De zaag in de racekap

Het nieuwe vizier is na twee ritten comfortabel en effectief gebleken. Een bezwaar is wel dat als ik het vizier zo ver open zet dat ik er onder door kan kijken, de wind in mijn gezicht blaast. Het kleine deflectortje richt de windstroom omhoog, maar omdat de bovenkant van de voorzijde van de kap niet meer aansluit op het Lexan vizier buigt de nu te ver naar binnen stekende bovenrand de luchtstroom af naar mijn gezicht. Het zou beter zijn als de luchtstroom boven langs mijn hoofd passeert.
Daarvoor moet ik van de rand van de kap een stuk afhalen. Eerst met een potlood globaal aftekenen en dan met een scherpe schaar de rand eraf knippen. Met een schuurpapiertje worden de scherpe randen afgebraamd en klaar is Wim.

De bovenste foto geeft de oude situatie weer. De tweede foto toont de zaagsnede en ongeveer de hoeveel materiaal die er verwijderd wordt. De onderste foto's tonen het eindresultaat. Het ziet er veel beter uit en ook het zicht is spectaculair verbeterd. Het weliswaar knusse maar toch wat claustrofobische effect van de standaard racekap is nu geheel verdwenen.

Verstild Noord-Holland

Vanmorgen vriest het 2,5 gr. C. als we richting Marken koersen. Kees heeft zijn Botterschermpje opgetuigd, ik vertrouw op mijn gemodificeerde racekap. Al snel zie ik Kees omstandig bezig met het lappen van zijn ruitje. De kap gaat er tijdens het rijden zelfs vanaf om de ruit te poetsen. Ik zit lekker uit de wind en het vernieuwde vizier beslaat, ondanks de kou en een luchtvochtigheid van 95%, niet. Met de Therm-IC elektrische voetverwarming hou ik ook lekker warme voeten. Het rijden wordt zo genieten. Het platte polderlandschap lijkt verstild. Overal zijn de bomen berijpt en de sloten en kanalen bevroren.
In Ilpendam stoppen we even voor een wegopbreking. Kees' vizier is weer helemaal ondoorzichtig geworden en hij besluit het eraf te halen. Het dunne vizier op de voorzijde van de kap blijft later schoon.
Na de wegopbreking worden we langs de andere kant van het kanaal geleid. De route is prachtig al zijn er enkele spiegelgladde plekken.
Boven op de IJsselmeerdijk worden de vergezichten beperkt door de heiigheid, al is goed te zien dat de hele Gouwzee bevroren is. In gedachten zijn we weer tussen de ijszeilschuiten op het ijs van de Gouwzee op 17 februari van dit jaar. Op Marken drinken we een dubbele Espresso en mogen we van de vriendelijke dienster ons broodje daarbij opeten.
Al snel zijn we weer onderweg en rijden naar Volendam. Immense aantallen vogels drommen samen, meerkoeten in de berm, meeuwen in de lucht. Het wordt lichter en de zon doet zelfs een poging om door de wolken te breken. Benoorden Edam zitten enkele duizenden grauwe ganzen in het veld. De aantallen zijn extreem groot. Ik hou niet van het doden van dieren, maar dit loopt echt uit de hand. Gelukkig mag er nu op gejaagd worden. De ganzenbeschermers stellen dat afschieten niet helpt, maar in ieder geval staat vast dat elke gans die nu verdwijnt komend voorjaar geen nakomelingschap meer creëert.
Via Oosthuizen bereiken we de Oostdijk van de Beemster en volgen deze naar Purmerend. De beelden zijn te mooi om waar te zijn. Overal rijp, op hekken, bomen en gras. Het bleke zonnetje geeft een prachtige oud-Hollandse sfeer. We rijden nu aan de andere kant van het Noord-Hollands kanaal en de zon doet het ijs glanzen. Het ziet hier en daar letterlijk zwart van de meerkoeten. Ze vluchten soms pas heel laat de berm in, soms te laat blijkens een enkele dode meerkoet die op het wegdek ligt.
Ik stop even voor een foto vanonder de racekap. Het vizier beslaat nu natuurlijk wel en met de wind in de rug duurt het even voor het vizier weer geheel ontwasemd is. Mijn voetverwarming is kennelijk uit, ik voel mijn linkervoet langzaam afkoelen. Inderdaad is de linkeraccu iets eerder leeg dan de rechter. We zijn vlakbij De Woude dus een accu verwisselen is nutteloos.
Thuis bij de koffie praten we na over een prachtige rit. Het comfort onder de racekap is fantastisch, dit is een blijvertje.
92 km

Loge- of compartimentsyndroom (2)

Op 9 september 2009 berichtte ik over het loge- of compartimentsyndroom. Mijn sportfysiotherapeut maakte me attent op de mogelijkheid dat ik daar mogelijk aan zou kunnen lijden. De ernstige kramp die ik na ongeveer een half uur kreeg, uitsluitend tijdens wedstrijden, zou daarop kunnen duiden. De remedie was toen een operatie zoals op de gruwelijke foto bij het bericht te zien was.
Dat het inmiddels anders en nogal wat minder gruwelijk verloopt schrijft Marnix Tielbeek me:

Beste Wim
Sinds niet zo'n lange tijd fiets ik met een velomobiel (Mango 4) zodoende kwam ik ook via internet bij jouw site uit met het verhaal van je mogelijke compartiment syndroom. Nu wil het geval dat de sport artsen van het MMC ziekenhuis in Veldhoven hier een grote expertiese in hebben. Het loge- of compartiment syndroom is als eerste beschreven en gediagnostiseerd door één van de sportartsen in het Veldhovense ziekenhuis. Samen (met mijn persoon) meten we, door het in brengen van een dun slangetje, de druk in de spier die de klacht zou geven, je hebt meer spieren in je onderbeen dan je denkt.
Eerst meten we in rust, dan bij inspanning. Zijn de drukken verhoogd in rust of inspanning dan is dit te verhelpen door een kleine ingreep.
Er wordt onder narcose of ruggeprik twee kleine, 3 cm lange, incisie's (sneetjes) gemaakt in het onderbeen. Hierdoor heen gaat onder de huid een klein mesje die het vlies van de spier insnijdt een soort vliesje dat ook om de kipfilet zit om je een idee te geven van zo'n vlies. Vrij snel hierna moet je je weer gaan inspannen om te voorkomen dat het vlies weer dicht groeit. Wat betreft je leeftijd ben je nog jong genoeg om hiervoor in aanmerking te komen en hierdoor blijvend van je klacht af zult zijn. Voor de eerlijkheid, als dit loge syndroom de klacht veroorzaakt, dan heb je 75% kan dat je na de ingreep hiervan af bent.
De foto op je site van een open gesneden been komt niet overeen met de werkelijke ingreep, de ingreep is zo klein zoals ik beschreven heb.
Voor de goede orde, het loge- of compartiment syndroom als zodanig is langer bekend, het diagnostiseren dmv druk meting is als eerste door een specialist van het Veldhovense ziekenhuis beschreven. Tevens is het hierdoor ook duidelijk geworden dat dit niet altijd hoeft te ontstaan door ontstekingen en/of beenbreuken en bloedvat beschadigingen maar ook door veelvuldig gebruik van bepaalde spieren icm een te dik of te strak vlies rondom deze spier. Buiten dat het aan de onderbenen het vaakst gezien wordt komt het ook aan andere spieren voor. Bijvoorbeeld bij fanatieke motorrijders aan de rechter onderarm tgv het vele gas geven of bij vuilnismannen tgv het tillen van vuilniszaken. Ook bergbeklimmers zijn al als patiënt geholpen.
Voor meer informatie kijk op de site van Sportmax
en iets eenvoudiger qua uitleg Sportmax 2

Vliegerfoto en Lomax

Eerder gebruikte ik een foto van Fort Krommeniedijk. Deze foto was gemaakt door Ramon Pallarés uit Zaandijk. De foto was gemaakt met een vlieger. Uiteraard had ik hem eerst gevraagd of ik de foto mocht plaatsen. Gisteren kreeg ik een sfeervolle foto van ons dorp De Woude waar onze stolp, niet toevallig, mooi opstaat.
Vanmorgen laat Ramon weten dat ie vanmiddag in de omgeving van De Rijp gaat fladderen. Mooi om hem te ontmoeten en te kijken hoe dat gaat.
Ik ga eerst met de Quest een rondje Schermer, langs Alkmaar en Schermerhorn. Bij de drie Schermer molens bel ik hem op. Hij is net klaar met fotograferen in De Rijp en Graft. We spreken af in Groot-Schermer. Als ik sta te wachten komt een echtpaar in een LoMax, dat is een Eend in een sportwagen vermomming langszij. 'Hoeveel PK zit daarin' vraagt mevrouw. 'Niks mevrouw, ik ben de motor' antwoord ik. Ze klimt uit de fraaie bruine bolide om het gele wereldwonder van nabij te bekijken. De beide inzittenden ogen door en door koud. We praten wat over onze voertuigen waarna ze zich met hun dikke lederen kledij weer in de LoMax wurmen.
Ramon is inmiddels aan komen rijden. We praten uitgebreid over vliegerfotografie en Ramon laat zien hoe het werkt. De camera is een Panasonic LX5 met Leica lens. Het is inmiddels zwaar bewolkt geworden en er wordt niet meer gefotografeerd.
We spreken af koffie te drinken op De Woude. Ramon is verbaasd dat ik al enkele minuten na hem ook op De Woude ben.
Ramon belooft terug te komen om foto's te maken als De Woude onder een mooi sneeuwdek ligt.
Goed idee en hartelijk dank Ramon.

Winterrit met de Quest

Vanmiddag sneeuwt het met kleine vlokken en het vriest precies 5 gr. C. als ik de Quest uit de warme garage rij. Ik wil de kap en het nieuwe vizier testen onder barre omstandigheden. In de 5 cm dikke sneeuwlaag rondlopen verstopt de schoenplaatjes van de Bebop pedalen. Een paar keer stampen en de meeste sneeuw en ijstroep verdwijnt van de schoenen en inklikken is daarna weer eenvoudig.
Het is glad op het eiland en voorzichtigheid is de moeder van de porceleinkast.
Het fietspad langs de Markervaart richting Krommenie is geschoven maar verse sneeuw maakt het allemaal mooi wit. De snelheid hou ik op 30 km/u met een maximum van 37 km/u van het talud van de Beatrixbrug bij Oost-Knollendam. Op sommige schuin liggende stukken fietspad voelt het angstig aan. De schuivers blijven beperkt en het rijden onder de kap gaat uitstekend.
Enkele keren rij ik zonder het te merken over harde stukken ijs die door sneeuwschuivers van de grote weg op het fietspad zijn geschoven.

De sneeuw is fijn en waait door de lage temperatuur direct van het vizier af. De sneeuw komt niet of nauwelijks in mijn gezicht. Het vizier beslaat niet. Wel bespeur ik wat kou in mijn gezicht, niet zo gek met een gevoelstemperatuur van - 15 gr. C.. Ik merk nu dat de bovenrand van de voorzijde van de kap de wind naar mijn gezicht afbuigt. Dat moet door het verwijderen van een stuk van de rand verholpen worden. Vooralsnog laat ik de rand zitten tot het nieuwe vizier zich definitief heeft bewezen.
In Krommenie is het rijden moeilijk door sneeuw en ijs dat niet wordt verwijderd. Ik ben blij dat ik tenminste op drie wielen rij, normale fietsers, er rijdt maar een doodenkele stapvoets door het dorp, blijven nauwelijks overeind.

Als ik mijn boodschap heb gedaan en als bonus verse appelbollen koop, klim ik weer de warmte van de Quest in en rij naar ons eiland. Ik maak nog een foto vanuit het vizier van de bevroren en besneeuwde Markervaart met onze stolp op de achtergrond. Daarna rij ik naar huis.

Thuis blijken de wielkasten helemaal vol te zitten met sneeuw en ijs. Dat levert enorme plassen op de garagevloer op die door de schrobzuigmachine gretig worden opgeslobberd.

Winters autoritje naar Dronten

Vanmorgen rijden Kees van Hattem en ik naar Dronten. De mallen van de racekap gaan retour en Ymte heeft drie 20" wielen met brede 25 mm velgen klaar staan.
Als we bij Velomobiel.nl binnen staan lijkt de zaak wel overgenomen te zijn door een flinke groep Duitsers. Het blijkt een ploeg mensen te zijn die met een DuoQuest kopie dwars door Australië zal trekken, voortgestuwd door een immens grote vlieger. Allert en Ymte kijken wat beteuterd, het aanpassen van dit speciale vehikel kosten weken, tijd die niet kan worden besteed aan de kleine Quest. Zou de oorspronkelijke versie nog mede door pedalen worden voortgestuwd, zoals het er nu naar uitziet zijn de pedalen op de schroothoop beland en wordt een elektromotor ingebouwd. Het project wordt goed betaald, maar zoals bekend is geld niet de primaire drijfveer van Velomobiel.nl.
Ymte heeft een drietal mooie Shimano naven ingespaakt tot heel fraai lichtlopende wielen met uitvalnaven. Kost niks en is dus weer een waardevolle bijdrage aan het testen van banden.
Ymte wil de Bebop pedalen graag zelf proberen en zal ze straks als optie bij vooral de lichte Quest en Strada aanbieden. De Bebops wegen gemiddeld maar de helft van de standaard meegeleverde SPD pedalen. Ook Raptobike biedt de pedalen op Raptobike.nl aan.
Ik heb mijn boterhammen met spek vergeten, maar Velomobiel.nl heeft voor hongerige fietsers altijd wel een boterham over.

Terug rijden we over de Houtribdijk. De harde wind maakt van de vegetatie aan de oever van het IJsselmeer prachtige ijsformaties. We stoppen even op een parkeerstrook. Om bij het fietspad te komen moet ik over de eerste vangrail klimmen en me vervolgens tussen de beide rails omlaag wringen onder de tweede rail door. Dan heel steil omlaag om 7 meter verder op het spiegelgladde fietspad uit te komen. Het lagere talud is een complete ijsbaan en dichterbij de fraaie ijsformaties kan ik niet komen.
Met de iPhone 4 maak ik een paar foto's die hiernaast staan. Kees vlucht de auto in, veel te koud. Als ik even later weer tussen de vangrails omhoog klauter zijn mijn vingers pijnlijk door de kou.

De eerste dag van Velomobielonderdelen.nl is uitzonderlijk succesvol. 510 unieke bezoekers hebben 5500 pagina's bekeken.
Er zijn al tientallen geïnteresseerden voor een race/toerkap en een aantal Bebop pedalen, lagers en banden zijn al besteld.

Velomobielonderdelen.nl en Bebop pedalen

Velomobielonderdelen.nl is een nieuwe webwinkel en heeft tot doel om velomobielrijders te voorzien van producten die niet of heel moeilijk te verkrijgen zijn. Velomobielonderdelen.nl zal in principe geen producten leveren die elders van de plank zijn te kopen. Als belangrijkste product introduceert Velomobielonderdelen.nl na een lange tijd van afwezigheid in Europa de fantastische Bebop pedalen weer in de Benelux.
Racekappen zijn niet te koop. Wilde je een racekap, dan kon je met de ruwe mallen van Velomobiel.nl zelf iets in elkaar knutselen. Het werken met glasvezel en carbonvezel is niet voor iedereen weggelegd. Daarom kun je nu een racekap bij Velomobielonderdelen.nl aanschaffen. Dit gaat overigens in goed overleg met Velomobiel.nl.
Lexan voor het maken van vizieren is voor particulieren niet in de goede afmetingen en dikte te koop. Velomobielonderdelen.nl maakt dit mogelijk en heeft al een kleine 100 velomobielrijders van het goede materiaal voorzien.
De vele banden die Wim Schermer, Kees van Hattem en Jan Geel zo nu en dan testen belanden op zolder. Veel van deze banden zijn gewoon gekocht. Velomobielonderdelen.nl verkoopt zo nu en dan deze splinternieuwe banden met een aantrekkelijke korting.
SKF lagers, en dan de E2 Energy Efficient lagers, lopen 50% lichter dan de huidige lagers die in velomobielen worden gebruikt. Velomobielonderdelen.nl kan deze lagers voor een aantrekkelijke prijs inkopen en door leveren aan particulieren. Lagers voor nieuwe velomobielen leveren wij niet, deze worden door de velomobielfabrikanten ingekocht en ingebouwd. Voor iedereen die zelf zijn lagers inbouwt kunnen wij de goede E2 lagers leveren.
Uiteraard kunnen verschillende producten ook aan gebruikers van open ligfietsen worden geleverd.
De winkel is hier te vinden.

Langere slang aan Topeak Turbo Morph G

Voor langere trips wil ik graag het gewicht in de fiets beperkt houden. Zeker als het op klimmen aankomt is iedere kilo die je niet de berg op hoeft te trappen er één. Naast de zware werkplaatspomp SKS Rennkompressor heb ik voor ritten in Nederland de SKS Air X-Press aan boord. Afgezien van het formaat weegt die pomp 780 gram.
Goede ervaringen van collega fietsers met de Topeak Turbo Morph G doen mij besluiten er een te kopen. Met een gewicht van 280 gram is het een echte lichtgewicht. Het pompslangetje is een lachertje, 25 cm lang. Met de Quest rechtop kan ik er niet eens de achterband mee bereiken. Het oppompen van een voorband, de Quest op zijn kant en het wiel van de grond, is al helemaal onmogelijk.
Topeak levert wel langere slangen maar dan zit er ook een pompkop op die de prijs weer opdrijft. Daarom maar een los stuk slang ertussen zetten. Hoe doe je dit nu zonder dat het gaat lekken of er lelijk uitziet?

Een stuk slang kan ik van een kapotte Halfords pomp afhalen. Twee aluminium buisjes van 3 cm lang met een buitendiameter van 4 mm verbinden de beide delen van de slang. Met een viertal speciale slangklemmetjes klem ik de slangdelen aan de aluminium buisjes. De slangklemmetjes hebben een binnenhuls die het rubber geheel omsluit. De slang is nu een meter lang, ziet er fatsoenlijk uit en ik kan comfortabel pompen.
De slangklemmetjes komen van: IQ Quality Parts en zijn in allerlei diameters in geringe aantallen te bestellen. De genoemde slangklemmetje staan hier.
Het aluminium buisje komt uit een modelbouwwinkel.
Het pompen met de Topeak gaat goed en toch vrij snel, zeker nu de slang de goede lengte heeft.

Nieuwe vizier getest

Vanmorgen wil ik starten voor een klein rondje Noord-Holland. Het vriest 3 graden en met een snelheid van 40 km/u is de gevoelstemperatuur -11.5 graden. Ik heb wél de goede sokken aan, Falke TK1 :). Ook de Therm-IC voetverwarming zit weer in mijn schoenen. Het is echt koud en ik haast me in de fiets waar ik de kap snel over mijn hoofd trek. Eerst maar eens onderweg richting Heerhugowaard. Het nieuwe vizier doet het goed al zie ik wel dat er voorin wat beslaat. Op de Westdijk rij ik steeds 40 tot 42 km/u. Helaas gaat de wasem niet weg en vormt een keurig driehoekje recht voor mijn gezicht. Steeds moet ik het vizier openen om goed te kunnen zien. Dat is met deze temperatuur geen pretje. Met fietsbril en dikke muts is het wel doenlijk, maar daarvoor heb ik geen racekap. In Heerhugowaard keer ik om en ga weer op huis aan.
Ik knip een deflector en probeer dezelfde hoek te bereiken als die van het vizier. Met klittenband bevestig ik het kleine viziertje.
Een rondje Noord-Holland zit er niet meer in, mijn oude schoonvader verwacht ons vanmiddag.
Na de middag rij ik naar Volendam. Tegen wind, ik merk daar, behalve windgeruis, nog maar weinig van, werkt het vizier voortreffelijk. De deflector voorkomt het beslaan volledig. Alleen als ik stil sta wil het vizier licht beslaan. Even een paar centimeter omhoog zetten en na een paar meter is alles weer glashelder.
Het rijdt heerlijk zo, totaal geen last van de snijdende wind, alleen een fris zuchtje langs mijn hoofd. De gehoopte eerdere vermenging van koude en warme lucht lijkt te werken. In Volendam lopen toch nog wat mensen op de dijk. Via Edam ga ik langs de IJsselmeerdijk naar Hoorn. Ik vermaak me prima, ik stroop zelfs de mouwen van mijn dunne lange onderhemd op, al zorgt de kou er wel voor dat ik voor 43 km/u hartslag 130 nodig heb. Dat is 7 tot 8 slagen meer dan bij een 10 graden hogere temperatuur. Vlak voor Hoorn sla ik linksaf naar Scharwoude en Grosthuizen. Ook voor de wind doet het vizier zijn werk uitstekend. Wel moet het soms enkele centimeters omhoog gezet worden als de wind achterin de racekap slaat.
Een ingecalculeerd effect is wel dat er meer reflecties in het vizier te zien zijn. Ik zal kijken in hoeverre ik dat ga aanpakken.
Na Avenhorn rij ik via de Mijzenpolder naar Schermerhorn en via Driehuizen naar De Woude.
Het nieuwe vizier bevalt prima, al moet een langduriger testperiode daarover definitief uitsluitsel geven.
100 km

Schuiner racevizier

In navolging van Jan Geel rij ik meer en meer met de racekap. Kan gewoon in T-shirt en korte broek, zelfs als het vriest.
Bij normale toersnelheden van 35 tot 38 km/u beslaat het vizier niet of nauwelijks. Ga ik harder, en dat gaat heel makkelijk, dan produceer ik bij 50 km/u zo'n 250 Watt vermogen. Tegelijkertijd wordt er nog een 500 Watt aan warmte verstookt. Totaal dus 750 Watt, een aardige straalkachel. Het vizier beslaat zelden of nooit aan de voorzijde, daar zit een goed werkende deflector. Naast mijn hoofd kan het vizier wel wat beslaan. Ik zet het vizier dan op een kier en ontwasemt dan snel en volledig. De koude lucht is dan natuurlijk merkbaar.
Daarom probeer ik iets te bedenken om de koude lucht van buiten en de warme lucht in de fiets over een langer traject te laten mengen. Tevens zoek ik een oplossing om bij regen en sneeuw geheel en al droog te blijven. Bij de standaard racekap kan bij deels openstaand vizier regen en sneeuw naar binnen waaien.
De oplossing voor beide problemen zoek ik in een nieuw vizier dat verder vooraan op de racekap aansluit. Ik gok erop dat de regen door het langere vizier op de kap neerslaat.
Ik maak eerst een mal van dun karton. Daarna knip ik dit uit in Lexan. Terwijl de dubbele beschermfolie nog aanwezig is boor ik twee gaten voor de draaipunten. Dan nog twee gaten voor de bedieningspootjes. Deze zijn van 1 mm Lexan en worden voorzien van een stukje klittenband.
Het nieuwe vizier staat 12 cm meer naar voren.
Ook krijgen de aero-dynamische specialisten hun zin :). Het vizier van de standaard kap staat volgens hen te rechtop. Meer helling achterover zou de snelheid ten goede komen.

Testen met SRM in Quest

Het is inmiddels duidelijk dat de Quest, en in iets mindere mate de Strada, met eenvoudige ingrepen sneller is te maken. Wat de verschillende ingrepen nu werkelijk bijdragen aan de snelheid is niet duidelijk. De racekap, het afplakken van de wielen, het dichtmaken van de voetengaten, de montage van wielkappen en stroomlijning van de achterzijde van de Quest, alles draagt bij aan een snellere Quest. Met Jan van Steeg zou ik een serie proeven gaan doen in een wielerstadion. We zouden dit doen op basis van hartslagmeting. Met wisselende configuratie van de fietsen zouden we met een vaste hartslag de snelheid vastleggen. Hartslagmetingen zijn evenwel niet erg nauwkeurig omdat het vermogen van een fietser door de dag met eenzelfde hartslag kan variëren.
Hans van Vugt van Elan, Nederlands importeur van SRM systemen, biedt mij afgelopen weekend in Apeldoorn aan mijn Quest te voorzien van het modernste SRM systeem met geheel draadloze gegevensoverdracht.
Een SRM systeem bestaat uit een aangepast crankstel met speciale vermogensopnemers die het geleverde vermogen in Watts binnen enkele procenten nauwkeurig kan meten. Deze informatie wordt tegelijkertijd met snelheid, afstand, kadans, hartslag, calorieverbruik, temperatuur en hoogte draadloos doorgegeven aan een display op het stuur en tegelijkertijd opgeslagen.
Op deze manier kan bijzonder nauwkeurig het effect van de verschillende aero-dynamische maatregelen worden vastgelegd. Recentelijk is er SRM software voor de Apple Macintosh ontwikkeld zodat de gegevens op mijn eigen computer kunnen worden geanalyseerd.
De Quest wordt in Nijmegen bij Elan voorzien van de SRM uitrusting. Deze winter moeten de proefnemingen plaatsvinden. Uiteraard wordt op deze blog verslag gedaan van de ontwikkelingen en de resultaten gepubliceerd.

De uitdraai van een SRM is van de wereldkampioenschappen Ironman 2010 in Hawai van de Oostenrijker Michi Weiss. Ik ben straks bij een zo stabiel mogelijk vermogen geïnteresseerd in de snelheden bij steeds wisselende configuraties, van standaard Quest tot zo volledig mogelijk gestroomlijnde fiets.

Schwalbe velomobielband vertraagd

Tijdens de recordwedstrijden afgelopen weekend in Apeldoorn had ik een gesprek met Guido Mertens van Schwalbe Race Support. Ik had verwacht dat ik de eerste velomobielband te zien zou krijgen. Helaas, nog even niet. Schwalbe heeft afgelopen jaar de focus moeten richten op het opnieuw ontwerpen van de radiale Ultremo R. Zoals bekend heeft deze band problemen gehad die eerst opgelost moesten worden. De nieuwe velomobielband zal ook een radiale band worden en ontwikkelingen uit de Ultremo R komen ten goede aan de velomobielband. Er wordt wel degelijk aan de band gewerkt al is er wel een andere ontwikkelaar mee belast.
Ook heeft het overleg met de nabestaanden van Rinkowski nogal wat tijd gevergd.

Greenspeed uit Australië heeft een nieuwe 47/406 band laten ontwerpen als opvolger van de beroemde Tioga Comp Pool. Deze nieuwe band is de Duro. De band is steviger geconstrueerd dan de Comp Pool maar is wel gebaseerd op het karkas van een radiale motorfietsband. Uit het hiernaast staande staatje dat Greenspeed op zijn site laat zien is er gemiddeld maar 1 watt meer vermogen nodig dan met de Comp Pool. Ik zal proberen deze banden voor een uitrolproef te pakken zien te krijgen.

Nabericht 26-11. De Europese en dus ook Nederlandse importeur van Greenspeed, Optima Cycles uit Beverwijk, ziet geen kans de Greenspeed Duro te importeren. Hans van Vugt van Elan heeft contact gehad met Garrie Hill in de VS. Garrie krijgt volgende week de eerste Duro banden binnen en is bereid er drie voor een test door ons naar Nederland te sturen.

Wereldrecordpogingen in Apeldoorn

Indrukwekkend is stadion Omnisport aan De Voorwaarts in Apeldoorn waar 20 en 21 november wereldrecordpogingen zijn gehouden. 1-uurs, 200 meter sprint en 1 km sprint stonden op het programma.
Het schitterende stadion werd bevolkt door een tiental fietsers en een klein groepje toeschouwers.
Zaterdag worden in het stadion van een aantal fietsers tests afgenomen die de basis moeten vormen voor een training door STAPS. STAPS is een door een aantal wetenschappers van de Universiteit van Keulen ontwikkeld trainingsprogramma. De daarop volgende lezing werd goed bezocht.
Vorig jaar kon het voorkomen dat wereldrecords binnen een uur af weer verbeterd werden. Dit jaar was het wat rustiger met de wereldrecords, al mag het wereldrecord van de 15-jarige Bas van der Kooy op de 200 meter sprint er zijn. Ook David Wielemaker wist het 1-km wereldrecord te verbeteren.
Tijdens de recordpoging van de uurs-race brak de ketting van Bas. Hij deed later nog een poging, maar kreeg hinder van zijn bovenbeen.
Wout Ruiter, hij woont en werkt in Aarhus in Denemarken, deed een poging op een leenfiets. Dat mislukte helaas omdat het stuur tegen zijn bovenbenen kwam.
Aurélien Bonneteau, huidig werelduurrecordhouder met 52,07 km/u kwam moeilijk op gang. Tijdens de start ging hij drie keer onderuit. De race bleef spannend tot de laatste seconde. Helaas kwam hij 30 meter tekort om een nieuw wereldrecord te rijden.
De twee heren in gesprek op de foto zijn Bram Moens en ik zei de gek. Bijna alle recordpogingen werden ondernomen met M5 ligfietsen waarvan Bram Moens de geestelijk vader is.
Een uitgebreid verslag en veel foto's van onder meer Bas de Meijer kun je hier vinden.
Ook Bas zelf heeft een aantal foto's op zijn site geplaatst.

Polycord met olie of Teflon?

De praktijk heeft geleerd dat 4 mm Polycord O-ringen om kettingwielen langer heel blijven dan 4 mm rubber O-ringen. 6 mm Polycord O-ringen zullen zeker nog veel langer meegaan. Hoe veel langer moet nog worden geprobeerd. Ik heb een aantal kettingwielen laten uitdraaien om 6 mm O-ringen te kunnen monteren.
Het maken van 6 mm O-ringen gaat uit de hand vrijwel niet. Het smelten van de Polycord met de soldeerbout gaat nog wel, maar het daarna goed aan elkaar passen van de stollende Polycord lukt me niet goed. Natuurlijk is daar goed gereedschap voor, maar 350 euro voor een speciale hittetang is wat veel voor een experiment. De fabrikant maar eens lief aankijken of ik zo'n tang een keer mag lenen.
Een mogelijk alternatief is nog te bezien of Polycord mogelijk door Teflon minder of niet wordt aangetast. Daarom knip ik 2 soorten Polycord, blauw en groen, en als vergelijking een rubber O-ring in kleine stukjes en doe die in twee nylon flesjes. De ene half gevuld met natte Teflon spray en de ander met de door Velomobiel.nl meegeleverde Shimano minerale olie.
Over een week zal ik de eerste keer kijken of er verschillen zijn.

Het Alligt kettingwiel zit er nu 2800 km in. De tanden zijn nog goed intact maar de rubber O-ringen worden al duidelijk ruimer in vergelijking met een nieuw exemplaar. Als het rubber te veel uitlubbert gaan de O-ringen kapot. Dan krijgen de kunststof tanden de volle belasting van de ketting te verwerken en gaan de tanden kapot.
Er is dus voldoende reden om de experimenten voort te zetten.

Op de koffie in Den Helder

Als ik vanmorgen de Quest naar buiten rol is het maar 3 gr. C. Geen probleem, ik rij vandaag met de racekap.
Mijn fiets is van binnen drijfnat. Het blijkt dat de Camelbak na 9 jaar intensief gebruik lek is geraakt.
Eerst naar Kees van Hattem waar Jan Geel al aanwezig is. Even later komt ook Pé Koomen aan en is het viertal voor de rit naar Den Helder compleet.
Kees rijdt voorop en gaat een heel stuk noordwaarts. We rijden noordelijk van Schagen langs en bereiken het Noord-Hollands kanaal.
Bij vliegveld de Kooi zien we Ben Wiggers aan komen rijden. Ben keert en maakt van het kwartet een quintet.
In Den Helder, Kees weet de weg, lopen we vast op wegwerkzaamheden. De Questen moeten over de nu nog veel te hoge trottoir banden worden getild.
René van den Berg ontvangt ons hartelijk in zijn huisartsenpraktijk. René adviseert ons alle waardevolle spullen uit de fietsen te halen, 'anders wordt het wel voor ons gedaan'. Er is koffie met lekker appelgebak. We kletsen een tijdje over van alles en nog wat. René wil ook een racekap. Nou dat kan straks.

Het is prachtig weer met niet al te veel wind. De temperatuur wordt niet hoger dan 6 gr. C. maar met de kap op kun je in korte broek en shirt met korte mouwen comfortabel fietsen.
Ik rij voorop naar Petten. We blijven op de rijbaan en we realiseren ons dat we niet op deze N-weg mogen rijden.
Kees gaat ons voor naar de buitenkant van de zeedijk van de Hondsbosche Zeewering. Hoewel de dijk tientallen meters breed is ligt er hier en daar veel troep op. Ook grote stenen verschijnen als uit het niets voor je wielen. Pé ziet onvoldoende door zijn wat vuile vizier en ramt met zijn linkerwiel een forse steen. Hij wordt een stuk omhoog gegooid maar landt toch weer veilig.
Jan voelt een slinger in de fiets en heeft een lekke achterband.
Na de strakke dijk is het prachtige fietspad door de bossen en duinen heerlijk om te rijden.
Via Schoorl rijden we weer langs het Noord-Hollands kanaal naar Alkmaar. Bij Ranzijn aan de oostkant van Alkmaar scheiden onze wegen.
Ik neem me voor het laatste stuk naar huis rustig aan te doen. Dat lijkt wel niet te willen lukken. Er komt een meisje met een scooter voorbij waarvan ik denk wel aan te kunnen pikken. Ik geef flink gas en ben verrassend snel in haar wiel. Kennelijk veroorzaakt ze een flinke windschaduw want met 54 km/u hoef ik er niet echt hard aan te trekken. Van de viaducten af rolt de Quest uit zichzelf voorbij de scooter. Ik rij zes kilometer naast haar, ze vindt het kennelijk prima, maar let goed op haar. Plotseling duikt er een auto vlak achter ons op. Ik gooi nog maar wat extra kolen op het vuur en haal het scootermeisje in. Ondanks de lichte tegenwind komt er nu 59 km/u op de klok. Dat hou ik maar kort vol, het is tenslotte geen wedstrijd. Tot bij het viaduct bij West-Graftdijk hou ik de snelheid op 54 km/u. Allemaal met dank aan de racekap.
Prachtige rit die na 120 km weer eindigt op De Woude.
Totaal nu 9980 km.