe velomobielband nog niet is gearriveerd, tref ik wel al voorbereidingen voor een nieuwe test van een aantal banden, zowel 20 als 26 inch. In het verleden heb ik steeds getest met uitrolproeven van de Quest. Dat is meerdere keren prima gegaan, maar de laatste keer heb ik toch door een snelle daling van de temperatuur, veroorzaakt door zeewind, de resultaten onbruikbaar zien worden.
Daarom zullen we nieuwe tests uitvoeren met de meetkar van Velomobiel.nl. Deze kar is nu nog alleen van 20" wielen voorzien. Maandag breng ik de kapotte Quest van Niels Vogel naar Dronten, de meetkar kan dan meteen mee terug. Achterbanden zijn altijd 26 inch en dat vereist 26 inch wielen. Op de site van Fietspunt.nl zie ik dat de goede Schothorst wielen met € 31,95 heel betaalbaar zijn. Een telefoontje naar Fietspunt.nl levert zelfs op dat zij mogelijk een bijdrage willen leveren met de wielen en alle gewenste banden.
In een grote technische school, hartelijk dank Matthijs, kunnen we de uitrolproeven doen.
Voor wat betreft 26" denk ik aan het testen van:
-Schwalbe Durano
-Schwalbe Kojak 50
-Schwalbe Big Apple lite skin (op verzoek H@rry L.)
-Schwalbe Super Moto
-Schwalbe Furious Fred met en zonder anti-lekbescherming
-Vredestein Perfect Moiree 54
-Geax Tattoo

Het portfolio voor 20" heb ik nog niet precies in mijn hoofd. Het liefst doe ik dat uiteraard als de nieuwe Schwalbe velomobielband voor een eerste test beschikbaar is.

Beekie blij en reis door de Middeleeuwen

Vanmorgen komt Marcel Beekmans om het hinderlijke geratel in zijn fiets te laten verhelpen. Als de Quest op de blokken staat is meteen duidelijk wat er aan de hand is. Het kettingwieltje wordt door het bekende 1,5 cm brede busje uit de rechte lijn gedwongen, en de schalmen van de ketting tikken tegen de binnenkant van de flens van het kettingwiel. Daar zou Velomobiel.nl toch eens iets op moeten bedenken. Nadat we het kettingwiel hebben uitgebouwd, blijkt dat het busje muurvast op het asje zit. In de bankschroef wil het er met wat wrikken wel af.
De lagers zitten uiteraard los in het huis en moeten nu vastgelijmd worden. Dit doe ik, na eerst de te lijmen vlakken met wasbenzine te hebben schoongemaakt, met seconden lijm.
We gaan met zijn drieën op weg richting Amsterdam. Marcel is zielsblij dat de herrie onderin weg is. Als ie nou ook nog het kettingbuisje om de trekkende ketting weg haalt, hoort ie alleen nog maar het zoeven van de banden.
Langs het Noord-Hollands kanaal rijden we naar Purmerend en daarna door naar de afslag Landsmeer. Het is opvallend hoeveel ijs er in het Noord-Hollands kanaal ligt. Hoewel het door een ijsbreker gebroken is, zijn de schotsen nog zeker 10 cm dik. Marcel gaat langs de Kanaaldijk door naar Amsterdam, wij nemen de pont en rijden even later door het fraaie Broek in Waterland.
Voor een boodschap moet ik even langs een watersport zaak. Pas de derde winkel, in Volendam, heeft de spullen in huis.
Na nog een boodschap op de Dijk in Volendam, zien we het meer dan opvallende schip de 'Vlotburg' in de haven liggen. De Vlotburg is een middeleeuws fort op een boot, een creatie van Len Vries. Len is bekend van Joris Linssen's Showroom en Man bijt hond. Tot mijn grote verrassing blijkt Kees Len goed te kennen. Als Len, hij zit hoog te paard op het bovendek van zijn schip, ook Kees herkent, worden we aan boord uitgenodigd.
Het wordt een opmerkelijk bezoek. Len zit in ridderkostuum op zijn paard en kan daarmee allerlei kunstjes. Ook een klein wit paardje geeft een optreden. Wel oppassen voor die kleine witte, hij is humeurig en bijtgraag.
We lopen het schip rond en verbazen ons over de vele middeleeuwse taferelen, allemaal van de hand van Len.
Na nog wat foto's gemaakt te hebben vanaf het dek van het schip, ook vanaf deze positie is het zicht op Marken heel mooi, nemen we afscheid van Len en zijn Duitse vriendin en gaan weer onderweg.
Via Edam, De Beemster en De Rijp nemen we op het viaduct bij West-Graftdijk afscheid.

Zelfs ligfiets vliegt de bocht uit

TUITJENHORN
Een gebroken enkel, een vinger uit de kom en wat polyesterschade. Dat was wat deze onfortuinlijke ligfietser uit Schoorldam woensdagochtend overhield aan een glijpartij met zijn driewielig voertuig.

De man kwam even na negen uur op de kruising van de Koorndijk/Noorderlicht in botsing met een automobiliste toen hij vanaf de Koorndijk rechtsaf wilde slaan, maar door het daar spiegelgladde wegdek uit de bocht vloog. De ligfietser werd per ambulance naar het MCA in Alkmaar overgebracht. Het spekgladde wegdek is door de gemeente Harenkarspel meteen behandeld.

Velen van ons kennen de groene Quest van Niels V.
Sterkte Niels en van harte beterschap.

Bron bericht en foto:
Noord-Hollands Dagblad

Asociale Heerhugowaarders

Ik wil, na de prachtige wintertocht afgelopen dinsdag, er wel weer een keertje uit. Even een rondje Schermer of naar Kees in Heerhugowaard. Het heeft gisteravond ijs geregend en dat glijdt met donderend geweld van het grote dak van onze stolp. Het dooit dus en dan kun je altijd fietsen.... In de fiets, het is 3 gr. boven nul, een zonnetje en stevige wind uit het zuidwesten, blijkt al snel dat het zout bij het Hoogheemraadschap nog niet is aangevuld. Het fietspad langs de Markervaart is niet gestrooid of geschoven. Er ligt een vrij harde ijsdrab waardoor er niet harder gereden kan worden dan 15 km/u, soms nog minder. De Quest schaatst af en toe van links naar rechts, eigenlijk wel leuk.
Na het viaduct bij West-Graftdijk gaat het veel beter, de auto's hebben de ijzel deels aan de kant gereden.
Tot aan Heerhugowaard is het prima fietsen.
Bij de fam. Van Hattem is geen sterveling te zien. Wel hebben de rode katten me in het vizier en ze klimmen beiden over het hek.
Ze kennen me natuurlijk prima als de bezoeker waar het zo lekker met de nagels in de gladde fietsbroek hangen is. Ze komen een kopje geven en gaan me dan van een afstandje licht hooghartig zitten aankijken.
Als ik de fiets op de weg keer, wordt ik plotseling volgespoten met een zoutige ijsdrab. G.d.e.d.m.e schreeuw ik de automobilist die me dit flikt na. Ik ben nog niet bekomen van de schrik, als het me nog twee keer overkomt. Ik word woest en schreeuw die asociale Heerhugowaarders de nodige verwensingen toe. De hele Quest zit onder de ijzige drab. Ikzelf ben drijfnat en het ijswater loopt mijn schoenen in. Dit is shit.
Ik stap nu de rijbaan op en dwing de volgende automobilisten mij stapvoets te passeren. Dan zet ik de fiets midden op de rijbaan en stap boos in. Had ik eerst nog het plan om via Ursem en Schermerhorn te rijden, nu ga ik maar direct naar huis.

Fietsbril

Al jaren gebruik ik een fietsbril, niks bijzonders. Maar in meer dan 50.000 fietskilometers is mijn idee omtrent brillen nogal veranderd. Dit levert, ook bij brillen, een soort van zelfwerkzaamheid op die mij nu een volkomen op mijn wensen toegesneden bril heeft opgeleverd.
Waaraan moet een bril voldoen?
-wind uit de ogen houden
-windgeruis verminderen
-geen hinderlijke schitteringen opleveren
-uiteraard de juiste oogcorrectie hebben
-veraf en dichtbij (GPS) scherp zien

De standaard sportbrillen hebben veelal een polycarbonaat lens, al dan niet gekleurd. Voor oogcorrecties worden veelal - voor mij te kleine - inzetbrilletjes gebruikt. Dat levert voor mensen met twee ogen, ik kijk met één oog, een bruikbare oplossing op.
Als je door één oog kijkt wil je een maximale gezichtshoek bereiken. Dit doe ik met een Alpina Pro Sport Optic Swing 60. Deze bestaat uit een heldere kunststof ingeklemd in het frame. Daarin zitten standaard behoorlijk grote gaten voor een inzet optisch glas.
Dat gat heb ik groter gemaakt en de opticien heeft er een varifocus glas in gezet.
Standaard zit er een blank vizier op. Dat is na jaren licht bekrast en wordt niet meer gebruikt. Hoeft ook niet, er zit immers een optisch glas in. Links blijft er nu een gat dat met een stukje van het oude blanke vizier is afgedekt.
Ik vind het heel prettig om de GPS recht voor mijn neus op het stuur te hebben. De meest dichtbije afstand van de varifocus lens is niet voldoende om de 31 cm die de GPS van mijn rechteroog is verwijderd, scherp af te beelden.
Daarom wil ik een speciaal leesglas opnemen in het onderste segment van mijn varifocus glas. Paul van opticien Bossinade in Castricum kijkt mij eerst wat wazig aan, maar wil mijn enthousiasme niet meteen de grond in boren. Hij wil eerst een proef doen om te kijken of ie überhaupt een glas in een glas kan krijgen.
Dat lukt, al is het glas nu, in de testfase nog te dik. Als de juiste lens is gevonden om op een afstand van 31 cm scherp te zijn, wordt een, duurder, dun glas besteld en er in gezet.
Ook worden dan de zijkanten schuin gevijld om een maximaal zicht op de GPS te krijgen. Hoewel het huidige glaasje, het is 8 x 9 mm groot, nog iets te ver voorin scherp is, is het resultaat fantastisch. Ik kan nu iedere beeldpixel scherp zien, zonder mijn hoofd te verdraaien.
Tenslotte kan er natuurlijk een zonnevizier worden opgeklikt. Deze bril is tot 110 km per uur (Giessen) getest en ook op die snelheid krijg je geen tranende ogen.
Toegegeven, het ziet er allemaal niet uit, maar het gaat om het resultaat. Wel heb ik een nieuw exemplaar van de Alpina bril, ze zijn niet meer in de collectie, aangeschaft. Koopman optiek in Purmerend heeft er nog aantal op voorraad.

Quest de lucht in

Al een tijdje denk ik na over een makkelijke manier om voor sleutelwerkzaamheden de Quest 'de lucht in' te krijgen. Ideaal is natuurlijk een hydraulische lift zoals bij Velomobiel.nl in gebruik. Voor thuisgebruik niet handig omdat ie meestal een sta-in-de-weg is. Ook kost zo'n apparaat honderden euro's.
De eisen zijn evenwel veelomvattend. Het moet alleen uit te voeren zijn, er mogen geen hinderlijke omvangrijke onderdelen na gebruik in de weg staan, de hoogte moet variabel zijn tussen 60 en 90 cm en het moet liefst geen operatie zijn die veel geld kost.
Eerst op zoek naar schragen met variabele hoogte instelling. Vaste schragen zijn altijd 90 cm hoog, te hoog omdat je dan staand naast de Quest niets meer in de fiets kan uitrichten zonder weer op een verhoging te gaan staan.
Die schragen vind ik bij ecotools.nl.
Vervolgens de vraag hoe krijg ik de Quest er in mijn eentje op. Achtereenvolgens passeren oprijplanken en allerlei soorten hijswerktuigen de revue. Veelal zijn dit spullen om motoren of andere zware spullen te liften. Te zwaar, te duur en onhandig.
Uiteindelijk beland ik bij de aloude fietsliftjes waaraan veel fietsers hun fietsen ophijsen voor onderhoud en opslag.
Fixet heeft ze vandaag en het komende weekend in de aanbieding voor € 6,49. Er zijn er twee nodig. Nu ik toch bij Fixet ben neem ik een plaat licht-watervast multiplex van 15 mm dikte en 200 x 85 cm mee.
Thuisgekomen schroef ik de vier plafond units met ieder 10 spaanplaatschroeven aan het plafond vast. In de multiplex plaat boor ik 8 gaten van 15 mm waarin de ophanghaken zich automatisch borgen bij het hijsen.
Dan een spannend moment, krijg ik de Quest hier eenvoudig mee omhoog? Dat lijkt in eerste instantie niet makkelijk te gaan, het geheel gaat scheef omhoog. Omdat het hijssysteem automatisch borgt kan ik de hijsende draad loslaten en de Quest recht trekken. Even later blijkt dat terwijl ik aan het hijsen ben ik de Quest aan het instapgat eenvoudig rechtop kan houden. Helemaal eenvoudig gaat het als eerst de Quest aan de voorkant twintig centimeter opgehesen wordt. De achterkant blijft dan nog even op de grond staan. In twee etappes is de Quest op ruim 60 cm en kunnen de schragen eronder. Dan kunnen de hijshaken eruit en naar het plafond gehesen worden. De Quest staat nu heel solide op een comfortabele hoogte van 63 cm
De terugweg is uiteraard identiek en als de Quest weer geland is hijs ik de complete multiplex plaat tegen het plafond aan.
De foto's spreken voor zich. De kosten blijven voor de schragen, multiplex plaat en fietsliften onder € 90,-.

Marken op de koudste dag van het jaar

Vanmorgen om 8.00 uur vriest het -11.1 gr. C. We gaan naar Marken, met 3 Questen. Kees van Hattem en Rob Kaag beiden met hun nieuwe Quest rijden om kwart voor 11 ons steenkoude eiland op. Rob heeft nu al koude voeten en geniet omstandig van onze vloerverwarming. Het is prachtig weer, volle zon en oostenwind kracht 3 tot 4 Bft. Als we vertrekken is het - 8.5 gr. C en de gevoelstemperatuur is - 20 gr. C. Ik trap me al snel lekker warm en dank zij het vizier en de windkappen om de voetengaten is het heerlijk om te doen. Ik mis zelfs mijn Alpine fietsbril niet, die is bij de opticiën.
Langs het Noord-Hollands kanaal koersen we met rond 30 km/u naar Purmerend. Kees geeft de voorkeur aan de Jaagweg hoewel het fietspad aan de westzijde van het kanaal ook te berijden lijkt. Het is een prachtige witte wereld en ik schiet mijn eerste foto's.
Het is wat heiig en dat levert mooie beelden op. Ik raak in Purmerend wat achter omdat een oude dame met haar fiets stopt en direct het fietspad oversteekt. Ze ziet me te laat, maar ik heb al ingeschat dat stoppen het parool is.
Vanuit Ilpendam rijden we weer door een fantastisch wit landschap. Er is gewoon te veel te fotograferen. Een mooie groep schapen met ver in de achtergrond heel zacht getekende boerderijen, zwanen die gewoon op de weg blijven zitten, duizenden meerkoeten op het ijs, gewoon te veel van het goede.
Even later doemen de kerken van Monnickendam uit de heiigheid op, schitterend. Voorzover de automobilisten ons kunnen en willen zien, krijgen we voorrang waar we het eigenlijk niet hebben. Kennelijk hebben de mensen in hun verwarmde blik medelijden met ons. Nou dat is echt niet nodig, ik heb het totaal niet koud. Toegegeven, de elektrische voetverwarming staat op de één na hoogste stand.
Bij Monnickendam zijn tientallen ijszeilers in touw op het bevroren water van de Gouwzee, een prachtig gezicht. Kees en Rob zien al dit moois niet, zij kiezen ervoor om onder aan de dijk te blijven rijden 'het is daar minder koud'. Het fotograferen op de smalle dijk is wel tricky, wat gebeurt er als je van het talud af sodemietert?

In Marken ga ik naar de haven, Kees en Rob ben ik kwijt geraakt. Een Volkswagen Polo komt met grote snelheid achteruit en ziet mij totaal niet. Met een paar harde trappen ram ik de Quest de beijsde berm in en scheldt de bestuurder voor .....zak uit. De mannen zijn niet in de haven en ik ga op weg naar het Paard van Marken, de vuurtoren aan de oostkant van het voormalig eiland. Dan belt Kees 'waar zit je?'. De mannen zijn aan koffie en warmte toe, vooral Rob is inmiddels een vurig pleitbezorger geworden voor elektrische voetverwarming. Ik ga weer naar de haven en we genieten daar van twee espresso's, bedankt Rob. Ik verwissel de accu's in mijn voetverwarming. Ze kunnen nog wel ruim een uur mee, maar de nieuwe gaan drie uur mee en daar kom ik wel mee thuis.
Ik wil heel graag naar de vuurtoren en ik ga de mannen voor naar dit historische gebouw. De dijk oprijden lukt me niet, alles is besneeuwd en het talud is te steil. Ik duw de Quest omhoog en ervaar onmiddellijk de snijdende wind die nu ongehinderd over tientallen kilometers ijs komt aanwaaien. De beelden om ons heen zijn prachtig, het is hier winter pur sang. Uiteraard zijn de fietsen weer fotomodel. Kees en Rob gaan weer omlaag 'het is hier stervens koud' roept Kees. Dat blijkt - 7 gr. C te zijn, maar de vrij harde wind resulteert in een 'windchill' van -20 gr. C.
Na nog een foto van de Schotse hooglanders ga ik, snel nog een broodje weghappend, ook naar beneden en op weg naar Volendam.
Ook nu weer is het volop genieten van de steeds veranderende besneeuwde landschappen. We blijven nu gedrieën boven op de dijk en zien de ijszeilers met grote snelheid heen en weer flitsen.
In Monnickendam zijn we dankbaar dat meerdere automobilisten echt rekening met ons houden.
Via Katwoude bereiken we Volendam. Het is er rustig en zonder oponthoud rijden we de dijk over. Ik kijk altijd even naar de WirWar bar, waar ooit 14 jonge Volendammers tijdens een nieuwjaarsnacht in de vlammen omkwamen. Juist vandaag is er een besluit genomen om in de WirWar bar een aalkwekerij te starten, een mooi initiatief.
In Edam rijdt een oudere meneer in een Peugeot Partner me vrijwel van de sokken. De man komt van links en rijdt als een kip zonder kop de kruising op. Ook deze bestuurder, vergeef me, voeg ik wat onwelvoeglijke woorden toe.
We stoppen even voor een plasje en wat drinken. Kees en Rob vluchten snel weer de warmte van de Quest in. In de luwte van de dijk heb ik het nog steeds niet koud. Wel wordt mijn linkerhak koud, nog altijd niks vergeleken met de ijsklompen waar Rob nu mee rond rijdt.

Via de Oostdijk bereiken we Purmerend weer. Ik zie de schermpjes van Rob en Kees langzaam dichtslibben met ijs. Kees probeert het weg te poetsen maar veel helpt het niet. Ik ga voorop om langs de Westdijk van het Noord-Hollands kanaal naar De Woude te rijden. Regelmatig tipt de snelheid aan 33 tot 34 km/u, zo blijf ik lekker warm.
Kees en Rob rijden mee naar De Woude. Rob meldt dat ie al verlangt naar de warme tegels van de vloerverwarming.
Na de koffie rijden de mannen de koude weer tegemoet. Het vriest alweer 8 graden.
Een heerlijke fietsdag die dankzij goede kleding en uitrusting fantastisch is verlopen. Ik heb meelij met Pé Koomen die weer een prachtige fietsdag aan zijn neus voorbij moet zien gaan.
95 km