Shell Eco Marathon

Vanmorgen vroeg rijden we naar Rotterdam om een bezoek te brengen aan de Shell Eco Marathon. We zijn Jan Geel, Jan Reus en ondergetekende. Even na tien uur zijn we bij Ahoy en zien juist de gemotoriseerde Quest van ROC ter AA terugrijden van het circuit.
Ze hebben hun rondes zojuist gemaakt. Slim omdat er dan nog weinig voertuigen in de baan zijn.
Paschal Noor en de teamleden zijn dolblij met de resultaten. Maar liefst 438 km op een liter hebben ze weten af te leggen. Gecorrigeerd naar Euro 95 werd dit 416 km. Dat is ruim dubbel zoveel als de twee andere velomobiel afgeleiden, nog een Quest en een Mango. Hiermee zijn ze beste Nederlandse team op GTL en derde in de rangschikking van alle Europese GTL deelnemers.

Jammer is dat de racekap niet mocht worden gebruikt. Het voertuig werd iets te hoog en kwam niet door de keuring. Gelukkig hadden ze wel een royaal minivizier waarvan de effectiviteit meer dan bewezen is.
Na het bezoek aan de paddock van ROC ter AA hebben we onze pasjes en polsbandjes bij de registratie bali opgehaald. Zonder deze attributen kom je vrijwel nergens in.
Het zogenaamde LAB is een gigantisch paviljoen waar vele tientallen wetenschappelijke proeven staan opgesteld. Allemaal interactief en van een zeer hoogwaardige kwaliteit. Shell heeft hier miljoenen in geïnvesteerd. Een enthousiaste TU Delft studente laat ons de volkomen wrijvingsloze zwevende magneten zien. Het principe is dat magneten die met vloeibare stikstof dichtbij het absolute nulpunt zijn afgekoeld, door niet gekoelde magneten worden afgestoten en zo blijven zweven.

Het interessantste deel van ons bezoek is een ronde langs de meer dan 200 paddocks. Ieder team heeft een eigen ruimte waar hun voertuigen rijklaar worden gemaakt. De omvang, uitrusting en presentatie zijn ook hier indrukwekkend. Hier wordt gesleuteld, gegeten, en hoewel niet toegelaten, ook geslapen. We zien fantastische staaltjes van inventiviteit. Universiteitsteams uit heel Europa maken veelal gebruik van waterstof als brandstof. De effectiefste voertuigen komen tot 5200 km op, omgerekend, één liter benzine. Het risico op mislukking is daarbij ook het grootst. Een Haags team heeft niet meer dan 100 meter met hun geavanceerde waterstof voertuig kunnen afleggen door een storing in de elektronica.

Wij brengen een bezoek aan de andere Quest en Mango teams. Beide teamleiders zijn geïnteresseerd in een groot aantal verbeteringen die er aan hun voertuigen kunnen worden aangebracht. Beiden hadden zelfs geen minivizier en laten daarmee zomaar 10% rendement verbetering liggen.

Tenslotte kijken we nog een uurtje bij het 1600 meter lange circuit. Vanmorgen reden de 'prototypes', nu rijden er de urban voertuigen. Dit zijn min of meer 'gewone' autootjes. Altijd met vier wielen en volledig gesloten. De meeste rijders kiezen er voor om de motor een aantal seconden te laten draaien en accelereren vlot. Dan wordt de motor uitgezet en rijden de voertuigen uit. Als ze rond de 5 km per uur rijden wordt de motor weer gestart enz enz. Ze moeten uiteindelijk 25 km/u gemiddeld hebben gereden.
Met een gratis bouwpakket van een op zout rijdend autootje keren we tevreden huiswaarts.

Duitse fietsvrienden door Noord-Holland

Vandaag zijn Robert Frischemeier, Frank Terfort en Hajo Eckstein, drie Duitse lange afstand velomobilisten in Nederland. Ze slapen vannacht op camping Vogelzang en zullen om half tien bij pont Driehuizen staan.
Jan Geel, Kees van Hattem en Cees Roozendaal zijn vroeg op de koffie en samen rijden we naar pont .... Buitenhuis. Martin Merkelbag is daar ook al. Daar wachten we tevergeefs op onze Duitse vrienden. Robert belt en herinnert me eraan dat ik echt pont Driehuis heb bevestigd. Is ook zo, Wim toch. We rijden voor de wind naar Velsen-Noord en rijden vervolgens met 7 Questen en één Milan over de prachtige Zeedijk naar De Woude. Na de koffie gaat de groep op weg naar Oostwoud.
Het gaat 34 km/u en dat lijkt iedereen te kunnen volgen. Toch blijkt dat het voor Kees te hard gaat en zonder dat ik het merk haakt ie af. Kees heeft het zelfs over 40 km/u. Dan blijkt weer dat achteraan een groep rijden voor iedereen zwaar is, zelfs voor een sterke fietser. Je moet steeds versnellen om de groep bij te halen. In die gevallen is er maar één oplossing, de rijders die het het lastigst kunnen volgen moeten zich achter de voorrijder nestelen. Dan kan de voorrijder, die het door de regelmatige snelheid het makkelijkst heeft, eenvoudig zijn snelheid aanpassen.

Via de Berkmeer rijden we naar Museum De Baan in Oostwoud. Het laatste stuk gaat het echt 40 km/u. Annie ontvangt ons hartelijk met koffie en Westfries suikerbrood. Hajo, Frank en Robert krijgen een rondleiding in het museum.
Als onze vrienden het museum hebben bekeken nemen we afscheid. Ik ga terug naar De Woude, 320 km in twee dagen lijkt me wel voldoende.
Cees en Jan stappen weer in en begeleiden de mannen via Medemblik naar de Afsluitdijk.
Mooie rit.

Rondje Groene Hart

Vandaag staat een rondje Groene Hart op het programma. Samen met Kees rijden we naar pont Buitenhuis. In Assendelft zien we een rode Quest linksaf slaan waar het rechtsaf moet zijn. Arnold Stokkel is even de kluts kwijt.
Aan de zuidzijde van het Noordzeekanaal staan Elly en Jules al te wachten. Vlak voor vertrek meldt zich nog een Raptobike rijder.
Eerst maar eens de klimmetjes op Spaarnwoude, dan richting het kopje van Bloemendaal. Op de klinkers van de afdalingen kan de Risse demper zijn nut bewijzen. Dat gaat uitstekend en ik laat de fiets zonder trappen naar beneden rollen. Beneden zie ik op de GPS dat de hoogste snelheid 65.1 km/u is geweest.
Via de bollenstreek rijden we zuidwaarts. Ondanks dat de zon zich uitgebreid laat zien blijft het met 13 gr. C. fris.
Na een korte lunchpauze rijden we zuidelijk van de Nieuwkoopse plassen een schitterende route langs De Meije.
Deze route sluit aan op de weg langs de Mijdrechtse Zuwe. Ook hier is het fantastisch rijden. De oevers zijn tot een meter hoogte begroeid met fluitekruid, boterbloemen en koolzaad. Dat noopt tot voorzichtig rijden, er zijn nog een paar duizend fietsers en motorrijders en route. Iedereen houdt zich aan de regels en heeft geduld. Dat zal straks wel anders worden ....

Na een heerlijk ontspannen tocht stoppen we bij Elly en Jules thuis in Nes aan de Amstel. Daar is het zelfgebakken rozijnenbrood een traktatie.
Omdat Kees, naar eigen zeggen, dreigt 'in te kakken', beginnen we aan de laatste etappe.
Arnold rijdt voorop en blijft de Amstel volgen ... tot in hartje Amsterdam. We rijden over De Dam en het Damrak. De afstand tussen langzaam rijdende bussen en auto's is vaak maar in centimeters uit te drukken. Op de kruising Damrak - Prins Hendrikkade moeten we linksaf oversteken. Nou ... dat gaat dus niet. Ik raak letterlijk totaal verstrikt in vele tientallen fietsers die zowel van links als van rechts komen. Als het helemaal vast staat vliegen de fietsers links en rechts de rijbaan op. Als ik uit de kluwen ben ontsnapt, roept één van de fietsers 'rot op met dat ding de stad uit'.

Vóór en op de pont over het IJ is het wederom liederlijk druk. Ook dat overleven we zonder brokken.
Dan kunnen we weer rijden op wegen die voor onze fietsen zijn gemaakt. We koersen op de linkeroever van het Noord-Hollands kanaal richting Purmerend. Daar nemen we afscheid van Arnold die naar Hoorn gaat. Kees en ik rijden richting West-Graftdijk waarna ik na 170 km voldaan de pont naar ons eiland neem.

Voordemper luchtgeveerd en oliegedempt?

De titel van dit blogbericht klinkt waarschijnlijk veel velomobielrijders als muziek in oren.
Eerder heb ik bericht dat Risse Racing een oplossing zou proberen te vinden voor de voorpoten van Quest, Strada, Mango en vele andere velomobielen.
Nu de achterdemper de wegligging sterk heeft verbeterd is de vraag of dit ook voor de voorpoten mogelijk kan worden.
Het ziet er goed uit. Risse werkt nu aan een modificatie van de huidige veerpoot. In de bovenkant van de veerpoot komt een smalle lucht geveerde olie gedempte module. De veerpoot zelf, inclusief zijn bevestiging op de naaf blijft ongewijzigd. Uiteraard zal in deze smalle module de druk hoger moeten zijn dan in de achterdemper.
Over ongeveer twee weken hoopt Risse een prototype klaar te hebben.
Morgen worden de 45 bestelde dempers naar Nederland verzonden. Binnen twee weken kunnen alle bestellers die hun demper nog niet hebben ontvangen hun Risse demper tegemoet zien.

Mango en Risse demper
Mango rijders krijgen met ingang van heden dezelfde makkelijke inbouw methode als Quest en Strada rijders.
Het onderste draadeind en de stangkop voor de Quest en Strada zijn 8 mm, in de Mango evenwel 6 mm. Bestellers van een Risse demper voor de Mango krijgen nu kosteloos zowel de vork bovenaan als een van 8 naar 6 mm verlopend draadeind aan de onderste bevestiging. Deze kan direct in de bestaande 6 mm stangkop worden geschroefd.

Rondje Noord-Holland

Vanmorgen is het stralend helder weer. Fris met 11 graden, maar dat zal toenemen tot 14 gr. C. De kap blijft thuis, het minivizier neemt waar vandaag. Naar Den Helder heb ik de wind schuin achter. Dan zijn snelheden van 40 tot 46 km/u zonder uitgeput te raken langdurig vol te houden. De SRM meter toont dat ook aan. Over ruim 10 kilometer kan er een gemiddelde snelheid van 40,5 km/u worden aangehouden met een hartslag van 129 slagen per minuut. Het vermogen is gemiddeld 159 Watt. De cadans is een lage 74 omwentelingen per minuut.

Na mijn krentenbolletje in Den Helder gaat het voor de wind naar Den Oever. Dat is een feestje. Na Den Oever komt de wind van rechts in. Dat betekent even harder trappen om in de 40 km/u per blijven rijden. Een lepelaar kruist mijn pad en dat levert even later een aardig plaatje op als de grote wieken van de lepelaar tegelijk met de wieken van veel windmolens in één beeld te vangen zijn.
De Ambtenaar ziet er inmiddels reusachtig uit met alle drie de wieken op zijn plaats.

Klaas de Jong belt vanuit Spanje dat zijn Risse demper 'plat' staat. Op mijn vraag of het autoventiel op de demper wel een dopje heeft, meldt Klaas dat er geen dopje op zit. Daar zit wel bagage en die kan zo'n klein pennetje makkelijk bereiken. De lucht is er dan snel uit en zakt de Quest omlaag. Ik geef Klaas wat aanwijzingen en hoop van harte dat ie verder kan. Hij heeft ook de oude standaard demper mee, dus verder komt ie. Op zijn blog zullen we kunnen lezen hoe het afloopt.

Na het traditionele kopje espresso bij Kwikkel in Medemblik, duik ik de Wieringermeer in. In de verte ontwaar ik twee ligfietsers in fel gekleurde kledij. Zij maken aanstalten om te stoppen dus doe ik dat ook. Het blijken Franse fietsers te zijn. De man heeft een badge op zijn bovenbeen dat ie lid is van de 'club van 100 cols'. Geen beginners dus. Op mijn vraag waar ze heen gaan antwoorden ze in koor 'naar de Noordkaap'. Ze hebben vijf maanden de tijd, dus dat moet lukken. Er worden over en weer foto's gemaakt en we vervolgen beiden onze weg.

Via De Langereis passeer ik Heerhugowaard aan de oostzijde. Na ruim vier uur heb ik de 138 kilometer op een heel plezierige manier achter de rug.

Maxi racekap voor Shell Eco Marathon

Jan Reus werkt al even aan een speciale racekap voor plaatsing op de gemotoriseerde Quest van het ROC Helmond. 17, 18 en 19 mei vindt in Rotterdam rond Ahoy de Shell Eco Marathon plaats. 219 teams uit heel Europa doen hieraan mee. Nederland is met 19 teams, waaronder die van ROC ter AA uit Helmond, vertegenwoordigd.
Doel is om met zo weinig mogelijk brandstof zo veel mogelijk kilometers af te leggen. Er mag met verschillende brandstoffen worden gereden. Waterstof, benzine, zelfs elektrische voertuigen mogen meedoen. Alles wordt omgerekend naar een standaard benzine. ROC Helmond doet mee met GTL, Gas To Liquid. Dit is een dieselolie die wordt vervaardigd uit aardgas.

De eisen die aan de voertuigen worden gesteld zijn heel zwaar. Zo moeten de berijders onder andere een integraal helm dragen en moet boven die helm nog een rollbar worden aangebracht. De voertuigen moeten gesloten zijn en daar komt Jan Reus in beeld.
Er moet een racekap worden gemaakt die liefst de aerodynamische vorm niet teveel verstoort. Uiteraard moet de bestuurder inclusief zijn integraalhelm zijn hoofd ook nog kunnen draaien.

Vanmorgen rij ik naar Hoorn om het eindresultaat te bewonderen. Oops.... wat een groot ding. De kap wordt precies als een gewone racekap op de Quest gezet en past exact over de tunnel. Graag wil ik wat vergelijkende tests met mijn eigen racekap doen. Als ik van huis ga waait het 5 Bft met vlagen van 6 Bft. Dat is gewoon teveel van het goede om een zinvolle vergelijking tussen de kappen met de SRM meter te maken. We beperken ons tot het maken van wat foto's.

19 mei ga ik met Jan naar Rotterdam om de mannen van het ROC Helmond in actie te zien.

Update 21.00 uur van teamleider Paschal Noor

Hallo Jan en Wim, Vandaag hebben we de racekap ontvangen. Geweldig!!!!. Het ziet er erg imposant en indrukwekkend uit. Uiteraard hebben we direct enkele testronden gereden en het ziet er veelbelovend uit. We testen op een slecht geasfalteerd terrein, maar ondanks de slechte weg reden we toch een verbruik van ruim 1 : 120. Ik ga ervan uit dat we straks in Rotterdam bij gunstige omstandigheden ruim 1 : 150 halen. Maandag vertrekken we naar Rotterdam. Als het voertuig bestickerd is zal ik kijken of we een foto kunnen maken en naar jullie opsturen. Maar ik heb ook begrepen dat jullie zaterdag nog komen kijken. We kunnen nog rijden van 8.30 uur tot 12.00 uur. Gr. Paschal Noor

Risse dempers succesvol, instelling luchtdruk

De eerste 60 Risse schokdempers zijn bij evenzoveel fietsers afgeleverd. Van de lovende reacties krijg ik rode oortjes.
De vraag naar de Genesis en Astro 5 dempers is zo groot dat de eerste twee zendingen van 30 dempers, totaal 60 exemplaren, al verkocht zijn. De volgende bestelling van 45 dempers zal volgende week woensdag uit de VS naar ons worden verzonden. Dat neemt gemiddeld 10 dagen in beslag.
Bestellers van dempers tot en met 5 mei hebben hun dempers inmiddels ontvangen. Bestellingen daarna worden over ongeveer drie weken uitgeleverd.

Risse Racing heeft Velomobielonderdelen.nl aangesteld als exclusief distributeur voor Europa voor alle velomobiel dempers.
Dit was de afspraak bij de garantiestelling van mij aan Risse dat ik minimaal 50 tot 100 dempers in het eerste jaar zou afnemen. Die aantallen zijn nu al binnen een maand gehaald. Risse heeft nu een speciale webpagina voor de velomobieldempers gemaakt.

Luchtdruk
De eerste dempers zijn afgeleverd zonder dat ik heb gecontroleerd hoeveel druk er in de VS is ingepompt. Dit blijkt nu tussen 7 en 10 bar te zijn geweest. Veel te veel dus. Enkele fietsers hebben zonder controle van de luchtdruk de demper ingebouwd en zijn daar mee gaan rijden. Dat gaf natuurlijk niet het gewenste effect. Inmiddels is duidelijk wat de beste drukinstellingen bij de verschillende gewichten van de rijders zijn. Onderstaand staatje geeft een overzicht en is een goed begin punt.

60 tot 65 kg 4,5 bar
65 tot 75 kg 5,0 bar
75 tot 80 kg 5,5 bar
80 tot 90 kg 6,0 bar
90 tot 110 kg 6,5 tot 7,0 bar

Veel fietsers zijn blij met de uitstekende wegligging. Het achterwiel blijft onder vrijwel alle omstandigheden op de weg en het dribbelen op slecht wegdek is niet meer aanwezig. Andere fietsers zijn blij dat de klappen die de fiets krijgt in diepe gaten en steile drempels nu gladgestreken worden. Mijn eigen ervaring is dat ook de snelheid flink is toegenomen. Deze week ben ik begonnen met de training voor Cycle Vision. Ik maak vrijwel dagelijks een trainingsrit van ruim 30 km. Ik weet nog heel goed dat ik in dezelfde periode vorig jaar op het traject De Woude - Westdijk - Alkmaar - Schermerhorn - Driehuizen - West-Graftdijk - De Woude, steeds op een maximum gemiddelde snelheid van 43 km/u uit kwam. Deze week reed ik al 46,1 km/u in gewone toertrim met minivizier. Gisteren, in de regen, reed ik met racekap zelfs een gemiddelde van 46,5 km/u. En dat met nog wel een enkele kilo's wintervet om het lijf :). Hoe dan ook, voor veel fietsers is de verbeterde veiligheid belangrijk, voor andere fietsers het toegenomen comfort.
Zelf geniet ik van de toegenomen controle over de fiets waardoor er veiliger en sneller kan worden gereden.

Test Risse demper bij hoge snelheden

Peter Colbers uit Maastricht heeft afgelopen dagen, net als tientallen andere Quest, Strada en Mango rijders, zijn Risse schokdemper voor zijn Quest ontvangen. Peter kondigde gisteren aan dat hij de demper op een aantal min of meer gevaarlijke Limburgse hellingen zou gaan proberen. Zijn conclusie, ook die over het gevaar, onderschrijf ik van harte. Hieronder zijn eigen verhaal.

Hi Wim,
Veilig beneden.
De hoge snelheidstest van de Risse demper (5 Bar, ik weeg 70 kg) in de Limburgse heuvels bij Maastricht is (gelukkig) goed verlopen.
Wat opvalt is dat het deinen bergop volledig weg is, dus alle energie gaat nu naar een voorwaartse beweging, dat moet toch een snelheidswinst opleveren.
Bergaf, eerst maar eens voorzichtig, een hele slechte weg waar ik vanwege zijdelingse bewegingen vroeger maar 30 km/h kon rijden gaat nu probleemloos met 45 km/h. Daarna een flinke lange afdaling die ik vanwege zijdelingse bewegingen van ca. 1 meter met gevaar voor eigen leven eerst maar met 65 km/h deed kan nu met 75 km/h en heel weinig bijsturen. Een derde helling kan ik niet op volle snelheid nemen vanwege een auto die maar 70 km/h wil rijden, ik merk nu tijdens het remmen dat de fiets wel zijwaarts gaat vanwege niet goed afgestelde remmen (dat had ik eerder nooit gemerkt doordat Quest zich in deze afdaling met bochten heel zenuwachtig gedroeg). De laatste afdaling is er een waar je volgens mij tegen 100 km/h kunt halen, dit nooit aangedurfd omdat ik bij ca. 80 km/h moest bijremmen vanwege het onbeheersbare gedrag van de Quest. Nu gewoon voluit laten gaan, geen enkele onverwachtse beweging. Helaas geeft de Polar het hier op, de snelheid is wel heel hoog, dit te constateren aan het enorme kabaal van de wind zelfs met de racekap. Pas beneden aan de helling waar ik moet remmen vanwege bebouwing zie ik nog even 77 km/h.

Conclusie
Sterke verbetering of het veiliger is weet ik niet, immers het gaat nu allemaal veel harder :).

Duidelijk verhaal. Het is inmiddels duidelijk dat de Risse dempers in onze velomobielen veel extra veiligheid en comfort opleveren.
Op diverse blogs zijn positieve verhalen te lezen.
Echter, dat je nu veel harder een bocht door kan en veel hogere snelheden op slecht wegdek kan rijden, betekent ook dat dàt de veiligheid niet bevordert. Er blijven grenzen, verder weg dan ooit hiervoor, maar een waarschuwing is op zijn plaats. Als je de grenzen overschrijdt, gebeurt dit met een veel hogere snelheid.

Spezie Germersheim

Zaterdag ochtend rijden Jan Reus, Jan Geel en ondergetekende naar Germersheim waar de jaarlijkse Spezial Rad Messe wordt gehouden. Het is 6 gr. C. en de regen komt met bakken uit de lucht. We rijden vandaag heen, blijven een nacht over en rijden morgen weer naar huis.
Naarmate we verder Duitsland in rijden verschijnt de zon en loopt de temperatuur op tot 28 gr. C. In het stadje Germersheim loopt de temperatuur verder op tot 32 gr. C.

Het is de tweede keer dat ik naar Spezi ga. Nu is er meer tijd om wat uitgebreider te praten met deze en gene.
De velomobiel fabrikanten staan her en der over de beurs verspreid, een gemiste kans. Beter zou het zijn om deze groep speciale fietsen op één plaats te concentreren.
Buiten rijden overal fietsers rond op proeffietsen. De standhouders hebben veel vertrouwen in deze proefrijders, want ze kunnen zo wegrijden. Buiten ook is de plek waar de 'Willy Wortels' staan. Eén van die, in dit geval Nederlandse, mannen heeft de 2motion ontworpen, een gewone fiets gecombineerd met handaandrijving. Een betere lichaamstraining is niet denkbaar. Hij heeft er een maximum snelheid op de vlakke weg van 42 km/u mee gehaald.

Jan, Jan en ik bekijken de vele bijzondere fietsen. Van veel ontwerpen vragen wij ons wat je er in godsnaam mee aan moet. Dat is voor de ontwerpers geen vraag, zijn leggen er vaak jaren ziel en zaligheid in.
Veel mensen blijken me te kennen, ondanks dat ik geen naamkaartje op heb. 'Of ik een Risse schokdemper bij me heb' is nogal eens de vraag. Nee, ik heb geen stand en wil niet stiekem mijn handel promoten. Dat ik daar niet helemaal onder uit kom blijkt als onder meer de producenten van de Milan velomobielen en Flevobike Orca simpelweg een bestelling voor de dempers plaatsen.

Op het buitenterrein staat ook Velomobiel.nl met de Quest en de Quest XS. Uiteraard ben ik nieuwsgierig hoe Ymte de nieuwe Risse Astro 5 demper is bevallen. Hij heeft deze nu ruim 500 km in zijn carbon Quest. Ymte is enthousiast en vertelt dat de demper vooral op het slechte fietspad langs de Rijn echt verschil maakt. Als het aan hem ligt komen de Risse dempers standaard in de Quest en Strada modellen. Ymte heeft ook de Risse Genesis mee. Als Werner Klomp, de Oostenrijkse lange afstand velomobilist in de gaten heeft dat de Genesis er is, beweegt ie hemel en aarde om hem mee te mogen nemen. Nou vooruit dan maar, besluit Ymte.

Zondagmiddag rijden we weer naar huis. Jan Geel heeft al een paar keer geklaagd over een heet zitvlak. Ik ken deze auto niet goed en weet zelfs niet dat er stoelverwarming in de achterbank zit. Op een gegeven moment wordt het Jan teveel, zijn noten koken :)
Jan vindt nergens een knopje om het af te zetten. Jan Reus draait zich om en ziet het betreffende knopje direct. Staat op 6, de maximum stand. Nou zal Jan met zijn 71 jaar zich over nakomelingschap geen zorgen meer maken, maar als ie nog plannen in die richting zou hebben, zal het vast niet meer lukken. Nu de 'notenkoker' uit staat is Jan opgelucht.

De Spezi is een prachtige, zeer goed georganiseerde beurs, waar letterlijk alles op fietsgebied is te zien. Ondanks dat het geheel ruim is opgezet is de sfeer heel gemoedelijk.

Munzo tilting trike ......

Vanmiddag gaat de reis met de Quest naar Naarden. Bram Smit van Fast Forward Ligfietsen heeft me uitgenodigd om op een juist gereedgekomen Munzo tilting trike te komen rijden. Flinke regenbuien hangen boven de einder in de richting waar ik naar toe moet. De racekap gaat erop. Dat blijkt een goede keus, enkele buien lozen hun vracht precies boven me.

In Naarden smult Bram eerst van de nieuwe Risse Astro 5 demper. De definitieve versie bevat enkele verfijningen die Bram zeer aanspreken. Hij gaat 'm direct in zijn Mango inbouwen.

Na de koffie gaan we rijden met de Munzo. Bram zegt dat het voelt en rijdt als een tweewieler. Oops, dat ben ik wel totaal verleerd. Tweewielers zijn voor mij als één-ogige fietser een gevaarlijk soort fietsen. Ik zie geen diepte en vergaloppeer me vooral op langsrichels. Bram stelt me gerust, daar heeft een tilting trike totaal geen last van. De eerste meters zijn wat onzeker, maar stapvoets rijden is al voldoende om rechtop te blijven rijden. Met de Bebop pedalen die Bram er even op heeft gezet klikt het makkelijk en snel in én uit. Na het eerste blokje om stelt Bram voor om achtjes te gaan draaien.
Dat blijkt wonderwel te lukken en Bram maakt een video opname. Hij nodigt me uit om volgas de bocht te nemen. Dat is me een brug te ver. De angstige richels waarmee ik op een tweewieler onderuit zou gaan, neemt de tilting trike met speels gemak. De beide achterwielen volgen feilloos en in een wonderbaarlijk mooie balans het prima sturende aangedreven voorwiel.

De vraag komt natuurlijk op, waarom gaat Wim rijden met een Munzo tilting trike. Nou, de aap moet maar uit de mouw.
Ik ga een supersnelle stroomlijn combineren met een tilting trike en een K-drive. Het is nog in een pril stadium, maar de eerste stappen zijn gezet. Bram gaat een proefmodel van de trike bouwen die aan de voorkant heel laag zal zijn. Dit kan mede dankzij de K-drive. De voorkant moet ook laag zijn om een groot voortandwiel te kunnen gebruiken.
Jan Reus, de man van de kappen, gaat de stroomlijn bouwen.
Tijdlijn, denk aan een jaar vanaf nu.

Risse onderzoekt mogelijkheid voordempers

Na de succesvolle ontwikkeling van de Risse demper voor het achterwiel van onze velomobielen, wordt er nu onderzocht of ook de voorpoten van een lucht geveerde en olie gedempte Risse demper kunnen worden voorzien.

Gelukkig is er een enthousiaste ligfiets dealer in Bend Oregon in de VS. Mark Waters van Backcountry Recumbent Cycles zal volgende week met zijn Blue Velo Quest naar Risse komen om de mogelijkheden te bekijken.

Mijn zorgen dat de voordempers in een agressieve omgeving vertoeven wordt door Kevin Risse niet gedeeld. Volgens hem kunnen zijn dempers daar jarenlang zonder probleem tegen.

Wat zou het mooi zijn als ook dit werkelijkheid wordt. Dan deze veerpoot nog combineren met de hydraulische trommelrem die momenteel bij Flevobike in ontwikkeling is.

Video inbouw Risse demper

Verschillende fietsers zien op tegen de verwisseling van de oude demper voor een nieuwe Risse demper. De vraag naar een video komt uit verschillende landen. Vandaag komt Jan Reus naar De Woude om samen een video te maken van de ombouw.

Eerste discussie is hoe krijg je voldoende licht in de donkere krochten van een Quest. Lampen liggen in de weg of verblinden, een reflectiescherm bestaande uit een stuk karton met aluminium huishoudfolie is de simpele oplossing.

Jan draait de vleugelmoer los, trekt de oude veerpoot van de 8 mm bout af en laat de Quest op de band omlaag zakken. Met een sleutel 13 draait ie de contramoer aan de onderkant los en draait de oude veerpoot eraf. De bovenste stangkop wordt overgezet en de nieuwe Risse demper wordt op de bestaande onderste stangkop gedraaid. Dan tilt Jan de fiets een stukje op en zet de demper boven vast met de vleugelmoer. De kettingafscherming blijft gewoon zitten en hoeft niet aangepast te worden. Het neerschrijven van deze vier regels kost meer tijd dan het wisselen van de demper.

Jan rijdt in de middag terug naar Enkhuizen en bericht bij thuiskomst:

Nou dat was een mooie terug rit, lekker zonnetje, wind mee en een geweldige Risse schokdemper achterin.
Ja het is weer een feestje om mee te rijden.
De verandering die je voor de productie dempers nog hebt door gegeven is erg goed, je hebt nu duidelijk verschil tussen stand één en vijf.
Zachte stand om lekker mee te toeren en op slechte wegen en de stugge stand ideaal om mee te racen.
Een aanwinst voor de Quest en de andere velomobielen natuurlijk.
Ga nu naar bed, morgen weer een werk dag.
Jan

Geen lagers kapot, maar remmen lopen aan

Een paar weken geleden meldde ik dat mijn linker voorwiel lagers niet lekker meer draaiden. Bij nadere beschouwing, het wiel begon steeds zwaarder te lopen, leek me ook de remwerking niet OK. Tenslotte miste ik het kenmerkende rauwe geluid in de lagers. Na het met schokken terug laten schieten van de remhandel liep het wiel wat minder zwaar. Conclusie: het zijn niet de lagers, maar aanlopende remmen zijn.
Kees laat me weten dat ie niet meer aan velomobielen van anderen sleutelt en adviseert me een retourtje Dronten.

Ik pak de handleiding van de Quest er bij en denk dat ik dat toch zelf een keer moet proberen op te lossen. Ik slijp een sleuteltje 8 af en buig het kopje in de goede hoek om de platte moertjes bij de wielophanging te kunnen vasthouden. Het verloopt allemaal redelijk soepel en ik kan nu ook mooi het doorgesleten sensor kabeltje van het Cateye computertje vervangen. Ook dat gaat goed, maar ik duw de kabel per ongeluk niet in de doorvoer voor de sensorkabel, maar door het gat van de wielpoot. Omdat ik het houdertje van het reedcontact met een druppel secondenlijm heb vastgezet, kan ik deze niet meer terugduwen door het gat.
Dan rest me nog slechts het doorknippen van de nieuwe kabel en weer een nieuwe monteren.

De remtrommel zit flink vol remstof, niet zo gek na 15.000 km. Nadat ik dit met perslucht heb schoon geblazen spuit ik wat WD40 op de draaipunten van de remschoenen. Als dit klaar is reinig ik de remtrommel en de remschoenen met thinner. Er zit wat roest in de trommel dat met polijstpapier weg te werken is.
Omdat de SRM opnemer en de opnemer van de Cateye vlak bij elkaar zitten moet het monteren voorzichtig gebeuren.

Ook het rechterwiel neem ik onderhanden. Ik probeer het wiel op de as te laten zitten en zo de draaipunten van de remschoenen te smeren. Dat moet volgens de handleiding kunnen. Ik krijg na het losdraaien van de inbusbout het wiel geen mm van de as.
Dan het wiel er maar even uit. Nu ik dit een keer gedaan heb is het tien minuten werk.
De rechter remtrommel is veel minder vuil dan de linker trommel. Met het wiel eraf is alles veel beter bereikbaar en na totaal 20 minuten zit het wiel weer op zijn plaats. Op beide wielnaven zitten geen plastic doppen. Die heb ik in voorraad maar ze blijken er niet op te passen. Er zitten heel dikke RVS ringen tussen de flinke inbusbouten waardoor de dop er niet meer op kan. Maar hopen dat het wieldoekje eventueel vocht tegenhoudt.
Nog even de remmen wat strakker afstellen en er kan weer gefietst worden.

3AX pedalen ontvangen

Vanmorgen krijg ik de 3AX pedalen als eerste in Nederland uitgereikt. Stefan van Eijk, de ontwerper, en Patrick de Haan, mede-initiatiefnemer laten me de werking zien. Het heel vernuftige principe maakt het mogelijk om de voet over meerdere graden te laten kantelen, zowel naar binnen als naar buiten. Tijdens die kanteling verplaatst het pedaal plateau zich maximaal zes millimeter over de pedaal as. Hiermee wordt enigermate het effect van de TDP pedalen bereikt.
De schoenplaatjes zijn nog van een ander bekend merk, maar dat zal t.z.t. veranderen. De bevestiging op de schoen is door middel van 3 schroeven. De float is afhankelijk van het type plaatje dat er gebruikt wordt. Daarmee is het 3AX pedaal niet vergelijkbaar met bijv. Bebop pedalen.

De makers zijn heel benieuwd naar de ervaringen van de 50 testrijders. 15 geselecteerde ligfiets, allemaal via deze blog ingeschreven, krijgen deze week hun pedalen toegezonden.
De hogere maximale belasting die een ligfietser op de pedalen kan uitoefenen en de andere houding die ligfietsers op hun fiets hebben zou een andere slijtagebeeld kunnen opleveren. Dat levert straks mooi vergelijkingsmateriaal op.

Geselecteerd voor test 3ax pedalen

Vanmorgen krijg ik een email van de makers van de 3ax pedalen. Eerder maakte ik een bericht over deze pedalen.
Zij hebben mij geselecteerd om één van de 50 testpedalen te ontvangen. Via deze blog hebben zich meer dan 30 ligfietsers aangemeld om aan dit testprogramma mee te doen.
Ook Alwin Visker wordt testrijder. De andere testrijders ken ik nog niet. Vorige week zou ik een gesprek hebben met de makers van de pedalen en meedoen aan de selectie van de rijders. Helaas lag ik toen op mijn bed met draaiduizeligheid.

Ik ben heel benieuwd wat deze pedalen presteren.

Schijfwielen en schijfremmen voor Quest

Vanmiddag even naar Jan Reus. Jan heeft wat nieuws. Als ik binnen kom staat Jan bij grote blokken piepschuim. Uit deze blokken moet de grote racekap voor het ROC Helmond, deelnemer aan de Shell Eco Marathon, worden gevormd.

Jan laat me een 20 inch voorwiel zien voor bijv. Quest, Strada en Mango. Dit wiel is niet voorzien van spaken, maar bestaat uit een enkele plaat. De plaat is opgebouwd uit een honingraat met aan weerszijden een laag carbon. Dit wiel weegt bijzonder weinig.
Een pakketje spaken weegt meer dan het schijfwiel. Het schijfwiel is veel stijver dan een gespaakt wiel.
Normaal krijg je een gespaakt wiel er uitsluitend uit door het losdraaien van de dubbele moer bovenop de wielkast. Daarna moeten de stuurstangen worden losgemaakt. Dan kan het wiel omlaag zakken en kun je het na het losdraaien van de moer op de naaf het wiel van de as schuiven.

Het schijfwiel kan door het simpelweg losdraaien van één grote moer op de naaf, direct uit de wielkast van de Quest zakken. Je kunt er nu namelijk gewoon met de hand langs omdat de dikte van het wiel nu heel gering is. Er hoeft verder niks te worden losgemaakt. Zo kun je snel, net als bij de Mango en Strada, een wiel wisselen bij een wedstrijd. Zelfs het 's morgens beslissen over welke banden je die dag gaat gebruiken is mogelijk.

Een groot voordeel echter is dat er nu eenvoudig hydraulische schijfremmen kunnen worden toegepast. Schijfremmen wegen vrijwel niks en remmen als de beste. Een bezwaar van schijfremmen is de grotere onderhoudsgevoeligheid als ze in de wielkast van een Quest worden ingebouwd. Dat bezwaar kan goeddeels worden bezworen door op het schijfwiel een carbon rand te maken waardoor water er niet makkelijk bij kan komen, een methode die ook in auto's wordt toegepast. Zeker nu het wiel er zo makkelijk uitgehaald kan worden is onderhoud aan de schijfremmen makkelijker te doen. Ter voorkoming van oververhitting worden kleine koelvinnetjes op de schijf gelamineerd.

Nog een groot voordeel is dat het totale gewicht van het wiel veel lager is dan van een wiel met - grote - trommelrem. Per wiel kan zo, naar schatting, 600 gram worden bespaard. Dit resulteert in een beter weggedrag door een lager afgeveerd gewicht.
Mogelijk kunnen dan ook de veerpoten voorzien worden van Risse dempers.

Als ik vertrek spuit Jan de gele hoed van een racekap. Yes Chris, your hood - just visible on the left of the second photo, is almost ready.

Bij Driehuizen komen een groot aantal historische auto's de weg op. Hoewel ze geen voorrang hebben rijden ze ijzerenheinig door.
Kennelijk denken ze dat ze in een groep rijdend te allen tijde voorrang hebben. Nee heren, voor u gelden gewoon de normale voorrangsregels.