Battle Mountain Zondag 16-9 Reno Air Races

Vanmorgen vroeg reveille. In twee etappes willen we de terugreis naar Las Vegas maken. We hebben een unieke kans om de wereldberoemde Reno Air races bij te wonen. Is wel een omweggetje van een kleine 400 km, maar dat zijn in Amerika geen serieuze afstanden. Geen probleem dus. De Chevrolet Cruze op de cruise-control en via de 305 en 50 rijden we zuid- en westwaarts. Het is zondagmorgen en dat betekent geen vrachtwagens op de weg. Sowieso geen auto's op de weg. Op 100 km komen we er maar enkele tegen. Vooral het rijden op route 50, volgens de wegenkaart de 'loniest road of America', is prachtig. We rijden langs mooi gekleurde rotsformaties en passeren zelfs grote zoutvlakten. Het rijden is bijzonder ontspannen en de wegen zijn heel goed.

In Reno verwachten we al snel borden te zien met de aanduiding 'Reno Air Races'. Dat is niet zo en we vragen het een ouder Amerikaans echtpaar. Die weten te vertellen dat we naar Reno Stead Airport moeten.
De drukte op het vliegveld is overweldigend, de entreeprijzen ook. Maar we krijgen waar voor ons geld. Overal zijn schitterend gerestaureerde vliegtuigen opgesteld. De eigenaren hebben er vaak meer dan 20 jaar aan gewerkt. Het is fantastisch om te zien dat 25 jaar na de eerste vlucht van de gebroeders Wright, er al verkeersvliegtuigen als de Ford Tri-motor zijn ontwikkeld en gebouwd.

Het mooiste vinden de toeschouwers het racen rond twee grote palen die op een kilometer of drie uit elkaar staan. Meestal zes kisten van ongeveer dezelfde klasse en snelheid, proberen zo hard mogelijk rond de palen te vliegen. Na zes ronden is de eerste winnaar en vliegt steil omhoog om met een fraaie rol weer naar moeder aarde af te dalen.

De Amerikanen zijn trots op hun historie en helemaal op hun militaire historie. Trots vliegt een Mustang uit de Tweede Wereldoorlog in formatie met een stealth F22 Raptor straaljager. Alle militaire vliegtuigen als F14, F15, F18, Lockheed Hercules, Lockheed Galaxy, Chinook helicopter en nog veel meer staan opgesteld. Iedereen mag overal in en het vliegend personeel is meer dan vriendelijk en geeft geduldig uitleg. De Amerikanen ondersteunen graag hun militairen, hier doen ze iets terug.

Een F18 Super Hornet geeft een demonstratie. De geluidsgrenzen worden riant overschreden als het gevaarte op tien meter hoogte met de naverbranders aan langs scheurt. Dan valt me ook op dat alle vrijwilligers en personeel gehoorbescherming draagt. Ik prop gauw twee stukjes van een papieren servet in mijn oren. Het geluid van deze straaljager is heftiger dan van een exploderende Super Moto.

De Patriots, een stuntteam laat een fraaie show zien. Het formatievliegen gebeurt soms zo dicht op elkaar dat je tenen krom in je schoenen staan. Het is overigens niet voor het eerst dat tijdens deze show ernstige ongevallen zijn gebeurd.

De laatste formatie is ook weer een blik op het verleden. Twee Hellcats uit de Tweede Wereldoorlog, vliegen gebroederlijk naast de F18 Super Hornet die zojuist onze trommelvliezen trachtte te vernielen.

Als toetje krijgen we de laatste race rond de palen te zien van vliegtuigen als de Hawker Hurricane, Seafury, Mustang en Bearcat.
Als de vliegtuigen met hun fantastische motorgeluid langskomen, staat het kippenvel bij Jan op beide armen.

Morgen naar Las Vegas.

Battle Mountain Zaterdag 15-9

Vanmorgen rijdt plotseling een Highway Patrol car het terrein van het Super8 hotel op. Een State Trooper, wij zagen hem gisteren ook al, roept rond dat ie een arrestatiebevel heeft voor iemand die de 70-mijls speed limit met meer dan 10 mijl heeft overschreden.
Dat is, en dat weet iedereen, Sebastiaan Bowier van team Velox2.
Sebastiaan wordt opgetrommeld en hij krijgt te horen dat ie niet hoeft te antwoorden.
Dan krijgt ie een proces-verbaal en wordt zelfs in de boeien geslagen.
Vervolgens moet ie de imposante politiewagen in.
Dan blijkt dat het allemaal een - goede - grap is. Sebastiaan mag de politiewagen weer verlaten. Ook degenen die de 70-mijls speedlimit aan hun laars hebben gelapt, dat zijn er een heel stel, krijgen een proces-verbaal. Ze moeten allemaal tekenen bij het kruisje en krijgen de bekeuring vanavond in persoon uitgereikt.

Dan is het tijd voor groepsfoto’s. Alle rijders en hulptroepen worden bijeen geroepen. Alle fietsen vooraan en dan maar lachen naar het vogeltje.

In de middag gaan wij weer naar de 'Catch’, het vanggebied. Het waait gewoon te hard voor legale recordpogingen. Degenen die het toch wagen halen niet de hoge snelheden die er gisteren werden gereden.

In de derde heat wordt de wind toch wat minder. Thomas van Schaik doet een laatste poging en haalt de ongelofelijke snelheid van 122 km/u. Als Thomas’ overkapping van de fiets is blijkt hoe diep hij gegaan is. Hij snakt naar adem en moet bijna overgeven. Ik maak een filmpje dat ik later zal plaatsen.

Als een van de laatsten krijgt team Velox2 met Sebastiaan Bowier de laatste kans om het record scherper te stellen. Hij haalt de enorme snelheid van 127,5 km/u. Toch is dit niet genoeg en hoewel Sebastiaan zichtbaar heel diep is gegaan, is het resultaat teleurstellend.

In de avond komen alle rijders en vrijwilligers naar The Owl club waar gezamenlijk wordt gegeten en de prijsuitreiking volgt. Een verloting wordt er ook gehouden en vrijwel iedereen heeft een prijsje. Ik zit naast Sean Costin, een beroemdheid in het wereldje van recordwedstrijden. Hij is deze recordwedstrijden in 2000 begonnen met drie deelnemers. Hij is vol lof over de VeloTilt en denkt dat dit een ontwikkeling is die de velomobiel wereld nodig heeft.

Alles overziende is dit een prachtige week geweest. Serieuze sport op hoog niveau met bijzonder fraai materiaal dat tot enorme snelheden in staat is. De Amerikanen vinden het prachtig en mopperen niet als ze een half uur moeten wachten voor ze met hun enorme trucks weer door kunnen rijden.

Battle Mountain Vrijdag 14-9

Vandaag zullen we naar 'Catch’ gaan. Dit is de plek waar de rijders na hun recordpoging worden opgevangen. In de ochtend genieten we van een goed ontbijt en gaan daarna naar het Super8 hotel waar vrijwel alle teams verblijven. Hier is goed internet en kan ik het bericht van gisteren uploaden.
Team Cygnus is bezig met het repareren van de valschade gisteren. David Verbroekken is de pechvogel en er wordt hem van diverse kanten een hart onder de riem gestoken. David Wielemaker worstelt zich onder grote hilariteit in de snelle driewieler van het Australische Trisled team. Hans van Vugt is druk met het polijsten van de romp van de VeloxS van Ellen.
We praten uitgebreid met diverse teamleden en gaan na de middag naar ons hotel terug voor de lunch. Dan even een uiltje knappen. Om vier uur maken we een ritje in de omgeving. We vragen ons af hoe de mensen hier hun brood moeten verdienen. Alles is gortdroog en oogt bijzonder armoedig.
De crisis is de VS niet in de koude kleren gaan zitten. Zelfs in een plaatsje als Battle Mountain, er wonen ruim 3000 mensen, bevinden zich meerdere barakkenkampen. Vanuit de hotelkamer kunnen wij één van deze kampen zien.

We gaan nu met de auto naar de 'Catch’. Daar is het al een drukte van belang. De wind neemt snel af maar de temperatuur blijft hoog. Het lijken ideale condities te worden voor recordruns. Als de eerste deelnemers zijn vertrokken, nemen de 'vangers' hun positie in. De onderlinge kameraadschap tussen de teams is fantastisch. Iedereen die maar beschikbaar is doet mee en het maakt niet uit wie welke rijder opvangt. Zelfs een sprint op leven en dood van een groep vangers, waaronder meerdere leden van het Velox2 team, om de te ver doorgereden Aurelien Bonneteau voor een harde val te behoeden, wordt bekroond met een goede vangpoging.

Een enkele keer is er echte paniek. De volgauto van het team van de Universiteit van Toronto stopt plotseling op de rijbaan. Er zijn al andere teams gestart en dat levert levensgevaarlijke situaties op. Er wordt hard gevloekt over de radio. Het loopt gelukkig goed af.

Team Cygnus met Jan-Marcel van Dijken komt binnen en wordt totaal kapot maar in een euforische stemming uit zijn fiets geholpen. Hij heeft het volledige meettraject 127 km/u op zijn SRM meter gehad. Dit is, zeker met de nu aanwezige legal wind, een superieure prestatie. De euforie slaat even later bij het voorlezen van de snelheden om in een diepe teleurstelling. Door een fout van een van de tijdwaarnemers is er geen correcte tijdmeting van de run van Jan-Marcel tot stand gekomen. Zijn poging is dus mislukt door toedoen van een official.

Ellen van Vugt heeft vandaag echt haar dag. Als zijn haar run heeft beëindigd blijkt zij 113 km/u te hebben gereden. Nog nooit heeft een Nederlandse vrouw zo snel in een fiets gereden. Zij is terecht door het dolle van vreugde, en niet alleen zij :).

Nu moet Jan Bos nog rijden. Het team heeft een flinke teleurstelling moeten verwerken. De gecrashte fiets, waar hard aan is gewerkt om deze te herstellen, wordt om veiligheidsredenen afgekeurd voor verdere deelname. Het team begrijpt de beslissing van de organisatie niet. Ook Jan Reus, een composiet specialist van de eerste orde, vindt het herstel van de romp meer dan voldoende voor een veilige rit. Wat hier achter zit is gissen. De rit van vandaag moet dus met de 'tweede' fiets worden gereden. Deze fiets is niet zo ver getuned als de gecrashte fiets.
Jan Bos start dus in deze 'tweede’ fiets. Als Jan wordt gevangen en uitstapt is ie al heel blij met het resultaat. Hij heeft in zijn fiets al een snelheid van 126,5 km/u afgelezen. Later blijkt deze snelheid ook door de organisatie te worden bevestigd. Een schitterend resultaat zeker als je je realiseert dat Velox2 voor Jan eigenlijk een maatje te groot is.

Er is dus grote blijdschap en diepe bedroefdheid, al naar gelang naar welk team je gaat.
Wij gaan mee naar de rijdersmeeting in Super8. Plotseling hoort iedereen een tierende en scheldende vrouw. Het blijkt dat team Velox2 Jan Bos met kleren en al in het zwembad van het hotel heeft gegooid. De mevrouw van hotel is buiten zinnen van kwaadheid. De ploeg zal wel allemaal op de knieën moeten om volgend jaar hier weer te mogen verblijven.

Een prachtige avond wordt nog mooier als de wolken boven de bergen de fraaiste kleurschakeringen laten zien. Mooi land dat Amerika, dat zeker. Na een steak met Hans en Ellen en Marieke en Arnold gaan we naar ons hotel.
Morgen, vandaag dus als ik dit schrijf de laatste dag van de races.
Morgen gaan we in twee etappes naar Las Vegas terug. We maken een omweg via Reno om daar te kijken naar de befaamde Reno Air races.

Battle Mountain donderdag 13-9

Eerst proberen we een fatsoenlijk ontbijt te regelen. In Nederland heeft MacDonalds iets dat op een ontbijt lijkt. Nou, hier niet. De oudere dame achter de balie wil wel iets maken waar de worstjes en het vlees niet tussen zitten. Mwooah, het kan er mee door. Gaan we morgen anders doen.
De ochtendmeeting verloopt vooral met het aanwijzen van vrijwilligers.
Daar wordt ook, met veel applaus, de prestatie van Thomas van Schaik van team Cygnus tijdens de ochtend gemeld. Thomas heeft 119 km/u gereden, fantastisch!

Team Velox is druk bezig met reparaties aan de gecrashte fiets. Jan Reus, de kappenman, weet met raad en daad de teamleden bij te staan. David vraagt ons of wij ventielverlengstukjes kunnen regelen. De nog niet gebruikte latex binnenbanden hebben te korte ventielen. Wij gaan een aantal teams langs, niemand heeft dit onderdeeltje in voorraad. Via een auto onderdelen handel komen wij bij een oude draaier terecht. Hij zoekt lang in zijn dozen met tappen maar kan de benodigde kleine tap niet vinden. Inmiddels hebben de teamleden een dun aluminium pijpje dat bedoeld was als ventielverlenger maar te fijne draad heeft, afgezaagd. Het ventiel wordt afgeschuurd met de Powerfile en het pijpje wordt er met secondenlijm op gelijmd. Dat werkt en Jan Reus maakt het tweede ventiel klaar voor dezelfde ingreep. Het aluminium pijpje zorgt wel voor onbalans. David omwikkelt 3 spaken met staaldraad om dit weer in evenwicht te brengen.

Jan Bos en Sebastiaan Bowier, de coureurs komen een kijkje nemen bij de werkzaamheden aan de fiets. Wij gaan een lunch regelen, dit keer bij Mama’s Pizza. We vragen om 'broodjes gezond' en krijgen die ook. Er naast ligt echter een .... zakje chips. We verbazen ons inmiddels niet meer over de vele dikke mensen. Vooral heel veel vrouwen zijn zwaar aan de maat.

Om precies vijf uur vertrekt de schoolbus weer naar road 305. Het lijkt erop dat het windstil gaat worden. We zien in de verte een deelnemer slingeren en buitelend van de weg af raken. Er is snel hulppersoneel bij en de fietser staat vlot weer overeind.
Jan Bos vertrekt in de eerste heat en rijdt 122,6 km/u. Helaas precies als Jan moet rijden is er weer iets teveel wind. Ellen van Vugt in de Velox XS rijdt een persoonlijk record met 110,5 km/u, maar ook die poging wordt afgekeurd door teveel wind. Wel wat vreemd omdat de wind schuin van voren inkomt en Ellen zeker geen voordeel oplevert.
Alle hoop is gevestigd op Sebastiaan. Hij start in de laatste heat en het is nu windstil. De duisternis treedt heel snel in. Het lijkt haast wel of een knop wordt omgezet. De ASA waarde moet op 1600 staan om nog een redelijke foto te maken.
Met een op het oog heel hoge snelheid komt ie prachtig stabiel rijdend langs suizen. Een schitterend gezicht. De snelheid is met net geen 128 km/u teleurstellend.
Morgen een nieuwe kans.

We besluiten de dag met een etentje in de Owl Club. Arnold en Marieke Ligtvoet, Ellen en Hans van Vugt en uiteraard Jan en ik toasten op Marian’s verjaardag.

Battle Mountain woensdag 12-9

Om 11.00 uur is er een uitgebreide briefing in het Civic Center. Alle rijders en hulptroepen krijgen hier een update over de resultaten van de ochtendritten. Ook allerlei organisatorische zaken komen aan de orde.
Om vijf uur in de middag vertrekt een oude schoolbus naar de Route 305. Jan en ik gaan mee. Na 20 mijl komen we op de plaats van de recordpogingen aan. De records worden gewoon op de doorgaande weg van Battle Mountain naar Austin gereden. Het verkeer wordt gewoon steeds een kwartier tegengehouden. Vlot na elkaar komen de eerste vijf deelnemers langs, steeds gevolgd door een eigen volgauto. Aan het eind van de poging staan ploegen klaar om de rijders veilig op te vangen. Dan mag het verkeer weer een kwartier rijden waarna de blokkade weer compleet is. Er worden vanavond drie heats van vijf ritten gereden.
De Nederlanders komen royaal aan bod. Jan Bos in Velox2 rijdt 123 km per uur. Helaas is er te veel wind en de poging wordt wegens ’illegal wind’ afgekeurd. Even later rijdt Sebastiaan Bowier in de Velox2 129 km/u. Dat is bijna dezelfde snelheid als vorig jaar.
Team Cygnus is heel goed bezig. Jan- Marcel van Dijken rijdt nu maar liefst 124,4 km/u.
David Verbroekken bespeurt teveel wind, wil niet onderuit gaan en houdt het bij 104 km/u.
Ellen van Vugt in de VeloxS scoort een persoonlijk record en komt tot 108 km/u.

Er worden nieuwe wereldrecords gebroken in een rug-aan-rug tandem en met een trike, een driewieler. Deze fietsen bereiken ieder een snelheid van 113 km/u.
Het fotograferen van deze snelheidsmonsters in niet eenvoudig. Met een eenvoudige compact camera ben je gauw uitgespeeld. De Nikon D700 met de nieuwe telezoom 70-200 is het betere gereedschap. Wel is de kleurtemperatuur moeilijk goed te krijgen. De laagstaande zon staat pal achter me. De opnamen nijgen dan naar rood te kleuren. Even later is de zon achter de bergen verdwenen en worden de opnamen weer blauwer van toon.

Na afloop is er in het Civic Center weer een briefing. Als iedereen binnen is wordt er gevraagd wie er nieuw in de zaal is. De hele Nederlandse delegatie neemt me ertussen en ze wijzen allemaal naar mij. Ok dan, even een praatje in het Engels lukt wel. Ook mooi de gelegenheid om het even over de VeloTilt te hebben.

Al met al een heel mooie dag. De sfeer onder de deelnemers is uitstekend. Als er twijfel is bij team Velox2 of een velg nog wel veilig bruikbaar is gaat Hans van Vugt proberen het wiel opnieuw te spaken. David van het Velox2 team poetst tegelijkertijd de fiets van Ellen glad.

Battle Mountain dinsdag 11-9

Vanmorgen eerst ontbijten in ons hotel. Dat valt niet mee. Alles is oud en smaakt naar niks. Koffie heeft zelfs niet de kleur van koffie.

We rijden naar het Super 8 hotel en ontmoeten Hans en Ellen van Vugt. Ook de jongelui van het HPT Delft zien we al snel. Men vindt het leuk dat we de lange reis er voor over hebben gehad om naar hun verrichtingen te kijken. In het Civic Center wordt door een deel van het HPT team hard gewerkt om de schade van een val gisteren te verhelpen. Gelukkig hebben zij een tweede body mee en deze wordt nu gereed gemaakt voor een nieuwe poging vanavond.
Ook Thomas van Schaik, Jan-Marcel van Dijken en David Verbroekken reageren enthousiast op onze aanwezigheid. Jan-Marcel heeft tot nu toe de snelste run gemaakt met 125 km/u.

Als we terug komen bij ons hotel staat er een grote vrachtwagen combinatie zoals er vele op de ruime Amerikaanse wegen rijden. Indrukkende mastodonten.

Vanavond gaan we de eerste keer naar Road 305 waar het allemaal gebeurt.
Helaas is de WiFi in hotel kapot, dus zal MacDonalds ons nog wel eens zien.

Battle Mountain dinsdag 11-9 Vlucht Las Vegas

Om half zes roei ik naar de overkant van de Markervaart. Jan Reus en zwager Hans, hij brengt ons naar Schiphol, zijn juist aangekomen.
Met ArkeFly in een Boeing 767 vertrekken we om 8.00 uur voor een 11,5 uur durende vlucht naar Las Vegas. We vliegen over IJsland en dat land laat zijn natuurschoon, zelfs op meer dan 10 km hoogte, fraai zien. Groenland ligt onder de bewolking en is nauwelijks zichtbaar. Via Canada passeren we een flink aantal Amerikaanse staten om tenslotte aan de Amerikaanse westkust te landen.
Ik hoor enkele malen de naam van gezagvoerder Nijmeijer. Dat zal toch niet de ooit jonge politievlieger Victor Nijmeijer zijn? Ik vraag aan de stewardess of de voornaam van de piloot Victor is. Dat blijkt zo te zijn. Ik mag even naar de cockpit lopen en tik Victor op zijn schouder. 'Hé Schermer' reageert ie direct enthousiast. Hij blijkt inmiddels als verkeersvlieger te zijn gepensioneerd, maar doet een aantal dagen per maand nog vluchten voor ArkeFly.

Uit het vliegtuig gaan we op zoek naar de autoverhuurder. Eerst moet de eindeloze immigratie procedure worden afgehandeld. Zoals gebruikelijk lopen er vriendelijke en prettige medewerkers rond. Helaas is het ook gebruikelijk dat er een aantal bullebakken de sfeer verzieken. Snauwen dat de GSM niet gebruikt mag worden, dat je moet doorlopen als je op je reisgenoot wacht, allemaal onnodig en heel vervelend. De autoverhuurder SunnyCar blijkt helemaal niet te bestaan. Even denk ik opgelicht te zijn, maar het is toch wel degelijk een initiatief van ArkeFly. Een jonge dame van een willekeurige verhuurder, Alamos, blijkt toch wat aan te kunnen met mijn reserveringsnummer. Na een flinke vertraging begeven we ons in een nieuwe Chevrolet Cruze naar het noorden. Een stevig noodweer breekt los en we moeten soms door kleine riviertjes rijden. De Garmin navigatie vertelt dat het 818 km naar Battle Mountain is. Oops, dat zijn wel heel veel kilometers na een vermoeiende vliegreis.
Niet getreurd, met de auto op de cruisecontrol rollen de mijlen snel ons ons door. Na de regen komt de zon. We genieten van een immens groot en wijds landschap. Bergen aan weerszijden en daartussen veelal grote laagvlakten. Slechts hier en daar een dorpje. De benzinestations staan op soms wel 250 km van elkaar verwijderd, goed opletten op de brandstof voorraad. Leuk is te zien dat de Garmin een volgende afslag aangeeft na 177 mijl.

Ik bel het hotel in Battle Mountain op om te melden dat we vrij laat in de avond zullen arriveren. Helaas is mijn reservering daar niet bekend. Later blijkt dat ze deze op Jan hebben gezet, niet zo handig mensen.
Het Super8 hotel is al jaren volgeboekt, de vele recordploegen verblijven daar. Het Best Value Inn motel in Battle Mountain heeft zijn glorie jaren al even achter de rug. Niet duur, maar je krijgt ook niet veel. De kamers zijn schoon dat is al heel wat.
Slapen doen we als de beste al word ik wel wakker van de trein die met zware luchthoorns fluitend het dorp passeert. Het ontbijt is uiterst karig en smakeloos.
Straks gaan we naar de drie Nederlandse ploegen om te zien hoe zij ervoor staan.

Klaar voor Battle Mountain

Morgen in alle vroegte reizen Jan Reus, de kappenman, en ik naar Battle Mountain. Graag willen we de Nederlandse teams aanmoedigen en hoe kan dat beter dan er bij te zijn.
Van Danny Ellinger, de bekende natuurfotograaf, krijg ik een fantastische lens te leen. Het is een Nikon Nikkor F2.0 200 mm. Een schitterend blok optisch glas, maar o god wat een zware lens. Ik ga op de weegschaal staan en zie dat ik met de lens precies 5 kg zwaarder ben. Daar zie ik me in 32 gr. C in de woestijn van Nevada toch niet mee rond sjouwen.
Ik besluit me te verwennen met een Nikon Nikkor 2.8 EDII 70-200 mm. Met 1,5 kg nog steeds geen vedergewicht, maar in elk geval te sjouwen. CameraLand.nl heeft hem in voorraad en het sublieme objectief zit nu in de reisbagage.

Bas de Meijer is de officiële vakfotograaf ter plekke. Ik zal foto's maken voor deze blog en jullie daar, als het allemaal wil lukken met de WIFI verbindingen, dagelijks over berichten.