Ventisit nek- hoofdondersteuning

Ventisit maakt mooie en comfortabele zitmatten voor alle ligfietsers. Ik rij er al vanaf de eerste dag mee. Minder bekend is dat Ventisit ook fraaie producten maakt voor ondersteuning van nek en hoofd in velomobielen en tweewielige ligfietsen. Bart van Crasbeek, de geestelijk vader achter Ventisit, levert inmiddels ook heel veel producten voor rondvaartboten, kano's, rolstoelen, horeca e.d.

Bart ziet zo nu en dan dat ik met een auto vol pakjes naar het postkantoor rij. 'Als je toch al zo veel producten voor ligfietsers verstuurt, kunnen mijn nekrollen daar dan ook niet bij?". Natuurlijk kan dat Bart. Daarom staan er vanaf vandaag 3 nekrollen en één hoofdkussentje bij voor gewone ligfietsers.

Zelf rij ik al weer even met de nekpad. Zie bovenste foto. Deze zit comfortabel rond de rand van het instapgat. Bovenaan zit ie vast met klittenband, aan de onderkant met een tiewrap aan de klerenhanger. Als bonus kunnen ze ook wat goedkoper worden. Ook zullen er straks Ventisit vloermatten voor Quest en Strada leverbaar worden.

De neckpad op de onderste foto is niet direct voor velomobielen bedoeld maar meer voor tweewielers. De Ventisit producten staan nu in de webwinkel.

Rolweerstand meting Hutchinson Greenville

Martin Merkelbag vertelde me recent dat ie bij Declathon Arena een tweetal Hutchinson Greenville 406 draadbanden had gekocht voor 10 euro per stuk. Of ik ze wilde testen. Ok, kom maar langs. Vanmorgen is Martin met de twee banden op De Woude.
De eerste indruk is dat de banden er prachtig mooi afgewerkt uitzien. We leggen ze heel makkelijk op de 25 mm velgen en zien dat ze fantastisch mooi rond lopen.

De eerste pendelruns vallen vies tegen. En het wordt steeds slechter. Eén van de binnenbanden is kennelijk lek. Met een nieuwe erin gaat het een heel stuk beter. De gegevens staan in het staatje waarin ook de andere recent geteste banden staan.
Per saldo is de Hutchinson Greenville zo'n 10% sneller dan de 35 mm Kojak. Opvallend is ook dat de Hutchinson op 7 bar vrijwel even snel is als de Durano op 9 bar.
De Hutchinsons zijn 44 mm breed en wegen 363 gram. Drukbereik is 4.0 tot 6.5 bar.

Op de site van Hutchinson staan wat gegevens in deze PDF. Het blijken banden te zijn voor een vouwfiets. Er is een goede anti-lek voorziening en de site geeft aan dat ze heel snel moeten zijn.
Martin heeft even contact gehad met de importeur. Zij hebben ze nu niet in voorraad maar zijn bereid om ze weer te importeren als er vraag naar komt. Martin zal ze deze winter gaan gebruiken om ervaring mee op te doen.

LEL, LEK

Gisteren de Quest enigermate geprepareerd. Dit keer geen wielstroomlijnkappen en ook geen Lycra op de voetengaten. Wel breng ik de oude Lexan strippen rond de wielen aan. Ook breng ik voor de winter weer de voetenstrip onder de fiets aan. Ik ben benieuwd of me dit veel snelheid zal kosten.

Vanmorgen de Quest op de imperiaal gezet en door een buiig en winderig Noord-Holland via Enkhuizen op weg naar Lelystad. Daar druppelt de vaste ploeg deelnemers binnen. Daniel Fenn van Beyss heeft zijn nieuwe mini Evo-K mee. Was de Evo-K, rechts op de foto, al een kleine opdonder, dit is helemaal een mini. Met alle consequenties van dien. Als je voor in de fiets wat moet doen moet je een slangenmens zijn.

Het waait Bft 5 met uitschieters tot Bft 6. Heel langzaam neemt de wind iets af. Als ik mag vertrekken spettert het wat. Al gauw staat de GPS op 63 km/u. Dat kan ik vasthouden tot de tweede flauwe bocht. Daarna komt de wind wat zijdelings in en zakt de snelheid tot 58 km/u. Dit gaat best lekker en de deelnemer die twee minuten voor me is gestart komt vlot dichterbij. De snelheid is nauwelijks lager dan vorig jaar.

Na Checkpoint Charly, halverwege het eerste stuk, moet ik steeds harder trappen om zelfs maar 50 km/u te kunnen vasthouden. Als ik even later de Quest wat voel dweilen weet ik hoe laat het is. De Furious Fred achterband is lek. Voor vertrek heb ik reservebanden en de pomp ingeladen. Ook een fleece jack en een regenjack zijn aan boord. Dat blijkt met deze lage temperatuur van 9 gr. C een wijze beslissing. Een oudere racefietser stopt en denkt dat ik in grote problemen ben. Hij wil wel eens zien hoe ik dit aanpak. Als de lekke band met binnenband met één beweging uit de wielkast komt is ie oprecht verbaasd.

Jan van Steeg stopt achter me. Ik zeg dat ik me wel kan redden. Jan roept dat ie ook een lekke achterband heeft en gaat aan de slag om de band op te pompen.
Mijn nieuwe binnenband wil slecht op druk komen en als ik eenmaal weer onderweg ben is ie zo weer leeg. Het ventiel interieur van het Franse ventiel zit los en een tangetje heb ik niet mee. Ik bel via Marcel V. Jan Geel met het verzoek me met mijn auto te komen halen.

Jan is er na enige tijd, ik had hem helaas de verkeerde kant opgestuurd, en we laden de Quest op de auto. Terug bij de start lever ik mijn transponder in en klets met deze en gene nog wat na. Na de prijsuitreiking is het wachten op Mark Burgers en zijn zoon. Ze worden na 2 uur en drie kwartier fietsen door iedereen met applaus ontvangen.

Ymte blijkt, ondanks zijn weer opspelende achillespees blessure de wedstrijd toch gewonnen te hebben. 2 minuten later komt Daniel Fenn binnen. Hij heeft de hooggespannen verwachtingen over de kleine Evo niet waargemaakt. 0,6 seconde later, ja echt 0,6 seconde later, komt Theo van Andel als derde over de finish. Records worden er niet gebroken, de wind is te hard en komt uit de verkeerde hoek.
Volgend jaar beter.

Rolweerstand meting Schwalbe Ultremo ZX

Het is algemeen bekend dat ik een liefhebber ben van brede banden. Lopen, vooral in velomobielen, licht en comfortabel. De ontwikkelingen staan niet stil en bij de steeds hogere snelheden wordt de luchtweerstand van banden, ook bij velomobielen, een factor van betekenis.

Daarom test ik vandaag een nieuwe smalle 406 band, de Schwalbe Ultremo ZX. Dit 23 mm smalle bandje weegt 145 gram en mag tot maar liefst 11 bar worden opgepompt. Ik haal de pendel te voorschijn en monteer de bandjes op 19 mm brede velgen. 25 mm velgen zijn minder zinvol voor dit hele smalle bandje. De pendel wordt steeds 3 maal vanaf de ene kant en 3 maal vanaf de andere kant gestart. Van de 6 waarden laat ik de hoogste en laagste waarde weg. De gemiddelde tijd wordt berekend uit 4 metingen.
De metingen vinden plaats bij 21 gr. Celsius op de vlakke tegelvloer in mijn vloer verwarmde garage. Zoals eerder vastgesteld moeten de waarden op normaal asfalt worden gecorrigeerd. Brede banden lopen daar 7% zwaarder, hele smalle banden 15% zwaarder. Een band als bijv. de Kojak 35 mm loopt 10% zwaarder op asfalt.

De resultaten staan in het tabelletje en zien er heel goed uit. Sneller dan alle andere geteste en in de handel verkrijgbare banden. De waarden zijn in seconden pendeltijd. De wegligging en remeigenschappen kan ik niet meten. Wel is de band voorzien van een Vectran anti-lek laag. Het op de velg leggen gaat heel makkelijk met de hand.
Er moet wel een smalle binnenband in, ik gebruikte de Schwalbe SV6a biba.

Zoek je een snelle smalle raceband dan is de Schwalbe Ultremo ZX een serieuze kandidaat. De band is voorzien van een mooie opdruk. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden, het bandje kost € 49,90 per stuk.

In de komende periode een update over het VeloTilt project en een test van de nieuwe Schwalbe Shredda.

Duitse velomobilist komt om het leven

Etienne Stienen stuurt mij vanmorgen een link naar een bericht in nonstopnews.de.
De inhoud bestaat uit gruwelijke beelden van een Milan die door een personenauto rechts in de flank is aangereden. De 50-jarige Duitse velomobielrijder zou met hoge snelheid een kruising zijn opgereden en daarbij geen voorrang hebben gegeven aan de bestuurder van de auto.

De velomobielrijder is ter plaatse overleden.
Dit verschrikkelijke ongeval toont maar weer eens aan hoe kwetsbaar we zijn, ook in onze velomobielen. Zeker in dit seizoen waar veel fietsers hun rijwiel weer opbergen, kan het zijn dat automobilisten minder goed opletten. Daarnaast hebben we te maken met slechter zicht door neerslag of laagstaande zon. Tenslotte is de weg vaak vochtig en hebben we een veel langere remweg dan op een droog wegdek.

Testen en service aan Risse dempers

Er zijn nu al ruim 120 Risse dempers verkocht, de meeste in Nederland. Inmiddels zijn, behalve Nederlandse dealers, ook dealers uit Duitsland, Denemarken en Frankrijk regelmatige afnemers.

Tijdens het bezoek aan Nederland van Kevin Risse, hebben Jan Reus en ik een training gehad om dempers met een defect te repareren en onderhoud te verrichten. Natuurlijk willen we liefst helemaal geen service verlenen. Dempers moeten het gewoon doen en dat liefst jaren lang. Maar waar mensen werken worden fouten gemaakt.

Om defecten op te sporen voordat de dempers per vliegtuig naar ons verzonden worden, worden ze getest met een speciale machine die de dempers langdurig zwaar belast.
Een kleinere uitvoering van deze machine wordt momenteel naar Nederland verscheept. Hiermee kunnen we na een reparatie of onderhoud, zelf de dempers testen.

Acculaders en accu's

Het is weer zover, mijn Cateye computer in de Quest is er weer mee gestopt. Dat gebeurt vrijwel jaarlijks. Komt doordat de brede banden de kabel op de veerpoot doorslijten. Ik heb geen zin dit weer te vervangen. Ik heb twee keuzes, de draadloze SRM gebruiken of één van de Garmin GPS ontvangers. De SRM geeft de snelheid weer in kleine cijfertjes, de cijfers voor vermogen zijn groter.
Prettiger is de oude Garmin Oregon 400. Midden op het stuur met in grote cijfers de snelheid en willekeurig welke andere gegevens als gemiddelde snelheid, de tijd enz. enz. Ik rij daar nu een aantal dagen mee en het bevalt me prima.

Betekent wel zo nu en dan accu's verwisselen en laden. Daar wil ik het nu even over hebben. Tot nu toe gebruik ik de MEC lader. Doet het goed maar het gebruik van de wat geavanceerder mogelijkheden is niet makkelijk.

Op zoek naar een geavanceerde lader kom je zeker uit bij de Maha Powerex MH-C9000. Deze robuuste lader vraagt heel veel toetsaanslagen voordat je kunt laden. Zo moet je bij iedere ingelegde accu intikken wat je wil, laden, ontladen, testen en herstellen. Heb je voor laden gekozen, dan moet je voor iedere accu aangeven met hoeveel Mah je de cel wil laden. Dat is best een gedoe. Kan dat niet makkelijker? Jazeker dat kan.
Ik kom, na aardig wat rondneuzen op het internet, uit bij de La Crosse BC-700.
Deze lader is veel kleiner, kan precies hetzelfde en vraagt veel minder toetsaanslagen. Een lijstje met eigenschappen:

Laadt tegelijk NiCad en NiMH AA en AAA oplaadbare accu's
4 mogelijkheden: laden, ontladen, herstellen, en testen
4 aparte LCD displays
Detectie van oververhitting om overlading te voorkomen
Te gebruiken van 100 tot 240 Volt

Ik heb het ladertje nu een tijdje in huis en het werkt fantastisch. Het is voor rond 25 euro te koop bij nkon.nl. Als je zo'n lader bestelt, bestel er dan ook de fantastische Eneloop 2000 accuutjes bij. Nu voor € 6,99 per vier in glitter uitvoering is een koopje. Hoewel nkon.nl een hele leuke webshop is, heb ik er geen aandeel in.

Fin Jan Backman bezoekt goeroe

Vorige week kreeg ik een mailtje van de Fin Jan Backman. Hij gaat een nieuwe carbon Quest ophalen in Dronten en deze 2000 km naar Finland fietsen. Hij wil in elk geval een bezoek aan mij brengen. Waarom? Geen idee, ik ken hem niet.

Gisteren heeft hij zijn nieuwe rode Quest opgehaald. Hij wil laat in de avond nog naar mij toekomen. Hij heeft nog nooit een meter in een velomobiel gereden. De eerste rit in het pikdonker langs de dijk Lelystad - Enkhuizen is vragen om problemen. Ik raad hem dringend aan in Dronten te overnachten en bij daglicht de eerste rit naar De Woude te maken. Ymte biedt hem thuis een slaapplaats.

Vanmorgen om half elf vertrekt ie bij Velomobiel.nl en gaat via de dijk Lelystad - Enkhuizen onderweg naar De Woude. Als ie om drie uur nog niet bij ons is bel ik hem op. Hij rijdt vlak voor Hoorn en zal rond vier uur arriveren.

Als ie eindelijk arriveert, gemiddelde snelheid iets boven 21 km/u, heeft ie honger.
Ik bied hem aan wat broodjes te klaar te maken. Brood eet ie niet, of ik enkele eieren heb. Het moeten wel biologische eieren zijn. Ik wijs hem op onze Noord-Hollandse Blauwe kippen die in de tuin rondlopen. Hij wordt helemaal enthousiast.
'Wil je dat ik de eieren bak of kook?'. 'No no I eat them raw'. Jan tikt twee eieren op de straatstenen kapot en slurpt de beide eieren in no time leeg. Hij is heel blij met nog een doosje met 6 eieren.

Wij praten een uurtje en ik vraag hem en passant waarom hij speciaal mij wil spreken. 'You are the guru in the velomobile community'. Hij heeft mijn blog gespeld en heeft vrijwel alle informatie over de Quest daar gelezen.
Ik laat hem verschillende producten zien. De dempers, kappen, kettingtandwielhouder. Hij vindt het prachtig. Jan is bootbouwer in Finland. Vooral historische houten jachten bouwt ie nieuw en oude restaureert hij. Kijk maar eens hier.

Het is al half vijf en ik heb hem beloofd hem door Noord-Holland naar de Afsluitdijk te begeleiden. We hebben een stevige wind in de rug en 40 km/u rijden gaat heel makkelijk. Dat is Jan toch duidelijk te hard. Na een stevige bui houden we de snelheid op rond de 35 km/u. In Middenmeer rijden twee motoragenten ons klem. 'Naar het fietspad' gromt de agent. Als ik zeg dat wij wel degelijk op de rijbaan mogen rijden, ik roep artikel 9 van de Wegenverkeerswet bij de agent in herinnering, zegt ie dat ie daarover wel eens wat heeft gelezen. De norse brombeer ontdooit en wenst ons een goede reis.

In Den Oever blijkt de camping gesloten te zijn. Dat zal Jan onderweg wel vaker tegen komen. Geen nood, hij rijdt gewoon door. We nemen hartelijk afscheid en ik ga tegen wind terug naar De Woude.

Jan Backman, een bijzondere man.

Zonnepanelen en een loopje met de waarheid

Wij hebben in onze flinke stolpboerderij, mede door de warmtepomp, een hoog stroomverbruik. Het gasverbruik is met 20 m3, alleen voor koken, vrijwel nihil.
Om dit verbruik milieuvriendelijk te produceren heb ik gekeken naar de aanschaf van zonnepanelen. Niet op de boerderij zelf, maar op een weilandje vlak bij.
Op het internet zijn heel veel aanbieders actief die complete systemen leveren. Ze beloven terugverdien tijden van ongeveer 5 jaar. Er zijn zelfs leveranciers die me na 25 jaar een rendement van 154.005 euro beloven. Zo'n leverancier is zonnepanelen.nl ofwel Metdezon. 154.005 gedeeld door 25 is een rendement van 6.160 euro per jaar. Dat lijkt Wim wel wat. Maar .... Wim wordt achterdochtig omdat ie per jaar minder dan een derde van dat bedrag aan zijn energieleverancier betaalt.

Eerst maar eens een spreadsheet maken en met redelijke uitgangspunten de investering door rekenen. En daaruit blijkt dat zonnepanelen helemaal geen positief rendement hebben. Bij een investering van 35.581 euro blijkt dat zonnepanelen een nadelige uitkomst hebben van 476 euro per jaar. Toegegeven, wij hebben van Essent een gunstige KWu prijs gekregen. Ook speelt een rol dat boven 10.000 KWu de belasting per KWu 8,5 cent daalt.

Ik heb mijn bevindingen uiteraard besproken met Metdezon. Zij vinden het 'allemaal niet zo'n vaart lopen'. Ze gaan niet in op mijn argumenten. Ze wijzen op het 'feit' dat het CBS al vele jaren een prijsstijging van energie van 11% verkondigt. Hoe kunnen wij dan een netto KWu prijs laag van 1,11 eurocent en 3,33 eurocent hoog betalen. Die prijzen zijn historisch laag.

Feit is dat Metdezon geen rekening houdt met:

* renteverlies
* afschrijving
* onderhoud
* verzekering
* vervanging omvormer na 10 - 12 jaar

Als je dit allemaal 'vergeet' doe je de waarheid wel heel veel geweld aan.

Nog maar even geen zonnepanelen. Om het milieu te ontzien maak ik liever veel fietskilometers.

Uitwijken, van de dijk af, het kanaal in

Vanavond rij ik een trainingsrondje. De temperatuur is 14 gr. C. en de zon staat al laag boven de horizon. Normaal geen probleem maar vanavond wel. De rit gaat nu linksom, eerst langs het Noord-Hollands kanaal, dan langs de opnieuw geasfalteerde Noordervaart.

Vervolgens via de drie Schermer molens richting Driehuizen. De bocht bij Driehuizen is niet erg overzichtelijk. Nu rij ik daar rechtsaf en kijk recht in de zon. Op het moment dat ik bocht uitkom zie ik recht voor me een bestelauto met een grote gele aanhangwagen aankomen.Veel ruimte heb ik rechts niet, de bestuurder van de combinatie rijdt midden op de dijk. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat mijn snelheid te hoog is om nog veilig naar rechts te sturen. De kans dat ik zal omslaan en alsnog wordt aangereden is groot.

Ook remmen is geen optie, de bestelauto met grote aanhanger zal waarschijnlijk niet op tijd stil staan. In een flits besluit ik naar links te sturen en van de dijk af de vaart in te rijden. Even vlieg ik door de lucht en landt dan heel zacht in een dicht bed van rietstengels. De Quest kantelt langzaam op zijn linkerzij, schuift een paar meter door en komt tot stilstand. Ik wurm me uit de op zijn kant liggende Quest en hoewel het heel zompig is, krijg ik zelfs geen natte voeten.

De flink geschrokken chauffeur staat inmiddels bovenaan de dijk te kijken en vraagt hoe het gaat. 'Prima' zeg ik. We trekken de Quest een eindje uit de rietkraag. Dan realiseer ik me dat het wel een fotootje waard is. Ik besluit de Quest niet helemaal terug te duwen, ik heb nog geen idee van de schade.

Na de foto's trek ik de fiets aan het tiloog uit de prut en samen met de chauffeur zetten we de Quest weer bovenop de dijk. De chauffeur zegt:'U lijkt helemaal niet geschrokken'. En inderdaad, het valt mee. Ik rij verder en merk na een paar kilometer dat mijn GPS niet meer in zijn houder op het stuur zit. Terug op de plek des onheils licht het verlichte schermpje helder op tussen het riet en hoef ik niet lang te zoeken.

Thuis was ik de fraaie Quest schoon en kan geen krasje ontdekken. Wel is de houder van de Cateye verbogen. Het aluminium stripje is zo weer recht. Blijft de vraag waarom ik de combinatie zo laat heb gezien. Mogelijk komt dit door de felgele kap van de hoge aanhanger. Het is goed afgelopen. Blijft alleen een deuk in mijn ego.

Battle Mountain 2012, alle foto's

In Battle Mountain heb ik veel meer foto's gemaakt dan er tot nu toe op mijn blog zijn verschenen. Daar acteren vooral de Nederlandse deelnemers. Verschillende andere deelnemers zijn ook door mij gefotografeerd. Ook de voorbereidingen van diverse deelnemers en heel veel andere foto's zijn nu te bekijken. Als laatste heb ik tijdens het 'award dinner' verschillende foto's gemaakt. De foto's zijn per dag gerubriceerd en de links vind je hieronder. Als fotograaf maak ik weinig video opnamen. Eén uitzondering heb ik gemaakt. Het is een filmpje aan het eind van de rit van Thomas van Schaik. Thomas heeft zichzelf overtroffen en heeft zojuist 122 km/u gereden. Dat hij hiervoor letterlijk alles heeft gegeven bewijzen deze indringende beelden. https://picasaweb.google.com/wimschermer/BattleMountain139 https://picasaweb.google.com/wimschermer/BattleMountain149 https://picasaweb.google.com/wimschermer/BattleMountain159 https://picasaweb.google.com/wimschermer/BattleMountain169

Alle prestaties staan op: recumbents.com

Wil je alle blogposts over Battle Mountain 2012 zien, kijk dan op: http://wimschermer.blogspot.nl/search/label/Battle%20Mountain

Battle Mountain maandag 17-9, Las Vegas

Vanmorgen ontbijten we in het Super8 motel in Fallon. Voor het eerst een fatsoenlijk ontbijt in een motel, al moet alles nog wel van plastic bordjes en plastic bestek. Sophie, de bejaarde verzorgster van de ontbijtzaal, wil het ons echt naar de zin maken. Ze wijst alles aan en geeft ons ten afscheid nog een paar Danone toetjes voor onderweg mee.

Na het tanken gaan we op weg naar Las Vegas. Is volgens de Garmin zo'n 620 km, doen we even :).
Het landschap is woestijn, woestijn en nog eens woestijn. Overal zien we flinke bergen, die soms geel, dan weer bruin en soms zelfs wit of zwart zijn. Hoewel het eentonig lijkt verveelt het geen moment. Op de cruise-control rijdt het makkelijk en druk is het niet.
Onderweg valt weer op hoeveel huizen bouwvallig zijn. Veel tankstations zijn verlaten en tot puinhopen vervallen. Niemand ruimt de rotzooi op. We rijden door de goud streek rond Tonopah. Overal staan oude mijnschachten, meestal vervallen.

Midden in de woestijn staat een motorboot, nu ingericht als kreeft restaurant. De temperatuur begint flink op te lopen. Uiteindelijk staat er 101 graden Fahrenheit op de meter. Dat is 38 graden Celsius. In de auto is dat geen probleem. Gek genoeg ook niet in de zon. De luchtvochtigheid is 15% dus zweet verdampt onmiddellijk. Wel moet je vrijwel steeds wat drinken. Overal ontstaan in de woestijn kleine wervelwinden die het fijne woestijnzand in beweging brengen. Foto's daarvan maken is niet makkelijk, de lucht trilt al heel dichtbij door de hitte. Ook autorijden wordt wat tricky. Al enkele honderden meters voor de auto maken luchtspiegelingen tegenliggers deels onzichtbaar. Vanuit het niets 'drijven' ze als het ware op de luchtspiegelingen.

In de namiddag rijden we Las Vegas binnen. De Garmin brengt ons bij één van de drie Super8 motels die Las Vegas telt. Nadat ik de prijs van de kamer hebt gehoord, breng ik mijn leeftijd aan de orde. Dat levert in de VS vrijwel overal 'senior discount' op. Pik in, het is nog wel geen winter, maar het is mooi meegenomen :).

We wandelen de stad in. Ons motel blijkt zich midden in de 'wedding' wijk te bevinden. Wat hier gebeurt is volkomen bizar.
Er wordt op leven en dood geconcurreerd. De ene 'weddingchapel' is nog potsierlijker aangekleed dan de andere. Recht tegenover onze kamer bevindt zich één van de vele stretched limo verhuurbedrijven. Daarnaast is een huwelijk aan de gang. We horen de dominee zalvende woorden spreken over 'love into eternity'. Eén chapel verder, in het naastliggende pand, is een huwelijk aan de gang met als thema Elvis Presly. Een levende kopie van Elvis hoort daar natuurlijk bij. Over minder dan 100 meter wonen we 5 bruiloften bij, soms met maar twee gasten. Alle weddingchapels hebben in het pand een kledingverhuurbedrijf, de bloemist, de kapper, de fotograaf en natuurlijk de Limo verhuur.
Allemaal adverteren ze groots dat bekende artiesten zoals Joan Collins bij hen zijn getrouwd.

We lopen verder en zien vol afgrijzen jongelui met ijzingwekkende snelheid bungiejumpen van de 'Stratosphere' tower. Die is wel 300 meter hoog. Het gegil is niet van de lucht en de snelheid tot vlak boven het landingsplatform is enorm hoog.

Minder mooi is dat stad veel zwervers kent. Meestal psychisch in de war. Ook veel bedelaars klampen ons aan. Als je in het Nederlands antwoordt zijn ze wel gauw vertrokken.

Battle Mountain Zondag 16-9 Reno Air Races

Vanmorgen vroeg reveille. In twee etappes willen we de terugreis naar Las Vegas maken. We hebben een unieke kans om de wereldberoemde Reno Air races bij te wonen. Is wel een omweggetje van een kleine 400 km, maar dat zijn in Amerika geen serieuze afstanden. Geen probleem dus. De Chevrolet Cruze op de cruise-control en via de 305 en 50 rijden we zuid- en westwaarts. Het is zondagmorgen en dat betekent geen vrachtwagens op de weg. Sowieso geen auto's op de weg. Op 100 km komen we er maar enkele tegen. Vooral het rijden op route 50, volgens de wegenkaart de 'loniest road of America', is prachtig. We rijden langs mooi gekleurde rotsformaties en passeren zelfs grote zoutvlakten. Het rijden is bijzonder ontspannen en de wegen zijn heel goed.

In Reno verwachten we al snel borden te zien met de aanduiding 'Reno Air Races'. Dat is niet zo en we vragen het een ouder Amerikaans echtpaar. Die weten te vertellen dat we naar Reno Stead Airport moeten.
De drukte op het vliegveld is overweldigend, de entreeprijzen ook. Maar we krijgen waar voor ons geld. Overal zijn schitterend gerestaureerde vliegtuigen opgesteld. De eigenaren hebben er vaak meer dan 20 jaar aan gewerkt. Het is fantastisch om te zien dat 25 jaar na de eerste vlucht van de gebroeders Wright, er al verkeersvliegtuigen als de Ford Tri-motor zijn ontwikkeld en gebouwd.

Het mooiste vinden de toeschouwers het racen rond twee grote palen die op een kilometer of drie uit elkaar staan. Meestal zes kisten van ongeveer dezelfde klasse en snelheid, proberen zo hard mogelijk rond de palen te vliegen. Na zes ronden is de eerste winnaar en vliegt steil omhoog om met een fraaie rol weer naar moeder aarde af te dalen.

De Amerikanen zijn trots op hun historie en helemaal op hun militaire historie. Trots vliegt een Mustang uit de Tweede Wereldoorlog in formatie met een stealth F22 Raptor straaljager. Alle militaire vliegtuigen als F14, F15, F18, Lockheed Hercules, Lockheed Galaxy, Chinook helicopter en nog veel meer staan opgesteld. Iedereen mag overal in en het vliegend personeel is meer dan vriendelijk en geeft geduldig uitleg. De Amerikanen ondersteunen graag hun militairen, hier doen ze iets terug.

Een F18 Super Hornet geeft een demonstratie. De geluidsgrenzen worden riant overschreden als het gevaarte op tien meter hoogte met de naverbranders aan langs scheurt. Dan valt me ook op dat alle vrijwilligers en personeel gehoorbescherming draagt. Ik prop gauw twee stukjes van een papieren servet in mijn oren. Het geluid van deze straaljager is heftiger dan van een exploderende Super Moto.

De Patriots, een stuntteam laat een fraaie show zien. Het formatievliegen gebeurt soms zo dicht op elkaar dat je tenen krom in je schoenen staan. Het is overigens niet voor het eerst dat tijdens deze show ernstige ongevallen zijn gebeurd.

De laatste formatie is ook weer een blik op het verleden. Twee Hellcats uit de Tweede Wereldoorlog, vliegen gebroederlijk naast de F18 Super Hornet die zojuist onze trommelvliezen trachtte te vernielen.

Als toetje krijgen we de laatste race rond de palen te zien van vliegtuigen als de Hawker Hurricane, Seafury, Mustang en Bearcat.
Als de vliegtuigen met hun fantastische motorgeluid langskomen, staat het kippenvel bij Jan op beide armen.

Morgen naar Las Vegas.

Battle Mountain Zaterdag 15-9

Vanmorgen rijdt plotseling een Highway Patrol car het terrein van het Super8 hotel op. Een State Trooper, wij zagen hem gisteren ook al, roept rond dat ie een arrestatiebevel heeft voor iemand die de 70-mijls speed limit met meer dan 10 mijl heeft overschreden.
Dat is, en dat weet iedereen, Sebastiaan Bowier van team Velox2.
Sebastiaan wordt opgetrommeld en hij krijgt te horen dat ie niet hoeft te antwoorden.
Dan krijgt ie een proces-verbaal en wordt zelfs in de boeien geslagen.
Vervolgens moet ie de imposante politiewagen in.
Dan blijkt dat het allemaal een - goede - grap is. Sebastiaan mag de politiewagen weer verlaten. Ook degenen die de 70-mijls speedlimit aan hun laars hebben gelapt, dat zijn er een heel stel, krijgen een proces-verbaal. Ze moeten allemaal tekenen bij het kruisje en krijgen de bekeuring vanavond in persoon uitgereikt.

Dan is het tijd voor groepsfoto’s. Alle rijders en hulptroepen worden bijeen geroepen. Alle fietsen vooraan en dan maar lachen naar het vogeltje.

In de middag gaan wij weer naar de 'Catch’, het vanggebied. Het waait gewoon te hard voor legale recordpogingen. Degenen die het toch wagen halen niet de hoge snelheden die er gisteren werden gereden.

In de derde heat wordt de wind toch wat minder. Thomas van Schaik doet een laatste poging en haalt de ongelofelijke snelheid van 122 km/u. Als Thomas’ overkapping van de fiets is blijkt hoe diep hij gegaan is. Hij snakt naar adem en moet bijna overgeven. Ik maak een filmpje dat ik later zal plaatsen.

Als een van de laatsten krijgt team Velox2 met Sebastiaan Bowier de laatste kans om het record scherper te stellen. Hij haalt de enorme snelheid van 127,5 km/u. Toch is dit niet genoeg en hoewel Sebastiaan zichtbaar heel diep is gegaan, is het resultaat teleurstellend.

In de avond komen alle rijders en vrijwilligers naar The Owl club waar gezamenlijk wordt gegeten en de prijsuitreiking volgt. Een verloting wordt er ook gehouden en vrijwel iedereen heeft een prijsje. Ik zit naast Sean Costin, een beroemdheid in het wereldje van recordwedstrijden. Hij is deze recordwedstrijden in 2000 begonnen met drie deelnemers. Hij is vol lof over de VeloTilt en denkt dat dit een ontwikkeling is die de velomobiel wereld nodig heeft.

Alles overziende is dit een prachtige week geweest. Serieuze sport op hoog niveau met bijzonder fraai materiaal dat tot enorme snelheden in staat is. De Amerikanen vinden het prachtig en mopperen niet als ze een half uur moeten wachten voor ze met hun enorme trucks weer door kunnen rijden.