LEL Lelystad - Enkhuizen - Lelystad 2016

De LEL 2016 wordt een koud evenement als de weerprofeten worden geloofd. Er zal in ieder geval weinig wind zijn, wat een weelde. Als ik de Quest op nieuwe Tesla zet is het nog maar 4 graden C. Een nieuwe Tesla? Jazeker, deze heeft Autopilot aan boord. De rit over de dijk Enkhuizen - Lelystad verloopt zeer comfortabel. Jan Reus heeft het dakrek voorzien van gestroomlijnde dwarsprofielen en afgeronde voorkanten. Dat scheelt bijzonder veel in geluidshinder, er is slechts een licht suizen te horen dat pas boven 100 km/u het afrolgeluid van de banden gaat overstemmen. Ook het verbruik blijkt flink lager te zijn en is nu maar 10% hoger dan zonder dakrek en Quest op het dak.

Al om half twaalf ben ik als eerste op de parkeerplaats bij de sluizen in Lelystad. Normaal helpt Jan Geel me met het plakken van de stroomlijnkappen onder de Quest. Ik heb alle tijd en doe het klusje nu zelf. 

Hierboven een foto van de stroomlijn en afronding van het dakrek. Alle dwarsverbindingen zijn nu voorzien van een goed Nacaprofiel.

Cees Roozendaal keert de velomobielen al jaren op het keerpunt bij het aquaduct bij Enkhuizen. Cees heeft besloten nu mee te rijden. Hij moet toch een keer van me winnen. Zoals gebruikelijk kondigt Cees tevoren al aan dat er in de voorbereiding voor de race het nodige is misgegaan. Nu is dat een feestje gisteravond. Cees start na me dus ik kan me niet op hem richten zoals steeds op Texel.

Peter Coppens prepareert zijn DF.

Het VeloTilt team wil weten wat de verschillende frontale oppervlakken zijn van de diverse velomobielen. Willem Vierbergen is ook in Lelystad en wil zijn DF wel laten fotograferen. Mijn eigen Quest is nu minder geschikt om te fotograferen omdat de wielkappen er op zitten geplakt. Piet Andringa's Quest is nog maagdelijk en ook die mag op de kiek. Leonardi Datz, een Duitse velomobielrijder rekent met een speciaal programma het precieze frontale oppervlak uit. Hartelijk dank Willem en Piet voor jullie bereidwilligheid.

Ik rij een kwartiertje in en heb het in mijn fietsshirt al behoorlijk warm. Ondanks dat de buitentemperatuur maar 10 graden C. is ga ik toch met ontbloot bovenlijf de wedstrijd in. Hier te zien op de foto van Matthijs Leegwater. Ik rij in met een enkellaags zitmatje. Geen goed idee, ik voel al na een paar kilometer kramp in mijn scheenbeen. Gewoon het comfortabele dikkere drielaags matje er weer op.

Het aantal deelnemers is met 21 niet heel groot. Jaren geleden waren dat er boven de 40. De open liggers vertrekken het eerst, zij zijn het langst onderweg. De zon schijnt volop en er is minder dan 2 Bft wind. Als de snelste velomobielen zijn vertrokken mag ik aan mijn 51 km beginnen. Na de gevaarlijke oversteek en de scherpe bochten kan het gas erop. Na een tweetal minuten staat de snelheidsmeter op 62 km/u. Mijn hartslag is 154 slagen per minuut. Dat kan ik wel een tijdje volhouden maar ik weet dat het zinvoller is om de snelheid wat te temperen om op de terugweg meer vermogen over te hebben. Met 58 tot 59 km/u blijft de hartslag rond 150 slagen per minuut en dat is prima vol te houden tot aan de klim over de dijk op tweederde van de afstand.

Op het keerpunt is mijn gemiddelde snelheid bijna 56 km/u. Gerrit Tempelman zet me om, hartelijk dank Gerrit, en de knokpartij om weer op snelheid te komen gaat beginnen. Eerst de klim uit het aquaduct en dan dwars door de verzuring weer boven de 50 km/u komen is een zware opgave.

Het weggedeelte tot aan de Trintelhaven is verschrikkelijk slecht. Het kost veel moeite om boven de 50 km/u te komen. Voorbij de Trintelhaven is de weg een stuk beter en de snelheid komt weer op 53 tot 54 km/u. Even komt er wat kramp in mijn onderbenen maar door een minuut de snelheid wat te beperken verdwijnt dat weer.

Na 58 minuten en 33 seconden ben ik weer terug en finish met een gemiddelde snelheid van 52,3 km/u. Daar ben ik best tevreden mee. Vorig jaar werd ik met 48,7 km/u met zeer veel slechter weer tweede. Nu krijgen de mannen met de snelle DF fietsen en hun kwetsbare bandjes geen lekke banden en word ik in de rangschikking vijfde.

Ik ben niet uitgewoond als ik over de finish ben, een kwestie van effectief trainen. Nadat ik omgekleed ben zegt Daniel Fenn dat ik zijn DF maar eens moet proberen. Zo gezegd zo gedaan.

Helaas is de fiets, het is een gewone DF en geen XL, te klein bij de huidige afstelling voor Daniel. Het is een toer om erin en nog meer om eruit te komen. Het korte ritje dat ik maak komen mijn knieën tegen de bovenkant van de kap en dan is echt snelheid maken niet goed mogelijk. Wel is te voelen dat de DF een stuk stijver is en sneller accelereert.

De wind is nu bijna weggevallen, het is gewoon heerlijk weer.

Cees Roozendaal heeft 1,5 minuut langer over de wedstrijd gedaan. Wel moest Cees een keer flink in de remmen om te voorkomen dat ie een wandelend echtpaar ondersteboven zou rijden.

De prijsuitreiking is zoals altijd een gezellig rommeltje. Zelfs de prijzen waren vergeten. Maakt allemaal niks uit, het meedoen is veel belangrijker.

Daniel Fenn rijdt 7 seconden korter dan Ymte en wint nipt. Derde wordt de DF rijder Peter Coppens.

Op bovenstaande foto wordt debutant Rob Smolders, geelgroen shirt, de poedelprijs toegekend. Rob heeft er 2 uur en 33 minuten over gedaan en heeft overduidelijk nog potentie om sneller te worden.

Na afloop zet ik de Quest weer op de Tesla en zoef op de Autopilot weer naar De Woude. Tenslotte een woord van dank aan Gerard Arends die als altijd weer de tijdwaarneming regelt. 

Super Mango inspireert Renault en stroomlijn wielen

De Super Mango van Piet Kunis heeft een zeer innovatieve scharnierende  kapconstructie. De Renault Trezor, een elektrische concept auto, heeft precies zo'n constructie. Piet was er eerder mee dus heeft Renault het misschien wel afgekeken van de Super Mango van Piet 😉

Zoals bekend heeft Piet Kunis zijn Mango voorzien van allerlei snufjes om de fiets mooier, comfortabeler, veiliger en sneller te maken. Er zijn maar heel weinig Mango rijders die een uur lang ruim 45 km/u kunnen rijden in een Mango. Daar komt bij dat Piet al ruim 70 jaar is en dan wordt het helemaal bijzonder.

Dat het nog beter kan bewijst deze serie foto's. Piet rijdt graag, net als ik en vele anderen met de lichtlopende en comfortabele F-lite banden. Daartoe heeft Piet eerder de wielkasten vergroot omdat deze standaard geen F-lites toelieten. Nu heeft ie de wielen zelf gestroomlijnd.

Piet legt zelf uit hoe hij het gedaan heeft:

Ik heb eerst tegen de zijkant van de 25 mm brede velgen (inwendig 19 mm),  11 mm dik sandwich carbon gelijmd en daar tegen op,  de door mijzelf gemaakte 1 mm dikke carbon deksels.

Daardoor liggen de wangen van de 50 mm dikke F-lite’s, nu op het zelfde niveau als de deksels.

De driehoekige ruimte tussen de band en het deksel, heb ik op gevuld met de Velomobielonderdelen.nl “stormstrip”.

Het deksel en de banden liggen nu vrijwel op hetzelfde niveau (in de ultra krappe wielkasten) als de carrosserie.

Op deze manier wordt de luchtstroom zo min mogelijk verstoord, en krijgen we weer iets meer snelheid uit de fiets, zonder dat dit ten koste gaat van de praktische inzetbaarheid.

Wel moet ik nu om de banden op te pompen, de wielen van de fiets nemen, maar dat is maar één inbus-bout.

Schakelperikelen

Vorige week donderdag rij ik van huis weg voor een van mijn regelmatige trainingsrondjes. Al snel merk ik dat ik niet meer kan opschakelen. De derailleur blijft op het grootste tandwiel achter en de redelijk haalbare snelheid is een schamele 24 km per uur. Meteen weer rechtsomkeert en kijken, kijken, want verstand heb ik er niet van. Ook nog nooit een probleem gehad. Dat is natuurlijk niet vreemd, alle vorige Quest heb ik precies een jaar gehad en werden dan weer verkocht. De laatste vijf jaar rij ik met dezelfde Quest en nu 50.000 km verder kan er uiteraard wat slijtage optreden.

Na overleg met Piet Kunis, hij is wel bekend met het sleutelen aan derailleurs, zou het de derailleurkabel kunnen zijn. Deze bij Velomobiel.nl besteld en al de volgende dag ligt de envelop in de bus. Piet rijdt dinsdag in Super Mango voor en bekijkt de situatie. Dan blijkt niet de kabel maar de veer die het parallellogram verstelt gebroken. Oops dat gaat meer kosten dan de € 2,40 voor het kabeltje. 

Velomobiel.nl heeft nog een - dure - SRAM XO in voorraad en met een behoorlijke coulancekorting komt deze weer de volgende dag naar De Woude. Donderdag j.l. is Piet weer op ons eiland en wordt de derailleur vervangen. De titanium veer is geen vervangingsonderdeel en dus moet de hele unit omgewisseld worden. Piet neem alle afstellingen van de oude derailleur over en dat blijkt uitstekend uit te pakken. De versteller op het stuur moet maar een mm verdraaid worden om alle versnellingen weer vlekkeloos te schakelen. Bedankt voor de goede service Piet.

Verkoop test banden

Let op: Prijzen van 26" banden op 4 oktober verlaagd

Nog beschikbare banden per dinsdag 4 oktober

Ik ben gek op banden. Om ermee te rijden, ermee te testen en ... te bewaren. Dat bewaren begint uit de hand te lopen, letterlijk overal liggen banden. Daarom moeten ze nu weg.

De banden, meer dan 150 stuks, zijn allemaal nieuw en alleen gebruikt om te testen. Er is, op een enkele vermelde uitzondering na, niet mee gereden. Er zitten heel speciale banden bij. Zo zijn er enkele Vredestein S-Licks, een heel snelle en voorheen zeer populaire band. Ook Avocet banden en zelfs de normaal niet te koop zijn Michelin Blauwe wang banden zijn te koop. Deze Michelins zijn sneller dan welke smalle raceband ook.

De banden heb ik op twee lijsten gezet, één voor 20" of 406 banden en de tweede lijst is voor 26" of 559 banden.

De prijzen zijn meestal de helft van de adviesprijs en altijd een stuk lager dan de goedkoopste internetwinkel. Mocht ik dat incidenteel fout hebben gedaan, corrigeer me gerust.

Wil je één of meer banden, stuur me een mailtje met het nummer dat links in de lijst staat. Ik kijk dan of de gewenste banden er nog zijn en stuur je een factuur. Na betaling gaan de banden naar je onderweg. Gebruik aub het emailadres wschermer (at) me.com

Hou wel rekening met  € 6,95 verzendkosten.

NK Tijdrijden Texel 2016

Op zaterdag 3 september 2016 is het heel mooi raceweer op het fraaie Texel. 21 graden C. en Bft 3 uit het westen is ronduit perfect. Mijn voorbereidingen zijn ook prima. Mijn dagelijkse training heeft een historisch laag lichaamsgewicht tot gevolg. Van een podiumplaats stel ik me niks voor. Er staan nu 4 DF's en een Milan aan de start. Maakt niks uit, als ik Cees Roozendaal maar achter me hou.

Naast Ymte is ook de snelle Benny de Weerd met zijn DF van de partij. Hij komt laat aan en begint aan een bandenwissel. Dat gaat niet goed en tot twee keer raken de binnenbanden lek. Uiteindelijk kan ie zelfs niet starten.

Voor de start is het gezellig. Alle 11 deelnemende velomobielrijders zijn op hetzelfde plekje achter de grote hoofdtent neergestreken. Jan Geel helpt me zoals altijd met het onder fiets plakken van de stroomlijnkappen. De staart heb ik er thuis al opgeplakt.

Harry Lieben is ook van de partij. Hij heeft de superlichte en snelle Michelin Nuna blauw gemonteerd. Zelf heb ik nog snellere Michelin radiaal omgelegd. Of dat een goede beslissing is daarover straks meer.

Benny sleutelt voort en verwisselt band na band. Zoals gezegd helaas voor niks. 

Even na 13.00 is de start. Alleen Benny en Ymte starten na me, alle anderen voor me.

Als ik mag vertrekken is de wind in de rug en dan versnelt het makkelijk. Al heel snel rij ik 61 km/u en nog weer even later staat er 65 km/u op de snelheidsmeter. Na de grote flauwe bocht komt de wind van linksachter binnen en de snelheid blijft vrij lang op 65 km/u. Mijn hartslag stabiliseert op 151 slagen per minuut en het voelt prima zo. Heel langzaam komt de voor mij gestarte Clement Pilette wat dichterbij. Na 9 km koersen komt Ymte me voorbij. Hij moet zeker 70 km/u rijden. 

Na 14 km rijden zie ik alle deelnemers zo'n 500 meter voor me min of meer gelijk bij het keerpunt aankomen. Ik heb dus goede zaken gedaan.

Maar dan  ... 'disaster strikes'. Met een onmiskenbaar fluitend geluid geeft mijn linker voorband de geest. Ik druk mijn stopwatch in op 14 minuten en 10 seconden. Met nog 300 meter te gaan voor het keerpunt heb ik mijn aller snelste halve race ooit afgelegd. Gemiddeld ruim boven 60 km/u.

Maar ja, wat heb je daaraan. Het is nog een heel gedoe om mezelf uit de fiets te bevrijden. De kap is rondom dichtgeplakt met hockeytape. En dat is taai spul. Gelukkig is mijn duimnagel groot en sterk en weet ik de tape kapot te snijden. Na een paar minuten komt George Krug van het keerpunt naar me toegereden en halen we de kapotte Michelin van de velg. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Zonder bandenlichters lukt het zeker niet. Gelukkig heeft George die ook mee en wordt er een F-lite geplaatst. George, dank voor je hulp.

Ik leg het laatste stukje naar het keerpunt af, wordt gekeerd en ga op weg naar de finish. Helemaal tot het gaatje ga ik niet meer. Het rijdt ook niet lekker meer. Een F-lite is nogal wat hoger dan een Michelin band en schuin rijden is zonder meer vervelend.

Na totaal 42.24 minuten kom ik over de finish. Het is nog verwonderlijk dat er een snelheid van 40,33 km/u uitkomt.

Met dank aan Cees Roozendaal voor de bovenstaande uitslag.

Velox 6 presentatie Delft

Vrijdag 19 augustus 2016 wordt de Velox 6 aan den volke getoond. Een mooi moment om daar bij te zijn. Met de Tesla op de Autopilot zoef ik in een uurtje naar Delft. De TU Delft studenten hebben de Provinciale weg over enkele kilometers kunnen laten afzetten. Het is met 24 graden C. prima weer en er is weinig wind.

Even na elven komt de Velox aangereden. Het oogt zeer stabiel en het bekende slingeren van de vorige versie is nu volledig verdwenen. Wel zit de lederen hoes nog om de romp, je weet maar nooit.

TU Delft studenten bemannen een info standje op het viaduct vanwaar de verrichtingen van het team goed te volgen zijn. Inmiddels zijn ook Piet Kunis en Bram Smit, beiden op hun recent aangeschafte vintage Honda motorfietsjes, gearriveerd. Ook Jan van Zelderen met zijn vierwiel gestuurde ligfiets is er.

Een blauwe reiger komt overvliegen om te kijken of er voor hem wat te eten valt. Nee, er is hier niks halen.

De tweede run is de hoes van de fiets gehaald en worden de heel fraaie lijnen zichtbaar. Het moet gezegd, de fiets ziet er heel strak uit. De snelheid die gehaald wordt is niet zo hoog, 59 km/u. Echt hoge snelheden zijn pas haalbaar als de Velox een aantal kilometers kan versnellen. Toch kost het in korte tijd op 59 km/u komen even 580 Watt.

Het interieur van de fiets zit er ogenschijnlijk hetzelfde uit als de vorige versie. Er zijn evenwel veel wijzigingen die het geheel nog stijver en effectiever maken.

Na iedere run moet de fiets door een goed getraind 'catchteam' worden opgevangen. Er is daarvoor radiocontact met de fietser en er wordt afgeteld om het juiste moment van stilstand te coördineren.

Nadat de fiets is gevangen en stil staat moet de kap eraf. Dit kan uitsluitend door binnenin de fiets een set grendels los te maken. Ik hoop dat de jongens en meisjes daar goed over nagedacht hebben. Wat namelijk te doen als na een ongeval de fietser niet bij machte is dit zelf te doen?

Als de kap eraf is blijkt Jan Bos de rijder te zijn. Rick Flens is als oud profrenner de tweede renner die in Battle Mountain USA de Velox 6 naar een nieuw wereldrecord moet gaan rijden.

Zo aalglad als de buitenkant is, de binnenkant oogt wat minder gepolijst. Heeft direct te maken met de bouwwijze van veel onderdelen. Een schuimvorm wordt omwikkeld met carbon, een mal komt er niet aan te pas. 

Jan Bos ziet er afgetraind uit. Wij praten wat bij, de laatste keer dat wij elkaar zagen was in Battle Mountain in 2013. Jan reed toen in de Velox S van team Elan.

De wijzigingen in de fiets zijn onder meer de ophanging van de crank. Die was in de vorige versie enkelzijdig, nu is deze dubbelzijdig opgehangen. Lichter maar toch sterker. Leuk is ook te zien dat het stabiliseren van de voorvork, een draaiend halfrond segment tussen drie lagers, ook hier weer is toegepast. Een vinding van Piet Kunis en als eerste toegepast in de VeloTilt.

De aandrijving geschiedt met twee kettingen. De primaire ketting drijft een 11-speed derailleur aan die op zijn beurt weer de secondaire ketting naar het wiel aandrijft. De naafversnelling in de vorige versie heeft dus het veld moeten ruimen. Loopt de ketting bij de lagere snelheden nogal schuin, op de hogere versnellingen loopt ie mooi recht.

De wielen zijn voorzien van de bekende Michelin radiaalbanden. Op mijn vraag of zijn wisten welke de snelste versie van die banden is bleken zij inderdaad te weten dat het jaartal 2009 de laagste rolweerstand heeft. Zij hebben er daar nog enkele van en die worden uiteraard alleen in Battle Mountain voor de echte recordpogingen gebruikt.

Als laatste opname een groepsfoto van het hele team.

Heel veel succes volgende maand in Battle Mountain.

Loek fietst mee

Na de laatste aanpassingen aan de hoofdsteun, kortere cranks van 10 cm en een 1 mm dikkere aandrijfsnaar is de zijspan klaar voor gebruik. Ook heeft Bram de schade aan de combinatie die ontstond bij de laatste val hersteld.

Marijke, de moeder van Loek schrijft ons:
Geweldig!!! 
Gordels erin en fietsen maar!!
Enorm bedankt voor alle moeite! En bijzonder dat jullie dit voor ons gedaan hebben!! Jullie hebben ons ongelofelijk blij gemaakt! Nu kunnen we weer heerlijk fietsen met het gezin waarbij Loek ook echt beweegt en aan zijn gezondheid wordt gewerkt!!
1000x bedankt!!

Als dank krijgen Bram, Piet en ik ieder een prachtige metalen sculptuur van een ligfietser. Dit is een werkelijk prachtig kunstwerkje in metaal. 

Het heeft een groot aantal uren gekost om de zijspan om te vormen tot een veilig fitness apparaat voor Loek. Wij hebben het met heel veel plezier gedaan. Dank aan Piet Kunis voor onder meer de ontwerptekeningen. Met name ook dank aan Bram Smit, hij heeft het leeuwendeel van het werk voor zijn rekening genomen.

VeloTilt, hoe staan we ervoor

De ontwikkeling van de VeloTilt is het laatste jaar op een laag pitje komen te staan. Wat is daarvan de oorzaak? Er zijn helaas meerdere redenen, ik zal deze de revue laten passeren.

Na de eerste serieuze test op de RDW baan in juni 2015 bleek dat de VeloTilt niet aan de hooggespannen verwachtingen voldeed. Er bleek meer vermogen nodig dan verwacht om bepaalde snelheden te halen. Geen nood, we hebben geen haast en we gaan stap voor stap uitzoeken waar het aan ligt.

Na de test geeft David Wielemaker, de ontwerper van de VeloTilt, aan dat ie het team gaat verlaten, hij heeft er onvoldoende vertrouwen in dat dit team een succesvolle commerciële versie kan ontwikkelen. Jammer, want het hele team heeft heel veel goed werk verzet om te komen waar we nu zijn. Uiteraard is het heel vervelend geweest, vooral voor David, dat tijdens de ontwikkeling van de VeloTilt David aan een hersentumor is geopereerd en lang geen bijdrage heeft kunnen leveren aan de ontwikkeling van de fiets.

We gaan zonder David verder en bedenken een plan om de oorzaak van de teleurstellende prestaties boven water te krijgen. Er zijn drie mogelijke hoofdoorzaken:

- te hoge rolweerstand

- problemen in de aandrijving

- aerodynamische problemen.

Eerst maar eens de rolweerstand. We gebruiken aanvankelijk per wiel één groot lager met een dubbele rij kogels onder een hoek. Hoewel de wielen vrij draaiend niet zwaar lopen zou dit onder belasting mogelijk wel kunnen. Bram Smit en Piet Kunis maken een doorlopende as met twee Quest wielen. De rolweerstand vermindert een heel stuk en is nog maar 10% hoger dan bij de - lichtere -Quest. De VeloTilt naven in de Flevobike wielen worden ook van een systeem voorzien met twee lagers. De rolweerstand loopt nu toch weer op. We zien dat de wielen licht slingeren, een gevolg van de montage van het wiel met één bout en verschuiningen om het wiel op vast te trekken. Ook blijkt de schijfrem heel licht aan te lopen.

Bram bedenkt een oplossing in de vorm van nieuwe 5-poots naven, zie bovenstaande foto. Een razendsnelle wielwisseling kan nu niet meer, maar slingeren doen de wielen nu niet meer. Nu is het wachten op een windstille dag om opnieuw uit te rollen.

Als de rolweerstand OK is gaan we de VeloTilt en de Quest samen slepen achter een auto en tegelijkertijd loslaten en uitrijden tot stilstand. Dan kunnen we de aerodynamische weerstand uitrekenen.

Tenslotte de aandrijving. Piet en Bram hebben een fraaie derailleur met schuivende cassette ontworpen met een extreem lage weerstand. Op dit moment wordt er door Piet aan gewerkt om dit systeem te optimaliseren.

Helaas zijn niet alleen de techniek en het vertrek van David een factor, ook het thuisfront van zowel Piet als ik hebben voor zorgen aanleiding gegeven. Mijn vrouw brak een bestaande heupprothese uit haar dijbeenbot, Piet's vrouw viel ernstig en brak een rugwervel en een arm uit de kom. In beide gevallen verloopt de revalidatie heel erg langzaam.

Al met al gaan we zeker door met de VeloTilt.

Een laatste weetje. De vestiging in Enkhuizen waar Jan Reus werkt, is overgenomen door Stefan Franzen van carbon-reparatie.nl. Jan werkte al vrijwel dagelijks voor de reparatie van carbon racefietsen en MTB's voor Stefan en is op hetzelfde adres in Enkhuizen nu in dienst van Stefan. Velomobielen blijven er gewoon gerepareerd worden. Heb je schade die professioneel hersteld moet worden, achter deze link vind je alle contactgegevens. 

De VeloTilt blijft in de werkplaats in Enkhuizen en er kan ook aan gewerkt worden door het team.

Super Mango nu meer Super

Piet Kunis, lid van het VeloTilt team, rijdt al jaren met een Mango. Die Mango wordt telkens veelzijdiger, sneller en comfortabeler. Zo kunnen Mango's geen F-lite banden gebruiken, de wielkasten zijn te krap. Piet maakt ruimere wielkasten waarin de lichtlopende en snelle F-lite banden wel goed passen. En passant maakt ie ook meedraaiende platen onderin de wielkasten voor een betere aerodynamische aanstroming.

De staart van de Mango is een van de mooiste en effectiefste die er is. De Mango is altijd een beetje een 'lelijk eendje' met de korte tunnel achter het hoofd. Piet's Mango, inmiddels heet ie Super Mango, is geen lelijk eendje meer.

Een ander groot project is de voorover klappende 'motorkap'. Daar kan naar wens de racekap aan worden vastgeklikt. Een makkelijke instap en makkelijk sleutelen zijn het goede resultaat.

Piet is nog niet tevreden en op zijn wensenlijstje staat nog het verwijderen van alle kettingbuizen en stilstaand schakelen. Ook dat wordt weer met veel inventiviteit aangepakt en het resultaat is super.

Ik laat Piet graag zelf aan het woord:

Super Mango, nu ook veel schakelgemak

Deze keer heb ik de aandrijving van de Super Mango aangepakt en daarbij heb ik goed gekeken hoe Harry Lieben, maar ook Mick Leemans dat hebben opgelost.

Allereerst heb ik heb ik de kettingloop gewijzigd, waardoor ik nu geen kettingbuizen meer nodig heb.

Daarvoor moest ik wel de positie van de geleidewielen iets verplaatsen.

Omdat het achterste geleidewiel verschuifbaar is (om de kettingloop te volgen), maar dat niet altijd correct deed, heb ik een carbon vorkje gemaakt, waardoor het geleidewiel nu gedwongen wordt, de bewegingen van de kettinglijn te volgen.

Hierdoor is de kettinglijn nu vrijwel zonder weerstand ... en stil.

Verder heb ik een Sachs 3 x 7 naaf ingebouwd op de plaats van de tussen-as.

Deze naaf heb ik (in samenspraak met Wim de Koeier van Perima Cycles) eerst omgebouwd naar een 2 x 8,  met daar tussenin een vrijloop.

stand 1 = reductie van 25 %,   

stand 2 = vrijloop  waardoor ik nu in stilstand (gewoon vooruit trappend) terug kan schakelen met mijn derailleur.

stand 3 = prise –direct, waarbij vrijwel geen verlies optreedt