Nieuwe Quest remmen superieur

Vanmorgen monteer ik, in navolging van Kees van Hattem en Jan Geel de Geax Tattoo light band. Deze is 58 mm breed en heeft de SV13F binnenband nodig. Tijdens het oppompen explodeert de binnenband met een geweldige knal. Rob staat er vlakbij en houdt er suizende oren aan over. Natuurlijk niet goed gemonteerd. Dan maar de SV14 erin. Die zou het net kunnen houden en is de standaard binnenband voor de 54 mm brede Perfect Moiree. Gelukkig gaat dat goed en blijft ie heel.
Rob heeft twijfels over de sporing van zijn Quest. We hijsen de fiets op en laten de voorbanden leeglopen. Met de opgeklemde hoeklijn is er over een afstand van 2 meter 7 mm uitspoor. Dat is op de wielen zelf absoluut verwaarloosbaar.
Met de fiets op zijn kant controleren we ook de sporing van het achterwiel. Deze is ook voortreffelijk, zorgen voorbij dus.

Dan een stukje fietsen. We rijden richting het Noordzeekanaal en ik stel voor wat remproeven te doen. Rob heeft nog de standaard kleine remtrommels in een vrijwel nieuwe fiets. Bij 30 km per uur roep ik 1...2...3 en remmen dan beiden maximaal. Ik sta binnen 6 meter stil, Rob komt pas na 11 meter tot stilstand. Ik kan nu zo hard remmen dat we beiden het verbrande rubber van mijn voorbanden ruiken. We proberen het nog enkele keren en iedere keer sta ik zeer veel eerder stil.
We trekken nu op tot 32 km/u en Rob telt tot drie. Het verschil is ook nu weer heel groot en bedraagt maar liefst 6,5 meter.
De foto's zijn gemaakt van de laatste remproef. Je ziet de rubberstrepen op het wegdek duidelijk staan. Betekent overigens dat bij gedoseerder remmen de remweg nog korter zal zijn.
Het verschil is heel groot, zeker als je ook nog eens in ogenschouw neemt dat Rob 76 kg is en ik 89 kg. Ook heb ik 2 liter water bij me alsmede mijn uitgebreide toer bepakking met o.m. reserve voor- en achterband, binnenbanden, kleding e.d.

Alles overziende vraag ik me af of het leveren van Quests met de oude remtrommels nog wel verantwoord is. Als bij snelheden van 30 tot 32 km/u de remweg zo maar tussen de 5 en 6,5 meter korter kan zijn, dan is hier een belangrijk veiligheid aspect aan de orde.

En hoe rijdt nu die Geax Tattoo? Uitstekend. Je voelt het 315 gram lichtere gewicht ten opzichte van de Perfect Moiree 54 duidelijk bij het optrekken. De band loopt ook licht en dat blijf je continue ervaren. Wel schuurt de brede band tijdens heel hard optrekken tegen de binnenkant van de wielkast. Tijdens lange tochten met bagage zal dat wel een beperking kunnen zijn.

We rijden tegen de heel harde wind op de schitterende Zeedijk in. Rob is bang dat ie eraf waait, maar dat valt wel mee. Wel voel ik duidelijk het zeileffect als de wind dwars inkomt. Dan hoef ik nauwelijks te trappen om 28 km/u aan te houden.
Via Castricum rijden we tegen de nog steeds stevige wind naar Akersloot. Ik geef even flink gas en loop een flink stuk voor de troepen uit.
Na 43 prettige kilometers ben ik weer thuis.

Bandentest overzicht 20" en 26" in grafieken

Alle resultaten van de bandentests van de afgelopen twee dagen zijn verwerkt. De testgegevens staan in de spreadsheet met rechts een grafiekje. Er zijn steeds per band en per bandenspanning twee rolproeven gedaan. Als de afstand tussen de twee proeven meer dan een halve meter beloopt, dan wordt een derde proef gedaan. De twee dichtst bij elkaar liggende waarden worden genoteerd.
Statistici zullen mogelijk kritiek kunnen hebben op het beperkte aantal de proeven. De reproduceerheid van de waarden zijn naar onze mening voldoende voor een betrouwbaar beeld.
Op de eerste dag is er gelanceerd vanaf het platform op een hoogte van 15,5 cm. De gang waar de metingen zijn gedaan is 58 meter lang. De Geax Tattoo had bijna de hele gang nodig. De waarschijnlijk nog iets lichter lopende 26 inch Durano's zouden meer dan 60 meter nodig kunnen hebben. Daarom is er de tweede dag gelanceerd vanaf een 10 cm hoog platform. Om het effect van deze verlaging te kunnen omrekenen naar alle metingen is er met de Kojak 26" op 5 bar een drietal runs gemaakt vanaf het hoge platform. Na verlaging van het platform is er weer gerold. De beide waarden kwamen op exact dezelfde waarde uit. Het verschil blijkt 40,32% te zijn. Dit is dan ook de correctiefactor die je in de spreadsheet ziet.
Voor de bepaling van de 'winnaars' zijn de beide waarden opgeteld en door twee gedeeld. Steeds is de langste uitrolafstand genomen.
Dit betekent natuurlijk niet dat de 'snelste' waarde ook door iedere fietser moet worden gebruikt. Vaak rolt één bar minder druk nauwelijks minder ver. Dit levert meer comfort en minder dribbel neigingen op.

Bandentest 20" en 26" tire review

Vanmorgen om negen uur zetten we de proefnemingen voort. We hebben nog drie 26 inch banden te testen en daarna gaan door we door met 20" banden. Eerst rollen we met de Kojak 26" op 5 bar een drietal runs met het platform op de hoge stand van 15,5 cm. Omdat de Durano's 26 inch naar verwachting een langere uitrol afstand hebben dan 60 meter moet het platform lager worden ingesteld. De gang is namelijk niet langer dan 58 meter.
De nieuwe stand van het platform is 10 cm hoog. Weer rollen we drie keer met dezelfde Kojak 26" uit en leggen de afstand vast.
Het verschil in afstand wordt straks voor alle banden verrekend om tot vergelijkbare afstanden te kopen.

Draad- of vouwbanden?
Vooraf zou ik gedacht hebben dat de flink lichtere vouwbanden lichter lopen. Niets is minder waar. Durano 20" draadbanden lopen bij relatief lage drukken 20% lichter dan hun vouwbroertje, bij hogere drukken 10% lichter. Durano 26" draadbanden lopen bij lage drukken 10% lichter dan de Durano vouwbanden. Bij hogere drukken worden de verschillen kleiner, maar zijn altijd nog 5%. Wel is de draadband Durano geen 28 maar 35 mm breed. Met dank aan Paul Dijs die dit heel scherp opmerkte.

Vredestein S-lick
De laatste 26" band die wij testen is de Vredestein S-lick 35 mm. Deze band valt op door zijn lichte loop, zeker omdat het een relatief smalle band is. De S-lick loopt zelfs 10% lichter dan de 50 mm bredere Kojak 26". De S-lick is voor onder de 10 euro te koop bij Fietspunt.nl.

Kojak versus Vredestein HPV
De Kojak is getest tot 8 bar. Dat is duidelijk teveel van het goede. De band loopt op 8 bar minder ver dan op 7 bar.
In eerdere tests bleken de Vredestein HPV banden bepaald niet te overtuigen. Deze tests zijn toen bij veel lagere temperaturen gedaan op wat ruwer wegdek en met 19 mm velgen onder de Quest. In de gang waar wij testen is het gemiddeld 23 gr. C. Op de relatief gladde vloer en met 25 mm brede velgen wint de HPV het glansrijk van de Kojak 35 mm. De HPV loopt maar liefst 10% verder dan de Kojak vouwband. De verschillen met de Kojak draad zijn beperkter, maar altijd nog 5%.
De HPV is zeer voordelig bij Velomobiel.nl te koop.

Al met al opvallende resultaten waar niet alleen wij van opkijken maar ook Velomobiel.nl en Fietspunt.nl door verrast zullen zijn.
De uitwerking in tabellen volgt later.

Volgende tests
Volgende tests zullen worden gedaan met Joe Sealant latex toevoeging aan bijv. de Furious Fred zonder anti-lek. Wij willen dat doen naast de Furious Fred met anti-lek. Bandenfabrikant Continental heeft zich bij mij gemeld met de vraag of wij voor hen nieuwe 20" en 26" banden willen testen. Zij waren niet blij met de slechte resultaten van hun SportContact. Hun nieuwe banden zijn gebaseerd op de Grand Prix 4000S banden, de snelste banden in 28 inch. Wij zijn de beroerdsten niet, dus dat gaan we natuurlijk doen :).

Allereerst wil ik de directie van InstallatieWerk in Heerhugowaard bedanken. Zij stelden ons belangeloos hun faciliteiten, koffie en gereedschap beschikbaar. Een woord van dank aan Kees van Hattem en Jan Geel is hier op zijn plaats. Op de mooiste fietsdagen van dit jaar zitten de mannen binnen en testen rubber.

Bandentest 26" banden tire review

Vanmorgen zijn Kees van Hattem en Jan Geel van de partij om een reeks van 26" banden te testen. De afstelling van de patten is nu optimaal en de meetkar loopt nu mooi rechtuit. Vandaag zijn de volgende 26" banden aan de beurt.

-Vredestein Perfect Moiree 54 draad 905 gram
-Schwalbe Big Apple lite skin 50 vouw 670 gram
-Schwalbe Super Moto 60 vouw 690 gram
-Schwalbe Kojak 50 draad 590 gram
-Schwalbe Furious Fred 50 vouw zonder antilek 295 gram
-Geax Tattoo light 58 vouw 590 gram

Binnenbanden
In de Geax en Super Moto zijn Schwalbe AV13F binnenbanden gebruikt, in de andere banden zijn Schwalbe AV14 binnenbanden gebruikt.

Montage
De Perfect Moiree (PM) en de Kojak monteren redelijk goed, de Super Moto en Big Apple lite skin moeilijker. Vooral de Super Moto is, weet ik uit ervaring, een lastpak.
Het makkelijkst leggen de Furious Fred en Geax om.

Werkwijze
Alle banden worden met een compressor en een geijkte manometer opgepompt tot 1 bar boven de hoogste te meten waarde. Daarna wordt druk uit de band gelaten tot deze binnen 1/10 bar op de gewenste druk staat. Er wordt steeds eerst met een hogere waarde gemeten, vervolgens met een 1 bar lagere waarde tot de laagste waarde 3 bar.
Elke band wordt bij elke druk twee keer gerold. De eis is dat de beide waarden binnen 1% van elkaar moeten liggen. Is die afstand groter, van de 50 uitrolproeven was dit 3 keer het geval, wordt een derde proef gedaan. De waarden worden opgeteld en gedeeld door het aantal proeven.
Het plateau van waaraf 'gelanceerd' wordt is 15,5 cm hoog. De laagst gemeten uitloopafstand is 30,16 meter (Kojak op 3 bar). De hoogste gemeten afstand is 55,63 meter (Geax op 6 bar).

Banddruk
Alle banden zijn getest op drukken van 3, 4, 5 en 6 bar. De Kojak als enige aanvullend ook op 7 bar.

Geluid tijdens rollen
De Kojak en de Geax zijn tijdens het rollen niet hoorbaar. De Perfect Moiree maakt een hoog zingend geluid. De Big Apple, Super Moto en Furious Fred zijn goed hoorbaar, de Furious Fred het meest.

Test winnaar
De verst rollende band is de Geax Tattoo. Nummer twee is de Super Moto. Nummer drie is de Furious Fred. De verschillen tussen deze winnaars blijven binnen 5%.
De middenmoot wordt gevormd door de PM op de vierde plaats, en de Kojak op de vijfde plaats.
Teleurstellend laatste wordt de Big Apple.
De eerlijkheid gebiedt wel te vermelden dat de nummers 1, 2 en 3 geen anti-lekbescherming hebben, de laatste twee wel.

Opvallend is de vlakke curve van de Geax. Op 3 bar loopt deze band verder dan de PM, de Big Apple en de Kojak op 6 bar.

Het is al laat in de middag en de schoonmaakster wil de 60 meter lange gang dweilen. We meten de afstanden op en schrijven die waarden op de schilderstape die iedere uitloopafstand markeert. Daarna vullen we die waarden in op het geprinte spreadsheet. Tenslotte nemen we alle tapes van de vloer op en plakken die op de achterzijde van de spreadsheets. Dit voor eventuele controle achteraf.

We doen nog één proef met een band waarvan we heel graag willen weten hoe ver die komt, de Durano 26". De uitslag verrast ons niet. Morgen gaan we door en zal ik jullie, mede namens Kees en Jan, nog meer banden tests voorschotelen, zowel in 26 als in 20".
Een gedetailleerde uitslag volgt zo spoedig mogelijk.

Icebreaker

Ik berichtte eerder dat ik wat Icebreaker spulletjes had gehaald bij Zwerfkei in Alkmaar. Icebreaker wordt gemaakt van merino wol.
Het merinoschaap heeft wel 10x meer wollen draadjes per cm2 op zijn lijf dan een gewoon schaap. De wol is dan ook zeer fijn en kriebelt niet.
Vanmorgen trek ik een slip en hemd met korte mouwen van de dunste, type 150, aan. Daarover alleen een dunne lange broek en een Oldo shirt met lange mouwen. Voor een rondje Schermer en Beemster ga ik vanmorgen op pad. Het is 8.5 gr. C en de kap met vizier gaat erop.
Er zijn veel racefietsers op de wegen en een tweetal waagt het in Schermerhorn om aan te pikken. Bij 43 km/u laten de helden het al afweten.
In de Beemster staat een veld, ik denk dat het vroege tulpen zijn, al in bloei. Oops, de camera vergeten. Dan maar een plaatje met de iPhone. Ik ben lekker warm en merk dat de afkoeling merkbaar minder is dan met kunststof onderkleding.
Op de Oostdijk haalt een mevrouw met een VW Polo mij heel langzaam in. Tegelijkertijd komt een wielrenster ons tegemoet. Dat gaat niet goed! De mevrouw geeft geen gas en de wielrenster begin te muiten. De automobiliste snijdt mij vervolgens en ik ga dus ook tekeer tegen zoveel onbenul.
Na 48 km in anderhalf uur ben ik via Purmerend weer thuis.

Wim valt van pedaal geloof af

Jaren lang fiets ik met TDP pedalen. Aanvankelijk aangeschaft om forse problemen met mijn knieën de baas te worden. Knieproblemen spelen nu gelukkig nauwelijks een rol meer. Waarom dan andere pedalen? De TDP pedalen zijn er in twee varianten, SPD en Look. Op Look kun je niet lopen en SPD heeft beperkingen die ik meer en meer begin te ondervinden. SPD heeft niet of nauwelijks 'float'. Float is de mogelijkheid om je voet op het pedaal met de hak naar links en rechts te draaien. Standaard SPD plaatjes hebben daarnaast een vrij kleine oppervlakte. Betekent dat je bij slijtage van de plaatjes al snel speling op je pedaal hebt.

Tijd voor wat anders. Na lang zoeken, wikken en wegen, is de keus gevallen op Bebop pedalen.
Wegen met maar 210 gram veel minder dan de 489 gram van mijn TDP pedalen, hebben 20 graden float en klikken aan beide kanten makkelijk in en uit. Het enige kleine bezwaar dat mountainbikers hebben is dat de pedalen in massieve modder iets minder makkelijk inklikken dan SPD.
De pedalen zijn moeilijk te krijgen. Ernie Frieke verkocht ze, maar doet dit nu niet meer. De geschiedenis van Bebop werd nogal gehinderd door het grotere Speedplay. Deze laatste fabrikant heeft door het onder druk zetten van handelaren getracht Bebop van de markt te drukken. Ze hebben het een tijd moeilijk gehad, maar lijken nu weer een revival door te maken. De site is vernieuwd, maar voor de pedalen moet je naar Duitsland.
Vanavond maar een setje besteld bij GoCycle.de. Helaas blijken de reserve plaatjes dit weekend uitverkocht en niet meer te komen.
Daarom maar een tweede set pedalen besteld. Voor 60 euro per paar, inclusief plaatjes, geen nekkenbreker.
Uiteraard hou ik jullie op de hoogte van de resultaten.

Quest 305 verkocht

Quest 305 is verkocht voor 6000 euro. De fiets gaat naar Oostenrijk. De veiling was veel minder spectaculair dan de twee vorige jaren, toen de Quest resp. 9200 en 8200 euro opbracht. Deze lagere prijs was ook wel verwacht, er is immers een Strada geïntroduceerd waardoor de wachttijd voor een nieuwe velomobiel tot een half jaar is teruggelopen. Ook zijn er meer Questen geproduceerd en zijn er tweedehands veel meer op de markt gekomen.

Quest 305 te koop en overzicht biedingen

Mijn huidige Quest 305 is te koop. Ik zal hier bijhouden welke biedingen er worden uitgebracht. In de hieronder staande kolom staat links het bedrag, dan de initialen van de bieders en tenslotte de datum. Vanaf 27 maart staat de Quest bij Velomobiel.nl in Dronten.
Wil je even kijken naar de verkoopsite, kijk dan even op:
http://web.me.com/wschermer/Site_29/Verkoop_Quest_305.html
De fotopagina van de site is nu meer dan 1550x bekeken.

6000 BT 11.13
5900 AM 11.14
5800 OH 27-3
5500 MK 16-3
5100 AM 11-3
3500 GB 11-3

Rondje Texel 2010

Om half acht is het met 3 gr. C gewoon koud. Ik ga onderweg naar Kees van Hattem voor een rondje Texel. Het waait al Bft 5 maar uit de goede richting, uit het zuiden dus. Na de koffie rijden we naar Twisk vanwaar de ronde feitelijk vertrekt. Kees rijdt pittig door en om 9.00 uur zijn we in huize Leegwater. Hier zijn de koffie en cake ook voortreffelijk en zien we vele bekende gezichten.
We rijden door de Wieringermeer naar de veerhaven in Den Helder. Grote landbouwtrekkers gooien modder op. Jan Geel krijgt de volle laag, ik een paar grote spetters.
Als we even stoppen bij vliegveld De Kooi blijkt mijn mooie SuperNova E3 voorlamp verdwenen te zijn. De lamp hangt aan zijn stroomdraad in de fiets heen en weer te slingeren. Matthijs trekt de lamp met een tiewrap vast op een dikkere kabel. Dat wordt een retourtje Dronten.
Om 11.00 uur vaart de boot net voor onze neus weg. Geen nood, elk half uur komt er weer een.
Kees van Hattem roept alle aanwezigen op te luisteren naar Wim. Hé...? Kees wil dat ik een verhaal hou over de effecten van bredere velgen. Nou is Wim niet op zijn mondje gevallen, dus geeft ie trouw gehoor aan de orders van Majoor Kees.
Na een snelle boottocht, de Oregon GPS laat zien dat de veerboot ruim 30 km/u vaart, rijden we het rustige Texel op. Voor de wind nog steeds, volle zon, dus ik leg de schuimkap achterin de fiets.
Het is fantastisch fietsen, binnendijks zijn duizenden lammetjes en nog veel meer vogels te zien, buitendijks de ogenschijnlijk eindeloze Waddenzee. Enkele keren stoppen we even om de langzaamste fietsers te laten aansluiten.
Sommigen verontschuldigen zich dat zij niet harder kunnen. Natuurlijk niet nodig, het is een groepstocht en dat betekent samen uit, samen thuis.
Het noordelijkste punt, de vuurtoren van De Cockdorp is onze vaste pleisterplaats voor koffie met appeltaart en andere lekkere spullen.
Dan is de pret van het voor de wind rijden voorbij en slingeren we door de duinen aan de westkant van het eiland. Eerst maken we nog een groepsfoto voor de vuurtoren, ook inmiddels een instituut.
Door de duinen gaat Matthijs Leegwater voorop en ik rij in tweede positie. Matthijs begint te racen en ik rag er volgas achteraan met snelheden tot 50 km/u over een smal slingerend fietspad. Dit is echt jonge honden werk. Onderweg stoppen we enkele keren om vooral de ongestroomlijnde fietsers, zij hebben de meeste last van de harde tegenwind, bij te laten komen.
Ongemerkt zijn we al snel weer bij de boot.
Een grote groep gaat richting Twisk, Kees, Ron, Rob en ik gaan langs het Noord-Hollands kanaal richting Alkmaar. De wind is nu rond 6 Bft en dat doet de snelheid natuurlijk geen goed. Soms gaat het maar 25 km/u, niet zo gek als je weet dat dit voor Rob de langste rit ooit is. In Alkmaar slaat Rob linksaf, Ron, Kees en ik gaan door tot Alkmaar oost.
Ik rij de laatste 10 km alleen naar De Woude en krijg de gang er niet echt in, hongerklop. Ik verorber mijn laatste banaan en na tien minuten komt de snelheid weer rond de 32 km/u.
Om half zeven komt er een eind aan een prachtige rit in uitstekend gezelschap.
187 km.

Bandentest mislukt

Vanmorgen laad ik de auto vol met compressor, wielen, banden, meetspullen en wat al niet meer. Helaas kan ik niet vertrekken op een redelijk vroeg tijdstip, de pont wordt onderhouden.
Om kwart voor twaalf ben ik bij Installatiewerk Noord-Holland, de locatie waar we de banden zullen testen.
Kees van Hattem en Jan Geel zijn er al en hebben er zin in.
De eerste banden worden om de 26" wielen gemonteerd, in dit geval de Perfect Moiree 26". De meetkar wordt uitgelijnd en Kees neemt plaats op de kar. Jan houdt de kar in evenwicht en laat deze op het kantelpunt los. De kar loopt steeds naar rechts, een uitlijningsprobleem? Natuurlijk verzinnen we een work-around en laten de kar de eerste meters wat naar links uitrollen. We doen enkele tientallen uitrolproeven met de Perfect Moiree en de Schwalbe Big Apple lite skin.
Het uitlijningsprobleem blijft ons plagen. Jan Geel stelt voor de kar zodanig af te stellen dat er niks meer hoeft te worden gemeten aan de uitlijning. Zo gezegd zo gedaan. Installatiewerk Noord-Holland heeft een prachtige werkplaats waar leerlingen in het installatie vak worden opgeleid. Met twee 10 mm draadeinden stellen we direct vast dat de patten vele millimeters afwijking vertonen. Jan vijlt de patten zodanig uit dat na montage de draadeinden overal aanliggen in de aanslag van de patten.
Als de voorwielen zijn gemonteerd wordt gecontroleerd of deze precies in lijn met het achterwiel lopen. Dit blijkt nu binnen een tiende van een mm te kloppen.
Betekent wel dat alle metingen van vandaag op de schroothoop kunnen, het zij zo.
Voor de liefhebbers toch even een paar eerste resultaten. De Perfect Moiree 54 loopt echt licht. Verrassend is dat het oppompen van 5 naar 6 bar nog een duidelijke winst oplevert.
De Schwalbe Big Apple lite skin is teleurstellend. Deze band komt op 5 bar minder ver dan de Perfect Moiree op 3 bar.
Komende dinsdag worden de tests voortgezet.

Schakelaars en vertraging bandentest

Schreef ik zaterdag j.l. dat de schakelaar van mijn richtingaanwijzers al op de eerste rit kapot ging, gisteren bleek de tweede kapot te zijn. Ligt dat nou aan de schakelaars? Ja en nee. Ja, het zijn erg fragiele dingetjes. Je hoeft er maar even tegen aan te stoten en het huisje komt los van het schakelgedeelte. Nou hoef je er natuurlijk niet tegen aan te stoten, maar met pogingen om mijn GPS houder weer te monteren heb ik de schakelaar, door trekken aan de bekabeling, uit elkaar getrokken.
Gelukkig heeft Ymte me er twee gestuurd waarvan de tweede er nu weer in gesoldeerd is.
De nieuwe XO shifters van SRAM laten een montage van de GPS steun niet meer toe. Een goed bruikbaar alternatief is een gat boren door het stuur.

Vanmorgen maak ik alles klaar voor de bandentests die we vandaag weer gaan beginnen. Op het moment dat ik alles in de auto zet, ziet mijn vrouw dat de pont buiten gebruik is voor onderhoud. Oops da's jammer.
Kees gebeld maar die is zowel thuis als op zijn GSM niet te bereiken. 'Zou ie nooit meer doen', schreef ie gisteren op zijn blog. Kees toch :(.

Langzaam fietsen en noodweer

Vanmorgen rij ik naar Heerhugowaard. In het kader van 'Heerhugowaard beweegt' en de nationale recordpoging om zoveel mogelijk fietsers in de pedalen te krijgen, trotseer ik de harde wind. Op de heenweg is die harde wind een feestje. Nog nooit heb ik zo makkelijk tussen 50 en 56 km/u gereden. Wel zijn de vlagen als de wind dwars inkomt verraderlijk.
Bij het gemeentehuis aangekomen is er geen sterveling te zien. Ik bel Kees, maar die neemt naar goed gebruik niet op. Marian dan maar. Dat lukt direct en zij belt Sebastiaan die ook mee zal rijden. Even later staan Kees en Sebastiaan naast me. Ik mopper wat op Kees, hij zat aan de koffie bij Sebastiaan en laat de GSM dan in de fiets :(.
Dan komen er allemaal druk organiserende jonge dames op de proppen. Wij krijgen een lint uitgereikt voor op de fiets. Er is veel belangstelling voor onze Questen van o.m. politie, medefietsers en de burgemeester.
Dan zet de stoet zich in beweging, de burgemeester voorop in een ... elektrisch ondersteunde tweepersoons driewieler. Zo'n 75 fietsers rijden een rondje van een kleine 10 km door Heerhugowaard. Normaal zeg ik 'hier wil ik nog niet dood gevonden worden', maar dat valt aardig mee. Vooral de ruim opgezette buitenwijken met veel water en gevarieerde bouw zijn het wonen wel waard. Op de meeste kruisingen staan verkeersregelaars en soms valt ons zelfs applaus ten deel.
Na afloop drinken we koffie bij Sebastiaans bedrijf Fisum. Hij zelf is weer 'heer' geworden, hij zit nu in het accountantspak. Met Kees rij ik een stukje mee en waag me dan aan het stuk naar Alkmaar. De wind is nu Bft 6 tot 7 en in buien nog meer. Als ik op de Schermerringdijk rij wordt de Quest heftig heen en weer geschud. Goeddeels heb ik de wind op de kop en dat is maar goed ook.
In Alkmaar haal ik bij Bever Zwerfsport enkele Icebreaker spulletjes op.
Weer in de fiets zie ik in het zuiden pikzwarte wolken aankomen. Het begint direct te regenen en snoeihard te waaien. Fietsers kunnen niet tegen de wind in fietsen en stappen af. Recht in de wind houdt de Quest zich prima, al zijn de slagregens niet prettig om in te rijden.
Het ergste is voorbij als ik op de Westdijk langs het Noord-Hollands kanaal aankom. De wind is nog steeds hard en de snelheid blijft beperkt tot een schamele 30 km/u.
Na 50 km ben ik toch wat opgelucht veilig thuis.

Sporing OK en nog meer mooie details

Vanmorgen haal ik twee stukken aluminium hoeklijn van 30x30x2 mm met een lengte van twee meter. Ik haal de Perfect Moiree 54 eraf en klem de beide hoeklijnen op de velg. Op de plek tussen de beide voorwielen zet ik een rood streepje op het midden van de beide hoeklijnen. Dan richt ik de voorwielen haaks en meet de afstand tussen de beide middelste wielophangingspunten. Dit punt staat vrijwel stil en biedt het meeste houvast. Het achterwiel staat 4 mm uit de haak, gemeten over een arm van 1,40 meter. Dit betekent dat de afwijking op het wiel zelf vrijwel nihil is. En als er al een kleine afwijking zou zijn, zou deze het naar rechts trekken juist tegen werken. Het achterwiel staat met zijn voorzijde fractioneel naar rechts.
Dan de sporing van de voorwielen. Dezelfde hoeklijnen span ik op voorwielen, wel eerst even de banden leeg laten lopen natuurlijk.
De wielen sporen perfect. Over een arm van 2 meter is er een uitspoor van 5 mm. Dat is op het wiel zelf helemaal niks.
404 doet zijn naam eer aan, problem 'not found'.
Nu de 404 op zijn kant ligt kan ik mooi een paar plaatjes schieten van enkele details. Allereerst de forse Sturmey Archer remtrommels, zoals gezegd een hele verbetering. De speciaal voor mij vervaardigde, iets bredere, carbon kettingafscherming doet zijn werk voortreffelijk en ziet er fraai uit. Zo ook de voorderailleur.
Het zakken van de fiets gaat soepel.
We gaan weer fietsen.

Quest 404 wordt weer Wim's Quest

Vanmorgen meldt Kees zich op De Woude om samen mijn nieuwe Quest te 'tunen'.
Ik heb de stoel al uitgebouwd en na een telefoontje met Ymte, hij kijkt even in mijn oude fiets, blijkt de stoel 'een gaatje' te hoog te staan. Dat verklaart dat ik makkelijk met mijn knieën tegen de kap stoot. Met Bisontix lijm ik de Ventisit mat op het stoeltje.
Kees monteert de elleboogsteunen en de ophangbout voor de Camelbak, ik lijm de klittenband in de zijkant. Het monteren van de stoel is niet makkelijk, de korte boutjes gaan makkelijk scheef.
De standaard gemonteerde schouderstukken zijn te dik. Ik zit vrijwel vast in de Quest, zij worden vervangen door Ibiliet van de halve dikte.
Plotseling zien we dat de linker voorband leeg staat. Blijkt een lek in de buurt van het ventiel te zijn vlak bij een eerder geplakt lek. Als de binnenband is vervangen controleer ik de spanning in de achterband. Daar zit maar 3,5 bar druk in. Nu begrijp ik waarom de thuisreis uit Dronten nogal zwaar ging.
De schakelaar voor de clignoteur was op de rit naar huis al kapot en kan ik nog niet vervangen. Ymte zal er twee opsturen.
Nadat ik het stuur op een hogere positie heb vastgezet is het tijd voor een ritje.
Kees moet thuis hout hakken en ik ga met hem mee, niet om te hakken, maar om thee te drinken :). Direct voel ik dat de nieuwe 404 weer aanvoelt als 'mijn' fiets.
Het schakelen gaat perfect, elke versnelling omloog op omlaag gaat met een stevige 'kloink' gepaard. De versnellingen zitten allemaal precies op de index, nogal wat preciezer dan met de Shimano derailleurs. Prettig is ook dat de beide X0 shifters een aantal rubber lippen hebben die het mogelijk maken ook met vochtige handen te schakelen.
Het grootste verschil zit em in de remmen. Voor het eerst kan ik een 'noodstop' maken. Dat is een hele geruststelling.
Na de thee bij de familie Van Hattem rij ik tevreden weer naar huis.

Bij thuiskomst liggen de twee schakelaars voor de clignoteur op de deurmat. Ik soldeer één van de twee schakelaars in de fiets. Dat gaat minder makkelijk omdat ik het stuur nogal hoog heb bevestigd aan het staaldraadje. Ook is het solderen van drie draadjes die op een paar millimeter van elkaar afliggen voor een éénogige extra moeilijk. Uiteindelijk lukt het me en het is een genoegen om te zien dat het allemaal werkt.

Ik heb voor deze werkzaamheden de Quest op zijn kant opgehesen. Dat is in mijn eentje wel wat tricky. De fiets ligt op zijn zij op een wollen deken. De fietslift gaat niet helemaal horizontaal omhoog en dat impliceert dat de Quest op zijn gladde zijkant makkelijk verschuift. Met kleine stapjes lukt het toch prima en kan ik op een comfortabele hoogte zittend solderen.

Morgen zal ik proberen uit te vinden waardoor de fiets wat naar rechts trekt. Eerst moet ik twee aluminium hoeklijnen halen die op het achterwiel zullen worden vastgeklemd.

9 Questen halen 1 nieuwe

Vanmorgen om even half negen staat Marcel Beekmans voor de deur. Als ik niet snel genoeg open doe, klimt ie direct in de telefoon. Tot mijn verrassing staat even later ook Kees van Hattem voor de boerderij. Hij is uit pure opwinding veel te vroeg wakker en heeft alle tijd om eerst naar De Woude te fietsen.
Even na half negen brengt de pont ons naar het vasteland. Het is zwaar bewolkt, wind 4 Bft uit het westen en het is met 8 graden C. maar liefst 10 graden kouder dan gisteren. Eerst rijden we naar Driehuizen waar Sebastiaan al klaar staat. Direct door dan maar.
Via Schermerhorn door de Mijzenpolder op naar Avenhorn waar Hans Woerlee aansluit.
Het tempo ligt regelmatig hoog in de dertig, soms 40 km per uur. Kees van Hattem meldt dat 'de kofiie' zojuist uit Heerhugowaard is vertrokken en dat we langzamer moeten rijden om te lang wachten te voorkomen. Om 5 over tien, net anderhalf uur dus, zijn we bij het begin van de dijk Enkhuizen - Lelystad en zijn de eerste 45 km al onder de wielen doorgevlogen.
Peter Meijer, Cees Roozendaal, Jan Geel en Pé Koomen komen even later en maken de escorte compleet.
Marian van Hattem heeft koffie, thee en lekkere koek klaar en we laten ons dit goed smaken. Dan snel weer in de fiets, het is koud en winderig op de dijk.
Zoals meestal gaat er een kopgroep op avontuur en zij lopen een eind weg. Ik blijf dit keer bij Kees. Het aluminium bakje boven de trekkende ketting veroorzaakt bij iedere pedaalslag een tik. Ik geef het bakje een tik met mijn voet, maar het wordt alleen maar erger. Als laatste rit niet zo leuk om in zo'n lawaaipapagaai te rijden. Ik blijk ook vóór niet meer te kunnen schakelen, rijden op het middelste blad is het parool. Niet slim van Wim.
Bij Velomobiel.nl is het gezellig druk. Er worden net twee nieuwe Strada's afgeleverd.
Ik begin met het leeghalen van de 305. Daar zit nogal wat in, omdat alle standaard spullen zoals de pomp, plakspullen, laadapparaat, reserveaccu e.d. moeten worden afgeleverd bij de Q305.
Allert wijst me mijn nieuwe fiets aan en uiteraard kijk ik direct of de romp mooi strak is. Dat is redelijk in orde al is de Q305 strakker. Mooie details in de nieuwe Q404 zijn de carbon ketting afscherming en de nieuwe SRAM X0 derailleur. Mooie carbon onderdelen die nadat het kapje er opgezet is niet meer te zien zullen zijn. Ook de inbouw van het draagoog, geflankeerd door 4 remlicht LEDs en 2 verlichting LEDs is heel mooi gedaan. Een foto volgt nog.
Ymte zet koffie en we laten ons de door mij meegebrachte gevulde koeken goed smaken.
Guus van Schoot zet de pedalen over, Kees van Hattem haalt de onderarmsteunen uit de Q305 en ik help met het verwisselen van de banden.
We ontmoeten Niels Vogel, hij komt zijn gerepareerde fiets ophalen. Allert legt uit hoe de reparatie is gebeurd. Er is een geheel nieuwe neus opgezet. Dit is prachtig gedaan, er is werkelijk niets van te zien.
Ik maak een proefritje en merk direct hoe strak de nieuwe Quest stuurt. Direct gevolg van de 25 mm brede velgen. Wel zijn deze velgen 100 gram zwaarder en met de 250 gram extra van de grotere remtrommels zijn de wielen op slechte wegen iets beweeglijker. De remwerking is er wel flink op vooruit gegaan. De grote trommels en de Jagwire bekabeling werken echt.
Helaas is het kleine voorblad niet te schakelen. Dit is in combinatie met een 57-tands grootste voorblad een bekend probleem. Nu natuurlijk niet, straks in Ierland wel. Tegen die tijd zal ik het 57-tands blad vervangen door een 53-tands. Ook de 28-tands die nu achter het grootste kransje is, zal dan worden vervangen door een 34-tands exemplaar.
Als er aan de fiets van Peter en Hans wat kleine klusjes zijn gedaan wordt de groep onrustig en we vertrekken tegen wind naar het noorden.
Als de voorste rijders net op de sluis rijden belt Sebastiaan dat Cees Roozendaal een gebroken ketting heeft. Dat kost wat tijd omdat de ketting achter de fiets van Cees aansleept en er dus weer helemaal ingeregen moet worden. Kees van Hattem heeft een goede kettingpons mee en de reparatie kan in eigen beheer uitgevoerd worden.
Pé komt door de vertraging in tijdnood en gaat alleen naar Middenmeer.
Als de groep weer compleet is rijden we het eerste stuk voor de wind. 40 km/u is voor iedereen goed te doen. De snelheid blijft vrij hoog tot Enkhuizen waar we even pauzeren. Peter, Jan en Cees gaan noordwaarts, Kees, Hans, Sebastiaan, Marcel en ik gaan richting Hoorn. Er wordt tegen wind flink doorgestampt. Kees had vanmorgen in Hoorn een illegale afsnijding gereden, nu doen we dit allemaal. Automobilisten zijn er niet zo van gediend en toeteren.
Bij Schardam gaat Marcel richting Purmerend. In Avenhorn rijdt Kees alleen naar Heerhugowaard, Sebastiaan, Hans en ik duiken de Mijzenpolder in. Dat gaat met 35 km/u tegen de pittige wind in nog behoorlijk hard. Als Sebastiaan na Schermerhorn de stal ruikt en voorop gaat rijden, gaat het nog iets harder.
Het laatste stuk naar De Woude gaat iets langzamer, het muntje van Hans begint op te raken. Niet gek natuurlijk na ruim 200 km.
Quest 404 staat veilig in de garage. Mooie rit in uitstekend gezelschap, bedankt mannen!
Quest 305 heeft 10404 km afgelegd en zal door Velomobiel.nl worden vertroeteld t.b.v. de nieuwe eigenaar die 3 april bekend zal zijn.