Rondje Noord-Holland met nekpijn

Vanmorgen om half elf zit ik de Quest om een rondje Noord-Holland te fietsen. Het weer is totaal veranderd in vergelijking met de laatste weken. De wind komt met kracht 4 uit het zuid-westen. Het is zwaar bewolkt en met 10 gr. C. behoorlijk koud. Ik geef meteen maar flink gas en ga direct in Limmen op de rijbaan rijden om er pas in Koedijk weer af te gaan. Met de wind schuin achter kan ik steeds ruim 40 km/u blijven rijden en dat vinden automobilisten prima. Binnen 20 minuten ben ik al benoorden Alkmaar en lees een gemiddelde snelheid van 32,2 km/u af. Dat is voor het rijden door alleen maar bebouwde kommen prima. Eenmaal op de ruimte neem ik me voor om de gemiddelde snelheid tot aan Den Helder zo hoog mogelijk te krijgen. De eerste tien kilometer komt de wind dwars in kan ik 42 km/u aanhouden. Daarna komt de wind achterlijker in en kan de snelheid vrijwel continu op 46 tot 47 km/u worden gehouden. Ik zie de gemiddelde snelheid continu omhoog kruipen en uiteindelijk bij het Total station De Kooi staat deze op 36,2 km/u.
Vlak voor Den Oever voel ik de Quest slechter sturen. Linksvoor is lek. Ik leg de fiets op zijn rechterzijde en wissel de Tioga voor een Marathon Racer. Enkele voorbijgangers stoppen en informeren of ik mezelf kan helpen. Nou, dat kan ik. Een schapenboer stopt en vraagt honderduit. Hij moet een lammetje een spuitje geven om hem weer beter te maken.
In Den Oever doe ik mijn winddichte hesje aan. Ik heb al een paar dagen pijn in mijn nek en de kou die ik vanaf nu meer zal voelen, doet me geen goed. Tot Medemblik gaat het nog prima, de stevige wind komt nu van rechts voor in en beperkt de snelheid tot 35 km/u. Na de koffie bij Kwikkel doe ik zelfs mijn jasje met lange mouwen aan, ik heb het gewoon koud. Met een tempo van 33 km/u fiets ik over de dijken. Er wordt nu niet veel gezeild. Boven windkracht 4 blijft 90% van de zeilers in de haven. Ook de fietsers en wandelaars zijn er nu niet.
Ik maak een foto van een trotse ganzenfamilie, heel leuk.

Via Enkhuizen kom ik op de IJsselmeerdijk naar Hoorn. Het begint te regenen, .... wat is dat eigenlijk?. De wind neemt toe tot ruim 5 Bft en wordt vlagerig. Toch kan de snelheid op 34 km/u blijven, heel behoorlijk. Zin om nog naar Edam te rijden heb ik niet meer, de pijn in mijn nek wordt hinderlijker. Daarom ga ik vanuit Hoorn rechtstreeks naar Alkmaar via Schermerhorn. In Heiloo wordt ik gemeen gesneden door een bestuurder van een Peugeot. Eerder vandaag was me dit al een keer gebeurd en in Limmen gebeurt het nog een keer. Ik toeter er op los en scheldt er ook nog een riedeltje bij.
Om half zes ben ik thuis en ga meteen onder de warme douche om mijn nekperikelen te verzachten. Het helpt weinig en het tikken van deze tekst gaat ook niet van een leien dakje.
168 km

Li-ion accu's voor de Quest

De Quest is 12 Volt uitgerust. Er zijn twee accu's meegeleverd zoals ze ook met de Versatile worden geleverd. Volgens Ymte zijn ze ongeveer 2 Ah. Da's niet veel. Als ik de iPod en Treo heb opgeladen, dan is er nog maar heel weinig energie over. Niet ideaal dus. De oplossing is toch weer gebaseerd op Li-ion technologie. Bij een laag gewicht veel energie en weinig verlies in ruststand. Vanavond bestel ik bij Batteryspace.com een batterijfles van 14.8 Volt 7200 mAh en een reserve batterij van 4000 mAh. De fles kan in een bidonhouder en weegt maar 600 gram. De reserve batterij van 4000 mAh weegt 360 gram. Dit betekent dat 11200 mAh totaal 960 gram weegt. De beide 2000 mAh batterijen die zijn meegeleverd wegen samen 650 gram. Dus een extra gewicht van 310 gram geeft bijna 3x zoveel energieopslag.
Er wordt een 1,5 Ah lader meegeleverd.

Quest glanst als vanouds

De nieuwe Quest 195 is, zoals eerder gezegd, veel minder glanzend dan de 154 die ik eerder had. Je kunt dit goed zien op de foto's van de oude en de nieuwe Quest. De linker fiets is de nieuwe, de rechter de 'oude'. Het verschil in glans is heel groot. Dit wordt veroorzaakt doordat de mal inmiddels veel ruwer is geworden en niet goed reageert op schuren en polijsten.
Als watersporter weet ik daar wel raad mee. Vanmiddag zoek ik de Pex 125 roterende schuurmachine op en plak de schuimrubber polijstschijf erop. Ik was de Quest eerst goed. Daarna ga ik de Quest te lijf met Dupont Rubbing compound 7. Het wordt een mooie smeerboel. Na de Dupont slijppasta, je kunt overigens ook de produkten van Commandant gebruiken, doe ik het nog eens dunnetjes over met Valma polishing autocleaner. Tenslotte zet ik de fiets in de Turtle wax.
Het resultaat is prachtig, de fiets glanst als vanouds. Er zijn een paar plekken die nog niet perfect zijn. Daar zal ik eerst moeten schuren met waterproof 1200 schuurpapier. Daarna kan de behandeling die ik vandaag toepaste erop volgen.

Toch weer Tioga's

Ik ben een echte asfalttijger. De nieuw gemonteerde Schwalbe Marathon Racer banden om de voorwielen zijn behoorlijk snel, maar maken op asfalt en bij snelheden van 38 tot 43 km/u een vervelend jankend geluid. Daarom haal ik de stapel banden uit de schuur en zoek twee goede Tioga Comp Pool banden uit. In een kwartier zitten deze er op.
Vanmiddag rij ik naar de bouw op De Woude en geniet ik weer ouderwets van de stilte van deze slicks. Belangrijker is het nog betere comfort en vooral de snelheid. Het scheelt echt merkbaar.
Voorbij de pont in Akersloot zie ik Kees van Hattem met zijn witte Mango aan komen rijden. Kees stopt en we maken een praatje. Hij vindt de LED knipperlichtjes heel fraai. Kees fietst dagelijks en heeft gisteren weer volop genoten van het fietsen in Waterland.

Gisteren heb ik weer stroken Ibiliet in de binnenrand van het instapgat geplakt. Bij een eventuele frontale botsing word je bovenlichaam naar voren geworpen. De binnenrand van het instapgat werkt dan als een bot mes op je schouders. Ik heb dat een keer moeten ervaren. De vulling zal dit effect flink verminderen.
Langzamerhand is de Quest weer helemaal naar mijn hand gezet.

Rondje Noord-Holland

Vanmorgen ben ik om even na tienen op weg voor een rondje Noord-Holland, de eerste lange rit met de nieuwe Quest. Het is prachtig helder en zonnig maar wel fris met nu nog 14 gr. C. De rits van mijn shirt blijft dan ook de eerste kilometers dicht. Al in Limmen moet er geRISt worden. 3 wielrenners steken over en rijden mij voorbij, dat kan echt niet. Ze zijn snel en nemen nu en dan de rijbaan om obstakels te vermijden. Dat kan ik ook en zo gezegd zo gedaan. Als ik op de rijbaan rij volgt één van de mannen me fanatiek over het fietspad. Dat houdt ie vol tot 43 km, een diehard dus. Met 47 km/u is het ook voor mij welletjes, het lijf moet nog 180 km mee.
Het rijden op de rijbaan wordt door enkele automobilisten niet op prijs gesteld. Met lichten, claxons en wijzen naar het fietspad, geven de automobilisten te kennen dat alleen zij motorrijtuigenbelasting betalen en dus de weg voor zich alleen denken te kunnen opeisen.
Het waait vrij stevig, 4 tot 5 Bft uit het Noord-Oosten. Benoorden Alkmaar krijg ik die schuin voorin. Tempo nu zo'n 34 km/u. De bollenvelden zijn over hun uiterste houdbaarheidsdatum heen. Het ziet er van afstand nog wel aardig uit, maar als je dichterbij komt zijn de bloemen behoorlijk uitgebloeid.
Na een frisse stop bij Total De Kooi, komt de wind op het traject naar Den Oever recht van voren. Dat motiveert niet tot hoge snelheden en met 32 km/u vindt Wim het prima.
Er komt me een wit-zwart geblokte Quest tegemoet. De bestuurder heeft zijn dekje op, gek met dit mooie weer. Hij wringt zijn hand tussen zijn hals en het dekje ter begroeting.
In Den Oever hebben de muggen de macht overgenomen. Miljoenen insecten vliegen in grote zwermen rond. De Quest is favoriet, maar ook op mijn benen, brood en hoofd zitten ze graag. Eén voordeel, ze steken niet. Ik eet snel mijn brood op en vervolg mijn weg naar Medemblik. De wind komt nu dwars in en 35 tot 37 km/u gaat comfortabel. Bij restaurant Kwikkel, de Espresso is weer uitstekend, is het in de schaduw gewoon koud. Er staan 8 mensen om de Quest, drie daarvan met hun hoofd in het instapgat, een vermakelijk gezicht.
Was het vorige week op de dijken ongelooflijk druk, nu is er bijna geen kip te zien. Fietsers houden niet van harde wind, het waait nu een dikke 5 Bft, en ik heb het rijk vrijwel alleen. Ik bedenk me dat mogelijk ook de voetbalwedstrijd AZ - Excelsior om de landstitel er mogelijk iets mee te maken heeft.
Een veld wedstrijdende X-35 kajuitzeiljachten komt voor de winds naar de lage boei, een leuk gezicht en ik maak een paar plaatjes. Even later zie ik grote aantallen kitesurfers, ook een foto waard. Vooral leuk is dat de jongelui zich met hun hypermoderne spullen vermaken tegen de achtergrond van het historische Medemblik.
Ik stel het eten van mijn 2 boterhammen uit tot voorbij Hoorn. Met de wind in de rug kun je ook zonder een rijk met calorieën gevuld lichaam hoge snelheden halen.
Zo nu en dan blijkt 50 km/u goed te doen. De wind is nu 33 km/u, dat is namelijk de snelheid waarbij ik de wind precies 'dood' rij. Dit is Bft 5.
In Hoorn toeter ik de toeristen weer van de rijbaan, ze gillen van opwinding... of schrik? Buiten Hoorn steek ik even op en ga bovenop de dijk mijn laatste twee boterhammen opeten. Mensen vragen mij weleens wat je op zo'n lange fietstocht aan eten meeneem. Nou, dat valt wel mee. Het ontbijt thuis bestaat uit twee broodjes met honing en pindakaas. Daarmee haal ik Den Oever. Wel peuzel ik in Den Helder een banaan op. In Medemblik geniet ik altijd van een Espresso. Vlak buiten Enkhuizen, vandaag evenwel voorbij Hoorn, eet ik nog twee boterhammen. Een klein flesje vers geperst sinaasappelsap completeert het 'pakket'. Ik 'loop' dus 45 km op een boterham :). Wel geeft de weegschaal bijna een kilo minder lichaamsgewicht aan. Dit blijkt er steevast na enkele dagen weer 'aan' te zitten en is dus goeddeels vocht. De wind in de rug is prettig, daarom ga ik in Oudendijk rechtsaf en via de Beemster Ringdijk bereik ik De Rijp. Na een biertje op het eiland De Woude, ik kan het niet laten, ben ik om 17.30 uur weer thuis.
De nieuwe Quest bevallen? Nou reken maar. Hij is veel stiller door de gelagerde kogelkopjes van de besturing, maar vooral het schakelen gaat een stuk beter. De modificatie van de derailleur is perfect. 1 op de shifter is ook echt 1, dit gaat op voor alle versnellingen. De ketting ligt onmiddellijk op het volgende blad, een hele verbetering. Wel is de polyester huid van de nieuwe fiets veel doffer dan de vorige. Volgens Theo van Velomobiel.nl komt dit doordat de mal slecht reageert op schuren en polijsten, hij wordt eigenlijk steeds minder glad. Omdat de toplaag een relatief zachte gelcoat is, kun je met veel poetsen de gladheid wel weer terug krijgen.
173 km

Verstelbare lamp

Woensdag rij ik naar De Woude. Op de terugweg zie ik een knalgroene Quest aankomen. Dit kan alleen maar Niels Vogel zijn. Met de rode Quest heeft Niels een zwaar ongeval gehad. Een automobilist reed door rood, schepte de Quest en sleurde de fiets meer dan tien meter mee. Niels liep een aantal gekneusde ribben op en de Quest was rijp voor de schroothoop. De nog vrijwel nieuwe fiets wordt direct vervangen door een groen gespoten exemplaar met mooie retroreflecterende striping.
Niels stopt en ook ik ga vol in de remmen. Wij praten wat over onze nieuwe fietsen en kijken naar de verschillen. Niels vind mijn clignoteurs wel heel mooi, hij heeft nog de Fiat lampjes. Wat mij bij Niels' fiets opvalt is de prachtig vlakke inbouw van de Inoled lamp. Bij mij steekt dat ding er lelijk uit. De oplossing is geniaal eenvoudig. Velomobiel.nl zet de lamp op een as waarom de lamp kan draaien. De lamp wordt onder veerspanning achterover getrokken en ligt mooi vlak in de neus. Met een eenvoudig hendeltje wordt de lamp voorover gekanteld. Klaar is Kees.
Terwijl wij staan te praten, passeert Klaas Huisman in zijn Quest ons op knap hoge snelheid.

Vanmiddag even gebeld met Theo van Velomobiel.nl. 'Theo kan dit ook in mijn fiets?' 'Mwooaah..... dat kan. Het is nog wel een prototype dat ik overigens ook op mijn nieuwe fiets ga zetten.'
Kort en goed, als ik het wil, willen ze het wel inbouwen. Kan mooi een keer als ik de keramische lagers in de achterbrug laat zetten.

Klussen en 1e rit met Quest 195

Vanmorgen richt ik de nieuwe fiets in. Eerst dremel ik aan weerszijden een stuk van de flens weg, ik raak de scherpe rand net met mijn schouders. Met een extra stukje klittenband verplaats ik de schuimrubber vulblokjes. Op de rechter wielkast komt een halve meter tamelijk breed klittenband. De iPod, de Treo 650 en de laadstekkers vinden hier hun plaatsje. Aan de linkerkant komt een ophangpunt voor de hoofdtelefoon. Daarna monteer ik de armsteunen weer, een onmisbaar accessoire. Als laatste leg ik de Ventisit vloermatten weer terug.
Dan komt de normale toerinventaris, bestaande uit reservebanden, pomp, kleding, Camelbag en dergelijke weer aan boord. Ik pomp de voorbanden op naar 6.2 bar en de achterband naar 5.1 bar. De lawaaiige ketting krijgt enkele cc's olie. Als ik weer in de fiets zit is er niks veranderd. Wel staan de spiegeltjes op iets hogere pootjes.

Pas om half drie stap ik in voor een eerste rondje. Het wordt een cross-country door de Beemster. De nieuwe machine is qua geluid door het wegdek rustiger geworden. Het karakteristieke rammelen van de kogelkopjes is weg. Uiteraard worden andere geluiden dan weer hoorbaarder. In 3 ratelt het licht in het vooronder. Pas na enige tijd heb ik door dat de shifter verder moet worden gedraaid, hij moet echt op de 3 staan. Nu wordt het stiller. Velomobiel.nl heeft de voorderailleur opnieuw aangepast om de index op de shifter precies te laten corresponderen met de werkelijke versnelling.

Bij de pont in Akersloot vraagt een mevrouw of ik degene ben die vorige week foto's heb gemaakt van de jetski en de pont. 'Ja mevrouw, dat ben ik'. 'De Politie zoekt u voor de foto's, wilt u ze aan de Politie sturen?'. Dat wil ik wel en ik krijg het visitekaartje van de betrokken politieman.
De drukte bij de pont is overweldigend. Ik mag er evenwel altijd als eerste op, in de zijkant staan kost weinig ruimte. Op de ruimte rij ik met ruim in de 40 km/u naar West-Graftdijk. De Quest voelt strak en goed aan. Door De Rijp en Midden-Beemster kom ik op de oostelijke ringdijk van de Beemster uit. Ik probeer een foto te maken van bollenvelden, wat koeien en de kerk van Noord-Beemster. In de zoeker zie ik de vervorming door de warmte boven de velden. Ik gok het er maar op.
Ik rij naar het noorden over de oostelijke ringdijk en sla linksaf om in Noord-Beemster uit te komen. Terwijl ik wat foto's sta te maken van de nieuwe boerderij van de familie Sakkers in Noord-Beemster, komt een amazone met een donker paard aanlopen. Hoewel de Quest zeker 30 meter terug staat roept de berijdster 'mijn paard staat te trillen en ik voel zijn hart bonken'. Ze stapt af en vraagt waar ik heen ga als ik weer vertrek. Ik wil linksaf of rechtdoor. Dat wil zij ook en we moeten elkaar passeren, weinig andere keuzes met links en rechts grote sloten. De passage is spannend en de ruiterse heeft de grootste moeite haar paard zelfs maar vast te houden. Doordat ik rechtdoor rij, blijk ik niet op de Noorddijk te komen, maar met een boog naar rechts, richting Hoorn te moeten rijden. Is niet mijn bedoeling, maar ik wil de amazone niet nogmaals een Quest aandoen. Ik rij dan ook een grote omweg en kom na ruim twintig minuten weer op dezelfde plek uit. Is allemaal geen punt, het is werkelijk uniek mooi fietsweer.

Uiteindelijk kom ik weer in De Rijp uit en via De Woude rij ik naar Limmen. Voor Limmen ligt een meisje huilend op straat. Ze zit vast onder haar fiets. Er zijn genoeg mensen bij, ik rij door. Om 18.00 uur ben ik weer thuis van de maiden trip met de 195. Een paar kleinigheden moeten nog veranderen. Zo trok ik de kabel waar het stuur aan hangt door zijn bevestiging.

De Duitse koper reageert vanavond op de foto's die ik hem gisteren al stuurde. Hij is na 7 uur rijden zo goed als dood in bed gevallen en vandaag was het ook voor hem de eerste rit in zijn nieuwe Quest. Hij is 'total begeistert' en vol lof over de Q 153 en de fantastische behandeling bij Velomobiel.nl.
70 km

Nieuwe Quest 195 volwassen

Vanmorgen laad ik de 153 in de bus en rij naar Velomobiel.nl in Dronten. Ymte en Allert zijn er, Theo is een beetje ziek en is thuis gebleven. De nieuwe Quest staat te glimmen en het eerste waar ik naar zoek zijn de richtingaanwijzer LEDs. Ik zie eerst niks, even later heel kleine knopjes. Kan dit werken? Ik schakel links in en.... ik kan er nauwelijks inkijken, zo fel is het licht. Dit is de ultieme richtingaanwijzer. De LEDs hebben een diameter van 5,2 mm en steken precies 2,5 mm uit de carrosserie. De hoek waaronder de lampjes zijn te zien is extreem groot, zeer veel groter dan de bright LEDs die in de 153 zitten. Dit maakt me heel blij. De LEDs achter zitten heel ver achterin de fiets, bagage zal de LEDs niet meer kunnen raken. Ook voor zijn de LEDs verder naar voren aangebracht. Automobilisten kunnen zo beter zien waar je heen gaat als je bijv. rechtsaf wil slaan vanaf een rotonde. Daar is heel goed over nagedacht.
De nieuwe Inoled 20+ lamp steekt een stukje uit de neus, niet heel mooi, maar waarschijnlijk nodig om te voorkomen dat de typische lichtvlek die vlak voor de neus op straat straalt, in de Quest terecht komt.
Theo heeft een mooi LED lampje gemaakt voor de verlichting van de fietscomputer. Dit is heel wat fraaier dan het 2 Watt gloeipeertje dat bloedheet wordt en in de 153 kapot ging. Ook heeft ie keurig 2 stuks 12V laadstekkers gemonteerd voor het opladen van iPod en Treo 650.
Tenslotte zoek ik de 12 Volts accu. Dit is een klein pakketje van 8 x 6 x 3 cm. Het is de Versatile accu, in feite een aantal aan elkaar gesoldeerde pennlites. Het 320 gram wegende pakketje wordt met een klittenband bovenop op de wielkast gekleefd. Er wordt een Ansmann ACS 110 lader meegeleverd, niet zo sophisticated als de Lupine Wilma Li-ion spullen, maar heel wat betaalbaarder.
Allert brengt het staalkabeltje aan waaraan het stuurtje hangt. De stoel en het crankstel staan al in de goede positie. Theo heeft de positie van die onderdelen deze week van me gekregen en het staat nu precies als in de 153.
De pedalen uit de 153 worden in de 195 gezet en ik kan een proefrondje fietsen. De 195 maakt iets meer lawaai in het vooronder, kwestie van inlopen van de ketting. Een zeer belangrijke verbetering zijn de kogelgelagerde kogelkopjes van de besturing. Moeilijk te monteren, maar het rijdt een stuk stiller. De 50 mm brede Schwalbe Kojak slick op het achterwiel ziet er goed uit en rijdt wat comfortabeler dan de smallere Marathon Racer.

Morgen maar eens een stukje fietsen. Eerst de armsteunen nog monteren en het Ventisit vloerkleed weer op zijn vertrouwde plaats leggen. Ook moeten de klittenbanden voor de bevestiging van de iPod en de Treo weer aangebracht worden.

Hoewel Allert diverse veranderingen aan de Quest, bijv. voor de stoelophanging, in zijn hoofd heeft, vind ik de Quest nu toch wel een heel volwassen fiets.

1,5 uur eerder dan afgesproken stapt de koper van de 153, de Duitse fietsenhandelaar Michael Schneider, bij Velomobiel.nl binnen. Hij inspecteert de 153 en is heel tevreden. Hij is ook 184 cm lang en de stoel staat precies goed. Hij heeft iets langere benen en de ketting krijgt er 4 schakels bij. Nu hij zoveel eerder is kan ie mooi de inspectiebeurt van de 153 door Allert meemaken. De achteras gaat eruit en dan blijkt dat er toch een lichte slijtage aan de as is opgetreden. Het is maar 2 tot 3/100 mm, maar genoeg om de as om te draaien. Michael krijgt twee extra remmechanismen mee, hij rijdt in de bergen en is heel gelukkig met zijn nieuwe machine. En passant meldt ie me dat hij zeker nog veel meer zou hebben geboden als er doorgeboden zou worden. Nou ja ...

Om kwart over vier nemen Michael en ik tevreden afscheid van Ymte, Allert en Guus van Schoot en rijdt hij 600 km naar het zuiden, ik 100 km naar het noord-westen.

Vanavond probeer ik de clignoteurs nog een keer. Je weet werkelijk niet wat je ziet, er valt niet in het licht te kijken. Doe je het toch, dan ontstaat er ernstige overstraling op je netvlies. Dit is werkelijk super en op de koop toe ook nog eens heel fraai onopvallend ingebouwd. Volgens goed gebruik bij Velomobiel.nl kost dit alles niks meer dan de standaard richtingaanwijzer. Zelfs de Inoled 20+ met lader zit nu in de standaardlevering. Zo krijg je wel onwaarschijnlijk veel waar voor je geld. Zouden de Versatilisten mede daarom van hun geloof vallen? :).

Kamikazepiloten en 202 km rondje NH

Om half tien ben ik buiten voor een grote ronde Noord-Holland. Dat ie groter zou worden dan verwacht ligt aan kamikazepiloten. Later meer.
Het is al direct behoorlijk warm en omdat ik me meer dan goed tegen de zonnestralen heb ingesmeerd, voelt het vettig aan. Niet lekker, maar onvermijdelijk als je weet dat ik Vitiligo, een totaal gebrek aan pigment, heb. Ik zal me vandaag nog zeker twee keer invetten met factor 60.
Het is fantastisch weer, volop zon, zuid-oosten wind en het is nu rustig op de weg. Ik kan dan ook van Limmen tot in Heiloo op de rijbaan rijden.
Er rijdt een peloton van een stuk op 12 wielrenners voor me. Ik rij ze achterop bij het drukke kruispunt bij de Kooimeer nabij Alkmaar. Tot mijn verrassing en schrik nemen ze niet de tijd om groen af te wachten, ze crossen door rood. Dat is juist daar een kamikaze-actie. De auto's moeten hard remmen om de renners niet tot moes te rijden. Er wacht er maar één die van schrik de handen voor de ogen slaat.
De rit langs het Noord-Hollands kanaal is feestelijk. Ik heb gisteren de ketting gesmeerd en de laatste Primo Comet verwisseld voor een Marathon Racer. Het lijkt wel of de Quest nog stiller en vooral sneller is. Met net boven de 40 km/u is het volop genieten van het ontspannen fietsen en de schitterende bollenvelden. Ik stop een paar keer om wat foto's te maken. Bij Total Betlehem bij de Kooi, stop ik even in de schaduw en eet een banaan. De temperatuur is 26 graden C.
Naar Den Oever heb ik de wind tegen en de snelheid blijft op 36 km/u steken. Bij de kruising bij het Amstelmeer moet ik wachten voor een heel grote groep motorrijders. Dat duurt langer dan een minuut en ik heb alle tijd om mijn camera te pakken en een foto te maken. De mannen zwaaien enthousiast naar me.
Tot Den Oever gaat het lekker. Ik passeer bij een wegrestaurant een groot zangkoor dat buiten staat te zingen. Ik heb de iPod aan en vind Chris Rea prettiger klinken. Ik ga voor de eerste keer dit jaar bij de haven van Den Oever aan. Gelukkig staat de bank weer voor het havenkantoor en zit ik zelfs nu wat kou te lijden in de schaduw en in de wind. Het koude IJsselmeerwater verzorgt een adequate koeling. Ik stop de nodige calorieën in mijn maag en voort gaat de rit naar Medemblik. De lange rit langs de IJsselmeerdijk is zo achter de rug, er is veel verkeer en zo nu en dan ook weer fraaie bollenvelden.
Bij restaurant Twikkel in Medemblik is het begrijpelijkerwijs heel druk. Ik vraag aan een oudere man die alleen aan een tafel met vier stoelen zit of ik bij hem mag komen zitten. Nou.... dat mag ik niet. 'Hij was er het eerst en wil alleen aan tafel zitten'. Ik ga even verder zitten en zie dat de man een grote trommel zelfgesmeerde broodjes gaat zitten opeten. Hij stuurt nog een stel mensen weg, maar even later is de druk van mensen die wat willen drinken zo groot dat ie hardop mopperend zijn verzet opgeeft. De man is gestoord, maar zeker niet prettig.
Ik hou het oponthoud kort, ik zit onprettig in de zon, en zoek de dijk naar Andijk op. Oops .... hier is het druk. Omdat ik van het uitzicht over het IJsselmeer nooit genoeg krijg, ga ik toch de dijk op. Sommige fietsers wijzen me naar beneden, onderaan de dijk. Daar voelt Wim niks voor, ik ben tenslotte een fietser. Wel hou ik de snelheid beperkt tot 30 km/u en de claxon doet goede diensten. Terwijl ik een foto maak van de aalscholvers benoorden Enkhuizen, zie ik hoe druk het eigenlijk op het fietspad is. Ik waag er een foto aan.
Snel rij ik door Enkhuizen om vlak voor de dijk van Enkhuizen naar Hoorn even te pauzeren in de schaduw van een bosje. Ik eet de laatste van mijn 4 broodjes op en probeer een Fransman uit leggen hoe een Velomobiel werkt. Op de dijk is het, hoe kan het ook, weer een drukte van belang. De wind is bijna weg en rij ik in ieder geval 'dood'. Het is best wel warm zo. Met een snelheid van 37 km/u krijg ik toch voldoende verkoeling. In Hoorn lopen de toeristen middden op straat. De claxon schalt tussen de hoge eeuwenoude panden en de toeristen stuiven uiteen.
Mijn water raakt op maar ik wil liever niet stoppen in Hoorn. Ik vervolg mijn grote ronde Noord-Holland langs de IJsselmeerdijk richting Edam. Vlak voor Edam, mijn water is al enige tijd op, stop ik bij een wegrestaurant en drink een koude Cola en vul mijn Camelbag voor de derde keer vandaag. Dat betekent bijna 6 liter drinken, echt veel.
Even later sukkel ik door het door auto's verstopte Edam. Hard kun je daar sowieso niet rijden, er zitten een paar kunstmatige pukkels in de weg waar je niet harder dan met 10 km overheen kan. Buiten Edam kan het gas er weer op en met 40 km/u ben ik zo in Kwadijk. Over het wegdek daar zullen we het niet hebben. Door de Beemster gaat het weer vlot en via Midden-Beemster en De Rijp sta ik met 178 km op de teller voor de pont in Akersloot. Daar blijkt de tweede kamikazepiloot van vandaag met een jetski de kabel van de pont kapot te hebben gevaren. De bestuurder, een knaap van nog geen 20, heeft een grote vleeswond boven zijn knie. De jongen loopt verdwaasd rond en maakt zich zorgen om zijn verdwenen zilveren halsketting. Dat ie zijn complete kop eraf had kunnen snijden, een kabel van een kabelpont met hoge snelheid aanvaren kan ook als een guillotine werken, realiseert het jong zich niet. Amid, de pontbaas, alsmede de bestuurder van de jetski verontschuldigen zich. Dit betekent een flinke omweg. Ik rij via De Woude, ik tank daar mijn vierde zak water, Krommenie en Uitgeest, en ben drie kwartier later, om 18.30 uur thuis.
Prachtige fietsdag met ongewoon hoge temperaturen voor de tijd van het jaar. Ik hoor dat de Marathon van Rotterdam zelfs is afgelast i.v.m. de grote hitte.
202 km.

Quest 153 verkocht

Vandaag is Quest 153 verkocht. Na een aantal eerste biedingen van 5000 euro bleef het lang stil. Deze week kwam een bod van 6100 euro. Dat is blijven staan tot 11.30 uur, een half uur voor sluiting van de biedtermijn. Daarna gingen twee Duitse bieders opbieden tot 6501 euro. Om 12.03 uur heb ik deze bieder gefeliciteerd met zijn hoogste bod. Een kwartier later komt de andere Duitse bieder met een nog hoger bod. Op dat moment kan ik er niet meer op ingaan en moet ik deze bieder teleurstellen.

Gisteren ontving ik de keramische lagers voor de achteras van Boca Bearing uit de USA. Direct maar doorgestuurd aan Velomobiel.nl

Volgende week zaterdag krijg ik mijn nieuwe Quest. Ik heb gekozen voor een volledig 12-Volts uitvoering. Helaas zijn dan niet de lichte en krachtige Li-ion accu's mogelijk. Nu komen er, net als in mijn vorige Quest, de 12 Volt Versatile accu's weer in. Tevens heb ik dan weer de mogelijkheid om de Treo 650 en de iPod op te laden, iets dat het afgelopen jaar met de 7.2 Volt Lupine accu niet mogelijk was.
Als voorlamp heb ik de Inoled gekozen, een 3,5 Watt Luxeon LED lamp. Niet de lamp met de hoogste lichtopbrengst, maar wel een met een niet-verblindende verstraler. Bij de Lupine Wilma moet je bij tegenliggers terugschakelen van 12 naar 7 of 3 Watt om fietsers en brommers nog iets te laten zien. De voorlamp gebruik ik maar een paar keer per jaar, in het donker rijden vind ik maar niks. Behalve de Inoled komen er geen halogeenlampjes meer aan boord.

Edam en onmogelijke foto's

Vanmiddag om 14.00 uur stap ik in om een ritje naar Volendam - Edam te maken. De wind is Bft 4 uit het westen, wind in de rug derhalve. Het is half bewolkt en met 12 graden tamelijk fris. Na de pont, voor de verandering een plaatje van de plek waar de Quest vrijwel altijd in de zijde staat, gaat het met 45 km/u naar West-Graftdijk. Ook daarna blijft de snelheid hoog. Volgens goed gebruik gaat het stapvoets door het drukke De Rijp. Geheel en al uitgerust duik ik met hoge snelheid vanaf de hoge Beemster ringdijk, De Beemster in. Ook nu weer kan ik 45 km/u aanhouden en ben in een paar minuten in Midden-Beemster. Ik neem me voor om het nu rustig aan te doen, maar zie vlak voor Kwadijk dat de snelheidsmeter toch weer op 41 km/u staat. Het slechte wegdek in Kwadijk haalt alle snelheid er uit. Ik stop even om een haas te fotograferen, maar net als vrijwel alle dieren, neemt ook deze het hazenpad. Da's wel een nadeel van zo'n vreemd apparaat in de helgele kleur.
In een uur en tien minuten heb ik de 36 km naar Volendam afgeraffeld en wring me door de Paasdrukte op de dijk. Op de parkeerplaats bij hotel Spaander maak ik wat foto's van vogels. Na een banaan te hebben verorberd stap ik in om naar Edam te rijden. Ik wil wat foto's maken van enkele gevelornamenten van middeleeuwse panden. Nu laat de Olympus SP550UZ zien tot welke mooie dingen de camera in staat is. De foto's van het pand en de detailopnamen zijn van de overkant van het water gemaakt. Ongelooflijk wat een schitterende details. Dit soort foto's is anders beslist niet te maken.
Tijdens de terugweg is de tegenwind goed voelbaar. De snelheid blijft nu tussen 33 en 37 km/u, nog steeds heel behoorlijk. Ik rij enkele wielrenners achterop en haal ze met grote snelheid in. Op de pont in Akersloot is één van de renners vol belangstelling voor de Quest en we praten even .
78 km, totaal nu 8350 km.

Olympus SP550UZ

Deze week heb ik de Olympus SP550UZ digitale camera ontvangen. De eerste testrapporten zijn niet lovend. Olympus heeft veel marketinglawaai gemaakt over de specificaties van de camera. www.dpreview.com komt met een totaal oordeel, above average, boven het gemiddelde, tot een kritisch oordeel.
Waarom dan toch zo'n camera kopen? Welnu, om de volgende redenen.
1. Het zoombereik is extreem, van 28 mm groothoek, een eis voor mij, tot 504 mm tele.
2. Een zeer effectieve anti-vibratie, de chip beweegt.
3. Heel groot LCD scherm voor het beoordelen na de opname.
4. Zeer comfortabele bediening, de camera houdt perfect vast.

Kan de Olympus de Canon Powershot S70 die ik tot nu toe in de fiets gebruik, van zijn voetstuk stoten? Ik maak een aantal foto's met beide camera's. De verschillen zijn duidelijk. De Canon is iets koeler van toon, de Olympus is wat 'warmer'. De scherpte van de Canon is minder als het aankomt op langere sluitertijden. Hier wint de Olympus het riant. De Canon gaat maar tot 100 mm, de Olympus tot 504 mm. Juist die langere brandpuntsafstand is aantrekkelijk. Volgens de testrapporten gaat het hier fout. 'De scherpstelling zit er soms naast, ook al geeft de camera het groene bolletje'. Dat heb ik niet kunnen constateren, al moet gezegd dat ik alleen met mooi zonnig weer heb gefotografeerd. Die lange brandpuntsafstand maakt foto's mogelijk die anders domweg niet te maken zijn. Het verwijt dat er soms kleurverschuiving, chromatische abberatie, optreedt aan de randen bij grote contrastverschillen is terecht. Kijk maar rechtsboven bij de kop van de gans, daar zit een lichtgroen zweempje.
Opnamen al rijdende in de Quest zijn allemaal scherp, dankzij de vibratie-reductie. Dat is een belangrijk voordeel, want dat doe ik nog wel eens.
Al met al ben ik heel tevreden met de Olympus SP550UZ. Moet het mooier en beter dan heb ik altijd nog de Nikon D200. Deze zwaargewicht neem ik evenwel niet mee in de Quest.
De opnamen die je hierbij aantreft zijn zonder enige processing rechtstreeks uit de camera's. De foto van de kop van de gans is op de volle resolutie. Let op het druppeltje water op zijn kop.
De bovenste foto van de Quest is met de Canon Powershot met 1/25 sec. De Olympus kiest hier terecht een iets hogere ISO waarde van 100 ASA, maakt de opname met 1/60 en geeft een beter resultaat.

Rondje Texel

Vandaag rij ik een tocht mee die door Matthijs Leegwater is georganiseerd. Vanuit Medemblik naar Texel, daar het hele eiland rond en weer naar Medemblik. Ze willen al om 9.00 uur wegrijden vanuit Medemblik. Dan moet ik wel om 6.00 uur mijn bed uit. Dat vind ik voor een vrije dag teveel van het goede. Matthijs meldt dat ze om 11.00 uur verwachten bij de veerboot in Den Helder te zijn. Ik rij rechtstreeks naar de veerhaven. Het is prachtig helder en zonnig weer, fris met 9 gr. C. Om 9.10 uur ben ik onderweg na eerst een halve bar druk in alle banden te hebben bijgepompt.
Het fietst heerlijk met de wind schuin links achter. Dat verandert boven Alkmaar, daar wordt de wind noordelijk en met 35 tot 38 km/u schiet het redelijk op. Ik wordt voorbijgereden door een Quad. Dit apparaat gaat 41 tot 43 km/u en ik haak aan. Dat gaat redelijk makkelijk, maar levert wel nu en dan stof happen op. Een tiental kilometers hang ik achter de stinkende lawaaipapagaai. Dan stopt de bestuurder plotseling aan de kant van de weg. Nadat ik hem gepasseerd ben geeft ie weer gas en rijdt een tijdje achter me. Kennelijk wil ie niet dat ik vlak achter hem rij.
Om precies 11.00 ben ik bij de veerhaven, echter aan de verkeerde kant. Ik rij zo de boot op, maar dit blijkt de uitgang van het vertrekkende fiets verkeer te zijn. Terug dan maar. Plotseling gaat volledig onverwacht de stalen deur die de toegang eerst nog vrijgaf, dicht. Met een snelle rescue-operatie voorkom ik het verpletteren van de Quest. Nou krijg ik volgende week wel een nieuwe Quest, maar dat betekent nog niet dat de oude moet worden verschroot.
Ik zie Matthijs en eventuele andere deelnemers niet. Ik bel hem en ze blijken al op de boot te zitten. Geen probleem, ik neem de volgende boot en een half uurtje in de zon zitten is voor de mannen geen probleem.
Bij de boot wordt er door omstanders honderduit geïnformeerd naar de Quest.
Om 12.00 uur rij ik de boot af en zie de andere rijders. Kees Schouten met zijn Mango, Pé Koomen met de Quest, Matthijs met een open Sinner en Nico, ik ken hem nog niet, is ook op een open ligfiets, een Nazca Fiero. Het plan is om het hele eiland rond te rijden. De natuur is schitterend, veel moederschapen met hun kroost en veel vogels. De tegenwind maakt het voor de open liggers toch nog pittig. Met 25 tot 27 km/u rijden we langs de oostelijke Waddenkust noordwaarts. Voor de Velomobielen een heerlijk rustig tempo. We passeren Oudeschild en rijden afwisselend over en onderaan de dijk naar De Cocksdorp. Op de noordelijkste punt, aan de voet van de grote rode vuurtoren, drinken we koffie met appelgebak. We halen de Quests in ons gezichtsveld, er lopen continue mensen in en om te kijken. We zitten heerlijk uit de wind, in de zon en vinden het leven wel waard om te leven.
Op de terugweg hebben we de wind in de rug. De open liggers geven gas en scheuren met 35 tot 39 km/u over het smalle fietspad. De Velomobilisten moeten stevig trappen om de tweewielige lefgozers bij te houden. De claxon maakt overuren maar de overige fietsers reageren perfect en gaan netjes aan de kant. Het open duinlandschap is fantastisch om in te rijden. Het slingert van links naar rechts, van hoog naar laag, echt heerlijk fietsen.
Hoewel we één keer verkeerd rijden, we staan plotseling op het strand, zijn we in totaal in twee uur rond en rijden om precies 15.00 uur de veerboot weer op. Tien over half vier hebben we weer vaste grond onder de voeten en gaat het over extreem slecht wegdek in Den Helder naar het zuiden. We nemen afscheid van elkaar bij het vliegveld de Kooij. De vier mede fietsers gaan noordelijk van het Amstelmeer langs om via de Haukesloot zuidwaarts te rijden.
Ik geef gas en met 42 tot 45 km/u gaat het in hoog tempo richting Alkmaar. Tijdens een plasje wordt ik voorbijgereden door een ligfietser en een wielrenner. Ze zijn al een heel eind weg als ik weer instap en de achtervolging inzet. Dat inhalen duurt wel even. Als ik met 45 km/u de ligger inhaal, de wielrenner is eerder afgeslagen, blijkt ie zeker 40 km/u te rijden.
Voor Alkmaar is het muntje op en door de stoplichten en de drukte, er is veel fietsverkeer op weg, ben ik blij nog 35 km/u te rijden. De knieën doen geen pijn, maar na meer dan 150 km merk ik wel dat ze flink gebruikt zijn.
In Heiloo loop ik alle fietsers mis, door lekker op de rijbaan te rijden.
Om 17.15 uur ben ik thuis, tot grote verbazing van mijn vrouw die me niet voor 20.00 uur had verwacht.
Mooie tocht, gelukkig met heerlijk weer. Wat mij betreft een blijvertje op de agenda.
168 km

Over de dijken en door de polders

Vanmiddag is het zonnig en met 13 graden C. perfect fietsweer. De harde wind van 5 Bft maakt het toch minder comfortabel. Na een kort bezoek aan de winkel in Uitgeest vervolg ik mijn reis via de pont in Akersloot naar De Woude. De pontbaas weet dat ik iets met Apple doe en vraagt of er al iPods van 160 Gb komen. Ik plaag hem met de opmerking dat ie wel heel veel muziek via het Internet zal stelen. Hij lacht veelbetekenend.
Op De Woude is afgelopen donderdag de eikenhouten draagconstructie van onze stolp geplaatst, een enerverende dag. Het is nu mooier weer en ik maak een paar foto's.
Nadat de pontbaas van De Woude me heeft uitgezwaaid, sla ik direct linksaf de Starnmeer in. Dit is een kaarsrechte weg die naar Spijkerboor voert. De wind komt hard van linksvoor in en beperkt de snelheid tot 32 km/u. Het is een goede beslissing om nu niet naar Volendam te rijden, gewoon niet comfortabel. Aan het eind van de lange Middelweg sla ik rechtsaf de Starnmeerdijk op. Het asfalt is mooi glad en ik rij de wind met precies 38 km/u 'dood'. De snelheid loopt nu zonder moeite op tot 42 km/u. De dijk slingert licht, dit is superieur fietsen. Het is dan ook jammer dat Oost- en West Knollendam zo snel naderbij komen. Een paar auto's kunnen het niet laten om mij op de smalle dijk in te halen. Zij moeten daarvoor met hun linker wielen door de kurkdroge en stoffige berm. Ik krijg het benauwd van zoveel zand en stof in lucht.
Via Krommenie volg ik de Nauernasche Vaart naar Assendelft. Daarna gaat het richting Noordzee kanaal en rij ik eerst op de dijk en vervolgens weer onder de dijk. Bij de Zeedijk, echt zo heet deze weg, geef ik het comfort van de voor de windse koers op en stuur de Quest met zijn bolle neus in de wind. Ik stop even voor een banaan. Een oudere mevrouw stopt naast me en meldt dat ze wat geschrokken was toen ik passeerde. 'Het gaat zo hard en ik hoorde u niet komen', vertelt ze. Ze stapt snel weer op haar fiets en even later passeer ik haar voor de tweede keer.
De echt heel hoge dijk geeft de wind vrij spel. Toch kan het tempo op 32 km/u blijven, prima.
Door de vogelrijke polder steek ik de Provinciale weg Uitgeest - Krommenie over en vervolg, nog steeds tegen wind, mijn weg over de Lagendijk. De knotwilgen zijn van hun takken ontdaan en schapen lopen van het vers opkomende gras te grazen. Ik maak van dit tafereel, met het fort Krommeniedijk op de achtergrond, een plaatje.
Via de Jachthaven Zwaansmeerpolder rij ik weer naar huis.
60 km, totaal nu 8050 km.

Quest 195 komt 14 april met Luxeons

Ik bel Ymte. Hij heeft de keramische lagers ontvangen. Echter alleen voor de voorwielen en het kettingrolletje. De lagers voor de achterwielen blijk ik niet te hebben meegestuurd. Hans, ze hebben nummer 6002. Er zijn er nog twee van nodig.
De knipperlichten worden definitief Luxeons. Mijn fiets is de eerste waarop ze worden toegepast. De bedrading voor een Big Bang zal worden aangebracht, deze lamp kan dan later worden ingebouwd. Er staan nog wat meer wijzigingen van de Quests op het programma, 12 Volt zal standaard worden en de Inoled lamp maakt een goede kans om de halogeen peertjes te vervangen.
14 april is mijn fiets klaar. Dit is eigenlijk een week te vroeg, op 14 april is ook de sluiting van de biedtermijn op Quest 153.

Rondje midden Noord-Holland

Vandaag is nationale ligfietsdag. Een goede reden om een rondje midden Noord-Holland te rijden. Het is helder en zonnig, maar er staat wel een stevige 5 Bft uit het Noord-oosten. De eerste kilometers is het ook nogal fris. Recht tegen wind is het met 35 km/u wel op. Wielrenners vlieg ik evenwel voorbij alsof ze stil staan. Ik zal er vandaag nog veel zien en voorbij rijden.
Op de pont in Akersloot trek ik alsnog mijn winddichte hesje aan en met 37 km/u ben ik snel in West-Graftdijk. Hoewel de dijkweg naar Driehuizen wordt gerenoveerd, neem ik hem toch. Het prachtige lege land is nog geheel in wintertooi. Ik passeer enkele herbouwde stolpboerderijen en neem vele fraaie details in mij op.
In Schermerhorn voel ik dat ik een lekke band heb. Rechtsvoor dit keer. In de luwte van een sportkantine verwissel ik de brede Primo Comet voor een Schwalbe Marathon Racer. Na een kleine tien minuten ben ik weer onderweg. Ik achterhaal diverse pelotons wielrenners die me tijdens het vervangen van de band passeerden. Tegen de harde wind rijden de mannen niet boven de 30 km/u. Ze nemen de volle breedte van het fietspad om in de windschaduw van hun voorrijder te blijven. Als ik er langs rij en aanzet ben ik ze in no-time kwijt.
In Hoorn sla ik rechtsaf en voor de wind gaat het richting Edam Volendam. De snelheid blijft rond de 40 km/u. Bovenop de dijk lopen veel trotse moederschapen met hun jonge kroost, een prachtig gezicht.
Op het haventerrein komen twee Labradors, een gele en een zwarte, enthousiast op me af. Ze steken hun gemoedelijke snuit in de Quest en vinden het maar raar. De mevrouw die het tweetal uitlaat zegt dat ze dit nog nooit hebben gezien.
In de historische bebouwde kom van Edam zitten de mensen al op de terrasjes. Op een aantal plaatsen staan mensen met open mond naar de schitterende gevels te kijken, uiteraard midden op de rijbaan. Mijn claxon brengt hen uit de middeleeuwen weer terug in 2007.
Door de Beemster rijdt het feestelijk. Ik zie een stevig door rijdende wielrenner voor me en neem me voor om hem in te halen. Dat gaat nog niet makkelijk. Voor de wind rijden ook wielrenners makkelijk hard. Enige tijd 48 km/u rijden is nodig om hem te pakken te krijgen. Voor me doemen weer de nodige paarden op en de snelheid gaat terug tot stapvoets. De meisjes, het zijn er drie, sturen hun edele viervoeter ieder een andere richting op. Het passeren gaat soepel.
In De Rijp is het bijzonder druk en de hele bebouwde kom, een lang eind, gaat vrijwel stapvoets.
Ik rij nog even langs het eiland De Woude. Komende donderdag wordt het eikenhouten vierkant op de bouw geplaatst, heel spannend.
De pont in Akersloot vaart net voor mijn neus weg. Niet erg, met vijf minuten is Amit, de pontbaas, weer terug.
Even na zessen ben ik thuis.
93 km

Keramische lagers en verkoop Quest 153

Mijn collega Hans Snijder heeft de keramische lagers voor mijn nieuwe Quest binnen gekregen. Maandag stuur ik ze naar Ymte van Velomobiel.nl. SKF maakt ze in Italië voor speciale toepassingen. Alle solar raceauto's die in Australië het continent doorkruisten waren van deze lagers voorzien.
Voor gebruik in een Quest is de winst niet groot, maar voor tussen de oren is het wel lekker.

Vandaag heb ik de Quest gewassen en wat foto's gemaakt. De fiets is nu officieel te koop. Tot 14 april 12.00 uur kan er geboden worden. Een kijkdag is er op 7 april. De belangstelling is groot, ik kreeg al verzoeken uit België, Duitsland en Noorwegen.

Nieuwe Quest in productie

Ymte mailt me vandaag dat zij aan mijn nieuwe Quest kunnen gaan bouwen. Of ik mijn wensenlijstje wil indienen. Ok, dat ziet er als volgt uit.

-Luxeon knipperlichten, sinds kort leverbaar bij Velomobiel.nl.
-2 spiegels
-Elektrische claxon
-Schwalbe Kojak achterband
-Schwalbe Marathon Racer voorbanden
-Gelagerde kogelkopjes
-Bidonhouder links, rechts hoeft er geen te komen.
-Indien mogelijk cranks van 165 mm
-2 extra klittenbanden bij de spiegels om de schuimkap op zijn plaats te houden
-Keramische wiellagers (deze lever ik zelf)

Volgende week zal ik mijn Quest op ligfiets.net te koop aanbieden.

Volendam

Vanmiddag is het schitterend weer. Het is zonnig met zo nu en dan wat sluierbewolking. Het waait pittig met 5 Bft uit het west-zuidwesten. Voor de wind fiets ik naar Volendam en uiteraard tegen wind weer terug.
Ik zet nog een keer de voetverwarming aan op standje 2 en ik hou de schuimkap er ook nog op. Gelukkig zal dit snel niet meer nodig zijn.
Voor de wind is het feestelijk rijden. Tot aan de pont in Akersloot hou ik het op 42 km/u. Voorbij de pont vlieg ik verschillende wielrenners voorbij met 46 km/u, ze doen geen moeite aan te pikken. Vanaf het viaduct bij West-Graftdijk is het makkelijk snelheid maken en tot aan De Rijp blijf ik tussen 47 en 49 km/u rijden. Door De Rijp is heel lastig. Veel autoverkeer in beide richtingen dat elkaar nergens kan passeren, behalve op de schaarse plekken waar geen auto staat geparkeerd. Door De Beemster is het fantastisch rijden. Met beperkte inspanning kan de teller op 43 km/u blijven staan, heerlijk. In Kwadijk komen me op de smalle dijk twee amazones tegemoet. De paarden willen niet passeren en deinzen steeds achteruit. De dames draaien om en lopen voor me uit naar een zijweg. Op de ligfietslijst schrijft een ligger dat ie paarden voor zich opjaagt en er zijn er zelfs die er geen rekening mee houden. Ook ik weet dat je met een paard pas de weg op moet gaan als het dier 'verkeersvast' is. Mijn ervaring leert dat het eerder uitzondering dan regel is dat dat ook zo is, in ieder geval als er een Velomobiel in het geding is. Paarden zien Velomobielen zo weinig, dat ze er niet aan kunnen wennen. Ik heb veel respect voor de dieren en ben er tot nu toe veilig langs gekomen door de snelheid te verminderen en de paarden tot rust te laten komen. De reacties van de amazones zijn dan ook altijd buitengewoon prettig en altijd dankbaar.
In Volendam is het seizoen blijkbaar al aangebroken. Er staan al een aantal grote bussen en op de dijk is het al een drukte van belang.
Een banaan gaat er goed in en na een minuut of tien trap ik mezelf vanuit de haven weer de dijk op. In het open veld blijkt dat de wind zeker 5 - 6 Bft is. De schuimkap bolt weer zoveel op dat ik vrees dat ie weer gaat vliegen. Vooral op de hoge dijk langs de Purmerringvaart moet ik de kap vasthouden. De volgende Quest zal ik zeker een tweetal extra klittenbanden aanbrengen ter hoogte van de spiegels.
Tegen de harde wind blijft de snelheid rond de 33 km/u. Niet zo hard, maar ik ben niet gemotiveerd om meer 'kolen op het vuur' te gooien.
Op de terugweg zie ik in Kwadijk weer de ruiterses aankomen. Ik sla daarom maar rechtsaf en via de Durkweg ontloop ik een confrontatie.
Met een rustig toertempo passeer ik De Rijp, West-Graftdijk en na de pont is het recht in de wind naar Castricum. Grappig is dat het recht in de wind rijden sneller gaat dan als de wind onder een hoek de Quest raakt.
78 km.

IJmuiden van meerdere kanten

Vanmorgen is het mistig, niet aantrekkelijk om al te vertrekken.
Daarom ga ik pas na de middag op pad. Ik zet de binnenverlichting in de fiets aan en direct daarna gaat het lampje in een flitsje uit. Ik denk dat de accu leeg is en verwissel deze voor het kleine accupakketje. Het gaat nog niet branden, het 2 Watt peertje is geheel zwart en heeft zijn laatste adem - het flitsje - uitgeblazen.
Op de provinciale weg net buiten Castricum zie ik een racefietser in mijn spiegels. Ik heb niet het plan om nu al te gaan racen, maar de racefietser probeert zo overduidelijk in mijn wiel te komen, dat het gas er toch maar even opgaat. Bij 43 km/u houdt ie het voor gezien en blijven zijn benen stil. Hij komt bij het stoplicht naast me staan, maar negeert me opvallend.
Ik moet wat op de zaak halen en daarna via de pont in Akersloot even langs De Woude. Er moet samen met Thomas Knijnenberg, mijn nieuwe buurman en begeleider van de bouw, een RAL kleur worden vastgesteld van een groot stalen kozijn.
Ga ik nog door naar Volendam? Mwoah.. een rondje rechtsom via Assendelft naar IJmuiden lijkt me ook wel leuk. Als het beloofde slechte weer eerder komt dan aangekondigd, ben ik vrij snel weer thuis. Het mooie fietspad langs de Markervaart is snel afgelegd en ik steek de weg Zaandam - Uitgeest over om langs de Nauernase vaart naar het Noordzeekanaal te koersen. Uiteraard kom ik weer een tweetal amazones tegen, ik wacht even tot ze me opmerken en hun paarden van me afwenden. Bij de bocht naar rechts, ik rij nu parallel met het Noordzeekanaal komt de wind al wat achterlijker in, is het lekker om zonder veel moeite 40 km/u te kunnen rijden. De pont ligt aan de noordelijke oever en de pontmeester groet me vriendelijk tijdens het oprijden van het veer. De draagvleugelboot van Connexxion vliegt voorbij, altijd een spectaculair gezicht.
Na de pont eerst een klimmetje om de brug over Zijkanaal C te passeren. Omlaag loopt de snelheid op tot 49 km. Met de wind in de rug, een mooi vlak fietspad en lekker uitgerust door de pauze op de pont, probeer ik de hoge snelheid vast te houden. Dat lukt inderdaad goed en een paar kilometer geniet ik van de snelheid. De resterende afstand tot IJmuiden blijft de snelheid ook boven de 40 km/u, dat begint er op te lijken. Ik rij IJmuiden binnen en ben verrast door de vele reacties van inwoners, ze zien hier kennelijk zelden een Velomobiel. Ik ken de weg hier niet goed en zie wel waar ik uitkom. Dat is het IJmuider slag, een strandafgang. Aan de voet van het duin staat veel water op het fietspad, dat wordt waden. Het valt mee, de Quest schept geen water.
Via de duinen komt even later de visserijhaven in beeld. Linksaf rij ik naar de nieuwe jachthaven. Vanaf een nieuwe pier die een nieuw havengebied creëert, kijk ik een tijdje uit over het havengebied.
Via de sluizen rij ik via Beverwijk naar Castricum. Vlak voor Castricum begint de beloofde regen.
65 km.

Met ALF rondje in Noord-Holland

Vandaag worden door de weerlieden van verschillende pluimage 'lenteachtige' temperaturen beloofd. Daarom laat ik me verleiden om met de Amsterdamse liggers een rondje te rijden. 's Winters is het me normaal te koud en met de vrij lage rijsnelheid in de groep wordt ik niet lekker warm. Vandaag zal dat allemaal goed komen....
Ik smeer me daarom grondig in met factor 60 en ben om 08.00 uur onderweg. De wind is Noordelijk en zwak. De temperatuur is de eerste teleurstelling, een magere 4 gr. C. lees ik af op mijn digitale metertje. Ook de nu zo welkome koperen ploert blijft schuil achter de dichte wolken.
Het fietst wel direct prettig, met een 38 km/u schiet het uitstekend op. Alle verkeerslichten staan op groen, als ze op rood staan beschouw is ze als groen, het is toch heel rustig.
Om 8.45 uur heb ik de eerste 23 km afgelegd en de pont over het Noordzeekanaal legt direct aan. Ik rij even langs onze winkel aan de Prins Hendrikkade waar op dat moment de schilder de plafonds en de muren aan het opfrissen is. Het is nog maar 9.05 uur en alle tijd voor een heerlijk kop koffie.
Tegen tienen ontwaar ik op het Museumplein een tiental bekende gezichten. Ben en Herman zijn er met hun nieuwe Mango, Sjoerd is nieuw in de groep. Het reisdoel is Monnickendam en via Amsterdam-Noord rijden we even later door het prachtige Waterland. Enkele keren verstoren we de waarneming van groepen vogelliefhebbers, de ganzen hebben het niet op gele Velomobielen en gaan massaal op de wieken. Ook twee zwanen kiezen met veel misbaar het luchtruim.
In Monnickendam stoppen we voor wat eten en drinken. Drinken lukt, eten niet, de keuken wordt gerenoveerd. De tekening van onze nieuwe boerderij komt op tafel en wordt met belangstelling bekeken. Volgend jaar tijdens de Fortentocht op De Woude een stopplaats?
Weer onderweg rijden we wederom door het fraaie Waterland naar het Ilperveld. De hele groep past op het kabelpontje bij Ilpendam. De pontbaas is zo vriendelijk een foto te maken, staat Wim er ook eens op. Niet dat dat er nou zo cosy uitziet, meer een soort hansworst met al die kleren en eigenbouw klepmuts, maar ik sta er op.
Volgens goed gebruik in Noord-Holland ontmoeten we enkele ruiters. De paarden reageren zoals verwacht, ze gaan het liefst op de vlucht, maar worden door de berijdsters met lieve woorden en dwang langs de stoet bedreigende ligfietsen geleid.
Herman is als de dood voor de viervoeters, maar ook hij komt er veilig langs.
Ik maak een paar foto's, lastig omdat ik door de kap niet door de zoeker kan kijken. Gelukkig weet ik inmiddels goed te fotograferen uit de vrije hand en de Canon S70 doet de rest. Wel wordt deze straks opgevolgd door de Olympus SP-550 UZ, een 18x zoom camera waarmee ook mooie tele-opnamen mogelijk zijn.
In Zaandam scheiden onze wegen. Om nu weer naar Amsterdam te rijden en vervolgens langs dezelfde route terug trekt me niet aan.
Het is nog vroeg en een bezoekje aan de bouw zit er nu nog in. Folkert van het eetcafe De Woude heeft in zijn deels verbouwde cafe de koffiemachine al geïnstalleerd. Terug naar huis race ik van het viaduct in West-Graftdijk omlaag en hou enkele kilometers 52 km/u op de snelheidsmeter. Via de pont in Akersloot ben ik voor 16.00 uur weer thuis.
De kou heeft me, ondanks de maximum temperatuur van 7 gr. C, niet al te veel gehinderd, mede door de Hotronic voetverwarming is het een prettig tochtje geworden.
105 km, totaal nu vanaf april 2006 7680 km.

Kap in de sloot

De weersverwachting voor vandaag is slecht, veel wind, regen en ook windstoten. Zelfs onweer zou er komen. Ik kijk rond het middaguur, het heeft de hele ochtend geregend, op buienradar.nl en zie een groot gebied zonder regen aankomen. Om twee uur rij ik weg voor een kort ritje rond het Alkmaardermeer. Op het fietspad naar Uitgeest rukt de harde wind aan de Quest. Het gaat evenwel goed, een Quest met een bestuurder van ruim 91 kg gaat niet zo maar op zijn kant.
Tot mijn verrassing komt een waterig zonnetje zich melden, prettig zo.
Tussen Uitgeest en Krommenie komt de wind dwars in. Behalve wat stuurcorrecties fietst het met 39 km/u heerlijk. Dat wordt nog beter als de wind van Krommenie naar De Woude vrijwel van achter inkomt. Zonder me uit te sloven lees ik 43 km/u op het computertje af.
De stroomvoorziening ontbreekt vandaag. Nadat de 9.6 Ah fles vorige week leeg raakte, heb ik het kleine 4,5 Ah pakketje geplaatst. Dat gaat lang goed, maar dan moet je wel de interieur verlichting uitzetten. Als de kap eraf gaat als ik thuiskom, zie je de interieur verlichting slecht branden. Na een week is ie uiteraard geheel en al leeg.
De wind trekt verder aan en ik zie op het Alkmaardermeer de schuimkoppen op het water. Als watersporter weet ik vrij nauwkeurig de windsterkte in te schatten, nu zeker 6 Bft. Daarom ga ik niet terug via Krommenie, maar via de pont in Akersloot. Ik voel de wind opnieuw stevig aan de Quest plukken maar onderaan het dijklichaam van de N243 kan ik toch 35 km/u aanhouden.
Na de pont heb ik de wind recht op de kop in de polder tussen Akersloot en Limmen. Ik ben lekker aan het trappen, snelheid 35 km/u, als plotseling de kap van de Quest vliegt. Ik had natuurlijk al een kier gezien tussen de kap en de rand van het instapgat, maar nog niet eerder was de kap 'airborne' gegaan. Ik stop direct en zie de kap in de sloot drijven. Gelukkig blijft ie aan de kant liggen en ik kan hem net pakken. Voor de volgende Quest maar een tweetal extra klittenbanden aan laten brengen.
In Limmen kom ik bij de afslag naar de N203 een tweetal amazones tegen. Als ervaringsdeskundige wacht ik met passeren van de paarden totdat het verkeerslicht voor het autoverkeer op rood staat. De paarden kunnen namelijk, stel dat ze op de vlucht willen, maar twee kanten op, de sloot in of de rijbaan op. Bij het passeren draaien de paarden zich om, ze willen me blijven zien, en deinzen achteruit........de rijbaan op.
33 km

1000 meter wereldrecords in Alkmaar

Vanmiddag zijn er wereldrecord wedstrijden 1000 meter in Alkmaar op de wielerbaan. Het is vlakbij en een mooie gelegenheid om wat foto's te maken. De vorige keer maakte ik op verzoek van Hans Wessels een aantal foto's met de Sony Cybershot van Hans. Inmiddels zijn er betere camera's, ook bij Sony overigens. De Nikon D200 met SB800 flitser is sowieso goed gereedschap.
Eerst de 1000 meter. Een dertigtal liggers komen om de beurt aan de start. Ik kan tot 14.15 uur blijven, dus niet iedereen heb ik vastgelegd.
Voor de fotoliefhebbers de werkwijze. Ik laat de camera automatisch sluitertijd en diafragma kiezen. Vandaag is dat 1/60 sec met diafragma 5.6. Dit betekent dat de hal goed wordt verlicht en er niet alleen maar een flitseffect ontstaat met plat flitslicht en een zwarte achtergrond. Ik kies een lage positie, dwz ik zit op mijn platte kont op de grond. De flitser laat ik inflitsen op 2/3 diafragma onder normaal. Tijdens de opname trek ik de camera mee en ontstaat een aardig effect van snelheid. Autofocus gebruik ik niet, het gaat gewoon te hard. Veel makkelijker is een plek kiezen waarop de renner gemiddeld passeert. Dat is op 3 tot 4 meter.
De camera reageert dan onmiddellijk en bijna alle foto's zijn 'raak'. Arjan Vrielink geeft op de ligfietslijst de goede tip om de flits te laten ontsteken op het tweede sluitergordijn. De bewegingsonscherpte komt dan als het ware achter de fiets en niet voor en door de afbeeldingen.
Willen jullie een opname met hoge resolutie, ik stuur hem je graag. Geef wel even op hoeveel Mb ik in één keer naar je toe kan sturen. De originele foto's zijn tussen 3 en 4 Mb groot.
Voor alle foto's http://tinyurl.com/2myect

Rondje Noord-Holland

Het is al weer een tijdje geleden dat er een rondje Noord-Holland op het programma stond. Drukte op het werk, heel veel wind als het wel kon, en de bouw van de stolp hebben het fietsen van grote afstanden in de weg gestaan. Vandaag is er geen enkel beletsel. Het is zonnig, helder, 6 graden in de ochtend, en een noord-westen wind met kracht 3 tot 4 Bft. Hoewel ik al langer geen echt grote afstanden heb gefietst wil ik toch mijn rondje Noord-Holland proberen te rijden. Ik pomp alle banden naar 6.2 bar, gemiddeld is er de afgelopen weken een halve bar 'verdwenen'.
Om kwart over tien vertrek ik van huis. Tegen wind hou ik de hele weg naar Den Helder zo'n 30 tot 32 km/u aan. Da's goed voor de knieën, eigenlijk mijn enige zorg. Opvallend zijn de enorme aantallen vogels. Veel eenden en meeuwen bevolken de weilanden. Aardig te zien dat de meeuwen en masse staan te trappelen. Ze veroorzaken daarmee trillingen in de grond waardoor de wormen uit de grond komen en de meeuwen ze snel verschalken. Nog opvallender zijn de enorme aantallen kieviten. Ik maak een foto en zie ze vrij snel allemaal neerstrijken. Zo sparen ze energie.
Om 12.00 uur ben ik in De Kooij bij het benzinestation van Betlehem. Mijn 9.6 Ah accufles is leeg en verwissel ik voor het kleine 180 gram lichte 4.5 Ah uur pakketje. Ook verwissel ik het heldere glas van mijn Alpina zonnebril voor de donkere, dit kijkt een stuk rustiger. Na een broodje, dat ik zittend op mijn kunststof matje opeet, geniet ik in de windschaduw van het benzinestation van een kwartiertje rust.
De wind is aangetrokken tot 5 Bft en krijg ik vanaf nu achterlijk. Dat maakt het ritje naar Den Oever heel comfortabel. Het eerste stuk, het gaat met de knieën uitstekend, gaan de remmen los en heel lang rij ik 43 tot 45 km/u. In een Volvo gaan twee duimen omhoog, heel leuk.
Enkele kilometers voor Den Oever doe ik het rustiger aan om niet al te bezweet bij de jachthaven van Den Oever aan te komen. Ook hier is het heerlijk om in het zonnetje mijn meegenomen lunch te genieten. De haven is in winterslaap. Nog goed is te zien dat de storm hier flink heeft huisgehouden. Zelfs de oerdegelijke publicatieborden zijn verbogen.
Op weg naar Medemblik komt de wind weer achterlijk in, nu van rechts. 40 tot 42 km/u kan lang worden aangehouden, dat schiet op. De hele weg heb ik de iPod via de Sennheiser hoofdtelefoon op shuffle, heerlijk.
In Medemblik kom ik bij restaurant Kwikkel aan. Hé... het buitenterras zit vol, onvoorstelbaar, het is vandaag echt 3 februari. Ik vind nog een plekje en laat me de Espresso goed smaken.
Het is niet de bedoeling om de 'grote ronde' te maken. Het is te laat en er moeten eerst meer kilometers in de benen komen om dit zonder fysieke problemen aan te kunnen. In Medemblik staat een groep jongelui op en naast het fietspad. Ik toeter vrij omstandig en ze gaan aan de kant. Een oudere mevrouw loopt met haar fiets tussen de groep door en kruist pardoes mijn weg. Stevig remmen en nog maar eens toeteren attendeert mevrouw op mijn aanwezigheid.
Ik neem nu de route langs de zuidzijde van de Wieringermeer. De wind komt nu voorlijk in en met een matig wegdek blijft de snelheid rond de 32 km/u hangen. Prima zo.
Via Heerhugowaard rij ik naar Alkmaar. Ik las nog een pauze in, mijn rechterknie begint wat te protesteren, en zonder incidenten bereik ik Heiloo. Daar zijn veel zijwegen met een slecht overzicht. Het is te druk om op de rijbaan te rijden en ik blijf op het fietspad. Plotseling vliegt een fietser van rechts de voorrangsweg op. Toeteren kan niet meer en ik schreeuw de longen uit mijn lijf. De fietser maakt een enorme zwaai en ik weet hem te ontwijken. 'Kijken man' roep ik de dader toe.
In Limmen haal ik plotseling mijn buurman op zijn mountainbike in. Hij komt naast me staan voor het stoplicht en we trekken samen op. Hij probeert me bij te houden maar geeft dat na 50 meter al op.
Om half vijf ben ik thuis. Een heerlijke fietsdag.
136 km

Snel retourtje De Woude

Vanmiddag is het goed fietsweer, wel af en toe een buitje, maar dat kan de pret niet drukken. Woensdagmiddag was ik licht verbrand in mijn gezicht, daarom nu maar wat factor 60 gesmeerd.
Om half drie ben ik buiten. Het waait 3 tot 4 Bft uit het Noordwesten, de zon schijnt af en toe, het zicht is perfect. Kan ook niet anders, de lucht is afkomstig van de poolstreek.
Bij de kruising in Limmen rijdt een brommer met een ouder echtpaar voor me langs richting Uitgeest. Ik probeer hen in te halen en moet daarvoor naar het grootste voorblad schakelen. Dat lukt niet direct en ik trap een aantal keren loos in het rond. Even later lukt het wel, maar is de brommer al een eind weg. Toch zet ik de achtervolging in. Al vrij snel staat er 45 km/u op de snelheidsmeter, maar inlopen is er niet bij. Met dank aan de lichte rugwind accelereer ik door naar 50 km/u, voor winterse condities heel hard. Nu komt de brommer dichterbij. Een kilometer voor het station Uitgeest heb ik de brommer ingehaald en zie dat ze precies 46 km/u rijden. Dat is makkelijk bij te houden. In Uitgeest slaat de bromfiets af en ik kan rustig doorrijden naar Krommenie. Nu hou ik 42 km/u aan, een relatief relaxte snelheid.
Op De Woude kijk ik even bij de verbouwing van het eetcafé De Woude en drink een kop koffie bij mijn aanstaande buren.
Langs dezelfde weg fiets ik weer naar huis. Nu loop ik enkele lichte buien tegen het lijf, maar echt nat wordt ik niet.
40 km

De vadsigheid te lijf

Vanmiddag vrij genomen om een eindje te gaan fietsen. De vadsigheid van de afgelopen periode begint me te hinderen. Het is schitterend helder weer met vrijwel eindeloos zicht, 4 gr. C. en windkracht 2 uit het Noordoosten. Ik maak de Quest mooi schoon door hem met een knijpflacon met water te besproeien. Met een oude zachte handdoek, voor dat doel heb ik er enkele tientallen, maak ik hem weer droog. Ziet er gewoon nog nieuw uit :).
Na het aantrekken van de elektrisch verwarmde schoenen en het inladen van de gebruikelijke spullen, vertrek ik om half drie. Ik maak graag een rondje rond het Alkmaardermeer, uiteraard om weer even langs de bouw te gaan. Vanaf morgen wordt er weer gebouwd, de kozijnen worden dan geleverd.
Uit 'schuldgevoel', ik ben nu 6 kg zwaarder dan in de zomer, trap ik er lekker op los. Naar Uitgeest gaat het 39 km/u, even later naar Krommenie zelfs iets boven de 40 km/u. Er zijn veel scholieren op weg en vooral de meiden giechelen er op los als ik ze passeer.
Via een koffiestop op De Woude fiets ik richting Akersloot. Vanaf het viaduct omlaag bereik ik makkelijk 47 km/u. Tot aan de pont blijf ik op 43 km/u. Op de A9 staat het vast zo ver het oog reikt. Ik stop even voor een fotootje.
Daarna rij ik door naar het strand bij Castricum aan Zee. Restaurant Blinkers is deels afgebrand en dat moet natuurlijk even bekeken worden. Verschillende belangstellenden hebben wel zin in een praatje met de 'ingebakerde' bestuurder van de Quest. Ik heb nu mijn schaatsmuts op met daaronder de rode klep die ik zomers graag draag. Daaronder de fietsbril en Wim is zeer incognito. Ziet er natuurlijk niet uit, maar ach.... Een klasgenootje van de lagere school Nico Mooij herkent me zo niet, ik hem wel en we kletsen gezellig even.
Op de terugweg van het strand worden de hoge witte cumulus nimbus wolken prachtig rose gekleurd door de lage zon, een kiekje waard. Het schuldgevoel is al weer op zijn retour.
41 km

Velomobiel of.......

Op de liggerslijst is een discussie gaande over het al dan niet op een website van de politie Twente voorkomende Velomobiel.
Ik heb de foto tot 1200% vergroot in Photoshop. Vervolgens heb ik alle ruis met het 'despeckle' filter weggehaald. Dan zie je een raster van 4 x 6 pixels met daarbovenop een donkerder pixel. Het geel is geconcentreerd in 4 x 4 pixels. Dit zou een Velomobiel kunnen zijn. Echter, de onderste twee rijen pixels zijn niet meer geel, mogelijk schaduw ? Velomobielen liggen echter lager op de weg en zouden maximaal één rij donkerder pixels opleveren.
De donkere pixel bovenop kan het hoofd van een bestuurder zijn.
Belangrijker evenwel zijn de drie pixels aan de onderkant tweede van links. Dit lijkt m.i. sterk op een donkerder voorband.
Mede gezien de verhoudingen is mijn conclusie dat het een naar de camera rijdende gele scooter is.

Rondje midden Noord-Holland

Gisteren zijn de twee lekke banden van vorige week geplakt. In één band zit een flink stuk scherp steen dat de band een vrij grote beschadiging toebrengt. Even is er twijfel of de band dit overleeft. Ik probeer door de snee te kijken, maar dit lukt toch niet. Hij gaat er weer onder omdat ie verder nog prima is. Ik stop nog maar een extra voorband met binnenband in de Quest, plakken onderweg is een schrikbeeld.
Vanmorgen is het weer prachtig, zonnig, westenwind met kracht Bft 5 en 8 gr. C. Het wordt een rondje midden Noord-Holland. Buiten blijkt het inderdaad fris en het waait een dikke Bft 5. In Limmen maak ik twee klittenbandjes van de kap los om de knop van het verkeerslicht te kunnen bedienen. In een flits waait de hele schuimkap weg en vliegt de weg over. In de middenberm blijft ie liggen. Automobilisten zien het gebeuren en geven me alle tijd om de kap op te halen en terug te lopen naar de Quest, keurig.
Na de pont in Akersloot gaat het met rugwind heel makkelijk heel hard. 45 km/u met hartslag 130 is snel, zeker in de winter. Ik neem de Oostdijk van de Schermer en sla de waarschuwing voor een slecht wegdek in de wind. De wind is hier knap hard en ik durf niet voluit te fietsen. Bovenop de dijk pakt de wind de Quest soms zo bij zijn lurven dat ik af en toe behoorlijk moet corrigeren. Weer zie ik twee gele Quests, mannetje/vrouwtje met rode helm en we groeten elkaar, ik met de claxon.
De drie Schermermolens bij Schermerhorn staan volop te draaien, een schitterend gezicht. Tussen Schermerhorn en Ursem staan nog twee molens die een fraai plaatje opleveren. Ik stap even uit en maak een paar kiekjes. In mijn blog van 15 januari 2005 heb ik dezelfde molens vanuit de fiets gefotografeerd. Lang durf ik de Quest niet alleen te laten, hij zal maar van de dijk omlaag waaien.
Bij Ursem sla ik rechtsaf en met de wind achterlijk fietst het heel makkelijk. De hele Walingsdijk tot Avenhorn blijft de snelheidsmeter royaal in de 40 km/u aangeven. Dat zal straks wel anders worden.
Even later bereik ik Hoorn en neem de IJsselmeerdijk naar Edam. Even pauze voor een banaan en snel weer op weg. Nu is de wind spelbreker. Beurtelings komt ie voorlijk, dan weer dwars in. Snelheid tussen 32 en 35 km/u met hartslag 118, nog steeds aardig. Ik zie weinig fietsers, gek, het is toch mooi fietsweer. Op het IJsselmeer zijn tientallen zeiljachten aan het wedstrijdzeilen, heel opvallend. Overal zijn grote aantallen ganzen aan het fourageren.
In Edam ga ik voor het eerst even op het haventerrein kijken en eet mijn broodjes op. Op veel boten is volop activiteit, niet alleen op de wal voor onderhoud, maar ook op het water om boten klaar te maken voor een zeiltochtje. Zeilers zijn altijd geïnteresseerd in de Quest en de sfeer is vriendelijk.
Langzaam rij ik door het mooie Edam, moet wel, het wegdek is gruwelijk slecht. Veel mensen lopen op straat en kijken lachend om als ze me ontwaren. Een grote vrachtwagen met oplegger, hij heeft gegarandeerd voorrang, remt en laat me keurig voor gaan.
De koers is nu vrijwel tegen wind en de snelheid lijdt daar wel onder, met 31/32 km/u heb ik volkomen vrede. In de Beemster krijg ik weer paarden-rituelen. De eerste twee amazones lachen me vriendelijk toe en de passage verloopt zonder problemen. Even verder lopen een man en vrouw met twee paarden aan de leidsels. Het lijken me geroutineerde paardenmensen en ik besluit er met een lage snelheid langs te fietsen. Het voorste dier vindt het prima, het tweede niet. Het paard steigert, deinst op de achterbenen achteruit en komt heel dicht bij de Quest. Dan zakt het angstige dier door de achterhand en gaat als het ware op zijn kont zitten. Ik passeer het paard op 40 cm afstand en schrik me rot. Ik niet alleen. In mijn spiegel zie ik dat het dier vrij snel weer overeind is. Oops...
Op het eiland De Woude geef ik de webcam een zetje. Door de storm is ie een paar graden verdraaid.
Via Wormerveer fiets ik naar Krommenie en Uitgeest. Ik krijg de wind nu precies dwars in en dat zeilt lekker. Zonder veel inspanning rijdt het 37 km/u.
Op de Provinciale weg naar Castricum staat een enorme file. Er zijn twee kop-staart botsingen waar in totaal 12 auto's bij betrokken zijn. Een rechte weg, 100 km zicht, geen hinderlijke zon en prachtig nieuw wegdek. Zondagsrijders? In dit soort gevallen houdt niemand rekening met fietsers. Politie en ambulances racen over het fietspad als was het het Circuit van Zandvoort. Ter plekke van de botsingen is op twee plaatsen het fietspad geblokkeerd. Ik scharrel door de berm en ben om 16.00 uur weer thuis. Prachtige fietsdag.
100 km

Volendam en 2x lek

Vanmorgen ziet het weer er eindelijk fatsoenlijk, fietswaardig, uit. Het waait 3 Bft uit het zuidwesten, het is 8 gr. C. en zwaar bewolkt. Het regent niet, dat wordt om 16.00 uur verwacht. Het wordt een ritje naar Volendam.
Om 11.00 uur rij ik weg, blij dat ik na twee weken weer een keer in de Quest zit. Het gaat direct al lekker en even later praat ik met de pontbaas over de stremming op Tweede Kerstdag. Hij zegt dat het inderdaad niet mistig was, maar de kabel was gebroken. Ze hadden het bordje verkeerd om gezet ...
Met 35 tot 38 km/u bereik ik De Rijp. Het is winter en dan is het meestal een stuk rustiger in het historische dorpje met de nauwe hoofdstraat. Met hoge snelheid rij ik De Rijp uit en profiteer daarbij van de hoge Beemsterringdijk. Een automobilist blijft naast me rijden en zal op zijn snelheidsmeter zeker 50 km/u aflezen. Ik rij een tijdje 46 tot 47 km/u. Mijn hartslag gaat naar 145 slagen per minuut. Dat is in de winter rijkelijk hoog.
Het zonnetje schijnt waterig door de dunne bewolking en ik ontwaar in de verte een tweetal amazones. Zoals gebruikelijk, ik nader ze van achter, haal ik de snelheid eruit. De dames zien me niet aankomen en ik toeter maar eens. Ze kijken om en dan gebeurt er wat. Ze gaan eerst naar de rechterkant, maar besluiten dan de berm tussen het fietspad en de rijbaan te verkiezen. De paarden zijn angstig en lopen achteruit zelfs de rijbaan op. Daar staan ze stokstijf stil en blijven staan tot ik er langs ben. Eén rijbaan is volledig geblokkeerd, maar gelukkig komt er geen auto aan.
In Kwadijk neem ik de omweg via de noordelijke boerenroute, een mooie asfaltweg rijdt lekkerder dan het kapot gereden wegdek in Kwadijk. Ik merk dat mijn linker voorband lek is. De Quest op zijn zij en met een minuut of tien is de Primo Comet 1.5 verwisseld voor een Schwalbe Marathon Racer. Met de kleine Sigma Lambdajet pomp ik er 6 bar druk in. Door de slangverlenging kan de Quest op zijn zij blijven liggen en kan de druk prima worden afgelezen. Nou maar hopen dat er niet een tweede voorband lek raakt, meer reserve voorbanden zijn niet aan boord.
Ondanks dat het hartje winter is, nou ja winter, is het druk op de dijk in Volendam. Ik wordt weer van alle kanten gefotografeerd terwijl ik mijn broodje met vleessalade opeet.
Op de terugweg rij ik op de rijbaan en neem de vier voorrangsrotondes als was ik een auto. Op de tweede rotonde nadert een mevrouw in een rode Golf en rijdt de rotonde op terwijl dat domweg niet meer kan. Ik rem heel hard en scheld het ka.u.té wijf voor rotte vis uit. Ik probeer haar te achterhalen om mijn gram te spuien, maar hoewel ze wel de goede kant uitgaat, haal ik haar niet meer in.
Met de nieuwe linker voorband rijdt het merkbaar lichter. Wel bespeur ik weer het 'zingen' van de Racer op asfalt.
Ik rij even langs De Woude om de voorruit van de camera te poetsen. Er is veel troep tegenaan gewaaid en door de aanwezige verwarming opgedroogd. Het begint nu te spetteren, keurig volgens verwachting van 'windguru.cz'. Deze site is een aanrader.
Via de pont in Akersloot rij ik terug naar Castricum. In Castricum, nog maar een paar straten van huis, bespeur ik weer het kenmerkende logge sturen van de Quest. Opnieuw is de linker voorband lek. Ik kan met de langzaam leeg lopende band net thuis komen.
Een heerlijk middagje fietsen is ten einde.
78 km