Mijn nieuwe lichte Quest

Vanmorgen rijden Kees van Hattem, Wim de Vries en ik naar Dronten. Niet op de fiets, maar per auto met aanhanger. Wim heeft in Blik op de Weg de reportage gezien van Allert's gestroomlijnde motor. Het laatste deel van dat programma gaf een inkijkje bij Velomobiel.nl en Wim's belangstelling is geboren. Hij is gaan proefrijden in Strada en Quest. Het werd een carbon Quest.
Zouden we aanvankelijk gaan fietsen en Wim op de thuisreis begeleiden, als Wim een achillespees blessure en een niet helemaal lekkere rug blijkt te hebben, is het verstandig de 90 km naar Heerhugowaard niet met de Quest te ondernemen.
De nieuwe Quest ziet er prachtig strak uit en na enkele kleine aanpassingen aan de stoelinstelling rijdt de Quest voortreffelijk. Het op de Foldy-car tillen gaat door het lage gewicht makkelijk.
Ymte zegt dat mijn nieuwe Quest zojuist is gearriveerd. Het is een experimenteel exemplaar waarbij geprobeerd is een nog lager gewicht te krijgen. De totale body inclusief top weegt nog geen 9,5 kg. Dat kan, mits ik er natuurlijk geen al te zware onderdelen op wil, een Quest opleveren van 27 kg. Guus van Schoot heeft maar één vinger nodig om de top van de lichte Quest te dragen.
Even voor de duidelijkheid, deze Quest is vooralsnog niet te bestellen. Het kan zijn dat sommige delen te dun zijn en gaan resoneren. Ik mag dus proefkonijn spelen.
De kleine Quest staat in zijn vrijwel definitieve gedaante als model te pronken. De kleine ziet er heel mooi uit. Vooral de achterzijde is prachtig gemodelleerd naar de nieuwste inzichten op aero-dynamisch gebied. De tunnel achter het hoofd is hoger en breder dan van de Quest.
Kees doet inkopen en ook ik vul mijn voorraadje binnenbanden aan.
Wim is happy met zijn nieuwe Quest en na de koffie met appelgebak gaan we weer richting Noord-Holland.

Tijdrit op Texel voor ligfietsen gaat door

Het comité dat de tijdrit op Texel organiseert had zich voorgenomen de ligfietsers in 2011 en daarna uit te sluiten.
Ik heb me schriftelijk tot de organisatie gewend en met argumenten geprobeerd de organisatie op andere gedachten te brengen. Blijkens een email die ik zojuist ontving mogen de ligfietsers toch weer meedoen.

Dirk Vinke schrijft namens het Wielercomité Texel:

Ligfietsen.
De proef met de afzonderlijke start van de ligfietsen in 2010 is goed bevallen. Na mededelingen vanuit de organisatie, dat de deelname van ligfietsen mogelijk zou worden beëindigd, hebben verschillende ligfietsers aangegeven dit te betreuren. We hebben daarom besloten ook in 2011 ligfietsen met - en zonder stroomlijn deel te laten nemen. Wel met een maximum van 25 deelnemers.


Een heel goed bericht

Duinrit op Duro banden

Vanmorgen blijkt het weer mee te vallen. De zon is aanwezig en de aangekondigde zuid-oostelijke wind met Bft 4 is er nog niet.
Gisteren de Duro banden om de beide voorwielen gelegd. Dat lukt alleen met de hand als ik eerst een stuk touw om de velg en band trek. De band springt dan niet steeds van de velg. Als ik wil vertrekken is de rechter voorband leeg. Snel verwissel ik de binnenband en ga op weg naar Heerhugowaard. De Duro band bromt wat, veroorzaakt door onrondheid tijdens het monteren van de linkerband. Daar heb ik verzuimd wat montage vloeistof te gebruiken.
De druk van 6 bar is wel toegelaten, maar voor toeren wat te veel van het goede. De band is 49 mm breed en 42 mm boven de velg. Dat levert een uitstekende stuurprecisie op. De beperking van de stuuruitslag neem ik graag voor lief. We hebben er nog geen rolproeven mee gedaan, maar het lijkt dat de band licht loopt. Met de lichte wind schuin achter rij ik met 45 km/u naar Alkmaar.
Na de koffie met lekkere door schoonzoon Arie gemaakte bananen soesjes gaat Kees voorop richting de duinen bij Schoorl. Kees is hier in zijn element en rijdt stevig door. We halen een viertal oudere natuurvorsers op de fiets in. Kees komt er veilig langs, al hoor ik één van de mannen al mopperen. Precies als ik het groepje wil inhalen slingert één fietser naar links en ik kan hem alleen door hard remmen ontwijken. Ik voeg de man toe 'rechts houden meneer'. Ik hoor hem omstandig foeteren, maar wat ie uitkraamt hoor ik niet meer.
Wij rijden van Schoorl naar Hargen aan Zee. De laatste afdaling komt de Quest zonder meetrappen tot 54 km/u, best wel vlot.
Zuid van Huisduinen gaan we op de buitenkant van de zeedijk rijden. Twee mannen in feloranje pakken kijken Kees na. Dat levert een wat surrealistische foto op.
Ik maak een foto van de Dokter Wagemaker, één van de veerboten van de TESO. Ik doe dit gewoon door het gesloten vizier van de racekap. Ondanks dat het liggende deel van de racekap licht van kleur is, dat kan tegen reflecties beter zwart gespoten worden, is het zicht door het vizier uitstekend en lukt de foto prima.
Kees rijdt voorop naar het Noord-Hollands kanaal. We stranden voor de brug in de N250. Kees roept:'Waarom weten wij dit niet'. 'Ho Kees, waarom weet jìj dit niet?'. Het verwijderen van de brug heeft uitgebreid in het NHD gestaan. Ik rij de omleidingsroute en snel zijn we langs het kanaal.
Nu hebben we niet de beschutting van de duinen en ook de wind niet in de rug. Het waait pittig en we mogen er recht tegenin. De racekap geeft mij natuurlijk een voordeel. Als we een goed uur later bij Rob Kaag binnen zijn, murmelt Kees dat het toch wel hard waaide :).
Na 132 km gaat de Quest, na een prettige rit, weer op stal.

In de komende dagen de verkoop van mijn huidige Quest maar eens organiseren. Volgende maand is mijn nieuwe lichte carbon Quest klaar.

Racekap wordt prachtig

Vanmiddag heb ik een afspraak met Jan Laverman, Questrijder uit Barendrecht. Jan wil graag proefrijden met de nieuwe toerkap. De enige toerkap is bij Jan Reus die in Hoorn aan het werk is aan de racekap. Het is zwaarbewolkt en het motregent maar met de racekap zit ik warm en droog. In precies een uur heb ik de ruim 31 km naar het industrieterrein aan de oostkant van Hoorn afgelegd.
Als ik binnenkom zie ik direct de complete racekap liggen. Wow, dat ziet er gelikt uit. We zetten even de Quest van Jan buiten voor een paar foto's. De passing is fantastisch, zelfs als de kap voor de foto volledig los op de Quest ligt. Zonder vizier weegt de complete racekap 680 gram. De kap wordt nog in de blanke lak gespoten, het grootste stuk van het liggende deel in de matte lak om reflectie te voorkomen.
Jan Laverman arriveert samen met zijn vrouw. Na de koffie en wat praten over alles rond de Quest gaat Jan in de fiets van Jan Reus een stukje fietsen met de toerkap op. Hij komt zeer enthousiast terug en zegt :'Dit is ideaal'. Hij beschikt zelf over een Flevobike dakje wat hem niet bevalt. Jan Laverman en echtgenote vertrekken weer naar Barendrecht.
Jan Reus en ik filosoferen nog wat over andere producten, o.a. over een racekap met stroomlijnverlenging tot de staart. Na nog een kop koffie ga ik de regen weer in. Het wordt al donker en het gaat steeds harder regenen. Met het vizier op een kier, het is nu een enorme regenklep, blijf ik lekker droog en kan toch alles goed overzien. Volgende week zijn de kapdelen aan elkaar gelamineerd en kan ik er mee gaan rijden.
Morgen naar de wedstrijden in Alkmaar.

Racekap bijna klaar, mooie rit door West-Friesland

Gisteren las ik op Kees' blog dat ie om tien uur vertrekt richting De Woude. Jan Geel zal er ook zijn. Inderdaad draaien om even voor half elf twee gele bolides het erf op. Eerst even kijken naar de nieuwe Duro en Panaracer banden. Ook de Michelin latex binnenbanden gaan door de handen.
Als we met zijn drieën van de pont afrijden komt Pé Koomen ons tegemoet rijden. Het kwartet is nu compleet en kunnen we genieten van prachtig helder weer, een zonnetje en zonder die keiharde wind van de laatste dagen. We wonen in een prachtige provincie, maar het waait hier wel vaak een Beaufoortje of twee harder dan in het binnenland.
Door Schermer en Beemster koersen we af op Hoorn. Kees stelt voor even bij Jan Reus bij Stefan van den Berg aan te gaan.
Jan laat ons het liggende deel van de eerste racekap zien. Prachtig om te zien hoe mooi dit past en zonder kieren of ander aero-dynamische onvolkomenheden aansluit op het instapgat. De kap is vederlicht maar toch heel sterk. Een kwestie van op de juiste plaatsen versterkingen aanbrengen. Deze week zal de eerste kap klaar zijn.
Na de thee rijden we voor de wind naar Enkhuizen. In het historische stadje worden we nagestaard door vele ogen. Bij de speeltuin neemt de achterkant van Jan's Quest een sprong naar rechts, een ordinaire dribbel. Een heftruck met een zes meter brede rol anti-wortel doek lijkt de weg te versperren. De chauffeur heeft ons in de gaten, stuurt naar rechts en tilt zijn brede vracht een meter verder omhoog zodat we er onder door kunnen.
Bovenop de dijk naar Andijk is het zicht prachtig. Friesland is glashelder te zien. Het rijden is hier altijd een feest en het vuurtorentje De Ven is als altijd een leuke achtergrond voor een foto.
Jan neemt het voortouw en met een pittige snelheid tegen wind bereiken we Oostwoud. Koffie met koek wordt door Annie snel geregeld. Jan blijft thuis, hij heeft zijn rondje nu gemaakt. Kees, Pé en ik vertrekken na de koffie naar het westen. Bij de A7 gaat Pé noordwaarts richting Middenmeer. Kees heeft er zin in en rijdt met 34 km/u tegen de lichte wind in vooruit.
Ik kan een stuk korter rijden door eerder af te slaan, maar ik blijf achter Kees aan rijden. Een paar kilometer omrijden is geen straf. In Heerhugowaard nemen we afscheid en ik gooi nog wat kolen op het vuur.
Via Ursem en Driehuizen ben ik na 113 comfortabele kilometers weer thuis.

Duro en Panaracer banden, latex binnenbanden

Vanmorgen komen de Greenspeed Duro banden 406 x 1.75 via Elan binnen. De banden hebben een lange weg afgelegd. Vanuit Australië zijn ze door Garrie Hill in de VS geïmporteerd. Garrie heeft ze weer verzonden naar Elan in Nijmegen. Deze banden zouden een snelle opvolger moeten zijn van de beroemde Tioga Comp Pool banden. De banden zien er wel ongeveer als Comp Pools uit, maar in de hand blijken de banden extreem stug te zijn. Je kunt ze bijv. onmogelijk tot een 8 vouwen. Het is werkelijk onvoorstelbaar dat deze banden, ze wegen 680 gram, licht lopen.
Ik probeer een Duro band om een 25 mm testvelg te leggen en dat lukt wonderwel zonder hulpmiddelen.
We gaan ze uiteraard testen.
Hans van Vugt van Elan stuurt ook enkele Panaracer Mini Lite buitenbanden mee. Dit is de tegenpool van de Duro. Het zijn ook 406 banden, 32 mm breed en wegen 180 gram. Deze bandjes zullen het op gaan nemen tegen de snelste banden uit de vorige test, de Schwalbe Durano.
Jan van Steeg heeft van 26" Michelin latex binnenbanden, 20" binnenbanden gemaakt. Ik heb er twee van Jan gekregen om te testen. Latex banden zijn bijzonder soepel en kunnen de rolweerstand met 10 tot 20% verlagen. Wel zijn de banden minder luchtdicht, er ontsnapt een halve bar per dag. Voor toeren niet prettig, voor wedstrijden is het natuurlijk onbelangrijk.

Hoe vervoer je een toerkap in de Quest, Strada of Mango?

Verschillende fietsers willen weten hoe je een gedeelde toerkap in de Quest vervoert. Ik heb hier één van de eerste definitieve toerkappen in carbon liggen en kijk hoe dit in mijn Quest past. De kap bestaat uit twee losse schaaldelen die in elkaar gelegd kunnen worden. Tot mijn verrassing kunnen de beide helften tot heel ver achterin de Quest worden gelegd. De ronding van de kap valt mooi in de ronding van de body. Met de 'pootjes' naar voren schuift de kap helemaal achter de wielkast en neemt zo totaal geen bruikbare bagageruimte in.
Het is natuurlijk geen goed idee de beide schaaldelen los achterin te leggen. Ik zou ze in een kussensloop of een schuimfolie verpakken en dan achterin schuiven.
Op de foto's heb ik de kap beurtelings met de vizieropening naar voren en naar achteren naast en achter de wielkast van het achterwiel geschoven. Het geheel kan zover naar achteren worden geschoven dat het waarschijnlijk verstandig is de stroomdraadjes naar de LED's van de richtingaanwijzers met een stukje Ducttape goed tegen de body vast te plakken. De schaaldelen zijn wel goed te pakken.
De carbon flensrand blijft uiteraard op de schuimkap zitten.

DPD shit en banden

GoCycle laat via Track en Trace weten dat gisteren mijn bestelde banden zouden arriveren. Als ik zie dat DPD de vervoerder is, zie ik de problemen al weer opdoemen. DPD weigert op ons eiland te bezorgen. Op zijn best mag de eilandbewoner naar de pont komen en daar zijn pakje ophalen. DPD heeft de zending geaccepteerd voor bezorging op Woude 6 en mag daar natuurlijk zelf geen post restante pont De Woude van maken.
Wij zijn beiden thuis en kunnen de overkant van het water bij de pont overzien. Jullie begrijpen het al, er komt geen DPD langs met de banden. Aan het eind van de dag presteert DPD het om in Track en Trace te vermelden dat zij het pakket niet konden afleveren omdat er niemand thuis zou zijn om te tekenen voor ontvangst. De leugenaars!
Tegen 20.00 uur komt er een tweede vermelding in Track en Trace dat zij wederom hebben geprobeerd het pakket af te leveren en weer niemand thuis hebben getroffen. Nogmaals: LEUGENAARS!.
Het gemene van die tweede zogenaamde bezorgpoging is dat het pakket daarna retour gaat naar Amsterdam en ik het daar in het Westelijk havengebied mag komen halen. Er komt dus geen pakket en ik heb geen zin om naar Amsterdam te rijden voor een stel lamlendige DPD vervoerders.
Ik schrijf gisteravond een woedende email aan de manager van DPD in Amsterdam, de heer Kalkankiran. De man reageert niet, ook niet vandaag. Wel zie ik in Track en Trace dat DPD bij wijze van uitzondering het pakket nog een keer zal aanbieden.
Dat gebeurt vanmiddag ook. Als ik de chauffeur vraag of hij al eerder aan de deur was zegt ie dat ie gisteren helemaal niet in deze buurt was. Verder houdt de chauffeur zich van den domme.
TNT deed eerder ook moeilijk om ons eiland te bezoeken, nu doet TNT dat uitstekend. Wel was daar een artikel in het Noord-Hollands dagblad voor nodig. Ik zet dat wapen nog maar een keer in en stuur een email aan het Noord-Hollands Dagblad.
De moraal van het verhaal: als je op een eiland woont probeer te voorkomen dat DPD je pakjes vervoert, ze komen namelijk niet.
Misschien moet iedereen zijn pakjes maar niet meer via DPD verzenden, kun je er ook geen ellende mee krijgen.
Zo, dat is er uit.

Mist in Noord-Holland

Ik heb vandaag wel zin in een lekker stuk fietsen. Als ik om kwart voor elf buiten ben is het mistig, kleddernat en rond het vriespunt. Het vizier beslaat met miljoenen kleine druppeltjes. Na het schoonpoetsen van het vizier met Turtle glasscleaner, heb ik vergeten om anti-fog en anti-rain te gebruiken. Terug naar huis dan maar? Welnee, dit is een mooie test om te kijken hoe het rijden met een geopend vizier bevalt.
Langs het Noord-Hollands kanaal rij ik noordwaarts om de brug in de Nieuwe Schermerweg te nemen. Er staat een hek voor de toerit dus dan maar doorrijden naar Oud Karspel. Via Schoorldam ga ik weer langs het Noord-Hollands kanaal naar De Kooy. Het rijden met het open vizier is wat frisser en het lijkt wel kouder te worden. Ik trek een extra shirt aan en duik de mist weer in.
De deflector die normaal het ontwasemen van de binnenkant van het vizier voor zijn rekening neemt, werkt nu als vizier om de meeste wind uit mijn gezicht te houden. Op de koptelefoon vermaken Snow Patrol en Mumford & sons me uitstekend.
Na de Kooy moet ik het links liggende fietspad verlaten en oversteken. Ik kijk in mijn rechterspiegel en zie geen verkeer. Ik steek over en schrik me kapot als er een levensgrote Dodge 4x4 naast me staat. De les is duidelijk, ook rechts moet een dode hoek spiegel komen.
Tussen Hippolytushoef en Den Oever schijnt de zon zelfs, heel prettig.
Bij de haven van Den Oever is de mist weer dik en ik zie tot mijn verrassing dat er een ijspegel aan mijn linker spiegel begint te groeien. Ook mijn haren bevriezen. Ik voer de snelheid op tot 40 km/u om het verschil met achteropkomend verkeer zo gering mogelijk te houden.
Jongelui met oude auto's racen op een braak liggend perceel landbouwgrond. Ze gaan niet zachtzinnig met hun auto's om. Als er één afslaat zet zijn vriend een dikke BMW met zijn achterste tegen de stilgevallen auto en duwt hem gewoon aan.
In Medemblik smaakt de dubbele espresso met een gloeiend hete appelflap meer dan goed. Ik word aangesproken door een van de gasten die met zijn vrouw en dochter van koffie met wat erbij genieten. Het blijkt de eigenaar van BBB te zijn waar we op Bike Motion uitgebreid mee hebben gesproken.
Ik zou eventueel nog wel via Enkhuizen willen rijden, maar het zicht wordt zo slecht dat ik dat uit mijn hoofd zet. Op het moment dat ik de Wieringermeer uit rij is mijn rechter voorband lek. Joe's Elite Racer sealant helpt me niet, behalve er een smeerboel van te maken. Binnen 10 minuten ben ik weer onderweg.
Het rijden met het geopende vizier bevalt goed. Met een stuk schuimplastic is de kap aan de achterzijde dicht te maken. Dan is er ook geen tocht meer langs het hoofd.
Via Heerhugowaard ben ik om kwart over vier weer thuis.
143 km

Grote medische sportkeuring

In december j.l. sprak ik een grote medische sportkeuring af. Door een sterfgeval in de familie is dit toen niet doorgegaan. Vandaag meld ik me bij het SMA Alkmaar, lokatie Broek op Langendijk voor een grote medische sportkeuring. Waarom zou ik dat willen?
Het fietsen, zelfs heel hard fietsen, gaat me prima af. Het 'probleem' is een heel lage hartslag gedurende de nacht van 32 tot 33 slagen per minuut.
Sportarts Frank Nusse, een bekende naam in de sportwereld, ontvangt me hartelijk. We praten wat over Apple, over wonen, we wonen vlak bij elkaar, en de reden van mijn bezoek. Voorafgaand aan het bezoek moet ik 3 pagina's A4 met informatie invullen.
Dan volgen er een groot aantal checks, uitblaasvolume, bloeddruk, bloedonderzoek en controles van spieren, gewrichten en evenwicht. Frank luistert omstandig naar mijn hart.
Dan mag ik mijn fietsschoenen aantrekken voor een maximaaltest op de ergometer. Ik krijg een flink aantal sensoren opgeplakt die worden verbonden met de ECG-computer. Helaas klikken de SPD pedalen niet in en moet er met toeclips worden gefietst. Dat gaat niet lekker en ik schiet er dan ook al snel uit.
Elke minuut wordt het fietsen zwaarder. Begonnen wordt met 90 Watt en trapfrequentie 80. Er komt steeds 30 Watt weerstand bij.
Helaas kan ik alleen maar duwen en nauwelijks trekken aan de pedalen, de gladde Sidi schoenen dreigen steeds uit de toeclips te schieten. Frank houdt me continue op de hoogte over het getrapte vermogen en de hartslag. Bij hartslag 140 trap ik 270 Watt. Ik krijg nog twee zwaardere stappen voor mijn kiezen. Bij hartslag 165 trap ik 330 Watt en maak ik net de tijd vol. 360 Watt zou ik waarschijnlijk nog even volhouden maar met de slechte schoenbevestiging vind ik het wel mooi zo.
Het herstel gaat prima en we kunnen de resultaten bespreken.
Het ECG toont in het begin wat 'overslagen'. Dit vindt Frank niet alarmerend, de meeste mensen hebben dit. Bij grotere inspanning verdwijnen de overslagen en wordt de hartfrequentie volkomen regelmatig.
De bloeddruk en andere bloedwaarden zijn uitstekend. De urinestaal geeft goede waarden. Het uitblaasvolume is met 5 liter 24% hoger dan normaal voor mannen van mijn leeftijd.
In dit licht ziet Frank geen probleem met mijn lage hartslag 's nachts. Ik hoef dan ook niet naar de cardioloog.
Na een uur kan ik me weer aankleden en de frisse buitenlucht in.

Schotse Hooglanders wijken niet

Vannacht regent en waait het hard. De weersverwachting is goed dus gaan Kees en ik een rondje duinen rijden.
Eerst naar Krommenie om de oude Zeedijk naar Beverwijk te bereiken. Het wegdek van de oude dijk heeft flink te lijden gehad van de vorst. Bovenop de dijk zeilt de Quest af en toe comfortabel voorwaarts.
In het drukke Beverwijk neem ik de rijbaan en hoewel Kees dat nogal spannend vindt volgt ie goed.
In Wijk aan Zee rechtsaf de duinen in. Alles is nog totaal in winterslaap. Kees gaat de Schapenweg op, een mooi maar onverhard pad. We spreken af koffie te drinken in Johanna's Hof in Bakkum. Vlak daarvoor rij ik ook een onverhard pad in. Dit is veel zachter door een dikke laag bladeren en dennennaalden. Kees dendert er met zijn brede Perfect Moirees 47 makkelijk overheen.
Na de koffie gaan we weer de duinen in, op weg naar Egmond aan Zee. Het wegdek bestaat uit klinkers en met de Primo Comets 1.75 op 6 bar rammelt het flink. Kees heeft er kennelijk weinig last van, hij rijdt 32 km/u, maar liefst 4 km/u harder dan ie daar normaal met Kojaks rijdt.
Hier en daar grazen Schotse Hooglanders. Plotseling staan we oog in oog met enkele grazers waarvan er één midden op de weg staat. We stoppen even om te kijken of het rund aan de kant wil gaan. Dat doet het dier evenwel niet. Kees rijdt er vlak achter langs en hoewel de Hooglander een poging doet om achteruit te trappen komt Kees er veilig langs. Ook ik wordt niet op de horens genomen en we kunnen weer verder. Door de weilanden westelijk van Heiloo rijden we naar Alkmaar. Daar nemen we afscheid en trap ik de laatste 10 kilometer langs het Noord-Hollands kanaal naar huis.
Mooie frisse winterrit.
93 km

Gele PVC tape

Geel gekleurd tape in de kleur van de Quest is bijna niet te krijgen. De gele tape van 3M, o.m. verkrijgbaar bij Conrad, is groengeel van kleur. Gele 19 mm tape wordt gebruikt door Velomobiel.nl om de randen van de boven- en onderkant van de Quest af te plakken. Wil je ditzelfde materiaal in 50 mm breed hebben om bijv. een beschadiging tijdelijk af te dekken, om Lycra vast te plakken of om andere aero-dynamische kunsten mee uit te halen, dan kun je als particulier zoeken tot Sint Juttemis.
Een uitdaging dus om dit spul te pakken te krijgen. Dit blijkt alleen te lukken als je 12 tot 24 rollen van hetzelfde soort bij de groothandel afneemt. Mooi om op te nemen in het pakket van Velomobielonderdelen.nl
Er zijn nu vier soorten in voorraad:
19 mm breed, 0,15 mm dik, 25 meter lang, glanzend geel PVC;
50 mm breed, 0,15 mm dik, 25 meter lang, glanzend geel PVC;
50 mm breed, 0,035 mm dik 66 meter lang, glanzend geel PVC;
38 mm breed, 0,23 mm dik, 2,5 meter lang, katoen geel scheurbaar.
Alle tapes, m.u.v. de dunne 0,035 mm laten zich goed plooien.
De foto's zijn gemaakt op de bovenkant van de Quest, met de kleur zit het dus wel goed.
De tapes kunnen worden besteld in de webwinkel velomobielonderdelen.nl

Rolweerstand versus luchtweerstand

Tijdens het fietsen hebben we te maken met weerstand, we gaan immers niet oneindig snel. De weerstand bestaat uit rolweerstand en luchtweerstand. Een Quest zonder aero-dynamische voorzieningen als bijv. een racekap heeft bij 40 km/u een rolweerstand van 38% en een luchtweerstand van 62%. We laten de mechanische verliezen, die zijn relatief klein, buiten beschouwing.
De rolweerstand neemt toe lineair met de snelheid, de luchtweerstand evenwel neemt kwadratisch toe.
Het verminderen van de rolweerstand van banden door lichter lopende bredere banden is heel effectief bij snelheden tot 30 km/u. Bij deze snelheid is de rolweerstand zelfs hoger dan de luchtweerstand. Bij hogere snelheden neemt de luchtweerstand heel snel een veel groter aandeel in de weerstand voor zijn rekening. Maar hoeveel dan wel?
Hans Wessels, een begenadigd rekenmeester, maakt de berekeningen.

De formules zijn volgens Hans simpel
P_rol = Cr * v
P_lucht = 0.5*rho*Cw*v*v*v

Gaan we er van uit dat bij 40 km/h 38% van het totale vermogen rolweerstand is dan kunnen we de volgende formule vinden voor het rolweerstandsaandeel:

P_rol% = 100%*980/(980+v*v)
Tabel met v in km/h.

v....Prol%
10....91
20....71
30....52
40....38
50....28
60....21
70....17

Deze cijfers zijn niet tot meerdere cijfers achter de komma nauwkeurig.
Hoofdprobleem is dat de Cw waarde van de fiets verre van constant is. Grofweg kun je stellen dat hoe sneller de fiets gaat hoe slechter de Cw waarde wordt omdat naarmate de snelheid hoger wordt de luchtweerstand zich meer gaat aantrekken van imperfecties van de body van de Quest.
Het blijkt bij hoge snelheid fietsen erg moeilijk te zijn om uit meetdata een betrouwbare Cw waarde te vinden. Windtunnel proeven die onlangs in Delft zijn gehouden, bevestigen dat. Hoe hoger de snelheid hoe eerder de lucht van laminair naar turbulent omslaat en hoe beroerder je Cw waarde wordt.
Verder heeft de massa van de fiets een beperkte invloed op de rolweerstand zoals met Kreuzotter zelf makkelijk uit te rekenen is.

Ymte Sybrandy kan een uur lang ruim 60 km/u met een Quest met alleen een racekap rijden. Wie kan hem bijbenen? In een Quest niemand. Tot vorig weekend bij races op de overdekte baan in Apeldoorn iemand met een ietwat vreemd uitgedoste Quest op de baan verscheen, Jan van Steeg. Jan heeft vrij uitgebreid gestudeerd op de aero-dynamica van de Quest en vastgesteld dat vooral aan de onderkant van de Quest veel te verdienen valt. Eerder al had ik zelf door het afdekken van de wielopeningen van de Quest met Lexan strippen de snelheid flink weten te verhogen.
Jan heeft wielkappen ontworpen die de wielkasten geheel afdekken. Hij heeft hiervoor een NACA 0021 profiel gebruikt, ongeveer hetzelfde profiel dat ook de Quest heeft. De brede lichtlopende GoCycle banden zijn nu vrijwel geheel afgedekt en de weerstand is extreem gereduceerd. Heeft het ook geholpen?
Nou reken maar. Jan blijkt Ymte nu ineens bij te kunnen houden, terwijl het verschil tussen de beide rijders in meerdere wedstrijden rond de 5 km/u was. Ymte heeft serieus geprobeerd Jan los te rijden, maar dit is niet gelukt. Helaas kreeg Jan een lekke band en kon geen poging doen Ymte te passeren.

Jan is de beroerdste niet en heeft zijn geheime wapen inmiddels al aan Ymte beschikbaar gesteld. Nog twee rijders en ik hebben nu een set in huis. De pluggen om de kappen voor dagelijks gebruik te vervolmaken en een makkelijk bevestiging systeem aan te brengen komen naar mij toe. Jan Reus zal de pluggen optimaliseren en er nieuwe mallen van trekken. Mogelijk kunnen daarvan later kappen beschikbaar komen voor de verkoop. De winst van 4 tot 5 km per uur is wel heel spectaculair.

Foto's in Omnisport Apeldoorn: Marjon v.d. Kraats

Vrouwen niet bloot, handel toch dood

Vrouwen bloot, handel dood. Dit is een oud gezegde dat in het midden- en kleinbedrijf wordt uitgesproken.

Vanmiddag rij ik richting IJmuiden. Het is prachtig zonnig weer met een frisse noordelijke wind. De pont in Buitenhuizen ligt al klaar en ik kan zo mee. Direct na de pont zou ik langs het Noordzeekanaal blijven rijden en in IJmuiden even kijken bij de Kop van de Haven. Ik rij de afslag naar de brug voorbij en ben op weg naar Spaarndam, ook goed. Het fietspad is slecht en het tempo moet rond de 30 km/u blijven om de Quest niet al te zeer te mishandelen. Tot mijn verrassing zijn ze nog steeds met de brug over de toegang tot het Spaarne bezig. Twee verkeersregelaars geleiden de stroom fietsers. Iedereen moet afstappen en doet dat braaf. 'U kunt niet afstappen meneer' zegt de regelaar. Inderdaad 'mag' ik blijven zitten om even later geblokkeerd te worden door auto's waardoor ik er toch uit moet.
Ik rij via Spaarndam naar Haarlem-Noord en Santpoort. Dan volg ik de route naar het IJmuider Slag, het strand van IJmuiden. Door de duinen zoek ik een weg naar het havengebied. Daar valt me weer op hoe de crisis heeft huisgehouden. Vele tientallen bedrijven hebben hun activiteiten gestaakt en mooie kant en klare winkels roepen op de gevels om het hardst om een slager, groenteboer, visboer, woonwinkel, bakker, kaasboer en ga zo maar door. Er zijn geen vrouwen bloot, maar de handel is toch dood.
Terug langs het Noordzee kanaal kom ik langs de chicane met de hekjes. Inmiddels is er door fietsers en brommerrijders een alternatief pad naast de hekjes gecreëerd waardoor de hekjes er voor spek en bonen bij staan.
Op het fietspad langs het kanaal kan lekker doorgereden worden. Even wat vaart minderen bij twee nare drempels om snel weer op de klaarliggende pont te rijden.

Langs de Nauernase vaart is het prettig midden op de vrij smalle dijkweg te rijden. In mijn spiegels zie ik een invaliden driewieler naderen. Hé... hij wil me inhalen! En inderdaad, de forse driewieler rijdt 42 km/u en komt langszij. Ik heb de wind recht op de kop en dan is 42 km/u nog pittig trappen. Het apparaat wordt voortgestuwd door een stinkende twee-takt motor, dus laat ik hem maar vooruit rijden.
Na 60 km ben ik lekker uitgewaaid weer thuis.
Totaal nu 11.400 km

Li-ion accu's onderhouden

Van Bergen Sports stuurde mij vrijdag twee nieuwe Therm-IC accu's. 'Weer service van de zaak' schrijft de importeur. Dat is heel netjes en een compliment waard.
De vraag blijft waarom die accu's zo snel kapot gaan. Dat komt omdat Li-ion simpelweg chemisch veroudert. Of je ze nou veel of weinig gebruikt maakt nauwelijks iets uit. Per saldo gebruik je elektrische voetverwarming maar enkele maanden van het jaar. Aan het eind van de winter laad ik de accu's goed op en leg ze weg. En daar zit nou precies het probleem. Het verouderingsproces verloopt het snelst bij volledig geladen accu's. Zeker 20% per jaar capaciteitsverlies wordt door de fabrikanten als normaal beschouwd. Bij een half opgeladen accu verloopt het verouderingsproces spectaculair veel langzamer, tot wel een factor 10 trager.
Jammer dat de fabrikanten daar zelf niks over vertellen. Ook kan koel bewaren de levensduur verlengen.
Dat is er ook de reden van dat er tot op heden vrijwel geen auto's met Li-ion accu's worden uitgerust. De ontwikkelingen gaan echter snel en vooral Li-Pol accu's hebben al een gunstiger verouderingsproces.
Li-ion of Li-Pol dan maar afschaffen? Nee, zeker niet. Er is geen accu soort dat zoveel energie in zo weinig gewicht kan opslaan.

De momenteel veel gebruikte NiMH accu's hebben nauwelijks last van chemische veroudering. Wel slijten deze accu's door gebruik meer dan Li-ion en Li-Pol accu's. De laatste test van de Consumentenbond toont aan dat de meeste NiMH accu's na 200 keer laden en ontladen al 20 tot 30% van hun capaciteit verloren hebben.
De testwinnaar van 1,2 Volt 2100 MaH AA NiMH accu's die hun lading heel lang vasthouden, de GP Recyko, was op de laatste dag van het afgelopen jaar voor minder dan € 1,50 per accu bij Conrad in de aanbieding. Daar was zoveel animo voor dat Conrad zijn voorraad meerdere keren verkocht en pas later kon leveren.

Rondje Waterland met een ongeduldige Majoor Kees

Kees van Hattem kondigde deze week op zijn blog aan dat hij vandaag naar Purmerend wilde rijden om een rendez-vous met Mick te hebben voor het overhandigen van Mick's schoenen. Kees zou, hij schrijft dat zelf op zijn blog, om 10.00 uur van huis vertrekken. Kees een beetje kennende bel ik om kwart voor tien naar huize Van Hattem. Kees blijkt al vertrokken. Niet slim zoals even later blijkt als Jan Geel om dertien voor tien bij Kees voor de deur staat. Kees kan weer terug naar huis waarna ook Rob Kaag tijd krijgt om aan te haken. Om half elf rijdt het drietal langs De Woude en sluit ik aan. De harde wind doet de Questen lekker zeilen.
In Purmerend zien we Jan Reus, Willem Vierbergen en twee splinternieuwe carbon Questen van Jules en Elly Boetekees. De nieuwe fietsen zien er prachtig uit en zowel Elly als Jules zijn buitengewoon enthousiast. Jan Limburg komt aangereden en meldt dat Mick met pech staat, niet ongewoon. De groep telt nu 9 Questen en vertrekt pal tegen wind langs het Noord-Hollands kanaal richting Amsterdam.
Elly kan nu gewoon met de groep meerijden en fietst kennelijk vrij makkelijk, ondanks een forse verkoudheid, 32 km/u tegen de harde wind in. Ja, dat is wel een groot verschil met de Versatiles :). Even later zien we Mick staan met een los geschoten Dyneema aandrijfkabel. Het repareren zal wel even duren en Mick moedigt ons aan door te rijden.
We worden ingehaald door een tweetal hardwerkende wielrenners. Jan Geel en ik denken hetzelfde en geven gas. Jan rijdt de voorste wielrenner bijna van de sokken, het gaat net goed. Zowel Jan als ik hebben nu profijt van de racekap. Ik versnel tot 53 km/u, let wel met Bft 5 op kop, en de wielrenners zijn snel ingerekend.

In het prachtige Waterland moeten we goed oppassen waar we rijden, er zijn een aantal diepe gaten door vorstschade in het wegdek. In Durgerdam ga ik als enige boven op de dijk rijden. Wel wat spannend met de harde wind als de Quest uit zichzelf 30 km/u blijft rijden. In Monnickendam is het terras van de Waag geheel leeg, een prima plek om enkele fietsen neer te zetten. Een onvriendelijke dienster is er als de kippen bij om Rob weg te jagen. Geen nood, we gaan een deur verder naar de Valkhaven in Katwoude.
Kees en Rob vieren het feit dat hun Questen 1 jaar zijn geworden en trakteren. Hartelijk dank mannen.
Elly en Jules inspecteren de banden van hun fietsen, we zijn allemaal door een tapijt van glas gereden bij een eerder vernield bushokje. Jules en Elly gaan terug naar de stad. Jan Limburg was al eerder afgehaakt.
Via het altijd drukke Volendam rijden we naar Edam. Jan en Willem gaan langs de IJsselmeerdijk richting Hoorn. Ik zet koers naar Midden Beemster, waar Jan, Kees en Rob rechtsaf slaan.
Om half drie ben ik thuis na een heel mooie rit.
92 km.