Het VeloTilt project is nu in een fase dat er een commercieel vervolg aan gegeven kan worden. Helaas lukt het mij niet om dit te doen. Problemen met mijn rug en nog vervelender met mijn ene rechter oog, noodzaken mij om het VeloTilt project te beëindigen.
Belangstellenden voor overnemen van het project kunnen zich bij mij melden.
Alle onderdelen van het project zijn aanwezig in Enkhuizen waar de fiets gemaakt is. De VeloTilt zelf, de mallen en andere onderdelen. Ook het prototype open VeloTilt is beschikbaar.
Voor het vervolg van het project is de plug niet meer nodig. Deze is tijdens het maken van de mallen beschadigd en behoeft werk om deze weer voor het maken van nieuwe mallen geschikt te maken.
Deze prachtige zwarte plug, zie foto's, is gratis af te halen in Enkhuizen. Je kunt er een nieuwe VeloTilt mee maken, je kunt hem ook als een 'piece of art' in je tuin zetten.
Dit gratis afhalen geldt alleen voor particulieren, niet voor bedrijven. De plug dient binnen een week te worden opgehaald.
Vorige week was het nieuwe Human Power Team Delft op bezoek in De Woude. Dit nieuwe team zal de Velox voor het seizoen 2018 gaan ontwikkelen en bouwen. 2017 was een succesvol jaar, het wereldrecord voor de snelste vrouw werd op 0,3 km/u na net niet verbroken. Er is dus veel potentie om komend jaar wel te slagen.
Een belangrijke ontwerpbeslissing is natuurlijk met welke banden en wielen het team gaat rijden. De drie heren, Joep Meij, Midas Becker en Thijs Bon willen graag alles over banden en wielen weten. Dan komen uiteraard de Michelin radiaal banden ter sprake. Als zij de meetgegevens zien is de mannen snel duidelijk dat er eigenlijk geen alternatief is. Er komt geen enkele andere band zelfs maar in de buurt.
Omdat enkele teams in Battle Mountain problemen hadden met de Michelin radiaal banden, wil ook
het HPT bekijken of er alternatieven zijn.
Op mijn vraag of zij weten waarom de andere teams problemen hadden, blijven ze het antwoord schuldig. Ik weet dat enkele teams een klapband hadden met de radiaalbanden. De oorzaak van die klapbanden was het aanlopen in de wielkast van de relatief brede Michelin banden. Loopt een band, zeker op snelheden boven 100 km/u, door zijwind en stuurcorrecties aan, dan slijt ie razendsnel en klapt.
Dank zij een ontwikkeling van het VeloTilt team is een van de eerdere HP teams al vroeg aan een oplossing gekomen. Dankzij een idee van Piet Kunis wordt de voorvork verlengd en draait een halfrond segment aan de onderkant van die vork binnen drie kogellagers op een vast deel van de romp. De vork en dus het wiel en de band kunnen geen fractie van een millimeter van hun plaats en de band loopt nooit aan. Er is dus geen reden om de Michelin radiaal te verlaten.
Even later komt de bevestiging van wat al dreigde, Michelin gaat geen nieuwe radiaal banden produceren. Het HPT heeft er nog wel een stel maar dit kan een flinke streep door de rekening worden. Gelukkig heb ik nog 8 nieuwe Michelin radiaal banden liggen en dat is een pak van het hart.
Uiteindelijk hoeven de snelle radiaal banden alleen tijdens echte recordraces te worden gebruikt.
Voor training adviseer ik de Greenspeed Scorcher.
Een veelheid van zaken passeert de revue en de jongelui gaan na een paar uur met veel indrukken blij naar Delft terug. Eén van de andere zaken die aan de orde kwam was verliezen in de aandrijving.
HPT heeft contact met de Italiaanse collega's. Die hebben het VeloTilt versnellingsbak systeem op mijn blog zien werken en hebben het gekopieerd. Zij hebben het aangevuld met een elektronische schakeling.
Eerdere HP teams gebruikten bijv. een planetair tandwielstelsel in de aandrijving. Het is nooit helemaal duidelijk geworden wat de verliezen daarin waren.
Ook met de aandrijving is het VeloTilt team intensief aan de gang geweest. Het resultaat is een soort versnellingsbak waarbij de ketting altijd in lijn met het tandwiel op de crank loopt. In het kort komt het hierop neer. Een aangepaste cassette zit om een as. In deze as zitten drie spiebanen waarin totaal 12 kogels lopen. Met een normale derailleur wordt de cassette over de as heen en weer geschoven. Het resultaat is een vrijwel weerstandloze aandrijving.
Dat wilden de mannen dolgraag in real life bekijken. Een nieuwe afspraak gemaakt in Hoorn bij Piet Kunis thuis. Afgelopen donderdag, tijdens de eerste echte najaarsstorm arriveert het team in Hoorn.
In het kleine werkplaatsje van Piet kijken de mannen hun ogen uit. Eerst naar de nieuwe gestroomlijnde tweewieler van Piet. In deze nieuwe voorwielaangedreven fiets van Piet zit een systeem waardoor er geen krachten meer op het stuur inwerken tijdens het trappen. Dit mooie systeem met een ietwat schuin staand balhoofd, zou heel goed in de Velox kunnen werken.
Maar daarvoor moet wel de vork naar achter wijzen en dat is nog een brug te ver voor HPT.
Uitgebreid komt de bouw en werking van het VeloTilt versnellingssysteem ter sprake. De heren stellen zelf vast hoe mooi licht de aandrijving werkt en vooral hoe fantastisch het schakelt.
Nu zitten er 10 kransjes in maar dat zouden er ook 13 tot 14 kunnen worden. En elektronisch schakelen is zeker niet nodig.
Voorzien van gedetailleerde tekeningen rijdt het Human Power Team huiswaarts.
De ontwikkeling van de VeloTilt is het laatste jaar op een laag pitje komen te staan. Wat is daarvan de oorzaak? Er zijn helaas meerdere redenen, ik zal deze de revue laten passeren.
Na de eerste serieuze test op de RDW baan in juni 2015 bleek dat de VeloTilt niet aan de hooggespannen verwachtingen voldeed. Er bleek meer vermogen nodig dan verwacht om bepaalde snelheden te halen. Geen nood, we hebben geen haast en we gaan stap voor stap uitzoeken waar het aan ligt.
Na de test geeft David Wielemaker, de ontwerper van de VeloTilt, aan dat ie het team gaat verlaten, hij heeft er onvoldoende vertrouwen in dat dit team een succesvolle commerciële versie kan ontwikkelen. Jammer, want het hele team heeft heel veel goed werk verzet om te komen waar we nu zijn. Uiteraard is het heel vervelend geweest, vooral voor David, dat tijdens de ontwikkeling van de VeloTilt David aan een hersentumor is geopereerd en lang geen bijdrage heeft kunnen leveren aan de ontwikkeling van de fiets.
We gaan zonder David verder en bedenken een plan om de oorzaak van de teleurstellende prestaties boven water te krijgen. Er zijn drie mogelijke hoofdoorzaken:
- te hoge rolweerstand
- problemen in de aandrijving
- aerodynamische problemen.
Eerst maar eens de rolweerstand. We gebruiken aanvankelijk per wiel één groot lager met een dubbele rij kogels onder een hoek. Hoewel de wielen vrij draaiend niet zwaar lopen zou dit onder belasting mogelijk wel kunnen. Bram Smit en Piet Kunis maken een doorlopende as met twee Quest wielen. De rolweerstand vermindert een heel stuk en is nog maar 10% hoger dan bij de - lichtere -Quest. De VeloTilt naven in de Flevobike wielen worden ook van een systeem voorzien met twee lagers. De rolweerstand loopt nu toch weer op. We zien dat de wielen licht slingeren, een gevolg van de montage van het wiel met één bout en verschuiningen om het wiel op vast te trekken. Ook blijkt de schijfrem heel licht aan te lopen.
Bram bedenkt een oplossing in de vorm van nieuwe 5-poots naven, zie bovenstaande foto. Een razendsnelle wielwisseling kan nu niet meer, maar slingeren doen de wielen nu niet meer. Nu is het wachten op een windstille dag om opnieuw uit te rollen.
Als de rolweerstand OK is gaan we de VeloTilt en de Quest samen slepen achter een auto en tegelijkertijd loslaten en uitrijden tot stilstand. Dan kunnen we de aerodynamische weerstand uitrekenen.
Tenslotte de aandrijving. Piet en Bram hebben een fraaie derailleur met schuivende cassette ontworpen met een extreem lage weerstand. Op dit moment wordt er door Piet aan gewerkt om dit systeem te optimaliseren.
Helaas zijn niet alleen de techniek en het vertrek van David een factor, ook het thuisfront van zowel Piet als ik hebben voor zorgen aanleiding gegeven. Mijn vrouw brak een bestaande heupprothese uit haar dijbeenbot, Piet's vrouw viel ernstig en brak een rugwervel en een arm uit de kom. In beide gevallen verloopt de revalidatie heel erg langzaam.
Al met al gaan we zeker door met de VeloTilt.
Een laatste weetje. De vestiging in Enkhuizen waar Jan Reus werkt, is overgenomen door Stefan Franzen van carbon-reparatie.nl. Jan werkte al vrijwel dagelijks voor de reparatie van carbon racefietsen en MTB's voor Stefan en is op hetzelfde adres in Enkhuizen nu in dienst van Stefan. Velomobielen blijven er gewoon gerepareerd worden. Heb je schade die professioneel hersteld moet worden, achter deze link vind je alle contactgegevens.
De VeloTilt blijft in de werkplaats in Enkhuizen en er kan ook aan gewerkt worden door het team.
Vanmiddag haal ik de VeloTilt op in Enkhuizen. Morgen is er bij HAN Automotive in Arnhem een mini symposium met als titel: “Spring mee in het gat tussen auto en fiets!”
Op verzoek van de organisatoren wordt zowel aan de VeloTilt als aan de Tesla een prominente plek toebedeeld.
Jan heeft het dakrek voorzien van fraaie vleugelprofielen over de vierkante dwarsliggers. Ziet er mooier uit en is uiteraard een heel stuk aëro-dynamischer. Ook is het dakrek gespoten in zijdeglans zwart. Het subframe waar de VeloTilt op staat is nog niet gespoten. Nu ik het zo zie mag dat wat mij betreft ook in het zwart.
Het verbruik is maar rond 10% hoger dan zonder fiets op het dak. Ondanks de stevige wind vanmiddag merk ik in het geheel niet dat er op het dak een complete constructie staat. Wel is het geluidsniveau iets hoger. De Tesla autopilot doet het ook nu weer fantastisch. Morgen een ontspannen ritje naar Arnhem.
Het is al een maand geleden dat ik het laatste bericht publiceerde. Gebeurt er dan helemaal niks? Welzeker, maar de beslommeringen rond de revalidatie van mijn vrouw Marian nemen me nogal in beslag. Eten koken, wassen, hulp bij douchen en een groot huis schoon houden nemen veel tijd in beslag, helemaal als je die dingen niet gewend bent.
De ontwikkeling van de VeloTilt gaat gestaag door. De nieuwe lagering van de wielen, 2 kleine lagers op 4,5 cm afstand van elkaar, heeft de rolweerstand een heel eind verminderd. De nieuwe constructie maakte het rondtrappen moeilijk, ik raakte met de onderkant van mijn schoen de nieuwe constructie.
Omdat het onderste halfronde geleidingssegment verbogen was, kon dit in weer een nieuwe voorvork meteen 1 mm dikker en dus veel sterker worden uitgevoerd.
Bram Smit en Piet Kunis verwijderen de bestaande vork en verwisselen deze voor de nieuwe versie. Het verwisselen gaat heel vlot. Er hoeven maar vier moeren te worden gelost, het voorframe kan dan wat omhoog, en de nieuwe vork kan op zijn plaats. Het past perfect en de vork draait zonder weerstand.
Links de oude vork met het 3 mm halfronde segment, rechts de nieuwe versie met een 4 mm halfrond.
Op bovenstaande foto is goed te zien dat er veel meer ruimte is ontstaan om met de voet er overheen te draaien.
Tegelijkertijd gaat de kappenproductie door. Hier is Jan Reus bezig een geplamuurde kap te schuren. Hierna kan de kleurlaag erop en kan de kap worden afgemonteerd.
De nieuwe vork is gemonteerd en alles loopt spelingvrij. De nieuwe constructie voorkomt tevens dat de ketting eraf kan lopen.
Het is nogal rustig op mijn blog. Zelf heb ik het niet rustig. Een paar uur nadat ik op 18 november mijn laatste bericht publiceerde viel mijn vrouw Marian 's nachts in huis en brak haar heup. Ze was precies op de heup gevallen waar al een prothese aangebracht was. Het resultaat was dat het bovendijbeenbot in drie stukken spleet en de prothese inscheurde. Dat leverde een 6 uur durende operatie op met heel veel ijzerwerk om alles met een nieuwe langere prothese weer een beetje op zijn plek te krijgen.
Dan gaat je dag er heel anders uitzien, wondverzorging, koken, wassen, letterlijk alles wat je normaal met zijn tweeën doet. Daarnaast mag ze de eerste maand het been maar voor 25% belasten en dat betekent dat ze bij letterlijk alles geholpen moet worden. Ik klaag niet maar je hoofd staat even ergens anders naar.
In één van de laatste berichten over de VeloTilt meldde ik dat de oplossing van de hoge rolweerstand mogelijk gezocht moet worden in de lagering. Bram en Piet maakten een nieuw ontwerp voor de ophanging van de wielen, nu met twee lagers in plaats van één groot lager. De eerste versie van de voorvork maakte het trappen lastig, ik raakte de wielophanging met de schoen. Bram heeft nu een nieuwe vork klaar waar wel voldoende ruimte is om rond te trappen. Het halfronde segment om de enkelzijdige vork te stabiliseren is zwaarder uitgevoerd omdat de vorige 3 mm dikke versie verboog. Kennelijk zijn de zijdelingse krachten op de vork heel hoog. Er moet nog een linkse draad worden gesneden voor het freewheel en dan kan de vork erin. Vervolgens een rustige dag afwachten om te kijken hoever we nu zijn.
Het is al even stil op dit blog. Niet dat er niks gebeurt, Wim was even weg. Met Marian en nog 9 andere Tesla's op een roadtrip naar Noorwegen. Deze roadtrip was georganiseerd door enkele actieve leden van het Tesla forum. We kenden er geen mens van en na 10 dagen heb je nieuwe vrienden.
De trip ging via Duitsland, Denemarken en Zweden naar Noorwegen en vice versa. Alles via de welbekende Tesla SuperChargers. Internationaal reizen met elektrische auto's was nooit mogelijk. Met de Tesla gaat dit ronduit moeiteloos. Als je wilt kun je 400 km afleggen zonder te laden. Het is evenwel slimmer om steeds net zoveel te laden dat je de volgende SuperCharger goed kunt halen. De bijna lege accu laadt zo snel op, in 20 minuten heb je er weer 250 km bereik bij, dat je amper je kop kop koffie kunt opdrinken voor de iPhone meldt dat de Tesla voldoende is opgeladen om de volgende SuperCharger te halen.
45 jaar geleden zijn wij op vakantie geweest in Noorwegen, deels in dezelfde omgeving. Het rijden in de Tesla met zijn immense koppel is op bergwegen superieur aan alles. De auto vliegt letterlijk de berg op en gebruikt dan natuurlijk relatief veel elektriciteit. Van de berg af gebruik je nooit je rem, maar het gedoseerd loslaten van het stroompedaal is voldoende om het vertragen optimaal te regelen. Onderwijl gaat er weer tot 60 KiloWatt stroom terug de accu in. Raak je bijv. 13 km bereik kwijt bij het beklimmen van een bergrug, bij het omlaag rijden komt daar door 'regen' (regeneratie) weer 10 km van terug. Per saldo is er maar heel weinig extra verbruik in de bergen. Kom daar maar eens om bij een fossiele auto. Totaal aantal km is 5700 met een elektriciteitsverbruik van 1.111 kWu. Kosten ... voor Tesla :)
Het laatste dat je verwacht is een eland aan de rand van de weg. Er staan wel borden die waarschuwen voor overstekende elanden, maar als je in werkelijkheid zo'n schuw dier ziet is dat wel bijzonder. Ik had geen camera voorhanden dus moeten we het doen met een printje van de dashcam. Helaas regende het en was het al vrij laat in de middag waardoor de kwaliteit beperkt is. Je ziet de eland voor het rode huis rechts.
De noren hebben de afgelopen 45 jaar niet stilgezeten. Ze hebben hun olie kronen, helaas geen Euro's, goed besteed aan honderden nieuwe tunnels. De bekendste is wel de 25 km lange Laersdaltunnel. Spectaculair zijn de drie grote in de rotsen uitgehouwen ruimten waar een bijzondere verlichting is aangebracht. Ook is het spectaculair om te zien dat de Noren complete rotondes ondergronds in de rotsen uitgehouwen hebben. De blauwe kleur is in werkelijkheid ook zo blauw.
Zoals eerder is gemeld is er een nieuw ontwerp gemaakt voor de wielophanging van de VeloTilt. In de eerste versie zat er per wiel één dubbelrijïg hoekcontactlager. Dat leverde veel rolweerstand op. Het nieuwe ontwerp voorziet erin dat er per wiel 2 lagers zijn opgenomen met een onderlinge afstand van 45 mm.
Niet alleen het voorwiel, ook het achterwiel heeft een vergelijkbare modificatie ondergaan. In de komende dagen gaan we de rolweerstand weer vergelijken met die van de Quest.
Gisternacht was er een maansverduistering. De wekker gezet en na wat rond turen zag ik de rode maan. Met de Panasonic FZ1000 geprobeerd een foto te schieten. Is aardig gelukt, al zijn er betere systemen om dit te doen.
Als de voorbereidingen voor CycleVision zijn getroffen realiseer ik me dat de afstanden van het wedstrijdterrein en de andere onderdelen van het evenement tamelijk groot zijn. Op de plaats waar bij iedere auto de motor ligt, past de Giant Halfway vouwfiets. Het blijft een bijzonder gezicht.
Zaterdagmorgen arriveer ik al om half tien in Venray. Daar schuift het grote rolhek snel terzijde en kan ik met de Quest op het dak doorrijden naar de wedstrijdbaan. Ik ga de uursrace rijden met de Quest. Over het waarom verder meer. De Noord-Hollandse delegatie bestaande uit Cees, Matthijs, George, Jan en Arnold komt gelijk met mij aan. Ze hebben voor hun fietsen min of meer een vaste plek aan de rand van de wedstrijdbaan. Daar staan ze in goed gezelschap naast de LeMans van CyclesJV.
Om 11.00 staat mijn eerste lezing over de VeloTilt gepland. De organisatie meldt me dat dit afgelopen week is vervroegd naar 10.30 uur. Oops, dat gaat mis flitst het door mijn hoofd. Ik heb die wijziging niet doorgekregen en dus zullen de bezoekers er niet om half elf zijn. Dat blijkt inderdaad te kloppen, om half elf zijn er nog maar vier belangstellenden. In goed overleg met Johan die de lezing over ROAM gaat doen, wachten we tot 11.00 en zie daar, de zaal loopt vol.
De lezing verloopt prima en Johan kan prima op mijn verhaal aansluiten.
Om twee uur starten de bikkels voor de drie-uurs race. Theo van Soest fungeert met zijn Quest als pace car en na twee rustige rondjes gaat het los. Verschillende snelle rijders hebben inmiddels een DF aangeschaft en sinds kort heeft Daniel Fenn daarvoor een 'broek' gemaakt. Dit zijn twee heel grote stroomlijnkappen die de snelheid inderdaad flink verhogen. Alleen Theo van Andel weet zich met zijn Quest voorin het veld te handhaven.
Daniel Fenn rijdt gemiddeld bijna 59 km/u en wordt de winnaar van deze wedstrijd. Theo van Andel wordt derde. Een opvallende prestatie wordt geleverd door Harry Lieben. Met zijn Mango rijdt hij drie uur lang gemiddeld 49,4 km/u. Hij wordt daarmee vijfde in een veld van totaal 40 rijders.
De VeloTilt staat bovenaan naast de baan en krijgt veel belangstelling. Ook de toertop is nu voor het eerst te zien. Jan Geel is onvermoeibaar bezig met het geven van uitleg over de VeloTilt.
Jan Reus heeft naast de VeloTilt ook de ongestroomlijnde VeloTilt mee. Liefhebbers die dit willen mogen er een stukje mee rijden. Daar wordt massaal gebruik van gemaakt. De meeste rijders komen blij verrast terug. De eerste tientallen meters gelocked rijden en dan deblokkeren is natuurlijk spannend. De meesten lukt dat in één keer, een enkeling gaat de eerste keer onderuit.
Zondagmorgen om 10.00 is de uursrace. Cees Roozendaal voorziet zijn Quest van enkele geheime wapens. Hoewel Cees had aangekondigd dat ie 'ome Wim wel zal opduwen' laat een blik op de uitslag, Ome Wim heeft Cees 5x opgeduwd, iets anders zien :)
Jan Reus en Jan Geel plakken de wielstroomlijnkappen onder mijn Quest. Twee dagen voor vertrek naar Venray zie en voel ik dat er een steeds hinderlijker onrondheid in mijn achterband optreedt. Het lukt me niet om de Super Moto rond te laten lopen. Hoewel de Super Moto na 3 jaar en 25.000 km nog niet versleten is, kieper ik hem toch maar in het vuilnisvat. Een nieuwe Super Moto maakt het helaas niet beter. Pas heel laat zie ik dat het niet aan de banden ligt maar aan het slingeren van het wiel. Dat ik dat zo laat zie heeft alles te maken met het kijken met maar één oog. Ik probeer het met spannen en ontspannen van de goede spaken te verhelpen. Helaas willen na drie jaar de nippels niet meer draaien en moet ik er maar mee leven.
Op bovenstaande foto van Robert-Jan Bakker lap ik Cees en toeter en passant maar even. Peter - ovaal - de Rond doet voor het eerst sinds jaren weer een keer mee. Hij rijdt net 1 km/u harder en zet mij op ruim een ronde. Zou dat komen omdat ie ovaal rijdt? Misschien ook wel omdat ie 15 jaar jonger is en veel meer kilometers maakt. En het kan ook nog liggen aan het feit dat Peter een vrijwel nieuwe en dus stijvere Quest heeft. Hoe dan ook, hij was sneller.
De baan in Venray is een dragrace baan. Het wegdek is ruw en op veel plaatsen matig gerepareerd. De rechte stukken zijn altijd schuin en de helling in de bocht verandert niet. Je hebt steeds het gevoel uit de bocht te vliegen. Ga je er met 53 km/u in en je blijft even hard trappen, dan kom je er met 51 km/u uit. Die verloren snelheid moet je op de rechte stukken weer erbij zien te knokken. Gemiddeld is de baan 7 tot 9 km per uur langzamer dan bijv. de RDW baan in Lelystad.
Na de race zie ik waar de onheilspellende geluiden tijdens de race bij het achterwiel vandaan komen. De onderkant van de Quest is zwart van het rubber slijpsel. Rijden met een slingerend achterwiel in een aanlopende wielstroomlijnkap is niet bevorderlijk voor de snelheid, maar ook niet voor de nieuwe Super Moto. Dat wordt een retourtje Dronten voor een nieuw achterwiel.
Op bovenstaande foto zien jullie mijn Tesla Model S als pace car voor de rijders van de afvalrace. Ik hou op dat moment mijn tweede lezing op zondag en kan de auto niet besturen. Hans van Vugt is de eerste die mijn auto voor dit doel mag rijden en vermaakt zich er prima mee. Zelf maak ik een aantal rondjes op hoge snelheid als de fietsers er nog niet zijn. Op het korte rechte stuk haal ik makkelijk 140 km/u en ga met 110 km/u de kletsnatte bocht in. Op een witte streep breekt de Tesla uit maar de tractiecontrole grijpt onmiddellijk in en voorkomt dat de bolide tegen de betonnen borstwering crasht.
Al met al heel leuk, ook voor de toeschouwers die komen aansnellen om dit onaangekondigde spektakel te filmen en te fotograferen.
George Krug heeft een paar beelden met zijn GSM vastgelegd.
Tijdens de afvalrace breekt een enorm noodweer uit. Het regent onwaarschijnlijk hard en de regen stroomt in golven langs de achterkant van de baan naar beneden.
De organisatie heeft dit jaar een veel groter evenement bedacht. Allerlei andere fietssporten komen aan bod. Er zijn uiterst behendige bikepolo rijders, steppers en spinners. Ook ludieke zaken als een show met historische fietsen waaronder de hoge Bi zijn te zien.
Een probleem blijft dat er een grote afstand is tussen de racebaan en de andere activiteiten. Ik vraag me af waarom alles niet wordt geconcentreerd op de binnenbaan en rond de buitenbaan. Er is nu een loopbrug waardoor dit wel kan. De organisatie heeft zijn uiterste best gedaan en alles liep gesmeerd.
Toch kan ik me niet aan het gevoel onttrekken dat het steeds meer een onderonsje wordt van een steeds geringer aantal deelnemers en minder interesse van handelaren. Deden er in 2007 in Sloten nog 130 deelnemers mee aan de uursrace, nu kwamen er maar 26 deelnemers aan de start.
Alle overall winnaars, zonder uitzondering bekende gezichten, op het podium.
Daniel Fenn, de ontwerper van DF rijdt ook een stuk op de naakte VeloTilt. Het komt enthousiast, met beide handen los van het stuur en mooie bochten makend terug.
Bovenstaande foto's zijn niet gemaakt in Venray maar op de baan van de RDW in Lelystad een week eerder. Samen met het Human Power Team van de TU Delft en team Elan hebben we enkele uren de baan gehuurd om te testen. Daar bleek dat de snelheden die we hoopten te halen niet gehaald werden.
David haalde 54 km/u, maar met meer vermogen dat vooraf berekend. Tijdens de laatste rit ging de besturing zwaarder dan normaal. Na onderzoek bleek het aluminium halfrond onderaan de voorvork verbogen te zijn. Dat moet van staal of carbon worden en vereist flink wat sleutelwerk.
Maar eerst gaan we uitzoeken waar de lagere snelheid door wordt veroorzaakt. Dit kan liggen aan de rolweerstand, aan wrijvingsweerstand door de variabele spoorbreedte, aan luchtweerstand of aan weerstand in de aandrijving. Dat gaan we in de komende periode uitvlooien.
Met de nu niet goed sturende VeloTilt wil ik liever niet tussen andere deelnemers in de problemen komen. Niet voor mezelf maar zeker niet voor anderen.
De VeloTilts rijden nu met een Rohloff naaf. Voor toeren een prima naaf, voor wedstrijden op snelheid zijn de stappen tussen de versnellingen veel te groot. Piet Kunis en Bram Smit bedenken een variatie op de derailleur. Een standaard cassette wordt door een hevel over een van kogels voorziene spibaan heen en weer geschoven. De ketting schakelt wonderwel goed zonder extra voorzieningen. Het geheel loopt fantastisch licht. Het verschil met een Rohloff naaf is heel groot. Onderstaand een filmpje van de werking van de VeloTilt derailleur.
