Fortentocht 2011

De Fortenroute 2011 start vanmorgen vanuit De Woude. Als de pont om half 8 voor het eerst overvaart zijn er alleen maar velomobielen aan boord. Pé, Jan, Matthijs, Katinka, Jupp en Kees zijn ondanks de slechte weersverwachting present. De route in de Montana en rijden maar. Kees kent deze omgeving als zijn broekzak en gaat voorop.
Tot in de Beemster blijkt dat letterlijk alle bordjes Fortenroute zijn verwijderd. Geen idee waarom, maar vanaf dat moment mag ik voorop rijden. Het is wisselend bewolkt en het waait Bft 5. De zon laat zich regelmatig zien. We stoppen even voor een amazone die haar paard even later lopend in veiligheid brengt.
We rijden steeds rond de 30 tot 32 km/u, ook tegen de pittige wind in. Via Edam, Volendam, Monnickendam en Durgerdam, allemaal 'dammen' dus, rijden we de Schellingwouder bruggen over.
De weg langs het Amsterdam-Rijnkanaal is plotseling versperd. Op de Montana, het grote beeldscherm is heel prettig, is een omleiding snel gevonden. Dan gaat het op Muiden aan. Vervolgens rijden we over de vele smalle dijkwegen richting Abcoude. Daar houden we onze vaste stop voor koffie of iets anders.
In de verte tekenen de eerste donkere wolken zich af. We krijgen een eerste pittige bui over ons heen. Ik prijs me gelukkig met de racekap, tegenwoordig mag ie ook toerkap heten :). Ondanks de harde regen blijf ik lekker droog en kan goed blijven zien.
Jupp krijgt een lekke achterband en dat betekent even wachten. Matthijs heeft schandalig lekkere pepermunt en we snoepen daar lekker van. Het is bijzonder rustig langs de weg. Met mooi weer zijn de dijkweggetjes door medefietsers, joggers, wandelaars en paardrijdende meisjes bijzonder lastig te berijden. Het slechte weerbericht heeft blijkbaar veel mensen binnen gehouden.
Vlak voor Hoofddorp zijn mijn drie AA accuutjes in de Montana leeg en ik denk ze te verwisselen voor verse. Kennelijk pak ik een setje al eerder gebruikte accu's en krijg de Montana niet aan de gang. Kees reikt me 4 nieuwe accuutjes aan, maar die zijn al heel lang niet opgeladen en ook leeg. Dan maar even op de bonnefooi verder.
Kees rijdt voorop en prompt staan we midden in Hoofddorp.
Jupp weet wel de goede weg en al snel pauzeren we in het Hoofddorpse bos. Cees heeft nog enkele versie accuutjes en daarmee navigeren we wat makkelijker verder.
Een vriendelijke meneer wil wel een foto van ons maken. Dat heeft ie meer gedaan, want de kiekjes lukken prima. Wel staat Kees er twee keer met gesloten ogen op :).
We zeilen voor de wind redelijk tussen de buien door en zijn in de omgeving van Haarlem weer op bekender terrein.
Na pont Buitenhuis, waarop ik volgens goed gebruik snel in slaap val, gaat het langs de A9 naar Krommenie. Een ooievaar vliegt een tijdje met ons mee. Katinka is in Beverwijk afgeslagen, zij is bijna thuis.
In Krommenie krijgen we een pittige bui over ons heen. Met het vizier aan één kant wat lager hou ik de regen effectief buiten en kan toch uitstekend zien. Hooguit wat heel kleine druppeltjes stuifwater komen op mijn bril.
Pé gaat direct door, Kees, Matthijs en Cees drinken nog een kop koffie om daarna aan hun laatste etappe te beginnen. Cees Roozendaal zal totaal ruim 285 km hebben gereden.
Mooie snelle tocht.
Vandaag 180 km. Totaal nu 5150 km.

Update over de bordjes Fortenroute

Op de site van de Fietsersbond Amsterdam vind ik de volgende informatie:

ANWB rondritten exit?

In en rond de stad lopen vijf door de ANWB bewegwijzerde rondritten: de Fortenroute, Aeën- en Dieënroute, Geinroute, Amstelroute, Schellingwouderoute.

De dienst Infrastructuur Verkeer en Vervoer (dIVV) in Amsterdam beschouwt het zgn. knooppuntennetwerk als een goed alternatief en vindt het niet nodig om meerdere systemen in stand te houden die (vrijwel) hetzelfde doel dienen.
Daarom overweegt men om de rondritbordjes te laten verwijderen.
De bordjes van de Fortenroute zijn al verwijderd.
Domme ambtenaren.

Gezeur?

Ik doe nogal eens een meting hier en een meting daar. Als het om banden gaat mag ik inmiddels het genoegen smaken voor autoriteit door te gaan :). Maar niet iedereen is het met die autoriteit eens. Sommige lezers van mijn blog zijn het zelfs met mij oneens. Hoe durven ze! :)
Wat is er aan de hand? Sommige fietsers vragen mij om de wielomtrek van een GoCycle band. Ik weet al enige tijd dat dat 160 cm is.
Een oplettende lezer weet op mijn blog een eerdere posting te vinden waarin ik de GoCycle op 158 cm instelde. Ik wijt dat verschil aan het verschil in de breedte van de velg. De wielomtrek bij de brede velg is groter dan bij de smalle velg. De smalle velg snoert de band meer in en dus kan de band niet zijn maximale omtrek bereiken.
Dan komt er een lezer langs die van mening is dat juist de smalle velg een grotere wielomtrek tot gevolg moet hebben.
De lezer, Martin uit Badhoevedorp, meldt zich nederig dat ie komt zeuren. Hij haalt er alle denkbare argumenten bij en ik zet daar mijn argumenten tegenover. Martin is niet te overtuigen en meldt zich met 'gezeur 2' met nieuwe argumenten.
Daar sta je dan als autoriteit.
Maar er is een oplossing. Ik heb natuurlijk voor uitrolproeven zowel 19 mm als 25 mm velgen. Ook GoCycles heb ik uiteraard in voorraad. Ik leg eerst een gebruikte GoCycle om de smalle 19 mm velg en pomp het geheel op tot precies 5 bar. Band netjes omgelegd met montagevloeistof. Dan meet ik met een meetlint de omtrek en kom op 162 cm.
Dan verwijder ik diezelfde GoCycle van de smalle velg en leg de band om de brede velg. Ook deze combi gaat naar 5 bar en het meetlint komt op .... 163 cm.
Daarna doe ik de meting ook nog een keer met een nieuwe GoCycle. De metingen geven hetzelfde resultaat.
Conclusie: Brede velgen geven een grotere wielomtrek. Waarom is er dan een verschil tussen de metingen op de fiets en met de rolmaat? Ik denk dat dat komt omdat de band tijdens het afrollen op de weg wordt ingedrukt.
Martin? Gezeur nu echt over?
Leuk hé!

Kreuzotter.de weer in de lucht

Kreuzotter.de was jarenlang een mooi hulpmiddel om bij verschillende vermogens te verwachten snelheden te berekenen.
De maker van de site Walter Zorn is helaas in 2009 overleden en daarna verdween de site uit de lucht.
David Hembrow, werkzaam bij Mango bouwer Sinner heeft de site aangepast om ook de verschillende Mango's van Sinner in de berekeningen op te nemen. Een loffelijk streven.
Wat mij toen opviel is dat de Mango Sport een wel heel snelle velomobiel moet zijn. Bij 160 Watt en snelle Rinkowksi banden banden wordt er bij mijn gewicht een snelheid uitgerekend van 43,2 km/u. Toch rekent de door David aangepaste site met banden met een rolweerstand van 0,00384. Dat komt in werkelijkheid ongeveer overeen met de rolweerstand van de 20" Perfect Moiree. Dat klopt in ieder geval dus niet.

Wim Eggels maakt mij er op attent dat de nabestaanden van Walter Zorn de site weer in de lucht hebben gebracht. Als ik met dezelfde gegevens de snelheid in de weer online staande Kreuzotter van de Quest uitreken, blijkt die 'maar' 44,2 km/u te halen. Dit terwijl de originele Kreuzotter.de met de Rinkowski banden terecht wel uitgaat van de extreem lage rolweerstand van 0,00218. Mijn 27,9 kg wegende superlichte Quest zou dus maar 1 km/u harder rijden dan de Mango Sport.

Ik ga er niet van uit dat David willens en wetens de gegevens in de aangepaste Kreuzotter heeft omgeknutseld om de Mango harder te laten rijden dan ie in werkelijkheid gaat. Toch wijken de gegevens van de door David aangepaste site nogal af in het voordeel van de Mango.
De realiteit is heel simpel, een Quest gaat bij snelheden boven 45 km/u gewoon 10 tot 15% sneller dan de snelste Mango. Vergelijk bijv. maar eens de snelheden van Harry Lieben met de Mango Sport en mij. Harry rijdt met de Mango Sport tijdens de uurs-race op Cycle Vision op de RDW baan een respectabele 47,6 km/u, ik 55,3 km/u. De verschillen zijn dus nogal wat groter dan David wil doen geloven.

Linker foto de weergave van de berekening van de Quest in de originele Kreuzotter.de
Rechter foto de berekening van de Mango Sport in de aangepaste Kreuzotter.de.

Fortentocht 2011 velomobieltocht

Komende zondag rijden we de zogenaamde Fortentocht. Totaal 180 km met als startpunt De Woude. Koffie op Woude 6 vanaf 7.45 uur. Vertrek even na 8.00 uur. Op bijgaande afdruk is de hele route te zien. Ik heb de route op enkele punten beperkt aangepast om bijv. te vermijden dat we bij Spijkerboor met de pont over moeten varen.
Ook de problemen die we vorig jaar hadden bij de passage van de A4 hebben, met hulp van Martin Merkelbag, tot een kleine aanpassing van de originele route geleid.
De snelheid zal rond of iets boven de 30 km/u liggen.
Let op. Ook zondag rijdt ALF, de Amsterdamse Liggers, dezelfde tocht. Zij vertrekken vanaf 9.00 uur vanaf het Centraal Station.

Schwalbe Tryker HPV velomobielband voor test ontvangen

Vandaag ontvang ik de eerste drie Schwalbe Tryker HPV velomobielbanden. Toch wel een bijzonder moment dat mijn pogingen om een velomobielband te laten ontwikkelen uiteindelijk zijn geslaagd. Lijkt de band op wat ik gespecificeerd heb? Grotendeels wel, al zit er profiel op dat uiteraard volkomen zinloos is. Ik begrijp dat dat een commerciële afweging is. Profielloze banden worden in de VS niet verkocht. En deze banden zijn natuurlijk niet alleen voor Wim gemaakt.
Wat verder opvalt zijn het lage gewicht van rond 320 gram, de zeer stevige constructie en het feit dat het een vouwband is. Het loopvlak is heel stevig en de wangen mooi soepel. Er zit Raceguard anti-lek bescherming in zoals bijv. ook in Kojaks.
De band is volgens het opschrift geschikt voor een 'Moped', de Duitse benaming voor bromfiets. De hoogte boven de velg is 38 mm en de breedte bij 5 bar is 41 mm, allemaal keurig volgens mijn specificatie.
Of de band geheel radiaal is, kan ik niet zien. Het staat er niet op en een band in stukken snijden is nog geen optie.

De montage gaat makkelijk en de band loopt direct mooi rond zonder montagevloeistof.
Hoewel het regent en hard waait moet ik nog een aantal bestelde Bebop pedalen en Lexan naar de post brengen. Voor de liefhebbers, er zijn nu ook Bebops in RVS en titanium in voorraad. Met de racekap op zit ik warm en droog dus een ritje naar Akersloot is geen enkel probleem.
Het eerste dat me natuurlijk opvalt is de kleinere draaicirkel. Het comfort van de 53 mm brede GoCycles wordt uiteraard niet gehaald. De stuurprecisie is uitstekend. Prettig is dat ik de weg voor de Quest veel eerder zie, wordt natuurlijk veroorzaakt door de ruim 1 cm dat de Tryker lager is dan de GoCycle.
De snelheid lijkt OK maar is niet goed te beoordelen. Het is koud, het regent en het waait Bft 5. Uiteraard gaan we uitrolproeven met de Tryker op gewoon wegdek doen. Uit de begeleidende documentatie blijkt dat de Tryker allereerst is ontworpen als een veilige allround band voor driewielige fietsen. Hans van Vugt vertelt me vanavond dat er in de nabije toekomst snellere versies zullen komen. Of die ook in de handel komen is nog de vraag.
De Schwalbe Tryker HPV velomobielband wordt komende Eurobike geïntroduceerd en zal eind augustus in de winkels verschijnen.
Aan de hand van mijn en Hans Wessels tests kan de band verder worden aangepast en verbeterd.

Sinner of Velomobielonderdelen racekap? Carbon toerkap in foto's

Hallo Wim,
Heb je al ongeveer een idee wanneer mijn racekap klaar zal zijn?
Is de Sinner racekap een concurrent of is die van jouw veel beter?
Hoop op het laatste.
Tom Hospes

Deze vragen bereiken me dezer dagen een enkele keer. Begrijpelijk, tot nu toe hadden wij het rijk alleen en nu is er een alternatief. Of dit een echt alternatief is mag iedereen zelf uitmaken. Mijn, gekleurde, verhaal vind je hieronder als antwoord aan Tom. Bijgaande foto's zijn van de nieuwe carbon toerkap. De prijs is nog niet bekend, zal volgende week duidelijk worden.

Hi Tom,
Of de Sinner racekap een concurrent is moet je natuurlijk zelf bepalen. Maar de verschillen zijn heel groot.
Ik zal proberen de verschillen aan te geven.

De Sinner kap heeft één vaste maat. Jij zult daar, zeker met helm, niet onder passen. Onze kap is met een variatie van 4,5 cm, op iedere hoogte te bestellen.
De Sinner kap beperkt je gezichtsveld, rechts en links voor zitten brede carbon staanders die een grote dode hoek opleveren. Onze kap heeft geen enkele zichtbeperking. Zelfs hoge verkeerslichten zie je met onze kap prima. Het beeld vanuit de Sinner kap lijkt meer op het kijken vanuit een bunker :).
De Sinner kap heeft geen goede ontluchting. In bijv. een Mango moet je in de staart gaten boren voor wat ontluchting. Hoe hij op een Quest of Strada staat weet ik niet.
Wel weet ik dat wij voor de Strada een speciale uitvoering maken om een goede ontluchting te garanderen.
Ik weet niet of de recentelijk aangebrachte gaten links en rechts in de Sinner kap open blijven of niet. Lijkt me in de winter bepaald oncomfortabel.

De Sinner kap is minder snel door de dikke kunststof rand, de doorgeboorde bevestigingen voor de klittenbanden en het hogere gewicht.
Het vizier van de Sinner kap scharniert aan de bovenkant. Betekent meer frontaal oppervlak als het vizier deels open staat. Ons vizier scharniert beneden en blijft ook open vlak op de kap opbouw aanliggen.
De bediening van het Sinner vizier vindt plaats met een staaldraadje. Dat zit in je gezichtsveld als het vizier deels open staat.
Het Sinner vizier is 3 mm dik, het beslaat dan ook eerder dan ons 1 mm vizier en je kunt het niet aan één kant wat lager zetten en aan de andere kant wat hoger. Bij regen kun je met ons vizier dus effectief droog blijven, het stijve Sinner vizier laat zich niet vervormen.
Sinner stelt dat een deflector niet nodig is. Zij denken dat de opstaande rand van het hoofdgat voldoende is. Wij weten na twee winters rijden met de racekap dat dit niet voldoende is.
De grotere open ruimte voor het gezicht lijkt een voordeel, maar is het niet. Die grotere ruimte laat warme vochtige lucht uit de fiets snel op het vizier beslaan. De grotere afstand tussen de open ruimte en ons vizier, met de goede luchtgeleiding door de deflector, zorgt er voor dat ook in de winter het vizier niet beslaat. Ik garandeer je dat Sinner in de toekomst het ontwerp zal moeten aanpassen. Overigens kun je met onze kap ook uit een bidon drinken en alle instrumenten, ook die op het stuur, aflezen.
De in totaal langere Sinner kap is minder veilig dan onze kap. Bij sterke zijwind wil je zo min mogelijk oppervlak hoog aan de fiets hebben. Sowieso is Bft 6 met uitschieters tot Bft 7 al de grens om veilig met een racekap te rijden.

Sinner levert één model, wij drie. Zoals bekend maken wij de racekap en de toerkap die je in de fiets mee kunt nemen. Een derde variant hebben wij op CycleVision geïntroduceerd. Dit is een toerkap met een harde carbon deksel. Deze deksel kun je, makkelijker nog dan de schuimkap, in het vooronder schuiven. De twee losse schaaldelen van het hoofdgedeelte kunnen achterin de fiets en nemen, desnoods achter de wielkast, nauwelijks ruimte in. Het vizier klik je op de kap en bij niet gebruik leg je hem tegen de binnenkant van de body. Deze laatste kap combineert de voordelen van de racekap, snelheid en waterdichtheid, met het gebruiksgemak van de toerkap.

De Sinner kap ziet er mooi uit maar mist het raffinement dat wij in onze kappen hebben ingebouwd.
Wij hebben er overigens geen enkel bezwaar tegen dat je voor een Sinner kap kiest. Jouw kap wordt in principe volgende week gemaakt.
Om met een citaat te eindigen van Ymte Sijbrandij die onze kap op 24 april heeft getest in een rit van enkele honderden kilometers.
Ymte schrijft:

Dag Wim,
Ik heb gisteravond een flinke rit gemaakt met je kap in afwisselend terrein, veluwe, betuwe, met zon en 24 graden begonnen, in de nacht bij donker terug. Ik was heel aangenaam verrast, stil, snel, prima ventilatie en ook heel goed zicht. Je wenst je alleen nog een tweede achteruitkijkspiegel. Alhoewel open rijden ook zijn charme heeft zie ik mij hem wel vaker gebruiken, nu ook nog eens testen met slecht weer (regen).
Groeten, Ymte

Majoor Kees 'Speedy Volita' naar Marken

Majoor Kees verordonneert op zijn blog dat er vanmorgen wordt verzameld op De Woude voor koffie en een rondrit met onder meer als bestemming Marken. Goed, dat weten we dan alvast.
Om tien uur vallen Kees, Jan en Pé met hun neus in de heerlijk verse Limburgse vlaai die Jean Schickendantz zaterdag bij ons heeft bezorgd. Pé laat zijn nieuwe mini vizier zien dat Kees er net voor hem heeft opgezet.
Kees gaat voorop en dat gaat hard. Steeds rijdt ie tussen 37 en 41 km/u, dat zijn geen toersnelheden Majoor, dat is gewoon doorstampen. Jan wil niet de hele dag in de zon zitten en heeft zijn racekap opgezet. Hij kan het dan ook moeiteloos bijhouden.
Via Purmerend en Oosthuizen koersen we naar Monnickendam en Marken. Kees steeds voorop en met dezelfde hoge snelheden.
In Marken vermaken we ons, heerlijk in het zonnetje, met honderden mussen. Deze rappe diertjes hebben totaal geen angst en eten, zittend op je hand uit je hand. Ik probeer wat foto's te maken maar heb wat ruzie met de Olympus Pen. De instelknoppen verdraaien te makkelijk en ik blijk een film van 2 Gb te hebben gemaakt. De direct film knop druk je makkelijk in als je de camera stevig vast pakt.
Ook blijk ik op de terugweg de centrale knop te hebben verdraaid en er worden nu foto's gemaakt met een 'art' instelling. Eén druk ik er als voorbeeld bij af.
In Volendam komen we weer niet zonder stoppen langs ijssalon Willem Honing. De Wimmie, mijn favoriet met advocaat, en Jonnies gaan erin als koek.
Via de dijk in Volendam, druk als altijd, rijden we door Edam om de IJsselmeerdijk weer op te pikken. Bij Kees is het muntje nog niet op en hij gaat er tussen 40 en 44 km/u hard van door. Bij Scharwoude verlaten we de IJsselmeerdijk en rijden naar Grosthuizen. Jan en Pé slaan hier rechtsaf, Kees en ik gaan samen op tot Avenhorn.
Thuis blijkt de gemiddelde snelheid 32,1 km/u te zijn geworden. Als je je realiseert dat Kees vorig jaar de bijnaam Kees32 had, dat stond toen voor zijn maximum snelheid van 32 km/u, dan is er wel wat gebeurd. Het nieuwe mini vizier verhoogt de snelheid, juist tussen 30 en 40 km/u, aanmerkelijk. Maar dat is het natuurlijk niet alleen, sinds Ierland vorig jaar, is de snelheid van onze Majoor flink toegenomen.
Prachtige rit met subliem weer.
106 km.

Tacx Antares T1000

Ik vind het wedstrijd rijden op mijn oude dag, komende maand word ik 64 jaar, nog steeds heel leuk. Niet in het minst omdat ik nog aardig mee kan komen. Een uur lang rondrijden op de RDW baan met een gemiddelde snelheid van 55,3 km/u is gewoon prachtig.
Wat me aan de meeste wedstrijden niet bevalt is dat er vrijwel nooit een goede mogelijkheid is om in te rijden en lekker warm te vertrekken. Meestal is de wedstrijdbaan afgesloten en de tijdwaarneming vind het door de al gemonteerde transponder in de war sturen van hun metingen, natuurlijk niet prettig. Als er wel de mogelijkheid is om op de openbare weg een stukje in te rijden, ben ik benauwd dat ik precies dan een lekke band krijg.
De laatste wedstrijd in Biddinghuizen viel qua voorbereiding en warm rijden letterlijk in het water. Drie kwartier wachten in kou en regen en dan vervolgens een maximale sprint neerzetten is eigenlijk een 'mission impossible'. De eerste sprint ging helemaal niet, de benen liepen vol en meer dan 58 km/u kwam er niet op de klok. Ik was niet de enige met deze ervaring, iedereen had veel moeite om zelfs maar een redelijke snelheid te bereiken. Gelukkig moest ik een eindje omrijden voor de tweede sprint.
Die sprint ging nog steeds moeizaam maar toch duidelijk sneller. Mijn snelheid was 60,9 km/u en hoewel ik daarmee zesde werd was ik niet tevreden.
Warm rijden voor een wedstrijd is niet alleen voor profs van belang, ook amateurs doen er goed aan dit serieus te nemen.
Wielrenners zie je vaak op rollenbanken warm rijden. Waarom zou een Quest niet ook op een rollenbank kunnen?

Bij Fietspunt.nl kost zo'n hele Tacx Antares T1000 rollenbank 115 euro. Ik kom nog wel eens in Hoorn dus een omweg naar Zwaag om hem op te halen is gauw gemaakt. Met zes inbusboutjes staat het geheel in een paar minuten in elkaar. Ik zet de Quest op de twee aan te drijven rollen en ga trappen. Dat gaat wonderwel goed. Het trapt redelijk licht, zelfs op het zwaarste verzet. Komt natuurlijk omdat de luchtweerstand ontbreekt. Met hartslag 105 kom ik aan een goed maar vrij hoog traptempo. De Furious Fred is behoorlijk lawaaiig, een van de baan al bekend fenomeen. Tacx adviseert gladde banden, maar ik ga de razende Fred niet afslijpen. Tot mijn grote verrassing blijft de trainer in de garage keurig op zijn plaats liggen en de achterband blijft ook netjes in het midden van de rol. De grote rollen zijn in het midden dunner en dat houdt het geheel mooi op zijn plaats. De fiets staat tijdens het trappen wat voorover. Dit blijkt geen enkel bezwaar. Uiteraard heb ik altijd de oprijplanken mee waarmee de Quest eventueel horizontaal kan staan.
Om de weerstand te vergroten zal ik 'luchtremmen' op de aangedreven en voor de voorwielen bestemde rol plakken. Dit doe ik eenvoudig met wat stukjes ducktape. Daarmee wil ik bereiken dat de weerstand wordt verhoogd en ik deze kan variëren door te schakelen.

Rondje Noord-Holland met Garmin Montana

Vanmorgen regent het flink als ik onderweg ga naar Kees van Hattem. Naar Alkmaar rij ik comfortabel onder de nieuwe racekap van Rob Kaag. Ik lever de mooie gele kap met dubbele carbon strepen af op zijn werk aan de Wolvenkoog in Alkmaar. Rob biedt me aan om zijn kap toch de hele dag te gebruiken. Buienradar.nl belooft dat het na 11.00 uur droog wordt en daarna niet meer zal regenen.
Bij Kees blijkt alleen Katinka Fransman nog te arriveren. Ze besluit na mijn ervaringen met het nieuwe vizier er direct door Kees één te laten monteren.
We vertrekken om 11.00 uur en steken bij Burgerbrug het Noord-Hollands kanaal over. Bij de Stolpen is de weg afgesloten met een groot hek. Ik gebruik de Quest als een mountainbike en rag door het zand om de wegversperring heen. Katinka en Kees doen het kalmer aan en gaan te voet.
We pauzeren even bij het benzinestation bij het vliegveld de Kooi. Dan zetten we koers naar Wieringen. Kees geeft gas en ook Katinka accelereert. Nou dan kan ik niet achterblijven en al gauw zit ik op ruim 60 km/u. Ik neem op Wieringen een mooie route om het slechte wegdek in Hippolytushoef te vermijden. Prachtig om door het glooiende landschap van het voormalige eiland te rijden. Katinka kirt van enthousiasme. Dan ook maar het stukje zeedijk meepakken. De doorgang bij Den Oever is heel smal en Katinka denkt er niet door te kunnen. Toch lukt het ook haar.
Tot nu toe hebben we de wind achter gehad. De lange route naar Medemblik is het andere koffie. De wind komt schuin van voren in en nu blijkt dat ook Katinka daar een stuk sneller tegen in kan rijden dan ze gewend is. Toch heeft ze een warm hoofd van de inspanning, de oorzaak daarvan zullen we later weten.
In Medemblik is de espresso als vanouds. Wel moest ik voor het eerst om het bijbehorende glas water vragen, maar dat komt dan ook prompt en met excuses.

Kees gaat voorop en gaat niet linksaf maar rechtsaf de stervens drukke dorpskern in. Kees, dat doen we niet meer hoor!
Katinka klaagt over pijnlijke voeten en kan niet meer meekomen. Geen wonder, ik zie dat haar rechter voorband vrijwel plat is.
In rap tempo wisselt Kees de binnenband. De Marathon racer blijkt een steentjes magneet, de band zit helemaal vol met scherpe steentjes en is op één plaats tot op het canvas kapot.
Katinka heeft zich dan al behoorlijk leeg getrapt, de langzaam leeglopende band speelt al langer op en daar houdt ze last van.
We rijden langs de zuidzijde van de Wieringermeer om bij Aartswoud richting de Langereis te koersen. Bij Heerhugowaard gaat Kees rechtsaf, Katinka en ik rijden rechtdoor. Katinka wil beslist in haar eigen tempo naar huis rijden. Ook al rij ik achter haar, ze voelt zich toch wat opgejaagd. Ik geef gas en met tegen de 40 km/u, de wind is nu heel krachtig en tegen, ben ik om even na half vijf weer thuis.
Een ontspannen tochtje, gemiddelde hartslag door de dag 88, 2630 calorieën.
147 km, totaal nu 4750 km in ruim 3 maanden.

Vandaag heb ik de Garmin Montana op mijn stuur gehad. De Montana is een flink stuk groter dan de Oregon. Door de andere vorm van de Montana past deze nog comfortabeler op het stuur dan de Oregon. Het scherm is zo helder dat de achtergrondverlichting overdag uit kan blijven. Al met al een zeer succesvolle overgang.

Spectaculaire snelheidswinst door vizier

Eerder deze week berichtte ik dat ik het gevoel had dat het nieuwe mini vizier de snelheid merkbaar verhoogde. Het mini vizier overspant met zijn lengte van 76 cm de hele voorzijde van het instapgat. Ik wil uiteraard graag testen of mijn gevoel klopt. Vanavond is het bijna windstil en de temperatuur is met 21 graden C. ideaal voor een serie testritten.
Ik kies de methode om met de hartslagmeter met drie waarden van 100, 110 en 120 slagen per minuut steeds 4 runs te maken op het absoluut vlakke fietspad langs de Markervaart vlak bij ons huis. De testruns zijn meerdere kilometers lang waardoor het heel goed mogelijk is om de hartslag absoluut stabiel te krijgen en steeds de resulterende snelheid over langere afstand te kunnen aflezen. Ik maak steeds twee runs naar het zuiden en twee runs naar het noorden. Dat doe ik met en zonder vizier. De verkregen waarden zijn steeds binnen een halve kilometer per uur hetzelfde.

De resultaten zijn spectaculair, vooral bij lagere snelheden. De tabel is glashelder en veelzeggend.
Bij hartslag 100 bereik ik zonder vizier een snelheid van 29,7 km/u, met vizier een snelheid van 33,5 km/u. Dit is 3,8 km/u of 12,8 % sneller. Bij hartslag 110 is de snelheid zonder vizier 35,2 km/u, met vizier 38,0 km/u. Het verschil is 2,8 km/u of 8,0 % sneller.
Bij hartslag 120 worden de verschillen kleiner, maar zijn nog steeds goed merkbaar.

De vraag is waarom de snelheidswinst vooral bij lagere snelheden zoveel hoger is. Dit wordt veroorzaakt doordat de rijwind door de afgeronde rand van het instapgat wordt afgebogen en direct veel turbulentie veroorzaakt. Je voelt de wind dan ook duidelijk op je borst, nek en hoofd. Bij hogere snelheden wordt de rijwind door de rand van het instapgat kennelijk minder afgebogen en veroorzaakt merkbaar minder turbulentie.

Feit is dat bij normale toersnelheden de winst in snelheid spectaculair is. Daarnaast verbetert het comfort aanmerkelijk omdat de wind niet vol in je gezicht blaast. Inmiddels staat het sjabloon in de vorige posting over het minivizier online. De benodigde Lexan in de dikte 0,75 mm is in de webwinkel te bestellen. Het complete vizier staat nu in de webwinkel. Het 76 cm lange vizier, compleet met klittenband, zal 12,50 euro kosten. Tip: Bestel er 2 dan zijn de verzendkosten per stuk wat dragelijker.

Schwalbe Tryker HPV nieuwe velomobielband

Na ruim anderhalf jaar is dan de nieuwe velomobielband door Schwalbe geïntroduceerd. Zoals mijn vaste lezers zullen weten heb ik in 2009 het initiatief genomen om te komen tot een lichtlopende band speciaal voor velomobielen en trikes.
Voor de toen door mij gemaakte specificaties, zie hier.
Vredestein was aanvankelijk geïnteresseerd om de band te ontwikkelen maar haakte af door andere prioriteiten.
Schwalbe bleek wel bereid om op mijn specificaties en uitgebreide motivatie een speciaal voor velomobielen en trikes geschikte band te maken.
De band is nu klaar en onderweg naar De Woude. De specificaties in het kort: 40 mm brede draadband, 4.0 tot 6.0 bar druk, looprichting gevoelig. In mijn motivatie heb ik verwezen naar de Oost-Duitse ingenieur Rinkowski die in de 70-er jaren al razendsnelle radiaalbanden maakte. Schwalbe heeft uitgebreid contact gehad met de nabestaanden van Rinkowski en de radiaal technologie is in deze band leidraad geweest.
Deze band is de eerste in waarschijnlijk een serie. In dit eerste type is het opvangen van zijdelingse krachten die een velomobiel en een trike ondergaan, het belangrijkste.
Ik zal er met Kees en Jan uitrolproeven mee doen. Hans Wessels zal één van de testrijders zijn die de banden tijdens Parijs - Brest - Parijs zal gebruiken.
Een woord van dank aan Guido Mertens van Schwalbe/Race-Support.de en Hans van Vugt van Elan is hier op zijn plaats. Mede dankzij hun goede contacten bij Schwalbe is mijn initiatief in een nieuw product uitgemond.
Ik hou jullie hier op de hoogte van het verdere verloop.

Garmin Montana volgt Oregon op

In 2008 heb ik de Garmin Oregon 400T in gebruik genomen. Daar heb ik heel veel plezier van gehad. Het moderne aanraakscherm en de intuïtieve bediening zijn me bijzonder goed bevallen. Eén wens bleef, het scherm mag helderder en ook nog wat groter.
Garmin heeft mijn gebeden verhoord en de Montana 600 serie geïntroduceerd. Een zeer veel helderder en contrastrijker scherm met meer beeldpunten. Het nadeel, 95 gram meer gewicht neem ik op de koop toe.
Vandaag arriveert de Montana 600 en nadat deze 4,5 uur is opgeladen kan ik er mee spelen. De Montana heeft een lithium-Ion accu die kan worden verwisseld voor 3 AA NiMh accu's. Totaal kan er dan 22 uur mee worden genavigeerd.

De verschillen zijn echt spectaculair. Zowel de helderheid, het formaat en het contrast van het scherm zijn zowel in zonlicht, onder bedekte hemel en binnen fantastisch.
De foto's geven wel een redelijk beeld, in werkelijkheid is het verschil nog groter, in positieve zin dan.
De Montana werkt sneller dan de Oregon en de bediening is nog wat makkelijker geworden.
Je kunt de Montana kopen vanaf net onder € 400,-.

De bovenste foto is een opname in direct zonlicht, de onderste foto is in huis genomen. In beide gevallen is de achtergrondverlichting op 100% ingesteld. Zo gebruikte ik de Oregon ook altijd. Bij gebruik zonder achtergrondverlichting is de Oregon vrijwel onbruikbaar behalve bij zonlicht achter. De Montana is ook dan perfect afleesbaar, maar blijft bij een bedekte hemel ook goed afleesbaar.

Mini vizier sneller tijdens mooi polderrondje

Vandaag is er een kleine invasie van velomobilisten op De Woude. Rob Kaag laaft zich als eerste aan de koffie. Kees van Hattem en zijn vrouw Marian zijn de volgende. Kees mag van zijn vrouw geen racekap, dat zou 'gevaarlijk' zijn. Zou Kees toch met een racekap gaan rijden, dan zal Marian eigenhandig elke dag al zijn banden doorprikken. Maar Marian, hoe kom jij toch aan dat blauwe oog en die zwartgeblakerde kuiten? Dat komt door rijden op een skelter met kleinkind Vinny. Door een ondeskundige manoeuvre belanden Marian en Vinny in een oncontroleerbare val. Moet Kees nu de banden van de skelter maar doorprikken? :).

Even later komt ook Pé aan. Samen met Kees gaat hij naar de Velomobielgarage Noord-Holland om nogmaals de ketting kritisch te bekijken. Met Rob rij ik samen naar de Zaanse Schans, dan door de Wormer naar Jisp. Ik zie een ooievaar met jong in de wei lopen en probeer een foto te maken. Ze zijn evenwel te ver weg. Ik klim over het boerenhek en loop in de richting van de mooie witte vogels. Dat wil moeder ooievaar niet en het stel gaat op de wieken.
We passeren het eigenlijk onpasseerbare bruggetje in de weg van Wormer naar Purmerend om vervolgens na Purmerend noordwaarts te rijden. Steeds valt me op hoe makkelijk het rijdt. Tegen wind 35 km/u rijden met hartslag 95 is ook voor mij heel bijzonder. Zeker als Rob op datzelfde moment naast me hartslag 130 heeft. Ik begin te begrijpen dat het nieuwe vizier de snelheid positief beïnvloedt.
Langs de mooie Oostdijk van de Beemster gaan we in Oosthuizen op zoek naar een ijssalon, Rob wil graag een ijsje.
Uiteindelijk belanden we in Oudendijk bij een echt fietsersvriendelijk restaurant. Het ijs is voortreffelijk.

Dan koersen we richting Alkmaar en ik rij mee tot aan Ranzijn.
Als Rob onder de N9 verdwijnt geef ik stevig gas. Al snel rij ik ruim in de 50 km/u en kan dat verbazingwekkend makkelijk vasthouden. Langere tijd rij ik 52 tot 56 km/u, eigenlijk snelheden die normaal zijn met een racekap bij dezelfde hartslag.
Voor mij is het nu duidelijk, het vizier speelt hierin een hoofdrol. De verklaring is dat de volledige voorrand van het instapgat rond is afgewerkt. De rijwind raakt hier direct in turbulentie en dat heeft een negatief effect op de snelheid. Over de volle breedte van het instapgat wordt de wind nu langs het vizier geleid. Dat vizier heeft een scherp afgebakende rand waardoor de wind niet wordt afgebogen en zeer veel minder turbulentie veroorzaakt.

Een nieuw achterwiel en toch weer niet

Vandaag rijden Kees van Hattem en ik naar Dronten om Ard van Breemen met zijn nieuwe Quest een geleide te geven naar Noord-Holland. In Enkhuizen meldt zich ook Jan Geel en we rijden lekker voor de wind naar Lelystad en vervolgens door naar Dronten.
Ik gebruik het tweede bezoek deze week aan Velomobiel.nl om een nieuw achterwiel in mijn Quest te laten zetten.
Mijn Super Moto heeft het weer eens met een grote klap begeven en daarbij weer de velg verbogen. Ook de wieldoekjes en het derailleurkapje hebben schade opgelopen. Waarom een Super Moto twee weken na de montage stilstaand in de garage, met een druk van 4,5 bar de geest geeft is me een raadsel.

Ymte heeft zijn best gedaan om een nieuw achterwiel mooi rond te spaken. Guus van Schoot zet het nieuwe wiel in de Quest en .... het wiel slingert. Wiel er weer uit en dan blijkt dat de naaf van het nieuwe wiel niet OK is. Inmiddels heeft Ymte mijn oude wiel weer fatsoenlijk in model gekregen en die mag er dus weer in. Guus vind ook een oplossing voor een felle tik die soms te horen is als de fiets door een kuil rijdt. Er ontbreekt een borgschroefje in de glijbus van de achterdemper.

Eva is bezig de gekraakte kinderQuest te repareren. Een heel werk want de aanrijding heeft plaatsgevonden precies op het punt waar alle latten bij elkaar komen.

Op de race Quest van Ymte zitten bijzondere velgen. Het zijn 25,6 mm brede KHE Big V holkamer velgen. Het is geen geheim dat brede velgen tot voor kort in Dronten niet zo populair waren :). Nadat Ymte had ondervonden dat ie soms niet meer de snelste is, heeft ie goed begrepen dat de opkomende concurrentie met brede velgen rijdt. Eerder bleek bij onze testen dat brede velgen 10 tot 20% minder rolweerstand opleveren, vooral in combinatie met brede banden. Alle snelle fietsers gebruiken nu wielkappen en tijdens de recente wedstrijden op de RDW baan zijn ook de brede velgen en GoCycle banden door onder meer Ymte en Theo gebruikt. Nu Ymte het snelste materiaal heeft gebruikt, is ie gewoon weer de snelste.
Het mooie van deze ervaringen is dat de aversie tegen brede velgen niet langer bestaat. Mooier nog, brede velgen gaan standaard geleverd worden op alle fietsen bij banden vanaf 35 mm en breder. Alleen degenen die graag smalle banden gebruiken, ik begrijp al jaren niet meer waarom, kunnen 19 mm velgen krijgen. Het mooie is dat de brede velgen ook nog eens 60 gram lichter zijn dan de standaard 19 mm velgen.

Als de fiets van Ard klaar is, de voetengaten moeten onder meer groter worden gezaagd, rijden we noordwaarts. We moeten nu tegen Bft 5 inrijden, voor mij reden om mijn carbon toerkap uit mijn Quest te pakken en in elkaar te zetten. Het is koud en het begint wat spetteren. Laat maar komen die bui :). Het valt allemaal mee. Ard trakteert op een ijsje bij de sluizen in Lelystad. Onze fietsen staan naast 'andere' fietsen, Harley Davidsons. De eigenaren vinden onze Questen heel mooi en er moet gezegd worden, de gemotoriseerde bikes staan er prachtig gepoetst bij.

Kees trekt de stoet de dijk op met maar liefst 36 km/u. Dat kan niet goed gaan en Kees krijgt op het lange stuk na Checkpoint Charley dan ook een dipje. Niet zo gek, naast Ard is Kees de enige zonder racekap. Vriend en collega Budi Jonkhart rijdt ook mee, met racekap.