VeloTilt schijfrem, maar dan anders

In mijn vorige post verhaalde ik over de wat moeizame weg naar een betrouwbaar blokkeringsmechanisme voor de VeloTilt. De hydraulische locks gaan het niet worden. We vallen nu terug op de eerder onderzochte schijfrem, maar dan wel een bijzondere.

Voorheen gingen we uit van een deel van een normale schijfrem. Door het gladde oppervlak kon alleen met veel remkracht worden voorkomen dat de fiets omviel. Dat is met een gewone fiets te voorkomen door je voeten op de grond te zetten. In een stroomlijn gaat dan natuurlijk niet.
Er moet een stroef remsegment komen dat maar 2 mm dik mag zijn. Jan Reus zoekt wat reststukjes carbon bij elkaar en maakt uit 7 lagen 200 grams carbon een nieuwe remplaat. De stukjes carbon worden kruiselings over elkaar gelegd en vacuüm gezogen.

Jan Reus haalt wat zilverzand uit de kanariekooi van zijn moeder en strooit dit in een laagje natte epoxy. Na droging en in de goede vorm zagen is de nieuwe 24 cm grote schijf klaar. De proef met een hydraulische remtang overtuigt onmiddellijk. Met één vinger aan de remhandel zit de schijf onwrikbaar vast.

Uiteindelijk zullen we standaardiseren op de Avid BB7 mechanische schijfrem. Een mechanische rem is makkelijk vast te zetten en ook weer te deblokkeren. De drie wielen krijgen ieder zo'n rem en ook het blokkeringsmechanisme zal ermee worden uitgerust. Het voordeel van dezelfde remmen is dat als er eens één kapot gaat je altijd een reserve exemplaar mee hebt.

Komende dinsdag rijden Piet Kunis en ik naar Bram Smit in Naarden. We gaan daar rijden met de eerste naakte VeloTilt.

VeloTilt ruit en lock

Vandaag komt Dick van der Vaart van Alrec de ruit voor de VeloTilt in Enkhuizen bezorgen.
Eerst kijkt Dick hoe het voorframe en de stoel in de VeloTilt zitten. Dit voorframe krijgt al weer enkele modificaties die in een tweede frame, nu bij Bram Smit in productie, worden verwerkt.

Dick heeft twee ruiten mee, een proefexemplaar die wij kunnen gebruiken om te passen, en een versie die in het prototype zal worden gebruikt. Het gebruikte materiaal is PETG met een dikte van 2 mm. De complete ruit weeg net geen 2 kg. Hiervan blijft uiteindelijk zo'n 1300 gram over omdat een flink deel van deze ruit niet zal worden benut.
In de vacuüm gevormde ruit zitten kleine foutjes die terug te voeren zijn tot minuscule oneffenheden in de matrijs. De ruit is prima geschikt voor het eerste prototype, maar om te rijden op de openbare weg moet de ruit nog strakker worden. Daarvoor zal een matrijs uit aluminium moeten worden gemaakt, iets voor later zorg.

De lock om de VeloTilt rechtop te houden als deze stil staat heeft heel wat hoofdbrekens gekost. Het eerste idee was om een schijfrem te gebruiken. Schijfremmen voor fietsen remmen fantastisch, maar hebben stilstaand toch weinig houdkracht. David heeft uitgerekend dat de houdkracht om de VeloTilt, zeker als deze wat schuinstaand stil valt en met harde wind, enkele honderden kilo's moet bedragen. Dat lukt met een schijfrem voor een fiets zeker niet.

Het idee om rechtop stil te kunnen blijven staan met een hydraulische lock leek het ei van Columbus. Twee fabrikanten, waaronder Risse, doen hun best maar slagen er niet in om een absoluut vaststaande hydraulische lock te maken. Steeds is er wat speling die in combinatie met de optelsom van enkele andere kleine spelingen een solide rechtopstand bemoeilijken.

We zijn weer terug bij af. Met behulp van een triplex model dat Piet Kunis maakte, produceert Jan nu een schijf uit carbon. 7 lagen carbon van 200 gr/m2, kruiselings over elkaar gelegd op een glasplaat en vacuüm gezogen, maken een 2 mm dikke schijf die enorm vormvast is. Op de buitenrand van dit halve schijfsegment zal een remoppervlak worden gemaakt door in de natte epoxy zilverzand te strooien. De nieuwe remschijf zal direct op het kwadrant worden bevestigd. Als de schijfrem bediend wordt zal vast ook echt vast zijn.

2013, VeloTilt en verder

In september 2012 is de VeloTilt op het Velomobiel Seminar in Dronten door mij gepresenteerd. Het grote introductiebericht over de nieuwe fiets is met meer dan 10.500 pageviews met grote afstand het meest gelezen bericht. In 2013 is de bouw van het prototype van de VeloTilt van start gegaan. 34 berichten daarover zijn door duizenden lezers gezien.

De berichten over de bandentesten van de vorige winter zijn door heel veel lezers bekeken. Opvallend veel bezoekers kregen ook de berichten over aanpassingen aan de Mango. Veel lezers gaven aan dat zij verschillende van die aanpassingen ook wel op hun Mango zouden willen toepassen. In de nabije toekomst zouden Mangorijders hun gebeden weleens verhoord kunnen zien worden.

Als je kijkt hoeveel bezoekers deze blog krijgt, is dat voor een persoonlijke blog best indrukwekkend.

Totaal nu zo'n 1.180.000 pageviews. De bijgaande schermafbeeldingen zijn veelzeggend. 10% van de bezoekers komt uit de Verenigde Staten. Daar komen, na Nederland, ook de meeste reacties op de VeloTilt vandaan. Ook uit Scandinavië en Frankrijk komen heel veel reacties op de VeloTilt. Deze reacties komen vrijwel allemaal via email.

2014 zal zeker weer veel berichten over de VeloTilt opleveren. Het lijkt dat de ontwikkeling langzaam gaat, maar dat is schijn. Met name de technische ontwikkeling neemt veel tijd in beslag. Het doel is een fiets te maken die in een minimale tijd in elkaar en uit elkaar te halen is. We zijn nu in het stadium dat dit realiteit gaat worden. Met 4 bouten zit het complete voorframe in de body. Met nog eens 4 bouten zit het complete tiltingmechanisme in de fiets. De wielpoten zijn ieder met één M8 bout aan de body bevestigd. Het behoeft geen betoog dat alles, desnoods zittend op een keukenstoel, makkelijk te bereiken is. Dit maakt service en reparatie heel makkelijk en betaalbaar.

In de komende maanden zal het eerste prototype rijden. Daarna, ik verwacht rond april, zal een beslissing worden genomen over een mogelijke commerciële productie. Om dit mogelijk te maken wordt nu al veel tijd gestoken in het bedenken van oplossingen die een snelle montage mogelijk maken. Ook worden zoveel als mogelijk dure technieken vermeden. De sandwich romp is uiteraard een duur onderdeel, maar dit maakt de fiets zoveel sterker en veiliger, dat hier geen compromis zal worden gesloten. Ook wij realiseren ons dat een VeloTilt qua prijs haalbaar moet zijn. Zou de fiets flink meer dan tienduizend euro gaan kosten dan zullen er maar een paar van gemaakt worden.

Anti-spam woordverificatie is nu niet meer nodig

Beste mede-bloggers,
Heel lang zijn onze blogs redelijk verschoond gebleven van spam. Ongeveer twee jaar geleden kwam daar een eind aan. Hoe populairder de blog, hoe meer hinder. Op een gegeven moment kreeg ik veel meer spamreacties dan reacties van mensen van vlees en bloed. Toen het aantal spamreacties tussen 10 en 20 stuks per dag kwam heb ik het beruchte middel van de woordverificatie, ook wel captcha genoemd, aangezet.
Gaandeweg verminderde het aantal spamreacties tot slechts één per week. Enkele maanden geleden heb ik de woordverificatie dan ook weer uitgezet. De laatste maand kreeg ik maar 5 ongewenste reacties.
Het probleem is nu dus beheersbaar. Verandert het dan is het natuurlijk altijd mogelijk woordverificatie weer aan te zetten.

De meerderheid van de bloggers heeft de vervelende woordverificatie nog aanstaan.
Graag roep ik jullie op om met ingang van het nieuwe jaar de woordverificatie uit te zetten en het reageren daarmee een stuk prettiger te maken.
Om de woordverificatie uit te zetten, klik je bovenin het blogmenu op 'Ontwerp. Je komt dan bij 'Instellingen'. Volg het rijtje instellingen > berichten en reacties > woordverificatie weergeven > nee.

Oliebollentocht 2013, waarschuwing harde wind

De Oliebollentocht 2013 moet ik helaas aan me voorbij laten gaan. Mijn vrouw herstelt van een zware operatie en 2 dagen weg zit er even niet in. Uiteraard volg ik met genoegen de voorbereidingen van Arnold, Cees, Matthijs, George en anderen.

Voor weersverwachtingen kijk ik altijd op 'windguru.cz' waarop ik een abonnement heb. Op deze site kun je de weersverwachting voor iedere plaats op de wereld per uur bekijken. Morgen ziet het er helaas niet fraai uit. Als de Noord-Hollandse delegatie 's nachts gaat rijden, is de wind met 4 Bft nog redelijk. De temperatuur is 3 gr. C, maar de gevoelstemperatuur is al onder nul. Voor de rijders met kap geen probleem, degenen met het hoofd in de buitenlucht is het oppassen geblazen.

Minder comfortabel is de wind die gemiddeld steeds tegen is. Die neemt in de ochtend, ook in Tilburg, toe tot Bft 7 met windstoten tot Bft 9. Eerlijk gezegd zijn dat windverwachtingen waarbij ik de Quest normaliter in zijn warme garage laat. In combinatie met de verwachte regen is het geen pretje. Ik hoop van harte dat het meevalt.

PS. Arnold, als je een kap wil gebruiken, ik kom hem graag met de Tesla langsbrengen :)

VeloTilt ruit

De grote ruit voor de VeloTilt wordt gemaakt door Dick van der Vaart van Alrec in Mijdrecht. Dick stuurt ons de volgende fotoserie met begeleidende tekst.

De omgekeerd liggende mal is hier volgebouwd met blokken schuim. Daarna zullen de opengebleven ruimten worden volgegoten met gips. De matrijs wordt daardoor volledig 'hard' en zal niet indeuken door de immense druk van het vacuüm. Helemaal volgieten kan ook maar dan wordt het gewicht onhanteerbaar hoog.

De matrijs is hier volgegoten met gips. De houten ophanging kan nu worden verwijderd.

De matrijs moet op de onderliggende plank passen om in de vacuümmachine te kunnen worden geplaatst. Van de achterkant moet dus nog wat worden afgehaald. Het gladde oppervlak van de matrijs wordt tijdelijk met een speciale tape beplakt om beschadigingen te voorkomen.

Ook aan de voorkant is de matrijs te groot. Er is evenwel voldoende ruimte om ook hier een stukje af te halen.

De vacuümmachine is een reusachtig apparaat met een dito stroomverbruik.

De eerste 'tracks' zien er al goed uit.

Nadat de ruit is gemaakt wordt deze afgezaagd.

We zien hier de glanzende buitenkant terwijl de beschermende folie aan de binnenkant er nog op zit.Volgens Dick kan het nog mooier, maar voor het eerste prototype zien de ruiten er prima eruit.

Fijne Kerstdagen en een gezond 2014

Vandaag zal het weer hard gaan waaien. In de ochtend waait het Bft 5 met uitschieters tot Bft 7. Met de stormstrippen op de Quest en de racekap geen enkel probleem. De zuid-zuidwestelijke wind helpt een handje mee om prettig snel langs het Noord-Hollands kanaal naar Purmerend te rijden. Langs de Oostdijk van de Beemster koers ik naar Oosthuizen. Een waterig zonnetje schijnt op de fraaie bomen die aan de binnenkant van de dijk staan. Het blijft een prachtig gebied en ik waag er maar eens een plaatje aan.

Bij Oosthuizen rij ik omlaag de polder in, zeker 7 meter de diepte in. Ook nu weer heb ik de wind dwars in en op nieuw asfalt zoef ik naar de molens van Schermerhorn. Van twee kilometer afstand zie ik één van de boerderijen in de Mijzenpolder mooi met de witte daklijsten boven de dijk uitsteken. Met de Canon Powershot G1X maak ik een foto en gok erop dat de uitstekende kwaliteit van de lens en de grote sensor een goede uitvergroting mogelijk zal maken. Het resultaat staat hierbij.

Prettige kerstdagen, maar vooral een gezond 2014, wens ik alle lezers van mijn blog van harte toe.

Bandentesten op Ligfiets.net

Vorige winter hebben Jan Geel en ik veel tijd gestoken in allerlei bandentesten. Niet alleen testen op rolweerstand bij lage temperaturen, maar ook testen op slipgevoeligheid. Ligfiets.net heeft er in die periode geen aandacht aan geschonken. Dat vond ik jammer omdat met name de tests over slipgevoeligheid voor alle fietsers van groot belang zijn.

Jack Dekker, redacteur van Ligfiets.net sprak ik tijdens de Spezie in Germersheim. Jack vroeg mij toen of ik een soort compilatie wilde maken van de vele blogposts over dit onderwerp.
Deze compilatie staat nu in twee delen online op ligfiets.net. Deel 1 staat hier, deel 2 staat hier.

Even uitwaaien, smog en nieuwe camera

Na een paar spannende dagen i.v.m. een zware operatie die mijn vrouw Marian onderging, is het vandaag mogelijk wat te ontspannen. De operatie is goed verlopen en het mooie zonnige weer lokt me naar buiten. Ik neem voor het eerst mijn nieuwe Canon Powershot G1X camera mee. Dit is de opvolger van de Powershot G12 die een veel kleinere sensor heeft.

Het is 4 gr. C. en dus tijd om de voetverwarming weer te monteren. De afstandsbediening daarvan werkt niet meer, kwestie van een nieuw batterijtje. Ik maak mijn standaard rondje over de Schermer dijken. Het eerste dat opvalt is dat er een sterke inversie is. Een inversie, sterk verschillende temperaturen in boven elkaar liggende luchtlagen, zorgt er voor dat deze luchtlagen niet goed met elkaar mengen. Vaak met gevolg dat sterk vervuilde lucht in de onderste regionen van de atmosfeer blijft. Dit is goed te zien als je wat hoger staat zoals op het hoge viaduct bij West-Graftdijk.

De luchtdruk is hoog, de temperatuur laag. Dat levert flink wat luchtweerstand op naarmate de snelheid oploopt. 40 km/u vraagt in de zomer zo'n 140 Watt vermogen. Nu is daar 175 Watt voor nodig. Bij de Schermer molens maak ik een paar plaatjes. Aan de andere kant van de dijk staat de molen van Hans Dulfer, de saxofonist. Het is pal tegenlicht en de zon schijnt glashard in de lens. Ik zie pas later dat de ISO instelling op 3200 ASA staat. Bij de G1X heeft dat optisch nauwelijks nadelige effecten, zelfs niet als de opname gemaakt wordt op 1/3200 met F16. 200 ASA zou natuurlijk beter zijn. Die opname maak ik ook, maar die opname is niet spannend omdat de zon nu alleen maar een grote witte vlek is.

VeloTilt passen voorframe

Vanmiddag is het vrijwel volledige VeloTilt team in Enkhuizen bij elkaar om de vorderingen van het voorframe te bespreken. Eerst even een rondje met Bram Smit en Piet Kunis in de Tesla. Piet heeft het idee dat ie gaat opstijgen :)

Door een bijzondere constructie van de voorvork is er geen balhoofd nodig. Daardoor kan de Rohloff naaf een heel stuk lager worden geplaatst en zit ie niet in het gezichtsveld. Dat is ook nodig omdat één van de luchtslangen over de Rohloff naaf zal lopen.

Bram is één van de kleinere fietsers en hij kan de pedalen prima rond draaien. Dat lukt alle andere teamleden, inclusief de lange David Wielemaker, ook. Wel is er een kans dat een scheenbeen bij het ongewild uit het linker pedaal schieten tegen de bracket van de Rohloff naaf kan komen. Daarvoor heeft Piet al een herzien ontwerp voor de bevestiging van de Rohloff naaf getekend. Hiermee is dit probleem ook getackeld. De juiste plaatsing van alle componenten is belangrijk omdat de VeloTilt maar 248 cm lang is.

Uitgebreid staan we stil bij de achterste wielophanging. Er moeten keuzes gemaakt worden tussen geavanceerd en duurder of eenvoudig maar zwaarder. Beide mogelijkheden zijn nu ontwikkeld en kunnen beide op de inmiddels vervaardigde montagebalk worden aangebracht.

Foto:
Op het stoeltje Jeroen Koelman, staand Bram Smit en hurkend Piet Kunis

VeloTilt in albast

De VeloTilt maakt nogal wat los bij velomobielrijders. Ons ontwerpteam krijgt dagelijks tips en hints om dingen beter, makkelijker en mooier te maken. Vandaag krijg ik heel bijzondere foto's toegestuurd van Henry de Sterke, een Questrijder uit Oost-Voorne.

Henry heeft uit een enorm blok albast een model van de VeloTilt gemaakt. Albast is een halfdoorschijnende minerale steensoort die redelijk goed te bewerken is. Dit model is met 53 cm lengte een imposant geheel.
Henry heeft er meer dan 100 uur aan gewerkt. Vooral het aanpassen van het basismodel tot een slanker geheel kostte veel tijd. Ook het polijsten met korrel 2000 is meer dan een dag werk.
Het resultaat is prachtig.

VeloTilt cabrio

De ontwikkelingen met de VeloTilt gaan nu snel. De voortrein is klaar om ingebouwd te worden. Zaterdag komt het team weer bij elkaar om de voortrein en het VeloTilt mechanisme in de body te passen. Ook de achterwielophanging is gereed evenals het versterkte schot om deze aan te bevestigen.

Deze week zal de ruit voor de fiets bij Alrec gemaakt worden. Hierna kan de kap worden gelamineerd en zijn alle onderdelen, op de wielkappen na, wel zo'n beetje klaar.

Naast de volledig gesloten versie zoals die nu ontwikkeld wordt, gaan de gedachten ook al uit naar een versie die meer geschikt is voor dagelijks gebruik. Uiteraard is de volledig gesloten versie het snelst, maar door een grote vlak liggende ruit is 's avonds en als het regent onvoldoende te zien. De VeloTilt krijgt een grote luchtinlaat vooraan voor veel verse lucht en ontwaseming van de ruit, maar in het donker met licht van tegenliggers zal dit geen veilige rit opleveren.

Piet Kunis heeft op basis van de ontwerptekening van David, enkele eenvoudige schetsen gemaakt hoe een VeloTilt voor dagelijks gebruik er uit zou kunnen komen te zien. Er zijn dan drie nieuwe configuraties mogelijk, cabrio, cabrio met een minivizier en met een dakje. Zo ontstaat er een heel veelzijdige combinatie. Het dakje zal in zijn geheel in de bagageruimte van de VeloTilt kunnen worden meegenomen zonder dat dit veel ruimte inneemt. Dit is een groot voordeel t.o.v. racekappen die niet in de fiets kunnen worden meegenomen.
Prettig is dat deze mogelijkheden alleen de kap betreffen. De basis van de VeloTilt blijft gelijk. Je kant er zelfs zonder kap mee rijden. Je hebt dan een open tilting trike.

Te zijner tijd zal David deze schetsen als uitgangspunt gebruiken om ze om te zetten in een computertekening. Deze tekening zal dan de basis zijn voor het frezen van de plug voor deze iets lagere kap en het dakje.

Morgen: een VeloTilt uit albast

Illegale toer/racekap

Matthijs Leegwater heeft vandaag zijn Vekatex toer/racekap ontvangen. Ik wens hem daar veel plezierige kilometers mee. Maar .... het verhaal dat hij op zijn blog daarover schrijft is naar mijn mening wel bedenkelijk.

Matthijs schrijft onder meer:
'De eerste plus punten waren al de prijs en de snelle levering, Vekatex heeft de site al uit de lucht gehaald mede door commentaar van andere fabrikanten'.

Er zijn maar twee fabrikanten van toer/racekappen, Sinner en Velomobielonderdelen.nl. 'Andere fabrikanten' betekent dat ik me aangesproken voel. Laat het duidelijk zijn, ik heb me tot nu nergens in gemoeid.

Matthijs vervolgt:
'Deze (fabrikanten) zeggen dat het hun product is, maar iedereen mag kappen maken en verkopen, misschien komt de ligfiets wereld eens van dat stoffige imago af'.

En hier wringt de schoen. Iedereen mag kappen maken en verkopen. Maar wat Vekatex.nl doet is een schaamteloze kopie maken van de Sinner kap. Makers van een product hebben wettelijk een zogenaamd modelrecht, vergelijkbaar met het auteursrecht op foto's en teksten. Sinner heeft dit modelrecht op zijn kap. Dat is er ook de reden van dat Sinner Vekatex heeft gemaand om te stoppen met het kopiëren van hun kap. Dat kopiëren maakt rechtstreeks inbreuk op hun modelrecht en is dus illegaal en strafbaar. Vekatex heeft uit goed begrepen eigen belang de site vekatex.nl uit de lucht gehaald. Blijkens jouw blogpost gaat Vekatex.nl wel door met leveringen.

Kopiëren kost minder geld dan vanaf het begin een nieuw product ontwikkelen. Als de ontwikkelingskosten door iemand anders zijn gemaakt, kan de maker van een kopie goedkoper produceren. Het gevolg is dat de maker van de oorspronkelijke kap minder omzet maakt, minder of geen winst meer noteert en de activiteit moet staken. Dan blijft er alleen de slecht gemaakte kopie over en de ontwikkeling van nieuwe innovatieve producten is de nek omgedraaid. Kopieën van Rolex horloges en Lacoste shirts uit Turkije worden op Schiphol in beslag genomen en vernietigd. Vekatex.nl doet precies hetzelfde.

Matthijs doet nog een duit in het zakje:
'Aan de ene willen ze er meer op of in de fiets krijgen met de nodige spullen erbij en aan de andere kant zijn ze bang voor nieuwkomers. Het kan ook reden zijn voor nadenken en er mee aan de slag gaan om zelf meer producten voor een lagere prijs aan de man te brengen, massa maakt kassa toch'.

'Ze' zijn niet bang voor nieuwkomers. Toen Velomobielonderdelen.nl al tegen de 100 racekappen had verkocht kwam Sinner op de markt. Sinner heeft inmiddels een goed marktaandeel en de relatie tussen Sinner en Velomobielonderdelen.nl is prima. Sinner monteert bijv. in iedere Mango een door Velomobielonderdelen.nl geleverde Risse schokdemper.

Massa maakt geen kassa Matthijs. Het aantal te verkopen toer/racekappen is beperkt en illegale kopieerders kunnen de ontwikkeling van nieuwe producten voor velomobielrijders om zeep helpen.

Tenslotte betoogt Matthijs: 'Nu over de kap zelf deze is zwaarder dan die van Collega Cees maar voelt veel sterker aan en hij is voor dagelijks gebruik en dat kan toch geen kwaad'

Een zware kap, de glasvezel Vekatex kap is veel zwaarder, kan sterker aanvoelen, maar is dit zeker niet. Glasvezel is veel zwaarder maar ook veel minder sterk. In ieder geval levert onnodig gewicht hoog op de Quest in grensgevallen een groot veiligheidsnadeel op. Velomobielonderdelen.nl toer/racekappen worden uitsluitend van carbon/epoxy gemaakt en zijn nu drie jaar op de markt. In die tijd is nog nooit een kap terug gekomen met slijtage of andere problemen. Ook Sinner kappen worden uitsluitend van carbon/epoxy gemaakt.

Ik hoop Matthijs dat dit onze vriendschap niet in de weg staat, wat mij betreft zeker niet. Wel heb ik er behoefte aan, vooral omdat je me rechtstreeks aanspreekt, om zaken in een eerlijk perspectief te zetten. Concurrentie is prima, dat levert alleen maar betere en goedkopere producten op.

Vekatex.nl kopieert slechts, pleegt inbreuk op Sinners modelrecht en dat is onrechtmatig en strafbaar.

Tesla Model S en Quest met LED strips

Gisteren ben ik met behulp van de vouwfiets en de NS naar Amsterdam Bijlmer gereisd om de nieuwe Tesla Model S af te halen. Tussen tientallen andere nieuwe Model S auto's stond mijn auto  te blinken. De aflevering was binnen een half uurtje gepiept. Ik kan redelijk met computers omgaan en omdat deze auto gewoon een iPad op wielen is, is de bediening kinderlijk simpel. Er zit vrijwel geen knop op. De buitenspiegelinstelling, de deurraambediening en het handschoenenkastje hebben een knop, verder gaat alles op het grote 17" beeldscherm. Morgen zal ik daar een foto van maken.

Vanmiddag maak ik eerst wat foto's van de nieuwe bolide. Voor een elektrisch voertuig best wel een fraaie auto. Dan een eerste langere rit naar Amersfoort, vervolgens via de Houtribdijk naar Enkhuizen en weer terug naar De Woude. Inclusief een langere demorit met mijn buurman totaal 300 km gereden. Thuisgekomen zit er nog voor 50 km in de accu. De accu kan voor langere ritten nog verder worden opgeladen tot een maximale rijafstand van rond 400 km. Dat is voor een elektrische auto heel ver.

In Enkhuizen rij ik een stukje met Jan en neem en passant weer een racekap mee. Jan was al naar huis maar komt graag even terug. Als Jan met de Quest aan komt rijden zie ik voorop een zee aan licht.
Hij heeft bij wijze van experiment witte LED strips op de voorzijde van zijn Quest geplakt. De LEDs zijn ongelofelijk fel en zijn ook vanaf de zijkant perfect te zien.  De foto geeft de enorme felheid van de LEDs niet goed weer. Deze verlichting geeft ook heel mooi de breedte van de fiets aan. Vermoedelijk een goed product voor op de wielkasten en in rood voor de scherpe staart van de VeloTilt.

Nooit meer benzine tanken

Nee, ik blijf wel rijden. Het liefst met de Quest en misschien straks met een VeloTilt.
Vandaag heb ik wel de laatste keer in mijn leven een auto van fossiele brandstof voorzien. Mijn Audi is naar een nieuwe eigenaar en heb ik dus voor het laatst met een vulpistool in de hand gestaan om benzine te tanken.
Maandag mag ik de Tesla model S bij Tesla in Amsterdam ophalen. Daar zal ik in stijl voorrijden, met de vouwfiets. Ook straks zullen er meer kilometers worden gefietst dan met de auto gereden.

Tanken doe ik voortaan thuis, elektriciteit opgewekt met windenergie. De enige fossiele brandstofverbruiker is dan nog de bosmaaier om de graskanten te maaien. Het gras wordt verder al elektrisch gemaaid met de fluisterstille Husqvarna maairobots. Al met al is het fossiele brandstofverbruik nog ongeveer één liter per jaar. Daar kan ik wel mee leven :)
Zeker ook doordat ons huis met een warmtepomp wordt verwarmd. Naast de liter benzine voor de bosmaaier koken we op gas. Dat verbruik is 2 m3 per maand, daar raakt Slochteren niet door uitgeput.

VeloTilt ruit in productie

Jan en Jeroen hebben de mal, of liever matrijs, voor de ruit van de VeloTilt geschuurd en tot hoogglans gepolijst. Ik haal hem vanmorgen in Enkhuizen op en rij naar Alrec in Mijdrecht. Dick van der Vaart ontvangt me en inspecteert de matrijs. Hij is duidelijk tevreden en denkt dat dit een goede basis is om een mooie ruit van te maken. Hij zal dit met verschillende materialen proberen waaronder Lexan en PetG.

Dick laat er geen gras over groeien. Om goed te kunnen vacuümvormen mag de matrijs geen scherpe randen hebben. Om het eindproduct te laten lossen moeten alle zijden voldoende schuinte krijgen. Dick maakt aan de door Jan en Jeroen gemaakte matrijs een extra deel om het lossen mogelijk te maken.

Als de ruit klaar is zal deze worden uitgezaagd en weer in de mal worden teruggelegd. Daarna zal de hele bovenkap in één keer worden gelamineerd en vacuum worden gezogen. De ruit is dan nog aan weerszijden voorzien van een plastic beschermingslaag waardoor deze niet hecht aan de epoxy. De ruit kan er weer uitgenomen worden, het plastic verwijderd en met een zachtblijvende kit kan de ruit in de sandwich kap worden vastgezet. Deze kit is altijd weer te verwijderen als er een nieuwe ruit in zou moeten.

Van Mango naar Super Mango

In eerdere postings heb ik geschreven over de aanpassingen die Rudolf Kooistra en Piet Kunis aan hun Mango's hebben gedaan. Piet's Mango is nu helemaal klaar en hij stuurt me een aantal mooie foto's.

Rudolf heeft de stroomlijning van de body van zijn Mango gezocht in het verlengen van de staart. Het resultaat is heel mooi en effectief. Piet is bij David Wielemaker, ontwerper van de VeloTilt en drie Veloxen te rade gegaan. Met de adviezen van David is Piet aan het 'shapen' gegaan met Styrodur kunststof. Jan Reus van Velomobielonderdelen.nl heeft de finishing touch en het spuitwerk voor zijn rekening genomen. Als het op repareren en spuiten van kapotte velomobielen aankomt kun je waarschijnlijk geen betere vinden. Vergeef me het prediken voor eigen parochie :)

Een standaard Mango heeft volgens mij niet de mooiste kont. De tunnel achter het hoofd is meer een grote knobbel. Daar heeft Piet iets heel moois van gemaakt. De Super Mango zoals Piet hem nu noemt, ziet er heel wat volwassener uit en oogt veel meer in balans dan de standaard Mango. Ter vergelijking een foto van de gele Mango waar ik ooit eens in heb gereden.

Per saldo is de Super Mango maar 11 cm langer geworden terwijl de snelheid merkbaar hoger ligt. Los van het fraaie uiterlijk is ook de zijwindgevoeligheid verminderd. Al met al een heel geslaagd geheel.