Spezi Germersheim 2015 (1)

Zaterdagmorgen om half acht, eerder vaart de pont niet, rijden Jan Geel, Jan Reus en ondergetekende met de elektrische Tesla naar de Spezi (Spezial Rad Austelling) in Germersheim in Duitsland. Dit is de tweede keer dat we dat met de Tesla doen. Recentelijk heeft Tesla nieuwe tripplanner software geïntroduceerd die haarfijn voorspelt hoeveel lading je nodig hebt om de volgende Supercharger te bereiken. Nadat we een minuut of tien geladen hebben in Zevenaar kunnen we onderweg naar Mogendorf Supercharger in Duitsland. Het weer is slecht, de temperatuur is amper 10 graden C. en het regent voortdurend. De kachel staat aan en de ruitenwissers werken continue. Op de Duitse autowegen is ZOAB een nog vrijwel onbekend verschijnsel. De brede banden moeten dan ook veel regenwater verplaatsen. Na een half uur is duidelijk dat de tripplanner al deze slechte omstandigheden onvoldoende meeneemt. De informatieve grafiek in de Tesla zegt al snel dat we langzamer moeten rijden om Mogendorf te halen. Dat doen we nog even niet. Als de tripplanner aangeeft dat we met -7% lading Mogendorf dus zeker niet zullen halen, verlagen we de snelheid tot 110 km/u. Dan zien we het negatieve percentage heel langzaam teruglopen, vooral voor de beide Jannen heel leuk om te volgen. 

Omdat Mogendorf een stuk hoger ligt dan Zevenaar is het laatste stuk wat spannender. We moeten de laatste kilometers 90 km/u rijden om de Supercharger met maar 2 km resterende lading te halen. Dat lijkt heel spannend, maar dat valt mee. Het is bekend als het resterende bereik op 0 km staat, toch nog 20 km op reserve kan worden gereden. Het vermogen wordt dan beperkt en het risico van stilvallen willen we natuurlijk niet lopen. In Mogendorf staat nog een Nederlander te laden en we vertrekken samen. Leuk om in een treintje  van twee Tesla's een aantal Porsches, BMW's en Audi's te laten zien dat een accelererende Tesla echt niet bij te houden is.

Om half drie lopen we het beursterrein op. Het weer is aardig opgeknapt en we maken eerst buiten een rondje. De eerste exposant die echt niet te missen is, is Velomobiel.nl. De nieuwe Quattrovelo staat gewoon midden in de doorloop en daar valt niet aan te ontkomen. Hoeft ook niet, de vierwielige nieuweling ziet er goed uit. De vormen doen wulps aan en de lampjes kijken je vriendelijk aan. De mannen kunnen trots zijn op hun nieuwe kindje.

Was marketing voor Velomobiel.nl in vroeger jaren een geheel en al onbekend begrip, nu doen ze dat anders en veel beter. Theo van Andel past zelfs een vorm van guerillamarketing toe. Op een flink kruispunt buiten het expositieterrein rijdt Theo keihard rondjes om een flink groep mensen. Die rondjes maakt ie steeds krapper en hij schuwt zelfs niet om de naakte stabiele vierwieler zonder stroomlijn op twee wielen te rijden. De toeschouwers kunnen niet weg, Theo rost er keihard omheen. Plotseling rijdt Theo de groep binnen en tovert in een flits van een seconde een pak folders van de Quattrovelo uit zijn binnenzak. Die worden door de omstanders gretig aangepakt. Dit alles tovert op vele gezichten een glimlach. 

Piet Kunis kon helaas niet mee en vroeg me vooral veel foto's te maken. Nou Piet, dat heb ik gedaan.

Ik heb me het er dit jaar makkelijk van afgemaakt. Alle foto's zijn gemaakt met de Apple iPhone 6. Apple mag dan megawinsten maken, ze maken ook de beste smartphone en in elk geval de beste smartphone camera.

Op het buitenterrein staat ook Pannonrider uit Hongarije. De velomobielen zijn niet duur maar de afwerkingskwaliteit is bedroevend slecht. Het doet Jan Reus echt pijn aan de ogen en hij loopt snel door.

Opvallend is het aantal 'fatbikes', fietsen met dikke banden. Op de foto hierboven de trike van ICE.

Spezi is bij uitstek een beurs voor techneuten. Er staan talloze bijzondere creaties zoals de Hollow Wheel bike hierboven. Een mooi en goed werkend technisch hoogstandje.

Interessant is ook de ontwikkeling van Loopwheels, een wiel dat bestaat uit drie gebogen carbon strips. Ik rij een stukje op een Dahon vouwfiets en dat gaat heel goed.

Op sommige stands zie je kleine onderdelen die met 3D printers zijn gemaakt. Dat het langzamerhand ook met heel grote onderdelen lukt is hier te zien. Deze neus voor een velomobiel of streamer voor een tweewieler is geheel met Mega 3D geprint.

Dit zijn de eerste foto's in een heel grote serie die allemaal nog gepubliceerd zullen worden. Ik zal dit verdelen over een aantal berichten.

Birzman Maha 3 apogee vloerpomp

Vele jaren gebruik ik de SKS Rennkompressor werkplaatspomp. Gewoon een goed ding. Wel heb ik steeds ruzie met de pompkop. De volledig kunststof SKS EVA pompkop doet het een tijd lang goed. Bij lang en intensief gebruik, met testen wordt de pomp honderden keren in een korte periode gebruikt, gaat de draaihevel van de pompkop steeds zwaarder werken. Smeren helpt niet, de draaipunten van het asje krijgen speling en het contactvlak van de hevel verslijt. Zo'n kop kost nog geen tientje maar vervelend blijft het. Voor het oppompen van de band terwijl die onder de Quest zit, is de grote hevel lastig te bedienen. Heel lang geleden verkocht SKS heel kleine metalen pompkopjes. Daar heb ik er helaas maar één van en die zit op de Halfords pomp die altijd in de Quest ligt.

Al enige tijd zie ik juichende tests van de Birzman pompen. De bediening en met name de bijzondere  werking van de Snap-it pompnippel zijn heel vernieuwend. Was er voorheen alleen een nippel met de luchtslang in het verlengde daarvan, sinds kort er ook een haakse versie, Apogee genaamd.

De pomp zelf is al bijzonder omdat de hoek van de staande buis 5 graden voorover helt. Dit pompt inderdaad makkelijker.

De nippel is zowel voor Presta (Frans) ventiel als voor Schrader (autoventiel) geschikt.

De werking is vooral bij Frans ventiel doodsimpel. Druk de nippel op het ventiel, draai de gouden ring een slag rechtsom en pompen maar. Als de band op druk is, deze versie kan tot 15 bar, trek je de gouden ring omhoog en direct is de nippel zonder luchtverlies los van het ventiel.

Voor het autoventiel moet de gouden ring één mm omlaag geschoven worden tot de tekst Schrader zichtbaar is. Dan kan de nippel op het autoventiel worden geschroefd.

De aluminium Birzman pomp weegt 1370 gram tegen 2260 gram voor de SKS. Dat verschil in gewicht is niet heel belangrijk voor een werkplaatspomp. De Birzman pomp staat steviger op de grond met drie poten dan de SKS met twee scharnierende voetsteunen. De correct aanwijzende manometer is heel groot en zeer goed afleesbaar.

De slang aan de Birzman is 130 cm lang. Dat is prettig bij het oppompen van een band bij een op zijn  kant liggende velomobiel. Een mooie eigenschap is de mogelijkheid om lucht uit de band te laten. Daarvoor druk je op het kleine knopje bovenop de nippel. Dit is heel goed te doseren waardoor het mogelijk is de druk tot op 1/10 bar nauwkeurig in te stellen. Voor normaal dagelijks gebruik geen punt, voor het testen wel heel prettig.

De Birzman Maha 3 apogee vloerpomp kost in deze uitvoering € 59,95 inclusief gratis verzending.

Je kunt de verschillende modellen vinden en bestellen bij: http://www.birzman.nl

Op onderstaande foto is goed te zien hoe klein de Birzman nippel is. Ideaal voor gebruik bij de Quest.

VeloTilt toertop krijgt vorm

Vanmorgen komt Mats P. een Zweedse Quest rijder, zijn nieuwe racekap ophalen. Daarover straks meer. Ook wil ik graag de vorderingen met de VeloTilt toertop bekijken. Het is fris maar prachtig weer en het fietstochtje naar Enkhuizen is een genoegen. Naast de dingen die ik graag wil zien heb ik ook een Risse demper mee waar Jan onderhoud aan gaat doen. Alle O-ringen worden vernieuwd en de bijna zwarte olie wordt vervangen door nieuwe hydraulische olie.

Als ik in Enkhuizen de werkplaats binnenloop is Piet Kunis bezig met de montage van het nieuwe stuur en het opnieuw bevestigen van de wielpoten. Jan heeft de toertop nu voorzien van een laag carbon en daarbovenop een dun laagje glasvezel. Ook de stroomlijning naar het nog te maken vizier en dakje ziet er nu goed uit. Jan is bezig om een tweede luchttoevoer te maken. Dit zal de laatste zijn die er gemaakt wordt. Bij mogelijk nieuwe VeloTilts zal de luchttoevoer door het nieuw ontwikkelde carbon voorframe worden geleid.

De bevestiging van het dakje zal bestaan uit twee carbon stiften die in de bovenrand, het gele deel op de foto, worden gestoken. Zowel het vizier als het dakje kunnen makkelijk achterin meegenomen worden en nemen nauwelijks bagageruimte in. Het vizier zal van een enkelgekromde plaat Lexan worden gemaakt.

Jan laat een stukje van het sandwich laminaat van de VeloTilt zien. Onwaarschijnlijk sterk is het, zelfs nadat het meerdere malen 180 graden gebogen is, blijft het intact. 

De nieuwe fietsen van Velomobiel.nl worden niet langer voorzien van een laag gelcoat aan de buitenkant. Gelcoat is niet 100% waterdicht en kan, zeker als een fiets lang in weer en wind staat, delaminatie tot gevolg hebben. Gelcoat is ook niet kleurecht en RAL kleuren zijn niet mogelijk. 

Recentelijk worden alle nieuwe fietsen die in de fabriek in Roemenië worden gemaakt, ook de DF fietsen, in een twee-componenten autolak gespoten. Deze lak is wel kleurecht en in RAL kleuren.

Nu is puur oranje RAL 2004. Maar ... de huidige oranje fietsen van Velomobiel.nl zijn donkerder dan de vroegere gelcoat versies. Wij maken de kappen nu in voorraad en spuiten deze in de bekende Velomobiel.nl kleuren. Van de nieuwe Quest van Mats krijgen we van Velomobiel.nl een stukje van het uitgezaagde voetengat toegestuurd. Inderdaad ziet Jan dat dit duidelijk donkerder is. Er moet een behoorlijk grote hoeveelheid paars bijgemengd worden om de kleur donkerder te krijgen. Met de verfmengcomputer die Jan in Enkhuizen tot zijn beschikking heeft is de nieuwe kleur prachtig te maken. Mats is dolblij dat het zo mooi is gelukt. De foto's laten de kleur en het model fraai zien.

VeloTilt toertop nu ruw in goede vorm

De toertop van de VeloTilt had nog niet de goede vorm. Jan laat me weten dat ie de bovenkant ruw opnieuw heeft vormgegeven en of ik even wil komen kijken. Ik rij met de Tesla naar Enkhuizen omdat Jan ook drie racekappen klaar heeft. Inmiddels is de levertijd van een toer/racekap nu rond één week, dus wil je deze zomer niet al bij voorbaat kansloos aan de start staan, sla je slag.

Jan heeft de top eerst beplakt met stroken polystryreen schuim. Daarna wordt het model er grof met een rasp in aangebracht en met de slijpschijf nabewerkt. Als ik binnenkom staat Jan in een wolk van piepschuim, wel met heel goede adembescherming, de top te modelleren. Het ziet er nu zeer veel mooier uit, vooral mooi strokend. De schuimlaag wordt straks nog strak gemaakt waarna er een laag glasvezel en epoxy op zal worden aangebracht. Als de bovenkant voldoende hard is wordt het schuim aan de onderkant goeddeels weggehaald en ook bekleedt met glasvezel en epoxy. Als laatste wordt de aansluiting met de achterkant van de top verhoogd tot ongeveer de onderste dunne rode lijn op de achterkant van de fiets.

In de namiddag heeft Jan het cabriogat al aardig gemodelleerd. Dit gebeurt met een gesloten-cellig schuim. Hierna wordt de overgang tussen het liggende en het staande randje gestroomlijnd.

Rondje Texel 2015

 'De morgenstond heeft goud in de mond'. Precies die spreuk komt in me op als ik vanmorgen om half acht de Quest instap voor het jaarlijkse Rondje Texel. Boven de vers geploegde klei van de Schermer laat het weer zich eindelijk van zijn beste kant zien. Ik vergeet snel dat ik door de aanhoudende harde wind van de laatste week niet heb gefietst. Het is vrijwel windstil en het ritje naar de woonstee van Matthijs Leegwater in Twisk, 37 km in totaal, is in vijf kwartier onder de wielen doorgegleden.

Als ik om kwart voor negen bij Matthijs binnenstap zitten er al elf mederijders. De fietsen, één Strada, negen Questen en de groene DF XL van Ymte staan keurig in het gelid. Matthijs, enthousiast en blij als altijd, komt naar buiten om me te verwelkomen. De koffie en de cake smaken prima. Even na negenen is het opstaan en vertrekken naar de veerboot in Den Helder.

De route naar de veerboot is comfortabel, dit keer niet langs de smalle en slechte fietspaden door de Wieringermeer maar langs de buitenzijde van de polder. Onderweg zien we een blauwe Quest, de fiets van Rob Ruitenbeek. Hij sluit aan en we koersen naar de veerboot. Gelukkig worden velomobielen hier zonder meer als fietsen gezien en voor een hele 5 euro gaan we heen en weer naar Texel.

Bij de ferry zien we de rose Quest van de Muis, Yvonne van der Stok. Ook Ron Dekker, Martin Merkelbag en André Dronkers met zijn open trike gaan mee naar de overkant. André rijdt een stukje met ons mee en gaat daarna een eigen ritje op het eiland maken.

Ik fiets een stukje vooruit om vanaf de kruin van de dijk een paar foto's te maken.  Op de foto is de jachthaven van Oudeschild te zien. Nog verder in de achtergrond is aan de overkant van het Marsdiep de marinehaven zichtbaar. Natuurlijk stap ik in de gifgroene schapenstront en heb dat pas in de gaten als ik terug bij de veerboot ben. 

In tegenstelling tot vorige jaren rijdt de groep lekker door. Met 8 gr. C is het fris maar onder de racekap is het heel comfortabel. Het is zonder meer genieten hier te kunnen rijden. Het open landschap en de rust zijn weldadig. De duizenden vogels zijn een feest om naar te kijken.

Beurtelings rijdt de groep het ene moment buitendijks, het andere moment weer binnendijks. De afwisseling is fantastisch. Martin Merkelbag kent het eiland als zijn broekzak en gaat ons voor op een  route door de binnenlanden en kleine dorpjes op het grootste waddeneiland.

Al van ver is de rode vuurtoren van Eierland te zien, al 150 jaar een monumentaal baken voor de scheepvaart. GPS heeft de functie van vrijwel alle vuurtorens overbodig gemaakt. Voor ons als noordelijkste puntje van Texel blijft het wel een baken. Aan de voet van de vuurtoren genieten we van de bekende lekkernijen. Voor vrijwel iedereen is appeltaart met slagroom, naast chocolademelk of koffie, een onvermijdelijk ingrediënt. 

Na de pauze verzamelen we op een plek met de vuurtoren in de achtergrond. Dit is de ideale plek om de estafettering, ik heb deze eerder van George Krug thuis in De Woude ontvangen, over te dragen aan Matthijs Leegwater. Dit moet voor de argeloze toeschouwer wel een vreemd gezicht zijn.

Dan gaat de rit verder in zuidelijke richting. Het fietspad golft door de duinen en is deels voorzien van nieuwe betonplaten. Dit is heerlijk rijden. Hadden we op de heenweg de zwakke wind in de rug, nu is dat weer het geval. Door de duinen wordt steevast flink doorgereden, reden voor vrijwel alle tegemoet komende fietsers om maar even te wachten tot die vreemde kleurige sliert zonderlingen voorbij is.

Bij de veerboot is er voldoende tijd om een broodje te eten en wat te kletsen. Bij het aan boord gaan van de Dokter Wagenmaker, zo heet de grootste veerboot van de TESO, is het altijd goed opletten om de haakse bochten goed te passeren. Zo'n groot schip en dan zulke rare scherpe bochten, wie heeft deze ergonomische draak op zijn geweten?

Ik ga rechtstreeks langs het Noord-Hollands kanaal naar huis. Rob Ruitenbeek moet nog naar Nieuwegein rijden en gaat in mijn kielzog mee door Noord-Holland. We rijden om half vier van de pont af. We hebben de zwakke wind in de rug en met snelheden van 43 tot 48 km/u gaat het heel snel. Rob is een grote sterke veelfietser en hij kan het tempo prima bijhouden.

Al om 17.00 uur, anderhalf uur na vertrek uit Den Helder, sta ik voor de pont van het eiland De Woude, met recht een snelle tocht van eiland naar eiland. 188 heerlijke kilometers staan op de Cateye. Matthijs, hartelijk dank voor de ontvangst en de vlekkeloze organisatie van deze mooie tocht. Volgend jaar weer.

Ezel - DHL - stoot zich 4x aan de dezelfde steen

Een pakje uit Duitsland, oh mijn God daar gaan we weer. En jawel hoor, daar gaan we weer.
DHL probeert vorige week zaterdag een pakje te bezorgen bij de werkplaats van Velomobielonderdelen.nl. Jan werkt vijf werkdagen en is meestal op zaterdag vrij.
Dinsdagmorgen blijkt dat DHL het pakje op maandagavond, na werktijd, weer heeft proberen te bezorgen. Nu is er een briefje achtergelaten waarop staat dat je via de website dhlforyou/gemist een nieuwe bezorgdatum kunt aanvragen.

Jullie begrijpen het al, de bezorgcode wordt door dhlforyou/gemist niet herkend. Dan maar een algemeen informatie/klachten formulier ingevuld. Dat lukt wel en ik zal spoedig worden gebeld.
Nou én...? Natuurlijk niet gebeld.

Woensdagmorgen blijkt dat de ezel, sorry  ...  DHL, weer is langs geweest en weer na werktijd het pakje heeft proberen te bezorgen. Weer een formulier in de bus met een nieuwe bezorgcode. Ook deze bezorgcode wordt op dhlforyou/gemist weer niet herkend. Daarmee is de laatste mogelijkheid, het aangeven dat wij het ook wel bij een afhaalpunt in Enkhuizen ook onmogelijk.
Zou het mogelijk aan de browser Safari liggen? Nee, met FireFox lukt het ook niet.

Donderdagmorgen. Zou de ezel gisteravond weer een poging gedaan hebben? Nou welzeker en natuurlijk weer na werktijd. Ik bel maar eens met DHL. Na een tijdje naar een bandje te hebben geluisterd krijg ik iemand van DHL aan de telefoon. Ik vraag de man of ik de eerste ben met een klacht over de bezorging. 'Nee hoor meneer Schermer, ik krijg die klachten dagelijks'. 'Doet u hier wat mee' vraag ik de man. 'Jawel, ik zet het in het systeem' antwoordt de man.
Hij ziet dat er vier bezorgpogingen zijn gedaan, één op zaterdag, drie op de avonden na werktijd.
De DHL man verontschuldigt zich voor de domheid van de bezorger en zegt dat nogal wat chauffeurs niet veel meer dan de lagere school, en dan nog met moeite, hebben afgemaakt.
Als laatste meldt de DHL man me nog dat het pakje weer retour is gestuurd naar Duitsland. Wel G..

Hoeveel stupiditeit wordt hier niet op elkaar gestapeld? Welke dombo gaat vier keer op een industrieterrein een pakje bezorgen in het weekend en door de weeks na werktijd? Dat is DHL. Wie weet de bezorgcode tot twee keer toe onjuist op zijn handterminal in te tikken waardoor deze niet matcht met de gegevens op dhlforyou/gemist? Dat is DHL.

Al met al een zooitje stomkoppen dat zijn weerga niet kent.

VeloTilt toertop 1e versie

Vanmiddag fiets ik naar Enkhuizen. De harde wind maakt het op de hoge dijken van de Schermer nogal spannend. Als ik 36 km/u rij, voel en zie ik de Quest, ik hou op dat moment de benen stil, versnellen tot 40 km/u. Dat is wat veel van het goede en ik rem maar wat af.

Jan heeft weer mooie dingen gemaakt. De carbon verstijving van het voorframe voor Quest, Strada en Mango is bijna klaar en deze ziet er heel goed uit. Ik ben vooral benieuwd naar de eerste versie van de toertop. Jan heeft met schuimstrippen de pas gelamineerde top dicht gemaakt. We zetten de VeloTilt buiten en ik neem plaats in de fiets. Het zicht rondom is perfect. In de Quest zit ik zelfs nog dieper.

Voor een maximaal goede aërodynamische vorm is het zaak dat de wind langs de romp laminair blijft. Zoals de top nu is vlakt ie wat te snel af. Jan zal bovenop de top richting het vizier wat verhogen waardoor de luchtstroom, net als overal langs de romp, tot aan de schouders laminair blijft. Dit zal geen nadelig effect voor het zicht hebben.

Op bovenstaande foto is goed te zien dat er uitstekend over de neus van de VeloTilt kan worden gekeken. Een bijkomend voordeel is dat deze toertop lichter is dan de top met de grote kunststof ruit. Mooi is ook te zien dat het hoofd goed beschermd wordt door de hoge opbouw aan de achterzijde van de fiets. Als laatste zal er een dakje met vizier, een racekap dus, worden gemaakt. Dit dakje zal zo worden vormgegeven dat het altijd in de VeloTilt kan worden meegenomen.

Bandentest Schwalbe ONE 23 mm tire review

Op verzoek van het Arion1 team van de Britse Universiteit van Liverpool test ik de Schwalbe One 23 mm band. De Schwalbe One is er ook in 25 en 28 mm maar niet voor 406 en 559 wielen. Deze Ones heb ik getest met de Schwalbe SV6a binnenband. De One is ook leverbaar als tubeless band maar ook niet passend voor 406 en 559 maten. Voor de ontwikkeling van de Arion1 is goed gekeken naar de Velox 4 van het Human Power Team van de TU Delft.

De One is een heel smal bandje, zeker als je deze vergelijkt met de 50 mm Shredda die op deze foto naast de pendel staat. De band is bij 7 bar effectief 25,2 mm breed op de 19 mm velg en steekt 22,5 mm boven de velg uit. Volgens de Schwalbe site is de maximum druk 10 bar. Op de zijkant van de band is de maximum druk 11 bar.

De Schwalbe 23-406 is een vouwband met een gewicht van rond 145 gram. Het bandje legt makkelijk om en er zijn geen hulpmiddelen voor nodig om de band te monteren en weer te verwijderen.

Ik test de One op zowel de gladde tegelvloer als op de asfaltgoten. De test op de gladde tegelvloer levert resultaten op die haalbaar zullen zijn op de gladde houten banen van de velodromes. Zoals altijd doe ik 6 pendelproeven met dezelfde druk. Ditzelfde herhaal ik bij steeds 1 bar hogere druk.

De hele set proeven doe ik zowel op de gladde tegelvloer als op de asfaltgoten. Totaal zijn het dus 60 pendeltests. Van de 6 proeven per druk schrap ik de langste en de kortste pendeltijd en neem het gemiddelde van de 4 resterende proeven. De tijd in seconden wordt tot 1 cijfer achter de komma berekend.

De resultaten

Eerlijk gezegd stelt de Schwalbe One me wat teleur. Je zou verwachten dat de One sneller is dan de Ultremo ZX. Dat blijkt niet het geval. Op de tegelvloer is de Ultremo ZX duidelijk sneller. Op de asfaltgoten is de snelheid precies gelijk.

Wederom blijkt dat het keihard oppompen van banden geen snelheidswinst oplevert. Op 11 bar, de maximum druk volgens Schwalbe, loopt de One trager dan op 10 bar. Op de asfaltgoten is de snelheid  bij 10 bar precies gelijk aan de Ultremo ZX. De nieuwe One is wel de betere band waar het gaat om levensduur en lekbestendigheid. De Ultremo ZX is heel lekgevoelig bij natte omstandigheden. Eén keer stevig remmen in de bocht en de Ultremo ZX is doorgesleten. De One doet dat veel beter.

Mijn advies

De Schwalbe One 23 mm is een snelle band met een lange levensduur en een goede lekbestendigheid. Voor het (406) voorwiel en (559) achterwiel van de DF en DF XL is dit een goede band. De versies van 25 en 28 mm zullen zeker lichter lopen maar zijn niet, Bastiaan Welmers  merkt dit terecht op, verkrijgbaar in 406 en 559 maat. Deze bredere versies zullen zeker sneller en in elk geval iets comfortabeler zijn dan de 23 mm versie. 

Voor de Quest is de nog een fractie snellere Schwalbe Shredda 50 mm de betere band. Het iets grotere frontale oppervlak speelt in de Quest, zeker met wielstroomlijnkappen, geen rol. Voor toeren is dit, naast de F-lite, een heel snelle en super comfortabele band. Vind je dat de stuuruitslag teveel wordt beperkt, dan is er de iets tragere 40 mm brede variant. Het is best bijzonder dat een brede en relatief zware toerband als de Shredda nog iets lichter loopt dan een smalle gespecialiseerde raceband.

Smalle banden lopen vooral in het winterseizoen trager, bredere banden hebben daar veel minder last van. Zo is een Quest XS met F-lites en Super Moto in de winter sneller dan een DF met 3 Schwalbe One banden. Zelf rij ik uitsluitend met F-lites en Super Moto, een heerlijk comfortabele en ook heel snelle combinatie.

Alternatief

Er is een snellere versie van de Continental GP4000S II in de maak. Deze band wordt in april leverbaar en zal ik via Hans van Vugt van Elan voor een test beschikbaar krijgen. De resultaten zullen hier worden gepubliceerd.

Double Glider tandem van Piet Kunis

 

Piet Kunis, lid van het VeloTilt team, fietst niet alleen graag met zijn SuperMango, maar ook samen met zijn vrouw op de Gazelle Easy-glider. Piet's vrouw durft al even niet meer zelfstandig te fietsen.

Een tandem leek de oplossing, maar na een proefritje met reguliere uitvoeringen, bleken daar nogal wat bezwaren aan te zitten. O.a. het balanceren op de tenen bij een stoplicht, i.v.m. de lengte niet te vervoeren achterop de auto ... en het verplicht meetrappen van de stoker.

En je bent “fietsenmaker” of je bent het niet, dus heeft Piet van 2 Gazelle Easy-glider zitfietsen zelf een tandem gemaakt, zonder voornoemde bezwaren.

Op de eerste foto het volkomen unieke resultaat,  op de tweede foto één van de donorfietsen, op de derde foto de tussenas met freewheel voor de stoker, en als laatste de transportstand.