Kees van Hattem fotografeert en verwerft Q209

Vanmiddag rijdt Kees met zijn Mango voor. Een grijns van oor tot oor, hij heeft Quest 209 gekocht. Op mijn vraag of ie de Mango nu voor goed geld gaat verkopen antwoordt Kees ontkennend. De Quest is voor mooi weer en lange afstanden, de Mango voor het ruigere werk. Ik geloof daar helemaal niks van. Als je eenmaal in een Quest hebt gereden en er zelf één hebt, zal de Mango eeuwig stof blijven happen in de schuur.
Kees heeft zondagmorgen een paar foto's gemaakt die ik hierbij laat zien. De foto van de Mango voor de Markervaart is bizar als je je realiseert dat op dat moment vijf meter achter de Mango beroepsvisser Piet Los verdronken in het water ligt. Pas 's middags wordt door een groot rondvaartschip het water zo in beweging gebracht dat hij tijdelijk boven komt drijven.
De foto van onze boerderij in de mist is heel leuk en datzelfde geldt voor de foto van de opkomende zon tussen de bomen.
Op de foto in Amsterdam is de verzamelplaats te zien waar ALF vandaan vertrekt.
De laatste foto is gemaakt op de weg van Katwoude naar Volendam, zo'n 500 meter voor Volendam. Ik kom daar niet voorbij zonder een heerlijk ijsje te verschalken.
Dit zijn de enige foto's die Kees niet zelf op het web zet. Kees overweegt ook een blog te starten, iets wat ik hem van harte aanbeveel.

ALF, ruzie met Hermandad en drama op het eiland

Vandaag begint feestelijk, maar zal in een drama eindigen. Straks meer hierover.
We, Kees van Hattem en ondergetekende, rijden vandaag met ALF, de Amsterdamse Liggers een rondje. Kees staat om kwart over acht aan de overkant van het water al te wachten. Ik zie een bootje midden in de vaargeul drijven, maar dat gebeurt wel meer.
Het mist zo erg dat de overkant van de Markervaart maar juist te zien is. Tijdens het rijden beslaat mijn bril zo sterk dat ik hem maar af zet. In Wormerveer is het zicht veel beter en de bril kan weer op.
We rijden vlot naar de pont in Zaandam. Deze zou net weg varen, maar wacht even op ons en de dekbaas doet de boom weer open, erg aardig. Kees vind het rijden in de stad prachtig. Het is in verband met de autoloze zondag heerlijk rustig. Al om tien voor half tien staan we op het Museumplein. We vragen ons even af of we wel op de goede datum rijden, om tien uur is er nog niemand behalve wij. Dan komen er vlot na elkaar vier man met tweewielige liggers. Jan en Björn ken ik, de andere twee niet.
Dankzij de autoloze zondag en de Dam tot Dam loop is de IJ-tunnel voor alle verkeer afgesloten. Een uitstekende kans om er met de ligfietsen doorheen te rossen. We blijken dit niet te mogen, maar ik moedig de anderen aan door te rijden. Degene die het ons verbiedt is te voet :). We negeren de rode verkeerslichten, zetten aan en al gauw rij ik 63 km/u zonder hard bij trappen.
We volgen het parcours van de Dam tot Damloop nog een aantal kilometers en slaan dan af naar Waterland. Met tegen de 30 km/u is het heerlijk ontspannen fietsen. We pauzeren even op het havenhoofd van Marken en vervolgen onze weg boven op de dijk richting Volendam. Daar eten we een heerlijk ijsje. Behalve veel lopers zijn er ook enorm veel racefietsers die in tegengestelde richting aan de van Dam tot Dam fietsclassic meedoen.
De grote stroom fietsers wordt door verkeersregelaars in goede banen geleid. Vlak voor Volendam worden we door zo'n verkeersregelaar de weg over gestuurd. Ik kan de draai niet maken en glip achter de regelaar de grote weg op. De man schreeuwt dat ik moet stoppen. Ik pieker daar niet over en zie in mijn spiegels dat de man keihard achter me aan rent. Kansloze operatie natuurlijk. Ik geef zoveel gas dat ik de kabel waaraan mijn stuurtje hangt door zijn bevestigingspotje trek. De man rent hard terug en nu.... begin ik hem te knijpen. Het blijkt geen verkeersregelaar te zijn, maar een politieman. Hij start zijn motor, en is natuurlijk in no-time bij me. Daar helpt geen hartslag 157 tegen. De politieman snijdt me ongenadig, draait zijn motor weer terug en zet hem dwars voor me op de weg. De man is razend en schreeuwt me toe dat ik een bevel van een ambtenaar heb genegeerd. Dat weet ik als oud-politieman natuurlijk maar al te goed. Ik probeer hem te vertellen dat ik toch op die weg mag rijden. 'Dat mag sinds een jaar niet meer' gromt ie me toe. Ik begrijp mijn benarde positie maar al te goed. 'Ja meneer', 'nee meneer', 'u heeft gelijk meneer', 'sorry meneer'. Even dreigt een van mijn medefietsers benzine op de vlammen te gooien door de politieman snerend toe te voegen dat ie zonder helm op de motor rijdt. De politieman snauwt me toe dat een bekeuring 90 euro kost. De boze Hermandad duwt mijn fiets hard achteruit. Ik stap uit en tijger met de Quest door de berm naar het fietspad. Het loopt met een sisser af.
In Volendam is het zo druk dat we de passage van het drukste deel van de dijk maar vergeten. Via het dorp rijden we naar Edam en vervolgens langs de IJsselmeerdijk naar Hoorn. Wim kent zijn adresjes en in Hoorn kun je de viskraam aan de oude gemeentehaven natuurlijk niet links laten liggen.
De terugweg wordt nog prettiger met de wind in de rug. In Schardam gaan wij richting Beemster, de rest van de groep koerst zuidwaarts. In Schermerhorn neem ik afscheid van Kees en rij naar De Woude.
Daar aangekomen staan een aantal dorpelingen bij het water. Ik vraag of het op het eiland niet veilig meer is. Dan zegt pontbaas Cor Helder dat zijn zwager verdronken is en nog in het water ligt. Cor's zwager is Piet Los, de enige beroepsvisser die ons eiland kent. Piet, onze erven zijn slechts door een sloot gescheiden, is vrijdag op zaterdagnacht bij het overvaren te water geraakt. Piet kon niet zwemmen en dat is hem fataal geworden. Het hele dorp is getuige van de berging door brandweerduikers. Iedereen is zwaar aangeslagen. In deze kleine gemeenschap komt dit als een mokerslag aan.
122 km. Totaal nu 3450 km.

Naar Dronten met de Quest

Vandaag wil ik met de fiets naar Dronten rijden. Het is een kleine 200 km en dus ongeveer gelijk aan de dagafstanden die naar Giessen worden gereden. Ik wil enkele aanpassingen laten maken aan de tandwielen van de Quest.
Om tien over negen start ik met 7 gr. C. en weinig wind uit het oosten. Er schijnt een waterig zonnetje door de wolken. Je merkt dat het al tweede helft september is, de zon heeft al flink aan kracht ingeboet.
De rit van vandaag is weer een trainingsrit voor de trip naar Giessen. Ik hou dan ook ongeveer de snelheid aan die gemiddeld naar Giessen wordt gereden, namelijk rond 32 km/u. Hoofdzaak is dat er geen fysiek ongerief optreedt en dus is kalm beginnen het parool.
Via de Mijzenpolder, Avenhorn en Hoorn bereik ik de eerste hindernis. De wegbeheerder van Stedebroec is bezig met het vernieuwen van het wegdek van het fietspad bij Enkhuizen. In hun onmetelijke wijsheid bedenken ze een omweg die bijna onmogelijk is. Het begint al bij de scheepslift. Daar kan wel een fiets langs, maar een Quest met de grootste moeite. Dan beborden ze de omleiding zo slecht dat ik twee keer verkeerd rij.
Na een cross-country door het industrieterrein bij Enkhuizen rij ik de 29 km lange dijk Enkhuizen - Lelystad op. Opvallend zijn de tienduizenden kuifeenden, futen en meerkoeten die achter de golfbreker en vlak voor de dijk zwemmen. Het fietspad op de dijk is verder verbeterd en is nu best redelijk goed.
Tot mijn schrik komt me een oude Volvo 940 tegemoet. De bestuurder passeert me, en keert op het fietspad. Hij haalt me in en dwingt me te stoppen. De man, ik schat hem 35 jaar, zegt dat ie al vandaag al vier van 'die gele gevallen' heeft gezien. Nadat ie me heeft gevraagd hoeveel van die apparaten er zijn, wordt ie vervelend agressief. Hij meldt me dat als ie er vandaag nog één ziet hij er overheen zal walsen. Ik maak dat ik weg kom, maar blijf wel steeds in mijn spiegels kijken of de gestoorde man me volgt. Ik zie de auto in mijn spiegels kleiner worden en haal opgelucht adem.
In Lelystad is het even zoeken naar de goede passage. Gelukkig stuurde Pé Koomen me in maart onbedoeld, het berichtje was voor een andere Wim bedoeld, een Google kaartje met een snelle route door Lelystad. Dit kaartje heb ik geprint bij me en levert inderdaad een razendsnelle passage op.
Helaas kan ik even later een bordje 'Dronten' niet negeren. Ik had natuurlijk door moeten rijden, maar ga nu rechtsaf. Dit levert een omweg van een paar kilometer op, want ik kom nu in het centrum van Dronten uit.
Om even na één uur verwelkomen de mannen van Velomobiel.nl mij en gaat Theo direct aan de gang. De voorderailleur heeft nu een grootste blad van 57 tanden. Dit levert continue schakelproblemen op. Het is steeds goed schakelen tussen 2 en 3 of 1 en 2. Naar Giessen heb je alle drie bladen nodig, dus wordt het 57-tands blad vervangen voor een 53-tands. Om makkelijker te kunnen klimmen wil ik graag het 28-tands kransje vervangen door een 32-tands kransje. Theo vervangt de 24 en de 28 voor een 26 en een 32. In dwarsaanzicht kun je goed zien hoe het pakket nu is samengesteld. Met de nieuwe combinatie is het makkelijker optrekken vanuit stilstand op het grote voorblad. Ik maak een rondje en stel vast dat het schakelen prima gaat. Ook Theo maakt een proefrondje en vindt het schakelen prima.
Om tien over drie stap ik weer in om de thuisreis te aanvaarden. Het weer is nog mooier geworden en het is heerlijk fietsweer. Ik hou me nu beter aan het kaartje van Pé en ben ik no-time bij de dijk. De zon staat al lager en dat levert een aardige tegenlicht foto op van een driemaster die op de einder vaart. Tot mijn schrik is de idioot van vanmorgen nog steeds op de dijk. Hij stapt in zijn auto als ik aan kom rijden. Gelukkig gebeurt er niks.
Ik vertik het om weer de omleiding te volgen bij Enkhuizen. Ik kom bij de afzetting en rij over ruw gravel van het weg gefreesde asfalt. Een uitvoerder vraag ik of ik door mag rijden. Hij vindt het prima en na een paar honderd meter rij ik weer op normaal asfalt. In Hoorn rij ik door de oude stad, de vele verkeerslichten op de noordelijke route vermijd ik graag. Ik rij Hoorn uit en zie Kees Schouten met zijn Mango aankomen. We stoppen en praten wat. Op dat moment komt een derde Velomobiel, de Quest van Maikel Zonneveld aangescheurd. Hij is in 46 minuten uit Amsterdam komen aanrijden, voor hem een nieuw record.
Langs dezelfde route als op de heenweg ben ik om 19.00 uur weer thuis.
Prachtige dag, heerlijk fietsen en ..... zonder enig fysiek probleem. Giessen, here we come.
194 km

Fietsen, cultuur en historie langs de Westfriesche Omringdijk

Gisteren hebben, op initiatief van Matthijs Leegwater, 16 Velomobielen een rit gemaakt langs de Westfriesche Omringdijk. In de ochtend regende het langdurig en was het koud.
Vandaag rijden Sebastiaan Pals, Kees van Hattem en ik precies dezelfde tocht. Kees was er gisteren ook al bij, maar daar maalt ie niet om. Als notoire veelfietser heeft ie daar geen moeite mee. Toegegeven, het gaat er met snelheden van 30 tot 34 km/u enigszins bedaagd aan toe, maar Kees komt er altijd.
Vanmorgen wordt het goede weerbericht helemaal bewaarheid. Het is glashelder, onbewolkt, maar met 11 graden C. behoorlijk fris. Ik begin met de lange fietsbroek en een shirt met lange mouwen. Da's nog niet voldoende, het hesje en de dunne fleece shawl diep ik op uit de krochten van de Quest.
Ik rij naar de Waerdse Tempel en zie om 9.00 uur....niemand. Ik bel Kees' vrouw Marian en zij zegt dat Kees met de 'sporing' van zijn Mango bezig is. Even later ben ik bij Kees thuis en smaakt de koffie heerlijk.
Vandaag is zo'n beetje de lakmoes proef of ik wel of niet mee kan naar Giessen. Kunnen de knieën en de kuiten 170 km aan? We zullen zien.
Kees is een fiets puritein van het zuiverste water. We rijden de Omringdijk helemaal of we rijden hem niet. Er wordt dus niet de populaire ronde van 126 km, maar de hele ronde van 140 km gereden. Dat betekent dus dat we eerst naar Alkmaar rijden om via de Schermerweg, daar woonde ooit een van mijn eerste liefdes, de loop van het stroompje de Rekere op te zoeken. Via Koedijk gaat het noordwaarts langs het Noord-Hollands kanaal om na 35 km een eerste stop in Valkkoog te maken. We hebben dan al een prachtige rit langs de vele 'wielen' gemaakt. Wielen zijn meren die ontstaan zijn nadat een dijkdoorbraak het repareren van het diepe stroomgat niet meer mogelijk maakte. De dijk werd gerepareerd door een wijde bocht om het stroomgat te maken.
Benoorden Schagen rijden we nu oostwaarts richting Medemblik. De koude wind, we rijden continue bovenop de dijk, is nu pal tegen en ik hou mijn warme kleding lekker aan. Bij een snelheid van 30 km/u blijft mijn hartslag rond de 100 slagen per minuut, te weinig om zelfs maar aan zweten toe te komen.
In Medemblik rijden we gelijk op met de stroomtrein, altijd leuk. De conducteur stapt bij iedere kruising van de trein en houdt het verkeer tegen. Met veel misbaar van stoomfluit en dikke rookpluimen uit de schoorsteen vervolgt de trein zijn weg. Veel passagiers staan op de balkons en maken foto's van ons.
We mogen Medemblik niet in, er wordt van alles georganiseerd, waaronder een wielerwedstrijd. Wij rijden met een grote boog om het centrum van Medemblik heen en bereiken de IJsselmeer dijk ten zuiden van Medemblik. Onze tweede stop is gepland in Medemblik, maar Kees weet wel een alternatief. Dit wordt het Nationaal Stoommachine Museum dat aan de dijk direct ten zuiden van Medemblik ligt. Het museum houdt de geschiedenis van de stoommachine levend door stoommachines te verzamelen, te restaureren en te onderhouden. Het museum is gevestigd in het voormalig stoomgemaal ‘Vier Noorder Koggen’ aan het IJsselmeer. Het stoomgemaal is ruim 100 jaar oud (gebouwd in 1907) en werkt nog steeds! De koffie en appeltaart, de vorst is er maar net uit, zijn redelijk te verhapstukken. We brengen ook een bezoek aan het museum zelf. Veel stoommachines draaien en geven een mooi beeld van techniek uit ver vervlogen tijden.
In het museum zijn veel bezoekers met een badge van de Delorean club. Wij zien op het parkeerterrein een groot aantal Deloreans staan. Eén Delorean, voor de niet-ingewijden, dit is een volledig roestvast stalen auto met vleugeldeuren die in het begin van de tachtiger jaren is gebouwd, is al heel bijzonder, 28 stuks naast elkaar op één parkeerterrein is helemaal uniek.
Wij hebben veel belangstelling voor de bijzondere sportwagens, de Delorean bezitters, zij komen uit heel Europa, hebben belangstelling voor onze Velomobielen.
Na Enkhuizen kiest Kees toch voor de route over de dijk naar Hoorn. Het wordt een hobbeltocht over stalen rijplaten, puingranulaat en ander ongerief. In Hoorn zitten we een tijdje lekker op een terras op de Grote Steen voor een welkome versnapering.
Kees wil onze portie cultuur voor vandaag nog een extra impuls geven. We stoppen even in Stedebroec om naar een scheepsbaklift te kijken. De foto vertelt het verhaal. Een boot vaart vanuit de polder een stalen constructie binnen. Deze constructie wordt omhoog gehesen, horizontaal verplaatst en in het hoger gelegen IJsselmeer water weer neergelaten.
Het is heel druk in en buiten Hoorn, mede doordat er een ultralight vliegtuigje in het IJsselmeer is gecrasht. Er zijn twee dodelijke slachtoffers te betreuren.
Ik zei het al, Kees is een puritein, we blijven de officiële route volgen langs de IJsselmeerdijk totdat we de afslag naar Oudendijk nemen. Via Avenhorn bereiken we Ursem waar onze wegen scheiden. Ik rij met Sebastiaan door naar Driehuizen. Bij de 3 molens bij Schermerhorn is het muntje van Sebastiaan op. Hij moet tien minuten pauzeren en een broodje eten. Ik rij door en met de comfortabele rugwind scheur in met 47 km/u naar De Woude. Om 17.35 uur constateert pontbaas Kees dat het luie zweet er wel uit is. Klopt helemaal Kees.
Een mooie tocht zonder fysiek malheur. De knieën rapporteren wel dat 162 km een heel stuk is, maar er is geen sprake van pijn of kramp.

Kraan te water

Ik probeer de conditionele achterstand door vrijwel dagelijkse trainingsritjes weg te werken. Veelal maak ik een rondje door de Schermer. Heb ik meer tijd dan breid ik de route uit met de Beemster. Mag het nog wat meer zijn, dan kan de ronde worden vergroot tot Volendam en Hoorn. Zo wordt het ritje 30, 50 of 80 kilometer.
Ondanks het feit dat er nu bijna twee jaar is verstreken sinds de eerste paal van onze stolpboerderij is geslagen, zijn er nog dagelijks mensen aan het werk. Na het grote project van de nieuwe beschoeiing rond het hele perceel zijn nu de tuinen in de afrondende fase. Omdat wij het hele ontwerp van de boerderij zelf hebben gemaakt, is het bouwtoezicht een hele klus. Het komt er dan ook vaak niet van om te gaan fietsen. Je zult het net zien, kom je terug van een fietstocht en is de uitvoering van een deel van het werk niet wat je wilde. Ik blijf er dan ook graag bij en het fietsen komt op de tweede plaats.
Vanmiddag om 16.00 uur, de hoveniers zijn nu naar huis, rij ik nog een ritje door de Schermer.
De hoofdrijbaan en zelfs het fietspad langs de Noordervaart bij Stompetoren zijn afgesloten. Via de smalle weg aan de andere kant van het water blijkt al snel wat er is gebeurd. Een flinke mobiele kraan is te water geraakt en wordt er nu met heel zwaar materieel uit getakeld. Ik maak een paar foto's met de iPhone, ik was de Nikon D40X vergeten, en vervolg mijn weg.
Meestal rij ik een stuk snel langs het Noord-Hollands kanaal, met wind in de rug is 55 km/u dan prima te doen, om vervolgens de snelheid te laten zakken tot 35 à 38 km/u. Dit vinden de knieën en de rechterkuit wel prettig. Gelukkig heb ik van beide de afgelopen ritten die telkens in één stuk 50 tot 70 km bedragen, geen hinder. Dit geeft hoop dat ik over twee weken mee kan naar Giessen.

Wim met Quest in de krant

Vorige week stond het artikeltje met foto in het Noord-Hollands dagblad. Hoewel wij het NHD lezen, wij krijgen de editie met de Alkmaarse Courant, was het artikel geplaatst in Dagblad Kennemerland. Een flink aantal kennissen heeft het artikel gezien en mij gemaild of gebeld. Eén van onze watersport vrienden, Joop Glorie, heeft het stukje uitgeknipt.
Over de tekst kun je redetwisten. Ik heb gezegd dat als je niet oppast, je je knieën kunt overbelasten. Ook het stukje over boodschappen doen heb ik wel iets anders verwoord, ik doe er namelijk wel degelijk boodschappen mee. Hoe dan ook, een aardige promotie van de gestroomlijnde ligfiets.

Geen tijdrit Texel

Helaas heb ik vanmorgen het wielercomité Texel laten weten dat ik niet naar Texel kom.
Hoofdzaak is de toch weer optredende kramp. Hoewel ik er enkele weken geen last van had, is het deze week weer teruggekomen. Dit kan best het gevolg zijn van een val die ik afgelopen zaterdag maakte op onze zwemvlonder. Daarbij kneusde ik mijn linker voorvoet. Met fietsen had ik er weinig last van, met lopen des te meer. Het geforceerd lopen levert malheur op in de linkerkuit.
Al met al, er zitten ook te weinig kilometers in de benen, ga ik niet naar Texel.
Ga ik me dan vervelen? Nee, niet echt. Het barst nog van de vlinders rond onze boerderij. Ik maakte, met de 18-200 zoomlens wat foto's van Atalanta's. Hoewel Bas Dekker dit veel beter kan, toch een aardig plaatje.
Dit weekend viert de Zeil- en Watersport Vereniging Uitgeest haar 75-jarig jubileum. Ik kan dit evenement nu geheel fotograferen. Wel hoop ik van harte dat de trip naar Giessen geen gevaar loopt. We zullen zien.

Parade of Sail Den Helder

Vrijdag was ik te gast aan boord van de sleepboot Holland waar ik Sail Den Helder vanaf het water heb bekeken. Heel leuk, vooral het vuurwerk was indrukwekkend. Jammer vind ik dat de vele tall ships nogal verspreid door de haven van Den Helder liggen. Het is een hele middag lopen om alles te zien.
Vandaag is de Parade of Sail, het vertrek van alle deelnemers van uit de haven van Den Helder naar hun thuishavens.
Kees van Hattem staat aan de overkant van de Markervaart op me te wachten. Hij wil niet naar Den Helder, maar we rijden wel een stuk samen op naar Heerhugowaard. Via Alkmaar Noord en de Koedijker vlotbrug bereik ik mijn vertrouwde fietsroute naar Den Helder. Tot mijn vreugde is het pad opnieuw geasfalteerd en dat rijdt heerlijk. Recht tegen windkracht 4 Bft in rij ik steeds tussen 35 en 37 km/u. Om 15.00 uur rij ik de dijk bij de Veerhaven in Den Helder. Nou.....dat dacht ik. Bewakers houden me tegen, er mag niet gefietst worden. Dat kan ook helemaal niet, het ziet zwart van de mensen zover het oog reikt. Ik loop nog een twintigtal meters, zet de Quest op een vrij vlak deel van de dijk stil en loop zelf een stukje de dijk op.
De Parade of Sail stelt niet veel voor. De schepen zijn heel ver weg, ze starten onder Texel en steken schuin het Marsdiep over. Dan passeren ze het vlaggenschip van de Marine, Hr. Ms. De Ruyter. De meesten zijn niet of maar voor een klein deel onder zeil. Dat vergeef ik ze wel, de dwars getuigde windjammers moeten met noordwesten wind bijna aan de wind varen. Dat kunnen deze schepen helemaal niet. Vervelend is ook dat de onderlinge afstand tussen de vertrekkende schepen vaak enkele kilometers is. Een enkel schip, waaronder de Mexicaanse windjammer lost saluutschoten ten afscheid.
Leuk is om te zien hoeveel mensen belangstelling hebben voor de Quest. Vooral jongetjes kunnen hun ogen er niet vanaf houden. Je kan er ook heerlijk tegen uitrusten, ik maak er een aardige foto van. De marinekapel speelt er lustig op los.
Tegen vijven blaast een regenbui het sprookje uit. Ik loop totaal vast in tienduizenden vertrekkende bezoekers. Rechtsomkeert dan maar weer. Langs het vliegveld De Kooy bereik ik het fietspad langs het Noord-Hollands kanaal.
Langzaam maar zeker krijg ik last van mijn rechter knie, een oude kwaal die wordt veroorzaakt door te veel en te lange belasting. Kwestie van te weinig kilometers maken. Met een snelheid van tussen 30 en 34 kilometer per uur blijft de pijn te verdragen. Om 19.00 uur ben ik weer thuis.
117 km.

Whiken

Als ik vanmiddag de pont oprij meldt pontbaas Kees dat Mark Hoff, één van de drijvende krachten achter de Whike, kort daarvoor met de Whike is vertrokken. Kijken of ik hem kan vinden. Ik ga richting Graft de Rijp en zie dat Mark me tegemoet komt. Uiteraard stoppen we en praten over de Whike. Het waait Bft 3 en dat is maar net genoeg om de Whike goed te laten rijden. Ik mag een stukje rijden/zeilen en dat bevalt prima. Als de wind het niet alleen aan kan trap je wat bij en bereikt al heel snel 30 km/u. De Whike is een ontwerp van Fredjan Twigt uit Bergen aan Zee en wordt geproduceerd bij Rainbow ligfietsen. Het ziet er technisch prachtig uit. Mooie lassen en nu ook een schijfrem op het voorwiel. De Whike ziet er heel flitsend uit en is met de recente prijsverlaging tot 3000 euro een echt hebbeding.
We maken wat foto's en stoppen even in Graft om een foto van de Quest en de Whike te maken voor het Raadhuis uit 1613. Daarna eten we een ijsje dat we bij Bram en Aagie kopen. Dit is een winkeltje waar allerlei oude snoepsoorten te koop zijn. Meer dan twee mensen kunnen niet in de winkel. Oja, een derde ook nog, de winkelierster. Het pandje is al in 1890 een winkel.
We kopen een paar bossen zonnebloemen en rijden samen terug naar De Woude. Onderweg maak ik een paar foto's van Mark op de Whike. Vooral de opname van achter met de beide bossen zonnebloemen is goed geslaagd.

Op de foto voor Noord-Hollands Dagblad

Deze week wordt ik gebeld door fotograaf Ronald Goetheer van het Noord-Hollands Dagblad.
Hij wil graag een fotoserie maken t.b.v. een publicatie in het Noord-Hollands Dagblad editie Dagblad Kennemerland.
We spreken af op het strandplateau in Castricum aan Zee. We praten wat over de Quest, over fotografie en, onvermijdelijk, over Apple.
We besluiten dat ik van de helling van het strandplateau met flinke snelheid omlaag zal rijden. Ronald blijft op het fietspad staan, ik rij over de rijbaan met ruim 60 km/u omlaag. Ronald maakt goede foto's, maar een tweede keer mag het ook wat langzamer. Met ruim 40 km/u maak ik een tweede run. Ronald is tevreden. Hij zal me de opnamen sturen. Uiteraard zullen deze straks ook hier te zien zijn.

Hoofdlampje en roestend onderbeen

Mijn zoon Bart verblijdt me op mijn verjaardag met een prachtig hoofdlampje. Met zo'n lampje is het in het donker makkelijker om een band te verwisselen. Ook kan het lampje als een tijdelijke koplamp dienen als ik met een lege accu zit.
Het lampje is een Black Diamond iOn 0,5 Watt LED geworden. Weegt helemaal 20 gram en geeft een zee aan licht. Het lampje kan ook op halve kracht werken en doet het dan 15 uur op een 6 volt batterijtje.

In de kop van deze post staat 'roestend onderbeen'. Wat is dat nou? Mijn rechter onderbeen vertoont een stel lichtbruine vlekken. Op zich niet hinderlijk, maar het ziet er niet uit. Het blijkt, volgens de fleboloog, te gaan om lekkage van heel kleine bloedvaten. Het bloed, met daarin rode bloedplaatjes, kan niet meer terug de bloedbaan in. De bloedplaatjes bevatten ijzer en oxideren tot roest.
Vanmiddag stelt een vaatonderzoek me gerust. De bloedvaten doen het allemaal uitstekend. De hinderlijke kramp in mijn rechterkuit kan dus niet uit slechte vaten worden verklaard.
Ik wordt, net als oude vrouwtjes, ingezwachteld en met een drukverband verlaat ik de kliniek. Ik mag alles blijven doen, alleen niet zwemmen. Volgende week mag ik terugkomen.

Koeien en lepelaar

Met enige tegenzin verlaat ik mijn uiterst comfortabele plek onder de parasol met uitzicht op het historische water van het Dampie. Ik geef eerlijk toe, fietsen is ontzettend leuk, maar het kijken naar een dolgelukkig futen echtpaar dat deze week 4 jonkies uit het ei hebben zien kruipen, is ook heel leuk. De jonge futen willen maar één ding, meevaren op de rug van pa en ma.
Ik kleed me om en ga de warmte in. Het is 27 graden C. en er is vrijwel geen wind. Het is vochtig warm, maar de rijwind brengt heerlijke verkoeling. De rit gaat naar Volendam, ik beloof mezelf een ijsje op de dijk.
Bij Midden-Beemster zijn de traditionele trekker-trek wedstrijden aan de gang. Dit gebeurt altijd tijdens de kermis, dus de dorpskern moet omzeild worden.
Bij Kwadijk ga ik meestal linksaf de Durkweg op om het enorm slechte wegdek in de dorpskern te vermijden. Langs de landelijke route staan vele koeien in linie opgesteld in de schaduw van de bomen. Ik weet dan nog niet dat ik diezelfde koeien straks weer zal tegenkomen.
Net buiten Kwadijk zie ik een lepelaar in het weiland staan. Gelukkig is de vogel minder zeldzaam aan het worden, maar het blijft een bijzondere ontmoeting.
Op de dijk in Volendam is het vanzelfsprekend afgeladen met toeristen. Een aangeschoten Volendammer kroegtijger duwt de Quest een stukje vooruit. Ik ben daar niet van gediend en snauw de dwaas toe dat ie op moet rotten. Gelukkig is de tunnel door Velomobiel.nl versterkt en schade blijft uit.
Oh ja... het beloofde ijsje is heerlijk.
Op de terugweg neem ik dezelfde route. Net op het moment dat ik dezelfde koeien bereik, gaat het hek open en de beesten nemen bezit van de weg. Ze zijn op weg naar de plek waar ze gemolken gaan worden. En het zijn er niet een paar, maar zeker meer dan 100. Ik kan er niet langs en zet de Quest in het gras. Eerst durven de koeien er niet langs en de voorsten houden halt. Dan overwinnen ze hun schroom en willen nu alles van dat bijzondere gele geval weten. Ze komen er allemaal langs en snuffelen uitgebreid aan de fiets. Enkele koeien steken hun grote kop helemaal in de Quest, kennelijk beoordelen ze het als een voerbak. Het is heel vermakelijk allemaal.
Als na een minuut of tien alle runderen zijn gepasseerd zie ik wat ze me hebben aangedaan. Het zitkussen en de neksteun zijn kletsnat van de koeienkwijl, brrr.
Ik maak een paar foto's en denk daarbij aan Kees van Malssen, dit zijn wel heel toepasselijke foto's :).
Op de plek van de trekker-trek wedstrijden ramt een Peugeot zonder op of op te kijken over het fietspad. Vol in de remmen weet ik brokken te voorkomen. Ik roep tegen de verkeersregelaar 'wakker worden'. Hij droomt evenwel voort en let alleen op het vertrekkende verkeer op de hoofdrijbaan. 'Fietsers zijn toch volmaakt niet van belang'.
Ik snel naar huis en laaf me aan een heerlijk koud pilsje.
59 km.

Velomobiel.nl modificatie en .... 4 wielige Quest

Vanmorgen rijden Marian en ik naar Lemmer om een zwemtrap voor het zwemplateau voor ons huis te halen. De Quest is mee op de aanhanger om bij Velomobiel.nl een versterking te laten aanbrengen aan de ophanging van de achterbrug.
Onderweg controleer ik minstens éénmaal of de Quest goed vast op de aanhanger zit. De beide voorwielen zitten goed vast, de sjorband om het achterwiel is weg. Het achterwiel kan niet makkelijk van de brede plank afschuiven omdat deze een rand heeft. Ik bevestig een tweetal tiewraps om het wiel en we rijden weer door. In Lemmer blijkt dat de tiewraps kapot zijn. De man waar we de zwemtrap kopen heeft sterke nylon tiewraps. Vlak voor Dronten controleer ik die tiewraps en hé.... weer zijn de tiewraps kapot. Ik rij rustig door naar Dronten. Een goede leer, tiewraps deugen niet om een Quest aan de wielen op een aanhanger te bevestigen. Even later blijkt er ook bij Velomobiel.nl een Quest bijna van een aanhanger te zijn gevlogen door kapotte tiewraps.


Bij enkele eerste 26" Quests is na ruim 2000 km een scheurtje ontstaan in het T-stukje waarmee de achterbrug aan één zijde vastzit. Op de foto is het rechter ophanging van de achterbrug. Theo laat me de oude en nieuwe bevestiging zien.
Ymte gaf me de keus om de modificatie zelf uit te voeren of langs te komen. Zoals bekend ben ik niet zo'n sleutelaar en ga graag naar Dronten. Theo zegt het in tien te minuten te klaren. Nou.... echt niet. Ik heb de tweede Quest met de nieuwe achterbrug en het T-stukje is bij mij nog geen standaard item geweest. Het feitelijke ophanglipje is niet in het midden, maar iets excentrisch op het plaatje gelast. Dit betekent dat een simpele vervanging niet kan. Allert last een plaatje op mijn eigen T-stukje en daarmee is de versterking ook goed geregeld.

Wat me direct opvalt bij Velomobiel.nl is een meterslange grote plug. Wat is dat nou? De mannen zijn wat zwijgzaam, maar even later komt het hoge woord eruit. Dit wordt de mal van een twee-mans Quest. Eerst willen de mannen niet dat ik er een foto van maak, het is vooral een uniek project dat zeker geen verkoopbaar product zal worden.
Allert laat me foto's zien van enkele stadia verder. Onder voorwaarde dat ik eventuele belangstellenden dringend zal verzoeken over dit project geen vragen te stellen aan Velomobiel.nl, is Allert zelfs bereid de foto's naar me op sturen. Ze staan hierbij afgedrukt.

Theo maakt nog een klein toetertje die synchroon met mijn richtingaanwijzer toetert. Ik vergat steeds de richtingaanwijzer uit te zetten omdat het LEDje slecht te zien is.

Voor ik naar huis rij bind ik het achterwiel vast met een sjorbandje, tiewraps zal ik hier nooit meer voor gebruiken.

Ligfietsers op visite

Drie weken geleden schrijft Peter de Rond in een mailtje:'12 juli fiets ik samen met Ben Wielheezen een rondje IJsselmeer in drie dagen. we gaan vrijdags weg en komen zondags thuis. Lekker rustig, en we overnachten bij Niels Vogel en Marcel Vriezekolk, maar komen ook vlak bij jou langs. Heb je bouw gevolgd via de web-site en ben toch wel benieuwd hou het er nu echt uitziet.Kunnen Ben en ik op de koffie komen de 12de. zal rond het middaguur of later zijn schat ik. We komen dan bij Niels weg en gaan via Amsterdam en zo door naar Marcel'.
Heel leuk natuurlijk en vanmiddag komen Peter, Ben, Niels Vogel en zijn vrouw bij ons aan. Het zijn net verzopen katten, ze hebben en heel zware regenbui voor de kiezen gekregen. Na de koffie laat ik ze onze stolp zien. Die valt wel in de smaak.
Na een broodje gaan Peter en Ben via Marken onderweg naar Marcel en Wendy in Almere, Niels en zijn vrouw gaan terug naar Schoorldam.
Ik maak een foto van het voor vertrek gereed staande viertal. Niels zit in de Mango van zijn vrouw, zij rijdt in de Quest van Niels. De Quest rijdt veel lichter, prettig voor haar en Niels kan wel iets zwaarder trappen.

Fortentocht 2008

Vandaag staat de Fortentocht op het programma. Gisteren was Kees van Hattem bij mij thuis. Hij is van plan om de Fortentocht niet in Amsterdam maar vanaf De Woude te starten. Prima idee natuurlijk, ik ga mee. Voordeel is dat er al 60 km onder de wielen is doorgegaan als wij ons in Amsterdam melden bij het verzamelpunt, het Centraal Station. Als wij in de middag weer bij De Woude zijn, hebben wij het rondje compleet gemaakt. Nogmaals, een prima idee, al moet er wel vroeg worden opgestaan.
Dan realiseer ik me dat de pont op zondag niet om 06.30 uur vaart. Nu lijkt het opeens geen goed idee meer. Eilanders zijn handig met bootjes, ik dus ook :). Als Kees om half zeven aankomt lig ik met de roeiboot te wachten. Kees stapt in en we zetten de bijna drie meter lange Quest op het 4 meter lange roeibootje. Dat gaat eigenlijk heel goed. Roeien gaat niet meer, peddelen met de roeiriemen gaat prima. Om kwart voor zeven zijn we onderweg.
Het rijden van de Fortentocht is simpel, gewoon de vele bordjes volgen. We realiseren ons dat ook de pont in Spijkerboor wel eens niet zou kunnen varen. Daarom rijden we via West-Graftdijk, aan de andere kant van het water.
De route voert ons langs nog in slaap zijnde dorpjes, langs vele vissers aan de waterkant en langs fouragerende hazen. Na Volendam en Katwoude koersen we af op Durgerdam. De snelheid is steeds tussen 30 en 32 km/u, heel relaxed. Kees denkt dat ie harder rijdt, zijn snelheidsmeter geeft 2 km/u te veel aan.
Om 9.00 uur staan we aan de voet van de tweede Schellingwouder brug en wachten op de groep rijders die vanaf CS komt. Om half 10 komen er vier man aanrijden, is dat alles? Ja, dat is alles. Met Mark-Jan, Henk, Arvid en Jan, allemaal op normale ligfietsen, vervolgen we onze weg. De wind is aangetrokken tot Bft 4 en gemiddeld tegen. Dat drukt de snelheid tot rond 25 km/u. Voor Kees en ondergetekende is het een heel ontspannen ritje. Ik lees op mijn hartslagmeter waarden af van 80 tot 90 hartslagen. Het oppompen van een band van Arvid met de kleine Sigma pomp kost me 105 hartslagen, da's zwaarder werken dan het fietsen vandaag in de Quest.
In Mijdrecht gaan we aan de koffie met appelgebak, heerlijk.
Dan weer onderweg richting Schiphol en Hoofddorp. Het weer houdt zich prima, regelmatig zon en 21 graden C. In het Hoofddorpse bos steken we traditioneel op en eten wat. De patatkraam is gesloten, er is alleen nog ijs en drank te koop.
In Hoofddorp staat een enorm kunstwerk, een soort kikker. Ik roep een 100 meter verderop fietsende familie aan, ik wil zelf ook op de foto :). Het blijken Polen te zijn. De man wil wel een foto maken, ik krijg de Nikon meteen terug :).
Bij Rijsenhout denk ik dat de verkeerslichten op groen staan, foutje Wim. Een Seat Leon rijdt bijna de neus van de Quest eraf.
Op afgesloten dijkvakken lopen veel schapen. Iedereen mag er langs, maar de beesten zijn bang voor de knalgele Quest. Ze blijven maar voor de Quest uit rennen. Na een kilometer zijn ze doodop en houden halt. Ik kan er nu helemaal niet meer door, ze duwen tegen de Quest. Ik neem maar een foto van de domme beesten.
Mark-Jan rijdt de hele weg met de armen over de borst, hij is een van de weinigen die dit zo goed kan. Op verzoek kan ie ook met benen los rijden, heel bijzonder.
We moeten tien minuten wachten tot we met pont Buitenhuis kunnen overvaren. Helaas mogen we niet over de mooie Zeedijk fietsen, het fort bij Beverwijk ligt aan een heel slecht fietspad.
We hebben al even de wind in de rug, vooral prettig voor de gewone liggers. Bij de Knollendammervaart rijden we niet om, maar nemen het handbediende kettingpontje. Wij krijgen daar een eerste buitje. De volgende stop is Woude 6 op het eiland De Woude. Arvid is afgeslagen, hij moet vanavond nog naar het Oosten van het land. Met zijn vijven drinken we koffie bij mij thuis. Er klettert een flinke onweersbui uit het zwerk. Ik realiseer me wat laat dat de Quest nog buiten staat. De Nikon camera, deze ligt altijd naast me in een open bakje, is ietwat verzopen. De foto's zijn OK en de camera overleeft het wel.
Mark-Jan, Henk en Jan gaan op pad om de laatste 60 km van hun Fortentocht te completeren.
Al met al een prachtige fietsdag, zonder kramp of ander malheur. Jammer dat er maar 6 deelnemers waren.
172 km.

CycleVision, kort avontuur

Vrijdag maak ik de Quest klaar voor de 1-uurs tijdrit op CycleVision. De banden worden gedemonteerd om te kijken of de binnenbanden de gewenste lichte uitvoering hebben. Dit is Ok en met wat talkpoeder gaan de Avocet banden om de voorwielen. Achterop monteer ik de Schwalbe Super Moto band, een prachtige brede slof van 60 mm breed. Dit lukt prima en ik maak een ritje. Het voelt goed en rijdt heel licht. Ook het comfort is weer verder verbeterd.
Dan vouw ik de Foldycar aanhangwagen uit en verzamel de spullen die zaterdag nodig zijn.
Vanmorgen om half acht kom ik bij de in de garage staande Quest en zie dat de achterband leeg staat. Pompen heeft geen enkel effect. Eraf dus maar. De binnenband blijkt een scheur van 10 cm in de lengte te hebben. Dan de Kojak er maar weer op.
Om acht uur staat mijn vriend Jan Veenis aan de overkant van het water al te wachten. Samen rijden we naar Sloten waar de vriendelijke organisatie van CV ons toelaat naar het parkeerterreintje vlakbij de buitenbaan te rijden.
Ik zal voor het eerst met de door Bob Vroegh gemaakt racekap rijden. De kap is mooi licht en voorzien van een opklapbaar vizier.
Na de start om 10.20 uur begin ik vrij rustig met een hartslag van 145 tot 150. Het fietst heerlijk licht en al snel blijf ik op 150 bpm stabiel. De snelheid op het mooie wegdek na het viaduct komt steeds op 52 km/u, op de slechtere stukken 48 tot 49 km/u. Er zijn nu veel deelnemers in de baan en af en toe slalom ik tussen de langzamere fietsers door. In de bochten moet ik af en toe flink afremmen om een botsing te voorkomen.
Na 25 minuten begint het eerste gevoel van kramp in mijn rechterkuit weer op te spelen. Het wordt snel erger en ik reduceer de snelheid tot 35 km/u. De pogingen om de voorvoet achterover te spannen geven geen soelaas, ik krijg er ook nog kramp in de voet bij. Het is over en uit. Met enige moeite en pijn zet ik de Quest bij de finish in het gras. In de uitslag zie ik dat ik gemiddeld 47,2 km/u heb gereden. De racekap doet dus wel zijn werk. Dat blijkt vanavond ook als Bastiaan Welmers tijdens de 25 km race een gemiddelde snelheid weet te halen van 52 km/u.
Na een prettige douche, het wordt in de Quest behoorlijk warm, wandelen Jan en ik naar de binnenbaan. Daar heb ik veel belangstelling voor de Whike, een driewieler met een zeiltje. Als oud-zeiler vind ik dit concept heel leuk. Ik praat even met Henk Brekelmans en ontwerper Fredjan Twigt. Ik zal zeker op een introductiedag een stukje zeilen/fietsen.
PS. Zondag zie ik mijn racekap op de Quest van Hans Wessels. Hij presteert het om in 6 uur bijna 300 km af te leggen en wint daarmee deze wedstrijd. De kap doet het dus prima, bedankt Bob!

Schaalmodel Quest

Gistermiddag bezorgt de TNT bode een doos van Velomobiel.nl. Gek, ik heb toch niks besteld? Ik maak de doos open en netjes verpakt zit daar een prachtig schaalmodel van een 26" Quest in. Ik kan mijn geluk niet op, fantastisch!.
Waar heb ik dat aan te danken? Een begeleidende brief van Velomobiel.nl geeft het antwoord. Ymte schrijft onder meer:'Op de foto zie je Julian Garoste uit Frankrijk. Vorig jaar heb ik hem ontmoet in Emden tijdens mijn fietsvakantie. Hij was op de terugreis van een drie jarige wereldreis per fiets. Hij was enthousiast over de velomobielen en wilde graag bij ons het vak leren. Je geld hebben we gebruikt om de stage mogelijk te maken. Hij heeft naast het nodige productiewerk twee modelquesten gemaakt. Een zeer goede leerling, zijn opleiding en werkervaring als juwelenmaker was daar ook zeker een basis voor.
Eén van de twee modelquesten is voor hemzelf, de andere als dank voor jou.
Groeten, Allert, Theo, Julian en Ymte.


Zoals bekend heb ik dit jaar veel winst gemaakt bij de verkoop van mijn gebruikte Quest. Hoewel ik het spel om zo veel mogelijk voor de Quest te krijgen erg leuk vind, is het niet per definitie nodig dat het geld in mijn eigen portemonnee verdwijnt. Naast een bedrag voor de sponsoring van wereldrecords voor ligfietsen, heb ik ook Velomobiel.nl een bedrag gegeven. In principe om een naar pech geval te kunnen helpen, dit naar het oordeel van Velomobiel.nl, maar de uiteindelijke bestemming vind ik perfect.
Ik ben erg blij met het schaalmodel, zeker omdat ze niet te koop zijn. Nogmaals hartelijk dank Allert, Theo, Julian en Ymte.