Naar de bronnen van de Maas 25-8 dag 8

Na een werkelijk formidabel diner met verse gebakken zalm als hoofdgerecht tuimelen we ondanks de rustdag vermoeid in bed.
Als we wakker worden om de thuisreis te aanvaarden begint het te onweren en te regenen. Na nog een kop koffie is om half tien de regen voorbij en nemen we afscheid van Inge, Gerard en Maarten. Fijne mensen die onbaatzuchtig hun best doen om de kleine bijdrage in de kosten niet aan te nemen.

Het landschap van Clairey naar Neufchateau is schitterend. De temperatuur is duidelijk lager dan die van laatste dagen en het klimmen gaat dan ook veel makkelijker. De Garmin Montana is nu totaal onbruikbaar geworden. Het toestel reageert niet meer op de knoppen op het scherm. Had ik de Oregon ook maar meegenomen. Gelukkig is een lijstje met plaatsen en wegnummers ook goed te doen. Alleen het rijden in plaatsen is met een GPS veel makkelijker.
Cees snuffelt in alle vuilnisbakken en vindt een complete motorhelm, wel kapot.

In Domremy, de geboorteplaats van Jeanne d'Arc, staan Marian en Esmee klaar met koffie en donuts. We zijn nu halverwege de geplande 150 km. Er ontwikkelt zich een grote onweersbui die precies over ons heen komt. Ik zet snel de gedeelde toer/racekap in elkaar en als de eerste grote druppels uit het zwerk neerdalen zit ik droog. Het vizier op een kier maakt het rijden in de harde regen een stuk prettiger. Grote vrachtauto's gooien enorme hoeveelheden stuifwater op. Even het vizier dicht en het blijft comfortabel in de Quest.

We stoppen even om op de achterblijvers te wachten. Er komt Gendarmerie langs die even zwaailicht en drie-tonige hoorn aanzetten. Even later komen de agenten terug en stoppen bij ons. Ze willen alles weten en wij vertellen ze natuurlijk alles in smetteloos Frans :). De zon is weer terug en ik haal de kap weer uit elkaar om vervolgens lekker open te rijden. De delen wikkel ik in een oud stuk laken en verdwijnen achter in de Quest. Wat een genot.

De dagreis eindigt na 146 kilometer in Villers-sur-Meuse, een kilometer of dertig zuidelijk van Verdun.
Op het moment dat ik dit tik worden de lekkerste pannenkoeken gebakken en genieten we van een mooi uitzicht over de rivier De Maas.
146 km

PS. De laatste dagen was een geen telefoonverbinding. Clairey, een gehucht met 15 huizen, ligt in een soort pan bovenop een heuvel. Geen telefoon betekent ook geen Droam. Nu lukt dat wel prima en staan de laatste vier dagen van de reis online.

Naar de bronnen van de Maas 24-8 dag 7

Vandaag is een rustdag. Eerst krijgen de fietsen een servicebeurt. Tot mijn verrassing is de achterband lek. Een klein gaatje, waarschijnlijk veroorzaakt door een kleine scherpe uitstulping in de binnenkant van de buitenband heeft een schuurlekje veroorzaakt. Het harde stukje is moeilijk te verwijderen en ik kleef er maar een plakker op.
We gaan een wandeling maken naar een nabijgelegen plas die door een ondergrondse bron wordt gevoed. Kees en Esmee liggen er snel in. Marian ook, maar ze heeft zich niet ontdaan van haar iPhone. Die verdrinkt natuurlijk spontaan en wil later ook niet meer aan de gang. Ze wacht wel even op een nieuwe iPhone 5.
Het bos is prachtig, met heerlijke bramen, talloze bloemen en spectaculaire mierenhopen. Cees beklimt een kleine uitkijktoren en vindt er enige overlevingsattributen.

Royaal na de middag arriveren we weer bij het huis van Inge en Gerard. Dat ligt er vanaf de andere kant van het meer prachtig bij.
In het meer voor hun huis zitten veel karpers. Met de van buurman Thomas geleerde techniek om een stuk brood op het water te laten drijven, vang ik snel de eerste karper. De heer des huizes denkt dat dit ook de laatste karper is die ik zal vangen. Maar ik vis niet zoals de Fransen met een stuk brood aan een haak onder water. Met een stuk stokbrood aan de haak geregen gooi ik nog wat losse stukjes brood er omheen. Het wordt een pandemonium. De karpers lijken wel piranha's en springen letterlijk over elkaar heen om het brood te bemachtigen. In hun vraatzucht hebben ze de lijn en de haak niet in de gaten. Ik sla direct na het weghappen van het brood om de haak voor in de bek te houden. Dat lukt zo goed dat Gerard er enorm veel plezier in heeft om de karpers in het schepnet te landen. De beesten zijn enorm energiek en vechten als een leeuw om weg te komen. Ik vang er binnen een uur zeker zeven, de grootste is rond vier kilo en 55 cm lang.

Tijdens het vissen begint het te regenen, en niet misselijk ook. Door de heel grote druppels ben ik binnen een minuut doorweekt. Zo snel als de regen komt is ie ook weer weg. Het is daarna aanmerkelijk frisser.

Naar de bronnen van de Maas 23-8 dag 6

Na de pittige tocht van gisteren gaan we vandaag naar onze eindbestemming. Dat is weliswaar nog niet de bron van de Maas, maar naar kennissen van Marian en Kees.
We nemen ons voor niet al te vroeg te vertrekken, maar voor zeven uur is alles al in rep en roer. De laatste etappe is maar 70 km en de rit gaat via Chateauneuf naar Clairey, een gehucht op 410 meter hoogte. Het landschap is prachtig en het rijden fantastisch. We doen het rustig aan al zitten er onverwacht toch wel een paar kuitenbijters in.
Ik mag zoals gebruikelijk voorop rijden. De navigatie is duidelijk niet ieders interesse en met de Michelin kaarten is het vinden van de route makkelijk. Naast de kaart is de Montana in de steden en dorpen prettig. Ik vind zo steeds weer makkelijk de weg in de stad en de uitgaande weg naar de vervolgroute. We klimmen en dalen steeds tussen 350 en 400 meter. Het laatste stuk naar Clairey geef ik echt gas en probeer na iedere afdaling maximaal hoog op de volgende beklimming te komen. Dat is flink zweten, want het is weer ruim 30 gr. C. Wind is er zeker in de bossen niet. De schaduw van de bomen is wel heerlijk. Met hartslag 144 ben ik de groep snel kwijt en weet de opvolging van stijgen en dalen maximaal uit te buiten. Marian en Esmee staan bij de kerk van Henessel te wachten. Ik kom om 13.25 uur aan. Pé is na tien minuten de volgende. Katinka is helemaal op en arriveert 25 minuten later. Ze moet met koud water weer bij haar positieven worden gebracht. Ze herstelt snel en de laatste klimmetjes naar het huis van Inge en Gerard kan ze weer prima aan.

Het landgoed van Gerard en Inge is een oase. Zij wonen in een voormalige watermolen met een enorm waterbassin voor de deur. Kees en Katinka duiken onmiddellijk in het water. Pé volgt even later. Jan probeert het ook maar vindt het te koud. Ik spoel mezelf onder de douche af.

Er wordt een prachtige welkomst lunch opgediend met allemaal biologische streekproducten. Na de crème de Cassis gaan er enkele biertjes met graagte in.
In de middag bekijken we de overstort en de daarbij behorende kleine watervallen.
's Avonds genieten we van een heerlijk Frans diner. Inge heeft haar uiterste best gedaan het ons naar de zin te maken.

Naar de bronnen van de Maas 22-8 dag 5

Vandaag is het de bedoeling minimaal 150 km te rijden. Het alleen met de GPS rijden kost teveel tijd. De gedetailleerde Michelin kaarten zijn handiger om van plaats naar plaats te rijden. Vanmorgen regent het weer maar de al vroeg intredende warmte doet het water snel verdampen.
Gisteren hebben we comfortabel in een restaurant in Douzy gegeten.
Om 7.00 uur reveille. Mijn toilet is verzadigd van de shampoo, niet de eerste keer overigens.
Om 9.00 uur zijn we onderweg. Het begint met een pittige klim van 11%. Op het hoogste punt ontdekt Kees wilde pruimen. Iedereen is aan het plukken en ze smaken fantastisch.
Het wordt 32 gr. C. en wind is er vrijwel niet. Dat betekent zweten en nog eens zweten. Mede door het lichte gewicht van mijn carbon Quest ga ik makkelijk omhoog. Jan en Pé kunnen me goed volgen, Kees en Katinka gaan in een rustiger tempo omhoog. Cees Roozendaal is als altijd achterrijder en veegt eventuele problemen op.
Als we op een heuvel even wachten duurt dat meestal niet veel langer dan een paar minuten.
In Verdun drinken we koffie bij een Italiaan. Appelgebak heeft ie niet dus vertrekken we snel weer.
Met de Montana vinden we snel de D34 en rijden weer zuidwaarts.
We vinden rond de middag geen restaurant en het eten en vooral het water raakt op. We stoppen bij een Franse familie waarvan de vrouw des huizes alle bidons en drinkzakken geduldig vult. De man des huizes verzamelt de meest bijzondere spullen. Vooral Jan is geïnteresseerd.
De zoon wil graag in de Quest van Cees zitten en is duidelijk tevreden over de hem totaal onbekende Quest.
Mooie landschappen wisselen elkaar af. De eerste Wereldoorlog is overal aanwezig. Duitse, Franse, Engelse en Amerikaanse erevelden zijn overal langs de route te zien. Tientallen gedenktekens herinneren aan de gruwelijke strijd.
De zon schijnt onbarmhartig en ik moet me elke paar uur insmeren. Direct daarna parelt het zweet er weer doorheen en is het effect van de factor 50 goeddeels verdwenen.
Wat later in de middag zijn mijn vier sneetjes brood op en de hongerklop ligt op de loer. We treffen Marian op een heel hoge positie, de kerk die is gewijd aan Jeanne d'Arc.
De dichtstbijzijnde camping is in Neufchateau, zo'n 27 km verder. Katinka heeft een stevige dip en kan met heel veel moeite nog omhoog. Ik sleur haar aan de rand van het instapgat omhoog. Ze kan niet meer bijtrappen en wil het in alle rust en in etappes doen.
Gelukkig vinden we in Dom Remy, 7 km voor Neufchateau, een rustige camping en strijken daar neer.
167 km

Naar de bronnen van de Maas 21-8 dag 4

Vannacht worden we wakker van regen. Cees Roozendaal in het bijzonder. Hij heeft zijn buitentent in Eijsden laten liggen en kan zijn tent eigenlijk alleen nog als muskietennet gebruiken. De luifel van de camper was gisteravond niet nodig, vanmorgen des te meer.
Ik installeer de toer/racekap. Als ik klaar ben houdt de regen op. Ik rij er toch een aantal kilometers mee. De zon gaat na een paar uur schijnen en brandt fel. Het is onvoorstelbaar drukkend. Af en toe rijden we door slierten waterdamp.

We beginnen vrijwel direct met een groene route. Deze route loopt vlak langs de Maas en is ronduit schitterend. Het ene mooie vergezicht volgt op het andere. Het gebied is dun bevolkt. De route is 80 km lang en bestaat uit goed asfalt. Om klimmen te vermijden gaan we zelfs door een lange fietstunnel waar ook de pleziervaart gebruik van maakt. Overal zijn sluisjes te zien en we zwaaien naar verschillende Nederlandse bemanningen. Blijkens de nodige borden wordt er veel gedaan om de paling door de sluizen te krijgen. Dat lukt maar een deel van de paling..

Na 80 km is de pret voorbij en moeten we met kaart en GPS de route vinden. Het is lastig om die route te vinden omdat de rivier zo meandert. De Garmin Montana heeft helaas deels een niet-werkend scherm. Rechtsonder is bevestigen van opdrachten en instellingen niet mogelijk. De workaround is het kantelen van het scherm waardoor op een andere plek kan worden bevestigd.
De Droam brengt niet de internet snelheid die ik verwacht. In Noord Frankrijk zijn de verbindingen sowieso een probleem.

De Questen en Strada doen het prima. Katinka heeft vandaag twee lekke banden, nadat het droog is geworden blijven alle banden heel. Wij zijn vandaag tot Douzy gekomen en moeten nog 300 km rijden naar de bronnen van de Maas. Dit moet in ieder geval in twee dagen gebeuren.
120 km

Naar de bronnen van de Maas 20-8 dag 3

Vanmorgen is alles buiten drijfnat. Op mijn snel gemaakte Lexan dekseltje is nu goed te lezen 'don't touch'. Ik heb de carbon toerracekap mee. De eerste dag heb ik er veel plezier van gehad.
Cees heeft er gisteren met veel enthousiasme mee rondgereden. Vandaag is het prachtig zonnig weer, vrijwel geen wind en pittig hoge temperaturen.
Het inpakken en inladen in de camper is een heel ritueel. Alle tenten en bagage moeten netjes in de camper worden gestouwd om een veilige rit te garanderen. De was wordt nog even gedroogd en dat is voor 6 fietsers een behoorlijke hoeveelheid.
Om 9.00 zijn we onderweg om eerst Luik door te rijden. Dat valt nog niet mee. De Maas aanhouden is niet mogelijk door één-richtingsverkeer. Een opbreking en een markt hier en daar maakt het niet makkelijker.
Dan lopen er nog meer rivieren door Luik, namelijk de Oerthe.
Als we de stad uit zijn gaat het in vlot tempo zuidwaarts. Het rijden langs de rivier is bijzonder aantrekkelijk. We nemen ook wel eens een weg die niet voor fietsers is bedoeld zoals de N90.
Dat rijdt nog sneller al razen de auto's wel heel snel langs ons heen.
Wij blijven vrijwel de hele dag langs de oostelijke oever rijden. Te lang zal later blijken. We krijgen voor Givet een serie stevige klimmen voor onze kiezen. Zo steil dat Kees en Katinka een stuk omhoog moeten lopen. De afdaling is lastig door het slechte wegdek. Bij te hoge snelheid dribbelt het achterwiel makkelijk weg. De remparachutes beperken de snelheid tot rond de 60 km/u.
Cees vindt een pistool in de berm, een plastic exemplaar.
Met coördinaten komen we weer makkelijk bij de camper en samen rijden we naar de lokale camping. Goedkoop maar met een koude douche, althans in de herendouche.
140 km

Naar de bronnen van de Maas 19-8 dag 2

Na een goede nachtrust in de camper ontbijten we bij de moeder van Kees. Dan op naar de zus van Kees waar de fietsen vannacht in de garage hebben overnacht. Jan plakt zijn lekke binnenbanden. Om tien uur rijden we Oirschot uit. Kees gaat voorop, maar ja, net als gisteren weet ie de weg niet en moet de Garmin uitkomst bieden. Ik kan geen track vinden en zie even later dat ik naar Maastricht een route heb gemaakt. Gaat ook prima, eigenlijk nog beter. Als je namelijk verkeerd rijdt rekent de Montana binnen enkele seconden een alternatieve route uit. Dit wel tegen een hoger stroomverbruik.
Het weer is prachtig, half bewolkt en een graad of 20. We rijden door een mooi landschap waar de koeien op veel plaatsen nog in de wei staan. Omdat ik de route in de GPS heb mag ik weer voorop rijden. Ik hou steeds een hartslag aan van 97 tot 103 slagen per minuut. Dat levert een snelheid op tussen 32 en 36 km/u. Dat kan iedereen goed volgen.
We rijden België in en zien dat het noodweer is geweest. Overal zijn takken van de bomen gerukt. Het is meestal niet mogelijk op de fietsstrook te rijden. Een enkele automobilist vindt dat wij niet op de rijbaan horen en passeert rakelings.
Even na de middag steken we op bij 'Gregory'. De kersenvlaai is heerlijk. Cees bestelt warme appeltaart. Dat wordt een complete maaltijd met ijs, meloen, aardbei en appeltaart. Een dubbele espresso kennen ze hier niet, het worden gewoon twee kopjes. Is ook dubbel natuurlijk.
Marian en Esmee zijn inmiddels in Maastricht en geven de geografische coördinaten op. Dan weten we de camper tot op een paar meter nauwkeurig te vinden. Een vrachtauto blijkt even eerder één van haar buitenspiegels te hebben afgerukt. Een kop soep gaat er wel in. We zitten in de prettige namiddag zon in het gras.
We rijden langs de Maas op zoek naar een camping. De eerste is een verenigingscamping. De volgende is in Eysden en ligt ook aan de Maas. De tenten worden opgezet en we genieten van een goed glas en een uitstekende rode kool schotel.
Mooie fietsdag met 106 km.
Morgen gaan we via Luik naar het zuiden. We zien wel hoe ver we komen.

Naar de bronnen van de Maas 18-8 dag 1

Vanmorgen rijden er 5 velomobielen het eiland op. Jan Geel, Kees van Hattem, Katinka Fransman, Pé Koomen, Cees Roozendaal en ik starten vandaag voor een reis naar de bronnen van de Maas. Marian van Hattem en achternicht Esmee zullen ons onderweg in de camper volgen en van het nodige voorzien. Pé heeft een heel bataljon uitzwaaiers weten te mobiliseren. Dat Tiny daarbij was deed Pé goed. Vriend Jan Veenis is ook van de partij en deelt koffie rond.
Om kwart over tien verlaat het smaldeel De Woude en via pont Buitenhuis gaat het zuidwaarts. Ron Dekker rijdt nog een stukje mee en dan moeten we onszelf redden.
We lopen vast bij Schiphol. We willen niet met het veer over dus karren we Schiphol over nemen we een brug meer richting Aalsmeer. Het is even zoeken in Amstelveen, maar als we Nes aan de Amstel bereiken kunnen we vlot doorrijden. Daar krijgen we de eerste bui over ons heen.
Cees krijgt een lekke band en stuurt de graskant in. Hij wordt met gekraak abrupt gestopt door een in het gras verscholen stalen afmeerbolder. Gelukkig zit ie precies in het rechter voetengat en blijft de schade beperkt.

Via Wilnis bereiken we Woerden waar Marian ons snel vindt. Na koffie en thee met wat lekkers rijden we door naar het rivierengebied. Prachtig om hier eens te rijden. We mogen achtereenvolgens met drie ponten naar de overkant, in één veerboot mogen we in de stuurhut rondkijken en foto's maken.

Ik schakel verkeerd bij het oprijden van de veerstoep en de ketting schiet over het grote voorblad. Ik rag met mijn achillespees tegen de scherpe rand van het voetengat en heb ik de rest van de dag pijn in mijn rechter voet.

Via Heusden gaat het naar Oirschot. Het begint hard te regenen en ik installeer de carbon toer/racekap. Tot dat moment onzichtbaar in de Quest, vanaf nu heerlijk beschutting biedend tegen de onophoudelijke regen. Jan rijdt tot twee keer toe lek. De Geax Tattoo is in de regen niet de meest lekvrije band. Even later heeft Jan weer malheur, de buitenband sleept aan. In de stromende regen probeert Jan eerst een plastic jas aan te schieten en daarna zijn band weer goed op de velg te krijgen. Ik kijk het vanonder mijn vizier aan.
Het begint nu ook te onweren en de klappen zijn niet mis. Ik begin met mijn rechter schoen tegen de rand van het voetengat aan te schuren. Dat kan maar één ding betekenen, het pedaal is losgelopen. Kees heeft sleutel 15 aan boord en is het leed snel geleden.

Het laatste stuk, ik heb de hele weg voorop gereden, gaat Kees van Hattum voorop rijden. Hij kan het maar moeilijk vinden :).
Als we later de fietsen naar zijn zus brengen om veilig in garage te overnachten, rijdt Kees pardoes de verkeerde kant op. Kees weet niet meer de weg in zijn geboortedorp.
Bij Kees' moeder eten we de door Marian gemaakte pasta en een lekker toetje.
Na het douchen een afzakkertje en redelijk vroeg gaat de groep onder zeil.

Morgen rijden we via België naar Maastricht en vandaar volgen we via Luik de Maas. Hoe ver we komen zien we wel.
160 km