Prijzen toer- en racekappen bekend

Na enkele maanden hard werken aan mallen, pluggen en hulpgereedschap, is het nu zover dat de prijzen van de verschillende toer/ racekappen bekend zijn.
Een racekap wordt gebruikt om de snelheid te verhogen maar blijkt ook bijzonder comfortabel bij wind, regen en kou. Bij een goede racekap mag je erop rekenen dat deze boven 40 km/u drie kilometer per uur snelheidswinst oplevert. Bij 50 km/u zonder racekap zal de snelheid met racekap 54 km/u worden, een winst van 4 km/u.
De kappen zijn uitsluitend leverbaar in carbon/kevlarvezel. Carbon/kevlar is licht en stijf. Carbon/kevlar is taaier dan carbon alleen en levert een kap op die bij een ongeval geen scherpe randen veroorzaakt. Glasvezel blijkt minder geschikt voor een racekap. Bij gelijke stijfheid in vergelijking met carbon zou de kap erg zwaar worden en per saldo niet voordeliger.
De racekappen worden voorzien van een verstelbaar Lexan vizier met deflector. Dit vizier kan al rijdend deels worden opengezet om frisse lucht toe te laten. Racekappen zonder verstelbaar vizier veroorzaken vaak oververhitting van de rijder. De prestaties nemen dan drastisch af. Bijzonder is dat de rijder dit pas heel laat merkt en de racekap pas eraf gooit als de snelheid al meer dan 10% is gedaald. Met een verstelbaar vizier kun je net zoveel verse lucht toelaten dat oververhitting wordt voorkomen. Ook al staat het vizier op een kier, de snelheid lijdt daar nauwelijks onder. De kap wordt gespoten in een blanke lak of kleurlak naar keuze.
Een complete racekap uit carbonvezel, voorzien van verstelbaar racevizier en deflector kost € 549,- incl. btw.

De gedeelde toer/race kap is een variant op de racekap zoals deze bekend is. De toer/race kap wordt ook geheel uit carbon/kevlarvezel vervaardigd en heeft dezelfde vorm als de gewone racekap. De kap wordt in een carbon flens op de bestaande schuimkap geschoven. Het belangrijkste van deze kap is dat ie uit twee delen bestaat en makkelijk achter in Quest, Strada of Mango kan worden meegenomen.
De snelheid zal bij 35 km/u zonder kap toenemen tot 37 km/u, maar dit is niet de belangrijkste reden. Bescherming tegen regen, harde wind en kou is de hoofdreden om deze kap te introduceren. De kap wordt gespoten in een blanke lak of kleurlak naar keuze.
Wil je de kap niet gebruiken, dan is het mogelijk om een vizier te plaatsen op het liggende carbon gedeelte.
Een complete deelbare toer/racekap uit carbonvezel, voorzien van verstelbaar racevizier en deflector weegt 500 gram en kost € 399,- incl. btw.

De kappen worden in volgorde van bestelling vervaardigd en afgeleverd. De eerste kappen zullen over ongeveer een maand worden geleverd. Proefrijden is uiteraard mogelijk. Er zullen enkele kappen voor dit doel beschikbaar komen.
Bestellen is mogelijk in de webwinkel Velomobielonderdelen.nl.

Onverwacht rondje Noord-Holland

Vanmorgen even op audiëntie bij Robbedoes in Alkmaar. De fietspaden zijn wit van de opgevroren rijp, oppassen dus.
Rob haalt de originele hoes van de Jaguar E-type waar hij recentelijk eigenaar van is geworden. Inderdaad een heel mooi kind Rob! Kees van Hattem is er ook en ik stel voor om de rit te vervolgen met een rondje Noord-Holland. Kees heeft wel geen eten mee, maar is er direct voor in. Kees blijkt een paar gezinsverpakkingen alternatief krachtvoer in de tas te hebben, hij haalt het dus wel :).
Na Alkmaar noord rijden we langs de oostelijke oever van het Noord-Hollands kanaal naar Schoorldam. Dan de brug over en op Den Helder aan. Verschillende akkerbouwers zijn bezig met de oogst van boerenkool. Opvallend is dat het allemaal gewoon handwerk is. Met het mes de kop van de struik eraf snijden en in de kist van de meerijdende trekker gooien.
Bij vliegveld De Kooy stoppen we even bij het Texaco station voor een broodje. Hoewel het prachtig weer is, is het door de stevige wind toch vrij fris. Ik ga gauw weer onder mijn racekap zitten en we trappen samen naar Den Oever. Er zijn grote aantallen grutto's te zien. Toch gek, die vogels horen nu toch zuidelijk van de Middellandse zee te vertoeven.
Via Hippolytushoef koersen we op Den Oever aan. De hele haven ligt nog vol ijs en alles is nog in winterslaap. We stoppen niet in Den Oever, het restaurant is toch dicht, en richten de bolle neuzen van de Questen richting Medemblik. We hebben nu pal tegen wind en ik prijs de racekap. Het blijft even makkelijk om snelheid te houden en het comfort is prima.
In Medemblik houden we halt bij restaurant Kwikkel voor een dubbele espresso met kostelijke gloeiend hete appelflap.
Kees belt zijn vrouw Marian. Ik bemerk dat ie dat beter niet had kunnen doen :). Ja Kees, die grote afwas zou je toch echt zelf doen. De weg aan de zuidkant van de Wieringermeer heeft flink te lijden gehad van de vorst. Zware landbouwvoertuigen zullen er ook geen goed aan gedaan hebben. Ik rij in een gat en de klap is angstig hard. De band blijft gelukkig heel.
Via Aartswoud rijden we binnendoor richting Heerhugowaard. In de Berkmeer komt plotseling een Quest van links aanrijden. Dat moet Pé Koomen wel zijn. En inderdaad, het is onze krasse veelfietser. We praten wat waarna Pé weer richting Middenmeer gaat en Kees even later afslaat naar Heerhugowaard. De laatste 20 kilometer rij ik alleen via Ursem en Driehuizen naar De Woude.
Een heel prettige winterrit.
133 km.

Toer- en racekap ontwikkeling vorderen

Dagelijks informeren meerdere velomobiel eigenaren naar de toer- racekap. Jan Reus doet vandaag verslag van de vorderingen. Het gaat niet heel snel omdat gaandeweg de ideeën worden bijgesteld en de kap nog mooier en effectiever wordt. Eerst hadden we het idee dat de deelbare kap met drukkers op de schuimkap zou moeten worden vastgezet. De kap zat wel muurvast, maar sloot niet mooi aan op de schuimkap. Nu is het idee om een kraag te maken waar de toer- racekap van achter ingeschoven wordt. Dit maakt het mogelijk om de heel belangrijke deflector goed te positioneren. Ook kan er als de racekap niet nodig is wel een vizier op de koolstof plaat voor het hoofdgat worden geplaatst.
De foto's spreken voor zich.
Voor nog meer uitleg ga dan even naar de blog van Jan.

Picanto op ramkoers

Vanmiddag rij ik naar Hoorn om Jan Reus een vizier te bezorgen. De route gaat onder meer langs Grosthuizen. Daar steek ik de grote rotonde in de weg Edam - Hoorn over. Althans, dat denk ik. Van rechts komt een blauwe Kia Picanto met hoge snelheid aanrijden. Ik mag toch hopen dat de bestuurder nog voor de haaientanden tot stilstand komt. Nou nee, dat lijkt niet te gebeuren. Ik rij met 30 km/u de rotonde op en wil volgens goed gebruik zo weinig mogelijk snelheid verliezen.

De bestuurder van de Kia heeft me veel te laat in de gaten en komt slippend tot stilstand, nog een meter verder dan het ook blauwe autootje op de Google Streetview foto. Door hard te remmen, met dank aan de grote remtrommels, sta ik net op tijd stil. Er is nog een halve meter tussen de neus van de Quest en het linker portier van de Kia. Een ontredderde mevrouw staart me door het raam aan en roept 'er is daar toch een fietspad'. Ik zeg haar dat ik helemaal niet van het fietspad gebruik hoef te maken. Mevrouw kan niet verder rijden en gaat aan de kant staan om bij te komen.

Ik vervolg mijn weg en zie kilometers verder de blauwe Picanto langzaam achter me rijden. Ik ben de beroerdste niet, stop en klim uit de warme Quest. Mevrouw wil graag nog even met me praten, ze is nogal van slag. 'Ik moet het van me af praten'.
Ze zegt me daar werkelijk niet verwacht te hebben en heeft de rotonde alleen op auto's gescand. Ze vraagt zich af of ik er wel mag rijden. Dan valt me op dat ze een pantalon behorend bij een politie uniform draagt. Als ik haar vraag of ze mogelijk politie agente is, blijkt dat te kloppen. Ik leg haar uit dat ik daar wel degelijk mag rijden.
Nu ze vaststelt dat ik er nuchter onder ben, is ze opgelucht en kan haar weg weer vervolgen. Als we uitgesproken zijn komt de bemanning van een politiewagen vragen of wij ons gesprek op een parkeerhaven willen vervolgen.

Lezers die eerder vandaag deze post lazen zien nu een nieuwe eerste 'opname'. Kees Schouten maakte me attent op de mogelijkheid om een interactieve versie van Google Streetview in mijn blog op te nemen. Kees, bedankt voor de tip.

Kniepertjes zijn heerlijk, maar ....

.... je moet er wel wat voor over hebben. Extreme gladheid en een zware regen- en windbui bijvoorbeeld.
Als ik vanmorgen uit het raam kijk is alle water rond onze boerderij weer bevroren. Buiten blijken de straatstenen te zijn voorzien van een dun laagje ijs. Met grote moeite lukt het me om op de dijk voor ons huis te komen. Eenmaal in de Quest blijk ik zelfs het heel vlakke talud voor de pont niet op te komen. De Quest glijdt als een dronkenman alle kanten op. Weer uit de fiets strompel ik met stramme benen de pont op. Het fietspad is ook glad, eigenlijk alles waar de zon nog niet op schijnt is spekglad. Kassie-an rij ik naar Heerhugowaard waar de eerste fietsers ook al zijn komen aan glibberen.
In huize Van Hattem gaat de koffie en wat lekkers er wel in. De muis en juffrouw Katje komen bijpraten en gaan daarna hun eigen weg. Ted de Lange, hij verkocht helaas de verkeerde fiets - een Mango sport - komt onverwachts op een Greenmachine aanrijden. Ben, Marcel en Martin zijn uit Friesland komen fietsen, petje af met deze wegomstandigheden.
Even na twaalf uur vertrekken 16 velomobilisten en één tweewielige ligger voor een rondje polder rondom Heerhugowaard. De wegen zijn niet glad meer en het is heerlijk rustig rijden met snelheden tussen 25 en 30 km/u. Dat levert een gemiddelde hartslag op van rond 90 slagen per minuut.
In Obdam drinken we koffie bij familie van Pé en Tiny. Zij verwelkomen ons hartelijk en de koffie met gevulde koek en kerstkrans smaken uitstekend. Als we na een goed half uur vertrekken fietsen we linea recta een winterse bui binnen. Het waait hard en de fiets versnelt zonder trappen tot 30 km/u. De regen hagelt op de kap maar binnen blijft het lekker droog en warm. De Friese delegatie vertrekt op het meeste noordelijke punt van de route weer richting Afsluitdijk.
Mick 'liever sleutelen aan een goedkope fiets' blijft achter. Zijn ketting is er voor afgelopen maar al snel heeft ie het probleem gefixt. We verliezen de groep uit het oog en ik rij via de Waerdse Tempel naar de Smaragd.
Daar worden in hoog tempo de Kniepertjes gebakken, heerlijk met slagroom. Cees en Anita Roozendaal komen ook kniepertjes eten.
Na een uurtje kletsen gaat iedereen weer op huis aan.
Kees, Marian en Wanda, bedankt voor de organisatie van een zeer geslaagde Kniepertjes tocht.
88 km
Totaal in Quest 404 nu 10750 km (vanaf april 2010)

Gelukkig en gezond 2011

2010 is een prachtig fietsjaar geweest. Vele innovaties hebben de Quest makkelijker, veiliger, maar vooral ook sneller gemaakt.
De schitterende fietstocht door Noord-Engeland en rondom Ierland hebben een onuitwisbare indruk gemaakt. Totaal dit jaar 14.000 km gefietst, een absoluut record.
Vanuit een idyllisch De Woude, afgelopen weken prachtig onder de sneeuw, wens ik alle lezers van mijn blog een gelukkig en vooral gezond 2011 toe.

Eerste rit met toer/race kap

Vanmorgen bevestig ik het vizier op de nieuwe kap. Ik knip een stuk van de bovenkant van het hoofdgat van de oude kap af. Met de föhn zet ik de rand om. De al matige stevigheid van de kap wordt nu nog minder en zakt zelfs een stuk in. Deze kap heb ik in Ierland talloze malen letterlijk dubbel gevouwen. Dat levert een slappe kap op. De deflector krijg ik niet goed gemonteerd. Gelukkig ligt er van mij nog een nieuwe kap bij Jan.
Bij het rijden wordt direct duidelijk dat een goed gemonteerde deflector bepaalt of het vizier schoon blijft of niet. De luchtstroom komt nu niet van voren maar deels onder de flensrand door. Dat maakt het noodzakelijk het vizier soms verder te openen dan comfortabel is. Het geheel ziet er prima uit, maar moet gemonteerd worden op een goede schuimkap.
Een alternatief zou een deelbaar liggend gedeelte van de carbon kap kunnen zijn. Ook deze kap kan eenvoudig achterin de fiets meegenomen worden.

1e prototype toer/race kap gereed

Vanmiddag komt Jan Reus met 2 prototypen van de gedeelde tour/race kap achterin zijn Quest op De Woude. Ze passen keurig achterin de fiets, dus de eerste doelstelling dat de kap achterin de fiets mee moet kunnen, is bereikt.
Jan heeft een carbonvezel kap en een glasvezel kap in fluor groen geel mee.
Mijn schuimkap is door het talloze malen opvouwen niet zo fraai meer. Die kap zal voor verdere proefnemingen voor de gedeelde racekap worden gebruikt. Er komen vier Tenax drukknoppen op de schuimkap. Klittenband zal zeker niet voldoende houvast bieden om de kap met harde wind op de fiets te houden. De Tenax drukknoppen liften de kap enkele millimeters boven de schuimkap. Dat is niet zo erg omdat het vizier en de deflector er nog voor zitten. Jan denkt het in de mal te kunnen verfraaien al is dat zuiver cosmetisch.

De geel gespoten polyester kap blijkt niet voldoende stevig om een solide geheel te krijgen als het gat voor het vizier eruit is gezaagd. We gaan verder met de carbon kap.
Jan zaagt, na uitvoerig meten en afplakken, met de Fein Multitool de ruimte voor het vizier uit de kap. Het vizier wordt opnieuw verfijnd en we maken een zeer nauwkeurige halve mal. Ik hou me bezig met het knippen van het nieuwe vizier uit 1 mm Lexan. Dat is een klusje dat je maar één vizier volhoudt, wat is dat spul taai. Maar eens kijken naar een kleine lintzaag.
Als de kap wordt samengesteld blijkt de passing nog niet perfect. Dit wordt veroorzaakt door de te brede strip in de messing en groef en kunnen we hier niet direct verhelpen. Ook is de zichthoek nog niet zo groot als bij de huidige racekap. Dat zal Jan door aanpassingen in de mal verbeteren.
Het vizier past nu perfect op de kap en sluit nu boven ook prachtig op de rand aan.
Morgen zal ik wat foto's maken van het complete resultaat en ga ik er ook voor het eerst een stukje mee fietsen.

Joe's elite racer sealant en Alligt kettingwiel

Vandaag is het mooi winterweer. Eerst de Quest maar eens echt winterklaar maken. Alle mooie aero-dynamische voorzieningen worden ontmanteld, alleen de lycra afdichting van de voeten gaten blijft zitten. Het verwisselen van een lekke achterband betekent dat eerst de Lexan stroomlijn strip er af zal moeten. Dat is met door kou versteende vingers geen doen. De Quest schudt een kilo prut van zich af als ik de Lexan strip verwijder. Ook het porren met een lange RVS schoenlepel (Action, 99 cent) is effectief.

De anti-lek van Stan's No Tubes is geen succes gebleken. De banden gingen gewoon lek en hoewel in de helft van de gevallen de banden nog wel wat druk hielden, bleek het middel niet betrouwbaar bij drukken van 5 bar en hoger. Quemo heeft meer succes met Joe's elite racer sealant. Zeker 9 van de 12 lekken werden bij hem ongemerkt gedicht. Alle binnenbanden voor de voorbanden krijgen 50 cc Joe's, de achterband 100 cc. Dat Joe's effectiever werkt wordt direct duidelijk. De grote injectiespuit verstopt onmiddellijk als ik de tweede shot van 50 cc in de achterband doe.
De GoCycle voorbanden verwissel ik voor mijn oude trouwe Primo Comet 1.75. De computer gaat van 160 naar 153 cm band omtrek. De achterband wordt de Perfect Moiree 54.

Alligt kettingwiel
Via Raptobike krijg ik een nieuw Alligt kettingwiel in handen. Het wieltje is een lichtgewicht experimentele versie met 'spaken'. Het inbouwen met de openklapbare ashouder is in een paar seconden gedaan. Straks zal blijken dat het wieltje iets te groot is. De ketting komt te laag te lopen en schraapt over de bodem van de tunnel. Leo, maak je de volgende wat kleiner?

Kees van Hattem belt me en zegt dat ie in opgestoven sneeuwduinen langs het Noord-Hollands kanaal is vastgelopen. Kees heeft een Perfect Moiree 47 nodig en ik wil hem die wel even komen brengen. Dan maar langs Zuidschermer. Dat gaat prima al zijn er soms wat stuifsneeuw plekken waar het even stapvoets rijden is. Het eerst dat me opvalt is het verminderde comfort en de lagere snelheid. Het scheelt zeker een kilometer of drie tot vier per uur. Voor een betere lekbestendigheid moet je wel wat over hebben.
Bij Kees thuis betuigt de meer dan grote hond van dochter Susanne me uitvoerig de liefde. In no-time zit ik onder de hondenkwijl :). Kees en Marian zijn niet gerust op de haalbaarheid van de fietstocht naar Oirschot en het besluit om niet te gaan fietsen wordt mede ingegeven door een email van Marnix Tielbeek, een Eindhovense Mango rijder. Marnix schrijft me dat de wegen in Brabant tussen Den Bosch en Oirschot bestaan uit platgereden sneeuw dat voelt als rijden door wat mul zand. Dat is niet de biotoop voor Quest rijders waarvan de verste uit Hippolytushoef komt en totaal bijna 200 km moet rijden. De gezamenlijke tocht wordt afgeblazen. Vanavond wordt het verstandige daarvan bevestigd, het sneeuwt een uur en er ligt weer 3 tot 4 cm verse sneeuw.

Wel ga ik zelf mogelijk met de Quest op de aanhanger naar Tilburg.

Banden en velgen test, tire and rim review 2

Vandaag testen we voor het laatst op de huidige locatie. We hebben er een stevige klus van gemaakt. Een overzichtje:
- 100 uitrolproeven
- 150 banden oppompen en/of wisselen
- 3000 meter door Kees op de knieën op de meetkar afgelegd
- 100 complete labels geschreven, op de grond geplakt, daar beschreven en vervolgens opgenomen
- 300 keer tot op de grond gebukt voor labelbehandeling.

Wat heeft het opgeleverd?
Ik zal band voor band, van langzaam tot snel de revue laten passeren.

Schwalbe Kojak 35 mm
De Schwalbe Kojak 35 mm is de standaard gemonteerde band onder elke nieuwe Quest. Wij hebben de band getest op zowel de standaard velg van 19 mm en de brede velg van 25 mm. Op de 19 mm velg loopt de band zo'n 10% verder dan met de 25 mm velg. Smalle banden hebben dus geen voordeel, eerder een nadeel van een brede velg. De band monteert zowel op 19 als op 25 mm velgen prima.

Vredestein HPV
Deze slick loopt lichter dan een Kojak op 25 mm velg, maar iets zwaarder dan dezelfde Kojak op 19 mm. Voor de extreem lage prijs, je koopt bij Velomobiel.nl 10 HPV's voor de prijs van 1 Kojak, een band die ondanks de soms beperkte levensduur nog steeds bestaansrecht heeft. De montage gaat wat moeilijker, maar is zonder gereedschap te doen. Er is geen verschil in uitrolafstand tussen 19 en 25 mm velgen.

Schwalbe Stelvio
Deze band was voorheen de keuze van veel wedstrijdrijders. Nu blijkt dat de band voorbij gestreefd is door onder andere Durano en Continental Grand Prix. Op de Kojak en HPV na zijn alle geteste banden sneller, zelfs de dikke slof Perfect Moiree.

Vredestein Perfect Moiree 47
Opvallend is dat deze band voorheen prima monteerde op standaard velgen. De huidige Perfect Moirees laten zich niet goed monteren op standaard 19 mm velgen. Op 25 mm velgen laten de banden zich evenwel zonder meer uitstekend monteren, ook zonder montage vloeistof. Zoals al eerder getest lopen deze dikke sloffen uitstekend. Op 4 bar al sneller dan de Kojak op 6 bar, zonder meer uitstekend. Daarom terecht een veel gemonteerde band op de Strada en veel andere ligfietsen. De Perfect Moiree heeft baat bij de 25 mm brede velgen. Wel stuitert op slecht wegdek de band door zijn hoge gewicht nogal. Dit wordt nog versterkt door zwaardere 25 mm velgen en 90 mm remtrommels. Op normale tot goede wegdekken is de band heel comfortabel, op 4 bar ook op slechtere wegdekken.

Continental Grand Prix
Deze band is de directe concurrent van de Schwalbe Durano. Tot 7 bar is de GP sneller dan de Durano, vanaf 8 bar en hoger is de Durano sneller. De bandjes leggen makkelijk om. Heel bijzonder is dat ook deze Continental niet recht blijft lopen op het testparcours. Ook nu weer wijkt de band naar links uit.

Continental Grand Prix race
Deze band met bruine wangen is een supersnel bandje voor wedstrijden op een schoon circuit. Geen anti-lekbescherming maar wel snel. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de Durano op dezelfde druk nog een fractie sneller is.

Schwalbe Durano
Een makkelijk monteerbare band die vooral bij drukken van 8 bar en hoger snel is, sneller dan de Continental Grand Prix.
De Durano is terecht de wedstrijdband op bochtige circuits en op hoge snelheden.

GoCycle (Vredestein)
Deze band bewijst keer op keer dat dit een van de snelste banden is die momenteel wordt gemaakt. Zelfs speciale wedstrijdbanden als Continental Grand Prix en Schwalbe Durano worden moeiteloos door de GoCycle voorbij gestreefd.
We hebben getest met en zonder latex in de binnenbanden. De verschillen zijn verwaarloosbaar klein.
Zelfs op een halve bar onder zijn maximum druk van 5,5 bar (site GoCycle) loopt de GoCycle maar liefst 40% lichter dan de Durano en Grand Prix op 8 bar, hun officiële maximum druk. De levensduur van de GoCycle is 6000 tot 8000 km.
Daarom is de GoCycle, ondanks de beperkingen in de stuuruitslag, mijn favoriete voorband.

Michelin Nuna band
Dit superlichte bandje dat voorzien is van opvallend blauwe wangen, is jarenlang de favoriete band geweest van de solar race auto's die jaarlijks door Australië racen. Dat dit bandje licht loopt is wel duidelijk, hoewel hij niet eens veel sneller is dan de GoCycle. Niet te koop, ik kreeg deze van Hans Wessels, maar als vergelijking leuk om een keer mee te testen.

Michelin XCR Road 26
Deze Michelin is een prachtig gemaakte slick als achterband voor velomobielen. Loopt op 5 bar al sneller dan de Grand Prix 26 op 9 bar. Voor zover ik kan zien geen anti-lek erin, dus bij wedstrijden latex gebruiken.

De berekeningen zijn dit keer wat ingewikkelder omdat niet van alle banden drie exemplaren voorhanden waren. Dit betekent dat er enkele tientallen berekeningen moeten worden gemaakt.

Ik wil graag de sponsors Fietspunt.nl, Velomobiel.nl, M5 ligfietsen en InstallatieWerk Noord-Holland bedanken voor hun bijdrage aan deze rolproeven.
Kees van Hattem en Jan Geel dank ik hartelijk voor hun niet aflatende inzet om de talloze uitrolproeven tot een succes te maken.

Sneeuwfoto's

Sneeuwfoto's maken is een van de leukste vormen van fotografie. Maar niet de makkelijkste vorm. Veel sneeuwfoto's zien er veel te donker uit. Dat komt omdat de foto's met automatische belichting worden opgenomen. De camera ziet natuurlijk niet dat de foto veel lichter moet worden dan normaal en reageert door de foto's feitelijk onder te belichten. De camera is namelijk afgesteld op een gemiddelde grijswaarde, in vakkringen 18% grijswaarde.
Het beste is tijdens de opname al minimaal 1/3 tot 1/2 diafragmastop over te belichten. Daarvoor moet de camera van automatische belichting op handbediening worden gezet. Wil je dat als fotograaf niet, dan moet je foto's nabewerken in een programma als Photoshop of iPhoto voor de Apple computer. Ik heb dat, vergeef me Pé, op twee foto's van Pé Koomen gedaan.
De foto's heb ik gewoon van zijn blog gehaald, het manipuleren van de originele opnamen levert een nog beter resultaat op.
De hiernaast staande foto's zijn de opnamen zoals die op het blog van Pé staan en de door mij bewerkte foto's. Die bewerking is simpel en is in enkele seconden per foto gedaan.

Winterritje naar Mozes Kees

De zon schijnt fel op de blinkend witte sneeuw. Vanmorgen schuif ik 30 cm sneeuw van de stoffen kap van de sloep. Nu de zware sneeuwlast niet meer op de kap drukt, breekt de sloep zich met een diepe zucht los uit het ijs en een golf water loopt naast de boot over het ijs.
Kees van Hattem zien we vanmorgen niet op de koffie. Wordt Kees een watje? :). Als Mozes niet naar de berg komt, komt de berg wel naar Mozes. Ik doe de schoenverwarming aan en wikkel twee plastic zakken om mijn fietsschoenen om te voorkomen dat er sneeuw en ijs in mijn schoenplaatjes gaat zitten. In de fiets doe ik de zakken eraf, werkt uitstekend.
De fietspaden zijn redelijk tot goed sneeuw- en ijsvrij en met een gangetje van 30 tot 35 km/u rij ik de Schermer in. De schapen staan gewoon in het land en doen hun uiterste best om onder de dikke sneeuwlaag wat te eten te vinden. Het is een mooi gezicht om de beesten met hun koppen onder de sneeuwlaag te zien wroeten.
Rijdend op de Oostdijk is het beeld van Zuidschermer aan de horizon prachtig. Ik realiseer me dat ik er wel eens eerder een foto van maakte, maar deze mag er wel zijn.
De racekap maakt het rijden tot een comfortabel genoegen ondanks dat het ruim 3 graden vriest. Naast mijn hoofd ontstaat eventjes een klein beetje bevroren aanslag, maar dit beperkt het zicht niet. Langzamerhand begin ik er van overtuigd te raken dat dit het ideale vizier is.
In Heerhugowaard is de Smaragd, Kees en Marian wonen aan deze weg, nog het gladste stuk van de hele rit.
Kees is verbaasd als ie me ziet. 'Zijn de wegen dan zo goed?'. 'Ja Kees, het kan uitstekend'. Na een kop thee rij ik weer naar De Woude. De temperatuur daalt en nu is het wat meer oppassen. Het blijft prima rijden al waarschuwt Provinciale Waterstaat met zojuist geplaatste matrix borden dat de weg spiegelglad is.
Al is het maar een ritje van 34 km, iedere kilometer is het genieten geblazen. Thuis neem ik het onvermijdelijke waterballet in de garage dan ook graag voor lief.

Banden en velgen test, tire and rim review

Als ik vanmorgen naar Heerhugowaard rij voor een nieuwe serie testen van banden en velgen sneeuwt het licht en zijn de wegen nog goed. Vanmiddag zal dat totaal anders zijn. Vandaag is het de voorlaatste dag dat wij op deze locatie kunnen testen.
Vandaag testen Kees van Hattem, Jan Geel en ik een nieuwe serie banden. Ook willen we weten of bredere velgen een effect hebben op de rolweerstand. Velomobiel.nl zorgt kosteloos voor drie 20" wielen met een netto breedte gemeten binnen de velg van 25 mm. Standaard velgen hebben een breedte van 19 mm.

De banden die vandaag aan de beurt zijn:
-Continental Grand Prix 28 26"
-Continental Contact 47 26"
-Schwalbe Durano 35 26"

Banden
De Schwalbe Durano 35 mm 26" komt vandaag nog een keer aan de beurt. De vorige keer hebben we deze band abusievelijk op de veel te hoge drukken 8,5, 9 en 10 bar getest. De band mag echter van 4 tot maximaal 6 bar worden belast.
Allereerst maken we een serie referentieruns op 8,5 bar om het effect van de 9 graden lagere temperatuur in de testruimte te meten. Dat verschil beloopt maar liefst zo'n 10%, trager wel te verstaan.
Vervolgens meten we de Continental Grand Prix. Dit smalle bandje blijkt goed met de hand te monteren en blijkt globaal hetzelfde te presteren als de Durano. Een goed resultaat voor de Grand Prix omdat deze band smaller is dan de Durano.
De Continental Grand Prix blijkt niet rechtuit te willen lopen. Steeds gaat de meetkar naar links en loopt tegen de muur vast. We moeten het meetplateau zoveel dwars zetten dat de kar eerst bijna tegen de rechter muur aanrijdt om tenslotte de 4 meter brede gang over te steken. Wielen omwisselen helpt niet, een vreemde gewaarwording.
Als laatste 26" band is de Continental Contact aan de beurt. Deze band is minder breed dan de 47 mm die erop staat. De band is stug, lijkt net een stadsfietsband, maar legt wel heel makkelijk om. Hij is eigenlijk wat te groot maar centreert toch goed. De resultaten zijn, Continental had dat al voorspeld, heel bijzonder.
Zouden jullie kunnen bedenken dat de Continental Contact op 5 bar 15% lichter loopt dan de Durano op 5 bar? Wij niet. Zelfs de eigen Continental Grand Prix moet royaal het onderspit delven. De Contact loopt op 6 bar precies even ver als de Grand Prix op 7 bar.

Matthijs Leegwater nodigt ons op de koffie op de nieuwe locatie van Opleidingsbedrijf InstallatieWerk Noord-Holland. Wij krijgen een rondleiding en kunnen ons goed voorstellen dat Matthijs trots is op het resultaat.

Velgen
Al heel lang wil ik weten of brede velgen een positieve of negatieve uitwerking hebben op de rolweerstand. Los daarvan heb ik er voor gekozen om de betere en duidelijk veiliger stuureigenschappen bij brede voorbanden. Matthijs Leegwater is officieel fabriekstester van Vredestein banden. Hij heeft gezorgd voor drie nieuwe 20" Perfect Moirees. Het omleggen om de smalle 19 mm velgen is een drama, ze willen niet centreren. Dan maar met de compressor even naar 7 bar pompen. Nog steeds niet centreren, wel knallen er twee binnenbanden. De banden er allemaal af en met montagevloeistof nog maar eens proberen. Nog steeds hobbelen de banden, een teleurstellende ervaring. We leggen de Perfect Moirees terzijde en doen de proeven nu met de Primo Comet 1.75 inch banden. Deze banden monteren zonder gedoe direct perfect.
We doen steeds 2 runs op 4, 5 en 6 bar. Twee runs is voldoende, de herhalingsnauwkeurigheid is zeer hoog, soms tot op de centimeter even ver. Dan dezelfde runs met de brede velgen.
En het resultaat? Brede velgen lopen 10% lichter dan smalle velgen. Nee, die Schermer is niet gek :).
Wat betekent dit nu in snelheid?
Uit diverse proefnemingen is bekend dat een Quest met brede lichtlopende banden bij 150 Watt 39,6 km/u rijdt. Van de benodigde 150 Watt wordt 38% ofwel 57 Watt door de banden opgenomen. De resterende 62% of 93 Watt is toe te schrijven aan luchtweerstand en wrijvingsverliezen in de aandrijving.
Is je rolweerstand door bredere velgen 10% of 5,7 Watt lager, dan resulteert dit in 1 km/u snelheidswinst. Die krijg je geheel en al gratis.

De rit naar huis is een crime. Nadat ik Kees thuis afzet rij ik naar de randweg. Het verkeer staat volledig stil. Door de middenberm, leve de quattro vierwielaandrijving van de Audi, keer ik om en zie even later Kees in de tuin stomverbaasd opkijken als ik weer langsrij. Stompetoren, Schermerhorn en Zuid-Schermer zijn veranderd in een poollandschap. Er is geen verschil te zien tussen weg, berm en sloot naast de dijk. Na bijna een uur, twee keer zo lang als normaal met de Quest, ben ik thuis. Mijn vrouw is opgelucht dat ik er ben, en ... zij niet alleen.

Volgende week dinsdag komen nog een aantal banden aan de beurt. Dit zijn de Grand Prix 20", te vergelijken met Durano en Stelvio. Ook gaan we proberen of de lastige Perfect Moirees mogelijk wel goed monteren om de brede velgen. Het spel met de smalle en brede velgen gaan we ook spelen met de 35 mm Kojak.
Dan hebben we nog enkele specials waaronder de 26" Michelin Road RC, een prachtige lichte slick. Als laatste testen we een speciale Michelin raceband die is gemaakt voor de Nuna zonne-energie raceauto.

Racekap houdt het droog, 30 km/u zonder trappen

Vlak na het middaguur regent het flink en het waait Bft 5 tot 7. De luchtvochtigheid is 97%. Geen weer om een hond naar buiten te sturen. Ik wil graag proberen hoe het nieuwe vizier op de racekap het doet met regen en harde wind. Ik rij naar Akersloot en blijf helemaal droog. Stuifwater bereikt zelfs nauwelijks mijn bril. Met het vizier gesloten beslaat dit niet. Wel rukt de wind zo hard aan de kap dat de zeven klittenbanden amper genoeg zijn om de kap op de fiets te houden. De nieuwe kappen zullen veel beter passen en zal de wind er minder vat op krijgen. Als het vizier wordt geopend vervormt de wind het nogal. Mijn vermoeden dat het vizier op de racekap bij harde wind iets dikker zou kunnen zijn klopt. Ik heb 1 mm dik Lexan al in huis.

De Quest rijdt zonder trappen rond 30 km/u als de harde wind dwars inkomt. Eén keer accelereert de fiets zelfs naar 32 km/u. Dat is een heel bijzondere ervaring die ik niet eerder meemaakte. Mogelijk komt dit doordat de racekap de aero-dynamische vorm van de Quest niet verstoort.

Kettingwiel, maar dan anders

Ik krijg een mailtje van Kars ten Have uit Gasselternijveen. Hij heeft een eigen ontwerp gemaakt van een kettingwiel. Of ik deze samen met superveelfietser Kees van Hattem, dit jaar al ruim boven de 20.000 km, wil testen. 'Natuurlijk Kars, stuur maar op'.
Dat duurt wat lang omdat onze TNT bezorger ons eiland een dagje links laat liggen, maar vandaag komen er twee fraaie kettingwieltjes binnen. Het bijzondere is dat ze tweedelig zijn en een kern hebben van aluminium. Daaromheen zit een mooi gegoten neopreen vierkant met een hardheid van shore 90. Kars is benieuwd of de speciale neopreen die hij gebruikt heeft de olie en mishandeling door de ketting zal weerstaan. Dat zou best wel eens kunnen omdat de dikte van het materiaal veel groter is dan een O-ring van 4 of 6 mm. Ook een rubber vierkantje met een hardheid van shore 75 is erbij.
Kars werkt inmiddels aan een ééndelige nieuwe variant waarvan de neopreen inzet rond is en derhalve nog meer materiaal bevat.
Kees krijgt zo spoedig mogelijk een kettingwiel om de test aan te vangen. Zelf zal ik wat later aan de test beginnen omdat ik eerst wil testen met de nieuwe industrieel vervaardigde 6 mm Polycord O-ringen waarvan ik, nou ja Velomobielonderdelen.nl dan, er 50 heeft besteld.

Update Alligt vezelversterkt kettingwiel
Dit kettingwiel doet nu 3000 km dienst en functioneert nog goed. Wel begint het meer geluid, een soort lage brom, te maken. Als ik het kettingwiel er even uithaal zie ik dat de rubber O-ringen al flink zijn aangetast. De diameter van de O-ring is flink afgenomen. Het gevolg is dat de ketting meer over de tanden gaat lopen en dus meer lawaai gaat maken. Nou kan ik natuurlijk de O-ringen vervangen, maar dat doet niemand ..... tot het kapot gaat.

Therm-IC li-ion accu's deugen niet

Al jaren gebruik ik met veel plezier elektrische voetverwarming. Mijn eerste set was van het merk Hotronic. Gebaseerd op NiMH accu's was het een degelijke maar wat zware set. Ik viel na het verslijten van de NiMH batterijen van de Hotronic voor de Therm-IC Li-ion set. Licht in gewicht met maar 84 gram per accu en met een comfortabele draadloze afstandsbediening. Fietsen mag wat kosten, dus de ruim 250 euro ging naar Therm-IC. De set heeft twee winters prima gefunctioneerd.

Vandaag is alles anders. Van de 4 Li-ion accu's zijn er twee helemaal dood en de andere twee laten zich niet verder opladen dan tot 6.4 Volt in plaats van de minimaal benodigde 7.4 Volt. Ook valt mij op dat de accu's al in de zomer van 2007 zijn geproduceerd, dus op het moment van leveren al 1,5 jaar oud zijn.
Importeur Van Bergen Sport blijkt veel meer klachten te hebben ontvangen over de Therm-IC li-ion spullen. Tot hun grote ergernis geeft Therm-IC niet of nauwelijks thuis voor garantie claims. Ze gaan hun best doen bij de fabrikant, maar hebben al diverse keren nul op het rekest gehad.
Vandaag, 14 december, laat Van Bergen Sports mij weten dat zij kosteloos twee accu's vervangen. Een goede reactie van Van Bergen Sports.

Mijn advies is: koop geen Therm-IC Li-ion elektrische voetverwarming tot vast staat dat de accu's een goede levensduur hebben. De test begint morgen als ik de nieuwe accu's ontvang.