Rondje Denemarken, dag 9, Waabs (DLD) - Langwedel (DLD)

Jan Geel heeft matig geslapen. De ruisende zee heeft hem wakker gehouden. Het weer is weer fantastisch. Vandaag gaan we, een idee van Cees, waarover straks meer, een route rijden langs onder meer het Kielerkanaal.
Voor degenen die op school niet opgelet hebben, dit kanaal heet ook Noordoostzeekanaal. Het loopt dwars door Noord-Duitsland van Kiel naar Brunsbüttel.

Eerst rijden we langs de Eckerförde Bucht. Het uitzicht is mediterraan. Een fris blauwe zee, golvend graan op de velden en de zon hoog aan de hemel, maakt het rijden geweldig. Het landschap is glooiend maar soms zit er een kuitenbijter tussen. Het klimmen gaan nooit hoger dan 60 meter. Ik kan het steeds met mijn middenblad af.

Naarmate we Kiel naderen wordt het drukker. We kiezen er voor om de brug over het Kielerkanaal te nemen en op de zuidelijke oever te fietsen. Open Fietsmap belooft daar een fietspad. Er is echter geen echt fietspad. We keren om op een industrieterrein en zoeken een alternatief. Dat blijkt even later een gravel pad te zijn dat zo steil is dat we omhoog moeten lopen. Dan staan we voor hekjes waar we precies door kunnen. Na een tijd op het ruwe pad te hebben gereden komen we op iets wat op een fietspad lijkt, voor tweewielers wel te verstaan. Het pad bestaat uit betonplaten van een halve meter breed, dan een strook gras en weer een rij betonplaten van een halve meter breed. Kedengedeng, kendengedeng, kilometers lang. Jan krijgt last van zijn nek en wil graag een andere route. Dat duurt wel even en levert in Kiel een flinke omweg op. Dan gaat het een tijd goed, we rijden niet meer langs het kanaal.
We nemen het veer en rijden nu op de noordelijke oever. Mooi breed asfalt, het kan dus wel.
Echter, drie kilometer verder verandert het wegdek in één keer weer in een karrenpad. Dit is nog veel beroerder dan de betonplaten. Hier maken we Jan niet blij mee, maar teruggaan levert een enorme omweg op. Na kilometers hobbelen, de fietsen en de banden krijgen het zwaar te verduren, komen we weer op iets dat asfalt heet.
Dan zijn we in Sehestedt waar Jan met de camper een plekje heeft gezocht. Verschillende belangstellenden komen de Questen bekijken. We drinken koffie met een heerlijk taartje en genieten van het uitzicht op de flinke zeeschepen die vlak voor ons passeren. We mogen hier wel 24 uur staan, maar voorzieningen zijn er niet.
Daarom rijden we het veer op, geen wachttijd voor fietsen :). Jan moet met de camper wel aansluiten in een drie kilometer lange file.
Het is nog maar een 20 kilometer naar Langewedel waar we aan de Brahmsee een goede plek vinden om te overnachten. Jan heeft sperzieboontjes, verse sla, aardappelen en een prima karbonade op het menu, heerlijk.
Inmiddels bekijken we allemaal hoe onze banden deze martelgang hebben doorstaan. Tot onze grote verbazing hebben de banden geen krimp gegeven. Zelfs de experimentele Schwalbe banden waar ik mee onderweg ben zijn onbeschadigd.
Resumerend kan gesteld worden dat de Duitsers liever in hun Mercedes, Audi of BMW zitten. Enige vorm van fietsinfrastructuur is er niet. Aan de andere kant moet gezegd dat de Duitsers veel respect voor ons hebben. Al moeten ze een kwartier achter ons blijven, dat doen ze zonder mokken. Ze halen pas in als dat over de weghelft voor het tegemoet komend verkeer heel riant kan.
110 km, totaal nu 1204 km.

Rondje Denemarken, dag 8, Aabenraa (DK) - Waabs (DLD)

Onder wederom hemels mooie weersomstandigheden verlaten we de camping in Aabenraa. Meteen maar een riedeltje stevig klimmen. Elke keer moeten we van ongeveer zeeniveau naar zo'n 50 tot 60 meter hoog klimmen. Dat lijkt niet veel, maar is af en toe best pittig omdat het behoorlijk steil is. De foto van Flensburg laat dit aardig zien, steil naar beneden, dus ook weer steil omhoog.

We rijden tussen de korenvelden op kleinere wegen, fantastisch. De temperatuur is rond de 20 gr. C., dus oververhit raken we niet.
Onderweg zien we Jan bovenop de camper zitten om ons te fotograferen.

We stoppen wij een school. De kinderen gaan naar huis, zonder uitzondering op de autoped met grote schooltas op hun rug.
Een plas doen gaat hier niet, aan de overkant van de weg is een begraafplaats. Veel oudere huizen in dit deel van Noord-Duitsland hebben een bijzondere bedekking met hei op de top van het dak. Een voorbeeld daarvan is te zien achter de steppende kinderen.

We rijden al even op een brede vrij drukke weg. Net als ik besluit om het fietspad aan de linker kant van de weg op te zoeken, staat er een politieauto naast de weg. De politieman, 3 man sterk, houdt ons staande. Nou zijn de rapen gaar vrees ik.
Eerst wordt Jan aangesproken. Die weet van de prins geen kwaad. Dan mag ik de toorn van de diender over me heen krijgen.
'Was ist den dasz?', 'wie schnell fahren Sie?', 'haben Sie ein Führerschein dafür?'. De politieman is totaal verbaasd. Hij slaat zijn hand tegen de mijne, roept dat ie het allemaal 'verrückt' en 'geil' vindt. De sfeer is uiterst prettig.
Als wij weg willen rijden stopt de politieman het verkeer in beide richtingen zodat wij veilig naar het fietspad kunnen. Een heel prettige ervaring.

We rijden door het fraaie kustplaatsje Kappeln. De GPS heeft ons tot in het centrum gebracht. We rijden zelfs zo in het centrum dat wij letterlijk over het terras van een restaurant moeten. Links en rechts is er nog 10 cm ruimte tussen de tafeltjes van de verbaasde restaurant gasten.

We zoeken de kust van de Oostzee op. Cees is niet alleen een Viking, maar ook een waterrat. We belanden in Waabs op een grote familiecamping. We hebben vrij uitzicht over zee, heel fraai. Cees duikt in de Oostzee en blijft daar lang in. Even later ligt ook jan Veenis erin, ook weer met Cees.

Prachtige dag met maar 100 km afgelegde afstand. Dit is echt ontspannen.

Rondje Denemarken, dag 7, Egtved (DK) - Aabernaa (DK)

Gisteravond de hele slotceremonie van de Olympische Spelen via een NOS live stream op de Mac Book Air bekeken in prachtige HD kwaliteit. Veel artiesten, jonge helden in onze jeugd, beginnen al wat fossiele trekjes te vertonen. Dat zie je van jezelf niet, maar is natuurlijk niet anders. Het mocht wat kosten daar in Londen. Ook de live stream mag wat kosten. Drie uur levert een gigabyte aan data op. Het was in elk geval de moeite waard. De Droam waarmee dit allemaal mogelijk is, heeft het op één dag na, uitstekend gedaan. De Droam is een klein GSM kastje waarmee 5 apparaten tegelijk kunnen internetten.

De dag begint traditiegetrouw om kwart voor acht. Jan en ik worden wakker in de camper en zien dat Cees en Jan hun tenten al hebben afgebroken en in de zon te drogen hebben gehangen. Ook de waslijnen zijn verplaatst. Na het ontbijt overleggen we over de route. We kunnen de oostkant van Denemarken volgen, dat is heuvelachtig, of de veel vlakkere westkust. We kiezen voor de heuvels aan de oostkust. Overal zijn de maai-dorsmachines bezig de oogst binnen te halen. Je herkent ze van verre door de grote stofwolk die zij opwerpen.

Kolding is de eerste stad die we aandoen. Gewoon een havenstad met enkele oude zeilschepen en verder de normale kustvaarders. Een lokale mountainbiker vertelt dat het klimmen wel meevalt. Steeds 50 meter omhoog en dan weer terug naar onder de 10 meter. Omhoog gaat op het middelste blad prima. Omlaag gaat het met maximaal 78,4 km/u. Wel deelt de stevige oostenwind af en toe een zwieper uit.

Op B-wegen, grijs op de kaart en in de GPS wordt hard gereden. Vaak is er een fietspad naast gelegen. Soms ook alleen maar een fietsstrook. De Denen passeren keurig op afstand en veel mensen steken hun duim op.
L-wegen zijn rustiger al werd ik daar gisteren door een tegemoet komend groot landbouwvoertuig in de bocht van de weg gereden. Gelukkig kon ik in de berm ontsnappen zonder om te gaan.

In Christiansfeld moet een bijzonder groepje huizen in hartvorm staan waar in Europa het Christendom zou zijn gestart. We kunnen het niet makkelijk vinden en doen er ook niet erg ons best voor. Een stel jochies wil alles over de Quest weten. Ze spreken alleen Deens, maar een oudere meneer vertaalt alles geduldig voor hen.

Voor ons rijdt een wielrenner. Ik toeter drie keer om veilig in te halen. De man lijkt te reageren, maar komt toch op het moment dat ik passeer naar het midden van het fietspad. Ik rij onder zijn stuur door en zie dat de man zich - terecht - rot schrikt.
Jan rijdt achter me en krijgt een scheldpartij over zich heen.
Even later staan we voor een rood verkeerslicht en zie ik - met enige schrik - de wielrenner naderen. Ik steek hem de hand toe en dat accepteert ie direct. De vrede is meteen getekend. Ik versta de man niet, maar hij wijst op twee gehoorapparaten. De man is doof en heeft mijn claxon niet gehoord. Ja eh ... hoe moet ik het dan oplossen?

Via Haderslev bereiken we Abenraa waar Jan een wel heel fraaie camping heeft gevonden.
Morgen zullen we weer naar Duitsland rijden.

100 km, totaal nu 995,2 km

Rondje Denemarken, dag 6, Ribe (DK) - Egtved (DK)

Jan test Quest op betonblok
Vandaag rijden we via Esbjerg, Billund naar Egtved.
De route naar Esbjerg is prachtig. Licht glooiend, mooi wegdek, rustig verkeer, gewoon heerlijk fietsen. Ook nu weer doet de Montana het navigatiewerk. De plaats op het stuur is perfect, recht voor je neus en op de goede hoogte. Het grote scherm is heel fijn, zelfs met verschillende info vensters blijft er een royaal en scherp kaartbeeld over.

We passeren een rustpunt voor fietsers. Niet alleen vers water is er te tappen, zelfs perslucht voor het oppompen van de banden is aanwezig. De voorzieningen voor fietsers zijn sowieso behoorlijk goed.

In Esbjerg ontmoeten we Jan weer met de camper. Verse koffie met koek en een troostend woord voor Jan Geel.
Tijdens het binnenrijden van het havenemplacement moeten we door zware betonnen wegafzetting elementen doorlaveren. Jan ziet één van de betonnen kolossen over het hoofd en ramt er vol tegen aan. Het betonnen element wordt door de Quest een kwart slag gedraaid. Het maakt een verschrikkelijk lawaai. Gelukkig valt de schade mee, er is wat lak- en gelcoat schade, geen structurele brokken.

We koersen langs de kust en zien opeens een viertal immens grote beelden, norse mannen die over zee kijken. Het is zijn imposante kunstwerken en we maken wat foto's.

We verlaten de kust en gaan landinwaarts richting Billund. Ook hier weer mooie rustige wegen. De combines maaien en dorsen op verschillende plaatsen het graan. Plotseling hoort Jan een ratelend geluid onder in de fiets. De beide lagers van het kettingwiel zijn uit het kettingwiel gelopen. Cees heeft een oud reserve kettingwiel en die gaat er in. Gelukkig is er iemand van Velomobielonderdelen.nl mee :). Er zit nu een gedeelde kettingtandwielashouder in Jan's fiets.

In Billund rijden we even langs Legoland. Dat is geen goed idee. We worden door een suppoost gemaand snel voor de hoofdingang te verdwijnen. Als we niet snel genoeg reageren dringt de man hinderlijk aan. Hij wil nog wel op de foto, de rotzak.
Ook om andere redenen is het geen goed idee om bij de uitgang van Legoland te staan met de Questen. De kinderen zijn blijkbaar flink ontremd, want één joch springt in één beweging in mijn Quest. Ik schreeuw het joch toe dat ie op moet rotten. Dat doet ie ook, maar de moeder van het knaapje is boos dat ik hem zo toesnauw. 'U staat toch op Legoland'. Ja mevrouw, maar u bent inmiddels buiten de poort en nu mag u de koters weer zelf onder controle houden.

Het laatste stuk naar Egdved is het flink klimmen en dalen. Met alleen een middelste tandwiel vóór, de kleine is voor inbouw van de SRM verwijderd, is het een stevige klus. Om toch een redelijke cadans te houden is het nodig om tijdens de klim 300 watt te trappen.

Jan ontvangt ons met een koud biertje.
135 km fantastische kilometers. Totaal tijdens deze reis 895 km.

Rondje Denemarken, dag 5, Ribe (DK) - avond

In Ribe staan we op een eenvoudige maar schone camping. Na de rode bietjes, aardappelen en een biefstukje hijsen we ons weer in onze Questen om Ribe, het oudste stadje van Denemarken te gaan bekijken. Het barst van de toeristen en uiteraard worden we door diverse Nederlanders aangesproken.
We rammelen over de grote kinderkoppen door het oude stadje. De Risse dempers maken overuren. Nu de voordempers nog :).
Bij de ijswinkel zitten we even voor de deur en zien de vele toeristen nieuwsgierig om de Questen drentelen.
Het stadje is levendig en heeft een aardige zeehaven.

Wij worden aangesproken door een meneer die vertelt dat zijn oom in Kopenhagen 'ook zoiets' bouwt. Ik denk dat ie het over Carl Georg Rasmussen, de ontwerper van de Leitra, heeft. De man staat, maar valt van verbazing bijna omver. Het wordt een heel leuk gesprek over Rasmussen. We worden uitgebreid gefotografeerd en ik geef de man mijn visitekaartje mee. Hij zal alles aan Rasmussen overbrengen.
We lopen een lokale rondleiding gids met een stel toeristen tegen het lijf. Het behoeft geen betoog dat de aandacht voor het verhaal van de gids even niet interessant is.
Cees ontdekt een Vikingen museum. Voor Cees interessant omdat hij ook als Wieringer een viking had kunnen zijn.
Terug op de camping even de blog bijwerken. De camper die we mee hebben is een drie-persoons versie. Er zijn dus maar drie stoelen aan boord. Geen nood, de Quest heeft de beste stoel van allemaal. De kleine MacBook air doet het voortreffelijk en kan prima worden bediend in de Quest.

Rondje Denemarken, dag 5, Tönning (DLD) - Ribe (DK)

De dag begint met prachtig zonnig weer. Cees is bekomen van het overmatig grote ijsje van gisteren.
Vandaag moeten we Denemarken kunnen bereiken. De methode om de route te maken is wat omslachtig, maar lukt prima.
Eerst wordt in de Montana de kaart Garmin City Navigator aangezet. Daarin wordt de plaats waar we naar toe willen ingegeven.
De Montana rekent de gewenste route uit met de bekende uitsluitingen. Dan wordt de City Navigator kaart uitgezet.
In de Montana wordt de routering uitgezet.
Dan wordt de Open Fietsmap aangezet en wordt er gereden met de Open Fietsmap. Deze is helaas niet in staat om een langer traject dan ongeveer 30 kilometer lengte uit te rekenen. Wel is de kaart zeer veel gedetailleerder dan de dure Garmin City Navigator.

Het rijden in Noord-Duitsland gaat prima. Wel moeten we eindeloze aantallen windmolens voor lief nemen. De Duitsers kunnen er geen genoeg van krijgen. Overal zie je bouwplaatsen waar nog meer windmolens worden gebouwd.
Rond het middaguur komt de wind letterlijk van twee kanten. De windmolens aan onze rechterhand draaien op oostelijke wind, de molens aan onze linkerhand draaien op westelijke zeewind.

Het landschap heeft veel weg van het Noord-Hollandse. Overal rijden we bovenop dijken die als twee druppels water op de West-Friese Omringdijk lijken. Na 70 km pauzeren we in Fahretoft. Jan heeft verse koffie en wat lekkers. De plaats is heel bijzonder, Der Höllandische Deich. In 1632 heeft de Nederlandse Leeghwater precies op deze plaats met een leger Nederlanders de dijken aangelegd. Een gedenkplaat op een grote oude sluisdeur en een grote steen getuigen daar van.

Bij kilometerstand 700 rijden we Denemarken binnen. Het verkeersbeeld wordt rustiger en het landschap wordt nog wijdser.
Het rijden in dit glooiende landschap is ronduit fantastisch. De snelheid ligt tussen 30 en 42 km/u. De windmolens zijn vrijwel verdwenen op een paar geclusterde parken na.

Jan krijgt de eerste lekke band. De band vliegt van de velg en vernielt het ventiel. Die kan de afvalemmer in.
Na 153 km arriveren we in Ribe waar Jan ons onthaalt op een heerlijke warme maaltijd. Broccoli, rode bieten, aardappelen en een biefstuk .

Rondje Denemarken, dag 4, Bremervörde - Tönning (DLD)

De dagelijkse regelmaat verloopt steeds soepeler. Nadat we gisteravond veel vliegen en muggen in de camper om het leven hebben gebracht slapen we prima. Na een goed ontbijt zijn we om half tien en route, eerst naar Glückstadt aan de andere oever van de Elbe.
Het is somber weer met grote onweerswolken in de richting waar we heen willen.
Het is ruim 50 km naar de veerpont. We houden de grote weg aan en kunnen steeds 40 km/u rijden. Sommige automobilisten vinden het niet leuk dat wij ze ophouden en laten dat merken. Eén grijze camper snijdt ons behoorlijk. Gelukkig staat ie even later in een file van 5 kilometer voor de pont.
Wij rijden in één keer naar voren en kunnen meteen aan boord.

Gemiddeld zijn de Duitsers buitengewoon correct. Zelfs vrachtwagen chauffeurs die soms minutenlang achter ons moeten blijven zwaaien vriendelijk. De pont is een flink schip waar zo'n 10 vrachtwagen combinaties op kunnen. Daarnaast nog zo'n 30 personenauto's en natuurlijk kunnen ook 3 Questen wel mee. Ook nu weer zijn we 'Fahrad' en betalen we € 3,50 per fiets voor de overtocht.

Aan de andere oever staat Jan ons op te wachten met verse koffie en Apfelstrudel, heerlijk.
De foto van onze aankomst nadat we van de ferry afkomen heeft Jan met de iPhone gemaakt.
We besluiten de dijkroute te nemen naar Brunsbüttel. Het eerste poortje is wel heel smal en aan weerskanten is er niet veel meer dan een centimeter over.
Het weer wordt dreigender en het gaat hard waaien. We besluiten van de dijk af te gaan en de lager gelegen parallelweg te volgen. Om niet onnodig lang in Duitsland te rijden besluiten we door te rijden naar Tönning en verlaten we de langere kustroute.
Vanaf nu laten we de Garmin Montana routeren op de Open Fietsmap. Instelling van de Garmin is voor fiets, uitsluitingen zijn snelwegen, u-bochten en onverharde wegen. Dit blijkt voortreffelijk te werken. We kunnen achter elkaar doorrijden en de routering klopt uitstekend. Voor iedere kruising gaat automatisch het schermlicht aan en klinkt er een duidelijk signaal. Ook zoomt de Montana in tot een heel gedetailleerd overzicht. Een kind kan de was doen.

Het begint te regenen. Eerst hebben we alledrie de carbon deksel met aangepast vizier erop.
Als het nog harder gaat regenen stoppen we om ook de kap er op te zetten. Na een paar uur regen wordt het droog en gaan de carbon toer/racekappen weer uit elkaar en in de fiets. Wat een genot.

Tegen het eind van de rit komen we aan bij Eider Sperrwerke. Zoals in heel Duitsland, wordt er geen rekening gehouden met velomobielen. Om de sluis te passeren moeten we eerst omhoog rijden en daarna …. Omlaag is er breed soort 'wasbord'. Ik probeer dit rijdend te passeren, maar al snel voel ik de stenen tegen de tunnel. Jan probeert het lopend. Zijn fiets is een stuk zwaarder en deze wil wat al te snel naar beneden. Jan stuurt omloog naar links en oops ….. de Quest ligt op zijn kant. Razendsnel heeft Jan de fiets weer op de wielen. Een paar krassen in de lak zijn de zichtbare herinnering van dit akkefietje.

In Tönning staat Jan al klaar. Hij heeft met de meegenomen Giant Halfway vouwfiets boodschappen gedaan in het dorp en serveert meer dan uitstekende spaghetti.
Vanavond rijden we zijn vieren, Jan op de Giant Halfway, wij in onze Questen naar het stadje Tönning. Leuk stadje met een eeuwenoude haven. Op de pakhuizen staat dat al in 1560 er een dienst op Australië voer.

Wij eten Italiaans ijs. Onwaarschijnlijk groot en buitengewoon smakelijk. Cees bestelt een vaas chocolade ijs met bonbons. Daar zit een hele doos bonbons op. Heeft iemand van jullie ooit Cees een ijsje niet zien opeten? Vanavond is het zover.