Giessen 2010 2e dag

Aan de Sorpesee begint de dag somber, het weerbericht voorspelt 18 mm regen. Na het ontbijt gaan de beide groepen op weg naar Burg Hohensolm, 1260 meter klimmen en rond 136 km rijden. Het weerbericht klopt en het begint al snel te regenen. Na 40 kilometer komen we bij het bekende spoorwegtracé dat nu prachtig is geasfalteerd. Wilfred met de vlammen Mango krijgt een lekke band. Als hij rapporteert dat ie enkele nietjes in zijn band aantreft, gaan we allemaal onze banden inspecteren. Dat levert een ontluisterend beeld op. Nog vier fietsers hebben nieten in één van hun banden zitten, soms een enkel nietje, soms zelfs een kammetje van vier nieten. Als de nieten worden verwijderd zijn al die banden lek en moeten worden vervangen. Ik denk dat dit een actie is van een idioot die het fietsen hier niet welgevallig is.
Beekie ontsnapt tijdens de afdaling bij Winterberg aan de dood. Hij schat tijdens de afdaling een bocht verkeerd in en belandt op de weghelft voor het tegemoetkomende verkeer. Op een haar na kan hij de vangrail aan de andere wegzijde vermijden.
Onderweg stoppen we even en vinden onder een appelboom veel afgevallen vruchten. Enkele fietsers vinden ze heerlijk, ik vind het maar zure krengen.
De klim naar Winterberg is 742 meter hoog en dus lang. Nergens stijgt het meer dan 10% en dus is het goed te doen. Ik klim steeds met hartslag 138 tot 145 en dat is lang vol te houden. Peter de Rond klaagt dat zijn hartslagmeter op 185 slagen per minuut staat en vindt dat ie wel erg hard moet werken.
De regen komt soms met bakken uit de hemel. Jan Geel heeft vrijwel geen droge spullen meer aan boord. Jaren geleden heb ik speciale versterkte plastic zakken gekocht die lucht- en waterdicht afsluiten. Je kunt via waterdichte ventielen alle overtollige lucht eruit persen en zo een heel klein pakformaat bereiken. Ik heb twee van die zakken mee, één voor een reserve set fietskleding en één voor normale kleding. Verder zijn er twee velomobieltassen aan boord, één voor bestek en eten en drinken, en één met persoonlijke spullen als camera, paspoort, bril enz. enz.
De slaapzak en slaapmat liggen bovenop de plastic zakken en blijven ook goed droog.
In een groene plastic buidel zit alles voor bandenreparatie onder handbereik. De totaal drie lekke banden die ik had tijdens deze reis hebben totaal 20 minuten vertraging opgeleverd.
Eten, vooral snelle snacks, zijn onder handbereik. Jan Geel weet nu dat ie dat ook moet doen. Tijdens het klimmen raakte hij door de voorraad calorieën heen en viel stil. Na tien minuten en wat eten kon Jan weer prima naar boven. Overigens bewonderenswaardig dat een man van 69 jaar zo'n tocht zo goed aankan. Dan moet je wel heel sterk zijn.
De Burg Hohensolm is een prachtig slot waarvan de start van de bouw dateert uit 1320. Het is nu eigendom van de Evangelische Kerk in Duitsland die er de afgelopen 7 jaar zo'n 5 miljoen euro in heeft geïnvesteerd. De accommodatie is uitstekend met goede bedden en lekkere douches. Het eten vind ik maar zozo, een hamburger met vette pasta is niet helemaal mijn kostje.
's Avonds drinken we een glas bier en gaan ..... snurken. Niet ik, maar vooral Beekie zaagt het hele bos om het kasteel om. Ik heb goede oordoppen in en slaap een meter of acht bij hem vandaan. Ik hoor niks maar Peter de Rond, ook met oordoppen, gaat het bed uit en schudt Beekie hardhandig wakker.
136 km

Giessen 2010 1e dag

Gisteravond laat ben ik in Varsseveld gearriveerd. De ouders van Frank Cornelese hebben een prachtig vakantieverblijf aan hun huis gebouwd. De Foldycar kan goeddeels droog staan en de Quest wordt beladen met de spullen die voor de trip nodig zijn. Ik heb daar in de loop van de jaren een systeem voor bedacht dat komend weekend goed blijkt te werken.
Beekie komt met een zwaargehavende fiets aan. Hij is met de rechtervoorzijde keihard tegen een boomstronk gereden en kan meer dan 1200 euro schade noteren.
Na een paar glaasjes port en gezellig geklets met diverse ligfietsers, verdwijn ik naar de nok van het pand en slaap redelijk goed.
Om 8.00 uur vertrekt een sliert velomobielen, vrijwel allemaal Questen en een enkele Mango. Het is mooi weer en het licht glooiende landschap ziet er fraai uit.
Bij ACE in Winterswijk staat ook een aantal fietsers gereed en nadat er twee groepen zijn geformeerd, ik ga met de 'snelle' groep mee, wordt er vertrokken. Uiteraard moet Yvonne nog haar banden oppompen. Ik heb haar afgeraden haar hond Astra mee te nemen, maar dat is voor haar geen optie. Ik adviseer haar daarom thuis te blijven, haar tempo zou de groep bij het klimmen te zeer vertragen. Jullie begrijpen het al, dit is ook geen optie.
Het fietst heerlijk in dit mooie weer waarbij het tempo er lekker in zit. Wilfred krijgt problemen met zijn voorderailleur. Terwijl Bastiaan dit repareert, legt Wilfred het tafereel vast.
De middagpauze kunnen we als gebruikelijk in het zonnetje voor de LIDL doorbrengen. Als Bastiaan zijn gekochte spullen in de fiets wil stoppen lukt dat niet. Er moet heel wat gereorganiseerd worden voor hij er zelf weer bij kan.
We passeren de fabriek van Hase ligfietsen. Een aantal fietsers gaat even in de fabriek rondkijken, ik heb het al een keer gezien en blijf lekker op het gras in de schaduw zitten. Hase demonstreert de nieuwe regenkap over zijn trike. Het ziet er netjes uit, maar geef mij maar liever een velomobiel.
De dag verloopt verder zonder veel problemen. Wel zijn er in middag al de eerste klimmen. Sommige zijn zo steil dat enkele fietsers te voet naar boven moeten. Op de foto van Robert Frischemeier rijden we boven op een plateau. Steil omhoog betekent meestal ook steil omlaag. Voorrijder Jan van Steeg rijdt ruim 80 km/u als de bekabeling van zijn linker rem het begeeft. Hij moet nu met één rem tot stilstand zien te komen. Dat lukt niet en Jan besluit zijn voeten als ankers te gebruiken. Levensgevaarlijk voor die onderdanen, maar wat moet je. Aan het eind van de afdaling weet Jan met kunst en vliegwerk rechtsaf te slaan en wat omhoog te rijden. Op een boerenerf staat ie er wat pips en stevig geschrokken bij. Van Rob krijgt ie de remparachutes zodat eventuele latere afdalingen langzamer zullen verlopen. Gelukkig zijn we snel bij de Sorpesee en kan Jan een nieuwe remkabel monteren.
Het avondeten wordt bij de Italiaan ingekocht en smaakt prima. Ik snap alleen niet hoe sommigen een complete maxi pizza naar binnen krijgen, om van Beekie maar te zwijgen. Die laat voor twee personen bami aanrukken en eet het nog op ook.
180 km

Voorbereiding Giessen tocht

Komende weekend gaat er weer een flinke groep velomobielen naar Giessen. Ik ga ook weer mee, al heb ik getwijfeld of ik er wel goed aan doe. Op de eerste overnachtingsplaats bij de Sorpesee is dit jaar maar één huisje beschikbaar met maar 8 bedden. Betekent dat ik mogelijk op de grond zal moeten slapen. Dat op de grond slapen gebeurde tot op heden op een 3,5 cm dun Thermorest matje. Bepaald oncomfortabel om niet te zeggen dat ik vrijwel geen oog dicht deed.
H@rry maakt me attent op de matjes van Exped. Dit zijn donsgevulde matjes van 9 cm dik met een geïntegreerde pomp. Zo'n matje aangeschaft en dat lijkt een goede oplossing.
Aan de hand van een al jaren bestaande checklist scharrel ik alle spullen bij elkaar. Onwaarschijnlijk wat een hoop troep moet er toch mee. Extra t.o.v. een normale rit zijn natuurlijk de slaapzak, de mat, toiletspullen, dubbele fietskleding, kleding voor 's avonds, eten en drinken, opladers enz. enz.
Nadat alles verpakt is laad ik de spullen in de Quest. Dat gaat prima al is het gewicht fors.
Ik plak de schade van het afgelopen weekend dicht met een stuk ducktape zodat er geen water in het laminaat kan komen.
Alle tape en stroomlijn verbeterende maatregelen aan de onderkant van de Quest haal ik er af. Voor een goede koeling van de remmen is het beter ze niet op te sluiten.
De Schwalbe Super Moto band is snel en comfortabel, maar niet geschikt in de bergen. Bij zwaar aanzetten op steile hellingen vervormt de achterbrug heel weinig, maar net genoeg om de band in de wielkast te laten aanlopen. Zo'n rem wil je op dat moment echt niet hebben. Ook loopt de band heel snel tegen de wielkast aan bij het stouwen van de bagage. Daarom gaat er een Schwalbe Furious Fred van 50 mm breed om. De al 5500 km meegaande GoCycles op de voorwielen zijn nog in prima staat en blijven er gewoon om. Zelfs het van oorsprong aanwezige heel lage profiel is nog steeds niet helemaal weggesleten.
Tenslotte maak ik een boodschappenritje naar Castricum. Op mooi asfalt en boven de 35 km/u fluit de Furious Fred hoorbaar. Ook hangt de fiets iets meer achterover, maar het rijdt verder prima.
Vanavond na 19.00 uur neem ik nog afscheid van een overleden buurtgenoot waarna ik met de auto naar Varsseveld onderweg ga.
Ja ja Peter, ik neem port mee :).

Van Dam tot Dam en eerste schade

Vanmorgen fiets ik naar Heerhugowaard, de startplaats van de Van Dam tot Dam rit. De route gaat langs een aantal plaatsen waar het woord 'Dam' in voorkomt. Kees van Hattem, Rob Kaag en Jan Geel zitten al in de Quest te wachten. Het is met 11 graden C. ronduit koud en het begint wat te miezeren. Majoor Kees vertrekt al voor 10.00 uur, maar de rest wil nog even wachten of er zich mogelijk nog een deelnemer meldt.
We vertrekken in oostelijke richting naar Obdam. In Schardam voegt Jan Reus met de Alleweder zich bij de groep. Langs de IJsselmeerdijk gaat het zuidwaarts naar Edam en Volendam. Plotseling duiken er twee zwarte schapen voor ons op. Ik rij de beide beesten klem, maar ze schuiven de Quest gewoon terzijde en gaan er weer vandoor. Ze sjouwen achter Kees aan en hij probeert de rappe beesten te pakken te krijgen. Ze lopen zeker 25 km/u dus die exercitie is kansloos. We laten de beesten maar gaan.
Het regent al even en dat maakt het in combinatie met de pittige wind en lage temperatuur niet echt lekker.
We leggen aan bij een restaurant langs de dijk en laten ons de koffie met appelgebak, nogmaals hartelijk dank Jan G. voor de traktatie, goed smaken.
De schuimkap gaat erop en dat blijft de eerste uren zo. Via Edam en Volendam rijden we naar Monnickendam en onder aan de dijk naar Durgerdam. We krijgen een enthousiast applaus van enkele tientallen skeelers die ons netjes doorlaten en zo een erehaag vormen. Via Waterland komen we bij de splinternieuwe pont in Ilpendam. Kees financiert de overtocht en we rijden door het mooie Twiske. Daar moeten we stoppen voor een ruiter direct nadat ik langs een rood-wit geblokte paal ben gereden. Als ik stil sta krijgt de Quest een flinke tik van achter. Jan Reus is met de Alleweder achter tegen mijn fiets aangereden. Jan heeft geen schade, ik helaas wel. De gelcoat is over 12 centimeter weg en onder de reflecterende sticker achterop lopen de breuken door. De zon komt vaker in beeld en de schuimkap kan onderdeks.
We vervolgen onze weg naar de Zaanse Schans in Zaandam. Daar zijn we natuurlijk weer veel interessanter dan alle molens bij elkaar. Er staat een grote groep Aziaten op de dijk. Ze draaien zich als één man om en ze rennen op ons af. Tientallen meisjes schurken tegen de Questen aan en worden door vrienden en vriendinnen op de foto gezet.
Een Japanner vraagt of ie ons mag fotograferen. 'Natuurlijk', maar maak dan van ons ook een foto. Dat doet ie goed en de foto staat hiernaast.
Op het fietspad naast de Markervaart rijden tientallen Solexen. De dames en heren zijn een dagje op de huur Solex onderweg. Sommige schrikken zich rot als wij al toeterend langs de pruttelende oudjes rijden.
In De Woude drinken we koffie en praten we onder meer over aero-dynamica. Het afplakken van de voetengaten met 1 mm neopreen met een variabele spleet in het midden lijkt een heel goede snelheidsverbeteraar.
120 km
Totaal nu 8000 km.

Keramische lagers, een doodvonnis?

Het is wat stil geworden rond keramische lagers. Wat is nu de stand van zaken?
Zoals bekend zijn er twee soorten keramische lagers, vol-keramische en hybride keramische lagers. Vol-keramische lagers bestaan geheel uit keramiek, hetzij silicium-nitride (Si3N4) of zirkonium-oxide (ZrO2). Hybride keramische lagers hebben RVS lagerschalen en meestal silicium-nitride kogels.

Ernie Frieke heeft in publicaties na uitgebreide testen een 'doodvonnis' uitgesproken over keramische lagers. Is dit terecht? Ja en nee.
Ja, als je keramische lagers voor alledaagse toepassingen inzet. Keramische lagers lopen alleen merkbaar lichter als er geen smering wordt toegepast. Hybride keramische lagers moeten gesmeerd worden. Doe je dit niet, zie foto, dan vernielen de extreem harde keramische kogels de lagerschalen. Smeer je wel, dan is de extreem lichte loop verdwenen en kun je net zo goed een kwalitatief hoogwaardig stalen lager gebruiken.
Vol-keramische lagers, gebruikt in bijv. de vijandige omgeving van de naven van de voorwielen van de Quest, kunnen voor grote problemen zorgen. Hans Wessels heeft vorig jaar zijn 24-uur recordpoging al na enkele uren zien stranden door …. problemen met vol-keramische lagers. Vol-keramische lagers hebben een beperkte niet-slepende afdichting, mede daardoor lopen ze zo licht. In de remtrommels van de Quest verzamelt zich een mengsel van vet en slijpstof van de remmen. Als dit langs de afdichting de kogels heeft weten te bereiken ontstaan er een soort kievitseieren. Mooi om te zien, maar dodelijk voor een lichte loop. Het mengsel van vet en remstof kleeft aan de spiegelgladde kogels en remt als de beste zonder de rem zelfs maar aan te raken.

Nee, als je keramische lagers inzet voor specifieke toepassingen.
Vol-keramische lagers kunnen inderdaad zonder smering draaien en zijn voor specifieke omstandigheden, bijvoorbeeld bij recordpogingen, de aangewezen keus. In de recordfiets Whitehawk van Elan draaien door mij geleverde vol-keramische lagers uitstekend. De winst is ruim 10 watt in vergelijking met stalen lagers.
Voor wedstrijden vervang ik het standaard kettingwiel door een TerraCycle kettingtandwiel met keramische lagers. Elke rek is eruit en iedere trap is voelbaar raak. Direct na de wedstrijd verwissel ik de TerraCycle weer voor een kettingwiel met O-ring, de stilte is weer terug.

Het effectieve gebruik van keramische lagers is dus beperkt. Zeker ook omdat deze lagers alleen met goede persen mogen worden geplaatst. Het zonder goed gereedschap 'intikken' van keramische lagers levert vaak breuk of schilfering op. Ook al zie je soms geen schade, deze kan wel degelijk al aanwezig zijn. Een klein voordeel van hybride keramische lagers is dat ze niet roesten.
Alles overziende is het gebruik van keramische lagers in een Quest of Strada niet zinvol.

KMC CL566R ketting sluitschakel deugt niet

Tijdens de Ierland reis hebben we 2 schakels uit de ketting gehaald. Vervolgens de ketting weer met een KMC CL566R ketting sluitschakel gesloten. Tot ieders verrassing lag enkele dagen later plotseling de complete ketting 30 meter achter de Quest. De ketting bleek op de sluitschakel 'gebroken'. Eén helft van de sluitschakel, ook wel 'missing link' genoemd, lag onderin de derailleur afscherming. De andere helft zat nog in de ketting. Cees Roozendaal heeft de ketting geponst en problemen bleven verder uit.
Na thuiskomst Velomobiel.nl op de hoogte gesteld van mijn bevindingen. Volgens goed gebruik reageren de mannen laconiek 'we gebruiken ze al jaren'.
Gisteren vijf nieuwe setjes meegenomen en vandaag aan een test onderworpen. Ik schuif een setje in elkaar en steek twee stukken 4 mm nylon lijn tussen de pennen. Eén lus in de bankschroef, aan de andere ga ik met mijn volle gewicht hangen. Ook ruk ik meerdere keren uit alle macht aan de schakel.
Ik bevrijd de sluitschakel uit de bankschroef en kijk hoe vast ie zich heeft getrokken. Heel simpel, de schakel valt uit zichzelf uit elkaar en heeft zich dus in het geheel niet vast getrokken. Kennelijk zijn de toleranties te ruim.
Per saldo deugt het product niet en raad ik iedereen aan deze sluitschakels niet te gebruiken. Helaas zitten ze in iedere Quest en Strada die nieuw wordt afgeleverd. Mogelijk gaat dat in Nederland, met dank aan het freewheel goed, op slecht wegdek zoals in Ierland kan de ketting op deze sluitschakel 'breken'.
Ik ga op zoek naar goed sluitende sluitschakels en zal de KMC CL566R als ik weer eens in Dronten kom weer in het bakje kieperen.

Snel boodschappen doen in Dronten

Vandaag rijden Kees van Hattem, Jan Geel en ik naar Dronten voor wat boodschappen. Om 9.00 uur staat Kees al te wachten in Avenhorn. Het is mooi zonnig en met lichte rugwind schiet het lekker op. Jan staat op de toerit naar de dijk in Enkhuizen ook al gereed. Zijn nieuw gespoten Quest ziet er werkelijk als nieuw uit. De zon heeft de mist hier nog niet weggebrand. Na de grote hobbel in de afdaling onder het aquaduct geef ik even gas en dat levert 70 km/u op. Op de dijk rijden we de vochtige deken die mist heet in. Ik heb geen brilpoetsdoek onder handbereik, dan de bril maar af. Met zo'n kaarsrechte dijk zonder tegenliggers is wat minder gezichtsscherpte al gauw beter dan een bril vol met miniatuur waterdruppels.
Een vlak onder de wal liggende vissersboot laat zijn misthoorn loeien bij wijze van groet. Wij toeteren en zwaaien terug.
In hoog tempo rijden we door Lelystad en met de wind schuin achter voeren we het tempo op. Ik wil proberen binnen 3 uur van De Woude naar Dronten te rijden. Bij ruim 50 km/u vindt Jan het mooi en ik zie hem in mijn spiegels kleiner worden. Kees heeft al eerder afgehaakt. Ik trek door tot 57 km/u en hou dat vast tot de bebouwde kom van Dronten. In 2 uur 55 minuten heb ik de 96 km afgelegd.
Na de boodschappen, ook Kees winkelt voor deze en gene, rijden we noordwaarts. We hebben nu tegenwind en dat drukt de snelheid behoorlijk. Boven Lelystad ontwikkelt zich een forse bui, het wordt donkerder en donkerder. Ik probeer de bui voor te blijven en hou de snelheid na de sluizen op rond 43 km/u. We ontsnappen aan deze bui.
Halverwege de dijk stoppen we even en Jan trakteert op kokosmakronen.
Boven Noord-Holland is een flinke storing aangekomen en het gaat regenen. De kap er op en dat is geen luxe, het blijft tot voorbij Hoorn regenen. Ik let niet op en raak tot twee keer toe van de weg. Geen probleem, na een stukje hevig hobbelen heb ik het natte asfalt weer onder de wielen. Hadden we in Enkhuizen van Jan afscheid genomen, in Avenhorn gaat Kees richting Heerhugowaard. Na een laatste broodje ga ik door de Mijzenpolder naar De Woude. Na precies 6 uur fietsen heb ik de 192 km achter de rug.

Alligt kettingtandwiel

Na de tijdrit op Texel wil ik gauw weer stil rijden. Het TerraCycle ketting - tand - wiel maakt me veel te veel herrie om continue naar te moeten luisteren. Ik had eerder bij Velomobiel.nl een Alligt ketting - tand - wiel besteld. Dit kettingtandwiel is gemaakt van een geluiddempende kunststof die is versterkt met glasvezels. Naast het tandwiel zitten twee rubber O-ringen.

Na de montage ga ik onderweg naar Rob Kaag in Alkmaar. Rob probeert al weken mij een verjaardagscadeautje te bezorgen, maar we lopen elkaar steeds mis. Als Mozes niet naar de berg komt, gaat de berg wel naar Mozes :). Het eerste wat me opvalt is dat het kettingtandwiel behoorlijk stil zijn werk doet. Het waait Bft 4 tot 6, teveel wind om een definitieve conclusie te trekken, maar het lijkt heel behoorlijk. Wel moeten de O-ringen bewijzen dat ze voldoende lang meegaan. Als de O-ringen snel door de olie oplossen zal het lawaai weer toenemen. Ik hou jullie op de hoogte.
Montage bij km stand: 7670.

NB. Twee ervaren veelfietsers, Peter de R. en Wim R. hebben beiden het Alligt kettingwieltje nu 3000 km in gebruik. Peter schrijft in een commentaar op deze post dat het wieltje het bij hem zonder schade nog doet. Wim R. rapporteert dat het wieltje na 3000 km total loss is.

Tijdrit Texel 53,22 km/u gemiddeld, wow!

Het geheime wapen
Vanmorgen rij ik om 9.00 uur van huis. Ik wil de boot van half 11 halen. De eerste blijde verrassing is dat mijn Audi, lengte 4,83 meter met aanhanger en Quest van 2,85 meter samen toch maar 5,50 meter lang blijken te zijn. Dat scheelt nogal wat in mijn voordeel :). De tweede verrassing is dat er een veerboot ligt waar ik direct in kan rijden. Direct daarna gaat de klep dicht en blijkt er ook een afvaart om 10.00 uur te zijn. De veerboot heeft een vrijwel leeg laagste dek. Wel zijn er veel wandelaars aan boord voor de wandelmarathon op het eiland dit weekend.
Ik ben één van de eerste deelnemers. Mooi moment om even met de organisatoren van de tijdrit te praten. Het bestuur heeft besloten volgend jaar geen ligfietsers meer te laten deelnemen. De argumenten zijn dat wij toch een ander soort fietsers zijn, het evenement te groot wordt en de vrijwilligers te lang op hun post staan. Ook zouden de kosten van de Mylaps transponders te hoog worden. Zonder er een lang verhaal van te maken, ik heb het bestuur een uitgebreide brief geschreven en de argumenten trachten te weerleggen. Het bestuur heeft gelukkig besloten om de uitsluiting, zij zouden dit aan het eind van het evenement meedelen, niet wereldkundig te maken. Heeft o.m. te maken met het aanbod van Gerard Arends van de Ligfietsvereniging NVHPV om de technici van de tijdrit met het Mylaps systeem dat zij volgend jaar gaan inzetten, bij te staan.

Nadat ik eerst mijn laatste geheime wapen in de fiets monteer, hierover later, verwelkom ik alle ligfietsers, een hele ploeg, niet alleen deelnemers, maar ook begeleiding. Zoals gebruikelijk moeten aan de fietsen van Martje en Yvonne nog de nodige dingen gebeuren. Hun vrouwelijke charme brengt een heel legioen hulptroepen op de been. Jan Geel plakt de wielkasten van Yvonne's Quest af, oops, mijn eerste geheime wapen is niet meer uniek. Kees van Hattem en Rob Kaag wisselen de hele bandengarderobe van Juffrouw Katjes Strada.
Om 13.00 uur start Juffrouw Katje als eerste. Ik mag om 13.03 uur als zevende van start. Eerst plakt Jan Geel mijn racekap zodanig op de romp van de Quest dat er geen al te grote verstoringen in de luchtstroom optreden.
Het waait 3 Bft uit het noorden en dus is de eerste 15 km tegen wind. Geen nood, ik ga er met 54 tot 57 km u keihard tegenaan. In no-time staat de hartslagmeter op 160 slagen per minuut gebeiteld. Behalve een dunne zwarte slip heb ik niks aan, onder de kap wordt het sowieso bloedheet. Het fietsen gaat heerlijk en de hoge snelheden tegen wind deren me niet. Nooit raak ik buiten adem, zelfs niet als de hartslagmeter even naar 163 slagen per minuut gaat. Wel zet ik het verstelbare vizier soms even op een kier om wat frisse lucht toe te laten. Een nieuw geknipt vizier sluit veel beter dan het vorige exemplaar en de snelheid blijft hoog ook als ik even wat koele lucht toelaat.

Foto's keerpunt zijn gemaakt door Jan Hovestreijdt

Na een goed kwartier heb ik de eerste 15 km afgelegd. Onderweg heb ik alle eerdere starters ingehaald. Alleen Wim Rutten, hij rijdt maar 500 meter voor mij, laat zich niet inrekenen. Ik zwaai naar rechts om de omzetters, Kees van Hattem zet mij om, zoveel mogelijk tilwerk te besparen. Dan gaat het voor de wind terug naar Oudeschild. Al snel komt 60 km per uur op de snelheidsmeter. Helaas is de trapfrequentie wat te hoog, een direct gevolg van het 53-tands grote blad voor. 57-tands is beter, maar dat geeft weer beperkingen met het schakelen op de kleine bladen voor.

Deze mooie actiefoto is gemaakt door Marloes Dries

Als ik halverwege de terugweg ben verwacht ik wel te worden ingehaald door andere fietsers. Dat gebeurt evenwel niet. Alleen Ymte kan de benodigde ruim 60 km/u wel trappen en hij haalt me in.
Op de finish krijg ik veel enthousiaste reacties en even later zegt Kees dat ik derde sta en meer dan 53 km/u gemiddeld heb gereden. Dat is bijna ongelofelijk, zeker als je weet dat ik vorig jaar niet verder kwam dan 48,40 km/u. Wel kreeg ik toen 5 kilometer voor de finish kramp in mijn kuit.

Uiteindelijk komt mijn snelheid uit op 53,22 km/u gemiddeld. Ik laat Harry Lieben, Eduard Botter en zelfs de Viking uit Wieringen, Cees Roozendaal, achter me. Drie snelle nieuwkomers, Jan van Steeg, Wim Rutten en Alwin Visker, houden me van het podium.
Op de veerboot val ik in diepe slaap. Als iedereen al naar hun voertuigen is vertrokken tikt een vriendelijke fietser mij op mijn schouder en maakt mij wakker. In Den Helder zie ik de hele delegatie ligfietsers de kruising bij het Marinecomplex oversteken. Ik heb al lang groen licht als de sliert fietsers onverstoorbaar doorrijdt. Nou zie ik het eens van een andere kant :).

Wat zijn nou die geheime wapens?
Gocycle banden voor op 6 bar, een halve bar harder dan GoCycle als maximum adviseert en Schwalbe Super Moto achter op 5 bar zijn niet nieuw.
Wel nieuw is dat ik vrij uitgebreid de luchtstroom onder de Quest heb aangepakt. De voetengaten zijn voor 60% dichtgeplakt met Ducktape. Dit is zo flexibel dat ik er nog doorheen kan stappen. De wielen heb ik met een kartonnen sjabloon vrijwel ingesloten. Daarna heb ik het nageknipt in 0,75 mm polycarbonaat en met ducktape vastgeplakt. De wielen houden nog wel hun volledige stuuruitslag. Aan de buitenkant van de wielkasten zijn de inkepingen recht getrokken. Ook het achterwiel heeft eenzelfde behandeling gekregen.
Niet eerder heb ik de accu en het kettingscherm in de fiets verwijderd, nu wel. Spiegels, zelfs het kleine spiegeltje, zijn verwijderd.
Het vizier van de racekap heb ik zeer nauw passend gemaakt. Het vorige vizier stond er veel te ruim op.
In plaats van mijn mountainbike schoenen heb ik mijn oude raceschoenen tijdelijk in ere hersteld. Scheelt 100 gram per schoen.
Ik denk dat ook de Bebop pedalen een positieve rol hebben gespeeld. Zonder frictie in de knieën met veel 'free float' zijn dit heerlijke pedalen.
Als laatste heb ik vanmorgen het kettingwiel tijdelijk vervangen door een TerraCycle kettingtandwiel met keramische lagers. Je voelt nu dat iedere trap raak is waar het heerlijk stille Polycord toch een heel klein beetje inveert.
Is dat nou alles? Ja, technisch wel. Maar rij je daar nu bijna 5 km harder door?
Nee, zeker niet. Belangrijker is dat er zeer veel meer kilometers door mij zijn gereden. Inclusief de 2300 km in Ierland, Noord-Engeland en Schotland heb ik in 5 maanden bijna 8000 km gefietst. Vooral de laatste weken ben ik stevig met interval training bezig geweest. Dat is vooral goed om de hoge hartslagfrequenties lang vol te houden.
Het laatste en naar mijn mening ook belangrijke verschil is gewicht, lichaamsgewicht wel te verstaan. Ik ben nu 6 kg lichter dan vorig jaar.
Uitslag 2010




-

Suunto M4 hartslagmeter

Een hartslagmeter is voor mij een graag gebruikt hulpmiddel tijdens trainingen. Tijdens wedstrijden gebruik ik per definitie een hartslagmeter. Als je regelmatig met een hartslagmeter werkt, leer je precies hoe lang je met welke hartslag bepaalde prestaties aan kunt. Het voorkomt dat je jezelf 'opblaast' door te hard van stapel te lopen. Zo weet ik precies bij welke maximum hartslag ik desnoods urenlang kan klimmen.

Suunto, een grote naam op dit gebied, heeft onlangs een nieuwe betaalbare serie hartslagmeters op de markt gebracht. Een kijkje op de site van de Hartslagmetershop.nl leert me dat het wel heel mooie uurwerkjes zijn. De specificaties zien er goed uit en de borstband heeft zowel een digitale als een analoge zender aan boord. Binnen een dag is het pakje thuis en kan ik de eerste ervaringen opdoen. Het horloge is heel fraai van model en heeft een prettig zittende band. De borstband is heel soepel en al snel merk je niet meer dat je hem om hebt. De borstband heeft een krachtige digitale overdracht die tot wel 6 meter afstand van het horloge blijft werken. De analoge overdracht kan worden gebruikt bij onze hometrainer.
De M4 kost 129 euro. Het kan veel goedkoper, vanaf net onder 70 euro heb je hetzelfde mooie klokje, zij het met iets minder functies. Hartslagmetershop.nl verstuurt de hartslagmeter zonder verzendkosten.

O-ringen, talk, paspoort en trainen

Vanmorgen is het voor het eerst weer eens rustig fietsweer. Kees en ik rijden naar Limmen om mijn nieuwe paspoort op te halen. Ik heb me vorige week moeten beheersen toen ik verplicht werd vier verschillende vingerafdrukken in te leveren. Het zal toch niet net zo gaan als met onze betaalgegevens? Die gaan namelijk linea recta naar de VS. Uiteraard heeft de mevrouw achter de balie haar verkeerde antwoord klaar. Nou wil ik best gegevens inleveren ter bestrijding van terrorisme, maar het éénrichting verkeer, de VS eist en krijgt alles en wij krijgen niks van hen retour, stuit me zeer tegen de borst. Helaas heeft men in het Europees parlement zitten slapen toen de Amerikanen met hun onterechte en niet-wederkerige eisen kwamen.
Alle verzet is zinloos, vingerafdrukken inleveren of anders geen paspoort.
In Limmen rij ik naar de lokale drogist om talkpoeder te halen. Talkpoeder verlaagt de rolweerstand van buitenbanden meetbaar. Het meisje achter de balie leg ik uit dat ik het niet gebruik tussen mijn tenen of billen. Ze legt de 'dure' Unicura verpakking weer terug en schudt uit een bus losse talkpoeder een kleurige plastic puntzak vol. Kost helemaal 90 cent voor 100 gram. Zo komt Jan splinter door de winter.
Ik ben nu een week aan het 'trainen' voor de tijdrit op Texel komende zaterdag. Ik fiets elke dag hetzelfde rondje van 30,2 km via Driehuizen, de Schermer molens, Schermerhorn, Alkmaar en langs de Westdijk langs het Noord-Hollands kanaal weer naar De Woude. Ik doe dit in de vorm van intervaltraining. Tien minuten bijna maximaal, even maximaal en dan weer tien minuten rustig aan. Elke dag gaat het wat sneller, al moet er al stevig aan getrokken worden om de gemiddelde snelheid boven de 41 km/u te krijgen. Niet zo gek met vier stoplichten, slingerende dijkweggetjes en enkele bebouwde kommen.

Pé beschrijft een litanie van ellende met O-ringen om zijn kettingwiel. De ringen van Velomobiel.nl gaan al na 60 tot 70 km kapot. Pé koopt bij een lokaal bedrijf 2 andere ringen. Die gaan nog geen kilometer mee en zijn dan al kapot. Pé snapt niet direct waarom hij nu het ratelen van het kettingwiel wel goed hoort terwijl hem dit voorheen niet opviel. De reden is simpel, het vizier heeft het lawaai om de oren zo veel verminderd dat geluiden uit de fiets nu veel beter hoorbaar zijn.
De 4 mm Polycord O-ringen gaan zonder speciale ingrepen zo'n 1000 tot 1500 km mee. Mogelijk dat het inbedden in Sikaflex dit nog wat verder verbetert. Ymte zal twee kettingwielen uitdraaien om bredere Polycord ringen mogelijk te maken. Bredere Polycord O-ringen kunnen niet zonder verdieping in de groef worden gemonteerd, de ketting komt dan teveel naar beneden en schuurt over de bodem van de Quest.

Na de boodschappen rijden we naar Bakkum aan Zee, daar rechtsaf en door het duin naar Egmond aan Zee. Enkele keren misbruik ik het gezamenlijke ritje om wat te intervallen. Kees' Quest rammelt op de slechte klinkers dat het een lieve lust is, mijn Quest op zijn brede schoeisel is merkbaar stiller. De GoCycle banden zitten er nu precies 5000 km onder. Nog niet versleten en met maar één miniscuul lekje bevallen deze banden me prima.

Vervroegde starttijden NK tijdrijden Texel 4-9-2010

De organisatie van het Nederlands Kampioenschap tijdrijden op Texel heeft, na problemen met hun website, nu de starttijden bekend gemaakt. Een groot verschil met eerdere jaren is dat de gestroomlijnde ligfietsen nu als eerste starten. Een wijs besluit, Ymte Sybrandy haalde vorig jaar de laatste racefietsers in met 61,99 km/u gemiddeld, een snelheidsverschil van meer dan 20 km/u.
Betekent wel flink eerder van huis.
Martje Nieman, juffrouw Katje voor ingewijden, mag als eerste van start. Helaas kan zij zich niet richten op de tijd van Yvonne van der Stok, die start 2,5 minuut later. Ik start om 13.03 uur, een halve minuut na Yvonne.
De weersomstandigheden zien er goed uit, het lijkt droog te blijven en met een windje 3 Bft uit het zuid-oosten en 20 gr. C. kan het niet anders dan een feestje worden.

Vizier opnieuw verbeterd

Marcel Prins schrijft op zijn blog dat er regenwater tussen de steuntjes van zijn vizier en schuimkap drupt. Dat had ik eerder ook ervaren. Een nieuwe variant van het vizier bestrijdt dit effectief.
Bij het knippen van een nieuw vizier maak ik er nu extra lange en brede lippen aan. Deze zijn 4 cm lang en 3 cm breed. Bij die lengte hoef je de contra klittenbanden niet op de rand van het instapgat te plakken, maar kun je ze op de hogere rand van de fiets plakken. Ze steken dus als het ware over de rand heen en zijn heel effectief omdat er geen reflectie van de gele rand van het instapgat is. Ik wil er graag overheen kunnen kijken, het vizier is daarom maar 4,5 cm breed. Onder een hoek van 45 gr. is dit effectief 3,5 cm hoog. Het vizier, het staat nu eigenlijk op liggende pootjes, heeft het in Ierland tot ruim 91 km per uur prima uitgehouden.
Wel drupt er bij flinke regen en rijden zonder schuimkap natuurlijk water in de fiets. Wil je dit voorkomen, dan moet je het vizier nog iets verder naar voren zetten.

Kettingwiel met Sikaflex

Olie en rubber gaan niet samen. Rubber O-ringen worden snel door de olie van de ketting aangetast, worden ruimer en breken na verloop van tijd. Daarna komt er een kenmerkend ratelend geluid onder de stoel vandaan. Dit is het ergst bij het optrekken en wordt minder bij hogere snelheden als de kettingsnelheid door opschakelen afneemt en door het toenemende windgeruis alle geluiden uit de fiets worden gemaskeerd.
Doordat steeds meer fietsers met windschermpjes rijden blijven geluiden uit de fiets beter hoorbaar. Reden waarom geluiden uit de fiets, in elk geval mijn fiets, moeten worden geëlimineerd. Zoals bekend zijn alle ketting tand wielen lawaaibronnen gebleken en dus ongeschikt.
Na rubber ben ik Polycord gaan toepassen. Dit is neopreen dat minder door olie zou worden aangetast. Helaas klopt dit maar ten dele. Gaat een zuiver rubber O-ring tussen 300 en 1000 km mee, een Polycord O-ring gaat tussen 1000 en 1500 km mee. Voor veelfietsers betekent dit elke maand een O-ring vervangen. Niet ideaal dus.
Nu ik voor het waterdicht maken van de Quest Sikaflex in huis heb, ga ik een poging doen om de levensduur van de Polycord O-ring te verlengen. Sikaflex, ook een neopreen, is bijzonder slijtvast. Ik heb op mijn zeilboten regelmatig Sikaflex gebruikt. Wat éénmaal vast zit met Sikaflex gaat nooit meer los en blijft te allen tijde waterdicht.
Eerst spuit ik de groef voor de O-ring in het kettingwiel met Sikaflex in. Dan leg ik een nieuwe Polycord O-ring in de groef. Hiermee bereik ik in ieder geval dat de olie van de ketting niet onder de O-ring kan komen. Als laatste spuit ik een royale hoeveelheid Sikaflex op en naast de O-ring. Met de pink smeer ik zoveel kit in het kettingwiel dat de O-ring er nog net boven uitsteekt.
Na twee dagen uitharden monteren Kees en ik vanmorgen het nieuwe experiment in de Quest. Een proefritje bewijst dat het kettingwiel stil functioneert. Hoe lang is de vraag, die t.z.t. hier wordt beantwoord.
Zijn er nog opties bij een te beperkte winst in levensduur? Jazeker, als de groef in het kettingwiel wordt uitgedraaid, kan de standaard O-ring van 4 mm worden vergroot tot maximaal 7 mm. De laatste troef is de smering van de ketting niet meer met minerale olie maar met een Teflon smering te doen. Dat moet nogal wat vaker gebeuren dan smeren met olie, dus dit is wel de laatste optie.
Montage bij 7300 km.

'Human capital'

Wijnandt de Vries schrijft:

We zijn blij dat jullie weer behouden thuis zijn na de fantastische 4-Questen + 1-Camper vakantie! Ook je posting over de logistiek van de reis is buitengewoon interessant! Zou het wat zijn om ook de kennis, bekwaamheden en ervaringen van de deelnemers te belichten? Het 'human capital' dus... Want na het volgen van de lotgevallen van het reisgezelschap heb ik toch sterk de indruk dat jullie allen veel profijt hadden van elkaars soms zeer specifieke kennis en ervaringen.

We zijn gewoon vier fietsers met een Quest die een rondje Ierland hebben gefietst. Ik moest er dan ook even over nadenken. Stelt zo'n reis bijzondere eisen aan de deelnemers? Toch wel.

Organisatie vooraf
We hebben twee vergaderingen gehad over alle aspecten van de reis. Voorkeuren voor eten en drinken werden door Marian nauwgezet vertaald in het inkopen van de juiste producten. Om snel een voedzame warme maaltijd op tafel te krijgen had Marian veel producten ingemaakt, variërend van vlees tot groenten en vruchten. Uit de effectiviteit van de voorbereiding en belading van de camper blijkt dat Marian dit professioneel doet. Niet zo gek, ze heeft een bedrijf, ramira.nl dat daarin is gespecialiseerd. Ze organiseert reizen voor mensen die dit alleen niet kunnen. Voor een reclame uiting is Kees' Quest recent bestickerd. Kijk maar even hier

Afstanden en conditie
In Nederland fietsen alle deelnemers, Kees van Hattem, Cees Roozendaal, Ben Wiggers en ik, tussen 10.000 en 20.000 km per jaar. Dagtochten van 200 tot 300 km zijn voor geen van de deelnemers een probleem.
In Ierland, Noord-Engeland en Schotland is het heel andere koffie. 100 km per dag mag je qua zwaarte rustig met minimaal een factor 2 vermenigvuldigen. We hebben totaal 16.400 meter of zo'n 800 meter per dag geklommen. Dat betekent dat iedereen een uitstekende conditie en veel kilometers in de benen moet hebben. Vooral de knieën krijgen het zwaar te verduren. Met name in de lange steile klimmen kun je geen snelle cadans draaien, maar komt het echt op kracht en uithoudingsvermogen aan.
Bij grote afstanden is er meestal sprake van gewichtsverlies van de fietser. Ook wij verloren in de drie weken durende reis allemaal tussen 3 en 4 kg lichaamsgewicht. Ben, de zwaarste van de groep, is 8 kg kwijt geraakt. Met een uitgangs gewicht van 86 tot 96 kg voor ons geen enkel probleem. Theo van Soest heeft vorig jaar een dergelijke reis alleen proberen te maken. Theo schrijft:'Jullie hebben in elk geval laten zien hoe het bijzonder succesvol kan.
Wellicht aan het andere uiterste van de schaal stond mijn ervaring: te weinig training, te ambitieuze plannen, te veel kilometers willen maken, te veel bagage, te veel gemikt op de kleine wegen in Engeland en bovenal te weinig aandacht besteed aan de voeding'. Duidelijker kan hij het niet verwoorden. Theo is qua gewicht veel lichter dan wij en bij aanmerkelijk gewichtsverlies begin je dan al snel je spieren te verbranden.

Navigatie
Ik had een complete track vooraf gemaakt en in de GPS gezet. Die track voerde ons vooral over L-wegen. Dat bleek een wegtype te zijn dat ronduit vijandig is voor de Quest. We hebben dan ook globaal de route gevolgd, maar dan over N- en R- wegen. Betekent niet dat er niet vaak flink moest worden geklommen, maar de bereikte hoogte werd vaak door een snelle afdaling gevolgd. Op L-wegen is de verkregen hoogte nauwelijks om te zetten in een snelle afdaling, de weg slingert meestal zo sterk dat er veel geremd moet worden. Ik had de Garmin Oregon mee met routeerbare kaarten van Ierland, aangevuld met een hoogtelijnenkaart. Ook Cees Roozendaal had een GPS mee, de Garmin Etrex. De Oregon is in het voordeel door zijn grote scherm met hoge resolutie. Ben Wiggers had een NavMan GPS mee, een TomTom achtige. Ben is een liefhebber van rijden op de kaart. Dat gaat prima, je moet gewoon de juiste wegnummers volgen. Ben je in een grotere plaats, dan heb je niks aan een kaart, de GPS leidt je dan makkelijker in de goede richting. Ben is acht keer eerder in Ierland geweest en heeft zelfs met Herman Blanken in 2002 een deel van de route met de ligfiets gereden. Die informatie is heel prettig geweest. Kees van Hattem heeft alle bezienswaardigheden langs de route in kaart gebracht. Dat voorkwam dat we alleen maar aan het fietsen waren.
Marian, de echtgenote van Kees, is handig met de TomTom en met geografische positiebepaling, belangrijk om de vele rendez-vous te organiseren.

Reparatie
Een dergelijke lange reis maken zonder kennis van de techniek van de Quest maakt het tot een hachelijke onderneming. Kees van Hattem kan alle voorkomende reparaties uitvoeren. In de praktijk bleek ook Cees Roozendaal een heel ervaren sleutelaar. Er waren door Velomobiel.nl vele reservedelen meegegeven, variërend van wielen, achteras, derailleurs, shifters, banden en nog wat kleine spullen. Eigenlijk waren alle draaiende en mechanische delen als reserve aan boord van de camper. Al deze spullen konden door Cees en Kees worden gedemonteerd en gemonteerd. Ben Wiggers en ik kregen bij een storing vrijwel onmiddellijk hulp van Cees. Op de MacBook van Marian stonden alle kaarten, routes en zelfs de handleiding van de Quest.

Communicatie
Telefoon en SMS werken in Ierland redelijk goed, al heb je in de bergachtige streken vaak geen verbinding. SMSen kan vrijwel iedereen, dus dit vereist geen bijzondere 'skills'. Vooraf hadden we geen duidelijk communicatieplan bedacht. Dat heeft enkele keren tot vrij lang naar elkaar zoeken geleid. Dat leverde soms wat discussie op. Het werken met geografische coördinaten, gegenereerd door de TomTom van Marian maakte aan het elkaar zoeken een eind. Wel moet de Garmin dan goed worden ingesteld op de juiste geografische instelling. De TomTom doet dit standaard in graden, een punt en dan een zes-cijferige weergave van een deel van een graad, de Garmin staat standaard op graden, minuten, seconden.

Beheer financiën
Marian en Kees waren verantwoordelijk voor de beide kassen. Heel prettig dit in goede handen te weten.

Al met al was dit een groep mensen die zowel conditioneel, technisch, communicatief, navigatie-technisch als organisatorisch de reis uitstekend aankonden.

Quest waterdicht door Sikaflex

Gisteren de wielkast van de Quest onder handen genomen. Met drie schroevendraaiers maak ik voldoende ruimte tussen de wielkast en de bodem. Eerst leg ik een dikke rups Sikaflex 291 in de spleet bij het achterwiel. Dan spuit ik met de smalle tuit de kit tussen de bodem en de wielkast. De schroevendraaiers mogen er nu tussen uit en met een goed gehandschoende vinger smeer ik de kit netjes aan. Tenslotte alle gereedschap en handen grondig schoonmaken, gedroogde Sikaflex is alleen met slijp- of schuurgereedschap te verwijderen. Van de handen moet het gewoon afslijten.

Vanmorgen besproei ik de wielkast weer uitgebreid met de handdouche. Zoals verwacht is alles nu netjes waterdicht. Nu de koker toch open is, leg ik een rupsje kit langs de kabel die de koplamp bedient. Deze kabel tikt hinderlijk tegen de binnenkant van de neus van de Quest.
Als laatste breng ik een laag kit aan in een kettingwiel waarvan de rubber O-ring kapot is gegaan. Dan komt een Polycord O-ring erin en smeer ik zoveel kit in het kettingwiel dat de O-ring er nog maar net boven uit steekt. Ik hoop dat de O-ring hierdoor veel langer dan 1000 km mee gaat. In ieder geval is het contact oppervlak met de olie van de ketting met zeker driekwart verminderd.
Een poging met 5 mm Polycord lukte helaas niet, de ketting komt teveel naar buiten en raakt de bodem. Dit kan wel, maar dan moet het kettingwiel eerst een stukje uitgedraaid worden.

Sail en lekkage in Quest

Vanmorgen rij ik met Kees naar de Sail-in op het Noordzeekanaal. Het is er ongelofelijk druk, maar we vinden toch een plekje voor de Questen bij pont Buitenhuis. Het spektakel is compleet, alles wat kan varen vaart. Jammer is dat veel grote party schepen vlak bij de wal blijven liggen en het zicht op de tall ships beperken. Tot overmaat van ramp wil een meneer die achter me zit niet dat ik even opsta voor een foto. Dat levert een stevige ruzie op die eindigt met de wederzijdse belofte elkaar in het water te zullen flikkeren. Gelukkig willen enkele omstanders mij daarbij graag helpen en de man bindt wat in. Even na half twee vinden we het wel mooi geweest en rijden via de Zeedijk naar Busch en Dam en daarna naar De Woude.

Thuis wil ik even kijken waar de lekkage in mijn Quest vandaan komt. Eerst de Quest leeg maken waarna ik met de handdouche tegen de onderzijde van de wielkast sproei. Direct is duidelijk waar de lekkage zit, de wielkast van het achterwiel zit over een lengte van 15 cm niet aan de bodem vastgeplakt. Een slordigheidje bij het kitten dus. Theo van Velomobiel.nl adviseert Sikaflex en legt uit hoe ik dit het beste kan aanpakken.

Logistiek rond Ierland reis

Drie weken naar Ierland reizen met vier Questen vereist nogal wat voorbereiding. Tijdens twee bijeenkomsten zijn alle afspraken gemaakt over wat er mee gaat, maar vooral ook wat niet.

Camper
De camper, een 18 jaar jonge Hymer van 5.75 meter lengte en 2,20 meter breedte weegt 2900 kg en mag, met bestuurder, tot maximaal 3500 kg worden beladen. Alles is aan boord, van koelkast tot kooktoestel, kleine douche en 220 V, via een omvormer gevoed door zonnepanelen op het dak, voor opladen van 220 V apparatuur. Ik had de MEC batterijlader mee die alle 1,5 V NiMh accuutjes dagelijks op 12 V oplaadde. Via een splitter konden tegelijk ook de iPhones van mij en Marian en de telefoons van Kees, Cees en Ben worden opgeladen.

Eten en drinken

Marian van Hattem heeft de hele inkoop van eten en drinken gedaan. Veel verse producten zijn ingemaakt, waaronder vlees en vruchten. Er zijn enkele honderden kleinverpakkingen melk, fris en chocomel meegegaan.

Vrijwel elke dag heeft Marian boodschappen gedaan. Bananen, brood, broodbeleg en zo nu en dan een alcoholische versnapering zijn natuurlijk in Ierland bij Spar, Centra, Lidl en Aldi gewoon te koop.

In de camper had Marian links naast haar stoel een plek gereserveerd waarbij tijdens iedere stop, drinkwater, pakjes drinken, bananen en o.m. druivensuiker zo te pakken was.

Iedereen maakte 's morgens een lunchpakket klaar voor onderweg. Daarvoor zijn o.m. meerdere potten sandwich spread geconsumeerd. Bij de afgesproken stop was er koffie, thee, chocolade en andere lekkere dingen.

Nadat we in de namiddag bij de camper arriveerden, stond de borrel al klaar. Een half uur later kwam het door Marian gekookte avondeten op tafel, meer dan goed. Uiteindelijk heeft Marian van de ruim drie weken maar enkele keren niet gekookt. Aan boord van de schepen over de Noordzee genoten we van het Scandinavisch buffet en ontbijt. In Bandon waren we te gast bij de broeders van de Wedergeboren Christus, in Bray kregen we de pizza en ter gelegenheid van mijn verjaardag zijn we uit eten geweest.

In bovenstaande foto is te zien dat het aantal verbruikte calorieën soms heel fors is. Vooral de eerste dag met 180 km en 5600 Kcal was pittig.

Slapen
Van Cees en Ben zijn er twee tenten meegegaan en alle verdere slaapspullen en kleding en andere spullen van alle deelnemers. Iedereen had een eigen bovenkast voor persoonlijke spullen als toilettas e.d. Elke dag na aankomst moest de camper deels worden ontladen, Cees sliep in zijn tent graag op de achterste kussens van de camper. De volgende ochtend verliep die belading in omgekeerde volgorde.

Reserve onderdelen
De door Velomobiel.nl samengestelde set noodspullen, bestond uit twee voorwielen, een achterwiel, twee derailleurs, Kojak voor- en achterbanden alsmede wat kleine onderdelen. Mijn SKS Rennkompressor was als werkplaatspomp mee. Cees Roozendaal had een lichte pomp mee tijdens de ritten. Ook Kees van Hattem had een lichte pomp in de fiets.
Ik had een set reserve Bebop pedalen mee die inderdaad zijn gebruikt.
De remparachutes, twee per fiets, werden vastgeknoopt aan de aluminium stang achter het hoofd.

Navigatie
De navigatie in de camper verliep met een TomTom. Marian ging dagelijks langs een vooraf besproken route zo'n 50 km vooruit rijden. Overigens dook Marian soms onverwacht ergens op. Prettig als het regent.
Cees en ik hadden een GPS, Cees een Etrex, ik een Oregon, beiden van Garmin. Ben had een ouder model NavMan mee. Wel handig om de route te bekijken, maar voor onderweg niet geschikt. Ik had routeerbare OSM kaarten van Ierland met hoogtelijnen gedownload. Als we niet routeerden, we deden dat wel vaak om een plaats uit te komen, konden we prima zien waar we waren. Dan reed ik meestal met de ingebouwde Europakaart van de Oregon. Letterlijk ieder gehucht staat daarop. Helaas routeert deze kaart niet. Ben, meestal voorrijder en meer ervaren in Ierland, had alleen een oudere kaart mee. Dan kan het voorkomen dat Ben de verkeerde kant oprijdt. Cees en ik zien dat direct en brullen naar Ben dat we niet goed gaan. In vrijwel alle gevallen reed Ben echter wel degelijk de goede route, al vielen de klimmen soms niet mee. In Ierland kochten we twee Ordnance Survey roadatlassen, één in de camper, één in één van de fietsen. Helaas is één van de atlassen door lekkage in mijn fiets onbruikbaar geworden.

Communicatie
De mobiele telefoon doet het in Ierland gewoon. We zouden eerst proberen simkaarten in Ierland te kopen, maar daar hebben we uiteindelijk niet voor besloten. De tarieven voor bellen via Nederland zijn inmiddels niet meer zo exorbitant. Veel berichtenverkeer is via SMS gegaan, dat is veel goedkoper en voor het doorgeven van posities veel beter dan een telefoontje. Wel is er dan het risico dat een bericht niet direct wordt gezien. Dat heeft wel eens tot discussie geleid omdat de afzender dacht dat ieder bericht direct wordt gelezen. Ben je even niet in of bij de fiets en er komt een SMS, dan kan het voorkomen dat de telefoon weer in slaapstand gaat en het bericht niet wordt gezien.
Voor het bijhouden van mijn weblog was de Apple MacBook Pro 13 van Marian mee. De verbinding met het internet werd steeds via de Hi USB modem gerealiseerd. Ook via enkele open WIFI routers kon een snellere verbinding worden gerealiseerd. De al dan niet gratis WIFI via de schepen, soms op reclameborden van tientallen m2 aangeboden, is totaal onbruikbaar. Er kunnen maar een beperkt aantal gebruikers op die vooraf moeten boeken. Eén Mb uploaden kost 31 euro, belachelijk duur.

Financiën
We gebruikten twee gezamenlijke beurzen. Marian voor de dagelijkse uitgaven, Kees voor de uitgaven van de vier fietsers onderweg. Dat heeft allemaal prima gewerkt. De kosten van de beide bootretouren zijn natuurlijk de grootste uitgave geweest, ongeveer 650 euro per persoon, de verblijfkosten zijn gemiddeld met enkele tientjes per dag heel laag gebleven. Dit is natuurlijk de grote verdienste van Marian van Hattem.

Was
Iedereen had drie stellen fietskleding en onderkleding mee. Dat kon dagelijks in de emmer handwas, maar een tweede dag in dezelfde fietskleding kan bij lage temperaturen wel.
Een volgende keer zal er mogelijk een compacte centrifuge meegaan. Bij de handwas blijft er veel water achter waardoor kleding, zeker in Ierland, niet snel droogt. Gecentrifugeerde kleding is na een uur droog.
Naast de fietskleding had ik een spijkerbroek, een fleece jack, een RAB regenjack, twee T-shirts en enkele onderbroeken mee. De was daarvan is beperkt gebleven, een spijkerbroek gaat pas lekker zitten als ie een week of twee niet gewassen is :).